Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Αμερικανοί, Κινέζοι, Ρώσοι και Δυτικοευρωπαίοι, διαβάζουν την σημερινή κατάσταση στο Αφγανιστάν με κριτήρια διεθνούς γεωπολιτικής και με αρχές διεθνών σχέσεων. Από μόνο του το γεγονός αυτό σημαίνει ότι βρίσκονται εκτός πραγματικότητας. Απέναντι τους δεν έχουν ούτε φιλόσοφους, ούτε διπλωμάτες, ούτε καιροσκόπους πολιτικούς, ούτε καν κανονικούς μαφιόζους.

Οι Ταλιμπάν και το ακραίο ισλάμ γενικά δεν θέλουν ούτε καλύτερο κόσμο, ούτε βελτίωση της ζωής, ούτε πρόοδο, ούτε ανάπτυξη. Ο στόχος είναι η εξαφάνιση του ανθρώπου και κυρίως του ανθρωπισμού. Ο συνομιλητής των Ταλιμπάν δεν έχει απέναντί του κανονικά ανθρώπινα όντα, που σκέπτονται και διαθέτουν ίχνη συναισθηματικής νοημοσύνης. Έχει να κάνει με πορωμένους δολοφόνους, οι οποίοι πριν απ’ όλα σιχαίνονται τον εαυτό τους. Τους είναι αδύνατον έτσι να σκεφτούν με κριτήρια ζωής. Μόνον με θάνατο και καταστροφή μπορούν να συνομιλήσουν. Στόχος τους είναι να κυριαρχήσουν και να επιβάλλουν στο ισλάμ την πλήρη εκμηδένιση αυτής της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Υπό αυτή την έννοια, τα ζώα τα θεωρούν πολυτιμότερα του ανθρώπου. Τα υποζύγια τους είναι πιο χρήσιμα για παράδειγμα από τις γυναίκες. Γι’ αυτό επιβάλλουν στις τελευταίες την μπούρκα, που στα αραβικά, μεταξύ άλλων σημαίνει και υποζύγιο. Επαναλαμβάνουμε έτσι ότι με τους ταλιμπάν δεν κουβεντιάζει κανείς. Δεν έχει τίποτε να πει. Εκτός και αν από μαζοχισμό συζητά κανείς με έναν κανίβαλο πως θα τον ψήσει!!

Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τους βάρβαρους του Ισλαμικού Κράτους, οι οποίοι κατηγορούν τους ταλιμπάν για … έλλειψη βαρβαρότητας..!!

Αν το G7 δεν βάλει τέλος αμέσως στην παγκοσμιοποίηση της κτηνωδίας, για να περισώσει και κάποια δισεκατομμύρια μουσουλμάνους στον κόσμο μας, το μέλλον του ανθρώπινου είδους θα έχει σβήσει πολύ πριν την ολοκλήρωση της περίφημης κλιματικής αλλαγής.

Το άρθρο Το G7 απέναντι στην κτηνωδία… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Γράφουν οι Γεώργιος Κ. Μπήτρος και Τάσος Ι. Αβραντίνης

Στην πραγματικότητα οι G7 υιοθέτησαν την πρόσφατη πρόταση της Υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, Τζάνετ Γέλεν, γνωστής για τις αντιλήψεις περί της τρέχουσας άνωθεν καθοδηγούμενης δημοκρατίας από την θητεία της ως προέδρου της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας.

Η πρόταση είναι διανθισμένη με συνθήματα που χαϊδεύουν τα αυτιά των αδαών και ευκολόπιστων. Διαβάσαμε περί φορολογικής δικαιοσύνης, περί υπέρογκων κερδών των πολυεθνικών επιχειρήσεων και των μετόχων τους εις βάρος των ασθενέστερων στρωμάτων, περί αναδιανομής για την αντιμετώπιση της φορολογικής ανισότητας, και άλλα πολλά γενικά και αόριστα συνθήματα από το ιστορικό χρονοντούλαπου των κρατιστών πολιτικών σε όλα τα αστικά κόμματα σε όλη την υδρόγειο.

Μην εξαπατάσθε. Εάν η εν λόγω συμφωνία υλοποιηθεί, θα ανοίξει διάπλατα ο δρόμος για την κρατικοποίηση της παγκοσμιοποίησης, μια εφιαλτική προοπτική για την ανθρώπινη ελευθερία και για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο. Για να μην υπάρξει η παραμικρή παρεξήγηση, διευκρινίζουμε, ότι το θέμα μας δεν είναι το ύψος του συντελεστή 15%, για τον οποίον θα μπορούσε εύλογα να υποστηρίξει κάποιος ότι δεν είναι καν υψηλός.

