Ανατρέχοντας στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου, τότε που πολλά απ’ όσα σήμερα θεωρούνται δεδομένα (ή τουλάχιστον έτσι τα εκλαμβάναμε μέχρι την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία) αποτελούσαν αγωνιώδη ζητούμενα για ολόκληρη την ανθρωπότητα, θυμόμαστε τις συναντήσεις κορυφής Ρήγκαν – Γκορμπατσώφ. Ο αμερικανός Πρόεδρος, φανατικός πολέμιος της «Σοβιετικής απειλής» αλλά και τολμηρά διορατικός ώστε να βαδίσει στο δρόμο της προσέγγισης, δίπλα στον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Σαν φρουτώδες, στιβαρό, αμερικανικό bourbon δίπλα σε ξεθυμασμένη βότκα μιας από χρόνια παρηκμασμένης νομενκλατούρας. Ο λαμπερός, ώριμος, «blended and matured» ηθοποιός, πλάι στο διασημότερο ομαλό αιμαγγείωμα μετώπου της σύγχρονης παγκόσμιας ιστορίας. Ο ένας περιέγραφε το όραμά του για την καταρρέουσα ΕΣΣΔ με λέξεις όπως «περεστρόικα» και «γλάσνοστ». Ο άλλος συνέπαιρνε το μέσο Αμερικανό με τον πιασάρικο «πόλεμο των άστρων», την από του διαστήματος προστασία από ενδεχόμενη σοβιετική επίθεση των –κατά τα άλλα χρεοκοπημένων- ΗΠΑ. Ας μην υψώθηκε ποτέ, παρά μόνο στις προεκλογικές εκστρατείες των ρεπουμπλικάνων, η αντιπυραυλική ασπίδα της Αμερικής, η έκβαση του Ψυχρού Πολέμου είχε ήδη κριθεί, με τρόπο πιο προβλέψιμο ακόμη και από το φινάλε των καουμπόικων ταινιών που πρωταγωνιστούσε ο Ρέιγκαν, εκεί όπου νικάει πάντα ο «καλός Αμερικάνος».

Τα κάστρα πέφτουν από μέσα, η ΕΣΣΔ κατέρρευσε δίχως πόλεμο, και ο Γκόρμπι κατέληξε να διαφημίζει πίτσες για λογαριασμό της Pizza Hut. Όμως και οι άνθρωποι πέφτουν από μέσα και στους εγκεφαλικούς λοβούς που ονειρεύτηκαν διαστημικές πλατφόρμες άρχισαν να αναπτύσσονται οι δυστροφικοί νευρίτες της νόσου του Alzheimer. Πλάκες αμυλοειδούς, σαν διαστρικές, δορυφορικές εξέδρες στον φλοιό του προεδρικού εγκεφάλου και η άνοια να μεγαλώνει το διάστημα ανάμεσα στη μνήμη και στη λησμονιά. Εκείνοι που φεύγουν γίνονται αστέρια, στον ουρανό της θύμησης που πολεμά ενάντια στο ξεθώριασμα της λησμονιάς. Ο γιος του Ρέιγκαν έγραφε για τον κολυμβητικό ανταγωνισμό με τον πατέρα του πως ο ναυαγοσώστης, στα νιάτα του, εξηντάρης τότε Ρέιγκαν έχασε πρώτη φορά στο κολύμπι από το γιο του όταν ο τελευταίος έφτασε στην ηλικία των 12 ετών. «Όλες οι κούρσες είναι μπερδεμένες στο μυαλό του πατέρα μου» έγραφε στο αμερικάνικο Esquire «όλες εκτός από μία»… Εμείς ίσως αξίζει να θυμόμαστε κάτι απ’ τη ζωή ενός ανθρώπου που η αρρώστια τού πήρε μακριά όλες του τις μνήμες». Και ίσως κάτι αντίστοιχο να αξίζει να θυμόμαστε και από τη ζωή του Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς Γκορμπατσώφ που έφυγε απόψε και εκείνος, για το μεγάλο ταξίδι, οποία και αν ήταν η «σοβαρή και παρατεταμένη ασθένεια» που αντιμετώπιζε.….

*Ψυχίατρος – Διδάκτωρ Παν/μίου Αθηνών
Πρόεδρος ΔΣ ΚΕΘΕΑ
Μέλος Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων Δημόσιας Υγείας

Το άρθρο Ο Γκορμπατσώφ και ο «πόλεμος των άστρων» που φεύγουνε… Του Χρίστου Χ. Λιάπη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Αυτό είναι άλλο ένα χτύπημα της καμπάνας, μια νέα τρομερή προειδοποίηση ότι στην πυρηνική εποχή χρειάζεται νέα πολιτική σκέψη και απαιτούνται νέες πολιτικές». Πρώτη δημόσιες δηλώσεις για το δυστύχημα στον πυρηνικό ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό στο Τσερνόμπιλ (Ουκρανία), 14η Μαΐου 1986, στη σοβιετική τηλεόραση.

«Κάποια στιγμή, η χώρα άρχισε να χάνει την ορμή της, οι δυσκολίες και τα ανεπίλυτα προβλήματα άρχισαν να συσσωρεύονται, εμφανίστηκαν στοιχεία βαλτώματος και άλλα φαινόμενα ξένα στον σοσιαλισμό. Κι αυτό έπληξε σκληρά την οικονομική, την κοινωνική, την πολιτισμική και την πνευματική ζωή».

«Ανάγκη για αλλαγή υπήρχε για πολύ καιρό, στην οικονομία και σε άλλα πεδία, αλλά δεν εφαρμόστηκε στην πολιτική και πρακτική δουλειά του κόμματος και του κράτους». Ομιλία στην Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, Ιανουάριος 1987.

