Πριν δεκαετίες, τα brands των υπηρεσιών συνήθιζαν να προβάλλουν ως “τοπόσημα” τα κτήριά τους για να φορτώσουν την ταυτότητά τους με μιαν επιβλητική εικόνα υπέρ των εντυπώσεων – ως σημεία αναφοράς που νοηματοδοτούνταν από ζωηρό και πολυπληθές ανθρώπινο δυναμικό. Τα χρόνια πέρασαν, τα κτηριακά σημεία αναφοράς των εταιρειών που παρέχουν υπηρεσίες ξεπεράστηκαν ως ανυπόληπτα μέσα στο ψηφιακό χάος και έχασαν, σε μεγάλο βαθμό, και την ταυτότητα των ισχυρών προσωπικοτήτων που τα τροφοδοτούσαν με χαρακτήρα. Έχουν καταλήξει σήμερα, σε σημαντικό ποσοστό, ως έδρες νομικών προσώπων για συναντήσεις εκτελεστικών συνεδριάσεων και τόποι εθιμοτυπικών εκδηλώσεων, που σπανίως υποδέχονται μαζικά πελάτες – αν εξαιρεθούν οι υπεραγορές και τα καταστήματα βιτρίνας και διασκέδασης-αναψυχής.

Οι υπηρεσίες, πλέον, παρέχονται στην οθόνη. Οι περιστασιακοί ευκτήριοι οίκοι και τα κενοτάφια επαγγελματικών αναμνήσεων, υπό τη σκιά της τηλεργασίας και εκτελεστικής υποστήριξης διαδικτυακών οικοσυστημάτων με απαντήσεις τηλεφωνητών, κυρίως, που επιμένουν εκνευριστικά να ερωτούν επανειλημμένως “δεν σας κατάλαβα – μήπως μπορώ να σας εξυπηρετήσω πριν σας συνδέσω με εκπρόσωπο;”, αυξάνονται. Είναι πολλά τα μη συντηρημένα κτήρια με επιγραφές φθαρμένες και σκεπασμένες από κόκκινη αφρικανική σκόνη στην κοσμόπολη της απουσίας, σαν τα αποξηραμένα κελύφη των τζιτζικιών χωρίς περιεχόμενο που παρατηρούμε στους κορμούς των δένδρων το καλοκαίρι.

Στον αντίποδα τώρα: μέσα σε αυτό το αστικό τοπίο κάποια κτήρια, σύγχρονα αλλά και πολλά διατηρητέα, λειτουργούν ακόμη με βάση το περιεχόμενο πνοής και τον καρδιακό – διανοητικό παλμό. Και, καθόλου τυχαία, είναι κυρίως σπίτια του Πολιτισμού με την ευρύτερη έννοια του Ολιστικού κατά τον χαρακτηρισμό μου (βλ. “Ζητούνται ηγέτες που να κατανοούν τον πολιτισμό της ευθύνης” | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: https://www.kathimerini.gr/society/563911327/zitoyntai-igetes-poy-na-katanooyn-ton-politismo-tis-eythynis-2/), όπως αυτό του ΕΛΙΒΙΠ – Ελληνικού Ιδρύματος Βιβλίου & Πολιτισμού, του νέου εθνικού φορέα για το βιβλίο στην καρδιά της Αθήνας, στον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού (Ερμού 134-136).

Στην τύρβη μιας αγχωμένης περιδιάβασης των αθηναϊκών δρόμων για “δουλειές”, μπορεί να είναι μια παύση ηρεμίας για σφυγμομέτρηση ζωής η είσοδος στην ψυχή του “νέου σπιτιού του βιβλίου”. Είναι η ευκταία εισαγωγή στον διαφορετικό κόσμο του αγνοημένου σήμερα βιβλίου (πόσοι από εμάς παρουσιάζουμε “ανθεκτικότητα” στο διάβασμα ενός ολόκληρου βιβλίου, άραγε;), καθώς το 2026 έχει ανακηρυχθεί σε “Έτος Φιλαναγνωσίας”. Θα ήθελα να έχω την ελπίδα πως αυτή η ανακήρυξη δεν θα αποδειχθεί τρολ.

Να τονίσω ότι ο προβληματισμός για το βιβλίο ως σύγχρονο “όχημα” συνουσίας με τη σύγχρονη πληροφορία και γνώση, είναι δεδομένος. Το σχόλιό μου δεν αφορά στην επιστροφή στο χαρτί, καθώς αυτή η επαφή μοιραία χάνεται με τα άλματα της τεχνολογικής-ψηφιακής υπέρβασης (το αν είναι πτητική ή πτωτική η υπέρβαση, είναι μια άλλη συζήτηση). Η εστίασή μου αφορά περισσότερο στη δύναμη των συμβολισμών για το κίνητρο δράσης (“φιλαναγνωσία”) που μαρκάρουν την αναφορικότητα των σημείων (“κτήρια” μέσα σε μια εξελισσόμενη δομή ενός απρόσωπου αστικού και επιχειρηματικού περιβάλλοντος, “βιβλία” ως ιστορικότητα κουλτούρας) και όχι στην ίδια την ύλη, που ευέλικτα “προσαρμόζεται”.

Και τούτο, μολονότι προσωπικά αναγνωρίζω προστιθέμενη αξία αλλαγής επιπέδου (προς τα κάτω ή προς τα πάνω) στην ίδια την ύλη, έχοντας τη διαστροφή να μυρίζω το περιεχόμενο σε τυπωμένο σαμουά ως πρόγευση ανάγνωσης σε συνδυασμό και με την αισθητική εμπειρία: από το εικαστικό εξώφυλλο μέχρι τα πρωτογράμματα, τη γραμματοσειρά και την ποιότητα του χαρτιού – σχεδίου, ραφής και ενδύματος, σημειώνοντας και σκιτσάροντας σχολιαστικά στο περιθώριο.

Το Ελληνικό Ίδρυμα Βιβλίου και Πολιτισμού (ΕΛΙΒΙΠ) είναι νεότευκτο – ιδρύθηκε το 2024. Σκοποί του είναι η προαγωγή των ελληνικών γραμμάτων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, η ανάδειξη του βιβλίου ως μορφωτικού, πολιτιστικού και ψυχαγωγικού μέσου και η προβολή του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής γλώσσας διεθνώς. Κάποιες πληροφορίες εδώ:
https://elivip.gr/news/synentefxi-typou-sto-neo-spiti-tou-vivliou/
https://elivip.gr/about-elivip/

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ / https://www.kathimerini.gr/culture/564162484/ta-kelyfi-ton-tzitzikion-to-neo-spiti-toy-vivlioy-kai-to-etos-filanagnosias/
—————————
*Γιάννης Ρούντος: Πρεσβευτής ιδεών και πράξεων για τον Πολιτισμό – τα Γράμματα, τις Τέχνες και την Αειφορία. Πρώην στέλεχος ευθύνης στον ιδιωτικό τομέα για το management Εταιρικών Υποθέσεων, Επικοινωνίας και Δημοσιότητας, Υπευθυνότητας και Βιωσιμότητας.

Το άρθρο Τα κελύφη των τζιτζικιών, το νέο σπίτι του βιβλίου και το “Έτος Φιλαναγνωσίας”… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μια “Χάρτα” που να μας περιέχει διαχρονικά

Τί αντανακλά η “ΧΑΡΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ” του Ρήγα, σε κάθε εποχή; Έχω την πεποίθηση, μια ενεργό πίστη στην πνευματική συνέχεια του Γένους. Έτσι τα Γράμματα, ο Λόγος και ο Στοχασμός σμίλεψαν εθνική συνείδηση και ταυτότητα ισχυρή και ανθεκτική για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, οδηγώντας στην Παλιγγενεσία.

Ιδιαιτέρως κατά τα προεπαναστατικά χρόνια, η διακίνηση των ιδεών με όχημα τις εκδόσεις έργων -φιλοσοφικών, ιστορικών, επιστημονικών, φιλολογικών και λογοτεχνικών καθώς και εκκλησιαστικών- διαμόρφωσαν τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό, που έδωσε πνοή και όραμα στο αίτημα της Ελευθερίας.

Τροφή για σκέψη η υψηλού συμβολισμού ιστορική, δωδεκάφυλλη “Χάρτα της Ελλάδος, πρώτον εκδοθείσης παρά του Ρήγα Βελεστινλή του Θετταλού χάριν των Ελλήνων και φιλελλήνων”, που χαράχθηκε το 1797 στη Βιέννη – το “εργαστήριον της νέας των Γραικών φιλολογίας”, όπως την αποκαλούσε ο Αδαμάντιος Κοραής.

Στο παρόν και για το μέλλον, πιστεύω πως το στοίχημα Βιωσιμότητας του Ελληνισμού είναι, πρωτίστως, Πολιτισμικό-Πολιτιστικό: όπως είχε αρθρωθεί και τότε, κατά τα χρόνια πριν την Επανάσταση. Με τα ρεύματα των ιδεών, περνώντας από τις κοινότητες της διασποράς και τους φιλέλληνες, να τρέφουν υποδορίως την ελληνική πνευματική οντότητα στον υπόδουλο τόπο μας έως το ορόσημο του 1821.

