To δημοσίευμα κάνει λόγο για ένταση στις σχέσεις Αθήνας-Βερολίνου, που δεν έχει φθάσει, βέβαια, στα επίπεδα της εποχής της οικονομικής κρίσης . «Έχουμε μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση με τη Γερμανία ως προς τον τρόπο χειρισμού της γειτονικήας μας χώρας. Δεν γίνεται να συνεχίσουμε να τη χαϊδεύουμε – η Τουρκία έχει εγκαταλείψει τις δυτικές αξίες για πάντα. Η περίοδος κατευνασμού έχει λήξει. Γερμανία έχει παρανοήσει τις προθέσεις της άλλης πλευράς», δήλωσε στο Politico ανώτερος Έλληνας διπλωμάτης, επιμένοντας, ωστόσο, ότι δεν έχει δυναμιτιστεί το κλίμα στις επαφές Αθήνας-Βερολίνου.

Ο Γερμανός ΥΠ ΕΞ Χάικο Μάας θα επισκεφθεί αύριο Αθήνα και Άγκυρα σε μια διπλωματική πρωτοβουλία, που ελπίζεται να ανοίξει πολύ σύντομα παράθυρο διαλόγου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Ελληνικό βέτο για την κρίση στη Λευκορωσία
Αλλά, η διαφωνία Ελλάδας – Γερμανίας σοβεί και μάλιστα επηρέασε και την ευρωπαϊκή στάση έναντι της Λευκορωσίας,όπως σημειώνει το άρθρο επικαλούμενο αρκετούς Ευρωπαίους διπλωμάτες, με την Αθήνα να μπλοκάρει σε πρόσφατη τηλεδιάσκεψη των Ευρωπαίων υπουργών Εξωτερικών το κοινό ανακοινωθέν, αφού το Βερολίνο δεν αποδέχθηκε τη σκληρή γλώσσα που ήθελε η ελληνική πλευρά για τις παράνομες τουρκικές δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο και μια αναφορά στη συμφωνία Ελλάδας- Αιγύπτου, με αποτέλεσμα να εκδώσει τελικά ανακοινωθέν μόνος του ο επικεφαλής της διπλωματίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ζοσέπ Μπορέλ.

Ως πρόσθετη ένδειξη της απογοήτευσης στην Ελλάδα για τη γερμανική στάση το Politico αναφέρει και τη θύελλα αντιδράσεων που προκάλεσε στα social media στη χώρα μας η πρόσφατη ανάρτηση στο Twitter του Γερμανού πρέσβη για τον Αλή Πασά, την οποία απέφυγαν να σχολιάσουν Γερμανοί αξιωματούχοι και η Γερμανική πρεσβεία στην Αθήνα.

Η συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου «αιφνιδίασε» το Βερολίνο
Το άρθρο θυμίζει την προηγούμενη μεσολαβητική προσπάθεια της Άνγκελα Μέρκελ τον Ιούλιο , αλλά και τον αιφνιδιασμό και την «ψυχρή υποδοχή» από το Βερολίνο της συμφωνίας Ελλάδας – Αιγύπτου λόγω της χρονικής συγκυρίας – ένα 24ωρο πριν ανακοινωθεί η έναρξη συνομιλιών Αθήνας – Άγκυρας -. «Η προσεκτική προσέγγιση της Γερμανίας έρχεται σε αντίθεση με την πιο σθεναρή στάση που έλαβε ο έτερος βασικός παίκτης της ΕΕ, η Γαλλία», αναφέρει.

Αν και η σύγχρονη Γερμανία είναι πιο επιφυλακτική στη χρήση των ενόπλων δυνάμεών της σε σχέση με τη Γαλλία, η Ελλάδα κατέστησε σαφές ότι θα καλωσόριζε ανάλογα μηνύματα από το Βερολίνο, καθώς αξιωματούχοι του ελληνικού υπουργείου Άμυνας υποστηρίζουν ότι η Γερμανία δεν πρέπει να περιορίζεται σε ρόλο θεατή, με τον ΥΠ ΑΜ, Νίκο Παναγιωτόπουλο να δηλώνει στην Γερμανίδα ομόλογό του Άνεγκρετ Κραμπ-Καρενμπάουερ την ετοιμότητα της ελληνικής πλευράς για την έναρξη συνομιλιών με την Τουρκία αν αποσύρει το Oruc Reis . Αναλυτές, ωστόσο, σημειώνουν ότι στην Αθήνα δεν θα πρέπει να εκπλήσσονται που η Γερμανία βάζει σε προτεραιότητα τα δικά της συμφέροντα και τη διατήρηση των σχέσεων με την Τουρκία λόγω και του προσφυγικού.

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Politico: Εκνευρισμός στην Ελλάδα για τη χλιαρή στάση της Γερμανίας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τη Δευτέρα 24 Αυγούστου οι συμφωνίες της  για την ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο έρχονται προς συζήτηση στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής, ώστε να κυρωθούν από την Ολομέλεια την Τετάρτη 26 Αυγούστου.

Εν όψει της συζήτησης, ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Βαγγέλης Βενιζέλος, αναδεικνύει επτά σημεία – νομικά και πραγματολογικά – που θεωρεί κρίσιμα στη ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, ενώ προσθέτει και ένα σημείο που αφορά τη συμφωνία Ελλάδας – Ιταλίας.

Μεταξύ άλλων ο πρώην υπουργός Εξωτερικών καλεί να αποσαφηνιστεί ότι η Ελλάδα διατηρεί ενεργά τα υπό οριοθέτηση κυριαρχικά δικαιώματά της και ανατολικά του 28ου μεσημβρινού, ώστε να μην υπάρχει κανενα περιθώριο παρερμηνείας.

Αναλυτικά στην ανάρτησή του στην προσωπική του ιστοσελίδα, ο κ. Βενιζέλος σημειωνει τα ακόλουθα: Την πολιτική και νομική μου εκτίμηση ως προς τη συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου της 6ης Αυγούστου 2020 για τη μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ, σε σχέση με τη συνολική στρατηγική που πρέπει να διαμορφώσει η χώρα, τη διατύπωσα στο άρθρο μου με τίτλο «Οριοθετημένος διάλογος για την οριοθέτηση» που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 9 Αυγούστου 2020 και στο άρθρο μου με τον τίτλο «Στρατηγικός ειρμός» που δημοσιεύθηκε στο Βήμα της Κυριακής 15-16 Αυγούστου 2020.

Την πολιτική και νομική μου εκτίμηση ως προς τη συμφωνία Ελλάδας – Ιταλίας τη διατύπωσα στο άρθρο μου με τίτλο «Οριοθετήσεις» στην Καθημερινή της Κυριακής 14 Ιουνίου 2020. Ενόψει της συζήτησης στη Βουλή για την κύρωση της συμφωνίας Ελλάδας – Αιγύπτου, θεωρώ χρήσιμο να υπογραμμίσω επτά σημεία – νομικά και πραγματολογικά – που θεωρώ ιδιαίτερα κρίσιμα, προκειμένου η Ελληνική Κυβέρνηση να προβεί, αν το θεωρεί αναγκαίο και εφικτό, σε σχετικές δηλώσεις εκ μέρους της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Προσθέτω στο τέλος ένα σημείο που αφορά τη συμφωνία Ελλάδας – Ιταλίας.

1. Ούτε στο προοίμιο ούτε στα άρθρα της συμφωνίας Ελλάδας – Αιγύπτου γίνεται αναφορά στις αρχές που διέπουν την οριοθέτηση και ιδίως στους κανόνες της ίσης απόστασης / μέσης γραμμής και της πλήρους επήρειας των νησιών. Περιλαμβάνεται μόνο γενική αναφορά αναγνώρισης της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS/ ΔΣΔΘ). Πρέπει να τονισθεί ως κρίσιμο συγκριτικό στοιχείο ότι στη συμφωνία Κύπρου – Αιγύπτου του 2003 για την οριοθέτηση της ΑΟΖ γίνεται στο άρθρο 1 ρητή και πανηγυρική αναφορά στον κανόνα της ίσης απόστασης / μέσης γραμμής με βάση τον οποίο συντελέσθηκε η οριοθέτηση. Η δε Κύπρος ως νήσος – κράτος έχει πλήρη επήρεια, παρότι το μήκος των αιγυπτιακών ακτών είναι πολύ μεγαλύτερο. Οι εφαρμοζόμενοι στην πράξη κανόνες που διέπουν την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία μπορούν να συναχθούν από τη γεωγραφική και γεωμετρική ανάλυση του αποτελέσματος της μερικής οριοθέτησης επί του χάρτου, ώστε να φανεί πώς χαράχθηκε η οριοθετική γραμμή και ποιος βαθμός επήρειας, ποιων νησιών και ποιων ακτών ελήφθη υπόψη. Οι κανόνες που εξ αποτελέσματος εφαρμόστηκαν στη συμφωνία Ελλάδος – Αιγύπτου έχουν προφανώς σημασία για τη συγκρότηση και την πειστικότητα των ελληνικών θέσεων σε διαπραγματεύσεις ή δικαστική κρίση για την οριοθέτηση με άλλες χώρες στην ίδια περιοχή. Η ρητή αναφορά στους κανόνες αυτούς και η αιτιολόγηση του τρόπου εφαρμογής τους στη συγκεκριμένη διμερή συμφωνία, κατά τη συζήτηση του σχετικού κυρωτικού νόμου στη Βουλή, θα αποσαφηνίσει σημεία κρίσιμα για μελλοντικές οριοθετήσεις με άλλες χώρες, δηλαδή με την Τουρκία και τη Λιβύη.

