Εν μέσω αδυναμίας αναπτυξιακής χρηματοδότησης της οικονομίας από το τραπεζικό σύστημα, προέκυψε μία φαινομενικά καλή είδηση, η ρύθμιση για τον “αναβαλλόμενο φόρο”. Μία συμφωνία του υπουργείου Οικονομικών με την ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) –για τους μη γνώστες– που επί της ουσίας αποτρέπει τον κίνδυνο κρατικοποιήσεων των τραπεζών όσο αυτές μειώνουν τα “κόκκινα δάνεια”.

Εύλογα κατά συνέπεια μπορεί να τεθεί το ερώτημα για τον λόγο που αυτή η λύση δεν επιδιώχθηκε, ή δεν υλοποιήθηκε νωρίτερα, αφού αποτελεί βέλτιστη προσέγγιση, έστω και βραχυπρόθεσμη. Έπρεπε να οδηγηθούμε σε δύο στρεβλές αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου δύο τραπεζών για να πεισθεί η ΕΚΤ πως άξιζε τον κόπο ένας μερικός συμβιβασμός στο καυτό αυτό θέμα;

Κάθε αντικειμενικός αναλυτής της πορείας του τραπεζικού συστήματος βασίζεται σε ορισμένους δείκτες που δίνουν εικόνα αξιολόγησης. Δυστυχώς, πέραν των θετικών σχολίων των αναδόχων και διεθνών συμβούλων των αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζών, δύσκολα προκύπτουν στοιχεία ως προς την θετική αξιολόγηση του ρόλου των τραπεζών στην ανάπτυξη της οικονομίας μέχρι σήμερα. Όπως δε δείχνουν στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας για την περίοδο όπου η οικονομία κινήθηκε στους ρυθμούς της πανδημίας, ο Μάιος 2021 ήταν ο χειρότερος μήνας, σε ό,τι αφορά τις νέες χορηγήσεις δανείων στις επιχειρήσεις. Παράλληλα, οι τράπεζες αύξησαν σημαντικά τα επιτόκια των νέων επιχειρηματικών δανείων.

Η απροθυμία των τραπεζών να αυξήσουν τις χορηγήσεις δανείων, ιδιαίτερα σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό στο υπουργείο Οικονομικών και στην Τράπεζα της Ελλάδος, καθώς μάλιστα οι τράπεζες έχουν λάβει ρευστότητα 47 δισ. ευρώ από την ΕΚΤ με αρνητικά επιτόκια. Μπορεί ο κ. Σταϊκούρας επίμονα να καλεί σε συσκέψεις τους τραπεζίτες, ή ο κύριος Γεωργιάδης παλαιότερα να απειλoύσε επί της ουσίας, στην περίπτωση που οι τράπεζες δεν ανταποκριθούν στον ρόλο τους, αλλά οι τράπεζες δεν φαίνεται να ενδίδουν στο αυτονόητο.

Η άρνηση των τραπεζών, όμως, καθώς και η αδυναμία της κυβέρνησης να οδηγήσει τις εξελίξεις ως προς την χρηματοδότηση της οικονομίας, ίσως να αναδεικνύει πλέον ένα πολιτικό ζήτημα που επιζητεί άμεση και ριζική λύση. Ας μην διαφεύγει της προσοχής μας πως ακόμα δεν έχει εγκριθεί το δανειακό σκέλος του Ταμείου Ανάπτυξης, καθώς δεν κρίνονται επαρκείς οι εξηγήσεις ως προς την μεθοδολογία χρηματοδότησης μικρομεσαίων κυρίως επιχειρήσεων.

Με βάση την ανάδειξη της βιωσιμότητας που θέτουν οι τράπεζες, ελάχιστες επιχειρήσεις θα μπορούν να δανειοδοτηθούν. Προσπαθώντας να παρακαμφθούν οι αντιδράσεις των Βρυξελλών, η κυβέρνηση προωθεί μία διαδικασία επιλογής εταιρειών προς χρηματοδότηση, μέσω ειδικών συμβούλων που θα αναλάβουν να αναδείξουν επιχειρήσεις “στόχους” με χαλαρότερα κριτήρια. Όπως άλλωστε επιβάλλουν οι περιστάσεις της οικονομίας.