Αυτό το Πολιτισμικό-Πολιτιστικό στοίχημα αν το χάσουμε “περιμένοντας τους βαρβάρους” απαθώς, θα χαθούμε. “Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν” έγραφε ο Κ. Π. Καβάφης και σήμερα, ο γείτονας θριαμβολογεί επαιρόμενος που η εμβληματική Αγιά Σοφιά, αυτό το σπουδαίο θρησκευτικό μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, βεβηλώνεται λειτουργώντας “μετά από 80 και πλέον χρόνια” ως τζαμί χωρίς σοβαρές αντιδράσεις, πέραν της “βαθιάς απογοήτευσης” που εξέφρασε η UNESCO “για την απόφαση των τουρκικών αρχών που ελήφθη χωρίς προηγούμενη συζήτηση”, με την επισήμανση πως “τέτοια μέτρα θα μπορούσαν να αποτελέσουν παραβίαση των κανόνων που απορρέουν από τη Συνθήκη για την Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά του 1972” ( https://unric.org/el/%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CE%B7-%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%83%CE%BA%CE%BF-%CE%B5%CE%BA%CF%86%CF%81%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CE%B2%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CE%AC-%CE%B1%CF%80/).

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, πέρα από τις παρελάσεις και τις ευχές, έναν βαθύτερα ελληνικό πνευματικό ορίζοντα πορείας, έλκοντας από την περιφρονημένη ή και αγνοημένη κληρονομιά μας – ακόμη και από την “απαλλοτριωμένη”, την τόσο πλούσια και μοναδική.

Πηγή: epixeiro.gr

——————————
(*) Γιάννης Ρούντος: Σύμβουλος-πρεσβευτής ιδεών και πράξεων για τον Πολιτισμό και την Αειφορία, πρώην Διευθυντής Εταιρικών Υποθέσεων & Σχέσεων, Επικοινωνίας & Δημοσιότητας, Υπευθυνότητας & Βιωσιμότητας του Ομίλου INTERAMERICAN (1994-2021).

Το άρθρο Η Βιωσιμότητα του Ελληνισμού είναι πρωτίστως Πολιτισμική-Πολιτιστική υπόθεση… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Έχετε σκεφθεί τί είναι αυτό που κάνει ΚΕΝΟ το γράμμα κάθε φιλο-περιβαλλοντικής αναφοράς στο trend της “επίθεσης αγάπης” από το σύγχρονο marketing στο φυσικό -φυτικό και ζωικό- περιβάλλον;

Προσωπικά, στα μηνύματα που εκπέμπονται, αισθάνομαι την απουσία του δέους απέναντι στην υπερκείμενη ζωτική σημασία του περιβάλλοντος, δηλαδή την απουσία του ζωτικού αισθήματος ότι είμαστε ένα πολύ ταπεινό, σχεδόν ανυπόληπτο μέρος του. Θα έλεγα μάλιστα πως, αντιθέτως, περισσεύει η αυθάδεια της ανθρώπινης επιβολής, ακόμη και όταν εκφράζεται ως “προστασία” (sic).

Οι νεώτερες αστικές γενιές (σε πρώτο πρόσωπο, παρ’ ότι έχω ζήσει σε διάλογο με τη φύση και αρκετά έξω σπό τις πόλεις, ηλικίας επτά δεκαετιών πλέον) προσπαθούμε να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε το φυσικό περιβάλλον (και, άραγε, πώς να το εκτιμήσουμε και να το σεβαστούμε έτσι;) από τη διακοσμητική θέση μιας γλάστρας στο σπίτι μας ή ένα οικόσιτο, περιποιημένο ζώο με λουράκι στον λαιμό.

Έχοντας μεγαλώσει σε ένα επίπλαστο, δομημένο αστικό περιβάλλον οικιστικής μήτρας από μπετόν και σίδερο, από πλαστικό και (στην καλύτερη περίπτωση) από υλοτομημένη και φινιρισμένη ξυλεία στις λεπτομέρειες όταν δεν χρησιμοποιούνται συνθετικές απομιμήσεις, στην εποχή μας φθάνουμε μέχρι την καμπάνια για το περιβάλλον ωσάν να είναι προϊόν στο εμπορικό ράφι που μπορεί να μας κάνει ξεχωριστούς καταναλωτές.

Διάβασα πρόσφατα μια εξαιρετικού ενδιαφέροντος πραγματεία (Αλέξανδρος Πλατανιώτης) για τη Φύση όπως αναδεικνύεται στο “Μυθιστόρημα” του Γιώργου Σεφέρη, στο ψηφιακό περιοδικό Λόγου και Τέχνης ΧΑΡΤΗΣ – hartismag.gr, τεύχος 87, Μάρτιος. Στο πόνημα, ανακαλύπτεται το ταπεινό μεγαλείο μιας ανόθευτης και ουσιώδους σχέσης του ποιητή με το φυσικό περιβάλλον από θέσεις και αντιθέσεις του μέσα στο ΟΛΟΝ της σύντομης, ανθρώπινης υπαρξιακής περιπέτειας στο βιωματικό θαύμα της φευγαλέας παρουσίας του, στη συνέχεια του φυσικού κόσμου που τον περιέχει. Του φυσικού κόσμου, που βιάζεται βάναυσα στην εποχή της αλαζονικής επικυριαρχίας του είδους μας και της υπερφίαλης ματαιοδοξίας μας, που καταλήγει σε αυτο-ικανοποίηση με το γρασίδι στον κήπο.

Επειδή έτσι, από μιαν επίγνωση μπορεί να γεννηθεί αυθεντική ποίηση -γιατί το “Μυθιστόρημα” είναι ένας τέτοιος, σπονδυλωτός και συναρπαστικά αρθρωμένος ποιητικός λόγος- θα κλείσω το ερέθισμα που θέλω να μεταφέρω με αυτό το σημείωμά μου με μια αναφορά μόνον, όπως την έχει αποτυπώσει ο Γιώργος Σεφέρης στο γράμμα για την Κίχλη:
“Έχω ένα πολύ οργανικό συναίσθημα, που ταυτίζει την ανθρωπιά με την ελληνική φύση”.

Και αλλού, σε απόσπασμα από τις “Δοκιμές”, όπου γράφει:
“Τα χρόνια εκείνα γύριζε ο κύκλος του έτους με το ρυθμό της γονιμότητας των εποχών: άνοιξη – θέρος – φθινόπωρο – χειμώνας. Σ’ αυτό τον οικουμενικό ρυθμό, τον ίδιο για τα φυτά, τα ζώα, και τους ανθρώπους. Και η λατρεία πάνω σ’ αυτόν ήταν οργανωμένη. Ήταν αγροτική η κοινωνία, όπως λένε. Σήμερα (*) οι κοινωνίες μας είναι βιομηχανικές, και οι εποχές έχουν γίνει σχεδόν αδιάφορες. Έχουνε καταφύγει στα μεγάλα εργοστάσια που υψώνουν τα τείχη τους ανάμεσα στον άνθρωπο και το ύπαιθρο. Και η γονιμότητα δεν είναι πια ιδιότητα των ζωντανών, έχει μεταφερθεί στις μηχανές. Κι εμείς που κάποτε ζούσαμε, βαδίζουμε προς την αποστέγνωση”.
(*) Σημειώνω, για την επικαιροποίηση του λόγου του Σεφέρη: αν αλλάξουμε τις “βιομηχανικές” σε “μεταβιομηχανικές” της εικονιστικής εποχής μας, όπου τα “τείχη” είναι αυτά της παθητικής ελευθερίας του ψηφιακού χάους και των αλγορίθμων, δεν αλλάζει τίποτα στο νόημα…

Μπορείτε να αναζητήσετε κάποιον δρόμο για το “οργανικό συναίσθημα” του Σεφέρη στο κείμενο του Αλέξανδρου Πλατανιώτη, εδώ:
Το μνημονικό ηχείο της χαμένης ενότητας: η Φύση στο “Μυθιστόρημα” του Σεφέρη
https://www.hartismag.gr/hartis-87/diereynhseis/to-mnimoniko-ikheio-tis-khamenis-enotitas

—————————-

(*) Γιάννης Ρούντος: Σύμβουλος-πρεσβευτής ιδεών και πράξεων για τον Πολιτισμό και την Αειφορία, πρώην Διευθυντής Εταιρικών Υποθέσεων & Σχέσεων, Επικοινωνίας & Δημοσιότητας, Υπευθυνότητας & Βιωσιμότητας του Ομίλου Interamerican (1994-2021).

Το άρθρο Η ψευδο-φιλο-περιβαλλοντική συνείδηση και ο Σεφέρης… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Το ρωμαϊκό θέατρο της Μήλου και η “ηθική της ισχύος” έναντι της “ηθικής του δικαίου”… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πηγή: epixeiro.gr

Την ασφαλιστική κοινότητα του τόπου μας την έχω ζήσει σε όλες τις διαστάσεις, τις φάσεις και εκφάνσεις της. Από τα χρόνια, ακόμη, της δεκαετίας του 1980 που εργαζόμουν για τη διαφήμιση, προβολή και επικοινωνία με βασικό πελάτη ασφαλιστικό οργανισμό και κυρίως, από το 1994 όταν ξεκίνησα και στη συνέχεια έως το τέλος του 2021, οπότε και έκλεισα τον επαγγελματικό κύκλο μου στη θέση ευθύνης του Corporate Affairs Management στον όμιλο Interamerican.

Στο εύρος της αγοράς αυτής, γνώρισα εξόχως ενδιαφέροντες ανθρώπους και έκανα ειλικρινείς, εγκάρδιους φίλους, με τους οποίους εξακολουθώ να συνδέομαι και να μοιράζομαι σκέψεις, ιδέες και προβληματισμούς. Πάντοτε μου έκανε εντύπωση η ποιότητα του ηγετικού δυναμικού αυτής της αγοράς. Δεν της έλειψαν ποτέ οι ευφυείς και συγκροτημένοι, υπεύθυνοι και καταρτισμένοι, οι οραματικοί ηγέτες.