Το θέμα μας είναι η μεγάλη θεσμική αλλαγή της κατάργησης της δημοσιονομικής ανεξαρτησίας των κρατών, στην οποία οδηγεί η συμφωνία καθώς και οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της, οι οποίες θα οδηγήσουν πολύ γρήγορα σε πολύ υψηλότερους συντελεστές. Για όσους γνωρίζουν, στοιχειωδώς, οικονομική ιστορία, η φορολογία υπήρξε ανέκαθεν το όπλο των τυράννων εναντίον των επιτυχημένων ανθρώπων. Επίσης, η δυσβάστακτη φορολογία υπήρξε ο βασικός λόγος των μεγαλύτερων επαναστάσεων και μια από τις κύριες αιτίες κατάρρευσης μεγάλων και κραταιών αυτοκρατοριών, όπως η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η Ισπανική Αυτοκρατορία. κ.λπ.

Αυτά είναι γνωστά στους υπουργούς οικονομικών του G7. Αλλά τα αποκρύπτουν γιατί στερούνται της διεισδυτικής οικονομικής αντίληψης ενός Καβούρ, ενός Γλάδστωνος, ενός Θιέρσου, κορυφαίων πολιτικών που έκαναν με την φιλελεύθερη οικονομική πολιτική τους τις χώρες τους να μεγαλουργήσουν.

Εξίσου βέβαιο είναι ακόμη, ότι οι υπουργοί οικονομικών του G7 δεν αγνοούν ότι ένα από τα πρώτα μέτρα που προτείνουν στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο οι Μαρξ και Ένγκελς για την εδραίωση της δικτατορίας του προλεταριάτου είναι η εξοντωτική για την αστική τάξη φορολογία.

Το άκρως επικίνδυνο στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι τέτοιου είδους μέτρα προτείνονται όχι από αδίστακτους τυράννους αλλά από δημοκρατικά εκλεγμένους πολιτικούς οι οποίοι κρύβουν τις πραγματικές τους προθέσεις πίσω από ένα πέπλο απύθμενης υποκρισίας. Η εξήγηση είναι απλή, η επέλαση του κρατισμού και η συνακόλουθη ξέφρενη κρατική σπατάλη που συνεχίζεται και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού με αφορμή την πανδημία του κορoνοϊού θα χρειαστεί όλο και περισσότερους πόρους.

Ο φορολογικός ανταγωνισμός ανταμείβει εκείνες τις χώρες που επιδεικνύουν δημοσιονομική σύνεση και εγκράτεια. Τέτοιες χώρες με συνετούς ηγέτες και με προσεκτική δημοσιονομική πολιτική δεν βρίσκονται, δυστυχώς, στον κύκλο των G7, με εξαίρεση ίσως την Αγγλία, η οποία για δικούς της λόγους συναίνεσε στην πρόταση.

Πρωταθλητές της κρατικής σπατάλης οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία (συνοδοιπόρος και η σοσιαλιστική Ισπανία) επιχειρούν με έναν ιδιότυπο φορολογικό «ιμπεριαλισμό» να εξαναγκάσουν τις επιχειρήσεις να πάψουν να φεύγουν από τα εδάφη τους για φιλικούς φορολογικούς προορισμούς, όπως η Κύπρος, η Ιρλανδία, η Εσθονία, η Λιθουανία, η Σλοβακία, η Μάλτα κ.ά. Με άλλα λόγια ζητούν τη δική τους σπάταλη διαχείριση να την επωμιστούν δημοσιονομικά οι χώρες που έχουν δημοσιονομική ευταξία με χαμηλές δαπάνες και φορολογικούς συντελεστές.

Μέχρι τώρα, γνωρίζαμε, ότι η αχίλλειος πτέρνα των δημοκρατιών είναι ότι οι δημόσιες δαπάνες γίνονται υπέρ των λιγότερο παραγωγικών πολιτών αλλά πληρώνονται από τους λίγους και πλέον παραγωγικούς φορολογούμενους. Τώρα επιχειρείται το αδιανόητο, υπέρογκες δημόσιες δαπάνες να αποφασίζονται από κάποια κράτη και οι φορολογούμενοι άλλων κρατών να καλούνται να τις καλύψουν. Στην προσπάθειά τους οι «χώρες – άρπαγες» θα εμπλέξουν οπωσδήποτε και την Ε.Ε., όπως γίνεται αντιληπτό από τις πρόσφατες άστοχες δηλώσεις Τζεντιλόνι, ώστε να αποδώσουν οι πιέσεις σε όσες χώρες αντιδρούν για άνευ όρων προσχώρηση στο πρότυπο της παραπάνω εξωφρενικής συμφωνίας και να καμφθούν πλήρως οι αντιδράσεις τους.