Μία “τρίπλα” που επί τους ουσίας θα καταλήξει στο ίδιο αποτέλεσμα. Μπορεί οι “ειδικοί” να επιλέξουν τις εταιρίες. Την εκταμίευση των δανείων όμως, θα κληθούν να διενεργήσουν οι ίδιες τράπεζες που μέχρι σήμερα λειτουργούν με μοναδικό κριτήριο αυτό της πεπατημένης βιωσιμότητας ως σίγουρη και ασφαλή διεργασία. Στο τέλος της ημέρας, η τυχόν έμμεση απόρριψη των προτάσεων των ειδικών συμβούλων θα οδηγήσει τα δάνεια στην ίδια κατεύθυνση που οδηγήθηκαν τα κονδύλια του ΤΕΠΙΧ ΙΙ. Στους ίδιους σταθερούς, σίγουρους και ασφαλείς πελάτες των τραπεζών. Η εξαφάνιση των μικρομεσαίων θα συνεχισθεί με μεγαλύτερη ένταση.

Τράπεζες και πραγματική οικονομία

Κάτω από τις παρούσες έκτακτες συνθήκες, η απροθυμία των τραπεζών να συνοδοιπορήσουν με την αναγκαιότητα της περιόδου, αλλά και τα κελεύσματα της κυβέρνησης –ειδικότερα των υπουργών Ανάπτυξης και Οικονομικών– ίσως εγείρουν ζήτημα ευθύνης ή αδυναμίας της κυβέρνησης. Άλλωστε, η διαμόρφωση επιχειρηματικής και αναπτυξιακής ισορροπίας –κατ’ επέκταση κοινωνικής ισορροπίας– αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση κάθε κυβέρνησης. Ειδικά όταν εδώ και δώδεκα χρόνια η κατακρήμνιση του τραπεζικού συστήματος “στοιχειώνει” τις πολιτικές ανάταξης της οικονομίας.

Πολλές οι εξηγήσεις που δίνονται –ή που δεν δίνονται– για τους λόγους που το τραπεζικό σύστημα κατακρημνίσθηκε. Ακόμα περισσότερες για τους λόγους, για τους οποίους δώδεκα σχεδόν χρόνια τώρα αδυνατεί να ορθοποδήσει, παρά τις στρατηγικές και τακτικές κινήσεις που εφαρμόσθηκαν. Το τραπεζικό σύστημα όμως δεν κατακρημνίσθηκε επειδή έκαναν λανθασμένα την δουλειά τους τα στελέχη των τραπεζών που είχαν την ευθύνη για τη χρηματοδότηση μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων που σήμερα δεν στηρίζονται.

Η αρχή των προβλημάτων έγινε εξαιτίας της ασυδοσίας των χρηματοδοτήσεων στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων. Τα spreads της εποχής εκείνης με επιτόκια άνω του 22% ήταν τεράστια. Τα bonus προκλητικά υψηλά. Μέχρι που το σύστημα έσκασε. Ακολούθησε και το “γκρέμισμα” των τραπεζών με το κλείσιμό τους και επακόλουθα παρέσυρε και τα επιχειρηματικά δάνεια. Η μη ορθή αναγνώριση της πραγματικής πηγής του προβλήματος, καθώς και η καθυστερημένη λήψη αποφάσεων από τις διοικήσεις των τραπεζών υπήρξε η βασική προσέγγιση από πλευράς τους.

Εύλογα θα υποδείξει ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης, πως στην ελεύθερη οικονομία –ειδικά εισηγμένων επιχειρήσεων στο χρηματιστήριο– η αγορά αλλά και το χρηματιστήριο αξιολογούν τις ενέργειες των διοικήσεων. Εάν είναι αποδεκτή όμως η ισχύς της πραγματικότητας αυτής, τότε σίγουρα αναδεικνύεται ως στρεβλή και ανειλικρινής ως προς τους παλαιούς μετόχους η μεθόδευση των αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου δύο συστημικών τραπεζών.

Χωρίς επιπρόσθετα να χρειασθεί να διερωτηθούμε για το πώς ουδείς γνώριζε πως μία άλλη εισηγμένη τράπεζα (Αττικής) επί της ουσίας είχε εδώ και χρόνια “εξαϋλωθεί”. Για το πώς ουδείς προβληματιζόταν για το γεγονός ότι δύο Ταμεία έχασαν τεράστια ποσά από την περιουσία τους ως μέτοχοι μίας τράπεζας στα χαρτιά και μόνον. Φαίνεται πως στην βάση των stress tests και της μεγάλης εποπτικής πίεσης και τον μονόδρομο της επανόδου στην κερδοφορία των τραπεζών, οι προσπάθειες που γίνονται –όπως και να τις ονομάσουν οι διοικήσεις– είναι άνευ επιδιώξεων ισορροπίας ως προς την στήριξη όχι μόνον της μετοχικής ιδέας, αλλά και της ίδιας της επιχειρηματικότητας.