Παρά τούτο και μολονότι η ελληνική ασφαλιστική αγορά παρουσιάζει ιδιαιτέρως κατά την τελευταία δεκαετία μια εσωτερική κινητικότητα, στο σύνολό της, μέσα στη μεγάλη κοινωνικο-οικονομική εικόνα της χώρας μας χαρακτηρίζεται επί δεκαετίες από στατικότητα, της τάξεως του 2-2,5% του ΑΕΠ.

Τι συμβαίνει και η πρόοδος των μεγεθών (παραγωγή ασφαλίστρων, όγκος πελατολογίου-διείσδυση, διευρυμένο φάσμα ασφαλιστικών αναγκών) δεν είναι αρκετή για να υποστηρίξει αποδεικτικά έναν ισχυρισμό δυναμικής ανάπτυξης; Αντιθέτως, η “ανάπτυξη” φαίνεται πληθωρική σε συζητήσεις και ευχολόγια: σε προσαρμογές προσδοκιών για “ανθεκτικότητα στην αβεβαιότητα της εποχής”, σε “διαχείριση του αυξανόμενου ρίσκου”, σε αξιοποίηση “των μεγάλων τεχνολογικών επιτευγμάτων και της τεχνητής νοημοσύνης” (εδώ κι αν μιλούμε σαν να κατέχουμε τη λυδία λίθο).

Πολλά λόγια, αξιοθαύμαστες οι θεωρητικές προσεγγίσεις σε συνέδρια επί συνεδρίων, πολύ το marketing, τα “συστήματα”, οι “μετασχηματισμοί”, οι “στρατηγικές” και “αναδομήσεις”. Όμως, στο τέλος της ημέρας, η ασφαλιστική πίτα αναδιανέμεται μεν αλλά η επιμέρους εικόνα της αγοράς μέσα στη μεγάλη εικόνα της ελληνικής οικονομίας και για την κοινωνία, παραμένει δραματοποιημένα η ίδια, δεν αλλάζει: ένα tableau vivant*.

Λείπει, στα νέα μοντέλα διακυβέρνησης, η ηγετική γραμμή κρούσης; (έχει τσαλακώματα εκεί…). Λείπουν οι τολμητίες και ρηξικέλευθοι “στρατηγοί” επί στρατηγικών, λείπει η αποφασιστικότητα μέσα στο ρίσκο; Υπάρχει βόλεμα και μακροημέρευση μέσα στο tableau; ίσως, ιδρυματοποίηση; Υπάρχει η ευκολία της “ευθυγράμμισης” με συνταγολόγια εισαγόμενα που υποβαθμίζει ως έννοια τη “βιώσιμη ανάπτυξη” σε “επιβίωση”; Οι “δεξαμενές σκέψης” -κυρίως από νέα και ενθουσιώδη στελέχη- μεταγγίζουν φαιά ουσία στο πεδίο της πράξης με ανάληψη ευθύνης ή παραμένουν εκθέσεις σε παρουσιάσεις, που δεν φθάνουν στη δράση υλοποίησης και τη λογοδοσία; (αναλύσεις για το σεξ χωρίς σεξ, δηλαδή…).

Τι συμβαίνει λοιπόν και η αγορά “χαίρεται, πανηγυρίζει” και “επαινεί, βραβεύει” στην ακινησία της, ενώ περνούν τα χρόνια χωρίς να μεγαλώνει; Με όλη την περιποίηση και ψιμυθίωση της “προσαρμογής”, βεβαίως.

Γράφω μετά το τέλος της επαγγελματικής διαδρομής μου όλο και πιο σπάνια για την ασφάλιση και την ελληνική ασφαλιστική βιομηχανία, καθώς πλέον έχω στραφεί στα πιο προσωπικά ενδιαφέροντα για τον πολιτισμό, τις τέχνες και τα γράμματα. Ωστόσο, ο βιωμένος ασφαλιστικός πολιτισμός με οδηγεί στην ανατακτοποίηση αρχείων (και μνήμης).

Έτσι, βρήκα ένα άρθρο μου δημοσιευμένο στην εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ προ τεσσάρων ετών, Φεβρουάριο του 2022 -μόλις είχα κλείσει το επαγγελματικό κεφάλαιό μου- και σκέφτηκα ότι αν το έγραφα σήμερα, δεν θα άλλαξα ούτε ένα ιώτα. Και αν αυτό είναι μια διαπίστωση υπέρ κάποιας διαχρονικής ισχύος του λόγου μου, δεν είναι καθόλου υπέρ της αναπτυξιακής προόδου της ελληνικής ασφαλιστικής αγοράς από τότε, καθώς το κείμενο αυτό θα έπρεπε να ήταν σήμερα έωλο (θα το ευχόμουν).

Το άρθρο (Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/2/2022 – https://www.kathimerini.gr/economy/561727420/ektimiseis-gia-tin-anasynthesi-tis-asfalistikis-agoras/
παρατίθεται ακολούθως:

Εκτιμήσεις για την ανασύνθεση της Ασφαλιστικής Αγοράς

Οι μεγάλες εξαγορές που πραγματοποιούνται στον ασφαλιστικό κλάδο, συνδέονται αφ’ ενός μεν, με το επενδυτικό ενδιαφέρον μεγάλων-πολυεθνικών ασφαλιστικών οργανισμών υπό την πίεση της απαιτούμενης μεγέθυνσης μεριδίων (παραγωγή και κερδοφορία) και αφ’ ετέρου, με τις δυσκολίες προσαρμογής που αντιμετωπίζουν στο παρόν αλλά και στη διαμόρφωση βιώσιμης προοπτικής οι μικρότερες εταιρείες.

Σε αυτή την περίοδο και σε ένα πεδίο «κινούμενης άμμου», στην ασφαλιστική αγορά μεταβάλλονται οι όροι βιωσιμότητας και ανάπτυξης, καθώς αναγνωρίζεται η αναγκαιότητα:

βελτιστοποίησης ελέγχου του κόστους (με βασικότερο το κόστος εργασίας)
ευελιξίας και απλοποίησης στην οργανωτική και λειτουργική δομή αλλά και στη διανομή/πώληση
επιτάχυνσης του ψηφιακού μετασχηματισμού και της διαχείρισης big data
επαρκούς ανταπόκρισης σε νέες ασφαλιστικές ανάγκες που διαμορφώνονται από τον σύγχρονο τρόπο ζωής (νέα εμπειρία πελάτη) και αναζήτησης νέων αγορών (διεύρυνσης ασφαλιστικού ορίζοντα)
αποτελεσματικής ασφαλιστικής διαχείρισης κρίσεων (κλιματικής, υγειονομικής, οικονομικής, διακυβερνητικής) και συνεπαγομένων κινδύνων
εξασφάλισης πλουραλισμού πωλήσεων, συγκριτικών ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων και επιδραστικού “εκτοπίσματος”.

Στην πιο ανθρωποκεντρική ασφαλιστική κουλτούρα που διαμορφώνεται, η κοινωνική αμεσότητα αξίας της ασφάλισης προβάλλει πιο επιτακτικά, ώστε να υποστηριχθεί ουσιαστικότερα ένας συμπληρωματικός ρόλος της ιδιωτικής ως προς την ανεπαρκή κοινωνική ασφάλιση, που αδυνατεί να υποστηρίξει στο διηνεκές η κρατική οικονομία, υπό την επίδραση όχι μόνον των δημοσιονομικών αλλά και του δημογραφικού προβλήματος. Αυτή η πραγματικότητα, καθιστά πιο ιδιαίτερους τους ασφαλιστικούς οργανισμούς στη σχέση τους με τους stakeholders (με εκφάνσεις σχέσης που απαιτούν οικοσυστήματα και συνεργασίες) συγκριτικά με τους τραπεζικούς οργανισμούς. Συνεπώς, δίπλα στις εξαγορές θα προσμετρηθούν και οι παραγόμενες δυναμικές από συνέργειες (ενδοασφαλιστικές αλλά και με άλλους κλάδους υπηρεσιών).

Επίσης, είναι πραγματική ως πιο επιτακτική προτεραιότητα η αύξηση της ικανοποίησης των ασφαλισμένων και των εγγυήσεων εμπιστοσύνης αντί της επίκλησης εκ μέρους των εταιρειών για την ενίσχυση της ασφαλιστικής συνείδησης των πολιτών. Η ασφαλιστική συνείδηση -επειδή πετάει τη μπάλα στον πολίτη- θα έπρεπε να ακολουθεί ως ζητούμενο και όχι να προηγείται.

Οι εταιρείες οφείλουν, πρωτίστως, να ασχοληθούν με την ενίσχυση της αξιοπιστίας και το value for money προϊόντων και υπηρεσιών, αξιοποιώντας και τη βελτίωση του ελεγκτικού μηχανισμού (ρυθμιστικού-εποπτικού πλαισίου), ώστε να εδραιωθεί η εμπιστοσύνη έναντι του θεσμού της ιδιωτικής ασφάλισης, χωρίς να αγνοούν την καθοριστική συνεισφορά που απαιτείται εκ μέρους τους για την ωρίμανση της ασφαλιστικής συνείδησης, αφού η αγοραστική δύναμη των πολιτών υστερεί περισσότερο από τη συνείδηση. Εδώ, υπεισέρχεται και η παράμετρος λογοδοσίας των ασφαλιστικών εταιρειών στην κοινωνία, που μοχλεύει την κοινωνική αποδοχή (αναγνωρισιμότητα, φήμη) και στηρίζεται στις αρχές του responsibility – sustainability. Δεν είναι τυχαίο το ενδιαφέρον για την ικανοποίηση κριτηρίων όπως τα ESG (περιβαλλοντικών, κοινωνικών, διακυβέρνησης) και για σχετικές υπεύθυνες επενδύσεις και από τον ασφαλιστικό κλάδο, ως κορυφαίο θεσμικό επενδυτή.

