Οι αποφάσεις ενός Δικηγορικού Συλλόγου δεν μπορούν να «ακρωτηριάζουν» τη λειτουργία της Δικαιοσύνης!

Το άρθρο Η αποχή των δικηγόρων εμπόδισε τη δίκη της μαφίας των φοιτητικών εστιών… Του Γρηγόρη Καλφέλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Εάν δεν αντιδράσει η διεθνής έννομη τάξη, θα επικρατεί μονίμως και αιματηρά το δίκαιο του ισχυρού (όπως μας έχει πει και ο Θουκυδίδης εδώ και 2500 χρόνια)!

Το άρθρο Μπορεί να διωχθεί ο Πούτιν για εγκλήματα πολέμου;… Του Γρηγόρη Καλφέλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Χωρίς τη συναίνεση των απλών Γερμανών πολιτών ο ναζισμός και το Ολοκαύτωμα δεν θα είχαν εκκολαφθεί!

Το άρθρο Το Ολοκαύτωμα και η Θεσσαλονίκη… Του Γρηγόρη Καλφέλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Κατά πάσα πιθανότητα στις αρχές του Δεκέμβρη θα γίνουν οι εκλογές για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ και είναι ότι ο κόσμος αδιαφορεί για αυτό το γεγονός, όπως ακριβώς αδιαφορούσε ο κόσμος και για τον ήρωα του Φρόιντ, που στα όνειρά του έβλεπε έντρομος ότι εμφανιζόταν γυμνός στους δρόμους, αλλά κανένας δεν έδινε σημασία για τη γύμνια του. Και κάτι τέτοιο είναι λογικό, αφού το λεγόμενο ΚΙΝΑΛ, εδώ και χρόνια, είναι περιχαρακωμένο στο 5% ή 6% (από την άποψη της λαϊκής απήχησης) και δεν έχει καμία δυναμική ανόδου.

Ωστόσο, το ζήτημα τούτο είναι άκρως σοβαρό. Για ποιον λόγο; Γιατί σήμερα στην Ελλάδα ο σημερινός Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κυβερνά κατ’ ουσία, χωρίς να ασκείται από τα υπόλοιπα κόμμα- τα μια σοβαρή και επεξεργασμένη αντιπολίτευση!

Έτσι, είναι ενδεικτικό ότι το υπουργείο Παιδείας διέγραψε πρόσφατα – και εντελώς απαράδεκτα – τα χρέη κάποιων πανεπιστημιακών καθηγητών και κανείς δεν είπε τίποτε (παρότι επρόκειτο κατά την αξιολογική μου κρίση για μια πράξη διαφθοράς).

Και αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα, αφού η δυτική δημοκρατία είναι εξ ορισμού ένα «συγκρουσιακό μοντέλο» και προϋποθέτει ότι υπάρχουν αξιόπιστα κόμματα τα οποία προσφέρουν διαφορετικές εναλλακτικές λύσεις στους πολίτες για τα προβλήματά τους..

Όμως σήμερα, δυστυχώς, αξιόπιστη αντιπολίτευση δεν μπορεί να ασκηθεί από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (τον ΣΥΡΙΖΑ), αφού ως κυβέρνηση – σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής τουλάχιστον – είχε ακρωτηριάσει τις συντάξεις των πιο φτωχών ανθρώπων!

Κατά συνέπεια ποιος μπορεί να πιστέψει, άραγε, την κριτική την οποία ασκεί το κόμμα τούτο στην κυβέρνηση για τη χειροτέρευση της ζωής αυτών των ανθρώπων, λόγω της κυβερνητικής πολιτικής στα εργασιακά ζητήματα;

Επιπλέον, η προσωπικότητα του κ. Τσίπρα δεν εμπνέει καθόλου, αφού ήταν ο βασικός «εχθρός των θεσμών». Ποιος άραγε μπορεί να ξεχάσει την ολέθρια δήλωση του πρώην πρωθυπουργού ότι το Συμβούλιο Επικρατείας ήταν το «θεσμικό εμπόδιο» που εμπόδιζε την ολοκληρωτική κατάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ;

Ωστόσο και το κόμμα του ΚΙΝΑΛ αδυνατεί να ασκήσει μια αξιόπιστη αντιπολίτευση, κυρίως γιατί δεν κατόρθωσε να αποκτήσει μια διαυγή «ιδεολογική ταυτότητα» και κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς πρεσβεύει το κόμμα τούτο!