Η στάση των τραπεζών

Η οικονομία έχει ανάγκη, μετά από πολλά χρόνια, την ανάδειξη αξιοπιστίας από τους φορείς εκείνους που θα πρέπει να προάγουν την “πίστη”. Δυστυχώς, οι τελευταίες μεθοδεύσεις ως προς τις αυξήσεις Μετοχικού Κεφαλαίου δύο συστημικών τραπεζών μόνον περιβάλλον πίστης δεν ανέδειξαν. Μεθοδεύσεις που πιθανώς να παραπέμπουν σε μία ιδιότυπη χειραγώγηση υβριδικού τύπου.

Οι προσεγγίσεις όμως, δεν είναι δυνατόν να καλύψουν την πραγματικότητα των αναλύσεων που αναφέρουν πως σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητα 4 στις 10 επιχειρήσεις χαρακτηρίζονται απειλούμενες, χάνοντας έσοδα και σωρεύοντας χρέη. Κατά συνέπεια η μη στήριξη τόσο των μετόχων, όσο και των επιχειρήσεων αναδεικνύει μία ακόμα πτυχή της στάσης των τραπεζών.

Αν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας πως «ο κίνδυνος για νέα κόκκινα δάνεια είναι ιδιαίτερα σοβαρός», τότε πολύ σύντομα τα όψιμα κερδοσκοπικά κεφάλαια των νεών μετόχων των τραπεζών θα διαμορφώσουν το περιβάλλον εξόδου. Έξοδος από τις τράπεζες, όμως, σηματοδοτεί και έξοδο από το αφήγημα της μακροπρόθεσμης και βιώσιμης ανάπτυξης. Το δε Ταμείο Ανάκαμψης απλά και μόνον θα υποστηρίζει την αναγκαία βραχυπρόθεσμη στρεβλότητα που ξεκίνησε από την ανειλικρίνεια ενός τραπεζικού συστήματος που ρόλο έπρεπε να έχει την προάσπιση της πίστης σε κάθε στιγμή της αναπτυξιακής προσπάθειας της χώρας.

Πηγή: slpress.gr

Το άρθρο Τράπεζες: O “αναβαλλόμενος φόρος” μίας αναβαλλόμενης ειλικρίνειας… Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ωστόσο, η έγκριση της αναφερόμενης συμφωνίας από ένα βαθιά πολιτικά διαιρεμένο Κογκρέσο στις ΗΠΑ είναι ενδεχόμενο να εξελιχθεί σε μία ισοδύναμη πρόκληση.

Η Γέλεν αναμένεται να βρεθεί αντιμέτωπη με ερωτήσεις από τους υπουργούς Οικονομικών της ομάδας χωρών G20, σε μία διάσκεψή τους που θα πραγματοποιηθεί αυτή την εβδομάδα στη Βενετία, σχετικά με τον τρόπο, με τον οποίο η κυβέρνηση Μπάιντεν θα εξασφαλίσει την απαραίτητη κοινοβουλευτική υποστήριξη για την αύξηση του ελάχιστου εταιρικού φόρου στις ΗΠΑ.

Παράλληλα, η Γέλεν θα κληθεί να εξηγήσει πώς οι ΗΠΑ θα εφαρμόσουν νέους κανόνες, που θα επιτρέψουν σε περισσότερες χώρες να επιβάλουν μεγαλύτερη φορολογία στις πολυεθνικές εταιρικές κοινοπραξίες που παρουσιάζουν υψηλή κερδοφορία.

Καθώς, οι οικονομικοί αξιωματούχοι της G20 θα συζητήσουν τα επόμενα βήματα, όπως και το αν ο ελάχιστος φόρος θα πρέπει να είναι μεγαλύτερος από το 15%, μερικοί από αυτούς κοιτούν με ανησυχία προς το Καπιτώλιο, όπου οι Ρεπουμπλικάνοι, αλλά και επιχειρηματικές ομάδες εναντιώνονται στις προτεινόμενες από τον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν φορολογικές αυξήσεις για τις εταιρίες, αλλά και τους πλούσιους Αμερικανούς.

Οι προτάσεις αυτές περιέχουν προβλέψεις για την εναρμόνιση της αμερικανικής φορολογικής νομοθεσίας με τα προβλεπόμενα στη συμφωνία διεθνούς φορολογίας του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ).

Σκληρή μάχη

Οι ίδιες προτάσεις αναμένεται ότι θα συμπεριληφθούν σε ένα νομοθετικό μέτρο για τον προϋπολογισμό των ΗΠΑ, το οποίο μέσω της κοινοβουλευτικής τακτικής του «συμβιβασμού» οι Δημοκρατικοί σκοπεύουν να το περάσουν από το Κογκρέσο χωρίς την υποστήριξη των Ρεπουμπλικάνων.