Η συμφωνία των G7 προοιωνίζεται βαρύτατες επιπτώσεις τόσο για την παγκόσμια οικονομία όσο και για την ανθρώπινη ελευθερία. Πιο συγκεκριμένα:

– Η εταιρική φορολογία είναι ένα από τα κριτήρια της ανταγωνιστικότητας μιας οικονομίας και ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος ενσωμάτωσης μιας φτωχότερης χώρας στην παγκόσμια οικονομία. Χάρις στη χαμηλή εταιρική φορολόγηση τα τελευταία σαράντα χρόνια πολλές χώρες γνώρισαν πρωτόγνωρους ρυθμούς ανάπτυξης και μπόρεσαν να συμπεριληφθούν στις ανεπτυγμένες χώρες. Οι οικονομίες των αναπτυσσόμενων χωρών θα πληγούν καίρια καθώς θα απωλέσουν ένα σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα, τη χαμηλή φορολογία. Οι πιο ανεπτυγμένες οικονομίες κλείνοντας την ψαλίδα των συντελεστών εταιρικής φορολόγησης θα συνεχίσουν να διαθέτουν πλείστα άλλα συγκριτικά πλεονεκτήματα για να προσελκύσουν περισσότερες επενδύσεις και επιχειρήσεις στο δικό τους έδαφος. Στη συνέχεια, όταν η βαριά ύφεση θα έχει πλήξει τις αναπτυσσόμενες χώρες και δεν θα υπάρχει κανένας δυνητικός ανταγωνιστής, η εταιρική φορολόγηση θα αυξηθεί πολύ πάνω από το 15%. Αλλά τότε θα είναι αργά. Εξέλιξη, άλλωστε, την οποία επιθυμούν διακαώς χωρίς να το κρύβουν οι διάφοροι επίγονοι του Γκάλμπραιηθ, όπως οι κρατιστές οικονομολόγοι Ζούκμαν, Πικετί και ο πρωθιερέας υπουργός «ασυλλόγιστης σπατάλης» της Γαλλίας Μπρουνό Λεμέρ, ο οποίος έσπευσε να δηλώσει ότι προσδοκά πως πολύ γρήγορα το κατώτατο όριο φορολόγησης να αυξηθεί σημαντικά.

Η συνταγή είναι δοκιμασμένη άλλωστε και στην περίπτωση των δασμών, της κατάργησης του τραπεζικού απορρήτου, και άλλων εκβιαστικών πολιτικών. Για παράδειγμα, οι ανεπτυγμένες χώρες επέτυχαν με εξαναγκασμό το άνοιγμα των αγορών των αναπτυσσόμενων χωρών για να πωλούν τα δικά τους προϊόντα και υπηρεσίες χωρίς όμως να ανοίξουν αμοιβαίως τα δικά τους σύνορα στα προϊόντα των αναπτυσσόμενων χωρών.

Αυτά τα μέτρα επιβάρυναν ευθέως τους καταναλωτές και τα φτωχότερα στρώματα των προηγμένων χωρών που είδαν το κόστος της ζωής τους να ανεβαίνει. Την ίδια στιγμή ο προστατευτισμός οδήγησε σε εξαθλίωση πολλές αναπτυσσόμενες χώρες και σε μαζικές μεταναστεύσεις εξαθλιωμένων ατόμων προς τη Δύση που με τη σειρά τους, όταν εγκαταστάθηκαν στις προηγμένες χώρες επιβάρυναν, όπως ήταν αναμενόμενο τους φορολογούμενους των ανεπτυγμένων χωρών με δυσβάστακτα δημοσιονομικά βάρη.

Από την οικονομική επιστήμη γνωρίζουμε ότι ο φορολογικός ανταγωνισμός έχει ως θετική επίδραση τη μείωση του κόστους παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών και την αύξηση της απόδοσης του κεφαλαίου. Πρώτα και κύρια ωφελημένος είναι ο καταναλωτής, ιδίως μάλιστα ο καταναλωτής των προηγμένων χωρών.

Οι πραγματικά άμεσα χαμένοι από την παραπάνω συμφωνία, εάν αυτή ήθελε ποτέ εφαρμοστεί είναι α) οι αναδυόμενες οικονομίες και οι πολίτες τους, β) οι φορολογούμενοι, οι καταναλωτές και οι εισοδηματικά αδύνατοι των ανεπτυγμένων χωρών, και γ) όλοι ανεξαιρέτως, καθώς η παγκόσμια οικονομία θα εισέλθει σε ένα κύκλο οικονομικής ύφεσης.

– Μεγάλο τέλος θα είναι το πλήγμα για την ανθρώπινη ελευθερία. Μια τέτοιου είδους συμφωνία για να εφαρμοστεί προϋποθέτει μια παγκόσμια διακυβέρνηση, η οποία μπορεί να φαντάζει σήμερα απολύτως ανέφικτη. Δεν αποκλείεται όμως να θεσμοθετηθούν παγκόσμιοι αποσπασματικοί μηχανισμοί ελέγχων, οι οποίοι δεν θα τελούν υπό τις εγγυήσεις και τους περιορισμούς του κράτους δικαίου.