«Για τους πάντες, και πάνω απ’ όλα για τις δυο μεγάλες δυνάμεις μας, η συμφωνία το κείμενο της οποίας είναι πάνω στο τραπέζι προσφέρει, επιτέλους, τη μεγάλη ευκαιρία να πάρουμε τον δρόμο που οδηγεί μακριά από την απειλή της καταστροφής. Είναι καθήκον μας να αξιοποιήσουμε πλήρως αυτή την ευκαιρία και να προχωρήσουμε μαζί προς έναν κόσμο απαλλαγμένο από τα πυρηνικά όπλα, που θα είναι καλύτερος για τα παιδιά και για τα εγγόνια μας και τα δικά τους παιδιά και τα δικά τους εγγόνια (…) προς την υπόσχεση της πλήρωσης και της πιο ευτυχισμένης ζωής, χωρίς φόβο, και χωρίς την παράλογη κατασπατάληση πόρων για όπλα καταστροφής». Στην τελετή υπογραφής της INF (Intermediate-Range Nuclear Forces Treaty) με τον αμερικανό πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν, 8η Δεκεμβρίου 1987, στην Ουάσινγκτον.

«Είχαμε μισό εκατομμύριο άνδρες εκεί, οπλισμένους μέχρι τα δόντια. Τη μεγαλύτερη συγκέντρωση όπλων, καλά εκπαιδευμένων στρατιωτών, αρμάτων μάχης, πυρηνικών όπλων. Αν δίναμε τέτοια διαταγή, θα ήταν λάθος, θα οδηγούσε σε καταστροφή, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο». Για την απόφασή του να μη διατάξει τον σοβιετικό στρατό να εμποδίσει την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, συνέντευξη στο καναδικό τηλεοπτικό δίκτυο CBC, 2009.

«Πρώτα απ’ όλα, είμαι βαθιά συγκινημένος, ως άνθρωπος, για την απόφαση αυτή, δεν θα θα το κρύψω. Αλλά αποδέχομαι το βραβείο (…) όχι προσωπικά, αλλά ως αναγνώριση της μεγάλης αξίας και της τεράστιας σημασίας της σημαντικής αποστολής που ονομάζουμε περεστρόικα για τη μοίρα όλου του κόσμου». Δηλώσεις σε ξένους δημοσιογράφους αφού του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, 15η Οκτωβρίου 1990.

«Η μοίρα το θέλησε πως όταν έγινα αρχηγός του κράτους, ήταν ήδη πασιφανές πως κάτι πήγαινε στραβά σε αυτή τη χώρα. Είχαμε αφθονία στα πάντα: γη, πετρέλαιο, αέριο και άλλους φυσικούς πόρους, κι ο θεός μας προίκισε με ευφυΐα και ταλέντο — και παρ’ όλ’ αυτά ζούσαμε πολύ χειρότερα από τον κόσμο σε άλλες βιομηχανικές χώρες και το χάσμα διαρκώς μεγάλωνε.

Ο λόγος ήταν προφανής ήδη για καιρό: η κοινωνία μας ήταν πιασμένη στην αρπάγη του γραφειοκρατικού συστήματος. Καταδικασμένη να υπηρετεί την ιδεολογία και να κουβαλάει το βαρύ φορτίο της κούρσας των εξοπλισμών, πιεζόταν αφόρητα. Όλες οι προσπάθειες να εφαρμοστούν μεταρρυθμίσεις με μισή καρδιά, κι έγιναν πολλές, απέτυχαν η μια μετά την άλλη. Η χώρα έχανε κάθε ελπίδα. Δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι. Έπρεπε να αλλάξουμε τα πάντα ριζικά. Για αυτόν τον λόγο, ποτέ δεν μετάνιωσα που δεν χρησιμοποίησα τη θέση μου του Γενικού Γραμματέα απλά για να ‘βασιλέψω’ για μερικά χρόνια.

Εγκαταλείπω το αξίωμά μου με ανησυχία — αλλά και με ελπίδα, με πίστη σε εσάς, στη σοφία σας και στην πνευματική σας δύναμη. Είμαστε οι κληρονόμοι ενός σπουδαίου πολιτισμού, και η αναζωογόνηση και η μεταμόρφωση μας για να αποκτήσουμε σύγχρονη και αξιοπρεπή ζωή εξαρτάται από όλους και τον καθένα μας». Τελευταία ομιλία με την ιδιότητα του ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, 25η Δεκεμβρίου 1991.

«Όσον αφορά τη στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στην Ουκρανία που άρχισε την 24η Φεβρουαρίου, υπογραμμίζουμε την ανάγκη να σταματήσουν το ταχύτερο οι εχθροπραξίες και να αρχίσουν άμεσα ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Δεν υπάρχει τίποτε πολυτιμότερο στον κόσμο από τις ανθρώπινες ζωές». Ανακοίνωση του Ιδρύματος Γκορμπατσόφ, 26η Φεβρουαρίου 2022.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Θάνατος Γκορμπατσόφ: Ο τελευταίος ηγέτης της Σοβιετικής Ενωσης με τα δικά του λόγια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η Σοβιετική Ένωση χτίστηκε πάνω σε ένα πολιτικό σχέδιο ισότητας και δικαιοσύνης, που περνούσε μέσα από έναν αυταρχικό μηχανισμό εξουσίας, και κατέληξε να ισοπεδώσει τον άνθρωπο, την ελευθερία του και την πίστη σε πολιτικά σχέδια που θα «άλλαζαν τον κόσμο»

Το άρθρο Η εκδίκηση του Γκορμπατσόφ… Του Κώστα Μποτόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.