Eνώ οι περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες ανέπτυξαν κεφαλαιοποιητικά συστήματα συντάξεων στην περίοδο 1975 1995, στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης η Κυρίαρχη αριστερή ατζέντα της πολιτικής, με την αγαστή συνεργασία πολιτικών και συνδικαλιστών, είχε αποβάλει τη λέξη «Κεφάλαιο» και τα παράγωγή του από τον δημόσιο διάλογο. Η πρόσφατη νομοθέτηση της Κεφαλαιοποίησης των επικουρικών συντάξεων, η οποία βασίζεται στους Ατομικούς Λογαριασμούς των ασφαλισμένων, θα δημιουργήσει μια σειρά νέων δεδομένων στη λειτουργία του συστήματος συντάξεων, που θα ενισχύσουν τη διαφάνεια και την αποτελεσματική λειτουργία του νέου συστήματος. Οι ασφαλισμένοι θα έχουν τη δυνατότητα να ενημερώνονται καθημερινά για την αξία που έχει συσσωρευθεί στον Ατομικό τους λογαριασμό. Το γεγονός αυτό θα δημιουργήσει μια πρωτόγνωρη αίσθηση εκσυγχρονισμού στους πολίτες και θα τους προδιαθέσει ευνοϊκά για τις επόμενες παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό σύστημα. Ταυτόχρονα, θα εκμηδενίσει τη μόνιμη τάση των πολιτικών κομμάτων να «παίζουν» με τα αποθεματικά του Ταμείου ή να εισηγούνται ευνοϊκές ρυθμίσεις για ορισμένες κατηγορίες ασφαλισμένων.

Για την καταξίωση του νέου θεσμού της κεφαλαιοποίησης των Επικουρικών Συντάξεων, θα πρέπει να δοθεί ύψιστη σημασία στην οργάνωση και λειτουργία του νέου Ταμείου. Τρία καίρια θέματα χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή: (α) το κόστος διαχείρισης των αποθεματικών, (β) η διαχείριση των επενδυτικών κινδύνων, και (γ) ο τρόπος και ο τόπος της επένδυσης των αποθεματικών.

Στο πρώτο θέμα είναι γνωστό ότι μια ετήσια επιβάρυνση του κόστους λειτουργίας κατά 1% μειώνει τη συσσώρευση κεφαλαίου κατά 20% στη διάρκεια μιας εργασιακής ζωής. Οι διεθνείς συγκριτικές αναλύσεις δείχνουν ότι τα κόστη διαχείρισης στις λιανικές αγορές κεφαλαίων κυμαίνονται μεταξύ 0,8% και 1,5% των αποθεματικών του συστήματος. Για τα μεγάλα ταμεία συντάξεων, το κόστος λειτουργίας μειώνεται στο 0,5% των αποθεματικών. Αυτά τα δεδομένα συνεπάγονται ότι ενώ στην πρώτη περίπτωση η παροχή μειώνεται κατά 15-30%, στη δεύτερη περίπτωση η μείωση περιορίζεται σε λιγότερο από 10%. Αξίζει να αναφερθεί ότι στη χώρα μας, ο μεγαλύτερος θεσμικός επενδυτής στον χώρο των συντάξεων -n ΑΕΔΑΚ Ασφαλιστικών Οργανισμών – λειτουργεί με κόστη στο 0,5% των αποθεματικών.