Η συμφωνία των G7 για την καθιέρωση κατώτατου φορολογικού συντελεστή για τις εταιρείες είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί. Θα προσκρούσει στην αντίδραση ελεύθερων, οικονομικά εύρωστων, και ανεξάρτητων κρατών που δεν θα ενδώσουν στις πιέσεις των ισχυρών χωρών, όσο μεγάλες κι αν είναι αυτές. Διακυβεύεται άλλωστε όχι μόνο η ευημερία αλλά και η ανεξαρτησία τους.

Αυτοί που πρώτοι απ΄ όλους θα έπρεπε να ξεσηκωθούν μαζικά, εναντίον των ανάξιων κυβερνήσεων τους και προτάσεων σαν αυτή που συζητάμε είναι οι φορολογούμενοι, οι καταναλωτές, οι φτωχοί και οι πραγματικά αδύναμοι των ανεπτυγμένων χωρών, όπως έκαναν κάποτε στην Αγγλία με επικεφαλής τον Ρίτσαρντ Κόμπντεν και το «Μαγχεστριανό κίνημα», με κύριο αίτημα των διαδηλώσεών τους μικρότερη φορολογία ατόμων και επιχειρήσεων, μικρότερο κράτος και γραφειοκρατία, ελεύθερο εμπόριο και κατάργηση των κάθε είδους φραγμών στην ελεύθερη διακίνηση των αγαθών, των υπηρεσιών, των εργαζομένων και των επιχειρήσεων.

* O Γεώργιος Κ. Μπήτρος είναι Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

** Ο Τάσος Αβραντίνης είναι δικηγόρος και πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοσιονομικών Μελετών (ΙΝ.ΔΗ.ΜΕ)

Πηγή: liberal.gr

Το άρθρο Η ολέθρια για την ελευθερία συμφωνία των G7 εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στην τελευταία σύνοδο των υπουργών οικονομικών του G7 που έλαβε χώρα στις 4 Ιουνίου στο Λονδίνο, συμφωνήθηκε ομόφωνα και με ηχηρή υποστήριξη, η επιβολή ενός ελάχιστου ενιαίου παγκόσμιου εταιρικού φόρου 15%, με πρόβλεψη την μεγαλύτερη αναλογικά φορολόγηση των παγκόσμιων εταιρικών κολοσσών αλλά και την αποτροπή επιβολής διάφορων ανά χώρα ψηφιακών φόρων για τους παγκόσμιους τεχνολογικούς γίγαντες. Η απόφαση της συνόδου είναι ένα από τα πιο άμεσα παγκόσμια οικονομικά αποτελέσματα της εκλογής του Προέδρου Μπάιντενστις ΗΠΑ και της αποφασιστικής του στάσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες να αλλάξουν επιτέλους πολιτική, στο επίμαχο αυτό θέμα και να πρωτοστατήσουν στην καθιέρωση ενός τέτοιου ενιαίου παγκόσμιου ελάχιστου εταιρικού φόρου που ούτως ή άλλως, οι μείζονες Ευρωπαϊκές οικονομίες, Γερμανία και Γαλλία, σφόδρα επιθυμούσαν από καιρό αλλά δεν μπορούσαν να το επικαλεστούν και να το επιδιώξουν στις συνόδους του G7,αφού εκ των προτέρων γνώριζαν την ισχυρή αντίθεση και αντίδραση που θα συναντούσαν από τον πρώην Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Όμως αυτό που φάνταζε αδύνατον μέχρι πριν λίγους μήνες, σήμερα φαίνεται εφικτό και δυνατό σε πρώτη ματιά, παρά το γεγονός ότι η επιβολή ενός τέτοιου φόρου, πρέπει να γίνει αποδεκτή ομόφωνα και στην σύνοδο του G20 αλλά και στην σύνοδο των χωρών του ΟΟΣΑ για να μπορέσουμε να μιλήσουμε ότι το όλο σχέδιο αρχίζει να αποκτά παγκόσμια εδραίωση. Το σχέδιο μάλιστα έσπευσαν να χαιρετίσουν άμεσα και πρώτοι από όλους, δύο από τους κύριους ενδιαφερόμενους, η googleκαι η facebook. Πιθανότατα, οι δύο τεχνολογικοί γίγαντες να αντιλαμβάνονται στο όλο σχέδιο, την κανονικοποίηση της παγκόσμιας φορολογίας και ας τους στοιχίσει αυτό την καταβολή περισσότερων φόρων όπως ομολογούν στις ανακοινώσεις τους αλλά εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να σκεφθούμε και να αναλύσουμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος και των αποτελεσμάτων που επιφέρει η ρίψη του.