Σε κάθε περίπτωση, η συγκέντρωση που θα δούμε στην ασφαλιστική βιομηχανία δεν θα είναι αντίστοιχη αυτής που είδαμε στον τραπεζικό κλάδο με τον περιορισμό στις συστημικές τράπεζες, δεδομένου ότι η ασφαλιστική αγορά δεν είναι ομοιογενώς σχηματική στη σύστασή της (μείξη πολυεθνικών, οικογενειακών και προσωποπαγών επιχειρήσεων με διαφοροποιήσεις στο ασφαλιστικό αντικείμενο και στην οργανωτική αντίληψη). Μολονότι η πρώτη επτάδα των εταιρειών, από τα deals που ήδη έχουν εξελιχθεί, φαίνεται να κατέχει το 85% της αγοράς, εκτιμώ ότι θα υπάρξει στις ασφαλίσεις η διακριτή «πολυτέλεια» της εξειδίκευσης και συνεπώς, η διατήρηση και μικρών, αλλά υγιών, ασφαλιστικών εταιρειών που θα κάνουν καλύτερα συγκεκριμένες ασφαλίσεις, σε δύο βασικούς άξονες: στην τυποποιημένη ψηφιακή πώληση και στην υπεύθυνα ποιοτική συμβουλευτική υποστήριξη από ανθρώπινα δίκτυα.

Ωστόσο, φαίνεται πως ο συνωστισμός και η αγκίστρωση των περισσοτέρων εταιρειών στη μοναδική υποχρεωτική ασφάλιση, αυτή των οχημάτων -ειδικά μετά τις μεγαλύτερες, πιο ισορροπημένα απλωμένες σε δραστηριότητες εταιρείες- δεν θα συνεχίσει να υποστηρίζει το σημερινό πλήθος τους. Είναι σαφές ότι πιέζεται ανταγωνιστικά η τιμολόγηση και βέβαια η κερδοφορία. Ο ορίζοντας στο αυτοκίνητο δεν μπορεί να είναι ευρύς και υποσχόμενος για όλους, πολύ περισσότερο επειδή η αγορά αλλάζει στη διανομή μέσω της συγκριτικής διαδικτυακής προώθησης από πλατφόρμες, αλλά και από τις εξελίξεις στην ίδια τη βιομηχανία αυτοκινήτου, την τεχνολογία και την αναμενόμενη μεταλλαγή στον χαρακτήρα της ασφάλισης. Αιωρούμενη πρόκληση αποτελεί και η ασφάλιση περιουσίας λόγω της μεγάλης αύξησης των καταστροφικών κινδύνων, σε σχέση με τη διεκδικούμενη από την αγορά «υποχρεωτικότητα» (προβάλλεται ο κίνδυνος του σεισμού και έπονται οι άλλοι κίνδυνοι από ακραία φυσικά φαινόμενα), ενώ προστίθενται στην παλέτα ασφαλιστικοί κίνδυνοι αχαρτογράφητων περιοχών (π.χ. κυβερνοκίνδυνοι).

Οι τάσεις αναδεικνύουν τον τομέα της υγείας ως μια διέξοδο βιωσιμότητας -ή και ανάπτυξης- για τον ασφαλιστικό κλάδο, αλλά εκεί θα πρέπει να συντρέξουν πολλές και σύνθετες γενικότερες διαρθρωτικές μεταβολές (μεταρρυθίσεις), που φαίνονται χρονοβόρα διαδικασία και απέχουν από τις ζωτικές βραχυπρόθεσμα ανάγκες της αγοράς. Η αγορά – μαζί και το πελατειακό κοινό- δείχνει εγκλωβισμένη στο συνεχώς αυξανόμενο κόστος των πολωμένων υπηρεσιών υγείας και βέβαια, η ασφάλιση υγείας είναι δραστηριότητα ορατά βιώσιμη μόνο για εταιρείες με μεγάλο όγκο μη ζημιογόνου χαρτοφυλακίου. Επιτείνεται το ερώτημα τί θα γίνει με την ασφαλισιμότητα και το κόστος για τις προχωρημένες ηλικίες σε μια γηράσκουσα πληθυσμιακή σύνθεση, όπου οι ανάγκες κάλυψης και χρήσης είναι πολύ μεγαλύτερες. Στο συνταξιοδοτικό-αποταμιευτικό, η μετάβαση από το χαρακτηριστικό της αλληλεγγύης των γενεών (που υποστήριξε και η αναδιανεμητική ασφάλιση από το κράτος) στην εξατομικευμένη αντίληψη, έχει εξουδετερώσει την παραδοσιακή ασφάλιση ζωής υπέρ της κεφαλαιοποίησης και των σχετικών προϊόντων, που προσιδιάζουν σε διαχειριστές κεφαλαίων – σε τραπεζικούς οργανισμούς.

Η συγκέντρωση σηματοδοτεί και μια νέα ανθρωπογεωγραφία στην απασχόληση για μια προοπτική των εταιρειών, τόσο στον διοικητικό ιστό τους όσο και στα φυσικά δίκτυα διανομής (διαμεσολαβούντες συνεργάτες). Σε μεγέθη απασχόλησης, οι θέσεις εργασίας στον ασφαλιστικό κλάδο αποδεικνύονται κλειδί ελέγχου του κόστους για την επιχειρηματική βιωσιμότητα στις διοικητικές δομές, όπου οι αλλαγές συνδέονται άμεσα-κρίσιμα προφανώς και με το μισθολογικό κόστος, εμμέσως πλην σαφώς και με μείωση θέσεων εργασίας. Ταυτόχρονα, η φυσική διαμεσολάβηση στις πωλήσεις πάσχει στην οργανική ανάπτυξη – ανανέωση δυναμικού και μάλλον, προσπαθεί να αντέξει τη διαχείριση του αυξημένου βάρους λειτουργικών υποχρεώσεων συμμόρφωσης και να ανταποκριθεί σε υψηλότερες απαιτήσεις κατάρτισης. Ο δρόμος είναι τραχύς και η πίεση δεδομένη, με ενδεχόμενες «βιαιότητες» γενικότερα στην απασχόληση και στα μεγέθη της, σε ένα περιβάλλον όπου η πίτα δεν μεγαλώνει και η ασφαλιστική οικονομία είναι ανάλογη του ρυθμού και του βηματισμού της εθνικής οικονομίας, του ΑΕΠ.

Σε αυτό το τοπίο, ενδιαφέρον θα έχει και η απόδοση της μετάλλαξης εταιρειών που ανασυντάσσονται λιγότερο ή περισσότερο ή «επανιδρύονται» στη βάση ενός νέου επιχειρηματικού μοντέλου, χωρίς να έχουν προχωρήσει παράλληλα σε μεγάλες επενδυτικές κινήσεις αυξητικής προσάρτησης χαρτοφυλακίου. Ενός μοντέλου οριζόντιας και απλοποιημένης δομικής αντίληψης στη διοίκηση, βασισμένου κυρίως στην ψηφιοποίηση και την λειτουργία ομάδων, που προσδοκάται να δώσει αποτελέσματα σε κάποιο βάθος χρόνου. Από την άλλη πλευρά, στον συσχετισμό δυνάμεων και τάσεων ανάπτυξης θα μετρήσει ιδιαίτερα και η ταχύτητα ομογενοποίησης στις εξαγορές: αφομοίωσης των εξαγορασμένων εταιρειών από τους αγοραστές σε λειτουργική απόδοση και κουλτούρα, που θα χαρακτηρίσει τη δυνατότητα πολλαπλασιαστικής δημιουργίας αξίας (ας μη θεωρείται δεδομένη – δεν είναι απλό το στοίχημα).
————————-
* tableau vivant (γαλλικά – προφέρεται ταμπλό βιβάν και όπως μας ενημερώνει η ΑΙ): «σημσίνει “ζωντανός πίνακας” και αναφέρεται στην πιστή αναπαράσταση ενός ζωγραφικού πίνακα, γλυπτού ή ιστορικής σκηνής από ανθρώπους που ποζάρουν ακίνητοι και αμίλητοι. Οι συμμετέχοντες, συχνά με κοστούμια και κατάλληλο φωτισμό, δημιουργούν μια παγωμένη εικόνα που αφηγείται μια ιστορία».

————————-
Γιάννης Ρούντος: πρώην στέλεχος της Ασφσλιστικής Αγοράς (Διευθυντής Εταιρικών Υποθέσεων και Σχέσεων, Επικοινωνίας και Δημοσιότητας, Υπευθυνότητας και Βιωσιμότητας – Όμιλος INTERAMERICAN 1994-2021), δραστηριοποιείται ως πρεσβευτής-σύμβουλος ιδεών και πράξεων για τον Πολιτισμό και την Αειφορία.

Το άρθρο Το tableau vivant* της ελληνικής ασφαλιστικής αγοράς… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

(Πηγή: epixeiro.gr)

Μια προσωποποιημένη τιμή ηθικού περιεχομένου δεν μεταποιείται, δεν μεταφέρεται, δεν πωλείται, δεν δανείζεται. Μπορεί να φθάσει να μη γίνεται, απλώς, αποδεκτή. Μέχρις εκεί – και τούτο έχει συμβεί ορισμένες φορές στο παρελθόν με τα Βραβεία Νόμπελ.