Το δεύτερο θέμα αναφέρεται στη στρατηγική των επενδύσεων που πρέπει να ακολουθούν τα κεφαλαιοποιημένα ταμεία συντάξεων ώστε να ελαχιστοποιούν τους επενδυτικούς κινδύνους για τους ασφαλισμένους, κατά τη διάρκεια της συσσώρευσης των αποθεματικών στην περίοδο των 35-40 ετών της εργασιακής ζωής. Οι «καλύτερες πρακτικές» που έχουν αναπτυχθεί διεθνώς από τους διαχειριστές των ταμείων συντάξεων είναι: (α) η διενέργεια μελετών ανάλυσης Ενεργητικού-Παθητικού σε όλο το ασφαλιστικό χαρτοφυλάκιο, (β) Οι επενδύσεις για τις πρώτες δεκαετίες να γίνονται κυρίως σε Index Funds Μετοχών, (γ) στη τελευταία δεκαετία πριν από τη συνταξιοδότηση οι επενδύσεις να μεταφέρονται σε Funds Ομολόγων, και (δ) στην περίοδο συνταξιοδότησης να είναι διαθέσιμα προϊόντα μεταβλητών παροχών (Variable annuities).

Το τρίτο θέμα αφορά στον τρόπο και τον τόπο των επενδύσεων των αποθεματικών των ταμείων συντάξεων. Η αδιαπραγμάτευτη θέση πρέπει να είναι ότι το πολιτικό σύστημα δεν πρέπει να έχει τη δυνατότητα ανάμειξης στη διαχείριση των αποθεματικών, Η σταδιακή συσσώρευση των αποθεματικών της Επικουρικής Ασφάλισης θα συμβάλει στην ανάπτυξη της θεσμικής αποταμίευσης και, επομένως, στην αντιμετώπιση του μόνιμου δομικού οικονομικού προβλήματος της χαμηλής εθνικής αποταμίευσης, Η τάση αυτή θα ενισχυθεί περαιτέρω, όταν, στην επόμενη μεταρρύθμιση της Επικουρικής Ασφάλισης, η κεφαλαιοποίηση επεκταθεί στο σύνολο των ασφαλισμένων. Εάν τα πράγματα εξελιχθούν όπως περιγράφονται παραπάνω, τότε σταδιακά η χώρα θα αποκτήσει τα απαραίτητα κεφάλαια, μετά το 2030, για να χρηματοδοτήσει τη μακροχρόνια οικονομική ανάπτυξη και να επαναγοράσει σημαντικά περιουσιακά στοιχεία και δημόσιες επιχειρήσεις που την τελευταία δεκαετία πωλήθηκαν αντί πινακίου φακής.

*καθηγητής Πανεπιστημίου Πειραιώς

Το άρθρο Η κεφαλαιοποίηση των επικουρικών συντάξεων… Του Μιλτιάδη Νεκτάριου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στο παρόν έχουμε τρεις στόχους. Αυτοί είναι, πρώτον, να αποτυπώσουμε τη θεσμική δομή του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην Αυστραλία. Δεύτερον, να εξηγήσουμε πώς εντάσσονται σ’ αυτήν η αγορά των επικουρικών εισφορών και η εποπτεία της από τη Ρυθμιστική Αρχή Ασφαλίσιμων Κινδύνων (ΡΑΑΚ). Και τρίτον, να καταδείξουμε πώς μέσω του εύρωστου ανταγωνισμού που έχει επικρατήσει, η εν λόγω αγορά εξυπηρετεί τα καλύτερα συμφέροντα των εργαζόμενων, εξασφαλίζοντας αποδόσεις στα αποθεματικά τους ανάλογες με τους μακροχρόνιους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας.

Για καλύτερη κατανόηση της θεσμικής δομής του συστήματος, ετοιμάσαμε και παραθέτουμε το πιο κάτω σχεδιάγραμμα:

Κοιτώντας από τα πάνω προς τα κάτω, παρατηρούμε ότι η Εκτελεστική Διοίκηση της Ρυθμιστικής Αρχής διορίζεται μεν από την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, αλλά κατόπιν αποδοχής του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα ή Γενικού Κυβερνήτη, όπως αποκαλείται. Η επιλογή των προσώπων που προτείνονται και τελικά διορίζονται γίνεται στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, η οποία χαρακτηρίζεται από πάγιες τάσεις κομματικής συναίνεσης, ώστε να εξασφαλίζεται η απαραίτητη εμπιστοσύνη των πολιτών στις αποφάσεις της Αρχής.