2. Η συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου έχει ως αντικείμενο τη μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ χωρίς καμία αναφορά στην έννοια της υφαλοκρηπίδας που ισχύει Ipso facto και ab initio, χωρίς να απαιτείται ανακήρυξη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακριβώς για τον λόγο αυτό στις NAVTEX που εκδίδει η Ελλάδα ( πχ στις 10.8.2020 ), ιδίως σε απάντηση NAVTEX της Τουρκίας για την περιοχή των απώτερων ορίων της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ που αντιστοιχούν στην πλήρη επήρεια του νησιωτικού συγκροτήματος Καστελλόριζου, γίνεται επίκληση κυριαρχικών δικαιωμάτων στην υφαλοκρηπίδα και όχι στην ΑΟΖ. Η έλλειψη κάθε αναφοράς στην υφαλοκρηπίδα θα ήταν χρήσιμο να δηλωθεί ότι οφείλεται στο γεγονός ότι σε θάλασσες όπως η Μεσόγειος η έκταση και τα όρια της υφαλοκρηπίδας ταυτίζονται με αυτά της ΑΟΖ, η δε υφαλοκρηπίδα, όπως σημειώθηκε, ισχύει ipso facto και ab initio. Επιπλέον, όπως συμβαίνει και με τη συμφωνία Κύπρου – Αιγύπτου που αφορά μόνο την οριοθέτηση ΑΟΖ, περιλαμβάνεται ρητή αναφορά της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας σε θέματα που αφορούν λεκάνες υδρογονανθράκων, θέματα που εμπίπτουν στα δικαιώματα του παράκτιου κράτους επί της ΑΟΖ του σύμφωνα με το άρθρο 56 ΔΣΔΘ.

3. Η ανακήρυξη της ΑΟΖ της Ελληνικής Δημοκρατίας στην οριοθετημένη με την συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου περιοχή γίνεται απευθείας εκ του νόμου με το άρθρο δεύτερο του κυρωτικού νόμου. Εφαρμόζεται συνεπώς η πρακτική της τμηματικής ανακήρυξης της ΑΟΖ σε περιοχές όπου ήδη υπάρχει οριοθέτηση. Πρακτική που ακολουθείται και στην περίπτωση της συμφωνίας με την Ιταλία όπου προηγείται η οριοθέτηση και ακολουθεί η ανακήρυξη που συνδέεται και με προϋποθέσεις προβλεπόμενες στην κοινή πολιτική δήλωση που έγινε ταυτόχρονα με την υπογραφή της συμφωνίας. Οι προϋποθέσεις αυτές αφορούν την προσαρμογή των ορίων των οικοπέδων ( blocks ) που η Ελλάδα έχει χωροθετήσει στο Ιόνιο για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Προφανώς για τον λόγο αυτό ενώ η τμηματική ανακήρυξη της ΑΟΖ στην περιοχή που οριοθετήθηκε με την Αίγυπτο γίνεται απευθείας με τον κυρωτικό νόμο, η ανακήρυξη της ΑΟΖ στην περιοχή που οριοθετήθηκε με την Ιταλία και ταυτίζεται με την οριοθετημένη από το 1977 υφαλοκρηπίδα δεν γίνεται απευθείας με τον κυρωτικό νόμο αλλά θα γίνει με Προεδρικό Διάταγμα που θα εκδοθεί μετά τη θέση σε ισχύ της συμφωνίας, δηλαδή μετά την επικύρωσή της κατά τους όρους του Διεθνούς Δικαίου. Είναι συνεπώς χρήσιμο να αποσαφηνίσει ρητά η Κυβέρνηση ότι η Ελλάδα ακολουθεί την πρακτική αυτή που και στις δυο παραλλαγές της ( μια με Αίγυπτο και μια με Ιταλία) εναρμονίζεται με τις ρυθμίσεις της ΔΣΔΘ.

4. Η συμφωνία με την Αίγυπτο συνάπτεται ενώ αυτή έχει χωρικά ύδατα 12 και η Ελλάδα 6 ν.μ. χωρίς ρητή πρόβλεψη ότι η Ελλάδα μπορεί να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα. Βεβαίως η επέκταση των χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 ν.μ. συνιστά άσκηση κυριαρχίας και δεν εξαρτάται από τη συναίνεση άλλου κράτους. Αυτό παρότι αυτονόητο καλό είναι να δηλωθεί, ιδίως όταν σχεδόν όλες οι άλλες χώρες στη Μεσόγειο – όχι η Τουρκία – έχουν χωρικά ύδατα 12 ν.μ. Είναι πλέον παράδοξο στη Μεσόγειο η Ελλάδα και η Τουρκία να παραμένουν στα 6 ν.μ. όταν οι άλλες γειτονικές προς την Ελλάδα χώρες βρίσκονται με χωρικά ύδατα 12 ν.μ. Η δήλωση που προτείνω είναι επιπλέον χρήσιμη γιατί υποστηρίζεται ( και από τον Χρ. Ροζάκη, Καθημερινή, 24.2.2020 ) η άποψη ότι μετά την οριοθέτηση της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας δεν μπορεί να επεκταθούν τα χωρικά ύδατα αντισυμβαλλόμενης χώρας. Δεν συμφωνώ με την άποψη αυτή, αλλά δεν μπορεί να την αγνοήσουμε. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επίσης εισαγόμενη προς κύρωση συμφωνία Ελλάδας – Ιταλίας για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στις οποίες οι δυο χώρες ασκούν κυριαρχικά δικαιώματα ή δικαιοδοσία, πρακτικά δηλαδή της ΑΟΖ, συνοδεύεται από κοινή πρόταση των δυο χωρών μελών της ΕΕ για την τροποποίηση του αλιευτικού κανονισμού της ΕΕ στην οποία περιλαμβάνεται η πρόβλεψη για επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. αναγνωριζομένων των παραδοσιακών ιταλικών αλιευτικών δικαιωμάτων για ορισμένα είδη εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων.

5. Κατά το άρθρο 1 (α) της συμφωνίας Ελλάδας – Αιγύπτου για μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ προβλέπεται ότι: «Η ολοκλήρωση της οριοθέτησης θα λάβει χώρα, όπου αρμόζει, μέσω διαβουλεύσεων μεταξύ των δυο Μερών πέραν του σημείου (Α) και του σημείου ( Ε), σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο». Στο άρθρο 1 (δ) όμως προβλέπεται ότι οι γεωγραφικές συντεταγμένες του σημείου Ε με προέκταση προς τα Δυτικά ή του σημείου Α με προέκταση προς τα Ανατολικά μπορεί να αναθεωρηθούν με συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου, σε περίπτωση οριοθέτησης με «αλλά ενδιαφερόμενα γειτονικά κράτη». Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μπορεί να διαμορφωθούν «τριεθνή» σημεία προς τα Δυτικά με τη Λιβύη και προς τα Ανατολικά με την Τουρκία, αν η Ελλάδα ή η Αίγυπτος προβούν σε παρόμοια οριοθέτηση. Αυτό μπορεί να αφορά και την Κύπρο, αν δεν ληφθεί καθόλου υπόψη η επήρεια των τουρκικών ηπειρωτικών ακτών και ληφθεί αντιθέτως υπόψη πλήρης επήρεια της Στρογγύλης. Συνεπώς η πρόβλεψη του άρθρου 1 (α) για τη δυνατότητα ολοκλήρωσης της μερικής ελληνοαιγυπτιακής οριοθέτησης είναι γενική και παραπέμπει σε απροσδιόριστο μελλοντικό σημείο , ενώ η συγκεκριμένη πρόβλεψη του άρθρου 1 (δ) μπορεί να δώσει την εντύπωση ότι οι τουρκικοί ισχυρισμοί Ανατολικά του 28ου μεσημβρινού λαμβάνονται υπόψη, γιαυτό ίσως η απάντηση της Αιγύπτου στην τουρκική αντίδραση ήταν : «περιμένετε να δείτε το κείμενο της συμφωνίας». Πρέπει συνεπώς και κατά την κοινοβουλευτική συζήτηση να αποσαφηνιστεί ότι η Ελλάδα διατηρεί ενεργά τα υπό οριοθέτηση κυριαρχικά δικαιώματά της και Ανατολικά του 28ου (ακριβέστερα του 27ου και 59´) μεσημβρινού στο πλαίσιο βεβαίως της ΔΣΔΘ και της σχετικής διεθνούς νομολογίας.

6. Ο συνδυασμός του μόλις αναφερθέντος άρθρου 1 (δ) με το άρθρο 1(ε) μπορεί να αφήνει το ενδεχόμενο η Αίγυπτος και η Τουρκία να οριοθετήσουν μεταξύ τους Ανατολικά του 28ου μεσημβρινού ( όπου και το συγκρότημα Καστελλόριζου ) με μόνη υποχρέωση της Αιγύπτου να ενημερώσει την Ελλάδα και να διαβουλευθεί με αυτή. Χωρίς όμως να είναι αναγκαία η συμφωνία της Ελλάδας, εφόσον δεν θα μεταβληθούν οι γεωγραφικές συντεταγμένες του σημείου (Α). Είναι συνεπώς χρήσιμο να μεταφερθούν στην κοινοβουλευτική συζήτηση τυχόν δεσμεύσεις που ανέλαβε η Αίγυπτος έναντι της Ελλάδας ή τυχόν συναντίληψη για τη συμπεριφορά της στο θέμα αυτό.

