Ο Αλαίν Μενκ (Alain Minc), 72 ετών, είναι ένας διάσημος, εύπορος, ταλαντούχος, πολυγραφότατος Γάλλος συγγραφέας, σύμβουλος επιχειρήσεων και πολιτικών και διανοούμενος που τώρα τελευταία επανανακάλυψε τον Κάρολο Μαρξ και το έργο του. Έγραψε έτσι ένα περιεκτικό και προκλητικό για κάποιους βιβλίο, στο οποίο, υπό τον τίτλο «Η ζωή μου με τον Μαρξ» (Εκδόσεις Gallimard) υποστηρίζει ότι ο Γερμανός φιλόσοφος είναι ο κορυφαίος και επαναστατικός ερμηνευτής του βιομηχανικού καπιταλισμού και της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς.

Ξαναδιαβάζοντας το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», ο Αλαίν Μενκ επισημαίνει και υπογραμμίζει αυτά που μεταξύ άλλων έγραφε ο Κ. Μαρξ και τα οποία κάποιοι είτε σκόπιμα διαστρέβλωσαν, είτε δεν κατάλαβαν. Συγκεκριμένα, αναφερόμενος και περιγράφοντας τον βιομηχανικό τρόπο παραγωγής και την αστική τάξη που τον υπηρετεί, ο Γερμανός φιλόσοφος και ο Ενγκελς, γράφουν στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, μεταξύ άλλων:

«Η μεγάλη βιομηχανία δημιούργησε την παγκόσμια αγορά, που την είχε προετοιμάσει η ανακάλυψη της Αμερικής. Η παγκόσμια αγορά έδωσε στο εμπόριο, στη ναυτιλία και στα μέσα συγκοινωνίας της ξηράς μια τεράστια ανάπτυξη, η οποία με τη σειρά της επέδρασε στην εξάπλωση της βιομηχανίας. Στο βαθμό που εξαπλωνόνταν η βιομηχανία, το εμπόριο, η ναυτιλία και οι σιδηρόδρομοι, στον ίδιο βαθμό αναπτυσσόταν η αστική τάξη, πολλαπλασίαζε τα κεφάλαια της και ωθούσε στο περιθώριο όλες τις τάξεις που είχε κληροδοτήσει ο Μεσαίωνας.

Βλέπουμε, λοιπόν, πως και η ίδια η σύγχρονη αστική τάξη είναι προϊόν μίας πολύχρονης εξέλιξης, είναι προϊόν μιας σειράς ανατροπών στον τρόπο παραγωγής και συναλλαγής. Καθεμιά απ’ αυτές τις βαθμίδες εξέλιξης της αστικής τάξης συνοδευόταν από μιαν ανάλογη πολιτική πρόοδο.

Η αστική τάξη έπαιξε στην ιστορία έναν εξαιρετικά επαναστατικό ρόλο.

Πρώτη αυτή απέδειξε τι μπορεί να καταφέρει η ανθρώπινη δραστηριότητα. Δημιούργησε τελείως διαφορετικά θαύματα από τις πυραμίδες της Αιγύπτου, τα ρωμαϊκά υδραγωγεία και τους γοτθικούς καθεδρικούς ναούς κι έκανε τελείως διαφορετικές εκστρατείες από τις μεταναστεύσεις των λαών και τις Σταυροφορίες.

