«Για μένα η πιο όμορφη λέξη στο λεξικό είναι “δασμοί”», είπε ο Ντόναλντ Τραμπ στην Οικονομική Λέσχη στο Σικάγο την περασμένη εβδομάδα. Κρίνοντας από το βροντερό χειροκρότημα που ακολούθησε, πολλοί στην επιχειρηματική κοινότητα πιστεύουν ότι το σχέδιο του Τραμπ για δασμούς θα βοηθήσει τις εταιρείες τους.

Την ίδια στιγμή, ο Τραμπ και οι σύμμαχοί του επιμένουν ότι οι δασμοί θα βοηθήσουν τους αμερικανούς εργαζομένους. Αλλά οι δασμοί δεν μπορούν να αυξήσουν τα εισοδήματα των εργαζομένων και τα επιχειρηματικά κέρδη ταυτόχρονα, επειδή υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα της οικονομίας των ΗΠΑ, επιβάλλοντας κόστος στους καταναλωτές και τους παραγωγούς που συμπιέζουν το συνολικό εθνικό εισόδημα. Ενα πιο πιθανό αποτέλεσμα είναι ότι οι εργαζόμενοι και οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων θα υποστούν πραγματικό οικονομικό πόνο.

Οσοι ευνοούν τους δασμούς θεωρούν το διεθνές εμπόριο την κύρια αιτία απώλειας θέσεων εργασίας στη μεταποίηση στις ΗΠΑ και στασιμότητας των μισθών για τους εργαζομένους που δεν έχουν πτυχία κολεγίου. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, οι φθηνές εισαγωγές από χώρες με χαμηλούς μισθούς όπως η Κίνα έχουν εξαλείψει τις θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ που παράγουν παρόμοια προϊόντα. Την ίδια στιγμή, οι αμερικανικές επιχειρήσεις έχουν μεταφέρει την παραγωγή τους στο εξωτερικό αναζητώντας φθηνότερο εργατικό δυναμικό.

Το κόστος των δασμών είναι σημαντικό. Μια προσεκτική μελέτη υπολόγισε ότι οι δασμοί του Τραμπ το 2018 κόστισαν στους εισαγωγείς 51 δισεκατομμύρια δολάρια, που ισοδυναμούν με περίπου 400 δολάρια ανά νοικοκυριό εκείνο το έτος, και επίσης διέβρωσαν τους πραγματικούς μισθούς.

Οι καθολικοί δασμοί που προτείνονται τώρα θα καλύπτουν τουλάχιστον δέκα φορές περισσότερες εισαγωγές, με αναλογικά υψηλότερο κόστος ανά νοικοκυριό. Εάν ο στόχος είναι η προσέλκυση επενδύσεων στην Αμερική, οι επιδοτήσεις, η καλύτερη υποδομή των ΗΠΑ ή οι επενδύσεις που χρειάζονται για την αναβάθμιση του εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ θα το πετύχαιναν χωρίς να αυξήσουν τις τιμές για τους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις.

Εκτός από όλες αυτές τις αρνητικές συνέπειες, οι δασμοί που προτείνει ο Τραμπ αναμφίβολα θα πυροδοτήσουν τιμωρητικούς δασμούς και θα πυροδοτήσουν έναν καταστροφικό εμπορικό πόλεμο. Εάν ένας διεθνής εμπορικός πόλεμος επαναληφθεί στον σημερινό πολύ πιο διασυνδεδεμένο κόσμο, οι εργαζόμενοι και οι επιχειρήσεις των ΗΠΑ σίγουρα θα χάσουν.

*Ο Maurice Obstfeld είναι πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Είναι Senior Fellow στο Peterson Institute for International Economics και επίτιμος καθηγητής Οικονομικών στο University of California, Berkeley.

Πηγή:Premium έκδοση «Τα ΝΕΑ», ot.gr

Το άρθρο Οι δασμοί πλήττουν τους εργαζομένους… Του Maurice Obstfeld εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ανάμεικτες αντιδράσεις προκαλεί στους εργαζόμενους η εμπλοκή της τεχνητής νοημοσύνης στην εργασιακή καθημερινότητα. Περισσότεροι από τους μισούς (52%) εργαζόμενους, παγκοσμίως, αναμένουν κάποια θετική επίδραση στην εργασία τους λόγω της Τεχνητής Νοημοσύνης τα επόμενα πέντε χρόνια.

Το 52% των εργαζομένων αναμένει θετική επίδραση στην εργασία του λόγω της Τεχνητής Νοημοσύνης τα επόμενα πέντε χρόνια

Στο μεταξύ, σχεδόν το ένα τρίτο (31%) δηλώνει ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα αυξήσει την παραγωγικότητα του στην εργασία, ενώ περίπου ένας στους τρεις εργαζόμενους (27%) θεωρεί, επίσης, το Αrtificial Intelligence (AI) ως μια ευκαιρία να αναπτύξει τις δεξιότητές του αποκτώντας νέες.

Πάντως, η είσοδος της τεχνητής νοημοσύνης στην εργασιακή καθημερινότητα έχει έντονες διαφορές στη στάση των εργαζομένων ανάλογα με την ηλικία τους. Οι νεότερες γενιές είναι πιο πιθανό να αναμένουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα επηρεάσει τη σταδιοδρομία τους, τόσο θετικά, όσο και αρνητικά.

Συγκεκριμένα, το ένα τρίτο 34% των Baby Boomers εκτιμούν ότι το ΑΙ δεν θα επηρεάσει τη σταδιοδρομία τους, ενώ μόνο το 14% της Gen Z και το 17% των Millennials συμφωνούν.

Όπως δείχνει, πάντως, η παγκόσμια έκθεση της PwC: Hopes & Fears Global Workforce Survey 2023, η τεχνητή νοημοσύνη μάλλον θα αμβλύνει τις ανισότητες μεταξύ των εργαζομένων. Έτσι, οι εργαζόμενοι, που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, είναι λιγότερο πιθανό να είναι επαρκώς προετοιμασμένοι για τις οικονομικές αλλαγές και την Τεχνητή Νοημοσύνη.