Στην εποχή της απόλυτης σύγχυσης, κατάλυσης των αρχών λειτουργίας των θεσμικών κέντρων διεθνούς δικαίου και της κατάργησης των ορίων της εξουσίας και παρέμβασης κάθε ισχυρής δύναμης όπου γης την οποία θα ήθελε να νέμεται, η τιμή που έκανε η Επιτροπή των Βραβείων Νόμπελ μετά από “εμβριθή” μελέτη και αξιολόγηση υποψηφιοτήτων, με την απονομή του Νόμπελ Ειρήνης στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο, έγινε αντικείμενο ασέβειας από την ίδια και προσβολής του θεσμού.

Ποιά είναι, όμως, η αληθινή αξία ενός Βραβείου; Ο επαγγελματικός μέντοράς μου, από τους θεμελιωτές της ελληνικής ασφαλιστικής βιομηχανίας, ευπατρίδης Αλέξανδρος Ταμπουράς, στα 97 χρόνια του λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, όταν τον τιμήσαμε τον Αύγουστο του 2009 από την εταιρεία στην τελευταία δημόσια εμφάνισή του, είχε πει για την έννοια του βραβείου:
«…Πολλές φορές διερωτήθην, τί είναι ένα βραβείο. Είναι κάτι τι το οποίο ξεπερνάει όλα, σχεδόν, τα όρια μιας ρεαλιστικής εξήγησης. Δεν αποτιμάται με τίποτα. Να, λοιπόν, που βρέθηκε ο τρόπος να αμείβουμε ηθικά προσωπικότητες χωρίς την παρέμβαση των αθλίων χρημάτων – γιατί μερικές φορές είναι άθλια τα χρήματα…».

Η συμπαθής για το δημοκρατικό αγώνα στον τόπο της κυρία Ματσάδο, ωστόσο, αν αγνοήσουμε το μεγάλο χρηματικό έπαθλο που έλαβε, το οποίο συνόδευε το μετάλλιο και προφανώς δεν μεταβιβάστηκε, χρησιμοποίησε τον τίτλο ως εργαλείο επιπλέον εξαγοράς της ευμένειας του κυβερνήτη των Ηνωμένων Πολιτειών, που εισέπραξε ασμένως τη μεταβίβαση ως “μια υπέροχη χειρονομία αμοιβαίου σεβασμού”. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτός ο άνθρωπος, είχε προσπαθήσει με απίστευτη καμπάνια επηρεασμού (!) να αποσπάσει ο ίδιος αυτή τη διάκριση από την Επιτροπή.

Θα μπορούσε να σκεφθεί κάποιος ότι το βραβείο στη Ματσάδο αξίζει να ανακληθεί μετά από αυτή τη ντροπιαστική για την Επιτροπή και το κύρος του θεσμού των Βραβείων Νόμπελ, αυθαιρεσία της. Αλλά, όχι: ο Νόμπελ δεν είχε προβλέψει μια τέτοια πιθανότητα, ούτε βέβαια περιλαμβάνεται η ανάκληση ως δυνατότητα στο καταστατικό της Επιτροπής. Το Βραβείο Νόμπελ, δυστυχώς, δεν ανακαλείται.

Σε κάθε περίπτωση, ο Λευκός Οίκος δεν “κρύβει λόγια”. Κυνικά, θα έλεγα, η εκπρόσωπος Κάρολαϊν Λέβιτ, είχε τονίσει πριν από τη συνάντηση Τραμπ – Ματσάδο ότι προς το παρόν προτεραιότητα της Ουάσιγκτον “δεν είναι η άμεση αποκατάσταση της Δημοκρατίας, αλλά η οικονομική ανασυγκρότηση της Βενεζουέλας και η εξασφάλιση πρόσβασης των ΗΠΑ στα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της χώρας”.

Μήπως, δοθείσης της ευκαιρίας, να θυμηθούμε και την καθολική περιφρόνηση του Κυβερνήτη των Ηνωμένων Πολιτειών στις συντεταγμένες προσπάθειες της παγκόσμιας κοινότητας για συμφωνία προς την πράσινη μετάβαση και αντιμετώπιση της ανθρωπογενούς κλιματικής κρίσης; Ορυκτός πλούτος και μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, γαρ – και εδώ…

Βεβαίως, ο Μαδούρο δεν αθωώνεται για όσα έχει κάνει στη Βενεζουέλα, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Όμως εκεί τριγύρω, στη Λατινική Αμερική αλλά και παντού, οι χώρες που έχουν -και όχι απαραιτήτως- εσωτερικά ζητήματα και διαθέτουν κάποιον πλούτο ή καλές σχέσεις με το αντίπαλον δέος των Η.Π.Α. στην παγκόσμια διελκυστίνδα του οικονομικού πολέμου, ας είναι έτοιμες να δεχθούν από τον θεματοφύλακα του “δικαίου της ισχύος” που μάθαμε από τον Θουκυδίδη, μια πιθανή δυναμική παρέμβαση ιδίου σεναρίου “αποκατάστασης” διακυβερνητικής και “οικονομικής ανασυγκρότησης”. Οι προειδοποιήσεις έχουν δοθεί, άλλωστε.

Φυσικά, με το αζημίωτο για τον πανίσχυρο και αλαζόνα παίκτη, που αδιαφορεί για τους θεσμικούς μηχανισμούς της παγκόσμιας ισορροπίας και λειτουργίας. Και πόση, σίγουρα, είναι η χαρά και ικανοποίηση των άλλων ισχυρών (Ρωσία και Κίνα μεριά) που “νομιμοποιούνται” πλέον από το παράδειγμα για ανάλογες παρεμβατικές “φιλοφρονήσεις” γεωπολιτικής οικονομίας στο μαλακό τους υπογάστριο και αλλού, όπου υπάρχει υποσχόμενος πλούτος και συμφέρει. Ας έχουν, λοιπόν, έτοιμα και καλογυαλισμένα οι τοπικοί, αδύναμοι διακυβερνήτες -“καλοί και κακοί” – και τα όποια δικά τους βραβεία και εύσημα, για ενδεχόμενη “δωρεά ευγνωμοσύνης”…

—————-
(*) Γιάννης Ρούντος: Σύμβουλος-πρεσβευτής καλών ιδεών και πράξεων για τον Πολιτισμό και την Αειφορία.

Το άρθρο Ο απόλυτος ευτελισμός των Βραβείων και των Αξιών… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με τον Γιώργο Κώτσαλο γνωριστήκαμε το 2005, όταν αποδέχθηκε την πρόταση του Δημήτρη Κοντομηνά να αναλάβει το “τιμόνι” της INTERAMERICAN, ως Διευθύνων Σύμβουλος. Ο αείμνηστος δημιουργός της εταιρείας, την είχε ήδη πωλήσει από το 2001 στην κοινοπραξία ολλανδο-πορτογαλικών συμφερόντων EURECO (που μετεξελίχθηκε αργότερα σε αμιγώς ολλανδικών συμφερόντων του ομίλου ACHMEA) και ο ίδιος ο Κοντομηνάς διατηρούσε, έκτοτε, τη θέση του Προέδρου.

Ο Κοντομηνάς είχε, πλέον, μετατοπίσει τα ενδιαφέροντά του σε άλλες δραστηριότητες και περισσότερο στα media και τον τηλεοπτικό ALPHA. Ο ρόλος του στην INTERAMERICAN δεν ήταν καθοριστικά ηγετικός – γεφύρωνε τυπικά τη νέα εταιρεία με την παλαιά της δικής του εκρηκτικά αναπτυξιακής τριακονταετίας (1971-2001), που οδήγησε στην εισαγωγή της εταιρείας στο Χρηματιστήριο (1999) και σχεδόν αμέσως στο μεγάλο deal του “εξευρωπαϊσμού” της.

Μάλιστα, ο Γιώργος Κώτσαλος βρέθηκε στην εταιρεία -μολονότι είχε ξεκινήσει από αυτήν την ασφαλιστική του σταδιοδρομία το 1976- μέσα σε δύσκολες καταστάσεις αμφισβήτησης και το χειρότερο, σε ανάγκη να διαχειριστεί με το “καλημέρα”, με μια πολύ μικρή ομάδα εμπίστων συνεργατών στην οποία ανήκα, και μια επικοινωνιακή κρίση. Η εταιρεία τότε, χωρίς αιτία και σχέση, έφαγε “σφαίρες” ανάμεσα σε έναν μιντιακό πόλεμο κατά του Κοντομηνά.

Ήμουν απολήπτης από την πρώτη στιγμή της εμπιστοσύνης του για τις Εταιρικές Υποθέσεις και την Επικοινωνία, από συστάσεις που είχε φροντίσει να πάρει. Και έτσι πορευτήκαμε μαζί για 12 χρόνια μέχρι την ολοκλήρωση του κύκλου του στα μισά του 2016, περνώντας μαζί και τα επεισόδια της οικονομικής κρίσης των μνημονίων, αλλά με την INTERAMERICAN να τολμά, να καινοτομεί και να κερδίζει επίπεδα στον εκσυγχρονιστικό μετασχηματισμό της, πάντα μέσα στην πρώτη τριάδα της αγοράς.

Φυσικά, διατηρούμε μέχρι σήμερα σταθερά μια σχέση ειλικρινούς φιλίας, θεμελιωμένη σε βαθιά, αμοιβαία εκτίμηση και έγνοια. Γι’ αυτό, με ιδιαίτερη χαρά ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση του Νίκου Μωράκη να πω λίγα λόγια για το βίντεο της απόδοσης του φετινού ΤΙΤΛΟΥ ΤΙΜΗΣ στον Γιώργο, στο περιθώριο των FM Insurance Awards “Φίλιππος Μωράκης”. Θα προσέθετα και με συγκίνηση, καθώς ο θεσμός του ΤΙΤΛΟΥ ξεκίνησε το 2022 με πρώτο τιμώμενο πρόσωπο εμένα, για να ακολουθήσουν το 2023 ο Μελάς Γιαννιώτης -ο ευπατρίδης Μακεδών της ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ- και ο ευγενής των ασφαλειών Νίκος Μακρόπουλος το 2024, της εταιρείας ΕΥΡΩΠΗ που πλέον ανήκει στον όμιλο Κόκκαλη.