Η αστική τάξη δεν μπορεί να υπάρχει αν δεν επαναστατικοποιεί συνεχώς τα μέσα παραγωγής, δηλαδή τις σχέσεις παραγωγής, όλες γενικά τις κοινωνικές σχέσεις. Αντίθετα, για όλες τις προηγούμενες βιομηχανικές τάξεις, η αμετάβλητη διατήρηση του παλαιού τρόπου παραγωγής ήταν ο πρώτος όρος της ύπαρξής τους. Η αστική εποχή διακρίνεται απ’ όλες τις προηγούμενες για τη συνεχή ανατροπή της παραγωγής, τον αδιάκοπο κλονισμό όλων των κοινωνικών καταστάσεων και για την αιώνια αβεβαιότητα και κινητικότητα. Όλες οι σταθερές, σκουριασμένες σχέσεις και η ακολουθία τους από παλιές σεβάσμιες παραστάσεις και αντιλήψεις διαλύονται, κι όλες οι νεοσχηματισμένες παλιώνουν αμέσως, πριν προφτάσουν να γίνουν σκέλεθρα. Καθετί σταθερό και ακλόνητο κλονίζεται, καθετί ιερό βεβηλώνεται, και οι άνθρωποι αναγκάζονται επιτέλους να δουν με καθαρό μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις μεταξύ τους σχέσεις.

Η ανάγκη για συνεχώς επεκτεινόμενη κατανάλωση των προϊόντων της κυνηγά την αστική τάξη σ’ όλη την υδρόγειο. Είναι αναγκασμένη να φωλιάζει παντού, να εγκαθίσταται παντού, να δημιουργεί σχέσεις παντού.

Με την εκμετάλλευση της παγκόσμιας αγοράς, η αστική τάξη έχει διαμορφώσει πανομοιότυπα την παραγωγή και την κατανάλωση σ’ όλες τις χώρες; Έχει εξαλείψει, προς μεγάλη λύπη των αντιδραστικών, τον εθνικό χαρακτήρα της βιομηχανίας. Οι πανάρχαιες εθνικές βιομηχανίες εκμηδενίστηκαν και εξακολουθούν καθημερινά να εκμηδενίζονται. Εκτοπίζονται από νέες βιομηχανίες, που η εισαγωγή τους γίνεται ζήτημα ζωής και θανάτου για όλα τα πολιτισμένα έθνη, από βιομηχανίες που δεν επεξεργάζονται πια εγχώριες πρώτες ύλες, αλλά πρώτες ύλες που έρχονται από τις πιο απομακρυσμένες ζώνες, από βιομηχανίες που τα προϊόντα τους καταναλώνονται όχι μόνο στην ίδια τη χώρα, αλλά ταυτόχρονα σε όλα τα μέρη του κόσμου. Στη θέση των παλιών αναγκών που ικανοποιούνταν από εγχώρια προϊόντα, εμφανίζονται νέες ανάγκες, που για την ικανοποίησή τους απαιτούνται προϊόντα από τις πιο απομακρυσμένες χώρες και από τα πιο διαφορετικά κλίματα. Στη θέση της παλιάς τοπικής και εθνικής αυτάρκειας και απομόνωσης εμφανίζεται η ολόπλευρη συναλλαγή, η ολόπλευρη αλληλεξάρτηση των εθνών. Και όπως στην υλική έτσι και στην πνευματική παραγωγή: Τα πνευματικά προϊόντα του κάθε έθνους γίνονται κοινό κτήμα. Η εθνική μονομέρεια και αποκλειστικότητα γίνεται όλο και περισσότερο αδύνατη, και από τις πολλές εθνικές και τοπικές λογοτεχνίες σχηματίζεται μια παγκόσμια λογοτεχνία.

Με την ταχύτατη βελτίωση όλων των εργαλείων παρα¬γωγής και την απεριόριστη διευκόλυνση των επικοινω¬νιών, η αστική τάξη τραβά βίαια στον πολιτισμό όλα τα έθνη, ακόμη και τα πιο βάρβαρα….. Αναγκάζει όλα τα έθνη να υιοθετήσουν τον αστικό τρόπο παραγωγής, αν δεν θέλουν να καταστραφούν. Τα αναγκάζει να εισαγάγουν στην ίδια τους τη χώ¬ρα το λεγόμενο πολιτισμό, δηλαδή να γίνουν αστικά. Με δυο λόγια, δημιουργεί έναν κόσμο «κατ’ εικόνα και ομοίωσή» της.