7. Η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία προβλέπει στο άρθρο 3 ότι κάθε διαφορά ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή της θα επιλύεται «μέσω της διπλωματικής οδού σε πνεύμα κατανόησης και συνεργασίας». Δεν περιέχει συνεπώς ρήτρα προσφυγής ούτε σε διαιτησία ούτε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αντιθέτως η εισαγόμενη επίσης προς κύρωση ελληνοϊταλική συμφωνία προβλέπει στο άρθρο 4 ότι αν οι διπλωματικές προσπάθειες δεν ευδοκιμήσουν μετά από τέσσερεις μήνες, θεμελιώνεται δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, εκτός και αν τα μέρη συμφωνήσουν από κοινού την προσφυγή σε άλλο όργανο. Επίσης η συμφωνία Κύπρου – Αιγύπτου του 2003 προβλέπει τελικά προσφυγή σε διαιτησία. Η «κατανόηση και η συνεργασία» μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου έχει ιστορικό βάθος και προοπτική, αυτό όμως ισχύει προφανώς και μεταξύ δυο κρατών μελών της ΕΕ όπως η Ελλάδα και η Ιταλία που πρόβλεψαν ρήτρα δικαιοδοσίας του ΔΔΧ. Είναι συνεπώς χρήσιμο να αποσαφηνισθεί τι θα συμβεί αν είναι ατελέσφορες για μακρύ χρόνο οι διπλωματικές διαβουλεύσεις σε περίπτωση διαφωνίας ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας. Ιδίως ενόψει του γεγονότος ότι η Ελλάδα αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στην προσφυγή στο ΔΔΧ όταν δεν επιτυγχάνεται συμφωνία οριοθέτησης. Βεβαίως εδώ πρόκειται για διαφορά περί την ερμηνεία και εφαρμογή της συμφωνίας και όχι για την οριοθέτηση καθεαυτήν, αλλά αυτή την περίπτωση ρυθμίζουν και οι συμφωνίες Κύπρου – Αιγύπτου και Ελλάδας – Ιταλίας που προαναφέρθηκαν.

7+1. Επαναφέρω, τέλος, τη σκέψη που διατύπωσα ( Καθημερινή της Κυριακής 14.6.2020) για τη συμφωνία Ελλάδας -Ιταλίας, ότι θα ήταν ενδεχομένως σκόπιμο να δηλωθεί στη φάση της κύρωσης ότι η Ελλάδα αποδέχθηκε για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, την οριογραμμή της συμφωνίας του 1977 για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ανεξαρτήτως των προβλέψεων της μεταγενέστερης ( ισχύουσας μετά το 1994 ) Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, όπως αυτή ερμηνεύεται από τη διεθνή νομολογία, για τα κριτήρια της οριοθέτησης, γιατί σέβεται την αρχή Pacta Sunt Servanda μεταξύ μάλιστα χωρών φίλων και εταίρων στην ΕΕ». text Προβλέπω τα παιδιά κάθε μέρα να γυρίζουν σπίτι με άλλη μάσκα – θα ανταλλάσσουν τη δικιά τους με αυτή του κολλητού τους κλπ.

Πηγή: Protagon.gr

Το άρθρο Ε.Βενιζέλος: 7+1 σημεία στις συμφωνίες με Αίγυπτο & Ιταλία εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η έλληνο-αιγυπτιακή συμφωνία 6ης Αυγούστου αποτελεί ένα πολύ θετικό ορόσημο για την περαιτέρω γεωπολιτική συνάσπιση εκείνων των δυνάμεων που επενδύουν στην επανασταθεροποίηση της ΝΑ Μεσογείου. Με τη συμφωνία αυτή η Αίγυπτος τοποθετείται αναπόδραστα υπέρ της Ελλάδας σε ένα ζωτικό ζήτημα των ελληνοτουρκικών διαφορών. Δεν είναι ορθό να λέγεται ότι ακόμη τηρεί ουδέτερη στάση γιατί δεν παραβιάζει τις τουρκικές κόκκινες γραμμές πέριξ του Καστελλόριζου. Σε περίπτωση που δεν το έχουμε καταλάβει, αυτές οι κόκκινες γραμμές έχουν μετατοπισθεί μετά τον Νοέμβριο του 2019 στα 6 ν.μ. ανατολικά της Κρήτης.

Η συμφωνία αυτή αποτελεί ίσως και τη σημαντικότερη έως σήμερα επιτυχία της ανασχετικής στρατηγικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Τμήμα αυτής της στρατηγικής είναι να παραμείνει ανοικτός ο δίαυλος ενός διαλόγου που θα μπορούσε να οδηγήσει διά συνυποσχετικού στη Χάγη. Ωστόσο, η αποτροπή της τουρκικής Navtex της 21ης Ιουλίου, η απώθηση της τουρκικής ασύμμετρης επίθεσης στον Εβρο, η έμπρακτη προώθηση του αγωγού EastMed και του καλωδίου EuroAsia, όπως και η συμφωνία οριοθέτησης με την Αίγυπτο, ξεκαθαρίζουν ότι ο διάλογος αυτός, αν γίνει, δεν θα γίνει με τουρκικούς όρους και υπό συνθήκες εκβιασμού.

Όταν σπάνε τα ρεκόρ με τον Covid-19

Η σφοδρότητα της τουρκικής αντίδρασης υποδεικνύει ότι οι φωνές που έσπευσαν να κατακρίνουν τη συμφωνία ως μονομερή παραχώρηση που ενισχύει τη διαπραγματευτική θέση της Τουρκίας σφάλλουν. Το επιχείρημα ότι «εγκαταλείπεται η μισή Ρόδος και το Καστελλόριζο» διαψεύδεται από το γεγονός ότι το άρθρο 1 της συμφωνίας δεσμεύει τις δύο χώρες στη συνέχιση των διαπραγματεύσεων.

Τμηματική οριοθέτηση δεν σημαίνει οριστική οριοθέτηση. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ημιτελών οριοθετήσεων, συμπεριλαμβανομένης της οριοθέτησης ΑΟΖ Κύπρου – Αιγύπτου του 2003. Εάν δε η Ελλάδα είχε πρόθεση να εγκαταλείψει τις περιοχές ανατολικά του 28ου μεσημβρινού, θα είχε αφήσει ανενόχλητη την Τουρκία να εκτελέσει τα σεισμογραφικά που ανακοίνωσε στις 21 Ιουλίου, καθώς αυτά αφορούσαν μια περιοχή πολύ ανατολικότερα της υφιστάμενης ελλαδο-αιγυπτιακής οριοθετικής γραμμής.

Ορισμένοι θεωρούν το γεγονός ότι δεν δίνεται πλήρη επήρεια 50%-50% στις ελληνικές ακτογραμμές ως απαράδεκτη ετεροβαρής παραχώρηση. Πώς ακριβώς όμως θα δινόταν πλήρης επήρεια σε μια ελληνική ακτογραμμή που δεν είναι συνεχής, αλλά διακόπτεται τρεις φορές μεταξύ Κρήτης – Κάσου – Καρπάθου – Ρόδου;

Φυσικά μια ολική οριοθέτηση θα ήταν προτιμητέα, αλλά οι Αιγύπτιοι ουδέποτε δέχθηκαν να συζητήσουν κάτι τέτοιο, ενώ είναι κοινό μυστικό το γεγονός ότι ούτε αυτοί δέχονται να αποδώσουν πλήρη επήρεια στο νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης, χωρίς φυσικά να αποδέχονται τις τουρκικές ασυναρτησίες περί επήρειας 6 ν.μ.

Το πού θα βρεθεί το κοινό σημείο συμβιβασμού μαζί τους αλλά και με την Κύπρο για την περιοχή ανατολικά του 28ου μεσημβρινού θα το δούμε στο μέλλον, αλλά γιατί να μη διασφαλίζαμε τη στήριξη της Αιγύπτου σε μια άποψη που είναι – αν δεχθούμε τη λογική των επικριτών της συμφωνίας – τουλάχιστον κατά 90% ταυτόσημη με τη δική μας, στα δυτικά του 28ου μεσημβρινού;

Βεβαίως υπήρχε και η επιλογή ελλαδο-αιγυπτιακής προσφυγής στη Χάγη, αλλά το αποτέλεσμα πολύ δύσκολα να ήταν κατά πολύ διαφορετικό από το 45%/55%, ενώ θα έπαιρνε πολλά χρόνια για να εκδικασθεί, και αυτό είναι μια πολυτέλεια που δεν διαθέτουμε.

Εάν τώρα απορρίπταμε αυτό τον έντιμο συμβιβασμό ή παραπέμπαμε το θέμα στη Χάγη και μετά από 6-12 μήνες ο GNA έμπαινε θριαμβευτής στη Σύρτη ή τη Βεγγάζη ποιος πιστεύει ότι η Αίγυπτος θα δεχόταν να υπογράψει ό,τι υπέγραψε στις 6 Αυγούστου;

Η συμφωνία με την Αίγυπτο είναι μια σημαντική επιτυχία αλλά δεν διασφαλίζει από μόνη της αυτομάτως τίποτα. Η Τουρκία θα επιχειρήσει να την εξουδετερώσει επιχειρώντας παράνομες σεισμογραφικές έρευνες/γεωτρήσεις.