Τα μεγάλα και καθιερωμένα κράτη θα παύσουν να υφίστανται φορολογικό ανταγωνισμό από νέες και δυναμικές αναδυόμενες οικονομίες με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές αλλά και οι τεχνολογικοί γίγαντες δεν θα μπουν στην δοκιμασία να επιβαρυνθούν με ιδιαίτερους και ξεχωριστούς ψηφιακούς φόρους από ισχυρές και μεγάλες οικονομίες που θα τις έφερνε προφανώς σε δυσχερή θέση. Επιπλέον η καθιέρωση του όλου σχεδίου θα είχε σαν αναπόδραστο αρνητικό αποτέλεσμα την μείωση του φορολογικού ανταγωνισμού ουχί μόνον μεταξύ των χωρών αλλά και την μείωση του επιχειρηματικού ανταγωνισμού μεταξύ των τεχνολογικών γιγάντων και των νέων μικρών εταιρειών πρωτοποριακής τεχνολογίας που ξεπηδούν σαν μανιτάρια σε όλες τις χώρες του πλανήτη και κυρίως ευδοκιμούν εκεί που οι συντελεστές φορολόγησης είναι χαμηλοί. Κάτι ανάλογο θα μπορούσε εύλογα κανείς να σκεφτεί για τον πολύ σημαντικό ρόλο που παίζουν οι σημαίες χωρών ευκαιρίας για την ανάπτυξη της παγκόσμιας ποντοπόρου ναυτιλίας που ένα σημαντικό της μερίδιο ανήκει σε Έλληνες πλοιοκτήτες.

Το όλο σχέδιο λοιπόν που έλαβε τη μέγιστη ώθηση του με την εκλογή Μπάιντεν και την πρόταση της υπουργού οικονομικών του, της Τζάνετ Γέλεν, για την επιβολή ενός παγκόσμιου ελάχιστου εταιρικού φόρου, ανοίγει αναπόφευκτα την δημόσια συζήτηση σε όλον τον κόσμο, για το πως βλέπουμε το μέλλον της παγκοσμιοποίησης, μεταξύ της υιοθέτησης μιας ενιαίας παγκόσμιας και συγκεντρωτικής οικονομικής αρχιτεκτονικής και από την άλλη, την αντίθετη πλευρά, ο κόσμος των παλλόμενων ελεύθερων και ανεμπόδιστων αγορών που οδηγεί στην ανάπτυξη μιας πολύμορφης και πολυμερισμένης παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, καθοδηγούμενης από διακριτές οικονομικές πολιτικές των κρατών, με τις ιδιωτικές εταιρείες,  από τις πολύ μικρές και καινοτόμες στις νέες τεχνολογίες μέχρι τα μεγάλα big business corporations, να εκμεταλλεύονται στο έπακρον αυτές τις διαφορές μεταξύ των κρατών για να παράγουν πλούτο αλλά και να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.

Από την αυγή της τελευταίας παγκοσμιοποίησης του πλανήτη μας, αυτής που ουσιαστικά ξεκίνησε στην  ανατολή της δεκαετίας του ογδόντα του εικοστού αιώνα με τα Ρηγκανόμικς και τον Θατσερισμό, στις δύο πλευρές του ατλαντικού, η ελευθερία της κίνησης των κεφαλαίων που προέκυψε αλλά και η επιταχυνόμενη διόγκωση των χρηματοοικονομικών συναλλαγών, παρακίνησε από τότε, τους υπέρ του συγκεντρωτισμού οικονομολόγους, να επιβληθεί ένας παγκόσμιος φόρος που έλαβε το όνομα Φόρος Τόμπιν από τον διάσημο οικονομολόγο που τον εμπνεύστηκε.

Όπως όμως ο φόρος Τόμπιν περιέπεσε σε λήθη, ίσως την ίδια τύχη να έχει και ο παγκόσμιος ελάχιστος εταιρικός φόρος που προτάθηκε από την Γέλεν διότι δεν υπάρχει κανένας παγκόσμιος μηχανισμός επιβολής αυτού του φόρου και παρά την ομόφωνη απόφαση της συνόδου των υπουργών οικονομικών της G7, πολύ δύσκολα θα φθάσουμε σε μια συναίνεση, ακόμη και αν υπερπηδηθούν τα εμπόδια εντός των πλαισίων των χωρών του G20 και των χωρών του ΟΟΣΑ, αφού ανεξάρτητα από αυτό, ο κόσμος μας παραμένει ισχυρά πολυπολικός και ανταγωνιστικός από την οικονομική αρένα μέχρι τα στρατιωτικά πεδία. Γι’ αυτούς τους λόγους, στην σύνοδο των υπουργών οικονομικών των χωρών του G7, επικράτησε η πρόταση το επίπεδο του φορολογικού συντελεστή να είναι μόνον 15%,δηλαδή σημαντικά μικρότερου του επιθυμητού που επιδίωκαν οι ΗΠΑ, προκειμένου να στρωθεί ο δρόμος για την ομόφωνη υιοθέτηση του φόρου από τις χώρες του ΟΟΣΑ που είναι και το πιο δύσκολο πρώτο βήμα για την εφαρμογή αυτού του φόρου.

