Είναι σίγουρο όμως ότι δεν τελειώνουμε στις 21 του μήνα Μάη. Ίσως είναι η μοναδική φορά που η βεβαιότητα ότι δεν τελειώνουμε την πρώτη Κυριακή υπάρχει εκ των προτέρων αν εξαιρέσουμε το 1989 με τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις λόγω και τότε της απλής αναλογικής… Μια εβδομάδα λοιπόν για να δούμε προς τα που βαδίζουμε. Οι βασικοί παίκτες έχουν ανοίξει τα χαρτιά τους – σχεδόν όλα – ίσως να κρατάνε και κάποιους κρυφούς άσους για την τελευταία ώρα.

Η προεκλογική εκστρατεία των κομμάτων επικεντρώθηκε στην προσέλευση, των νέων ψηφοφόρων. Καλό από μια πλευρά, αλλά όχι αποτελεσματικό ακόμα. Οι νέοι είναι λιγότεροι από τους μεγαλύτερους και οι περισσότεροι αδιαφορούν για την πολιτική, ενώ εντυπωσιάζονται από τα μικρότερα κόμματα και τα λεγόμενα «αντισυστημικά»… Τι είναι η «αντισυστημική» ψήφος; Νομίζω ένα φάντασμα που πλανάται πάνω από την πολιτική ζωή μας… Στην Ελλάδα το πολίτευμα που ισχύει σήμερα είναι η κοινοβουλευτική δημοκρατία, με τα καλά, τα κακά, τις αδυναμίες της και τα κενά της. Όταν λοιπόν λέει κάποιος εγώ θα ψηφίσω «αντισυστημικά» στην πραγματικότητα λέει ό,τι θα ψηφίσει «αντιδημοκρατικά». Το λένε πολλοί, χωρίς να το καταλάβουν, ακόμα και σοβαροί άνθρωποι που «βαρέθηκαν τόσα χρόνια το σύστημα»!…

Δεν ξέρω πόσοι «αντισυστημικοί» θα μπουν στην βουλή λόγω της απλής αναλογικής. Ελπίζω να τους δοθεί η ευκαιρία να μας εξηγήσουν τι εννοούν, όταν χαρακτηρίζουν το εαυτό τους έτσι. Εναντίον ποιου συστήματος σκοπεύουν να πολεμήσουν και με ποια μέσα θα πετύχουν τον σκοπό τους. Γιατί «αντισυστημικοί» ήταν και οι δολοφόνοι της Marfin και αυτοί που σκότωσαν τον Παύλο Φύσσα… Μια εβδομάδα λοιπόν πριν πάμε στις κάλπες και τα εναλλακτικά σενάρια έχουν μπει στο στόχαστρο των κομμάτων, μια και η προεκλογική περίοδος μπήκε στην τελική ευθεία με την Ν.Δ. να διατηρεί σαφές δημοκρατικό προβάδισμα, έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το ΠΑΣΟΚ κινείται οριακά σε διψήφια ποσοστά!

«Οι βασικοί παίκτες έχουν ανοίξει τα χαρτιά τους – σχεδόν όλα – ίσως να κρατάνε και κάποιους κρυφούς άσους για την τελευταία ώρα»

Το σκηνικό που θα διαμορφωθεί το βράδυ των εκλογών και η στάση των κομμάτων μέχρι να σχηματιστεί η υπηρεσιακή κυβέρνηση που θα οδηγήσει την χώρα και πάλι στις κάλπες στις 2 Ιουλίου, όπως αναμένεται, θα επηρεάσουν καταλυτικά τους συσχετισμούς. Το σενάριο στην Ν.Δ. είναι την 21 Μαΐου να διασφαλιστεί ένα ποσοστό του 34% και άνω, που θα αποτελεί «κατώφλι» για αυτοδυναμία στην δεύτερη αναμέτρηση και το ΠΑΣΟΚ να πέσει χαμηλά, ώστε να ακυρωθεί η προοπτική σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας. Το δύσκολο θα είναι Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ να αθροίζουν
πάνω από 151 συνελθόντες, γιατί θα είναι κρίσιμο να εξηγηθεί «με ποιο σκεπτικό και τίνος την ευθύνη» η χώρα ξαναπάει σε εκλογές… Για τον ΣΥΡΙΖΑ το ιδανικό σενάριο θα είναι να έρθει πρώτο κόμμα, έστω οριακά, ή να ηττηθεί με μικρή διαφορά! Και στις δύο περιπτώσεις θα επιδιώξει σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ βασικά ή με όποιο άλλο κόμμα μπει στην Βουλή, πράγμα που δεν θα είναι καθόλου εύκολο… Ήδη η παγιωμένη εικόνα του δεύτερου στοιχειώνει την Κουμουνδούρου, που πλέον στηρίζει πολλά στους αναποφάσιστους και σε μια νέα εκλογική «εφεύρεση» την «υποεκτίμηση» …

Σκέπτονται δηλαδή ό,τι το 2015 την τελευταία εβδομάδα, οι μετρήσεις έδιναν στον ΣΥΡΙΖΑ 29,8% και έφθασε 35,5% … Ήταν άλλο όμως το 2015. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δοκιμαστεί και αποτύχει παταγωδώς. ότι  και να γίνει, μπροστά μας βρίσκεται ένα τετράμηνο κρίσιμων επιλογών των 5εκ.
περίπου Ελλήνων ψηφοφόρων, αφού αυτοί θα οδηγήσουν τις εξελίξεις, όπως συμβαίνει στις δημοκρατίες και στην Ελλάδα λειτουργεί ακόμα, κοντή, στραβή, ανάποδή και με ελλείψεις η Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Υπομονή, καθαρό μυαλό και όσο το δυνατόν «χαμηλά τη μπάλα στο γήπεδο» όπως έλεγε ένας παλιός προπονητής. Τις ψηλές μπαλιές δεν τις κουμαντάρεις εύκολα…

«Τι είναι η «αντισυστημική» ψήφος; Νομίζω ένα φάντασμα που πλανάται πάνω από την πολιτική ζωή μας… »

Πηγή: patrinorama.com

Το άρθρο “Τα ποσοστά θα κρίνουν τις εξελίξεις”… Του Φάνη Ζουρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Πλησιάζοντας προς το Πάσχα των παθών… και της αγάπης!… Του Φάνη Ζουρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στο βιβλίο μου «Ο ναύτης του Αιγίου» που κυκλοφόρησε το 2020 αναλύω διεξοδικά γιατί ανήκω στο κέντρο, πως κατέληξα σε αυτό μετά από μια μικρή πορεία στην αριστερά και ποιες ήσαν οι αιτίες που με γαλούχησαν σε αυτό, αφού μεγάλωσα ανάμεσα σε δυο εκ διαμέτρου αντίθετες ιδεολογικά οικογένειες… Ακραία Βενιζελική εκ πατρός ακραία Βασιλική εκ μητρός !…Ακούγοντας και τις δύο πλευρές (σε πολιτισμένο διάλογο είναι η αλήθεια) διάλεξα τη μέση οδό.