“Το παγκόσμιο εργατικό δυναμικό χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: σε εκείνους που διαθέτουν πολύτιμες δεξιότητες και είναι έτοιμοι να συνεχίσουν να μαθαίνουν και σε εκείνους που δεν διαθέτουν. Εκείνοι που δεν έχουν τις δεξιότητες, είναι λιγότερο ασφαλείς οικονομικά και με περιορισμένη πρόσβαση στην κατάρτιση για τις δεξιότητες του μέλλοντος”, αναφέρει η PwC.

Περί ανισοτήτων

Όπως εύλογα διαπιστώνει η μελέτη, οι εργαζόμενοι που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες είναι λιγότερο πιθανό να έχουν πρόσβαση στην κατάρτιση και να ανταποκριθούν στις προκλήσεις του μέλλοντος, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης να αναπτύξουν νέες δεξιότητες και να προσαρμοστούν στην ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.

Σύμφωνα πάντα με τα ευρήματα, περισσότεροι από ένας στους τρεις (37%) εργαζόμενοι με καλή οικονομική κατάσταση δηλώνουν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα βελτιώσει την παραγωγικότητά τους σε σχέση με τους συναδέλφους τους (24%).

Αντίστοιχα, οι οικονομικά ευκατάστατοι εργαζόμενοι πιστεύουν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα δημιουργήσει νέες ευκαιρίες απασχόλησης (24% έναντι 19%) ενώ σε μικρότερο ποσοστό δήλωσαν ότι θα αλλάξει τη φύση της εργασίας τους με προς το χειρότερο (13% έναντι 18%).

Η μεγάλη παραίτηση

Η έρευνα προβλέπει, στο μεταξύ, ότι παρά την εξασθένηση της οικονομίας σε διεθνές επίπεδο, η “Μεγάλη Παραίτηση” θα συνεχιστεί. Ένας στους τέσσερις εργαζόμενους (26%) δηλώνει ότι είναι πιθανό να αλλάξει δουλειά μέσα στους επόμενους 12 μήνες, έναντι 19% πέρυσι. Αντίστοιχα, ανάμεσα στους εργαζόμενους που δήλωσαν ότι είναι πιο πιθανό να αλλάξουν εργοδότη περιλαμβάνονται εκείνοι που αισθάνονται ότι έχουν εργαστεί υπερβολικά (44%), εκείνοι που δυσκολεύονται να καλύψουν τα μηνιαία έξοδα (38%) και η γενιά Z (35%).

Πηγή: sepe.gr

Το άρθρο Οι μισοί εργαζόμενοι βλέπουν θετικό αντίκτυπο του ΑΙ στην εργασία… Της Νατάσας Φραγκούλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το μέλλον της εργασίας είναι ήδη εδώ

Σήμερα, ο κόσμος της εργασίας έχει αλλάξει ριζικά. Όπως ανέφερε στην παρουσίασή της η κυρία Κασελάκη, μιλάμε, πλέον, για ένα εργασιακό περιβάλλον που φιλοξενεί περίπου 5 διαφορετικές γενιές (traditionalists, boomers, Gen X, millennials και Gen Z) που καλούνται να συνυπάρξουν και να συνεργαστούν. Παράλληλα, ο ρυθμός υιοθέτησης νέων τεχνολογιών – δεδομένης και της εμπειρίας της πανδημίας – έχει ξεπεράσει τον ρυθμό προσαρμογής σε αυτές, με πολλούς εργαζόμενους να δυσκολεύονται να τον ακολουθήσουν. Περιβαλλοντικά και κοινωνικά υπεύθυνοι οργανισμοί, με σαφώς διατυπωμένο εταιρικό σκοπό, προσελκύουν το νέο ταλέντο στην αγορά, την ίδια στιγμή που τάσεις όπως η εξ αποστάσεως εργασία και η χρήση robots αλλάζουν τον ορισμό του εργαζόμενου.

Η παγκοσμιοποίηση, οι δημογραφικές μεταβολές, η εκθετική τεχνολογική πρόοδος και οι εντεινόμενες ρυθμιστικές πιέσεις, έχουν δημιουργήσει την ανάγκη για ένα πιο ευέλικτο και προσαρμοστικό ανθρώπινο κεφάλαιο, όμως οι επιχειρήσεις δυσκολεύονται να προσελκύσουν, να διαχειριστούν, να εμπνεύσουν και, τελικώς, να διατηρήσουν το ταλέντο, ενώ καλούνται να συγκρατήσουν παράλληλα τα λειτουργικά κόστη.

Ο εργαζόμενος στο επίκεντρο

Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, σημείωσε η κυρία Robertson, οι επιχειρήσεις προσπαθούν να μετασχηματιστούν για να ανταποκριθούν στις ολοένα αυξανόμενες προσδοκίες των εργαζομένων.

Το 2022, η EY διεξήγαγε την έρευνα Work Reimagined Survey σε 22 χώρες, 26 κλάδους της οικονομίας και με τη συμμετοχή 17.000 εργαζόμενων και 1.500 ηγετών μεγάλων εταιρειών, καταγράφοντας πώς οραματίζονται το μέλλον της εργασίας, αλλά και τις προκλήσεις που εντοπίζουν όσον αφορά την κινητικότητα και τη διατήρηση του ανθρώπινου δυναμικού. Βασικό εύρημα της έρευνας ήταν ότι, σήμερα, η ισορροπία δυνάμεων έχει μετατοπιστεί προς όφελος των εργαζομένων. Πρόκειται για μία τάση που παρατηρούνταν ήδη σε ώριμες αγορές, όμως η πανδημία την επέτεινε, καθώς πλέον οι ανάγκες και οι προτεραιότητες των εργαζομένων έχουν αλλάξει ραγδαία.

Η έρευνα καταδεικνύει ότι η ευελιξία είναι η νέα σταθερά για τους εργαζόμενους, καθώς το ποσοστό όσων είχαν επιφυλάξεις για την απομακρυσμένη εργασία μειώθηκε από το 34% το 2021 στο 20% το 2022, με το 80% να επιθυμούν να εργάζονται εξ αποστάσεως περισσότερο από 2 ημέρες την εβδομάδα και κατά μέσο όρο 2-3 μέρες. Αντίστοιχα, οι επιχειρήσεις φαίνεται πως είναι πλέον ανοικτές σε αυτές τις απαιτήσεις, με τους εργοδότες που απαιτούν οι εργαζόμενοι να δουλεύουν στο γραφείο πέντε μέρες την εβδομάδα, να αποτελούν μειοψηφία, με 22%.