Η αποτραπείσα κρίση της 21ης Ιουλίου ίσως αποτελεί το πρώτο από μια σειρά επεισοδίων κυμαινόμενης προκλητικότητας που είναι άγνωστο πότε θα τελειώσουν.

Αυτό καθιστά την ανάγκη άμεσης περαιτέρω ενίσχυσης των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων κάτι περισσότερο από αδήριτη.

*Αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής & Ενεργειακής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Πηγή : tovima.gr

Το άρθρο Τι σηματοδοτεί η τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου; εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Νομική ανάλυση Συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σε περιόδους κρίσης στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής η κυβέρνηση εκφράζει την επίσημη θέση της Ελληνικής Δημοκρατίας και έχει τη στήριξη όλων μας.

Είναι επίσης προφανές ότι ο κάθε επιμέρους χειρισμός – για παράδειγμα η πρόσφατη συμφωνία Ελλάδας και Αιγύπτου για την οριοθέτηση της ΑΟΖ  – αποκτά νόημα μέσα στα συμφραζόμενα και την αλληλουχία του. Χωρίς στρατηγικό ειρμό δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις, σε σχέση με τις επιπτώσεις διαφόρων κινήσεων.

Ο τρόπος μάλιστα με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα στο πεδίο αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό  από την ακρίβεια των διατυπώσεών μας. Πολλοί  νομίζουν ότι η εξωτερική πολιτική και η διπλωματία είναι συνώνυμες της αμφισημίας και της υπεκφυγής. Όταν όμως περιγράφεις κρίσιμα πραγματικά δεδομένα με βάση τα οποία καλείσαι να λάβεις καθοριστικές αποφάσεις, οφείλεις να είσαι απολύτως ακριβής:

Η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ δεν είναι χωρικά ύδατα και δεν αποτελούν τμήμα της επικράτειας. Είναι περιοχή στην οποία το παράκτιο κράτος δεν ασκεί κυριαρχία αλλά πολύ συγκεκριμένα κυριαρχικά δικαιώματα. Για να συμβεί δε αυτό, πρέπει οι θαλάσσιες αυτές ζώνες να οριοθετηθούν, όπως προβλέπει η Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (ΔΣΔΘ), με συμφωνία μεταξύ των γειτονικών κρατών ή με  συνδιαλλαγή, διαιτησία ή δικαιοδοτική διαδικασία. Χωρίς οριοθέτηση τα συγκεκριμένα κυριαρχικά δικαιώματα δεν μπορούν να ασκηθούν πλήρως, ενώ έως ότου συντελεσθεί η οριοθέτηση, τα γειτονικά κράτη οφείλουν να προβαίνουν με καλή πίστη σε πρακτικές διευθετήσεις που δεν παρεμποδίζουν την τελική οριοθέτηση. Τέτοια καλόπιστη πρακτική διευθέτηση συνιστά εκ μέρους μας η χωροθέτηση, το 2014, των «οικοπέδων» Νότια της Κρήτης κατά το μέρος που εκτείνονται πέραν των χωρικών υδάτων, ακόμη και πέραν της δυνητικής επέκτασης  στα 12 ν.μ. , και φτάνουν περίπου στα 200 ν.μ. με την αντίληψη ότι η Κρήτη θα έχει πλήρη επήρεια σε μια μελλοντική οριοθέτηση. Τότε δεν υπήρξε αντίδραση ούτε της Λιβύης ούτε της Τουρκίας.

Είναι επίσης άλλο πράγμα τα «απώτερα όρια» της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ που ορίζει ένα κράτος με  εθνικό του νόμο,  όπως κάναμε με το ν. 4001/2012, εφαρμόζοντας χωρίς καμία έκπτωση τις αρχές της ίσης απόστασης / μέσης γραμμής και της πλήρους επήρειας όλων των νησιών και άλλο η τελική οριοθέτηση με διεθνή σύμβαση που περιέχει συμβιβασμούς και διευθετήσεις, όπως έκανε  η Ελλάδα με την Ιταλία και την Αίγυπτο, ή με διεθνή δικαιοδοτική κρίση, όπως έκανε παλιότερα η Λιβύη με την Τυνησία ή τη Μάλτα.

Το ίδιο ισχύει με άλλες ακόμη πιο κρίσιμες έννοιες του διεθνούς δικαίου, όπως αυτή της «επίθεσης» και των «αντιμέτρων» που μπορεί να ληφθούν από το κράτος που βλάπτεται.  Η Ελλάδα γνωρίζει πολύ καλά πόσο αυστηρά ρυθμίζεται από το διεθνές δίκαιο το ζήτημα της χρήσης ή της απειλής χρήσης βίας. Έχει προμετωπίδα της πολιτικής της τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου και καταγγέλλει διεθνώς, από το 1994,  το τουρκικό casus belli σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο (όπου και η Τουρκία έχει χωρικά ύδατα έξι ν.μ., όπως και στην Αν. Μεσόγειο).

Για να υπάρχει στρατηγικός ειρμός απαιτείται τώρα να εναρμονισθεί η πρόσφατη  επιλογή να συναφθεί  συμφωνία μερικής οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Αίγυπτο δυτικά του 28ου μεσημβρινού, αφήνοντας δηλαδή εκτός οριοθέτησης το νησιωτικό συγκρότημα Καστελλόριζου, με την επιλογή της σθεναρής υπεράσπισης των καθορισμένων με εθνικό νόμο «απώτερων ορίων» τής μη οριοθετημένης κατά το διεθνές δίκαιο  υφαλοκρηπίδας που αντιστοιχεί στην πλήρη επήρεια του νησιωτικού συγκροτήματος Καστελλόριζου.

Στη συμφωνία με την Αίγυπτο δυτικά του 28ου μεσημβρινού η Ελλάδα κινήθηκε  συμβιβαστικά προκειμένου η οριοθέτηση Ελλάδας – Αιγύπτου να «διασταυρωθεί» με την «οριοθέτηση»  του  μνημονίου  Τουρκίας – Λιβύης και να δημιουργηθεί πολυμερής διεθνής διαφορά.  Αποδέχθηκε  για τον λόγο αυτό εκπτώσεις από τις αρχές της ίσης απόστασης / μέσης γραμμής και της πλήρους επήρειας όλων των νησιών. Αυτή η αποδοχή διαμόρφωσε ένα προηγούμενο που θα επηρεάσει προφανώς τις εξελίξεις  και ανατολικά του 28ου μεσημβρινού. Πρόκειται άλλωστε για ένα ζήτημα που σύμφωνα με την πάγια θέση μας θα κριθεί τελικά  από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Στη συμφωνία με την Αίγυπτο οριοθετείται η ΑΟΖ δυτικά του 28ου μεσημβρινού, πριν αυτή ανακηρυχθεί, όπως έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις, χωρίς όμως καμία αναφορά στην υφαλοκρηπίδα που υφίσταται εξ υπαρχής και αφ´εαυτού της χωρίς να απαιτείται ανακήρυξη, προφανώς γιατί αυτό προτιμούσε η αιγυπτιακή πλευρά. Τώρα όμως, με τις δικές μας NAVTEX, επικαλούμαστε έναντι της τουρκικής προκλητικότητας τα «απώτερα» ή μάλλον τα «απώτατα» όρια όχι της ΑΟΖ, αλλά της υφαλοκρηπίδας.

Το ερώτημα είναι λοιπόν πώς μπορεί να διασφαλισθεί ο στρατηγικός ειρμός υπό συνθήκες παρατεταμένης έντασης που τροφοδοτείται με αλλεπάλληλες τουρκικές προκλήσεις. Μια ένταση που ενώ κάποιες στιγμές φαίνεται να εκτονώνεται, όπως συνέβη με την τηλεφωνική συνομιλία Μητσοτάκη – Ερντογάν στις 26.6 ή με την αρχικά μυστική συνάντηση του Βερολίνου στις 13.7 για την επανέναρξη των διερευνητικών επαφών για την οριοθέτηση και των συναντήσεων για τα στρατιωτικά μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, κάποιες άλλες στιγμές αναζωπυρώνεται φτάνοντας στην αντιπαράταξη των στόλων.

Αν αφήνουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων στην τουρκική προκλητικότητα  περιμένοντας να  αντιδράσουμε  στις διαδοχικές τουρκικές NAVTEX για εξόδους ερευνητικών σκαφών συνοδεία τουρκικών πολεμικών πλοίων, τότε βεβαίως θα επιδεικνύουμε  την ισχύ του ελληνικού στόλου, θα κινητοποιούμαστε διπλωματικά, θα ζητούμε τη συμπαράσταση των εταίρων και συμμάχων μας και θα τη λαμβάνουμε φτάνοντας μέχρι τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις μαζί τους ή την επιβολή ευρωπαϊκών κυρώσεων. Όμως οι θαλάσσιες ζώνες μας με την Τουρκία δεν θα οριοθετούνται, δεν θα κατοχυρώνονται και  δεν θα αξιοποιούνται. Η οριοθέτηση με τις άλλες γειτονικές χώρες δεν αρκεί.