Ακολουθεί το κείμενο της από καρδιάς αναφοράς μου στο βίντεο για τον Γιώργο Κώτσαλο και χαίρομαι που κλείνει με αυτόν τον ΤΙΤΛΟ ΤΙΜΗΣ μια τριλογία ασφαλιστικής-επιχειρηματικής αναγνώρισης στο πρόσωπο ενός αυθεντικού, χαρισματικού ηγέτη, όπως πιστεύω πως ο ίδιος υπήρξε. Είχαν προηγηθεί για τον Γιώργο, όταν συνεργαζόμασταν στενά, οι τίτλοι “Manager of the Year 2011” (ΕΕΔΕ) σε όλη την ελληνική επιχειρηματική κοινότητα και του “Διακεκριμένου Ηγέτη στην Ελληνική Ασφαλιστική Αγορά” (2016 Insurance Conference).

«Επέλεξα να πω λίγα λόγια για τον Γιώργο Κώτσαλο εδώ, στη γειτονιά που μεγάλωσε – πίσω από το HILTON και την Εθνική Πινακοθήκη, γιατί πιστεύω πως αυτό το αθηναϊκό περιβάλλον απηχεί την αστική ευγένεια που χαρακτηρίζει τον ίδιο. Με τον Γιώργο συνδέθηκα ιδιαίτερα, σε μια περίοδο 12 χρόνων στενής συνεργασίας. Από την αρχή της γνωριμίας, κατάλαβα πως είχα να κάνω με έναν χαρισματικό άνθρωπο. Αυθεντικό, χωρίς επιτήδευση και δήθεν, χωρίς συμπλέγματα, που ασκούσε μαγνητική επίδραση. Μάλιστα, χωρίς να κάνει γι’ αυτό την ελάχιστη προσπάθεια. Η σχέση μας ήταν σε υγιή βάση προσωπικής αλήθειας και ειλικρίνειας, που φέρνει αμοιβαίο σεβασμό και εκτίμηση.

Είναι ένας εξωστρεφής κοινωνιστής της αγοράς, που έχει την ασφάλιση στη φύση του, είναι στο αίμα του. Ας όψεται γι’ αυτό βέβαια, η οικογενειακή του παράδοση. Ταυτόχρονα, έχει περιέργεια και πολλά ενδιαφέροντα στη ζωή του, που του ανοίγουν τον ορίζοντα και του αποκαλύπτουν τη μεγάλη εικόνα. Είναι πολυδιάστατος, με ισχυρή ταυτότητα. Έχοντας, παράλληλα με την εταιρική δραστηριότητα, τρεις θητείες Προέδρου στην Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών, ξεδίπλωσε μοναδικές αρετές πρωτοβουλιών, πρωτοποριακών ιδεών και ηγεσίας. Ήταν αρετές ευεργετικές για το σύνολο της ασφαλιστικής αγοράς.

Εκτιμώ πως τα πιο ισχυρά γνωρίσματά του είναι η αντίληψη, η γρήγορη και αφαιρετική σκέψη, η αποφασιστικότητα και το πρακτικό πνεύμα, η σύζευξη – η σύνδεση. Είναι ιδιαίτερα ικανός να βλέπει τις κρυφές πτυχές στα θέματα, να διαβάζει και να εμπιστεύεται πρόσωπα, να παντρεύει. Έφερε στον ίδιο δρόμο για τα κοινά ασφαλιστικά ζητήματα τα διαφορετικά δίκτυα διανομής, τις μικρές με τις μεγάλες εταιρείες. Άνοιξε τη βεντάλια των συνεργασιών. Όντας διορατικός, είδε έγκαιρα, με προόραση, τις μεγάλες προκλήσεις: τους περιβαλλοντικούς και διακυβερνητικούς κινδύνους, τον ψηφιακό μετασχηματισμό, τις νέες αγορές, τα οικοσυστήματα στη θέση των προϊόντων.

Θα έλεγα λοιπόν ότι, με ευελιξία και με μια εξαιρετική προσωπική ισορροπία συναισθηματικής και τεχνοκρατικής νοημοσύνης -που γίνεται όλο και πιο σπάνια σε ηγέτες- δημιούργησε ένα σύγχρονο μοντέλο υπεύθυνης ηγεσίας. Και τούτο, σε μια έντονα μεταβατική περίοδο μετασχηματισμών, κυρίως από την οικονομική κρίση του 2009 και μετά, μέσα σε απρόβλεπτες καταστάσεις και αβεβαιότητα. Υπήρξε αναδιαρθρωτής, “έσπασε αυγά” και πολλά στερεότυπα στην αγορά. Θυμάμαι πως ο ίδιος έχει αυτοχαρακτηριστεί ως “ένας ανατροπέας του εαυτού του”. Έχει αυτή την ιδιότητα, δηλαδή τη γενναιότητα και την ευθύτητα να αναγνωρίζει άφοβα και λανθασμένες επιλογές του.

Αξίζει να θυμίσω πως αποτελεί εύσημο για όλη την ασφαλιστική κοινότητα ότι ο Γιώργος Κώτσαλος αναγνωρίστηκε και τιμήθηκε ως Manager of the Year για το 2011 από την Εταιρεία Διοίκησης Επιχειρήσεων (που δεν υπάρχει πλέον) σε όλο το επιχειρηματικό φάσμα της χώρας. Κορυφαία αναγνώριση που τον ξάφνιασε τότε, αλλά θέλω να πω ότι πίστευα πολύ στην υποψηφιότητα της αξιοσύνης του. Δεν είχε υπάρξει έως τότε για άνθρωπο των ασφαλίσεων ανάλογη διάκριση, ούτε επαναλήφθηκε έκτοτε.

Γιώργο, προφανώς είσαι πανάξιος και για τη σημερινό Τίτλο Τιμής.

Να είσαι πάντα καλά! Σ’ ευχαριστώ που μου χαρίζεις τη φιλία σου και σου εύχομαι να χαίρεσαι και να απολαμβάνεις τη ζωή και ό,τι κάνεις, πάντα με τον δικό σου τρόπο, όπως εσύ ξέρεις».

Πηγή: epixeiro.gr

* Γιάννης Ρούντος: Σύμβουλος – πρεσβευτής ιδεών και πρωτοβουλιών για τον Πολιτισμό και τη Βιωσιμότητα, πρώην στέλεχος στην επιχειρηματική κοινότητα με αξιοσημείωτο διοικητικό έργο στους τομείς για τις Εταιρικές Υποθέσεις, την Επικοινωνία & Δημόσια Εικόνα, την Εταιρική Ευθύνη & Βιώσιμη Ανάπτυξη.

Το άρθρο Ένας “Τίτλος Τιμής” για τον καλό φίλο Γιώργο Κώτσαλο… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο βαθύς και ισχυρότατος δεσμός μεταξύ των Μίκη Θεοδωράκη και Μάνου Χατζηδάκι (παραθέτω τα ονόματα κατά την αλφαβητική τάξη), που πολλαπλασίαζε την αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική αξία και σημαντικότητα της προσωπικότητας ενός εκάστου, είναι γνωστός. Η αμοιβαιότητα σεβασμού – εκτίμησης – θαυμασμού του ενός προς τον άλλον, υπερέβαινε τις μεγάλες διαφορές ιδιοσυγκρασίας, αντιλήψεων, στάσης και δράσης απέναντι σε καταστάσεις της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Αυτός ήταν ο λόγος που ένωναν τις δυνάμεις τους με τον λόγο και τη μουσική τέχνη τους και συνομιλούσαν τακτικά και ουσιαστικά, ιδιωτικά και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Ο Μίκης, άλλωστε, είχε πλέξει κατ’ επανάληψη το εγκώμιο του Μάνου σε άρθρα του με αναφορά στην πολλά σημαίνουσα σχέση και φιλία τους, που χρονολογείται από την άνοιξη του 1945 (εκδόσεις “Μικρός Ιανός” – 2004: άρθρα Μ. Θ. σε “Καθημερινή” – 1999 και “Το ΒΗΜΑ” – 2003), ενώ είχε πρωτογράψει γι’ αυτόν το 1952 στην εφημερίδα “Κήρυξ” των Χανίων (από το βιβλίο του Μίκη “Για την Ελληνική Μουσική”, εκδόσεις Καστανιώτη – 1986). Ευγνωμονούσε πάντα τον Μ. Χ. γιατί του στάθηκε στα πολλά χρόνια της παρανομίας του και μουσικά τον χαρακτήριζε “συμφωνιστή” με όραμα, από το 1946 ακόμη: “Μονάχα στην τελευταία περίοδο της ζωής του, με την ίδρυση της Ορχήστρας των Χρωμάτων θα μπορέσει να αφεθεί ολοκληρωτικά στο μεγάλο του πάθος διευθύνοντας συμφωνικά έργα”, έλεγε γι’ αυτόν (πηγή: ΟΔΗΓΟΣ Μίκη Θεοδωράκη – “Μάνου Χατζηδάκι εγκώμιον” – 15/6/2004).