Είμαι εξτρεμιστικό ακραίο Κέντρο. Που σημαίνει ότι πιστεύω με φανατισμό στον κοινοβουλευτισμό, στην πολυκομματική αντιπροσωπευτική δημοκρατία, σε αυτή που πολλοί αριστεροί και κάμποσοι δεξιοί αποκαλούν απαξιωτικά «αστική».

Αυτή την δημοκρατία που απαντά κυρίως στον δυτικό κόσμο, τον ευρωπαϊκό και τον αμερικανικό (παρά τις ιδιοτροπίες του…) δεν την θεωρώ ιδανικό πολίτευμα, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ιδανικό πολίτευμα, πιστεύω όμως ότι είναι το λιγότερο κακό πολίτευμα. Ειδικά για τις ατομικές ελευθερίες του πολίτη, η δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία εγγυάται την πρόνοια, την εξέλιξη, την πρόοδο, την τεχνολογική και επιστημονική αναβάθμιση, την ελευθερία του λόγου και της τέχνης.

Το ακραίο και «εξτρεμιστικό» στον τίτλο, έγκειται σε αυτή την παράμετρο: στην ακλόνητη πίστη στον κοινοβουλευτισμό και στους θεσμούς του.

Βεβαίως, ο όρος «ακραίο Κέντρο» επινοήθηκε ως ύβρις από τους αντιπάλους του, υπό την έννοια ότι κάτω από το Κέντρο κρύβεται κάτι φασιστικό, αντιδημοκρατικό. Τι να πω τώρα σε αυτό: Εξαρτάται από τον ορισμό που δίνει κάποιος στην έννοια της δημοκρατίας.

Το σίγουρο είναι ότι το ακραίο Κέντρο λοιδορήθηκε στα χρόνια των αντιμνημονιακών εμμονών. Ήταν ο τρόπος της σύγχρονης ελληνικής ριζοσπαστικής Αριστεράς να συγκυβερνήσει με τη λαϊκίστική Ακροδεξιά: «ξετρυπώνοντας» το ακραίο εντός του Κέντρου. Αυτό λέγεται και ρίχνω στάχτη στα μάτια του κόσμου. Ως ένα βαθμό πέτυχε.

Αλλά δεν είναι μονάχα οι της ριζοσπαστικής Αριστεράς που εχθρεύονται το Κέντρο βαφτίζοντάς το ακραίο. Και οι παραδοσιακοί δεξιοί, οι σύγχρονοι λάτρεις του Τραμπ και του Πούτιν, το βρίσκουν απεχθές και εξόχως «εθνομηδενιστικό».

Το ακραίο Κέντρο βρίσκεται απέναντι στον Πούτιν και στον πουτινισμό. Απέναντι στην πουτινική Ρωσία, γεγονός που τους παραδοσιακούς δεξιούς (αυτούς που μέχρι να καταρρεύσει ο κομμουνισμός αποθέωναν την Αμερική, αλλά μετά θυμήθηκαν ότι η Αμερική είναι φορέας της εβραιομασονικής «Νέας Τάξης Πραγμάτων») ενοχλεί.

Αν κάτι μοιράζονται αυτοί οι δεξιοί με αυτούς τους αριστερούς είναι τη λατρεία του «πατερούλη»; ισχυρό, πατρικό κράτος ή/και ισχυρό πολιτικό αρχηγό στα όρια της προσωπολατρίας. Επίσης, τη λατρεία της κοινότητας εις βάρος της ατομικής Ελευθερίας.

Προσοχή όμως. Ο αληθινός Κεντρώος, δεν είναι ούτε «κέντρο- δεξιός» ούτε «κέντρο – αριστερός» όπως αρέσκονται πολλοί σήμερα. Δεν εκφράζει μια βαρετή εκδοχή της Δεξιάς και της Αριστεράς, όταν νερώνουν το κρασί τους για να αυξήσουν την κατανάλωση !…

Αντί για ξενέρωτο, το Κέντρο διαπνέεται από ισχυρές προτιμήσεις. Δεν διαπραγματεύεται ζητήματα κοινωνικής ευημερίας, αλληλεγγύης ή θεμελιωδών ελευθεριών, καθώς αποτελεί τη συνολική ώσμωση φιλελευθερισμού και σοσιαλδημοκρατίας (με όποια σειρά θέλετε) και όχι a la carte εκδοχές τους. Πιστεύει στην ενωμένη Ευρώπη και σε ανοιχτούς θεσμούς παντού, από τις ίσες ευκαιρίες στην εργασία, την παιδεία και την πολιτική, μέχρι την ελεύθερη αγορά και την προστασία της ιδιωτικότητας. Συμβολίζει τη μετατροπή της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας από διχαστικό σε συνεργατικό παίγνιο άσκησης εξουσίας. Γνωρίζει πως ο στόχος αυτός προϋποθέτει ένα ώριμο κράτος· όχι εκείνο που αρέσκεται σε πελατειακές χάρες ή εμβαλωματική νομοθέτηση και επιλύει τα σκάνδαλά του με παραγραφές ποινικά κολάσιμων συμπεριφορών. Για κάθε θεσμική αβελτηρία, ο κεντρώος υποφέρει περισσότερο από τους δεξιούς ή αριστερούς φίλους του, οι οποίοι τις καταδικάζουν μόνο όταν το κόμμα τους βρίσκεται στην αντιπολίτευση.

Ελλείψει δεδομένης κομματικής στέγης, ο κεντρώος καλείται σήμερα να καλλιεργήσει και να εμβαθύνει την πολιτική του συνείδηση. Μόνο όταν αφομοιώσει το αδιαπραγμάτευτο μείγμα αξιών και αιτημάτων που αντιπροσωπεύει ο χώρος του, θα διεκδικήσει την πολιτική του υπόσταση από τα εκλογικά σχήματα που ισχυρίζονται ότι τον εκφράζουν.

*Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι Επίτιμος εκτελεστικός Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και τέως Πρόεδρος της Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.

Το άρθρο Εξτρεμιστής του Κέντρου !… Του Φάνη Ζουρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Συναντήσαμε τον Φάνη Ζουρόπουλο και είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί του.

Καλησπέρα κ. Ζουρόπουλε, μιλήστε μας αρχικά για τις τωρινές σας επαγγελματικές ενασχολήσεις, τι σας έχει κεντρισει το ενδιαφέρον τον τελευταίο καιρό;

Μετά από μια πορεία 45 ετών στην μάχιμη δημοσιογραφία έχω βγει από την «πρώτη γραμμή» και ασχολούμαι με την ταξινόμηση του αρχείου μου και την συγγραφή βιβλίων. Ήδη έχουν κυκλοφορήσει δύο… Συγχρόνως επιλέγω άρθρα επωνύμων και γράφω σχόλια στην ηλεκτρονική εφημερίδα tovimatisaigialeias.gr, σχεδόν σε καθημερινή βάση. Εννοείται ότι παρακολουθώ πάντα την επικαιρότητα σε τοπικό, πανελλήνιο και διεθνές επίπεδο.

Διατηρούσατε την εφημερίδα “Το Βήμα της Αιγιάλειας” για 40 χρόνια, μία εφημερίδα που ταυτίστηκε με την κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική και αθλητική ζωή της Αιγιάλειας. Πώς σας επηρέασε η μετάβαση από τον έντυπο στον ηλεκτρονικό τύπο, μιας και “Το Βήμα της Αιγιάλειας” είναι πλέον σε ηλεκτρονική μορφή;

Ήταν μοιραίο να συμβεί. Η προσαρμογή της έντυπης δημοσιογραφίας στην ηλεκτρονική μορφή, άλλαξε τελείως την δημοσιογραφία… Έδωσε ταχύτητα στην μετάδοση της είδησης, αλλά δημιούργησε και τα fake news, ενώ τα κοινωνικά δίκτυα βάλθηκαν να αντικαταστήσουν το δημοσιογράφο. Δεν γίνεται όμως, χωρίς την μεσολάβηση των δημοσιογράφων δεν υπάρχει εγκυρότητα στην είδηση. Είναι όμως μια επανάσταση στον παγκόσμιο ιστό, ειδικά για όσους ξεκίνησαν με την παλιά τεχνολογία στην έκδοση.

Η δημοσιογραφία είναι ένα λειτούργημα που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Δημοκρατίας. Ο πολίτης πρέπει να είναι ενημερωμένος και για να γίνει αυτό ο τύπος πρέπει να είναι ελεύθερος. Χωρίς ελευθερία του τύπου δεν υπάρχει δημοκρατία. Το βίωσα αυτό την περίοδο της Χούντας που ήμουν στο ξεκίνημα της καριέρας μου. Μετά την μεταπολίτευση όμως ο τύπος άρχισε να παίρνει… αποχρώσεις και έφθασε μέχρι εδώ. Που στην πλειοψηφία του είναι εξαρτώμενος από συμφέροντα, εκδότες, εργολάβους, αλλά και πολιτικούς με παρεμβάσεις παντός τύπου… Το παράδειγμα του Αθηνοκεντρικού τύπου ακολουθεί με μια μικρή καθυστέρηση και ο περιφερειακός τύπος. Η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή.

Πολιτικοί, Δήμαρχοι, Περιφερειάρχες και εκδότες έχουν δημιουργήσει στεγανά, δημοσιογράφοι διορίζονται στα πολιτικά γραφεία των βουλευτών και των αυτοδιοικητικών, η κριτική εξαφανίστηκε, η αρθρογραφία επίσης , το ρεπορτάζ είναι ένα είδος προς εξαφάνιση και αυτό, όλοι είναι μια μεγάλη «παρέα», οργανωμένης επιβίωσης… Κοιτάξτε τι γίνεται γύρω σας στην Αχαΐα… Η διαπλοκή πάει σύννεφο…

Υπάρχει μια δικαιολογία ότι η κρίση χτύπησε τον τύπο. Δεν μπορεί όμως ο δημοσιογράφος να είναι διορισμένος σε κάποιο γραφείο τύπου και παράλληλα να δουλεύει σε εφημερίδα, ραδιόφωνο, τηλεόραση ή ειδησεογραφικό site, πριν 20 χρόνια ήταν αδιανόητο !…

Ποια θα μπορούσατε να πείτε ότι είναι τα δύο σημαντικότερα διδάγματα που αποκομίσατε από την πλούσια και μακρόχρονη θητεία σας στον Ελληνικό περιφερειακό τύπο, αλλά και στον χώρο της δημοσιογραφίας;

Η επαρχιακή εφημερίδα ήταν το «σχολείο της δημοσιογραφίας»… Από εκεί ξεκίνησαν μεγάλες μορφές που διέπρεψαν στο λειτούργημα. Ήταν όμως και μια δύσκολη διαδικασία, γιατί απαιτούσε κόπο, έξοδα και εγκυμονούσε κινδύνους… Αν δεν ήσουν «ψώνιο» δεν τα έβγαζες πέρα στην επαρχία. Το 1975 που ξεκίνησα εγώ, δεν υπήρχαν τυπογραφία στο Αίγιο, έπρεπε να έρχομαι στην Πάτρα, δουλεύαμε με λινοτυπίες σε ανθυγιεινές συνθήκες, σε περιορισμένα χρονικά διαστήματα…

Από την άλλη πλευρά η εφημερίδα αποτελούσε τον «πνευματικό φάρο» της πόλης. Όλη η πνευματική ελίτ έβρισκε στέγη εκεί, ήταν επικοινωνία με τον έξω κόσμο, η ενημέρωση της ομογένειας, όλα γίνονταν μέσα από τον τοπικό τύπο. Η περίοδος 1975-2000 που έζησα από μέσα ήταν μια κοσμογονία !… Η πνευματική, η κοινωνική, η οικονομική ζωή της πόλης εμφανιζόταν από την τοπική εφημερίδα. Η κρίση άρχισε μετά το 2010. Πριν κυκλοφορούσαν 500 επαρχιακές εφημερίδες, ημερήσιες και εβδομαδιαίες πανελλαδικά, μετά τα μνημόνια συρρικνώθηκαν στις 150-200… Και τώρα όποιος αντέξει !…