Παραλλήλως η Τουρκία, ενώ προκαλεί και παράγει ένταση, θα επαναλαμβάνει διαρκώς τη ρητορική  πρόταση για διμερή  και πολυμερή διάλογο με αντικείμενο την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών στη Μεσόγειο που διατύπωσε και επισήμως στον ΟΗΕ στις 19.11.2019.

Οι δε  σύμμαχοι και εταίροι μας θα ζητούν από την Τουρκία να απέχει από μονομερείς ενέργειες, θεωρώντας αυτονόητο ότι και η Ελλάδα θα απέχει από μονομερείς ενέργειες, θα ζητούν δηλαδή  moratorium, άρα αποχή από ενέργειες έρευνας και εκμετάλλευσης, και θα πιέζουν για την έναρξη  διαλόγου.

Η ανακύκλωση αυτού του σκηνικού μπορεί να ενδιαφέρει τον κ. Ερντογάν για εσωτερικούς λόγους αλλά δεν θεωρώ ότι προσφέρει κάτι στα δικά μας εθνικά  συμφέροντα. Υπάρχει βεβαίως η λογική ότι η ένταση είναι ο πρόλογος του διαλόγου. Λογική που είδαμε το 1976, το 1987, το 1996 με μη ικανοποιητικά αποτελέσματα. Ποτέ όμως δεν έγινε τα προηγούμενα χρόνια, με εξαίρεση την περίοδο 2013-2015, στοχευμένος και ουσιαστικός διάλογος Ελλάδας – Τουρκίας για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο με στόχο την επίτευξη συμφωνίας ή  την από κοινού προσφυγή σε διεθνή δικαιοδοτική κρίση.

Η Ελλάδα έχει δείξει τη στρατιωτική της ετοιμότητα και αποφασιστικότητα. Έχει συμβιβαστεί με την Αίγυπτο δυτικά του 28ου μεσημβρινού, μετριάζοντας τις βασικές της αρχές, που είναι καθοριστικές Νότια Κρήτης και ανατολικά του 28ου μεσημβρινού. Δεν μπορεί να περιμένει την επόμενη τουρκική πρόκληση. Πρέπει τώρα να ανατρέψει το σκηνικό που συντηρεί η Τουρκία αναλαμβάνοντας την πολιτική πρωτοβουλία να προτείνει: Πρώτον,  την επανέναρξη των διερευνητικών επαφών μόνο για την οριοθέτηση, με παύση προφανώς των μονομερών ενεργειών και αποχή από αυτές. Δεύτερον, την επανάληψη των συναντήσεων για τα ΜΟΕ. Και, τρίτον, τη διαμόρφωση σχήματος υπό την εγγύηση της ΕΕ για τη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στα μελλοντικά κέρδη από την κυπριακή ΑΟΖ με πλήρη διαφύλαξη της διεθνούς νομικής προσωπικότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας. –

Το άρθρο Στρατηγικός ειρμός εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Ο Ιωάννης Μάζης για τη συμφωνία με την Αίγυπτο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Παράλληλα, οι 53 αφήνουν σαφείς αιχμές για την αντιπολιτευτική στάση που κρατούν αρκετά στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Σε παρέμβασή τους στον ιστότοπο commonality.gr, που απηχεί τις απόψεις της τάσης, οι «53» αναφέρουν χαρακτηριστικά πως «με ανησυχία βλέπουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ευτυχώς όχι πολλούς αλλά αρκετούς, αγαπητούς φίλους και φίλες να δανείζονται στο όνομα της αριστερής αντιπολίτευσης, χλαμύδες, ακόντια και περικεφαλαίες που περίσσεψαν από την περίοδο των συλλαλητηρίων για το μακεδονικό. Ας σκεφθούνε ότι παρόμοιες αντιδράσεις τις υποκινεί το ακροδεξιό μπλοκ του Σαμαρά, του Βελόπουλου και των θυλάκων της Χρυσής Αυγής» σημειώνουν και προσθέτουν ότι η συμφωνία μπορεί να αποτελέσει πιλότο για συνολική διευθέτηση.

Αναλυτικά, το άρθρο των «53» στο Commonality, με τίτλο «Για τη συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου»:

Η ανακοίνωση της συμφωνίας Ελλάδας-Αιγύπτου σχετικά με την οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων – ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών δεν είναι κεραυνός εν αιθρία.

Αντίθετα είναι το αποτέλεσμα μίας μακράς διαδικασίας διαπραγμάτευσης συμπεριλαμβανομένης της περιόδου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Προφανώς το μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης, το οποίο υπογράφηκε στο τέλος του 2019 και οι επιπτώσεις από τις εξελίξεις στη Λιβύη, κυρίως για την αιγυπτιακή πλευρά, επιτάχυναν τις διαδικασίες και άμβλυναν προαπαιτούμενα και για τις δύο πλευρές. Φαίνεται επίσης ότι η συμφωνία επιτελέστηκε με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ.

Στο Commonality έχουμε τοποθετηθεί συχνά για θέματα εξωτερικής πολιτικής, κυρίως οριοθετημένοι από λογικές και εμμονές εθνικιστικής αδιαλλαξίας. Αδιαλλαξία που οδηγεί σε στασιμότητα -όταν ο κόσμος τρέχει- ή σε πόλεμο. Αυτό κάνουμε και τώρα εκφράζοντας την άποψη ότι η συμφωνία, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να αποτελέσει διαδρομή για εξελίξεις σε θετική κατεύθυνση.

Είναι δεδομένο ότι υπάρχουν υποχωρήσεις και συμβιβασμοί και σημεία προς διευκρίνιση. Ας σκεφθούμε όμως ψύχραιμα: Είναι δυνατόν να επιτευχθεί μία συμφωνία, όπου δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, εάν δεν γίνουν οι απαραίτητοι συμβιβασμοί και υποχωρήσεις; Αυτό δεν έγινε με την εμβληματική, επιμένουμε πάντα σε αυτήν, συμφωνία των Πρεσπών;

Υπάρχει βέβαια μία βασική προϋπόθεση ώστε η συμφωνία να μην αποτελέσει το πρελούδιο ενός νέου γύρου εντάσεων στην περιοχή. Είναι σωστή πολιτική η δημιουργία κρατικών συμμαχιών, είναι λάθος πολιτική οι επιχειρήσεις αποκλεισμού της Τουρκίας. Εκτός των άλλων, γιατί στη διεθνή πολιτική δεν υπάρχουν εχθροί και φίλοι, υπάρχουν κρατικά συμφέροντα. Με αυτή την έννοια όσοι πιστεύουν ότι οι «φιλίες» με τις μεγάλες δυνάμεις είναι το γερό χαρτί στις διαπραγματεύσεις είναι μακριά νυχτωμένοι.

Είναι σωστή επιλογή η συμμαχία με την Αίγυπτο και την Ιταλία προκειμένου να παραχθούν συμφωνίες διευθέτησης διαφορών, στο βαθμό που υπάρχει ο σεβασμός στο Διεθνές Δίκαιο και στο Δίκαιο της θαλάσσης. Είναι επίσης σωστή επιλογή το ευρωπαϊκό πλαίσιο για τη διευθέτηση διαφορών στην Α. Μεσόγειο, συνεπώς δεν είναι καθόλου πιθανό να ενεργοποιηθεί οποιοσδήποτε μηχανισμός κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας. Όπως δεν ίδρωσε το αυτί πολλών με το μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης, τη NAVTEX για το Ορούτς Ρέις στο Καστελόριζο, τις ασκήσεις με πραγματικά πυρά, την μετατροπή της Αγιά Σοφιάς σε τζαμί.

Η πολιτική της συγκρότησης τριμερών και τετραμερών συμμαχιών με Ισραήλ, Αίγυπτο, Ιορδανία, Κύπρο φαίνεται ότι εξάντλησε τα όριά της, χωρίς να προσφέρει λύσεις, ούτε να αποκλιμακώνει τις εντάσεις στην περιοχή.

Οι αντιδράσεις της Τουρκίας σχετικά με τη συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου από την πρώτη στιγμή είναι ιδιαίτερα σκληρές, οι εξελίξεις συνεπώς αποκτούν έναν πολύ πιο σύνθετο χαρακτήρα, με την προοπτική της Χάγης να απομακρύνεται έστω και προσωρινά. Σε αυτήν τη συγκυρία η Ελλάδα πρέπει να εργασθεί και να αξιοποιήσει τη συμφωνία όχι με τη λογική της απομόνωσης της Τουρκίας, αλλά ως πιλότο μίας συνολικής διευθέτησης που αντικειμενικά οφείλει να περιλαμβάνει και την Τουρκία. Αυτή η πολιτική δεν είναι ούτε πολιτική κατευνασμού ούτε πολιτική άμυνας έναντι του ισχυρότερου, αντίθετα είναι μία σύγχρονη άσκηση εξωτερικής πολιτικής.

Δεν θα αποτελέσει έκπληξη εάν σε σύντομο χρονικό διάστημα υπάρξει μία πρωτοβουλία από τρίτο παράγοντα, πιθανόν την Ε.Ε., ώστε να υπάρξει μία συνολική διευθέτηση στην Ανατολική Μεσόγειο. Προφανώς, σε ένα αντίστοιχο περιβάλλον συνολικών ρυθμίσεων, συμπεριλαμβανομένου του καθορισμού πλαισίου των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας, το αίτημα της κυπριακής και ελληνικής κυβέρνησης για επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία, φαίνεται να μην γίνεται αποδεκτό.