Σε μια εποχή που η οικονομία των ΗΠΑ παρουσιάζει δυσθεώρητο δημόσιο χρέος και ένα επαχθέστατο και μάλιστα χρόνο με τον χρόνο, όλο και βαρύτερο δημοσιονομικό έλλειμμα, η Προεδρία Μπάιντεν ανοίγει ακόμη περισσότερο τους δημοσιονομικούς αγωγούς, υπερβαίνοντας ακόμη και κατά πολύ, το συνολικό ποσό των 6 τρισ. δολαρίων για την υλοποίηση των τριών γιγαντιαίων διαστάσεων προγραμμάτων του, οικονομικής στήριξης για την πανδημία, κοινωνικής προστασίας αδύνατων ατόμων και οικογενειών αλλά και το τρίτο της άμεσης υλοποίησης νέων υποδομών. Αναμφίβολα, ενώπιον των οφθαλμών μας, ξεδιπλώνεται μια Προεδρία που εναγωνίως είναι διψασμένη για δημοσιονομικούς πόρους ενώ οι δεξαμενές δημοσιονομικών αποθεμάτων της είναι στεγνές. Είναι ακριβώς αυτοί οι λόγοι που οδηγούν τον Πρόεδρο Μπάιντεν να ανεβάσει τον εταιρικό φόρο στις ΗΠΑ στο 28% από το 21% που τον είχε προσγειώσει ο Τραμπ το 2017, από το 35% που τον είχε παραλάβει από τον Ομπάμα. Κατά τον ίδιο τρόπο, άνοιξε τον δρόμο στην υπουργό του ΤζάνετΓέλεν να διεκδικήσει και να επιβάλει παγκόσμια έναν ελάχιστο εταιρικό φόρο, μήπως ο μειωμένος φορολογικός ανταγωνισμός με τις άλλες χώρες, αυξήσουν κι άλλο τα δικά του δημοσιονομικά έσοδα από τις κολοσσιαίες Αμερικάνικες εταιρείες που βρίσκουν κάθε ευκαιρία και κάθε διέξοδο να φορολογηθούν οπουδήποτε αλλού εκτός από τις ΗΠΑ. Φαινόμενο που λαμβάνει μαζικές διαστάσεις και στις μεσαίες επιχειρήσεις αλλά και στις μικρές, το οποίο το γνωρίζουμε καλά παρεμπιπτόντως και στην Ελλάδα, με τις γειτονικές μας χώρες, Κύπρο και Βουλγαρία που υφαρπάζουν τις επιχειρήσεις μας ακριβώς για τους ίδιους φορολογικούς λόγους συν βέβαια τα επιπρόσθετα και ανυπέρβλητα γραφειοκρατικά εμπόδια που θέτει η Ελληνική δημόσια διοίκηση επιπλέον στις δικές μας Ελληνικές επιχειρήσεις.

Από την άλλη πλευρά η παγκόσμια οικονομία συνεχίζει να αξιοποιεί αυτή την φορολογική πολυμορφία και να αναδεικνύει συνέχεια όλο και πιο νέους και δυναμικούς παγκόσμιους οικονομικούς πρωταγωνιστές τόσο σε εταιρικό επίπεδο με πλήθος ανατελλόντων επιχειρήσεων, μικρών και μεσαίων όσο και σε επίπεδο αναδυόμενων χωρών σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας. Επομένως ο φορολογικός ανταγωνισμός των χωρών συνεχίζει να αυξάνει θεαματικά την απόδοση του κεφαλαίου, διαχέει ακαριαία και με επιταχυνόμενο ρυθμό παγκόσμια τις επενδύσεις, ενισχύει τους μηχανισμούς οικονομικής μεγέθυνσης και εκτινάσσει την καινοτομία και τις νέες τεχνολογίες και μάλιστα με την μεγαλύτερη δυνατή διασπορά ευημερίας και πλούτου που διανέμεται στις πιο αδύνατες και μικρές χώρες του πλανήτη, με τους πιο φτωχούς και απροστάτευτους πληθυσμούς. Αυτό ακριβώς είναι το θαύμα της παγκοσμιοποίησης των ελεύθερων και ανεμπόδιστων αγορών που συντελείται αδιάλειπτα και αδιάκοπα τα τελευταία σαράντα χρόνια από το 1980 μέχρι σήμερα.