Για εξαιρετικά δύσκολα και αμφιλεγόμενα θέματα, θεωρούμε σημαντικό να αναφέρουμε ότι η Αυστραλία έχει μακρά παράδοση ανάθεσης της διεξαγωγής δημόσιων συζητήσεων και ερευνών σε επιτροπές ειδικών. Για παράδειγμα, οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έγιναν στο χρηματοπιστωτικό και το συνταξιοδοτικό σύστημα την περίοδο 1996-1997 ακολούθησαν τα ευρήματα και τις προτάσεις μιας δημόσιας έρευνας, γνωστής ως Wallis Inquiry. Μέρος των εν λόγω μεταρρυθμίσεων ήταν και η δημιουργία της προαναφερθείσας Ρυθμιστικής Αρχής.

Στην αρμοδιότητα και ευθύνη αυτής της Αρχής, η οποία βλέπουμε ότι αναφέρεται στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, υπάγονται η εποπτεία του Χρηματοπιστωτικού Τομέα καθώς και η εισήγηση προς την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο νομοθετικών πρωτοβουλιών για την επίλυση των εκάστοτε αναφυόμενων νέων προβλημάτων. Αντικείμενο της εποπτείας είναι η παρακολούθηση της λειτουργίας όλων των φορέων που αναφέρονται στο κάτω μέρος του σχεδιαγράμματος, με επίκεντρο τη συμμόρφωση στην κείμενη νομοθεσία και τη διαφύλαξη της ευρωστίας του ανταγωνισμού ως της πλέον αποτελεσματικής μορφής ρύθμισης.

Το έργο αυτό είναι κάθε άλλο παρά εύκολο, γιατί, με δεδομένο το ευρύτατο φάσμα των διαφορετικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται, η διατήρηση της ανταγωνιστικής ισορροπίας μεταξύ αντικρουόμενων συμφερόντων, είναι εύλογο να συνοδεύεται από σημαντικές θεσμικές αντιθέσεις και τριβές.

Αλλά κρίνοντας από τις εμπειρίες των δύο τελευταίων δεκαετιών, ισχύει ότι με τη συναινετική κοινωνική και πολιτική κουλτούρα που επικρατεί, ο χρηματοπιστωτικός τομέας στην Αυστραλία βρίσκεται στο μεταίχμιο των παγκόσμιων εξελίξεων, προς γενικό όφελος της Αυστραλίας και των πολιτών της.

Πριν κλείσουμε το άρθρο μας αυτό, θεωρούμε σκόπιμο να προσελκύσουμε την προσοχή των αναγνωστών στο τμήμα του χρηματοπιστωτικού τομέα στο οποίο δραστηριοποιούνται τα συνταξιοδοτικά ταμεία. Το μεγάλο επίτευγμα για το οποίο θέλουμε να μιλήσουμε στους Έλληνες εργαζόμενους είναι ότι έχουν εδραιωθεί και λειτουργούν πλείστα όσα ταμεία διαχείρισης επικουρικών ασφαλιστικών εισφορών, ώστε να ικανοποιούνται οι προτιμήσεις των εργαζόμενων.

Η κινητήριος δύναμη σ’ αυτή την εξέλιξη είναι η φροντίδα και οι επιλογές των εργαζόμενων. Με την ενεργή άσκηση των προτιμήσεών τους, τα ταμεία αναγκάζονται να λειτουργούν ανταγωνιστικά προς όφελος των εργαζομένων, με την έννοια ότι τους εξασφαλίζουν αποδόσεις ανάλογες των μακροχρόνιων ρυθμών ανάπτυξης της οικονομίας.