Ο ηγέτης της μειοψηφίας των Ρεπουμπλικάνων στη Γερουσία Μιτς Μακόνελ δεσμεύτηκε χθες, Τετάρτη, ότι θα προσπαθήσει να εμποδίσει την ψήφιση ενός κομματικού φορολογικού νομοσχεδίου των Δημοκρατικών, υποσχόμενος «μία σκληρή μάχη για το πώς αυτή η χώρα (οι ΗΠΑ) θα μοιάζει στο μέλλον».

Οι βαθιές διαχωριστικές γραμμές που υπάρχουν στο Κογκρέσο, είναι ενδεχόμενο να φέρουν την Γέλεν σε δύσκολη θέση, καθώς η ίδια αποτέλεσε την κινητήριο δύναμη πίσω από τη διεθνή ώθηση για έναν ελάχιστο παγκόσμιο εταιρικό φόρο 15%, αλλά και για ένα νέο μηχανισμό, που θα επιτρέπει τη μερική φορολογία των κερδών των πολυεθνικών εταιριών από χώρες, στις οποίες πωλούν προϊόντα και υπηρεσίες, ανεξάρτητα από την έδρα της μητρικής τους εταιρίας ή τον τόπο κατοχύρωσης των πνευματικών τους δικαιωμάτων.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, ot.gr

Το άρθρο Σε θέση μάχης η Γέλεν για τον ελάχιστο παγκόσμιο φόρο 15% εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στην τελευταία σύνοδο των υπουργών οικονομικών του G7 που έλαβε χώρα στις 4 Ιουνίου στο Λονδίνο, συμφωνήθηκε ομόφωνα και με ηχηρή υποστήριξη, η επιβολή ενός ελάχιστου ενιαίου παγκόσμιου εταιρικού φόρου 15%, με πρόβλεψη την μεγαλύτερη αναλογικά φορολόγηση των παγκόσμιων εταιρικών κολοσσών αλλά και την αποτροπή επιβολής διάφορων ανά χώρα ψηφιακών φόρων για τους παγκόσμιους τεχνολογικούς γίγαντες. Η απόφαση της συνόδου είναι ένα από τα πιο άμεσα παγκόσμια οικονομικά αποτελέσματα της εκλογής του Προέδρου Μπάιντενστις ΗΠΑ και της αποφασιστικής του στάσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες να αλλάξουν επιτέλους πολιτική, στο επίμαχο αυτό θέμα και να πρωτοστατήσουν στην καθιέρωση ενός τέτοιου ενιαίου παγκόσμιου ελάχιστου εταιρικού φόρου που ούτως ή άλλως, οι μείζονες Ευρωπαϊκές οικονομίες, Γερμανία και Γαλλία, σφόδρα επιθυμούσαν από καιρό αλλά δεν μπορούσαν να το επικαλεστούν και να το επιδιώξουν στις συνόδους του G7,αφού εκ των προτέρων γνώριζαν την ισχυρή αντίθεση και αντίδραση που θα συναντούσαν από τον πρώην Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Όμως αυτό που φάνταζε αδύνατον μέχρι πριν λίγους μήνες, σήμερα φαίνεται εφικτό και δυνατό σε πρώτη ματιά, παρά το γεγονός ότι η επιβολή ενός τέτοιου φόρου, πρέπει να γίνει αποδεκτή ομόφωνα και στην σύνοδο του G20 αλλά και στην σύνοδο των χωρών του ΟΟΣΑ για να μπορέσουμε να μιλήσουμε ότι το όλο σχέδιο αρχίζει να αποκτά παγκόσμια εδραίωση. Το σχέδιο μάλιστα έσπευσαν να χαιρετίσουν άμεσα και πρώτοι από όλους, δύο από τους κύριους ενδιαφερόμενους, η googleκαι η facebook. Πιθανότατα, οι δύο τεχνολογικοί γίγαντες να αντιλαμβάνονται στο όλο σχέδιο, την κανονικοποίηση της παγκόσμιας φορολογίας και ας τους στοιχίσει αυτό την καταβολή περισσότερων φόρων όπως ομολογούν στις ανακοινώσεις τους αλλά εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να σκεφθούμε και να αναλύσουμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος και των αποτελεσμάτων που επιφέρει η ρίψη του.