Παράλληλα, οι εργαζόμενοι αισθάνονται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να εξερευνήσουν νέες ευκαιρίες στην αγορά, με το 43% να υποστηρίζουν ότι είναι πιθανό να αποχωρήσουν από την τωρινή τους εργασία στους επόμενους 12 μήνες. Οι ευκαιρίες για μεγαλύτερες απολαβές (34%) και καλύτερες προοπτικές εξέλιξης (25%) αποτελούν τους βασικούς καταλύτες των επιδιώξεών τους.

Επαναπροσδιορίζοντας τον τρόπο εργασίας

Παρότι οι εργαζόμενοι βλέπουν θετικά τις αλλαγές που έφερε η πανδημία στην εταιρική κουλτούρα, οι εργοδότες, σύμφωνα με την έρευνα της ΕΥ, δε μοιράζονται την ίδια αισιοδοξία, με το 68% να αναφέρουν ότι οι αποχωρήσεις προσωπικού αυξήθηκαν τους τελευταίους 12 μήνες.

Οι τάσεις απαιτούν από τις επιχειρήσεις να εστιάσουν στους ανθρώπους, οι οποίοι αποτελούν και το κλειδί για τη δημιουργία μακροπρόθεσμης αξίας. Σε αυτό το πλαίσιο, παρουσιάστηκαν πέντε περιοχές στις οποίες θα πρέπει να επικεντρωθούν οι επιχειρήσεις, για να αμβλύνουν το φαινόμενο της αποχώρησης και να «κερδίσουν» τους εργαζόμενούς τους – ειδικά τις νεότερες γενιές: η θέσπιση και εφαρμογή υβριδικών μοντέλων λειτουργίας και εργασίας, ο επανασχεδιασμός του φυσικού χώρου εργασίας ώστε να συνάδει με την εξ αποστάσεως εργασία, ο καθορισμός μιας διακριτής εταιρικής κουλτούρας και οργανωτικών δικτύων, η αναδιαμόρφωση και βελτιστοποίηση των προγραμμάτων που αφορούν τις συνολικές αμοιβές και την εξέλιξη της σταδιοδρομίας, και η δημιουργία μίας τεχνολογικά προηγμένης εμπειρίας για τους εργαζόμενους (work-technology experience).

Παράλληλα, όμως, με την ανάγκη για έναν νέο τρόπο εργασίας, όπως υπογράμμισε η κυρία Σιμώνη, αυξάνεται και η πολυπλοκότητα, με το 50% των εργαζομένων να δυσκολεύονται να χρησιμοποιήσουν τα υπάρχοντα τεχνολογικά εργαλεία και λύσεις που τους παρέχονται, αναφέροντας ότι, κατά μέσο όρο, αναγκάζονται να εναλλάσσονται μεταξύ 10 διαφορετικών εφαρμογών, έως και 25 φορές την ημέρα. Στην κατεύθυνση της βελτιστοποίησης της εμπειρίας χρήστη, η τελευταία ενότητα του webcast περιείχε μία παρουσίαση των δυνατοτήτων που προσφέρει η one-stop-shop λύση SAP SuccessFactors Work Zone, που υλοποιούν οι ομάδες της EY. Μέσω του Work Zone δίνεται η δυνατότητα να δημιουργηθούν προσωποποιημένα Workspaces (βασισμένα σε personas), τα οποία μπορούν να συνδυάσουν οθόνες και δράσεις από διαφορετικά συστήματα (SAP ή non-SAP), προσφέροντας ευελιξία και αποτελεσματικότητα στη διεκπεραίωση όλων των ενέργειων που καλείται να κάνει ένας εργαζόμενος. Παράλληλα, συνδυάζεται άρρηκτα η αποτύπωση της εμπειρίας των εργαζομένων μέσω του SAP Qualtrics και η άμεση εξυπηρέτηση μέσω της σύνδεσης με ticketing tools και chatbots.

Τις παρουσιάσεις ακολούθησε γύρος Q&A, όπου οι συμμετέχοντες, ανώτερα στελέχη ελληνικών και πολυεθνικών εταιρειών και επαγγελματίες από τον χώρο της διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού, είχαν τη δυνατότητα να απευθύνουν ερωτήσεις στις ομιλήτριες.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο EY Ελλάδος: Πώς επηρεάζει εργαζόμενους και επιχειρήσεις η νέα ψηφιακή εμπειρία εργασίας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τι ρόλο παίζουν οι πιστοποιήσεις σε μία εποχή που το #reskilling και #upskilling είναι μονόδρομος; Κάθε πότε θα πρέπει να “ανανεώνει” κάνεις τις γνώσεις του και που πρέπει να ρίξει ειδικό βάρος;

Ο Βύρων Νικολαϊδης, Ιδρυτής της #PeopleCert, του παγκόσμιου ηγέτη πιστοποίησης και αξιολόγησης επαγγελματικών και γλωσσικών δεξιοτήτων μιλά στο #ThinkBig. #skills #employees #employerofchoice #coding #digital_transformation #edutech #education #certifications #technology #evolution #development #knowledge #digital_skills #innovation #axelos #entrepreneurship #business

Το άρθρο Σε ποιες δεξιότητες πρέπει να επενδύσουν οι εργαζόμενοι -People Cert εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Της Σοφίας Εμμανουήλ

Οι εργαζόμενοι θέλουν περισσότερο από ποτέ ψηφιακές δεξιότητες, ένταξη και ευελιξία, ενώ ως αποτέλεσμα της πίεσης από τις συνθήκες της πανδημίας χρειάζονται ανθεκτικότητα, η οποία με τη σειρά της απαιτεί αυτογνωσία και ενσυναίσθηση.