Στην δική μας οπτική είναι απαραίτητο, αντί της αναβλητικότητας και της παράθεσης μαξιμαλιστικών απαιτήσεων, η ελληνική εξωτερική πολιτική, όπως και στη συμφωνία των Πρεσπών, να υιοθετήσει μία πολιτική κινητικότητας και ρεαλισμού που εξυπηρετεί την ειρηνική επίλυση όλων των εκκρεμών ζητημάτων στην ευρύτερη περιοχή. Κατά τη γνώμη μας η ελληνική αριστερά και ειδικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ, ως «πρώτοι διδάξαντες», οφείλει να ενισχύσουν αυτή την πολιτική επιλογή .Υπενθυμίζουμε ότι, αμέσως μετά τις εκλογές του 2019, είχαμε δεσμευτεί ότι δεν θα ακολουθήσουμε τη συνταγή Μητσοτάκη την περίοδο επίλυσης του μακεδονικού ζητήματος, ακριβώς γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ακριβώς γιατί η δική μας Αριστερά, υπηρετεί τα συμφέροντα των πολλών και τις πολιτικές της σταθερότητας, της συνανάπτυξης και της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή, ακριβώς γιατί πιστεύουμε ότι αυτός είναι ο δρόμος να πείθουμε και να νικάμε.

Διευκρινίζουμε λοιπόν, ότι με ανησυχία βλέπουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ευτυχώς όχι πολλούς αλλά αρκετούς, αγαπητούς φίλους και φίλες να δανείζονται στο όνομα της αριστερής αντιπολίτευσης, χλαμύδες, ακόντια και περικεφαλαίες που περίσσεψαν από την περίοδο των συλλαλητηρίων για το μακεδονικό.

Ας σκεφθούνε ότι παρόμοιες αντιδράσεις τις υποκινεί το ακροδεξιό μπλοκ του Σαμαρά, του Βελόπουλου και των θυλάκων της Χρυσής Αυγής.

Γνωρίζουμε βέβαια ότι οι περισσότεροι είναι καλοπροαίρετοι, συχνά «ευήκοα ώτα» σε μία αριστερή ρητορική που για δεκαετίες συνδύαζε έναν «αμέτοχο» αντιιμπεριαλισμό με εθνικιστικές κορώνες. Η ανακοίνωση του ΚΚΕ για τη συμφωνία με την Αίγυπτο είναι ενδεικτική για το πώς υπηρετείται μια εύκολη πολιτική καταγγελίας που δεν μπαίνει στον κόπο να διαμορφώσει στρατηγική απέναντι στους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς.

Δεν εκχωρούμε την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ στο ακροδεξιό μπλοκ, δεν μας πτοούν οι ακροδεξιές κορώνες, αντίθετα καταλογίζουμε στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη κινήσεις «ερασιτεχνισμού», καιροσκοπισμό , άρνηση να συνεργασθεί με τα κόμματα της αντιπολίτευσης και να συγκαλέσει συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, προσπάθεια να καρπωθεί πολιτικά τις όποιες επιτυχίες, αποκρύπτοντας ότι τα όποια θετικά βήματα στις διεθνείς σχέσεις έγιναν στις ράγες της πολιτικής της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ερασιτεχνισμός και η ανυπαρξία πολιτικού σχεδίου της κυβέρνησης φάνηκε εξ άλλου και στην ποιότητα της συμφωνίας με την Αίγυπτο, παρ’ όλη την προεργασία που είχε γίνει επί ΣΥΡΙΖΑ.

Από την άλλη δεν είμαστε διατεθειμένοι να αντιγράψουμε τις επιθέσεις της ΝΔ και του αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου εναντίον της δικής μας κυβέρνησης, χωρίς κανέναν ενδοιασμό ακόμα και όταν το διακύβευμα ήταν τα μεγάλα ζητήματα διεθνών σχέσεων και της κρατικής επιβίωσης.

Σε αυτό το σημείο είμαστε υποχρεωμένοι να παρατηρήσουμε ότι η συμφωνία είναι μερική, αφορά την περιοχή ανάμεσα στον 26ο και 28ο μεσημβρινό και όχι την περιοχή που αφορά την επήρεια του Καστελόριζου, το οποίο είναι ανατολικότερα, και συνεπώς η διαπραγμάτευση είναι ανοικτή και για αυτό το ζήτημα.

Από τις πρώτες πληροφορίες, η συμφωνία φαίνεται να προβλέπει ισχυρή αλλά όχι πλήρη επήρεια της Κρήτης, γεγονός το οποίο μάλλον φαίνεται να αποτελεί σημείο σχετικής υποχώρησης της ελληνικής διπλωματίας, πιθανόν για χάρη της μεγάλης εικόνας και υπό την πίεση του μνημονίου Τουρκίας-Λιβύης. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι αντίστοιχο στη διεθνή διπλωματία, ούτε είναι νομοτελειακά ανεπίστρεπτο.

Αντίθετα, στη δική μας λογική θα ήταν καταστροφική μία εμμονή στο μαξιμαλιστικό σχέδιο για κοινή ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου. Όσο προχωρά η σχετική συζήτηση, τόσο φαίνονται οι δυσκολίες υλοποίησης ενός σχετικού σχεδίου, ακριβώς γιατί η εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και οι μέχρι τώρα νομικές διευθετήσεις προς άλλη κατεύθυνση δείχνουν. Ας είμαστε λογικοί, το σύμπλεγμα του Καστελόριζου με τα δέκα χιλιόμετρα ακτής προφανώς διαθέτει υφαλοκρηπίδα και επήρεια, αλλά όχι τόση ώστε να διαμορφώσει συνθήκες γειτνίασης μεταξύ της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ. Από αυτήν τη μαξιμαλιστική θέση φαίνεται σταδιακά να απομακρύνεται η ελληνική πλευρά και προφανώς φαίνεται ότι αυτό είναι το λογικό.

Ας είμαστε ειλικρινείς, η αναβλητικότητα και ο μαξιμαλισμός, ποτέ δεν μας ωφέλησαν, ούτε το 1974 με τη στρατιωτική χερσαία εισβολή στην Κύπρο, ούτε αυτή την περίοδο που βιώνουμε τη θαλάσσια εισβολή της Τουρκίας στη νόμιμη κυπριακή ΑΟΖ. Είναι γεγονός ότι οι εκάστοτε μαξιμαλισμοί λειτουργούσαν ως καταλύτες πολιτικής απομόνωσης της χώρας και πηγή ισχυρών δεινών για τα συμφέροντά της και ιδιαίτερα των λαϊκών στρωμάτων της.

Επαναλαμβάνουμε, στη δική μας συλλογιστική δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τη σκληρή διαπραγμάτευση, ειδικά με την Τουρκία, με στόχο τη βέλτιστη για τα συμφέροντα της χώρας ειρηνική διευθέτηση των υπαρκτών εκκρεμοτήτων στην περιοχή.

Βασικό κλειδί παραμένει η επίλυση του Κυπριακού, εδώ κι αν η αναβλητικότητα και ο απορριπτισμός δημιούργησαν τετελεσμένα, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε ένα βήμα από μία καταστροφική, από όλες τις απόψεις, διχοτόμηση. Έστω και στο παρά ένα δεν υπάρχει άλλη βιώσιμη λύση από την υιοθέτηση των 6 σημείων της πρότασης του Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. και την οριστική επίλυση του προβλήματος.

Η ελληνική και κυπριακή αριστερά, οι δυνάμεις που επιθυμούν λύση σε Ελλάδα και Κύπρο, οφείλουν να πιέσουν ώστε να καμφθεί η ατελέσφορη πολιτική του πρόεδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι πλευρές να επανέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Αρκεί στις προεδρικές εκλογές στα κατεχόμενα στη βόρεια Κύπρο να επικρατήσει ο συνεπής στην επίλυση του Κυπριακού Μουσταφά Ακιντζί και όχι οι εκλεκτοί της Άγκυρας που δουλεύουν μεθοδικά για τη διχοτόμηση του νησιού και οι οποίοι φαίνεται να τρέφονται από τον απορριπτισμό της Λευκωσίας.

Πηγή: iefimerida.gr 

Το άρθρο Διαφοροποιούνται οι «53»του Σύριζα για την συμφωνία με την Αίγυπτο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου για μερική οριοθέτηση ΑΟΖ έχει εγείρει πολλές αντιδράσεις και συζητήσεις. Από τη μια οι υπέρμαχοι της κυβέρνησης και από την άλλη οι προβάλλοντες κάθε λογής και μορφής ενστάσεις.

Παρά την πλούσια αρθρογραφία που έχει παραχθεί σε λίγα 24ωρα, εν τούτοις ο μέσος πολίτης είναι δύσκολο να αντιληφθεί τελικά  τι κέρδισε και τι έχασε η χώρα μας, υπογράφοντας αυτή τη συμφωνία.

Από τα όσα έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας και από το ίδιο το πρωτότυπο  κείμενο της εν λόγω συμφωνίας, προκύπτει ότι η μερική διευθέτηση, δεν αποκλείει μια ολική στο μέλλον.