Από την άλλη πλευρά, ισχύει ότι τα αποθεματικά των επικουρικών ταμείων χρηματοδοτούν σε μεγάλο βαθμό τις επενδύσεις και την ανάπτυξη της οικονομίας. Με τον τρόπο αυτό, οι εργαζόμενοι γίνονται συνιδιοκτήτες των επιχειρήσεων που χρηματοδοτούνται και αντιλαμβάνονται έτσι ότι τα συμφέροντα των κεφαλαιούχων συμβαδίζουν με τα συμφέροντά τους. Όπως αποκαλείται στα Αγγλικά, αυτή είναι μια win-win κοινωνική διευθέτηση, γιατί όλοι είναι κερδισμένοι.

Συμπέρασμα

Τα πολιτικά κόμματα στην Αυστραλία προχώρησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στη μεταρρύθμιση για την οποία γράφουμε, κατόπιν διαλόγου με τους εργαζόμενους και τις φωτισμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες τους, όπως και τον επιχειρηματικό κόσμο. Έκτοτε, τα εξαιρετικά αποτελέσματα δικαίωσαν πλήρως τις προσδοκίες όλων των μεταρρυθμιστών της εποχής εκείνης, γιατί κατέληξαν σε κοινωνική συναίνεση μεταξύ «εργοδοτών» και «εργαζομένων» για το καλό όλων.

Αντιθέτως, η μεταρρύθμιση που υιοθετήθηκε στη Ελλάδα βασίζεται στην αυθαίρετη ερμηνεία των κομματικών και ακαδημαϊκών εμπνευστών της ότι η αγορά και ο ανταγωνισμός αντιβαίνουν με ευρύτερες κοινωνικές συναινέσεις. Αν και ευθύνονται για την πτώχευση της χώρας το 2009, συνεχίζουν να επιμένουν σε προσεγγίσεις σοβιετικού τύπου. Τους διαψεύδουν πλήρως τα αποτελέσματα στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία την Ιρλανδία κ.λπ.

Συνεπώς, απομένει στον πατριωτισμό και στο συμφέρον των Ελλήνων εργαζομένων να κινητοποιηθούν και να πιέσουν κοινωνικά και πολιτικά για μια μεταρρύθμιση στην κατεύθυνση που δείχνουν αυτές οι χώρες. Αν το κάνουν, η ελληνική μεταρρύθμιση ίσως τροποποιηθεί, δημιουργώντας κατάλληλες συνθήκες για μια καλύτερη αντιμετώπιση των κινδύνων που διαβλέπουμε για τη χώρα από το υπάρχον συνταξιοδοτικό αδιέξοδο.

* Ο Γεώργιος Κ. Μπήτρος είναι Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Οικονομικό Πα-νεπιστήμιο Αθηνών, ενώ ο Στέργιος Μπακάλης είναι τ. καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Βικτόρια της Αυστραλίας.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Επικουρικές Συντάξεις: Γιατί είναι win-win το σύστημα της Αυστραλίας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σήμερα θα αρχίσουμε με σύντομη αναφορά στους κύριους συντελεστές του επικουρικού-κεφαλαιοποιητικού ασφαλιστικού συστήματος της Αυστραλίας, το οποίο είναι αυταπόδεικτα επιτυχημένο από την περίοπτη θέση που καταλαμβάνει στην παγκόσμια κατάταξη.

Στο άρθρο IΙΙ, που ακολουθεί, θα εξηγήσουμε τη θεσμική δομή του συστήματος. Στο άρθρο ΙV θα επικεντρώσουμε στη διάρθρωση της ασφαλιστικής αγοράς και της δυναμικής διασύνδεσής της με την οικονομία. Στα άρθρα V και VI θα ασχοληθούμε αντίστοιχα, πρώτον, με τη διοίκηση των επικουρικών ταμείων και τις δυνάμεις του ανταγωνισμού που επενεργούν πάνω τους, ώστε να φροντίζουν τα καλύτερα συμφέροντα των εργαζομένων, και δεύτερον, με τη διαδικασία της λήψης των επενδυτικών αποφάσεων, της διαχείρισης των αποθεματικών και της απονομής των συντάξεων. Τέλος, στο άρθρο VII, θα κλείσουμε με μια αξιολόγηση της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος που υιοθέτησε η ελληνική κυβέρνηση.