Τα μεγάλα και καθιερωμένα κράτη θα παύσουν να υφίστανται φορολογικό ανταγωνισμό από νέες και δυναμικές αναδυόμενες οικονομίες με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές αλλά και οι τεχνολογικοί γίγαντες δεν θα μπουν στην δοκιμασία να επιβαρυνθούν με ιδιαίτερους και ξεχωριστούς ψηφιακούς φόρους από ισχυρές και μεγάλες οικονομίες που θα τις έφερνε προφανώς σε δυσχερή θέση. Επιπλέον η καθιέρωση του όλου σχεδίου θα είχε σαν αναπόδραστο αρνητικό αποτέλεσμα την μείωση του φορολογικού ανταγωνισμού ουχί μόνον μεταξύ των χωρών αλλά και την μείωση του επιχειρηματικού ανταγωνισμού μεταξύ των τεχνολογικών γιγάντων και των νέων μικρών εταιρειών πρωτοποριακής τεχνολογίας που ξεπηδούν σαν μανιτάρια σε όλες τις χώρες του πλανήτη και κυρίως ευδοκιμούν εκεί που οι συντελεστές φορολόγησης είναι χαμηλοί. Κάτι ανάλογο θα μπορούσε εύλογα κανείς να σκεφτεί για τον πολύ σημαντικό ρόλο που παίζουν οι σημαίες χωρών ευκαιρίας για την ανάπτυξη της παγκόσμιας ποντοπόρου ναυτιλίας που ένα σημαντικό της μερίδιο ανήκει σε Έλληνες πλοιοκτήτες.

Το όλο σχέδιο λοιπόν που έλαβε τη μέγιστη ώθηση του με την εκλογή Μπάιντεν και την πρόταση της υπουργού οικονομικών του, της Τζάνετ Γέλεν, για την επιβολή ενός παγκόσμιου ελάχιστου εταιρικού φόρου, ανοίγει αναπόφευκτα την δημόσια συζήτηση σε όλον τον κόσμο, για το πως βλέπουμε το μέλλον της παγκοσμιοποίησης, μεταξύ της υιοθέτησης μιας ενιαίας παγκόσμιας και συγκεντρωτικής οικονομικής αρχιτεκτονικής και από την άλλη, την αντίθετη πλευρά, ο κόσμος των παλλόμενων ελεύθερων και ανεμπόδιστων αγορών που οδηγεί στην ανάπτυξη μιας πολύμορφης και πολυμερισμένης παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, καθοδηγούμενης από διακριτές οικονομικές πολιτικές των κρατών, με τις ιδιωτικές εταιρείες,  από τις πολύ μικρές και καινοτόμες στις νέες τεχνολογίες μέχρι τα μεγάλα big business corporations, να εκμεταλλεύονται στο έπακρον αυτές τις διαφορές μεταξύ των κρατών για να παράγουν πλούτο αλλά και να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.

Από την αυγή της τελευταίας παγκοσμιοποίησης του πλανήτη μας, αυτής που ουσιαστικά ξεκίνησε στην  ανατολή της δεκαετίας του ογδόντα του εικοστού αιώνα με τα Ρηγκανόμικς και τον Θατσερισμό, στις δύο πλευρές του ατλαντικού, η ελευθερία της κίνησης των κεφαλαίων που προέκυψε αλλά και η επιταχυνόμενη διόγκωση των χρηματοοικονομικών συναλλαγών, παρακίνησε από τότε, τους υπέρ του συγκεντρωτισμού οικονομολόγους, να επιβληθεί ένας παγκόσμιος φόρος που έλαβε το όνομα Φόρος Τόμπιν από τον διάσημο οικονομολόγο που τον εμπνεύστηκε.

Όπως όμως ο φόρος Τόμπιν περιέπεσε σε λήθη, ίσως την ίδια τύχη να έχει και ο παγκόσμιος ελάχιστος εταιρικός φόρος που προτάθηκε από την Γέλεν διότι δεν υπάρχει κανένας παγκόσμιος μηχανισμός επιβολής αυτού του φόρου και παρά την ομόφωνη απόφαση της συνόδου των υπουργών οικονομικών της G7, πολύ δύσκολα θα φθάσουμε σε μια συναίνεση, ακόμη και αν υπερπηδηθούν τα εμπόδια εντός των πλαισίων των χωρών του G20 και των χωρών του ΟΟΣΑ, αφού ανεξάρτητα από αυτό, ο κόσμος μας παραμένει ισχυρά πολυπολικός και ανταγωνιστικός από την οικονομική αρένα μέχρι τα στρατιωτικά πεδία. Γι’ αυτούς τους λόγους, στην σύνοδο των υπουργών οικονομικών των χωρών του G7, επικράτησε η πρόταση το επίπεδο του φορολογικού συντελεστή να είναι μόνον 15%,δηλαδή σημαντικά μικρότερου του επιθυμητού που επιδίωκαν οι ΗΠΑ, προκειμένου να στρωθεί ο δρόμος για την ομόφωνη υιοθέτηση του φόρου από τις χώρες του ΟΟΣΑ που είναι και το πιο δύσκολο πρώτο βήμα για την εφαρμογή αυτού του φόρου.