Παράλληλα όλοι συμφωνούν ότι η Αίγυπτος ζητούσε ένα συμβιβασμό σε σχέση με την επήρεια της Κρήτης, προς την Αίγυπτο σε ποσοστά 60% προς 40% για την Ελλάδα και τελικά η συμφωνία επετεύχθη στο 55% προς 45%.

Υποχώρησαν δηλ. οι Αιγύπτιοι καρά ένα ποσοστό της τάξεως του 5% και κέρδισαν ένα 5%, μια και η Ελληνική πλευρά αποδέχθηκε την επήρεια στο 45%.

Παράλληλα με την συμφωνία αυτή μένει εκτός διευθετήσεως Ρόδος και Κάρπαθος κάτι που αφήνει περιθώρια σε μια μελλοντική συμφωνία Αιγύπτου – Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας.

Κατά τους έχοντες γνώση των συνομιλιών με επίσημη ιδιότητα στο παρελθόν, η Ελληνική πλευρά αποδέχθηκε όλες τις αξιώσεις της Αιγύπτου.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της, θεωρεί ότι πρόκειται για μια ιστορική συμφωνία, που σέβεται την διεθνή νομιμότητα και ακυρώνει στην πράξη του παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο του Σάρατζ, που παραδόθηκε αμαχητί στην Άγκυρα μια και ο Χαφτάρ είχε προελάσει λίγα χιλιόμετρα έξω από την Τρίπολη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι την συμφωνία επικρότησε η πλευρά του Χαφτάρ, άλλα και τα ΗΑΕ. Θετική υπήρξε και η αντίδραση του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μ. Πομπέο, που την πληροφορήθηκε από πρώτο χέρι, όταν τηλεφώνησε στον ομόλογό του της Αιγύπτου την ώρα που βρισκόταν στο γραφείο του ο Ν. Δένδιας.

Βεβαίως η συμφωνία είναι προϊόν υποχωρήσεων. Το ερώτημα που τίθεται, είναι αν ο χρόνος άφηνε περιθώρια για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων, ή αν ήταν τόσο πιεστικός, λόγω της τουρκικής επιθετικότητας, που επέβαλε την άμεση ολοκλήρωσή της.

Βεβαίως, όπως δηλώθηκε, η συμφωνία θα έρθει τάχιστα στη Βουλή κι εκεί όλα τα κόμματα θα κληθούν να τεκμηριώσουν τις θέσεις τους. Το θέμα είναι αν θα γίνει κάτι ανάλογο στο Κάιρο, προκειμένου σε σύντομο χρονικό διάστημα η συμφωνία να κατατεθεί στα Ηνωμένα Έθνη.

Κι αυτό για να εξουδετερώσει ανάλογη κίνηση, που έχει ήδη κάνει η Άγκυρα με την τουρκολιβυκή συμφωνία. Βεβαίως όπως ήταν αναμενόμενο υπήρξε λυσσώδης αντίδραση της Άγκυρας, που απειλεί τώρα ευθέως στρατιωτικά την Ελλάδα, επιμένοντας στις γεωτρήσεις με βάση την παράνομη συμφωνία της με την Τρίπολη.

Ο νεοσουλτάνος είπε, ότι έκανε περίπου το χατίρι της Μέρκελ και ανέστειλε τον προηγούμενο μήνα τις ερευνητικές του δραστηριότητες στην περιοχή, αλλά η Ελλάδα που δεν είναι αξιόπιστη, καθώς έκανε την συμφωνία με την Αίγυπτο, με αποτέλεσμα να του αφαιρέσει στην πράξη τα όπλα μιας διαπραγμάτευσης, που θα είχε ως κύριο χαρακτηριστικό, ένα πιστόλι στον κρόταφο της Αθήνας.

Στο ερώτημα τι μέλλει γενέσθαι η απάντηση δεν είναι ούτε εύκολη ούτε απλή.

Από τη μια πλευρά παράλληλα με τις  διπλωματικές επαφές, που οφείλει να συνεχίσει η κυβέρνηση προς κάθε κατεύθυνση, χρειάζεται να κρατηθεί το σύνολο των ενόπλων δυνάμεων σε επαγρύπνηση και να αξιοποιηθεί κάθε μέσο ακόμη και οι S-300, που είναι εγκατεστημένοι στην Ανατολική Κρήτη μια και το πεδίο στο οποίο αναφέρεται ο Ερντογάν βρίσκεται σε αυτή την περιοχή.

Ταυτόχρονα και με δεδομένο η όλη διαφορά, είτε μέσω ενός περιορισμένου θερμού επεισοδίου, είτε εν μέσω μιας απειλής άσκησης βίας, θα οδηγηθεί αργά ή γρήγορα στη Χάγη, η Ελληνική πλευρά οφείλει να εξασφαλίσει ότι εκτός της Αιγύπτου και τα άλλα δύο εμπλεκόμενα μέρη, Τουρκία και καθεστώς της Τρίπολης, θα συνυπογράψουν, ότι θα σεβαστούν και θα εφαρμόσουν την όποια απόφαση του Διεθνούς Δικαιοδοτικού Οργάνου.

Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι ο νεοσουλτάνος πρόσφατα μίλησε για την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1453, που του δίνει το δικαίωμα να μετατρέπει ένα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, την Αγία Σοφία, σε τζαμί και για όσους έχουν αντιρρήσεις στο show που έκανε, έβαλε τον μουφτή του, να βγάζει πύρινους λόγους εντός του ναού, με την χατζάρα του Μωάμεθ ανά χείρας.

Όλα αυτά προσδιορίζουν το ποιος έχει μπέσα, για να μιλήσουμε στη γλώσσα τους και ποιος είναι μπαμπέσης…

Το άρθρο Μετά τη συμφωνία τι; εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Το επίσημο κείμενο της Συμφωνίας Ελλάδας – Αιγύπτου για ΑΟΖ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Νίκος Κοτζιάς έγραψε συγκεκριμένα:

«Και τι να περιμένει κανείς μετά από όσα βλέπουμε ότι θα κάνει η κυβέρνηση απέναντι στις τουρκικές πιέσεις; ΥΓ. Ας καταλάβει η ΝΔ, προβλήματα δεν λύνονται με ύβρεις από τρολ», προσθέτει ο κ. Κοτζιάς σε ανάρτησή του στο Facebook.
Nωρίτερα, ο πρώην ΥΠΕΞ ανέφερε: «Λένε, “τι να κάνουμε, εδώ που φτάσαμε”. Δεν φτάσαμε, μας έφτασε η κυβέρνηση. Και στη συμφωνία με Ιταλία και με Αίγυπτο πήραν τη διαπραγμάτευση εκεί που σταμάτησε, άρνηση σε αυθαίρετες απαιτήσεις άλλης πλευράς, και τις αποδέχτηκαν όλες. Ενώ η λύση ήταν επέκταση Αιγιαλίτιδας Κρήτης».

Ακολούθησε μια μακροσκελής ανάρτηση με τίτλο «Οι Πέντε πληγές: δεν είναι συμβιβασμός, είναι υποχώρηση -Ανάλυση της συμφωνίας για την ΑΟΖ με Αίγυπτο»:

Οι Πέντε πληγές: δεν είναι συμβιβασμός, είναι υποχώρηση
Ανάλυση της συμφωνίας για την ΑΟΖ με Αίγυπτο

Η Αίγυπτος είναι μια φίλη και σύμμαχος χώρα. Έχουμε κοινή ΑΟΖ και καλά είναι να την προσδιορίσουμε, οριοθετήσουμε και ανακηρύξουμε. Πολλά χρόνια διαπραγματευόμαστε μαζί της, καλή τη πίστη. Διότι και εκείνη είναι μια χώρα που πιστεύει και εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, αναγνωρίζει ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα και άλλες θαλάσσιες ζώνες.
Σε κάθε διαπραγμάτευση, που γίνεται με την κοινή αποδοχή του διεθνούς δικαίου, εμφανίζονται διαφωνίες για τις προβλέψεις εφαρμογής του. Το νόημα της διαπραγμάτευσης είναι να βρεθεί ένα πακέτο έντιμου συμβιβασμού, όπου η κάθε πλευρά θα «κερδίζει» μέρος των αντικειμένων διαφωνίας. Στη συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου για την ΑΟΖ έχουμε το καταπληκτικό φαινόμενο ότι ως προς τα υπό διαπραγμάτευση θέματα, εξετάζοντας τους χάρτες, η Ελλάδα αποδέχτηκε το σύνολο των αιγυπτιακών αιτιάσεων και αιτημάτων και δεν πήρε τίποτα από τα υπό διαπραγμάτευση θέματα. Ουσιαστικά, όπως έκανε και με την ΑΟΖ με την Ιταλία, έδωσε στην άλλη πλευρά ότι ζητούσε και δεν πήρε τίποτα στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης.
Στις πολύχρονες διαπραγματεύσεις με την Αίγυπτο είχαν προκύψει 5 σοβαρά ζητήματα που επειδή δεν είχε βρεθεί ακόμα συμβιβασμός, δεν έγινε δυνατό να υπογραφεί μια συμφωνία. Επειδή μερικοί με ρωτούν και «γιατί δεν την κλείσατε εσείς» η απάντηση είναι πολύ απλή: διότι τέτοιες συμφωνίες δεν κλείνονται άρον-άρον με υποχώρηση σε όλη τη γραμμή. Αλλιώς δεν χρειάζεται διπλωματία. Δηλώνεις ότι δεν ζητάς τίποτα, ότι θα παραχωρήσεις ότι σου ζητηθεί και η συμφωνία είναι έτοιμη. Τέτοιες συμφωνίες εγώ δεν έκανα ποτέ και δεν θα υπέγραφα ποτέ. Ασφαλώς σε μια διαπραγμάτευση πακέτο δεν θα τα έπαιρνε κανείς όλα. Σωστό. Αλλά δεν θα έπαιρνε και η άλλη μεριά όλα, ως συνέβη.