Τόσο λοιπόν τα δυσεπίλυτα προβλήματα αλλά και εμπόδια εφαρμογής αυτού του φόρου όσο και από την άλλη πλευρά τα ισχυρότατα πλεονεκτήματα του διαφοροποιημένου φορολογικού ανταγωνισμού μεταξύ των χωρών, μάλλον θα θέσουν στο περιθώριο τον φόρο Γέλεν όπως και στο παρελθόν απαξιώθηκε εν τοις πράγμασι ο φόρος Τόμπιν παρά την αρχική ηχηρή υποστήριξη που απόλαυσε. Φαίνεται η παγκοσμιοποίηση να αποδίδει πολύ καλύτερα όταν πορεύεται με λιγότερο συγκεντρωτισμό και περισσότερο φορολογικό πλουραλισμό που είναι ο δρόμος της ελευθερίας.

* Ο κ. Πάνος Ευαγγελόπουλος είναι Αναπληρωτής Καθηγητής – Τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Πηγή: capital.gr

Το άρθρο Ο Φόρος Γέλεν μετά τη Σύνοδο του G7… Του Πάνου Ευαγγελόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όπως εξήγησε, «μέχρι τώρα σε κάποιες χώρες ο συντελεστής φορολόγησης επιχειρήσεων ήταν πολύ χαμηλός, με αποτέλεσμα να μεταφέρουν τα κέρδη τους σε φορολογικούς παραδείσους πολυεθνικές εταιρείες, ακόμη και ιδιώτες».

«Αυτό σημαίνει ότι η χώρα στην οποία είναι εγκαταστημένη η πολυεθνική, δεν θα έχει τα έσοδα από τη δραστηριότητα της συγκεκριμένης επιχείρησης», σημείωσε. Πρόσθεσε ότι η Ελλάδα δεν είναι από τις χώρες με πολύ χαμηλό συντελεστή φορολόγησης, καθώς υπάρχουν άλλες χώρες της ΕΕ, όπως για παράδειγμα η Ιρλανδία και η Κύπρος, όπου ο φορολογικός συντελεστής βρίσκεται στο 12,5%.

«Το λογικό είναι, μια επιχείρηση να μεταφέρει τα κέρδη που έχει στην Ιρλανδία ή στην Κύπρο. Με τον συντονισμό που αποφασίστηκε, όμως, αυτό θα σταματήσει. Δεν θα έχει περισσότερα κίνητρα η Ιρλανδία ή η Κύπρος σε σχέση με την Ελλάδα. Θα “παίζουν” όλοι με τους ίδιους όρους. Εμείς κέρδος έχουμε από αυτή την υπόθεση, γιατί θα φορολογούνται εδώ οι επιχειρήσεις. Θα μένουν εδώ οι επιχειρήσεις, επομένως θα αυξάνονται τα έσοδα», σημείωσε.

«Πιο δίκαιο να υπάρχει ένας ελάχιστος φόρος σε όλες τις χώρες»

Σύμφωνα με τον κ. Λιαργκόβα, «είναι πιο δίκαιο να υπάρχει ένας ελάχιστος φόρος σε όλες τις χώρες». Μίλησε για «συντονισμό του συστήματος», διευκρινίζοντας ότι κανείς δεν συζητάει για υπερβολικά ασφυκτικούς και πολύ υψηλούς συντελεστές. «Το 15% είναι ένας λογικός συντελεστής. Τα οφέλη θα είναι λιγότερη φοροαπαλλαγή και λιγότερη φοροαποφυγή», υπογράμμισε.

Ο καθηγητής αναφέρθηκε και στον «φορολογικό ανταγωνισμό», που επικρατούσε ανάμεσα σε χώρες με χαμηλούς συντελεστές, προκειμένου να προσελκύουν όλο και περισσότερες επιχειρήσεις, επισημαίνοντας ότι με την απόφαση των G 7, θα επέλθει μια εξισορροπημένη κατανομή και δεν θα αποτελεί κίνητρο για τις επιχειρήσεις ο φορολογικός συντελεστής.

Σε πρώτη φάση, η απόφαση θα εφαρμοστεί στις χώρες της ΕΕ και μετά θα πάει σε ΟΟΣΑ και G20 για να τεθεί σε ισχύ και σε άλλες χώρες, κυρίως στους λεγόμενους φορολογικούς παραδείσους.