Ειδικότερα, ειλικρίνεια, επινοητικότητα, ενσυναίσθηση και ταπεινότητα είναι τα τέσσερα κρίσιμα χαρακτηριστικά των ανθεκτικών ομάδων, σύμφωνα με μελέτη της LHH, εταιρείας του Ομίλου Adecco και της Ferrazzi Greenlight. Συμπεραίνουν ότι η ανθεκτικότητα απαιτεί ένα επίπεδο αυτογνωσίας και ενσυναίσθησης που μπορεί να μην έχουν αναπτύξει στον ίδιο βαθμό όλα τα μέλη μιας ομάδας. Οι ηγέτες λοιπόν θα πρέπει να μπορούν να αξιολογήσουν την ομάδα τους, να εντοπίσουν τα αδύναμα σημεία και στη συνέχεια, να υλοποιήσουν στρατηγικές που θα «γκρεμίσουν τα τείχη» και θα δημιουργήσουν θεμέλια εμπιστοσύνης, διαφάνειας και αυτογνωσίας.

Παρότι υπάρχουν πολλές πρακτικές που μπορεί να ενισχύσουν την ανθεκτικότητα μιας ομάδας, η LHH και η Ferrazzi Greenlight προτείνουν 7 από αυτές: την ψυχολογική ασφάλεια, τους ανεξάρτητους παρατηρητές που θα παρατηρήσουν τις συμπεριφορές, την ενίσχυση της εμπιστοσύνης, την αναγνώριση των δυσκολιών, την εκδήλωση του ενδιαφέροντος των ηγετών για τις ομάδες τους, τον έλεγχο της ανθεκτικότητας, αλλά και τη δέσμευση για την οικοδόμηση της ανθεκτικότητας της ομάδας.

Αναφορικά με το τι ελπίζουν και τι φοβούνται οι εργαζόμενοι, σε συνέχεια των αλλαγών που έχει επιφέρει η πανδημία στο μοντέλο εργασίας, η PwC σε μια μεγάλη παγκόσμια έρευνα, με 32.500 συμμετέχοντες, έδειξε ότι η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων (72%) θέλει ένα υβριδικό μοντέλο εργασίας, οι μισοί (50%) είναι ενθουσιασμένοι ή σίγουροι για το μέλλον, οι δύο στους πέντε (39%) πιστεύουν ότι η δουλειά τους θα είναι ξεπερασμένη σε μία πενταετία, ενώ ένας στους δύο (50%) εκδηλώνει απαισιοδοξία για το επαγγελματικό του μέλλον λόγω διακρίσεων στο εργασιακό περιβάλλον.

Οι περισσότεροι πάντως πιστεύουν ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του αυτοματισμού και σ’ έναν βαθμό το απέδειξαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας με την ανάπτυξη νέων ψηφιακών δεξιοτήτων και με τη γρήγορη προσαρμογή στην εξ αποστάσεως εργασία. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η δουλειά τους κινδυνεύει και οι μισοί από τους ερωτηθέντες θεωρούν ότι έχουν χάσει ευκαιρίες εξέλιξης λόγω διακρίσεων.

Ειδικότερα, με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας, το 60% των εργαζομένων ανησυχεί ότι ο αυτοματισμός θέτει σε κίνδυνο πολλές θέσεις εργασίας, ενώ οι μισοί (48%) πιστεύουν ότι η παραδοσιακή απασχόληση δεν θα υπάρχει στο μέλλον και επομένως βραχυπρόθεσμα θα προσφέρουν εργασία με τις δεξιότητες που διαθέτουν. Το 56% εκτιμά ότι λίγοι άνθρωποι θα έχουν σταθερή, μακροχρόνια απασχόληση στο μέλλον, ποσοστό που ποικίλλει ανά χώρα. Το 61% πιστεύει ότι το ίδιο το κράτος θα πρέπει να ενεργήσει για την προστασία των θέσεων εργασίας, κάτι που υποστηρίζουν πιο σθεναρά εργαζόμενοι νεότερης ηλικίας, 18-34 ετών (66%), ενώ σημαντική ανησυχία υπάρχει και στις ηλικίες άνω των 55 ετών (51%).

«Δίψα» για δεξιότητες

Καθώς οι εταιρείες επιταχύνουν τα σχέδια αυτοματισμού τους, οι εργαζόμενοι ανησυχούν ότι δεν θα διαθέτουν τις αναγκαίες δεξιότητες στο μέλλον. Είναι ενδεικτικό ότι το 40% των εργαζομένων βελτίωσε με επιτυχία τις ψηφιακές του δεξιότητες κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ενώ ποσοστό 77% δηλώνει έτοιμο να μάθει νέες δεξιότητες και να επανεκπαιδευτεί. Επίσης το 74% βλέπει την εκπαίδευση ως θέμα προσωπικής ευθύνης. Το 80% δηλώνει σίγουρο ότι μπορεί να προσαρμοστεί στις νέες τεχνολογίες που εισέρχονται στον χώρο εργασίας. Το 46% των ατόμων με μεταπτυχιακό τίτλο δηλώνει ότι ο εργοδότης του δίνει ευκαιρίες για βελτίωση ψηφιακών δεξιοτήτων, αλλά μόλις το 28% των ατόμων που έχουν ήδη τέτοια προσόντα από τις σπουδές τους λένε το ίδιο. Κλάδοι της οικονομίας όπως το λιανικό εμπόριο ή οι μεταφορές, που διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο, λένε ότι οι εργοδότες προσφέρουν δυνατότητες ανάπτυξης προσόντων σε ποσοστό μόλις 25% και 20% αντίστοιχα, ενώ στις τράπεζες το αντίστοιχο ποσοστό είναι 42%.

Επίσης οι νέοι έχουν διπλάσιες πιθανότητες από τους μεγαλύτερους να αποκτήσουν ευκαιρίες για βελτίωση των δεξιοτήτων τους, ενώ οι άνθρωποι στις μεγάλες πόλεις είναι 1,5 φορά πιο πιθανό να έχουν αυτές τις ευκαιρίες σε σχέση με ανθρώπους σε μικρότερες πόλεις. Το 49% των ερωτηθέντων επικεντρώνεται στην οικοδόμηση επιχειρηματικών δεξιοτήτων με ενδιαφέρον να ιδρύσουν τη δική τους επιχείρηση, μια τάση πιο εμφανής σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία (82%), η Νότια Αφρική (82%), η Ινδία (79%) και το Κατάρ (79%).