Η Αίγυπτος με την Κύπρο έχει συμφωνήσει σε ΑΟΖ με την εφαρμογή της αρχής της μέσης γραμμής. Με την Ελλάδα, «παραδόξως», δεν ήθελε να κάνει ανάλογη συμφωνία. Ήθελε να εφαρμοστεί και η αρχή της αναλογικότητας (των ακτών, δηλαδή, των σημείων βάσης). Η αρχή αυτή επιδιώκεται, σε ορισμένα σημεία, από την Τουρκία. Η συμφωνία της ΑΟΖ με την Αίγυπτο δεν χωρίζει την μεταξύ μας ΑΟΖ σε δύο ίσα τμήματα, αλλά δίνει σε αυτήν 55% και σε μας 45%. Άρα δεν εφαρμόστηκε «σκέτη» η αρχή της μέσης γραμμής.

Δεύτερο, η συμφωνία με την Αίγυπτο δεν είναι τμηματική μόνο προς Ανατολάς, όπως εκείνη πάντα ζητούσε, αλλά στη συμφωνίας και ως προς τα δυτικά. Δεν φτάνει μέχρι τα σύνορα Αιγύπτου και Λιβύης. Αυτό σημαίνει ότι είναι κουτσουρεμένη προς τα δυτικά χωρίς να υπάρχει το επιχείρημα ότι δεν θέλει «η Αίγυπτος εντάσεις με Τουρκία». Αυτό το κουτσούρεμα έγινε και στην ΑΟΖ με την Ιταλία. Η τελευταία δεν έφτασε μέχρι το νότο, εκεί που νοητά ξεκινά η ΑΟΖ της Λιβύης προκειμένου να μην της αφήσει περιθώρια να πράξει και άλλες παρανομίες.

Τρίτο και πολύ σημαντικό, στα νότια του νομού Λασιθίου ανήκει συστάδα νησιών και βραχονησίδων. Τρία από αυτά, Τρόχιλος, Στρογγυλό και Κουφονήσι, έχουν μεγάλη σημασία ως σημεία βάσης καθορισμού της ΑΟΖ με την Αίγυπτο (το ίδιο ισχύει για το Γαϊδουρονήσι ή, αλλιώς, Χρυσή) . Το μεγαλύτερο από αυτά, το Κουφονήσι, έχει δική του οικονομική ζωή. Με μεγάλο, κόπο, χάρη και στη βοήθεια του «Πράττω» Ιεράπετρας, συνέλεξα όλα τα αποδεικτικά στοιχεία. Φωτογραφίες, διαφημιστικά φυλλάδια από την επιχείρηση επί του νησιού, φυλλάδια των πλεούμενων που μεταφέραν τους τουρίστες στο Κουφονήσι κοκ. Δηλαδή, είχαμε αποδείξεις ότι το νησί διέθετε αυτοτελή οικονομική ζωή και άρα είχε όλα τα δικαιώματα των νησιών όπως προβλέπει το Δίκαιο της Θαλάσσης. Όπως διαβάζω τους χάρτες που δημοσιεύτηκαν, δεν αποδόθηκε επήρεια σε αυτή τη συστάδα νησιών, ούτε καν στο Κουφονήσι. Μετά τον περιορισμό των διαπόντιων νησιών πάνω από Κέρκυρα σε επήρεια 70% και στις Στροφάδες (δύο νησιά στη διαγώνιο ανάμεσα σε Πελοπόννησο και Ζάκυνθο) στο 32%, τώρα η Κυβέρνηση συμφώνησε για το Κουφονήσι στο 0%. Όποιος δεν καταλαβαίνει τι επιπτώσεις έχει αυτό για νησιά που στην πλάτη τους δεν έχουν ελληνική ακτογραμμή αλλά εκείνη τρίτης χώρας, είναι το λιγότερο ανόητος και το περισσότερο επικίνδυνος. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι στον χάρτη, από το σημείο Ε προς D, η ΑΟΖ κινείται σε αντίστροφη φορά από εκείνη της γεωγραφίας!

Τέταρτο, τα μεγάλα ελληνικά νησιά, όπως η Κάρπαθος και η Κάσος, ακόμα και η Ρόδος έχουν περιορισμένη επήρεια. Είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται για μια υποχώρηση άνευ αρχών και στοιχειώδη διαπραγμάτευση.

Πέμπτο, εξίσου σημαντικό και προβληματικό με τα δύο προηγούμενα. Προς ανατολάς, η χάραξη της ΑΟΖ γίνεται μέχρι τον 28ο μεσημβρινό. Τέμνει δε στη μέση την Ρόδο (άλλο κατόρθωμα και αυτό). Όταν μας το προτείναν αυτό οι Αιγύπτιοι το απορρίψαμε χωρίς καμία δεύτερη κουβέντα. Θα πει η κυβέρνηση ότι αφού κατέληξε σε μια τμηματική οριοθέτηση, τι πειράζει που δεν συμπεριλαμβάνει και ολόκληρη τη Ρόδο; Η απάντηση είναι απλή: (α) Η Τουρκία πάντα αμφισβητούσε ότι υπάρχουν ελληνικά δικαιώματα από τον 28ο μεσημβρινό μέχρι τον 32ο. Κατά συνέπεια η Ελλάδα ντε φάκτο αποδέχεται ότι πρόκειται για αμφισβητούμενη περιοχή, με την δική της υπογραφή. (β) Ακριβώς δίπλα εκεί που τελειώνει η χαραχθείσα γραμμή ξεκινά η χάραξη της ΑΟΖ που έχει προτείνει η Τουρκία στην Αίγυπτο. Με αυτό τον τρόπο, λοιπόν, η Αίγυπτο δεν χάνει η ίδια σπιθαμή ΑΟΖ. Απώλειες έχει μόνο η Ελλάδα και σημαντικές. Δεν υπάρχει προηγούμενο τέτοιας υπονόμευσης της θέσης των ελληνικών νησιών στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συμπέρασμα: σε όλα τα υπό διαπραγμάτευση θέματα η Ελλάδα έκανε υποχωρήσεις.

Παραχώρησε δικαιώματα σε τρίτους. Όπως και με την Ιταλία δεν πήρε τίποτα από τα «αμφισβητούμενα», ενώ τα έδωσε όλα. Η συμφωνία που έκανε, όπως και με την Ιταλία αποδυναμώνει κάθε μελλοντική διαπραγματευτική της θέση, τόσο με την Αλβανία, όσο και πολύ περισσότερο με την Τουρκία.
Η συμφωνία δεν είναι ένας καλός συμβιβασμός με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Μακάρι να ήταν. Στην πραγματικότητα υποχωρήσεις έκανε μόνο η μία πλευρά σε βάρος των μακρόχρονων συμφερόντων και δικαιωμάτων της. Οι μονομερείς υποχωρήσεις δεν συνιστούν συμβιβασμό. Διότι σε κανένα σημείο η Αίγυπτος δεν έκανε πίσω από τις θέσεις που πρόβαλε εδώ και χρόνια στις διαπραγματεύσεις. Αντίθετα, η Ελλάδα έκανε πίσω απ’ όλες τις διαπραγματευτικές της θέσεις. Δυστυχώς.

ΥΓ.1 Διαβάζω σοβαρούς ανθρώπους που δέχονται, όπως λένε τους συμβιβασμούς, καλά κάνουν. Απλά να μας πουν και σε μας σε πιο σημείο της συμφωνίας έγιναν συμβιβασμοί. Που ακριβώς έκανε η Αίγυπτος πίσω, όπως έκανε η Ελλάδα.
ΥΓ.2 Είναι καταπληκτικό πώς οι ψευδομακεδονομάχοι προκειμένου να καλύψουν τις υποχωρήσεις της δεξιάς τους, ανακάλυψαν την λέξη συμβιβασμό.
ΥΓ.3 Παιδιά, άλλο συμβιβασμός και άλλο υποχώρηση. Τουλάχιστον αυτό πρέπει να το μάθετε.
ΥΓ.4 Η συμφωνία αυτή, είναι ως η Ελλάδα, που σήμερα έχει 6 μίλια αιγιαλίτιδα ζώνη σε όλα τα νησιά της, να παραιτηθεί από το δικαίωμα επέκτασης σε όλα τα σημεία, και, ταυτόχρονα, να πανηγυρίζει ότι τα «βρήκε» με την Τουρκία. Αλλά αυτό δεν είναι διαπραγμάτευση, αλλά παράδοση. Σημειώνω δε, ότι υπήρξε ελληνική κυβέρνηση έτοιμη να υπογράψει συμφωνία με την Τουρκία σε αυτή τη βάση.

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Κοτζιάς κατά συμφωνίας Ελλάδας-Αιγύπτου για την ΑΟΖ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.