Σε μια εποχή που η οικονομία των ΗΠΑ παρουσιάζει δυσθεώρητο δημόσιο χρέος και ένα επαχθέστατο και μάλιστα χρόνο με τον χρόνο, όλο και βαρύτερο δημοσιονομικό έλλειμμα, η Προεδρία Μπάιντεν ανοίγει ακόμη περισσότερο τους δημοσιονομικούς αγωγούς, υπερβαίνοντας ακόμη και κατά πολύ, το συνολικό ποσό των 6 τρισ. δολαρίων για την υλοποίηση των τριών γιγαντιαίων διαστάσεων προγραμμάτων του, οικονομικής στήριξης για την πανδημία, κοινωνικής προστασίας αδύνατων ατόμων και οικογενειών αλλά και το τρίτο της άμεσης υλοποίησης νέων υποδομών. Αναμφίβολα, ενώπιον των οφθαλμών μας, ξεδιπλώνεται μια Προεδρία που εναγωνίως είναι διψασμένη για δημοσιονομικούς πόρους ενώ οι δεξαμενές δημοσιονομικών αποθεμάτων της είναι στεγνές. Είναι ακριβώς αυτοί οι λόγοι που οδηγούν τον Πρόεδρο Μπάιντεν να ανεβάσει τον εταιρικό φόρο στις ΗΠΑ στο 28% από το 21% που τον είχε προσγειώσει ο Τραμπ το 2017, από το 35% που τον είχε παραλάβει από τον Ομπάμα. Κατά τον ίδιο τρόπο, άνοιξε τον δρόμο στην υπουργό του ΤζάνετΓέλεν να διεκδικήσει και να επιβάλει παγκόσμια έναν ελάχιστο εταιρικό φόρο, μήπως ο μειωμένος φορολογικός ανταγωνισμός με τις άλλες χώρες, αυξήσουν κι άλλο τα δικά του δημοσιονομικά έσοδα από τις κολοσσιαίες Αμερικάνικες εταιρείες που βρίσκουν κάθε ευκαιρία και κάθε διέξοδο να φορολογηθούν οπουδήποτε αλλού εκτός από τις ΗΠΑ. Φαινόμενο που λαμβάνει μαζικές διαστάσεις και στις μεσαίες επιχειρήσεις αλλά και στις μικρές, το οποίο το γνωρίζουμε καλά παρεμπιπτόντως και στην Ελλάδα, με τις γειτονικές μας χώρες, Κύπρο και Βουλγαρία που υφαρπάζουν τις επιχειρήσεις μας ακριβώς για τους ίδιους φορολογικούς λόγους συν βέβαια τα επιπρόσθετα και ανυπέρβλητα γραφειοκρατικά εμπόδια που θέτει η Ελληνική δημόσια διοίκηση επιπλέον στις δικές μας Ελληνικές επιχειρήσεις.

Από την άλλη πλευρά η παγκόσμια οικονομία συνεχίζει να αξιοποιεί αυτή την φορολογική πολυμορφία και να αναδεικνύει συνέχεια όλο και πιο νέους και δυναμικούς παγκόσμιους οικονομικούς πρωταγωνιστές τόσο σε εταιρικό επίπεδο με πλήθος ανατελλόντων επιχειρήσεων, μικρών και μεσαίων όσο και σε επίπεδο αναδυόμενων χωρών σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας. Επομένως ο φορολογικός ανταγωνισμός των χωρών συνεχίζει να αυξάνει θεαματικά την απόδοση του κεφαλαίου, διαχέει ακαριαία και με επιταχυνόμενο ρυθμό παγκόσμια τις επενδύσεις, ενισχύει τους μηχανισμούς οικονομικής μεγέθυνσης και εκτινάσσει την καινοτομία και τις νέες τεχνολογίες και μάλιστα με την μεγαλύτερη δυνατή διασπορά ευημερίας και πλούτου που διανέμεται στις πιο αδύνατες και μικρές χώρες του πλανήτη, με τους πιο φτωχούς και απροστάτευτους πληθυσμούς. Αυτό ακριβώς είναι το θαύμα της παγκοσμιοποίησης των ελεύθερων και ανεμπόδιστων αγορών που συντελείται αδιάλειπτα και αδιάκοπα τα τελευταία σαράντα χρόνια από το 1980 μέχρι σήμερα.