Ο κ. Λιαργκόβας χαρακτήρισε καλό νέο τη θετική αντίδραση από τη Facebook και την Google, σημειώνοντας ότι θα υπάρχουν και εταιρείες που δεν θα δουν με «καλό μάτι» την εξέλιξη αυτή. «Η πολιτική πρέπει να βλέπει το καλό της παγκόσμιας οικονομίας, και όχι μόνο ορισμένων χωρών», συμπλήρωσε ο ίδιος.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Λιαργκόβας για G7 και εταιρικό φόρο: Θα υπάρξουν κέρδη για την Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η συνάντηση των πλουσιότερων βιομηχανικών χωρών της Δύσης φαίνεται ότι εξάπτει την φαντασία των ξενοδόχων, πολλοί από τους οποίους ζητούν έως και 1.000 ευρώ την ημέρα για ένα δωμάτιο. Τα πολλά χρήματα όμως πρέπει να πάνε αλλού, προειδοποιούν οι διεθνείς ΜΚΟ. “Στην Υεμένη, το Νότιο Σουδάν, τη Σομαλία και τη Νιγηρία περισσότεροι από 30 εκατομμύρια άνθρωποι απειλούνται με υποσιτισμό. Οι ηγέτες του G7 δεν πρέπει να φύγουν από την Ταορμίνα πριν αποφασίσουν να εκπληρώσουν επιτέλους τις υποσχέσεις τους για παροχή βοήθειας” προειδοποιεί ο Γιερν Καλίνσκι από την Oxfam. “Το G7 δεν μπορεί να ολοκληρωθεί και πάλι με ευχολόγια” λέει ο Μάρβιν Μάιερ από την οργάνωση World Vision. Επιπλέον, η Oxfam επισημαίνει ότι πολλές από τις σημερινές ανθρωπιστικές κρίσεις προκαλούνται από τις πολεμικές συγκρούσεις ανά τον κόσμο και γι αυτό οι ισχυροί “θα πρέπει να επιστρατεύσουν όλη την πολιτική και διπλωματικη ισχύ τους προκειμένου να τερματιστούν αυτές οι συγκρούσεις”. Για να μην πούμε, συμπληρώνει, ότι έξι από τις επτά χώρες που απαρτίζουν το G7 εξάγουν και οι ίδιες όπλα σε όλους τους ενδιαφερόμενους.

Τέσσερις “καινούριοι” στο τραπέζι

Είναι ασυνήθιστο ότι από τους επτά ηγέτες που συμμετέχουν στη συνάντηση της Ταορμίνα οι τέσσερις είναι καινούριοι στην ομάδα του G7. Πρόκειται για τον νέο Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, τον 62χρονο Πάολο Τζεντιλόνι που ορίστηκε πρωθυπουργός της Ιταλίας εν μέσω κρίσης, αλλά και την πρωθυπουργό της Βρετανίας (και του Brexit) Τερέζα Μέι. Τα περισσότερα “ένσημα” σε G7 διαθέτει βέβαια η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ. Σε εκείνη υπολογίζουν και οι υπόλοιποι συμμετέχοντες, προκειμένου να αρθρώσουν και να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ. Αλλά η Μέρκελ δεν έχει κανέναν λόγο να επιδιώξει την ανοιχτή αντιπαράθεση, καθώς μάλιστα σε λίγες εβδομάδες φιλοξενεί και εκείνη στο Αμβούργο μία εξίσου σημαντική διεθνή συνάντηση: τη σύνοδο κορυφής του G20.

Με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένεται η παρουσία του νέου αμερικανού προέδρου στην Ταορμίνα. Πολλοί πιστεύουν ότι το κλειστό κλαμπ του G7 προσφέρει την ιδανική αφορμή για να συνεχιστούν οι διαβουλεύσεις ανάμεσα στον Τραμπ και στους Ευρωπαίους σχετικά με το διεθνές εμπόριο, μετά την πρώτη διερευνητική επαφή της Πέμπτης στις Βρυξέλλες. Προς το παρόν οι διαφορές παραμένουν: ενώ η ΕΕ διαπραγματεύεται ή και επικυρώνει ήδη νέες συμφωνίες ελεύθερων συναλλαγών με σημαντικούς εταίρους, όπως ο Καναδάς και το Μεξικό, οι ΗΠΑ επιστρέφουν στον προστατευτισμό, εξετάζουν την καθιέρωση εμπορικών φραγμών και προκρίνουν τη σύναψη διμερών συμφωνιών με όλους τους ενδιαφερόμενους.

Η ατζέντα των επτά ισχυρών

Επιπλέον ο Ντόναλντ Τραμπ αναμένεται να αντιμετωπίσει πολλά ερωτήματα για το προσφυγικό ζήτημα, τις εστίες κρίσης ανά τον κόσμο, την προστασία του κλίματος. Σε αυτό το σημείο θα επιμείνει ιδιαίτερα και ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, καθώς η σχετική συμφωνία είχε υπογραφεί στο Παρίσι. Από την πλευρά της η πρωθυπουργός της Βρετανίας Τερέζα Μέι αναμένεται να θέσει επιτακτικά το θέμα της συνεργασίας για την καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας, ιδιαίτερα μετά την πολύνεκρη επίθεση στο Μάντσεστερ. Ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας Σένζο Άμπε, ένας ακόμη βετεράνος της πολιτικής δίπλα στην Άνγκελα Μερκελ, θα ζητήσει μία ξεκάθαρη τοποθέτηση του G7 στην επαπειλούμενη διπλωματική κρίση με τη Βόρεια Κορέα. DPA, AFP, Γιάννης Παπαδημητρίου

Πηγή: Deutsche Welle

Το άρθρο Νέοι πρωταγωνιστές στο G7 εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.