Αλλά και ο Μάνος είχε πει, μεταξύ άλλων, για τον Μίκη σε ραδιοφωνική εκπομπή του στο τρίτο πρόγραμμα της ΕΡΤ (περίοδος 1978-79): “Ο Θεοδωράκης είναι βαθιά και πλατιά μουσικός και λειτουργεί παράλληλα σε άλλες, λιγότερο γνωστές στιγμές, με ακρίβεια και με συνείδηση των πηγών του και των στόχων του, με ευαισθησία και με τεχνική απαράμιλλη. Αυτές είναι οι στιγμές που τον τοποθετούν στο μέλλον, σίγουρα και παντοτινά” (πηγή: “Το ΒΗΜΑ” – 3/9/2021, ηχητικό ντοκουμέντο).

Ωστόσο φέτος, στην εκατονταετία από το γενέθλιο έτος τους (1925), η υπόθεση μιας μεγάλης συναυλιακής περιοδείας εκτός της χώρας “έχει σηκώσει σκόνη”, καθώς από την πλευρά του θεματοφύλακα της μουσικής κληρονομιάς του Μάνου, του Γιώργου Χατζηδάκι, τέθηκε ηθικό ζήτημα διαφύλαξης των ρητών επιθυμιών του μεγάλου συνθέτη για τη διαχείριση του έργου του.

Θεωρώ εύλογη, ιδιαίτερα εύστοχη και συνετή τη σχετική τοποθέτηση από την άλλη πλευρά των κληρονόμων του Μίκη για τα δικαιώματα του έργου του, SCHOTT MUSIC GmbH & Co. Την πλήρη δήλωση, που δημοσιοποιήθηκε από τη Ρένα Παρμενίδου -τη γυναίκα που στάθηκε τόσο πολύ στον Μίκη από το 1983 ως συνεργάτις και από το 1989 ως γραμματέας του, σε κάθε στιγμή του- την παραθέτω στο τέλος του σχολίου μου.

Σε αυτό το κείμενο της δήλωσης από την SCHOTT MUSIC GmbH & Co, στέκομαι στην κατάληξη: “…ενώ βεβαίως δεν έχουμε καμμία αρμοδιότητα σε θέματα του έργου του Μάνου Χατζιδάκι, δεν προτιθέμεθα προς το παρόν να προβούμε σε κάποια ενέργεια αλλά θα θέλαμε να απευθυνθούμε στην οργανώτρια εταιρία και να την καλέσουμε να κάνει ό,τι είναι δυνατόν, ώστε να λήξει το συντομότερο η διαμάχη αυτή, που φέρνει και την «πλευρά Θεοδωράκη» σε πάρα πολύ δύσκολη θέση και να βρεθεί άμεσα μία λύση που να σέβεται τις απόψεις του κ. Γιώργου Χατζιδάκι, ο οποίος σύμφωνα με την επιθυμία και τα όσα έχει ορίσει ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις, εκπροσωπεί και διαχειρίζεται το έργο του.”

Έχω μια παρατήρηση, στο περιθώριο της διένεξης αυτής – με την ευχή η έκβασή της να μη θίξει το πνεύμα των δημιουργών και να μην προσβάλει τη μνήμη τους: ο θεματικός πυρήνας των συναυλιών αφορά στο μνημειώδες έργο του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζηδάκι, που έχουν θέση στην κιονοστοιχία του πολιτιστικού μας Παρθενώνα και όχι στους δύο αξιόλογους (η επάρκειά τους, εν προκειμένω, υπό κρίση) ερμηνευτές, που θα έπρεπε να προσέρχονται ως ταπεινοί προσκυνητές στον ναό. Από την προβολή των ονομάτων, όμως, στην αφίσα συνάγεται το αντίθετο.

Η δήλωση

“Επειδή το όνομα και το έργο του Μίκη Θεοδωράκη είναι εκ των πραγμάτων αναμεμιγμένο στο γνωστό θέμα της παγκόσμιας περιοδείας για τα 100 χρόνια από την γέννηση του Μάνου Χατζιδάκι και του Μίκη Θεοδωράκη, θα θέλαμε να δηλώσουμε τα εξής:
Πληροφορηθήκαμε από το διαδίκτυο την είδηση για την πραγματοποίηση της περιοδείας και δεν θελήσαμε ως τώρα να προβούμε σε κάποια ενέργεια ή δήλωση, αφ’ ενός γιατί ο νόμος δεν απαιτεί άδεια όταν ένα έργο που έχει κυκλοφορήσει εκτελείται ως έχει και όχι σε διασκευή και αφ’ ετέρου γιατί οι απόψεις του Μίκη Θεοδωράκη, ως γνωστόν, ήταν ότι «απαγορεύεται το απαγορεύεται», ότι από την ώρα που ένα έργο δημιουργείται και κυκλοφορεί, αυτονομείται, φεύγει και από τον ίδιο τον δημιουργό του και επομένως μπορεί να παίζεται ελεύθερα και ότι ο τελικός κριτής για το τι μένει για πάντα και τι πηγαίνει στον κάλαθο των αχρήστων, είναι ο χρόνος και το κοινό.
Από την άλλη πλευρά όμως, ο Μίκης Θεοδωράκης συνδεόταν με μακρόχρονη και βαθύτατη σχέση φιλίας και εκτίμησης με τον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος όρισε να είναι ο γιος του αυτός που θα διαχειρίζεται το όνομα και το έργο του όταν δεν θα είναι ο ίδιος στη ζωή. Και πιστεύουμε ότι ο Μίκης Θεοδωράκης δεν θα αισθανόταν καθόλου καλά να συμμετέχει σε περιοδεία που πραγματοποιείται με πλήρη αντίθεση του ανθρώπου που ο Μάνος Χατζιδάκις όρισε να αποφασίζει για το έργο του.
Εφ’ όσον δεν αντιτίθεται σε κάποια διάταξη νόμου η περιοδεία αυτή, που μάλιστα φαίνεται να είναι περιοδεία υψηλών προδιαγραφών και από πλευράς συντελεστών και από πλευράς αιθουσών στις οποίες θα λάβουν χώρα οι συναυλίες και εφ’ όσον οι παραπάνω απόψεις του δημιουργού που εκπροσωπούμε μας δεσμεύουν απόλυτα, ενώ βεβαίως δεν έχουμε καμμία αρμοδιότητα σε θέματα του έργου του Μάνου Χατζιδάκι, δεν προτιθέμεθα προς το παρόν να προβούμε σε κάποια ενέργεια αλλά θα θέλαμε να απευθυνθούμε στην οργανώτρια εταιρία και να την καλέσουμε να κάνει ό,τι είναι δυνατόν, ώστε να λήξει το συντομότερο η διαμάχη αυτή, που φέρνει και την «πλευρά Θεοδωράκη» σε πάρα πολύ δύσκολη θέση και να βρεθεί άμεσα μία λύση που να σέβεται τις απόψεις του κ. Γιώργου Χατζιδάκι, ο οποίος σύμφωνα με την επιθυμία και τα όσα έχει ορίσει ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις, εκπροσωπεί και διαχειρίζεται το έργο του.
Αθήνα, 1η Δεκεμβρίου 2025”

———————-
* Γιάννης Ρούντος: πρεσβευτής ιδεών και πράξεων για τον Πολιτισμό και τη Βιωσιμότητα, πρώην στέλεχος της επιχειρηματικής κοινότητας στον τομέα διαχείρισης Εταιρικών Υποθέσεων, Επικοινωνίας και Υπεύθυνης Βιώσιμης Ανάπτυξης.

Το άρθρο Μίκης Θεοδωράκης – Μάνος Χατζηδάκις και η απόδοση χρήσης ενός ανεκτίμητου κεφαλαίου του σύγχρονου πολιτισμού μας… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο νόστος δεν είναι νόσος, είναι μνήμη σχέσης με τη μήτρα και έχει κόστος (ψυχικό πόνο). Θυμάμαι ένα εστιατόριο με το όνομα “Ιθάκη” κάπου στα νότια, κοντά στη θάλασσα – πιθανώς ανήκον σε κάποιον Ιθακήσιο που τον φέρνει νοητά πιο κοντά στην πατρίδα του. Μου έρχεται στη σκέψη και η οργάνωση “Ithaca” για τη φροντίδα υγιεινής των αστέγων της Αθήνας. Υπάρχει εδώ κάποια ποιητική διάσταση, βαθύτερα ανθρώπινη, ένα ήθος.

Ήθος: αναγραμματίζοντας το τοπωνύμιο, βρίσκω τα ΗΘΙΚΑ των ανθρωπίνων παθών που έκαναν την ΙΘΑΚΗ (τα ίδια γράμματα) σημαίνουσα ποιητική έννοια της λαχτάρας των νεομένων – και σε αυτά μένω:

Στους στίχους 21-28 της ραψωδίας Ι της Ομήρου Οδύσσειας (στην εικόνα: το ομηρικό κείμενο και η μετάφραση του Ζήσιμου Σιδέρη – από τη σειρά αρχαιοελληνικής γραμματείας των εκδόσεων Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ, περί τα μέσα της δεκαετίας ´70).
Ναιετάω δ’ Ἰθάκην εὐδείελον. ἐν δ’ὅρος αὐτῇ,
Νήριτον εἰνοσίφυλλον ἀριπρεπές. ἀμφί δέ νῆσοι
πολλαί ναιετάουσι μάλα σχεδόν ἀλλήλησιν,
Δουλίχιόν τε Σάμη τε καί ὑλήεσσα Ζάκυνθος.
αὐτή δε χθαμαλή πανυπερτάτη εἰν’ ἁλί κεῖται
πρὸς ζόφον, αἱ δέ τ’ ἄνευθε πρὸς ἠῶ τ’ ἠέλιόν τε,
τρηχεῖ’, ἀλλ’ ἀγαθή κουροτρόφος. οὔ τοι ἐγώ γε
ἧς γαίης δύναμαι γλυκερώτερον ἄλλο ἰδέσθαι.