Τόσο λοιπόν τα δυσεπίλυτα προβλήματα αλλά και εμπόδια εφαρμογής αυτού του φόρου όσο και από την άλλη πλευρά τα ισχυρότατα πλεονεκτήματα του διαφοροποιημένου φορολογικού ανταγωνισμού μεταξύ των χωρών, μάλλον θα θέσουν στο περιθώριο τον φόρο Γέλεν όπως και στο παρελθόν απαξιώθηκε εν τοις πράγμασι ο φόρος Τόμπιν παρά την αρχική ηχηρή υποστήριξη που απόλαυσε. Φαίνεται η παγκοσμιοποίηση να αποδίδει πολύ καλύτερα όταν πορεύεται με λιγότερο συγκεντρωτισμό και περισσότερο φορολογικό πλουραλισμό που είναι ο δρόμος της ελευθερίας.

* Ο κ. Πάνος Ευαγγελόπουλος είναι Αναπληρωτής Καθηγητής – Τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Πηγή: capital.gr

Το άρθρο Ο Φόρος Γέλεν μετά τη Σύνοδο του G7… Του Πάνου Ευαγγελόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπέρ της επιβολής ελάχιστου φορολογικού συντελεστή 21% επί των κερδών των εταιρειών ψηφιακής οικονομίας

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με σχετικό ψήφισμα του, τάχθηκε υπέρ της πρότασης, που έχουν καταθέσει στο τραπέζι των παγκόσμιων διαπραγματεύσεων οι ΗΠΑ, για την επιβολή ενός ελάχιστου φορολογικού συντελεστή 21% επί των κερδών των εταιρειών της ψηφιακής οικονομίας. Η Ένωση είχε αρχικά τοποθετήσει την υποβολή πρότασης για επιβολή πανευρωπαϊκού φόρου σε ορισμένες ψηφιακές υπηρεσίες έως τα τέλη του 2020, για να μεταθέσει χρονικά την υποβολή της για τις αρχές του 2021 και πλέον για το 3ο τρίμηνο του 2021.

Η αναμόρφωση των φορολογικών συντελεστών, ώστε να συμπεριλάβουν και τη διάσταση της ψηφιακής οικονομίας, θα αναμορφώσει τον ισχύοντα φορολογικό Κώδικα στην Ε.Ε., ο οποίος θεσπίστηκε το 1997. “Είναι επείγον να εγκαθιδρυθεί ένα ελάχιστο ποσοστό φορολόγησης των εταιριών σε διεθνές επίπεδο”, αναφέρει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο σχετικό ψήφισμα, που εκδόθηκε με 549 ψήφους υπέρ έναντι 70 κατά και 75 αποχές.

“Οι διεθνείς φορολογικοί κανόνες που τέθηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα δεν είναι κατάλληλοι για την ψηφιακή οικονομία. Απαιτείται επειγόντως ένας ελάχιστος συντελεστής εταιρικού φόρου σε διεθνές επίπεδο. Οι φόροι πρέπει να καταβάλλονται, όταν και όπου δημιουργείται πραγματικά αξία”, σημειώνει το ψήφισμα.

Δυστοκία

Η Ευρώπη επανέφερε επίσημα στην ατζέντα της τον φόρο επί των ψηφιακών υπηρεσιών αμέσως μετά από την ιστορική συμφωνία για το Ταμείο Ανάκαμψης (Next Generation EU) των €750 δισ. Στον ψηφιακό φόρο η Ένωση αναζητά έναν από τους ίδιους πόρους, που θα χρηματοδοτήσουν τμήμα του φιλόδοξου “Σχεδίου Μάρσαλ”, το οποίο ενέκριναν σε μια ιστορική συμφωνία τα κράτη – μέλη της Ε.Ε.

Η Ένωση, ήδη μετά από το ξέσπασμα της πανδημίας του COVID-19, είχε αρχίσει να συζητά εκ νέου το θέμα της επιβολής ενός φόρου επί των ψηφιακών υπηρεσιών, δηλώνοντας αποφασισμένη να προχωρήσει, έστω και μονομερώς, στην εφαρμογή του μέτρου. Η απόφαση αυτή έρχεται μετά από τις αποτυχημένες απόπειρες της Ένωσης να συγκεράσει τις αντίθετες φωνές στο εσωτερικό της για θεσμοθέτηση ενός ενιαίου πανευρωπαϊκού φορολογικού μέτρου για τις ψηφιακές υπηρεσίες.