Ποιο ήταν το κίνητρο που σας οδήγησε στη καταγραφή των γεγονότων της Μικρασιατικής καταστροφής αλλά και αυτών που ακολούθησαν, στο βιβλίο σας “Η προσφυγιά του ΄22 – ΟΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΙΟ”;

Το βιβλίο για την «Προσφυγιά του ‘22» εκδόθηκε με την ευκαιρία των 100 χρόνων από την Μικρασιατική Καταστροφή και είναι προϊόν μεγάλης ιστορικής έρευνας σε δεκάδες αρχεία για τους Μικρασιάτες που βρήκαν καταφύγιο στο Αίγιο. Δύσκολη δουλειά γιατί η καταγραφή τους δεν είχε γίνει σωστά, δεδομένου ότι το Αίγιο ήταν τότε κοινότητα, ούτε καν Δήμος και πολλά αρχεία είχαν καταστραφεί. Με βοήθησαν πολύ οι ζωντανές διηγήσεις επιζώντων συγγενών των προσφύγων και τα δημοσιεύματα τα τότε του τοπικού τύπου.

Στα χρόνια της δημοσιογραφικής σας πορείας, έχετε δώσει μία έμφαση σε ιστορικά θέματα, γράφοντας άρθρα, κάνοντας έρευνες πάνω σε συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους, πως ξεκίνησε το ενδιαφέρον σας για την ιστορία;

Πράγματι παράλληλα με την καθημερινότητα έψαχνα και την τοπική ιστορία. Ξεκίνησα μια μεγάλη έρευνα για την «Επιχείρηση Καλάβρυτα» που διήρκησε πολλά χρόνια άνοιξα αρχεία εδώ και στην Γερμανία, πήρα εκατοντάδες συνεντεύξεις από πρωταγωνιστές και βρήκα την αλήθεια, ότι δηλαδή επρόκειτο για ένα σκοτεινό πολιτικό έγκλημα στο οποίο συνεργάστηκαν πολλοί για να πραγματοποιηθεί. Συνεργάστηκα με τον Γερμανό Μάγερ βοήθησε πολύ στην αποκάλυψη της αλήθειας, που συνοπτικά καταγράφεται στο πρώτο βιβλίο μου «Ο ναύτης του Αιγίου»… Παράλληλα ασχολήθηκα με την ιστορία της Επανάστασης του 1821 και την συμμετοχή του Αιγίου σε αυτήν, καθώς και σύγχρονα γεγονότα, όπως η εξέγερση του Πολυτεχνείου την οποία βίωσα και από μέσα. Οι τόμοι του «Βήματος της Αιγιάλειας» που έχω εμπιστευτεί στο Ιστορικό και Τοπικό Αρχείο Αιγίου, είναι ένα πολύτιμο αρχειακό υλικό για νεότερους ερευνητές.

Τι σας ώθησε στη συγγραφή του βιβλίου “Ο ναύτης του Αιγίου” μία ιστορική βιογραφία; Αισθανθήκατε την ανάγκη να επικοινωνήσετε σε περισσότερους ανθρώπους τον τότε τρόπο ζωής σας, την επαγγελματική σας διαδρομή και όχι μόνο;

Το βιβλίο «Ο Ναύτης του Αιγίου» είναι μια ιστορική βιογραφία όπου συγκέντρωσα τα «μεγάλα ρεπορτάζ» που με την πάροδο του χρόνου αποτελούν ιστορικά ντοκουμέντα… Εκεί, υπάρχει η δημοσιογραφική μου διαδρομή, που είναι και η ίδια μου η ζωή ! …

Έζησα γεγονότα που άξιζαν να καταγραφούν για να υπάρχουν και για τους επόμενους.

Έχετε κάτι στα σκαριά σας που θα δούμε στο άμεσο μέλλον;

Στην ζωή μου ταξίδεψα πολύ. Έχω γυρίσει πολλά μέρη, έχω δει πολλούς πολιτισμούς και έχω πέσει πάνω σε πολλά γεγονότα που άφησαν τη σφραγίδα τους στην ιστορία. Η ζωή συνεχίζεται και ίσως αρχίσω την συγγραφή του τρίτου βιβλίου, που θα είναι και αυτό ιστορικό, αλλά και … οδοιπορικό. Περισσότερα προσεχώς…

Ευχαριστώ πολύ το Πατρινόραμα για την φιλοξενία καλή συνέχεια στο έργο σας !

Το άρθρο Όταν η δημοσιογραφία γίνεται Ιστορία !… Συνέντευξη με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Φάνη Ζουρόπουλο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Δύο γεμάτες ώρες χρειάζεται ο αναγνώστης που θέλει να καταλάβει εν μέρει βέβαια, τη νεώτερη ελληνική ιστορία, για να διαβάσει ένα συναρπαστικό βιβλίο για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Γραμμένο από έναν έμπειρο και σοβαρό δημοσιογράφο – εκδότη, με πλούσια και μακρόχρονη θητεία στον ελληνικό περιφερειακό τύπο, τον Φάνη Ζουρόπουλο, το «Η προσφυγιά του ’22 – Οι Μικρασιάτες στο Αίγιο», με λίγα αλλά μεστά λόγια τα λέει όλα. Χωρίς ιστορικές περιττολογίες και περισπούδαστες ερμηνείες, ο Φάνης Ζουρόπουλος πάει στην ουσία μιας καταστροφής, από την οποίαν είναι ακόμα αμφίβολο αν η Ελλάδα, ο λαός της και το πολιτικό της σύστημα έχουν αντλήσει ουσιαστικά ιστορικά και φιλοσοφικά μαθήματα.

Τί περιγράφει ο Φ. Ζουρόπουλος στο βιβλίο του; Με λιτό και περιεκτικό ύφος, τονίζει ποια ήταν το 1920 η κατάσταση μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην περιοχή μας,ποια σημασία είχε η Συνθήκη των Σεβρών και ποιός ο ρόλος του ελληνισμού της Ιωνίας. Αυτής της μεγάλης πολιτιστικής πηγής του ελληνισμού. Στη συνέχεια, υπογραμμίζει γιατί ξεκίνησε η υπό την κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου ελληνική στρατιωτική απόβαση στη Σμύρνη. Λίγους μήνες αργότερα, ο «γίγας» ελληνικός λαός διώχνει από την εξουσία του άνθρωπο που είχε διπλασιάσει την Ελλάδα και φέρνει αυτούς που ήθελαν «εληά, εληά και Κώτσο βασιλιά».