Μια θετική έκπληξη για τους ειδικούς ήταν ότι άνθρωποι που είχαν την ευκαιρία απέδειξαν ότι μπορούσαν να μεταβούν γρήγορα σε απομακρυσμένη εργασία, διατηρώντας μάλιστα την παραγωγικότητά τους σε υψηλά επίπεδα. Οι εργαζόμενοι επιζητούν πρόσβαση σε δυνατότητες ανάπτυξης των δεξιοτήτων τους, αλλά δηλώνουν ότι υπάρχουν ανισότητες στην πρόσβαση στην εκπαίδευση. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει κίνδυνος να διευρυνθεί το ψηφιακό χάσμα αν δεν λάβουν μέτρα οι επικεφαλής των επιχειρήσεων ώστε να δημιουργηθούν περισσότερες ευκαιρίες και να εκλείψουν οι αποκλεισμοί.

Ανισότητες και διακρίσεις

Μάλιστα, οι μισοί εργαζόμενοι (50%) δηλώνουν ότι αντιμετώπισαν διακρίσεις στην εργασία, γεγονός που τους οδήγησε να χάσουν έδαφος στην επαγγελματική τους εξέλιξη και κατάρτιση. Το 14% των εργαζομένων δηλώνει ότι έχει υποστεί διακρίσεις λόγω φύλου, με τις γυναίκες να εμφανίζουν δύο φορές περισσότερες πιθανότητες. Κι εδώ διαπιστώνεται ότι η πανδημία αναδεικνύει τις ανισότητες λόγω φύλου, αλλάζοντας ταχύτητα στην πορεία προς την ισότητα των φύλων, καθώς πολύ περισσότερες γυναίκες από άνδρες έχουν εγκαταλείψει την αγορά εργασίας τον τελευταίο χρόνο. Ταυτόχρονα, πολλοί νεότεροι εργαζόμενοι δεν έχουν την ευκαιρία να εξελιχθούν σε έναν οργανισμό. Άρα, υπάρχει μεγάλη ανάγκη να ανοίξει ένας διάλογος για την προώθηση της διαφορετικότητας στους χώρους εργασίας. Ένα εργατικό δυναμικό με ποικιλομορφία και διαδικασίες ένταξης βοηθά στην επίτευξη καλύτερων αποτελεσμάτων, ευνοώντας την ευρύτερη οικονομική ανάπτυξη της κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς.

Επίσης, οι άνθρωποι θέλουν να εργαστούν για εταιρείες με γνώμονα τον σκοπό και όχι με αυτοσκοπό το ύψος του μισθού τους.

Είναι ενδεικτικό ότι το 75% των ερωτηθέντων στη έρευνα της PwC δηλώνει ότι θέλει να εργαστεί για έναν οργανισμό που θα συμβάλλει θετικά στην κοινωνία. Πρόκειται για τάση που εμφανίζεται πιο έντονη σε χώρες όπως η Κίνα (87%), η Ινδία (90%) και η Νότια Αφρική (90%). Εάν πρέπει να επιλέξει μια θέση εργασίας, το 54% δηλώνει ότι θα επιλέξει να μεγιστοποιήσει το εισόδημά του, ενώ το 46% δηλώνει ότι θα επιλέξει μια δουλειά που κάνει τη διαφορά πέρα από το να δίνει περισσότερα χρήματα, ενώ αξίζει να αναφερθεί ότι το 57% των ατόμων ηλικίας 18 έως 34 ετών θα επέλεγε να μεγιστοποιήσει το εισόδημά του, ενώ οι 55+ σε ποσοστό 54% θεωρούν σημαντικό να κάνουν μια δουλειά που κάνει τη διαφορά.

Συμπερασματικά, η μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων θέλει μια δουλειά με σκοπό χωρίς να παραβλέπει το εισόδημα και οι επιχειρήσεις καλούνται να βρουν τη χρυσή τομή.

Το μοντέλο τηλεργασίας

Αναφορικά με το νέο μοντέλο εργασίας, μόνο το 9% εκείνων που μπορούν να εργαστούν από απόσταση θέλουν να επιστρέψουν σε ένα παραδοσιακό μοντέλο μετακίνησης και εργασίας πλήρους απασχόλησης. Το 72% των ερωτηθέντων που μπορούν να εργαστούν εξ αποστάσεως δηλώνει ότι προτιμά ένα υβριδικό μοντέλο εργασίας. Ένα σημαντικό ποσοστό, περίπου ένας στους πέντε (19%), δηλώνει ικανοποίηση για τη δυνατότητα να μην επιστρέψει καθόλου στο γραφείο και να εργάζεται εξ αποστάσεως.

Οι μισοί σχεδόν (51%) πιστεύουν ότι οι τεχνολογικές εξελίξεις θα αλλάξουν άρδην τον τρόπο με τον οποίο θα εργάζονται τα επόμενα τρία έως πέντε χρόνια και αρκετοί (44%) είναι έτοιμοι να επιτρέψουν στον εργοδότη τους να χρησιμοποιεί τεχνολογία για την παρακολούθηση της απόδοσής τους στην εργασία, συμπεριλαμβανομένων των αισθητήρων και των φορητών συσκευών.

Πάντως, οι τρεις στους δέκα (31%) αντιστέκονται. Ωστόσο, υπάρχει και το 41% των ερωτηθέντων που δηλώνει ότι δεν είναι πρόθυμοι να δώσουν στον εργοδότη τους πρόσβαση στα προσωπικά τους δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων των προφίλ μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με μόνο το 35% να δηλώνει πρόθυμο.

Πηγή: naftemporiki.gr

Το άρθρο Πώς «μεταλλάσσονται» οι εργαζόμενοι εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όλοι όσοι έχουν επιχειρήσεις που απασχολούν εργαζόμενους γνωρίζουν τις κυρώσεις για την ανασφάλιστη εργασία και τον τρόπο που γίνεται ο έλεγχος από τα αρμόδια όργανα ώστε να επιβληθεί το πρόστιμο των 10.500 ευρώ. 

Δεν είναι λίγες οι φορές εκείνες που το πρόστιμο ουσιαστικά επιβάλλεται, χωρίς να γίνεται έλεγχος των πραγματικών συνθηκών και αν πράγματι υφίσταται εξαρτημένη εργασία. 