Παγκόσμια διαπραγμάτευση

Η αναμόρφωση των φορολογικών συντελεστών, ώστε να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, που δημιουργεί η ψηφιοποίηση της οικονομίας, βρίσκεται υπό πολύμηνη διαπραγμάτευση στο πλαίσιο του ΟΟΣΑ. Σε περίπτωση που επιτευχθεί, θα συνιστά την πρώτη αναμόρφωση των διεθνών φορολογικών κανόνων από τη δεκαετία του 1920 και μετά.

Ο ΟΟΣΑ εκτιμά ότι ένας φόρος επί των ψηφιακών υπηρεσιών μπορεί να αποφέρει σημαντικά οφέλη στην παγκόσμια οικονομία, υπολογίζοντας ότι η επιβολή φορολογίας στα κέρδη των πολυεθνικών της τεχνολογίας μπορεί να προσθέσει στα παγκόσμια φορολογικά έσοδα $100 δισ. σε ετήσια βάση.

Η αναμόρφωση των φορολογικών κανόνων, που εισηγείται ο ΟΟΣΑ, αφορά μεγάλες πολυεθνικές με διασυνοριακές δραστηριότητες και έσοδα άνω των €750 εκατ. Σύμφωνα με την εισήγηση του ΟΟΣΑ, για να εμπίπτει μία πολυεθνική στις νέες φορολογικές διατάξεις θα πρέπει επίσης να έχει “συστηματική και σημαντική” αλληλεπίδραση με τους πελάτες στην αγορά μιας χώρας, ανεξάρτητα από το εάν έχει φυσική παρουσία εκεί ή όχι.

Αυτόνομη θεσμοθέτηση;

Αν οι διαπραγματεύσεις του ΟΑΣΑ αποτύχουν, οι ευρωβουλευτές εκτιμούν πως η Ε.Ε. θα πρέπει “να προχωρήσει μόνη της” στην επιβολή ενός ελάχιστου πανευρωπαϊκού φόρου επί των ψηφιακών υπηρεσιών. “Οι ξεπερασμένοι διεθνείς φορολογικοί κανόνες πρέπει να αναθεωρηθούν, συμπεριλαμβανομένου ενός ελάχιστου πραγματικού φορολογικού συντελεστή εταιρειών. Η Ε.Ε. θα πρέπει να το κάνει μόνη της εάν αποτύχουν οι παγκόσμιες διαπραγματεύσεις”, σημειώνει το ψήφισμα.

Οι ευρωβουλευτές καλούν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να παρουσιάσει “μια πρόταση για έναν φόρο στις ψηφιακές υπηρεσίες και έναν οδικό χάρτη με διάφορα σενάρια, με ή χωρίς τη συμφωνία του ΟΑΣΑ”. “Μέχρι τα μέσα του 2021, θα πρέπει να υπάρχει πρόταση για φόρο ψηφιακών υπηρεσιών και οδικό χάρτη της Επιτροπής με διαφορετικά σενάρια, με ή χωρίς συμφωνία σε επίπεδο ΟΟΣΑ”, τονίζει το ψήφισμα.

Πηγή: sepe.gr

Το άρθρο Η Ευρώπη ανοίγει ξανά το κεφάλαιο “ψηφιακός φόρος” εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Θα μειώσουμε το φορολογικό βάρος για τα μικρά και μεσαία εισοδήματα και θα στηρίξουμε τις οικογένειες» δήλωσε ο αρχηγός του κόμματος Μάρτιν Σουλτς. Η κίνηση αυτή θα τονώσει την εγχώρια ζήτηση και θα μειώσει το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, πρόσθεσε. Όπως μεταδίδει το Reuters, ο κ. Σουλτς ανέφερε ότι το SPD θα αυξήσει τον ανώτερο φορολογικό συντελεστή για τα εισοδήματα στο 45% από 42% που είναι σήμερα.

Για να αποφύγει την υψηλότερη φορολόγηση των νοικοκυριών της μεσαίας τάξης, το SPD θα αυξήσει το όριο στο οποίο εφαρμόζεται ο ανώτατος συντελεστής. Το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα συνεχίζει να χάνει έδαφος στις δημοσκοπήσεις. Μετά από μια αρχική ώθηση που έδωσε η εκλογή του κ. Σουλτς στην αρχηγία του κόμματος, οι Χριστιανοδημοκράτες της Άγκελα Μέρκελ έχουν ανοίξει την ψαλίδα σε διψήφια ποσοστά.

Το άρθρο Ο Σουλτς υπόσχεται αύξηση φόρων στους πλούσιους εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.