Αρχίζει έτσι το δράμα, για το οποίο τεράστιες είναι οι ευθύνες του εσωτερικου αντιβενιζελικού μετώπου. Κατά τον συγγραφέα, «….την ανυπολόγιστη καταστροφή της Μικράς Ασίας, συνθέτουν τρία φοβερά γεγονότα: Ένα επιτελικό – στρατιωτικό και τα άλλα δυο οι συνέπειες του. Η κατάρρευση του μετώπου τον Αύγουστο του 1922, οφείλεται – σύμφωνα με τα επίσημα κείμενα – στην λαθεμένη διάταξη των 12 Μεραρχιών της Στρατιάς Μικρός Ασίας: α) απίστευτα μεγάλο ανάπτυγμα μετώπου 713 χιλιόμετρων, β) Η απόσταση 400 χιλ. από την βάση ανεφοδιασμού [Σμύρνη], γ) 9 Μεραρχίες στην πρώτη γραμμή, τρεις μόνο σε εφεδρεία και δ) παντελής έλλειψη σχεδίων σύμπτυξης και πλημμελή κατανομή των δυνάμεων!… Αποτέλεσμα αυτών των τεράστιων στρατιωτικών λαθών, αλλά και ο εσωτερικός φθοροποιός διχασμός στο στράτευμα, ήταν ο πανικός και η άτακτη φυγή των Ελλήνων στρατιωτών από μονάδες της IV Μεραρχίας όταν ξεκίνησε η Τουρκική επίθεση [εκτίμηση του ΓΕΣ σελ. 379]. Ακολουθούν οι 700.000 νεκροί στρατιώτες και άμαχοι, oι χιλιάδες όμηροι, οι χιλιάδες αιχμάλωτοι χωρίς γυρισμό, οι σφαγές, η πυρπόληση της Σμύρνης [31 Αυγούστου] η θυσία του Χρυσόστομου, οι χιλιάδες άμαχοι που προσπαθούν απεγνωσμένα στην παραλία να βρουν πλωτό μέσο διαφυγής… Το ξερίζωμα με μια λέξη 1,5 εκατομμυρίου Ελλήνων από τις προαιώνιες ρίζες τους στην Μ. Ασία και την Ανατολική Θράκη, που κατά χιλιάδες φθάνουν στην Ελλάδα για να στεγαστούν κοπαδιαστά σε τσαντίρια, στους δρόμους, στις πλατείες, σε αποθήκες, σχολεία, εκκλησιές ακόμα και μέσα στο κτίριο της Βουλής. Η κυβέρνηση Γούναρη – Παπαδάκη καταρρέει, ορκίζεται νέα υπό τον Νίκο Τριανταφυλλάκο που και αύτη αδυνατεί να τους περιθάλψει αποτελεσματικά. Συνδράμουν ο Ερυθρός Σταυρός και διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις της ομογένειας και του εξωτερικού απαλύνοντας λίγο τον πόνο. Όμως «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Οι πρόσφυγες συνέβαλαν αποτελεσματικά στην εθνική συνοχή της χώρας. Η εγκατάσταση τους γύρω από τα μεγάλα αστικά κέντρα έδωσε ώθηση στην οικονομία. Ήρθαν άνθρωποι από κάθε άποψη προοδευτικοί και πολιτισμένοι που συνέβαλαν στην δημιουργία της Νέας Ελλάδας. Αυτό έγινε και στην Αιγιάλεια που δέχθηκε μεγάλο κύμα προσφύγων [υπολογίζονται γύρω στις 5.000-6.000] που ενσωμάτωσε ήρεμα και πολιτισμένα και σήμερα 100 χρόνια μετά αποτελούν κορυφαίους παράγοντες της τοπικής κοινωνίας….», όπως διαπιστώνει ο αναγνώστης του βιβλίου.

Ένα βιβλίο, το οποίο καταρρίπτοντας κάποιους μύθους, βοηθά κάθε σκεπτόμενο Έλληνα να καταλάβει που οδηγούν τα πολιτικά πάθη, οι ατεκμηρίωτες ιδεοληψίες, οι γελοίες εθνικιστικές φαντασιώσεις, οι θρησκευτικοί μύθοι και η απέχθεια προς την ελεύθερη, αδέσμευτη σκέψη.

«…Κλείνοντας το μεγάλο εθνικό αλλά και τοπικό πρόβλημα της Προσφυγιάς, πρέπει να παραδεχθούμε ότι το ολοκαύτωμα της Ιωνίας δημιούργησε συρρίκνωση του νεότερου ελληνισμού κι’ επηρέασε τον εθνικό κι’ ατομικό ψυχισμό. Η ανάμνηση του προσφυγικού δράματος και της Μικρασιατικής καταστροφής, για μας τους ντόπιους εισπράττεται ως προσπάθεια ανάκτησης ενός μεγάλου μέρους της φυλετικής μας ιστορίας. Όμως για τους πρόσφυγες, η Ελλάδα μπορεί να ήταν καημός και πάθος, ταυτόχρονα όμως υπήρξε και μετέωρη έννοια, αφού οι ίδιοι πέρασαν ως έκτοποι της ζωής τους, στη νέα τους πατρίδα. Και το αίσθημα της εσωτερικής εξορίας, ακόμα μέχρι σήμερα, δεν έχει τελείως χαθεί….», γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος. Σημειώνουμε ότι ο συγγραφέας, γεννήθηκε στην Πάτρα, έζησε στο Αίγιο και την Αθήνα, ταξίδεψε σε πολλά μέρη. Ίδρυσε και εξέδωσε για 45 χρόνια την εβδομαδιαία εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ», με έδρα το Αίγιο αλλά πανελλαδικής εμβέλειας. Βραβεύτηκε από το «Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου Μπότση» για την συμβολή του στην ανάπτυξη του Περιφερειακού τύπου και από την Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων για τον Ευρωπαϊκό του προσανατολισμό, ενώ διετέλεσε για χρόνια πρόεδρος της Ένωσης Ιδιοκτητών Επαρχιακού Τύπου και της ΕΕΔ. Είναι μέλος της U.P.F. (Ένωσης Γαλλόφωνων Δημοσιογράφων) και αρθρογράφος στον ιστότοπο tovimatisaigeialias.gr