Οι πάροχοι υπηρεσιών επικουρικής ασφάλισης

Στην αγορά της διαχείρισης των επικουρικών αποθεματικών στην Αυστραλία δραστηριοποιούνται πολλές δεκάδες μεγάλων και πολλές χιλιάδες μικρών μονάδων, οι οποίες λειτουργούν είτε αυτόνομα είτε στο πλαίσιο επώνυμων χρηματοπιστωτικών οργανισμών.

Ειδικότερα, συμμετέχουν μεμονωμένα επικουρικά ασφαλιστικά ταμεία, όπως για παράδειγμα το Ταμείο του Προσωπικού των Πανεπιστημίων, ασφαλιστικές εταιρείες, τράπεζες και πάσης μορφής χρηματοοικονομικοί οργανισμοί του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.

Η είσοδος επιχειρήσεων στην αγορά και η έξοδος απ’ αυτήν γίνεται κάτω από αυστηρές προϋποθέσεις, οι οποίες προβλέπονται στη νομοθεσία και εφαρμόζονται με ευθύνη των εποπτικών αρχών. Εδώ θέλουμε να επισημάνουμε ότι οι προϋποθέσεις αυτές και η εφαρμογή τους είναι τέτοιες, ώστε η τυχόν πτώχευση ή άλλη έξοδος από την αγορά, ας πούμε, μιας τράπεζας, μια μονάδα της οποίας λειτουργεί ως διαχειρίστρια επικουρικής ασφάλισης, δεν επηρεάζει τις αξίες των αποθεματικών των ασφαλισμένων που διαχειρίζεται. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, οι ασφαλιζόμενοι καλούνται να μεταφέρουν τα αποθεματικά τους σε άλλους διαχειριστές.

Τέλος, έχει σημασία να σημειώσουμε ότι από τα 7,7 τρισεκατομμύρια δολάρια Αυστραλίας που διαχειρίζεται το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας, τα αποθεματικά της επικουρικής ασφάλισης ανέρχονται σε 3,1 τρισεκατομμύρια. Συνεπώς, τα τελευταία είναι εξαιρετικά εγγυημένα και δημιουργείται έτσι η απαραίτητη μακροχρόνια εμπιστοσύνη των ασφαλισμένων στο σύστημα.

Οι ασφαλιζόμενοι

Από την πλευρά τους, οι ασφαλιζόμενοι δικαιούνται υπό προϋποθέσεις να μεταφέρουν τη διαχείριση των ασφαλιστικών τους αποθεματικών σε οποιονδήποτε διαχειριστή της επιλογής τους. Αυτό σημαίνει ότι με το ενεργό ενδιαφέρον τους, καθ’ όλη τη διάρκεια του ενεργού εργασιακού τους βίου, εξασφαλίζονται συνθήκες οξέως ανταγωνισμού για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα και από την πλευρά της παροχής διαχειριστικών υπηρεσιών και από την πλευρά της ζήτησης.

Περιττεύει να τονίσουμε ότι σε μεγάλο βαθμό η αποτελεσματικότητα του εν λόγω ασφαλιστικού συστήματος οφείλεται στην ευρωστία του ανταγωνισμού, πραγματικού και δυνητικού.