Εχει τύχει να απειλούν τους υποτιθέμενους υπαλλήλους, με αυτόφωρη διαδικασία και άλλα παρόμοια που δεν ισχύουν για να υπογράψουν στο δελτίο ελέγχου, ενώ όλα τα στοιχεία τους και η ημερομηνία πρόσληψης καθώς και οι αποδοχές συμπληρώνονται στο περίπου από τα ίδια τα ελεγκτικά όργανα. 

Φυσικά υπάρχουν και οι περιπτώσεις εκείνες που πράγματι υπάρχουν στο χώρο εργαζόμενοι που δεν είναι ασφαλισμένοι και καλώς επιβάλλεται το πρόστιμο στην περίπτωση αυτή. 

Εμείς θα εξετάσουμε τι μπορεί να γίνει στις περιπτώσεις που το πρόστιμο επιβάλλεται πραγματικά χωρίς να υπάρχει η σχέση εργασίας ή για περιπτώσεις που είναι δυσχερής η απόδειξη της εργασιακής σχέσης. 

Πρακτικά ο μόνος τρόπος που μπορεί να ακυρωθεί το πρόστιμο απαξ και επιβληθεί, είναι μόνο μέσω προσφυγής στο Διοικητικό Δικαστήριο. Δεν αρκεί μόνο αυτό, διότι η προσφυγή από μόνη της δεν αναστέλλει την είσπραξη του προστίμου από το ΚΕΑΟ, οπότε ταυτόχρονα πρέπει να ασκηθεί και αίτηση αναστολής, η οποία εκδικάζεται σχετικά συντομα και συνήθως γίνεται δεκτή αν υπάρχουν οι οικονομικές προϋποθέσεις (αδυναμία καταβολής προστίμου, χαμηλά εισοδήματα, ζημιογόνα ή οριακά επικερδής επιχείρηση). Η δεκτή αναστολή εξασφαλίζει ότι μέχρι την  έκδοση  απόφασης επί της προσφυγής για την ακυρωση του προστίμου δεν θα γίνει κατάσχεση κυρίως τραπεζικών λογαριασμών του εργοδότη.

Το δικαστήριο  για να ακυρώσει το πρόστιμο εξετάζει τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης. Σημαντικό ρόλο παίζει το τι έχει γραφτεί στο δελτίο ελέγχου. Επίσης αν το δελτίο ελέγχου φέρει υπογραφή είτε του εργοδότη είτε του δήθεν υπαλλήλου. Η υπογραφή μπορεί να σημαίνει και αποδοχή των καταχωρημένων σε αυτό στοιχείων. Συνεπώς ένα ανυπογραφο δελτίο ελέγχου αποδεικνύει αυτομάτως μια αντίδραση στην επιβολή του προστίμου και μη αποδοχή του. 

Αυτό δεν είναι πάντα εφικτό διότι όπως λέχθηκε και ανωτέρω, οι ελεγκτές πιέζουν για την υπογραφή απειλώντας τους εργαζόμενους ότι θα μπλέξουν με το νόμο αν δεν υπογράψουν. 

Επίσης οι ελεγκτές μπορεί να πουν ότι αν γίνει άμεση πρόσληψη του προσώπου, τότε το πρόστιμο δεν επιβάλλεται. Αυτό δεν ισχύει. Αν συνταχθεί το δελτίο ελέγχου, τότε είναι βεβαιο ότι θα επιβληθεί άμεσα και το πρόστιμο. Με την άμεση πρόσληψη του δήθεν εργαζόμενου, το μόνο που πετυχαίνει ο εργοδότης είναι να βγάλει εκτός το μοναδικό του επιχείρημα δηλαδή τη μην ύπαρξη  σχέσης εξαρτημένης εργασίας. 

Πρέπει να γίνει κατανοητό  ότι μια τυπική  προσφυγή  σε  τέτοιες περιπτώσεις δεν έχει μέλλον και πιθανότητες να γίνει δεκτή. Η προσφυγή πρέπει να είναι ορθά στοιχειοθετημένη και να περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που θα της προσδώσουν αληθοφάνεια. Οι προσφυγές αυτές προσδιορίζονται περίπου μέσα σε δύο χρόνια από την ημέρα κατάθεσής τους και εφόσον γίνουν δεκτές το πρόστιμο ακυρώνεται στο σύνολό του.

*ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΠΑΡ’ ΕΦΕΤΑΙΣ ΑΘΗΝΩΝ

 e-mail: natmil@otenet.gr, info@legalaction.gr

 www.legalaction.gr, fb: Αναστασία Μήλιου

Το άρθρο Πως ακυρώνεται το πρόστιμο της ανασφάλιστης εργασίας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

• Στο δημόσιο, η απασχόληση μειώθηκε κατά 226 χιλιάδες άτομα κυρίως λόγω των αθρόων συνταξιοδοτήσεων (οι περισσότερες υπό την απειλή των αλλαγών στο ασφαλιστικό) αλλά και της μνημονιακής απαίτησης για εφαρμογή αυστηρών κανόνων του τύπου «μια πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις». Έτσι, ο αριθμός των απασχολουμένων, από το ένα εκατομμύριο που ήταν στο τέλος του 2009, περιορίστηκε στα 774,8 χιλιάδες άτομα στο τέλος του 2015. Μείωση, υπήρξε και στον αριθμό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Χάθηκαν 719 χιλιάδες θέσεις απασχόλησης με αποτέλεσμα να περιοριστούν από τα 3,555 εκατομμύρια, στα 2,835 εκατομμύρια.