Το άρθρο Μικρασιάτικη Καταστροφή: Μία συγκλονιστική μαρτυρία του Φ. Ζουρόπουλου… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Ο Φάνης Ζουρόπουλος σχολιάζει την επικαιρότητα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Κορμός του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου που παραβιάζεται για μια φορά ακόμα με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, είναι οι διατάξεις της 4ης Συμβάσης της Γενεύης του 1949 «περί προστασίας του άμαχου πληθυσμού εν καιρώ πολέμου», σε συνδυασμό με τρεις ακόμα Συμβάσεις της Γενεύης που αφορούν την βελτίωση της τύχης  των τραυματιών και ασθενών εν καιρώ πολέμου, των ναυαγών και την μεταχείριση αιχμαλώτων πολέμου, που συμπληρώθηκαν με τα ”Πρόσθετα Πρωτόκολλά της Γενεύης” του 1977. Η Σύμβαση αυτή που στηρίζεται στα συγγράμματα “Το Δίκαιο των Εθνών” και το “Κοινωνικό Συμβόλαιο” των Vattel και Rousseau, αλλά και στον ιδρυτή του Ερυθρού Σταυρού Ερρίκο Ντυνάν, υποστηρίζει την θεωρία ότι “ο πόλεμος δεν αποτελεί προσωπική υπόθεση μεταξύ ατόμων, αλλά σχέση μεταξύ κρατών και από την στιγμή που  ο αντίπαλος αφοπλιστεί και παραδοθεί, ουδείς πλέον έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει την ζωή του, πολλώ μάλλον αν είναι άμαχος”… Στο Α’ άρθρο αναφέρεται ότι η Σύμβαση ”πρέπει να γίνει σεβαστή εις πάσαν περίσταση, κεκηρυγμένου ή μη πολέμου ή άλλης τίνος ενόπλου συρράξεως διεθνούς ή μη διεθνούς χαρακτήρα “καθώς και” σε περίπτωση μερικής ή ολικής κατοχής του εδάφους ενός των Υψηλών Συμβαλλόμενων Μερών”[άρθρα 2 και 3]. Επίσης στο άρθρο 3 τονίζεται ότι: ”άτομα μη λαμβάνοντα ενεργό μέρος εις τας εχθροπραξίας, συμπεριλαμβανομένων και των μελών των ενόπλων δυνάμεων των καταθεσάντων τα όπλα και των τεθέντων εκτός μάχης, ένεκα τραυμάτων κ.λ.π θα τύχουν ανθρωπιστικής μεταχειρίσεως”. Επίσης, απαγορεύονται οι προσβολές κατά της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας  “ιδίως ο φόνος σε όλους τους τύπους, ο ακρωτηριασμός η σκληρή μεταχείριση και παντός είδους βασανιστήρια” ενώ “επιτρέπεται η ελεύθερη δίοδος κάθε αποστολής φαρμάκων και υγειονομικού υλικού, εφόσον προορίζονται αποκλειστικά δια τον άμαχο πληθυσμό” [άρθρο 23]. Στα άρθρα 33 και 34 η Σύμβαση προβλέπει το δικαίωμα των προστατευόμενων προσώπων να εγκαταλείψουν, εάν το επιθυμούν, το έδαφος της σύρραξης ενώ ”απαγορεύονται οι συλλογικές ποινές, τα μέτρα εκφοβισμού, τρομοκρατίας, λεηλασίας, ομηρίας και  αντεκδίκησης”. Απαγορεύονται οι ”ατομικές ή ομαδικές μεταφορές  ως και η εξορία προστατευόμενων προσώπων έξω του κατεχόμενου εδάφους ή προς το έδαφος άλλου κράτους”. Αντίθετα “προβλέπεται η στέγαση των προστατευόμενων προσώπων σε κτίρια ή καταυλισμούς τα οποία παρέχουν εγγυήσεις υγιεινής και καθαριότητας”. Στο τέλος [αρθρα 146 και 147] προβλέπεται η επιβολή ποινών εις βάρος των παραβατών της Σύμβασης της Γενεύης, από Διεθνές Δικαστήριο που θα παρέχει ”δικαστικάς εγγυήσεις αναγνωρισμένες υπό των πολιτισμένων εθνών”!… Σε αυτά τα τελευταία δυο άρθρα στηρίχθηκαν τα δικαστήρια που δίκασαν τα εγκλήματα του πολέμου στην Σερβία και καταδίκασαν τους πρωταγωνιστές και ελπίζεται ότι θα επαναληφθούν για τις ακρότητες του πολέμου του Πούτιν… Διαφορετικά, το ανθρωπιστικό δίκαιο της Σύμβασης που πρέπει να διέπει τα πολιτισμένα κράτη του σύγχρονου κόσμου θα είναι ένα κενό σχήμα λόγου…

*Επίτιμος εκτελεστικός Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και τ. Πρόεδρος της Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.