Διοικητική εποπτεία και ρύθμιση της αγοράς επικουρικής ασφάλισης

Αυτές οι λειτουργίες ασκούνται από μια αρχή η οποία ονομάζεται Australian Prudential Regulatory Authority (APRA). Στα Ελληνικά η λέξη Prudential σημαίνει φροντίδα για την πρόληψη χρηματοπιστωτικών κινδύνων και κάλυψη των συνεπειών τους αν επέλθουν. Συνεπώς, μια καλή απόδοση στα Ελληνικά είναι να χρησιμοποιήσουμε τους όρους Ρυθμιστική Αρχή Ασφαλίσιμων Κινδύνων (ΡΑΑΚ). Εξ αυτού του ακρωνυμίου προκύπτει ότι η εποπτεία και η ρύθμιση του κλάδου της επικουρικής ασφάλισης είναι ένα μέρος ευρύτερων αρμοδιοτήτων της εν λόγω αρχής, αφού οι τελευταίες επεκτείνονται σε όλο γενικά τον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Για τα πεπραγμένα της, η αρχή αυτή αναφέρεται στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο. Ασκεί δε τα καθήκοντά της σύμφωνα με τους νόμους και εισηγείται προς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση τις όποιες απαραίτητες νομοθετικές πρωτοβουλίες.

Πολιτική εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος

Αρμόδια γι’ αυτές τις λειτουργίες είναι σε ομοσπονδιακό επίπεδο ο Γενικός Κυβερνήτης, η Κυβέρνηση, το Κοινοβούλιο και η Γερουσία. Αποτελεί δε σήμα κατατεθέν του τρόπου με τον οποίο ασκούν τις αρμοδιότητές τους ότι οι αποφάσεις τους χαρακτηρίζονται από σεβασμό στην αξιοκρατία, με έμφαση στη διαφάνεια και την κοινωνική συναίνεση.

Συμπέρασμα

Το παγκόσμια διακεκριμένο ασφαλιστικό σύστημα της Αυστραλίας χαρακτηρίζεται από τρεις βασικές ιδιότητες. Αυτές είναι, πρώτον, η θεσμική ισορροπία με επίκεντρο τα συμφέροντα των ασφαλιζόμενων, αλλά και με δική τους φροντίδα, η οποία πηγάζει από την ευθύνη τους ως πολιτών μιας ενεργού δημοκρατίας.

Δεύτερον, η εμπιστοσύνη των ασφαλιζόμενων στο σύστημα, η οποία πηγάζει από τη θεσμική ικανότητα να ελέγχουν μέσω των επιλογών τους τη διαχείριση των αποθεματικών τους και να επιβάλλουν την πειθαρχία στα συμφέροντά τους του ανταγωνισμού στην αγορά της επικουρικής ασφάλισης. Και τρίτον, η εποπτεία της πολιτείας ως εγγυήτριας του ανταγωνισμού στη λειτουργία της ασφαλιστικής αγοράς γενικά.

Σε αντίθεση με ό,τι συνέβη από το 2009, η μεταρρύθμιση που ψηφίστηκε στην Ελλάδα, ενώ δεν λύνει το πρόβλημα, θα θεμελιώσει ένα σύστημα επικουρικών συντάξεων το οποίο, όπως και στο παρελθόν, θα προάγει τα συμφέροντα των ελληνικών ελίτ και της γνωστής για την αναποτελεσματικότητά της ελληνικής γραφειοκρατίας, σε βάρος των ελευθεριών, των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των νέων κυρίως Ελλήνων εργαζομένων.

* Ο Γεώργιος Κ. Μπήτρος είναι Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Οικονομικό Πα-νεπιστήμιο Αθηνών, ενώ ο Στέργιος Μπακάλης είναι τ. καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Βικτόρια της Αυστραλίας.

*Δείτε εδώ το πρώτο άρθρο της σειράς «Επικουρικές συντάξεις: Βαθιά ελαττωματική η μεταρρύθμιση που ψηφίστηκε».