Υπενθυμίζω μάλιστα, ότι ο αντιφατικός, αλλά ευφυής Ανδρέας Παπανδρέου είχε οριοθετήσει εξ αρχής ότι το κόμμα του εκπροσωπούσε τους «μη προνομιούχους» (έστω και αν η ταυτότητα τούτη είχε θολωθεί αργότερα από τους «διεφθαρμένους» της περιόδου εκείνης).

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πιστεύω ειλικρινά, ότι «Ο ιστορικός κύκλος» της κυρίας Γεννηματά έχει ολοκληρωθεί και ότι είναι απαραίτητο να αλλάξει η ηγεσία του ΚΙΝΑΛ (ώστε ενδεχομένως να εκκολαφθεί ένα ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα το οποίο θα εκπροσωπεί τον κόσμο των φτωχών και των αδυνάτων και θα σέβεται τους θεσμούς της δυτικής δημοκρατίας)!

Και ο Ανδρέας Λοβέρδος πιστεύω, ότι είναι ο πιο κατάλληλος για την ηγεσία αυτού του κόμματος!

Και ίσως συμβάλλει στην αναγέννηση μιας σύγχρονης Κεντροαριστεράς ή θα επικεντρώνει την προσοχή της στην προστασία των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών, των μειονοτήτων, των γυναικών κ.λπ.

Σημειώνω πάντως, ότι όταν είχε ψηφιστεί ο νόμος για τα Κα δικαιώματα των διεμφυλικών κάποιοι από την ηγετική ομάδα του σημερινού ΚΙΝΑΛ είχαν ψηφίσει αδικαιολόγητα εναντίον του σχετικού νόμου!

Επίσης, ένα μεγάλο πρόβλημα το οποίο είναι απαραίτητο να συζητηθεί είναι η πιο δίκαιη κατανομή του πλούτου! Αναφέρω ενδεικτικά, ότι ο γάλλος οικονομολόγος Pikeity είχε προτείνει για την καταπολέμηση των έντονων ανισοτήτων στην Ευρώπη μια προοδευτική φορολογία εισοδήματος, η οποία θα ανέρχεται μέχρι και το 80% στα πλουσιότερα Κοινωνικά στρώματα («Το Κεφάλαιο τον 21ο αιώνα»).

Το συμπέρασμα; Η αλλαγή ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ ίσως οδηγήσει στην αναγέννηση μιας σοβαρής Κεντροαριστεράς!

*καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ

Το άρθρο Επιβεβλημένη μια διαυγής ιδεολογική ταυτότητα… Του Γρηγόρη Καλφέλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στις 27 Αυγούστου πέθανε το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Άκης Τζοχατζόπουλος.

Είχε προηγηθεί στις 31 Οκτωβρίου του 2017 η εξευτελιστική του καταδίκη από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών σε 19 χρόνια κάθειρξη για νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα , λόγω της υποθέσεως που αφορούσε την αγορά υποβρυχίων από τη γερμανική εταιρεία Φέροσταλ.

Όμως ας μη αυταπατώμεθα αφελώς! Ο Τζοχατζόπουλος μπορεί να πέθανε μέσα στη μοναξιά του, αλλά το «φαινόμενο Τζοχατζόπουλου» δεν είχε επωαστεί από μόνο του. Τι εννοώ;

Μαζί με τη βαριά καταδίκη του Τζοχατζόπουλου το 2017 για το ξέπλυμα του βρώμικου χρήματος είχαν «δικαστεί» συμβολικά (και είχαν περάσει από το καθαρτήριο του Δάντη) και πολλά άλλα μεγέθη της σύνθετης  μεταπολιτευτικής περιόδου (που ήταν και καλή και κακή) .

Και , καταρχήν, μαζί με τον Τζοχατζόπουλο είχε «δικαστεί» σε πρώτο επίπεδο και  το αυταρχικό μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας (όπου ο πρωθυπουργός ήταν το κέντρο των πάντων) !