Η αστική τάξη υπέταξε την ύπαιθρο στην κυριαρχία της πόλης. Δημιούργησε τεράστιες πόλεις, αύξησε σε μεγάλο βαθμό τον αστικό πληθυσμό σε σύγκριση με τον πληθυσμό της υπαίθρου, αποσπώντας έτσι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού από την ηλιθιότητα της αγροτικής ζωής….».

Γραμμένα πριν 173 χρόνια, τα παραπάνω λόγια και οι διαστάσεις που εκφράζουν δεν έχουν ούτε μια ρυτίδα. Αποτελούν ακόμη και σήμερα μια διαπεραστική ανάλυση – ανατομία ενός συγκεκριμένου συστήματος παραγωγής πλούτου και της μόνιμης τάσης του να επεκτείνεται, να παγκοσμιοποιείται δηλαδή και να καινοτομεί. Είναι σαφές ότι ο Καρλ Μαρξ είχε καταλάβει απόλυτα τον επαναστατικό χαρακτήρα του βιομηχανικού τρόπου παραγωγής και ως εκ τούτου μπορούσε να προβλέψει ποια θα ήταν η μελλοντική πορεία της αγοράς, ήτοι του χώρου όπου οι άνθρωποι συναλλάσσονται.

Με βάση, λοιπόν τις παραπάνω διαπιστώσεις του, ο Γερμανός φιλόσοφος , κατά τον Αλαίν Μένκ,σε θεωρητικό επίπεδο έκανε μια σειρά από αυθαίρετες προβλέψεις, αρκετές από τις οποίες στην πράξη απεδείχθησαν ατυχείς, απλούστατα γιατί μετέτρεψαν σε ολοκληρωτική εξουσία ένα σύστημα παραγωγής,που από μόνο του είναι ανατρεπτικό.

Με αφετηρία ετσι την μαρξική ανάλυση/διάγνωση, πρώτος ο Εδουάρδος Μπερνστάϊν (1850-1932), Γερμανός στοχαστής και πολιτικός, κατάλαβε ότι το παραγωγικό σύστημα που βαπτίστηκε καπιταλισμός, όχι μόνον δεν θα κατέρρεε λόγω των εσωτερικών του αντιφάσεων, όπως πρόβλεπε ο Μαρξ, αλλά αυτές οι τελευταίες ήσαν το εργαλείο της συνεχούς ανανέωσής του. Καιπάνω σε αυτή τη διαδικασία,που το 1930 ο μεγάλος οικονομολόγος και Αυστριακός πολιτικός Γιόζεφ Σανμπέτερ την αποκάλεσε «δημιουργική καταστροφή»,θεμελιώθηκε η σοσιαλδημοκρατία,ητοι ο κατά Κάρλο Ροσέλλι,φιλελεύθερος σοσιαλισμός.
Σήμερα, αυτός ο τελευταίος, μετά από 100 και πλέον χρόνια πετυχημένης πορείας βρίσκεται σε κρίσιμη φάση, λόγω νέων επιλογών, σχετικών με την 4η βιομηχανική επανάσταση, πρώτη ύλη της οποίας, δεν είναι τόσο το κεφάλαιο, όσο η γνώση ως συντελεστής παραγωγής πλούτου. Απαιτείται έτσι, πιστεύει ο Α. Μένκ, μια νέα και προσεκτική ανάγνωση του μαρξικού έργου, το οποίο εξακολουθεί με τον τρόπο του να είναι κορυφαία πηγή έμπνευσης και πολύ λιγότερο εργαλείο εξουσίας. Κάτι τέτοιο δεν υπονοούσε και ο Κάρολος Μαρξ όταν έλεγε ότι δεν ήταν μαρξιστής;

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Μήπως ο Μαρξ ήταν ο προφήτης του επιχειρείν;… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα τελευταία χρόνια, έχει μπει στον τρόπο λειτουργίας των οργανισμών και των εταιρειών η έννοια του #coaching.