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Επικουρικές συντάξεις: Οι τρεις δομικές διαφορές με την πετυχημένη Αυστραλία εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Προειδοποιεί ότι ο επαναϋπολογισμός των κύριων συντάξεων κρύβει «ψαλίδι» στα 2,3 εκατομμύρια καταβαλλόμενων κύριων συντάξεων και κάνει λόγο για «εξαφάνιση« των επικουρικών συντάξεων. Επιπλέον 123 εκατομ. ευρώ θα χάσουν έως το 2019 οι νέοι συνταξιούχοι επικουρικών συντάξεων .Δραματική είναι η κατάσταση με τα αναδρομικά σε σημείο χιλιάδες συνταξιούχοι να πάρουν αντί για επικουρική σύνταξη μία χούφτα ευρώ, αναφέρει το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων και διευκρινίζει ότι από τις περικοπές στις επικουρικές έχουν τελικές απώλειες 248.618 συνταξιούχοι ως εξής:

    Το 47,78% ή 118.779 συνταξιούχοι έχασαν από 100 ως 200 ευρώ το μήνα. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν συνταξιούχοι από το τα πρώτη Ταμεία: ΤΕΑΥΝΤΠ (ναυτιλιακοί και τουριστικοί πράκτορες), ΤΕΑΥΕΚ (Εμπορουπάλληλοι), ΤΕΑΠΕΤΕ (υπάλληλοι Εμπορικής Τράπεζας), μισθωτοί υψηλόμισθοι με πολλά χρόνια ασφάλισης (ΕΤΕΑΜ), ΤΑΠΤ (υπάλληλοι Τράπεζας Πίστεως), ΚΕΑΝ (ναυτικοί).

    Από 50 έως και 100 ευρώ έχασαν 52.676 ( 21,19%).

    Μειώσεις έως 20 ευρώ είχαν 44.403 επικουρικές συντάξεις, που αντιστοιχούν στο 3,62% του συνόλου των δικαιούχων και στο 17,86% αυτών που είχαν μειώσεις. Από 20 έως 50 ευρώ μείωση είχαν 22.746 άτομα.

    Πάνω από 200 ευρώ μείωση στην επικουρική τους σύνταξη, είδε το 4,03% των συνταξιούχων, ήτοι 10.014 άτομα.

Ο πρόεδρος του Ενιαίου Δικτύου Συνταξιούχων Νίκος Χατζόπουλος δηλώνει ότι υπάρχει οργή και αγανάκτηση για τη φτωχοποίηση των συνταξιούχων. Παράλληλα κάνει λόγο για «εξαφάνιση» των επικουρικών συντάξεων, καθώς οι 7 μειώσεις σε σχέση με την αρχική σύνταξη (πριν από τις μνημονιακές περικοπές) αγγίζουν ή και ξεπερνούν το 78%. Είναι χαρακτηριστική περίπτωση συνταξιούχου που η αρχική επικουρική του σύνταξη ήταν της τάξης των 585,2 ευρώ και η σύνταξη Σεπτεμβρίου ήταν 138,8 ευρώ (μείωση 78%). Ο κ. Χατζόπουλος τονίζει ότι πέρα των παραπάνω περικοπών, ο επαναυπολογισμός των κύριων συντάξεων (όπως προβλέπεται στο νόμο Κατρούγκαλου), κρύβει ‘’ψαλίδι’’ στις ήδη 2,3 εκατομμύρια καταβαλλόμενες κύριες συντάξεις. Το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων, το οποίο έχει προσφύγει στο ΣτΕ ότι αν δεν υπάρξει καθολική αντίδραση των συνταξιούχων, παρατηρεί ότι ‘’η προσωπική διαφορά’’, θα είναι το επόμενο τμήμα των συντάξεων που θα περικοπεί, αν τα δημόσια οικονομικά δεν πάνε καλά και χρειαστεί να ενεργοποιηθεί ο «κόφτης» που ήδη έχει θεσμοθετηθεί.

Το άρθρο Απώλειες πάνω από 1 δισ. ευρώ έως το 2019 για τους συνταξιούχους εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.