• Ποιο ανθεκτικός αποδείχτηκε ο πρωτογενής τομέας καθώς οι θέσεις απασχόλησης μειώθηκαν κατά 13% ή κατά 67,2 χιλιάδες θέσεις εργασίας (από τις 532,9 χιλιάδες στο τέλος του 2009, στις 465,7 χιλιάδες στο τέλος του 2015). Η απόλυτη κατάρρευση, επήλθε στον δευτερογενή τομέα: ενώ στο τέλος του 2009, απασχολούνταν 962,7 χιλιάδες εργαζόμενοι, στο τέλος του 2015, ο αριθμός τους είχε περιοριστεί κατά 423,3 χιλιάδες (ή κατά 44%) στις 539,4 χιλιάδες. Ο κατασκευαστικός κλάδος, στέρησε από την οικονομία περισσότερες από 225 χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ουσιαστικά, στο διάστημα 2009-2015 χάθηκαν οι έξι στις 10 θέσεις στην οικοδομή και στις κατασκευές καθώς ενώ πριν τη μεγάλη ύφεση απασχολούνταν 370,7 χιλιάδες άνθρωποι, στο τέλος του 2015 είχαν απομείνει μόλις 145,2 χιλιάδες θέσεις. Από τον τομέα της βιομηχανίας, χάθηκαν η μια στις τρεις θέσεις ή περίπου 197 χιλιάδες σε απόλυτο αριθμό. Στο τέλος του 2009 απασχολούνταν 592 χιλιάδες και στο τέλος του 2015 περίπου 394 χιλιάδες. Τέλος, στο τριτογενή τομέα, καταγράφηκε μείωση 15% στην απασχόληση. Στον τομέα που κρατάει το μεγαλύτερο μερίδιο στην απασχόληση (σ.σ το συνολικό ποσοστό ξεπερνά το 72%), η απασχόληση μειώθηκε από τα 3,06 εκατομμύρια θέσεις εργασίας, στα 2,6 εκατομμύρια. Από τις 454 χιλιάδες θέσεις που χάθηκαν οι 222 χιλιάδες αφορούσαν στον κλάδο του εμπορίου, των ξενοδοχείων και της εστίασης ενώ 47,6 χιλιάδες αφορούσαν στον τομέα των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών.

• Το 64% των χαμένων θέσεων απασχόλησης (περίπου 600 χιλιάδες θέσεις) στο διάστημα 2009-2015 αφορά σε μισθωτούς ο αριθμός των οποίων μειώθηκε από τα 2,949 εκατομμύρια άτομα, στα 2,348 εκατομμύρια. Ο αριθμός των αυτοαπασχολουμένων χωρίς προσωπικό, περιορίστηκε κατά 128,6 χιλιάδες άτομα (από τα 376,9 χιλιάδες στα 248,4 χιλιάδες ενώ οι αυτοαπασχολούμενοι με προσωπικό, είναι πλέον 855,9 χιλιάδες έναντι 964 χιλιάδων πριν από τα μνημονία. Μείωση παρατηρείται και στον αριθμό των «βοηθών στην οικογενειακή επιχείρηση» η οποία αποδίδεται κατά κύριο λόγο στα χιλιάδες «λουκέτα». Ο αριθμός των βοηθών, από τις 266 χιλιάδες που ήταν προ κρίσης, έχει περιοριστεί στις 157,9 χιλιάδες.

• Στην περίοδο 2009-2015, η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε μεγάλη μείωση στον αριθμό των πλήρως απασχολούμενων και κατακόρυφη αύξηση στον αριθμό των μερικώς απασχολούμενων. Το μερίδιο της μερικής απασχόλησης στο τέλος του 2009 ήταν μόλις 6,12% καθώς ο αριθμός των εργαζομένων της κατηγορίας ήταν 278,9 χιλιάδες σε σύνολο 4,556 εκατομμυρίων απασχολουμένων. Στο τέλος του 2015, οι μερικώς απασχολούμενοι είχαν αυξηθεί σε 343,2 χιλιάδες με τον αριθμό των απασχολούμενων να μειώνεται στα 3,61 εκατομμύρια άτομα και το μερίδιο να αυξάνεται στο 9,51%.

• Μόνιμη θέση εργασίας, κατέχουν 2,067 εκατομμύρια άτομα, αριθμός μειωμένος κατά 518,5 χιλιάδες σε σχέση με το 2009. Θέση προσωρινής απασχόλησης ή με σύμβαση ορισμένου χρόνου (είναι τα περίφημα «μπλοκάκια) κατέχουν με στοιχεία 2015 280,6 χιλιάδες άτομα έναντι 362,5 χιλιάδων στο τέλος του 2009. Ο αριθμός των «μπλοκάκηδων» μειώθηκε κυρίως λόγω του δημοσίου καθώς με τα μνημόνια απαγορεύτηκαν οι μαζικές ανανεώσεις συμβάσεων. Στην έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ, η μεγάλη πλειοψηφία όσων καλύπτουν μια προσωρινή θέση απασχόλησης, δήλωσαν ότι δεν μπορούν να βρουν μόνιμη θέση.

• Το πρόστιμο των 10.500 ευρώ για την ανασφάλιστη εργασία φαίνεται ότι έχει λειτουργήσει θετικά καθώς, με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο αριθμός των εργαζομένων που δηλώνουν ότι εργάζονται ανασφάλιστοι, έχει μειωθεί από τα 184 χιλιάδες άτομα στο τέλος του 2009, στα 130,8 χιλιάδες άτομα στο τέλος του 2015.
• Η κρίση «κούρεψε» και τις διπλοαπασχολήσεις. Δύο ή περισσότερες δουλειές είχαν στο τέλος του 2009 περίπου 155 χιλιάδες άτομα για να μειωθεί ο αριθμός τους στις 59,3 χιλιάδες στο τέλος του 2015.

Το άρθρο Ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας χάθηκαν στα χρόνια της κρίσης εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η επιδείνωση αυτή οφείλεται στην εντατικοποίηση της δουλειάς, την παρατεταμένη εργασιακή ανασφάλεια, τις απολύσεις αλλά και την ανεργία που έχουν εξουθενώσει τους πρώην και νυν εργαζόμενους. Παράλληλα, στο γεγονός ότι λόγω κόστους έχουν μειωθεί σημαντικά τα κονδύλια για τη λήψη μέτρων ασφάλειας από πλευράς επιχειρήσεων αλλά και οι έλεγχοι από την Πολιτεία στους χώρους εργασίας.