Το άρθρο Διεθνές ανθρωπιστικό Δίκαιο και Ουκρανία….. Του Φάνη Ζουρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Υπάρχουν κάποιες ρήσεις που έρχονται από τα βάθη των αιώνων και παραμένουν αναμεσά μας, αγέραστες, όχι σαν λόγος του παρελθόντος αλλά της καθημερινότητας μας. Με αφορμή το Πάσχα που έρχεται, τα Ευαγγέλια και τα τροπάρια που ψάλλονται Μεγαλοβδομαδιάτικα, θυμήθηκα πολλές από αυτές που αιώνες τώρα χρησιμοποιούμε άφθαρτες ή παραφθαρμένες προσθέτοντας στον καθημερινό μας λόγο μια στάλα ευρυμάθεια: «μετά Βαΐων και κλάδων», «η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή», «οι διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες», «Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής» , «έκαστος εις τα ίδια», «πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις», «μετά φανών και λαμπάδων», «Μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν θα λάβεις», «δια τον φόβο των Ιουδαίων» , «διαρρηγνύω τα ιμάτιά μου», «Νίπτω τας χείρας μου», «Ήγγικεν η ώρα» , «ο γέγραφα, γέγραφα», «Επί τον τύπον των ήλων», «μη μου άπτου», «Ειρήνη υμίν» κ.α. Στην αρχαιοελληνική γραμματεία υπάρχουν επίσης αρχαΐζουσες στερεοτυπικές αλήθειες που έχουν ενσωματωθεί στον καθημερινό μας λόγο όπως: «αβρόχοις ποσί», «ειρήσθω εν παρόδω», «μετά λόγου γνώσεως», «Αιδώς Αργείοι!», «Μηδέν Άγαν», «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται», «Ήξεις, αφήξεις ου, εν πολέμω θνήξεις», «Άχθος αρούρης», «λάθε βιώσας», «Τα εν οίκω μη εν δήμω», «ή ταν, ή επί τας», «ὁ τρώσας ιάσεται», «ο γέγονε γέγονε», κ.α. Σε αυτές τις λακωνικές φράσεις που κλίνουν προς την παροιμία συμπυκνώνονται η μεγαλοφυΐα, η κρίση και το πνεύμα ενός λαού. Παροιμία όμως αποτελεί η σύνθεση της πρόθεσης «παρά» και το ουσιαστικό «οίμος», οδός. Σημαίνει δηλαδή το «παρά την οδόν», το «παρόδιον» και προέρχεται από το ότι τα αρχαία χρόνια συνήθιζαν να χαράσσουν βραχύλογα προτρεπτικά μηνύματα, ηθικά παραγγέλματα, συμβουλές, πάνω σε πλάκες ή μαρμάρινες στήλες, που οι οδοιποροι τα διάβαζαν, διαλογίζοντο, ξεκουράζοντο, προβληματίζονταν, τέρπονταν… Τόσο πολύ φρόντιζαν το πνεύμα τους οι αρχαίοι μας πρόγονοι!… Βέβαια υπάρχει και η άποψη ότι αυτές οι άφθαρτες φράσεις είναι η άρνηση κάθε άλλης εξήγησης. Ότι είναι στερεοτυπικές εκφράσεις που δημιουργούν στεγανά στην ιστορία και εμποδίζουν το άτομο να επανεφεύρει τον εαυτό του, εγκλωβίζοντας το σε αυτές. Μερικοί το πάνε και πιο μακριά ισχυριζόμενοι ότι αποτελούν αφορισμούς που ενδέχεται να αδικούν, να συκοφαντούν, να κατηγοριοποιούν ανθρώπους, φύλα, λαούς……Το βέβαιο είναι ότι αποτελούν απόσταγμα σοφίας, έχουν πάντα ένα ιδεολογικό περιεχόμενο, είναι αλληλένδετες με τις κοινωνίες, εκφράζουν αντιλήψεις, αντιθέσεις, συγκρούσεις, αδιέξοδα… Είναι η καθαρή, ξάστερη σκέψη των αρχαίων Ελλήνων που πέρασε και στα Ευαγγέλια και διαμόρφωσε μέσα στην πάροδο των αιώνων την θετική σκέψη, την επιστήμη, τον πολιτισμό των δυτικών κοινωνιών. Πιστεύω, ότι παραμένουν ακόμα ζωντανές και χρήσιμες, αποτελούν ένα λόγο ενεργητικό, συντομευμένο σε μια απλή διαπίστωση, χωρίς φτιασίδια, «φρου-φρου και αρώματα», που νόθευσαν την «καλύτερη γλώσσα» του κόσμου που μας άφησαν οι πρόγονοί μας και κακοποιούν ασύστολα οι νεότεροι !…

*Επίτιμος εκτελεστικός Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και τ. Πρόεδρος της Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.

Το άρθρο ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ, ΑΦΘΑΡΤΕΣ, ΑΙΩΝΙΕΣ… Του Φάνη Ζουρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Θυμάμαι ότι εκτός από το ΚΚΕ και τις παραφυάδες του, μόνο ο Σπύρος Μαρκεζίνης από τους Έλληνες παλιούς πολιτικούς υποστήριζε φανατικά την Σοβιετική Ένωση και ήθελε ανοίγματα προς την ηγεσία της, τακτική που ακολούθησε και ο γιος του Βασίλης που εμφανίστηκε ένα διάστημα στην Ελλάδα, έγραψε κάποια βιβλία, αλλά στην συνέχεια εξαφανίστηκε πάλι στην Αγγλία, όπου έκανε καριέρα νομικού. Φιλορώσοι ήταν και πολλοί από κομματικές, επιχειρηματικές, εκκλησιαστικές και δημοσιογραφικές ελίτ, που είχαν συμφέροντα κυρίως οικονομικά. Μετά την εισβολή όμως στην Ουκρανία εμφανίστηκε ένα ποσοστό αρκετά υψηλό με φιλορωσικές διαθέσεις που δίνει… μάχη στο διαδίκτυο, αρκετά μάλιστα σκληρή, μαχητική και πολλές φορές χυδαία. Ποιοι είναι αυτοί;.. Δεν μπορεί να είναι όλοι πεπεισμένοι από την Πουτινική προπαγάνδα, ούτε πράκτορες, ούτε μισθοφόροι. Για να δούμε ποιοι είναι ας εξετάσουμε τα επιχειρήματα τους που είναι βασικά τρία: Πρώτο επιχείρημα ότι η Δύση προκάλεσε την Ρωσία να επέμβει στρατιωτικά στην Ουκρανία. Άρα δεν ευθύνεται. Οι Δυτικοί θέλουν νέες αγορές, ενώ οι πολεμικές βιομηχανίες επιδιώκουν νέα κέρδη… Τελείως ανόητο. Τι θα κερδίσει η Δύση να εμπλακεί σε διένεξη με την Ρωσία, ένα σημαντικό της εμπορικό εταίρο, από την οποία εξαρτάται και ενεργειακά, αλλά την θεωρούσε και σύμμαχο απέναντι στον ανταγωνισμό με την Κίνα;… Δεν προκύπτει από πουθενά. Το δεύτερο είναι ότι το ΝΑΤΟ επιθυμεί επέκταση και επιδιώκει να περικυκλώσει την Ρωσία. Δεν θα μπορέσει ακόμα και αν το επιθυμούσε, γιατί στο καταστατικό του προβλέπεται ότι για προσθήκη νέου μέλους απαιτείται ομοφωνία 30 μελών που δεν την έχει με τίποτα… Άρα παραμύθι και εδώ. Και πάμε στο τρίτο και σοβαρότερο επιχείρημά που είναι ότι η Ελλάδα έπρεπε να τηρήσει ουδέτερη στάση, λόγω Τουρκίας και θερινού τουρισμού. Μα η Ρωσία έχει στενότατες σχέσεις με την Τουρκία, ενώ δεν παίρνει θέση υπέρ της Ελλάδος για το Κυπριακό. Και βέβαια ξεχνάνε την απέλαση Ρώσων διπλωμάτων το 2018, για ύποπτες κινήσεις στην Βόρεια Ελλάδα. Ο δε Ρωσικός τουρισμός έχει μειωθεί αισθητά μετά μια έξαρση, λόγω φθήνιας, από 2013 μέχρι 2019…..Επιχειρήματα αστήριχτα που παραπέμπουν μάλλον σε αντιδυτικισμό και όχι φιλορωσισμό… Από εκεί προκύπτουν τα τρία επιχειρήματα υπέρ της ”κατανόησης” της Ρωσικής εισβολής από το 30% περίπου των Ελλήνων. Αντιδυτικισμός που σημαίνει, την μόνιμη πληγή της ελληνικής νοοτροπίας που έχει ρίζες στο 1821. Που δεν ξεριζώνονται ούτε με πόλεμο…

*Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι τ. πρόεδρος της Ε.Ι.Ε.Τ. και τ. εκτελεστικός πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (Ε.Ε.Δ.)

Το άρθρο ΦΙΛΟΡΩΣΟΙ ή ΑΝΤΙΔΥΤΙΚΟΙ;… Του Φάνη Ζουρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με τον Φάνη Ζουρόπουλο γνωριστήκαμε στην Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και συναντηθήκαμε πολλές φορές στις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο, στις Ολομέλειες του Ε.Κ και τις συνεδριάσεις των επιτροπών. Μόλις ολοκλήρωσα την… τρίτη ανάγνωση  του ”Ναύτη” του [ευρηματικός αλληγορικός τίτλος, με την παιδική φωτογραφία του, στα ιστορικά Ψηλαλώνια…] που αρμενίζοντας στις δημοσιογραφικές αναμνήσεις του Φάνη, μας δίνει σε ένα μεγάλο ρεπορτάζ ένα απάνθισμα από μεγάλες στιγμές της δημοσιογραφικής του πορείας, οι περισσότερες από τις οποίες αποτελούν κορυφαίες στιγμές και της νεώτερης Ελληνικής ιστορίας, καρπός του εγκλεισμού του συγγραφέα λόγω… καραντίνας το καλοκαίρι του 2020, στο ….ερημητήριο της πατρογονικής του Φτέρης. [στα 1200 μ. υψόμετρο…]. Ξεκινώντας από το Αίγιο ”της μνήμης του και της καρδιάς του” ο Ναύτης ξεδιπλώνει με ρέουσα δημοσιογραφική γλώσσα και από μνήμης, όπως λέει, την ιστορία της πόλης του που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην προπαρασκευή, την έναρξη και την λήξη της επανάστασης του 1821,  αναλύει την ουσία των επαναστατικών γεγονότων, θυμάται συγκρούσεις τοπικών ιστορικών για την ”Συνέλευση της Βοστίτσας”, που έζησε από μέσα και βγάζει το δικό του συμπέρασμα, απόλυτα τεκμηριωμένο, ότι η ”επανάσταση ξεκίνησε και τέλειωσε στο Αίγιο”… Στην συνέχεια περνάει στην μεγάλη έρευνα της καριέρας του, για τα δραματικά γεγονότα της κατοχής και της αντίστασης στην Αχαΐα, στο Καλαβρυτινό ολοκαύτωμα  και στον αντίκτυπο του, μέσα από μια έρευνα που κράτησε χρόνια, στην Ελλάδα, στην Γερμανία, την Αυστρία και την Μ. Βρετανία, βγάζοντας και  εκεί την δική του τεκμηριωμένη άποψη, χωρίς να καταμερίζει ευθύνες αλλά και χωρίς να χαρίζει… καστανά σε όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές…

Η έρευνα του προχωρεί στο ξεψάχνισμα της Χουντικής επταετίας, δίνοντας ένα πολύ περιεκτικό ”ρεπορτάζ” για την ημέρα της μεταπολίτευσης  και ”βουτάει΄” στα γεγονότα του Πολυτεχνείου που υπήρξε αυτόπτης μάρτυς, βγάζοντας για πρώτη φορά κρυμμένα βιωματικά μυστικά και ντοκουμέντα… Παράλληλα εκδίδει ασταμάτητα την εφημερίδα του για 45 χρόνια τα  τεύχη της οποίας αποτελούν ήδη τοπικό ντοκουμέντο, κατατεθειμένα στο τοπικό Ιστορικό Αρχείο… Συγχρόνως ο  Ναύτης ζει και την ζωή του, ταξιδεύοντας ασταμάτητα σε τόπους ”μαγικούς και ονειρεμένους”, γεμίζοντας εμπειρίες και νέα βιώματα, ζώντας την… κοσμογονία των Εξαρχείων, γνωρίζοντας απίθανους ανθρώπους, περνώντας και από τα λημέρια της ….επαναστατικής αριστεράς.

Προς το τέλος, πριν κλείσει με ένα ”άρωμα αισιοδοξίας” επιχειρεί και μια κριτική της υπαρχούσης κατάστασης ,των φιλοσοφιών και των νέων τεχνολογιών, του λαϊκισμού και του μέλλοντος που βλέπει να έρχεται στο κέντρο του οποίου τοποθετεί τον άνθρωπο και για το οποίο  λέει ”αν χαθεί η ανθρωπιά μας, χαθήκαμε και εμείς”… Ένα βιβλίο που σε πολλούς θα ξυπνήσει αναμνήσεις και σε κάποιους νεώτερους θα δώσει γνώσεις… Για μια εποχή που έφυγε και δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει. Θα το βρείτε στο βιβλιοπωλείο ”Θεμέλιο” του Αιγίου αλλά  μπορεί και να σας αποσταλεί αν στειλτε mail στο fzouropoulos@gmail.com . Αν δεν εξαντληθεί, μέχρι τότε… Ο Φάνης, μας δίνει παράλληλα με την δημοσιογραφία και την ιστορική διάσταση των γεγονότων μετά κάποια χρόνια. Για αυτό ο ”Ναύτης” του είναι πολύτιμος…

*ανταποκριτή του ΒΒC – μέλους της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών

Το άρθρο Κριτική στο βιβλίο του Φάνη Ζουρόπουλου… Του Θανάση Κάλφα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.