Είναι trend ή μια αναγκαιότητα προκειμένου να εξελιχθούν τα στελέχη και οι επιχειρήσεις στο σύνολό τους; Ποια τα οφέλη μιας τέτοιας διαδικασίας και πόσο απαραίτητη είναι η υιοθέτηση του coaching στην νέα έννοια που τείνει να λάβει η ηγεσία;

Η Πρόεδρος της #TreasureLab, Κρύστα Τζελέπη, δίνει στο #ThinkBig όλες τις απαντήσεις! #leadership #mentoring #businessgrowth #success #entrepreneurship #reskilling #upskilling #growth #coach #coachee #knowledge #development #growthminset #leader #manager #icf #internationalcoachingfederation

Το άρθρο Το business coaching πολύτιμο εργαλείο στο σύγχρονο επιχειρείν -Treasure Lab εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Δεν υπάρχει άλλη λύση εξόδου από την κρίση παρά μόνον αυτή της εξωστρέφειας, της καινοτομίας και της αμέριστης ενίσχυσης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Αυτή σήμερα μπορεί να γεννά ιδέες, να τρέφει όνειρα, να αναλαμβάνει κινδύνους και να πηγαίνει προς το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα… Και αυτή η τελευταία είναι ζωή.

Πριν εννέα χρόνια έτυχε να γνωρίσω τον λοχαγό Τζαίημς Κόπιναθ, συνταξιούχο, ο οποίος μού διηγήθηκε μία ιστορία που αξίζει τον κόπο να γίνει συνοπτικά γνωστή.

Όπως μού είπε, το 1995 είχε την ευκαιρία να συναντήσει κατά τύχη έναν άνεργο πιλότο ελικοπτέρων ο οποίος, ύστερα από μία γόνιμη συζήτηση, τον έπεισε ότι μπορούσαν να στήσουν στην Ινδία την πρώτη επιχείρηση ελικοπτέρων της χώρας αυτής. Όμως, ενώ από πλευράς business plan το εγχείρημα έδειχνε να είναι ελκυστικό, είχε απέναντί του την ινδική γραφειοκρατία. Έτσι, ο Τζ. Κόπιναθ πέρασε τρία χρόνια πιέζοντας τους κυβερνητικούς γραφειοκράτες για να λάβει τις απαραίτητες άδειες, ενώ πούλησε όλα τα περιουσιακά του στοιχεία και υποθήκευσε το σπίτι του για να αντλήσει το απαιτούμενο κεφάλαιο. Τελικά όμως η επιχείρησή του απογειώθηκε. Αυτό τού επέτρεψε να ακολουθήσει ένα επιπλέον καινούργιο όραμά του –τις φτηνές πτήσεις. Γιατί έπρεπε οι Ινδοί να ταξιδεύουν κατά μήκος και πλάτος της τεράστιας χώρας τους με τρένα, ενώ οι Αμερικανοί ταξίδευαν με αεροπλάνα; Καθιέρωσε την πρώτη χαμηλού κόστους αερογραμμή της Ινδίας, την Air Deccan, ωθώντας την κυβέρνηση να χαλαρώσει τους κανονισμούς και χρησιμοποιώντας το Διαδίκτυο για να μειώσει τις δαπάνες κράτησης. Παρ’ όλες τις αναποδιές, το εγχείρημα τελικά πέτυχε. Αν και σήμερα κινδυνεύει άμεσα από τον κορωνοιό και την πανδημία.