«Η οικονομική κρίση και οι επιπτώσεις της στην Ευρώπη αλλά ιδιαίτερα στην Ελλάδα – όπου έχει χαθεί το 30% του ΑΕΠ και με 1,5 εκατομμύριο ανέργους – επηρεάζουν καθοριστικά την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων» ανέφερε ο επίκουρος καθηγητής επιδημιολογίας και επαγγελματικής υγιεινής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ειδικός ιατρός εργασίας Γιώργος Ραχιώτης μιλώντας σε διάλεξη του Ινστιτούτου Δημόσιας Υγείας του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος με θέμα: «Oι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην υγεία και ασφάλεια της εργασίας». Σύμφωνα με όσα υποστήριξε ο κ Ραχιώτης, η παρατεταμένη ανασφάλεια στους χώρους εργασίας, το κλείσιμο επιχειρήσεων και η ανεργία έχουν άμεση επίπτωση στην υγεία των εργαζομένων.

Η κατάσταση αυτή έχει συνδεθεί με: Κατακόρυφη αύξηση του στρες, σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης (burnout), αύξηση περιστατικών υπέρτασης και στεφανιαίας νόσου, κατάθλιψη, αύξηση μυοσκελετικών παθήσεων, αύξηση ψυχιατρικής νοσηρότητας, αύξηση επισκέψεων στους γενικούς γιατρούς και αύξηση αυτοκτονιών. Η μείωση του αριθμού των εργαζομένων, λόγω κατάρρευσης επιχειρήσεων, αλλά και των απολύσεων φαίνεται από την άλλη, να οδηγεί σε μείωση του αριθμού των εργατικών ατυχημάτων. «Η μείωση των εργατικών ατυχημάτων δεν πρέπει να μας εφησυχάζει γιατί οφείλεται στην ύφεση και τη μαζική καταστροφή της παραγωγικής βάσης » διευκρίνισε ο κ. Ραχιώτης. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην υγεία και ασφάλεια της εργασίας, θα αυξηθούν όσο παρατείνεται η κατάσταση αυτή και δεν υπάρχουν σημάδια ανάκαμψης.

Όπως επισημαίνουν, το εργασιακό στρες είναι ιδιαίτερα αυξημένο στο χώρο της υγείας και ιδιαίτερα στα δημόσια νοσοκομεία. Στρες που επηρεάζει σημαντικά την υγεία των εργαζομένων σε αυτά. Σύμφωνα με ελληνική μελέτη από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και την Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, το 88% των εργαζομένων που συμμετείχαν σε έρευνα, ανέφεραν ελλείψεις σε βασικά υγειονομικά υλικά. Επίσης, το 84% των συμμετεχόντων ανέφεραν ότι οι ελλείψεις αυτές είχαν αρνητικές επιπτώσεις στην περίθαλψη των ασθενών.

Τι είναι η επαγγελματική νόσος ;

Σύμφωνα με το ιατρικό κριτήριο επαγγελματική νόσος είναι κάθε νόσος ή παθολογική κατάσταση, η οποία προκαλείται ή επιδεινώνεται στον εργαζόμενο στο εργασιακό του περιβάλλον. Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 2012 η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει εκπονήσει οποιαδήποτε στρατηγική για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης στον τομέα «της υγείας και ασφάλειας της εργασίας», τονίζουν οι ειδικοί και εξηγούν ότι οι βλαπτικοί παράγοντες στο χώρο της εργασίας είναι: φυσικοί (θόρυβοι, δονήσεις κ.α), χημικοί (ουσίες, κάπνισμα, κ.α), βιολογικοί (βιολογικά νοσήματα) και εγκάρσιοι κίνδυνοι (π.χ. νυχτερινή βάρδια). Τέλος, παρατηρούν ότι οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα είχαν ως συνέπεια την μείωση της τραπεζικής πίστης, την αύξηση του δημόσιου χρέους, τη μείωση ΑΕΠ κατά 30% και την ανεργία.

Το άρθρο Έρευνα – σοκ: Η κρίση επιδείνωσε σημαντικά την υγεία των εργαζομένων στην Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα μνημόνια επέβαλαν την μη μόνιμη εργασία για τους περισσότερους που αναζητούν δουλειά. Κάπως έτσι για τους περισσότερους η πλήρης απασχόληση και η ασφάλιση είναι ένα όνειρο…

Τα στοιχεία που δίνει στη δημοσιότητα η ΕΝΥΠΕΚΚ δείχνουν ότι περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους μέσα στο 2016 ήταν όμηροι της μερικής απασχόλησης ή της εκ περιτροπής εργασίας, με μισθούς κάτω από το μέσο όρο και πολλές φορές κάτω και από τον βασικό.

Σε σύνολο προσλήψεων 2.142.974, οι 969.965 (ποσοστό 45,26%) είναι θέσης πλήρους απασχόλησης, ενώ οι 1.173.009 (ποσοστό 54,74%) είναι θέσεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης. Ειδικότερα: οι 859.439 (ποσοστό 40,11%) είναι θέσεις μερικής απασχόλησης και 313.570 (14,63%) είναι θέσεις εκ περιτροπής εργασίας, όπως προκύπτει από τον παρακάτω πίνακα και το ακόλουθο σχεδιάγραμμα.

Το άρθρο Στοιχεία – σοκ: Μόνο 4 στους 10 έχουν μόνιμη, σταθερή δουλειά (ΠΙΝΑΚΑΣ) εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σύμφωνα με τη βάση στατιστικών δεδομένων του διεθνούς οργανισμού, οι Έλληνες εργάζονται κατά μέσο όρο 2.042 ώρες το χρόνο, οι Γερμανοί 1.371, ενώ ο αντίστοιχος μέσος όρος για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι 1.790 ώρες. Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι σε σύγκριση με όλες τις υπόλοιπες χώρες, για τις οποίες ο διεθνής οργανισμός παρέχει στοιχεία, η Ελλάδα βρίσκεται στην τέταρτη θέση μετά το Μεξικό με 2.246 ώρες, την Κόστα Ρίκα με 2.230 ώρες και τη Νότια Κορέα με 2.113 ώρες.

Σύμφωνα με τη στατιστική καταγραφή του ΟΟΣΑ, όπως αναφέρει η Ναυτεμπορική, ο «μέσος όρος του χρόνου εργασίας» αφορά στο σύνολο του οικονομικά ενεργού πληθυσμού και σε αυτό συμπεριλαμβάνονται όλες οι μορφές απασχόλησης (πλήρης και μερική απασχόληση).

Το άρθρο ΟΟΣΑ: Περισσότερο από όλους τους Ευρωπαίους εργάζονται οι Έλληνες εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.