Στο χειρόγραφο της μιας σελίδας – κλασσικό branding της αυθεντικής ποίησης, στην “Ιθάκη” του Αλεξανδρινού Ποιητή των ποιητών (στη φωτογραφία, από Cavafy Archive – Onassis Foundation).

Να μας φυλάει ο καλός θεός να μην πονούν τα μάτια μας από τις άπειρες, σύγχρονες αυθαιρεσίες δανειοληψίας της “Ιθάκης” για το “sold out” των δήθεν “πονημάτων”. Και από την υστερόβουλη αμετροέπεια και πονηριά της κλοπής λίγου φωτός και νοήματος υπέρ κενών περιεχομένου “νόστιμων” και “μεγάλων αποφάσεων και επιστροφών”, όπου ο καθείς και η “Ιθάκη” του τάχα, όπως την (ή δεν την) ερμηνεύει.

—————
* Γιάννης Ρούντος: Σύμβουλος – πρεσβευτής ιδεών και πρωτοβουλιών για τον Πολιτισμό και τη Βιωσιμότητα, πρώην στέλεχος στην επιχειρηματική κοινότητα με αξιοσημείωτο διοικητικό έργο στους τομείς για τις Εταιρικές Υποθέσεις, την Επικοινωνία & Δημόσια Εικόνα, την Εταιρική Ευθύνη & Βιώσιμη Ανάπτυξη.

Το άρθρο Η ΙΘΑΚΗ και τα ποιητικά ΗΘΙΚΑ του νόστου… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Επιτέλους, αρχίζει να γίνεται αντιληπτό πως ο Πολιτισμός μπορεί να γίνει ο συνεκτικός ιστός της πιο ουσιαστικής και βαθύτερης Ευρωπαϊκής ενοποίησης και Βιωσιμότητας. Το “ευρωπαϊκό όνειρο” έως σήμερα φαίνεται να εξελίσσεται σε μια γραφειοκρατική φενάκη, περιοριζόμενο μόνο στο οικονομικό σκέλος.

Μια ισχυρή και ενιαία Ευρώπη ως επιστέγασμα προϋποθέτει, για μια αποτελεσματική ολοκλήρωση της ιδέας, να προηγηθούν άλλες κοινές αξιακές παραδοχές. Πρακτικά, έχουμε να διανύσουμε αποστάσεις όπου τα πράγματα της “ανάπτυξης” τρέχουν πολύ γρηγορότερα από εμάς και μας υπαγορεύουν απαρέγκλιτα στενές επιλογές στην ανταγωνιστική επιχειρηματικότητα και οικονομία, καθώς δημιουργούν “δεδομένα”.

Εδώ, ο Πολιτισμός έρχεται να διευρύνει δυνατότητες, ως πεδίο κοινής αναφοράς και μεγάλο πλεονέκτημα υπεροχής αναξιοποίητο εν πολλοίς, που μπορεί να εξισορροπήσει και να συγκεράσει, με τον ήπιο χαρακτήρα του διαλόγου και της όσμωσης μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και με την ανάδειξη των πολιτιστικών αξιών, διαφορετικές τάσεις προς την κατεύθυνση μιας συνισταμένης ευρωπαϊκής προόδου.

Σύμφωνα με το σχέδιο της Επιτροπής, η “πολιτιστική πυξίδα για την Ευρώπη” θα κατευθύνει την ενωσιακή πολιτική προς μια ΕΕ η οποία:
στηρίζει και ενισχύει τις ευρωπαϊκές αξίες και τα πολιτιστικά δικαιώματα,
ενδυναμώνει τους καλλιτέχνες και τους επαγγελματίες του πολιτιστικού τομέα,
αξιοποιεί τον πολιτισμό και την πολιτιστική κληρονομιά για να γίνει πιο ανταγωνιστική, ανθεκτική και συνεκτική,
προάγει τις διεθνείς πολιτιστικές σχέσεις και συμπράξεις.

Πρακτικά, στόχος είναι να αξιοποιηθούν τα άφθονα και σπουδαία πολιτιστικά αγαθά της Ευρώπης. Ακόμη, να αντιμετωπιστούν τα εμπόδια που αποτελούν τροχοπέδη για τους κλάδους του πολιτισμού και της δημιουργικότητας, όπως:
οι περιορισμοί στην καλλιτεχνική έκφραση,
τα επισφαλή μέσα διαβίωσης των καλλιτεχνών,
οι άνισες ευκαιρίες και ο μετασχηματιστικός αντίκτυπος της τεχνητής νοημοσύνης.

Τα παραπάνω σημεία του σχεδίου της “πυξίδας” εκτιμώ πως είναι το στοίχημα της Ευρωπαϊκής Βιωσιμότητας: προστιθέμενη αξία στα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Ευρώπης είναι το μοναδικό υπόβαθρο του πολύτιμου μωσαϊκού που χαρακτηρίζει τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, με τη μακρά συνέχειά του, καθώς το λίκνο του βρίσκεται στα βάθη του χρόνου.

Ο Αλμπέρ Καμύ, μιλώντας πριν 69 χρόνια (Απρίλιος 1955 στην Πνευματική Ελληνογαλλική Ένωση), ακούγεται σήμερα τόσο επίκαιρος: “Ο Ευρωπαϊκός Πολιτισμός είναι ο τόπος της ποικιλομορφίας των σκέψεων, των αντιθέσεων, των αντιτιθεμένων αξιών και της ατέρμονης διαλεκτικής. Η ζωντανή διαλεκτική στην Ευρώπη είναι εκείνη που δεν καταλήγει σε ένα είδος απολυταρχικής ιδεολογίας και παράλληλα ορθόδοξης. Αυτός ο πλουραλισμός, που υπήρξε πάντα το θεμέλιο της έννοιας της ευρωπαϊκής ελευθερίας, μου φαίνεται πως είναι η πιο σημαντική συμβολή του πολιτισμού μας. Αυτός ακριβώς ο πλουραλισμός βρίσκεται σε κίνδυνο και αυτόν οφείλουμε, με κάθε τρόπο, να διαφυλάξουμε”.

Η “πολιτιστική πυξίδα για την Ευρώπη” μπορεί να γίνει αφετηρία για την ενεργοποίηση των θησαυρών μιας πλούσιας παρακαταθήκης απέναντι στη μονοδιάστατη εικόνα της οικονομικής ένωσης. Θα μπορούσε αυτή η παράδοση πολιτισμού να κάνει τη δυναμική διαφορά για την ΕΕ του μέλλοντος, δίνοντας απόκριση στο ερώτημα “ποιά Ευρώπη θέλουμε”.

Ειδικότερα για την Ελλάδα, ο Πολιτισμός και η πολιτιστική κληρονομιά ως ιστορικό απόθεμα (γράμματα, τέχνες, μνημεία) εν δυνάμει λειτουργικό στη σύγχρονη εποχή, αποτελεί όχι μόνον πηγή εθνικού πλούτου αλλά και το πιο πειστικό στοιχείο ταυτότητας για τη χώρα και το Γένος – ωστόσο, ταυτότητα που δυστυχώς φθίνει από κάθε πλευρά.

Είναι πραγματικό ότι η ελληνική επιχειρηματική κοινότητα, ιδιαίτερα μετά το άνοιγμα της αγοράς σε ξένα κεφάλαια και σε εισαγόμενη ηγεσία από την αλλαγή του αιώνα και εντεύθεν, σχεδόν αγνοεί τη σημασία της αναγνώρισης και αξιοποίησης του τοπικού πολιτιστικού αποθέματος.

Ας χρησιμοποιηθεί, λοιπόν, η “πυξίδα” – να μη μείνει στα χαρτιά. Ελπίδα είναι αυτό το μήνυμα να κατανοηθεί και να αξιολογηθεί με σοβαρότητα από τους επιχειρηματικούς οργανισμούς. Είναι βάσιμος ο σκεπτικισμός για την εφαρμογή, καθώς απαιτείται ανατροπή μιας ελλειμματικής και παραμορφωτικής κουλτούρας και η μετάβαση στις βαθύτερες πηγές γνώσης και ευημερίας, για μια ολιστική αναθεώρηση των περί βιωσιμότητας φληναφημάτων. Και τούτο, κάθε άλλο παρά υπόθεση αυτοματικών διαδικασιών και ελαχίστου χρόνου είναι, θέλει επιμονή και εστίαση στην πράξη σε βάθος χρόνου.

Το ερώτημα είναι αν θα ενδιαφερθούν να υποστηρίξουν ένα τέτοιο στοίχημα οι επιχειρήσεις συμμετέχοντας σε επενδύσεις και χρηματοδότηση και βέβαια προς τούτο, αν οδηγούνται από ηγέτες που κατανοούν τον Πολιτισμό. Παραπέμπω σε σχετικό πρόσφατο άρθρο μου, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ – ιστοσελίδα kathimerini.gr:
https://www.kathimerini.gr/society/563911327/zitoyntai-igetes-poy-na-katanooyn-ton-politismo-tis-eythynis-2/.

Πηγή: epixeiro.gr
——————-

* Γιάννης Ρούντος: Σύμβουλος – πρεσβευτής ιδεών και πρωτοβουλιών για τον Πολιτισμό και τη Βιωσιμότητα, πρώην στέλεχος στην επιχειρηματική κοινότητα με αξιοσημείωτο διοικητικό έργο στους τομείς για τις Εταιρικές Υποθέσεις, την Επικοινωνία & Δημόσια Εικόνα, την Εταιρική Ευθύνη & Βιώσιμη Ανάπτυξη.

Το άρθρο Η Ευρώπη, η “πολιτιστική πυξίδα” και η επιχειρηματικότητα… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.