Πάντως δεν είναι το μόνο. Από την Ινδία στην Κίνα και από το Βιετνάμ στην Βραζιλία, χιλιάδες επιχειρηματίες αναπτύσσουν δραστηριότητες με όλους τους δυνατούς τρόπους –όχι χωρίς ταλαιπωρίες, αϋπνίες, ενίοτε δε και με τονωτικές ενέσεις. Ορισμένοι βλέπουν μία ευκαιρία στην αγορά και συντάσσουν ένα επιχειρηματικό σχέδιο για να την εκμεταλλευτούν. Άλλοι μοιάζουν περισσότερο με τον λοχαγό, παρακινούνται από την εσωτερική δύναμη για να ξεκινήσουν μία επιχείρηση και δεν δέχονται να ακούσουν όχι ως απάντηση.

Όλο και περισσότερα στοιχεία υποδεικνύουν ότι οι επιχειρηματίες έχουν ορισμένα κοινά διακριτά ψυχολογικά γνωρίσματα. Ο Νόαμ Βάσερμαν, καθηγητής στο High Business School στην Βομβάη, υποστηρίζει ότι πολλοί επιχειρηματίες είναι κατά ασυνήθιστο τρόπο, μερικές φορές υπερβολικά, σίγουροι. Είναι πεπεισμένοι ότι, ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, θα είναι σε θέση να μετατρέψουν το όνειρό τους σε πραγματικότητα.

Επίσης, οι επιχειρηματίες είναι ιδιαίτερα ανεκτικοί στον κίνδυνο. Μία ομάδα επιστημόνων στο πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ μελέτησε τους εγκεφάλους 16 επιχειρηματιών, οι οποίοι επιλέχτηκαν επειδή είχαν αρχίσει τουλάχιστον δύο επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας, καθώς επίσης και 17 συνηθισμένους διευθυντές. Διαπίστωσαν ότι, κατά την λήψη ορθολογικών αποφάσεων, και οι δύο ομάδες έδωσαν τα ίδια αποτελέσματα. Αλλά κατά την λήψη «καυτών» ή επικίνδυνων αποφάσεων οι επιχειρηματίες αποδείχτηκαν, με συνέπεια, οι πιο τολμηροί.

Σε αυτό το επίπεδο σήμερα παρατηρούνται οι μεγάλες διαφορές νοοτροπίας μεταξύ επιχειρηματιών κα των χρηματοδοτών τους. Ίσως δε οι διαφορές αυτές να βρίσκονται και στην βάση των ανατροπών που παρατηρήθηκαν στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, όταν άρχισε να αναπτύσσεται ο αποκαλούμενος «λαϊκός καπιταλισμός».

*Ιδρυτής της Omea Telecom στην Γαλλία, συγγραφέας

Το άρθρο Επιχειρείν: Όταν οι τολμηροί προκαλούν την τύχη… Του Ζοφρουά ντε Μπεζιέ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σύμφωνα με τον ορισμό, η immersive εμπειρία είναι «η αντίληψη του να είναι κανείς φυσικά/ σωματικά παρών σε έναν μη φυσικό κόσμο». Με απλά λόγια, οι immersive εμπειρίες είναι κατασκευασμένα περιβάλλοντα τα οποία χρησιμοποιούν αισθητηριακή διέγερση ώστε να μοιάζουν πραγματικές: Οι immersive εμπειρίες δεν είναι πάντα ψηφιακές, ωστόσο οι immersive τεχνολογίες αποτελούν εξαιρετικούς βιωματικούς ενισχυτές.

Η τεχνολογία που καθιστά αυτού του είδους τις εμπειρίες εφικτές και για την οποία ακούμε όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια δεν είναι παρά η ενοποίηση του εικονικού (virtual) περιεχομένου με το φυσικό περιβάλλον με τρόπο τέτοιο που επιτρέπει στο χρήστη να εμπλέκεται φυσικά με την μικτή αυτή πραγματικότητα. Σε μία immersive εμπειρία, ο χρήστης αποδέχεται τα εικονικά στοιχεία του περιβάλλοντος ως κομμάτι του συνόλου, συνειδητοποιώντας δυνητικά όλο και λιγότερο ποια στοιχεία δεν αποτελούν μέρος της φυσικής πραγματικότητας.

Οι immersive τεχνολογίες περιλαμβάνουν:

• Virtual Reality (VR- εικονική πραγματικότητα) – ένα ψηφιακό περιβάλλον το οποίο αντικαθιστά τον φυσικό περίγυρο του χρήστη.
• Augmented Reality (AR) – ψηφιακό περιεχόμενο που υπερτίθεται πάνω από μία ζωντανή ροή του φυσικού περιβάλλοντος.
• Mixed Reality (MR) – η ενοποίηση του εικονικού περιεχομένου και του φυσικού περιβάλλοντος που επιτρέπει την αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο στοιχείων.
• Holography – η δημιουργία μίας τρισδιάστατης εικόνας σε χώρο που μπορεί να εξερευνηθεί από όλες τις γωνίες.
• Telepresence (Τηλεπαρουσία) – μία μορφή ρομποτικού απομακρυσμένου ελέγχου, με την οποία ένας χειριστής-άνθρωπος έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται σε κάποια άλλη τοποθεσία. Ο χρήστης θα μπορεί για παράδειγμα να οδηγήσει το ρομπότ στους διαδρόμους ενός γραφείου, σταματώντας και κουβεντιάζοντας με τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί.

Εφαρμογές στο επιχειρείν

Τα Augmented Reality, virtual reality και mixed reality βρίσκουν ολοένα και περισσότερο το δρόμο τους στις σύγχρονες επιχειρήσεις, «βυθίζοντας» πελάτες και εργαζόμενους σε αγοραστικές εμπειρίες ή μειώνοντας τα λάθη κατά τις επιχειρηματικές διαδικασίες, όλα διασυνδεδεμένα μέσω εξελιγμένων συσκευών που ενισχύουν την αντίληψη της πραγματικότητας. Τα έξυπνα γυαλιά, τα 3D δωμάτια, οι αισθητήρες που έχουν την ικανότητα να μαθαίνουν καθώς και η χρήση ιστορικών δεδομένων, δημιουργούν ένα ισχυρό δίκτυο προσωποποιημένων εμπειριών στον τομέα των υπηρεσιών, των προϊόντων και του customer experience.

Η αγορά του augmented reality και της εικονικής πραγματικότητας αναμένεται να φτάσει τα 108 δισεκατομμύρια δολάρια μέχρι το 2021, γεγονός που σημαίνει ότι η επένδυση στο immersive experience θεωρείται μία έξυπνη επιλογή. Καθώς οι υποδομές θα εξελίσσονται, η υπολογιστική ισχύς θα ενισχύεται και το machine learning θα καθίσταται εξυπνότερο, οι immersive τεχνολογίες θα έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν ατέλειωτα νέα σημεία αλληλεπίδρασης, τα οποία θα είναι περισσότερο χρήσιμα, engaging και κλιμακούμενα από ποτέ.

Η DHL έχει ήδη αρχίσει να χρησιμοποιεί την augmented reality στις logistics διαδικασίες της, αξιοποιώντας τις AR συσκευές ώστε να καταγράφεται αν η παράδοση ολοκληρώθηκε και είναι έτοιμη να παραληφθεί, να ελέγχονται τα έγγραφα της συναλλαγής, για να πλοηγείται ψηφιακά το προσωπικό συλλογής στις αποθήκες καθώς και για πολλές άλλες εφαρμογές με στόχο τη μείωση του κόστους και την ανάπτυξη των επιχειρηματικών λειτουργιών.

Αυτό το περιβάλλον πολλαπλών εμπειριών δημιουργεί μία σύνδεση μεταξύ ανθρώπων και ψηφιακών συσκευών, ενισχύοντας το βίωμα της πραγματικότητας και παρέχοντας πολλαπλές πληροφορίες οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν σε πολλές επιχειρηματικές δράσεις.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Τι είναι η Immersive Experience και πώς αλλάζει το επιχειρείν εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.