Τι σήμαινε αυτό; Σήμαινε απλά ότι ο εκάστοτε πρωθυπουργός  στην Ελλάδα μπορούσε να κυβερνά ουσιαστικά με μια ομάδα εμπίστων και «κολλητών»,  χωρίς να υπάρχουν τα περίφημα θεσμικά αντίβαρα ελέγχου  (δηλαδή τα γνωστά «checks and balances»).

Το κακό τούτο σύστημα διακυβέρνησης είχε  εγκαινιαστεί από τον Ανδρέα Παπανδρέου και είχε συνεχιστεί από τον Κώστα Σημίτη  (ο οποίος μπορεί να ήταν προσωπικά ένας ακέραιος άνθρωπος και να είχε εντάξει τη χώρα μας στην Ευρωζώνη), ωστόσο είχε παραχωρήσει στον Άκη Τσοχατζόπουλο μια ανεξέλεγκτη εξουσία στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Και το μοντέλο τούτο διακυβέρνησης είχε συνεχιστεί ακάθεκτα με ένα από τους πιο αντιπαραγωγικούς πρωθυπουργούς της μεταπολεμικής Ελλάδας (τον Κώστα Καραμανλή το νεότερο) και είχε φθάσει στο απόγειο του με τον Αλέξη Τσίπρα.

Ο οποίος είχε επίσης κυβερνήσει  με μια ομάδα προσωπικών φίλων, κάποιοι εκ των οποίων είχαν και εξακολουθούν να έχουν ένα παρακμιακό (κατά την άποψη μου) δημόσιο λόγο, όπως είναι ο Παύλος Πολάκης.

Μόνο , με αυτή την ανάλυση μπορεί να ερμηνεύσει κανείς βαθύτερα, πώς ο Άκης Τσοχατζόπουλος είχε κατορθώσει κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης χρονικής περιόδου να αναπτύξει – σύμφωνα με το Εισαγγελικό κατηγορητήριο- κάποιες περίπλοκες σχέσεις  με τις  offshore εταιρείες , μέσω των οποίων ξεπλένονταν οι μαύρες μίζες από την αγορά των υποβρυχίων ( « ΤΟ ΒΗΜΑ», 18/4/2012).

Με άλλα λόγια ήταν το alter ego του Ανδρέα Παπανδρέου  και μπορούσε να κάνει ότι θέλει, αφού τον εμπιστευόταν τυφλά και το ίδιο συνέβαινε και αργότερα !

Επομένως , για την εκκόλαψη του φαινομένου Τζοχατζόπουλου ευθύνεται πρωταρχικά το απωθητικό «πρωθυπουργικο-κεντρικό» σύστημα διακυβέρνησης !

Δηλαδή, το ότι οι εκάστοτε πρωθυπουργοί στην Ελλάδα μπορούν να κυβερνούν με τους στενούς τους φίλους (και οι τελευταίοι να κάνουν ότι θέλουν στον τομέα τους)!

Και αν δεν το αλλάξουμε αυτό το σύστημα τότε δεν θα έχουμε επιτύχει απολύτως τίποτε!

Και αυτό σημαίνει συνεχή λογοδοσία των πρωθυπουργών , ενδεχόμενα σε ανεξάρτητες αρχές ή άλλα όργανα ελέγχου,  τρείς μόνο θητείες των βουλευτών και συμμετοχή των πολιτών στο δημόσιο γίγνεσθαι (μέσω των δημοψηφισμάτων ή μέσω άλλων τρόπων που θα διευρύνουν την αντιπροσωπευτικότητα της δημοκρατίας μας, « Ούλριχ Μπεκ, Η επινόηση του πολίτικού»).

Διαφορετικά, φαινόμενα Τζοχατζόπουλου είναι δυνατό να δούμε και στο μέλλον!

Και δεν ξέρω αν και ο σημερινός πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αφομοιώσει την παραπάνω ανάλυση, αφού και στον πρόσφατο ανασχηματισμό δεν πείραξε τους προσωπικούς του φίλους, όπως είναι ο Υπουργός της Δικαιοσύνης!

Ο οποίος μπορεί να είναι ένας «συνεννοήσιμος άνθρωπος», αλλά δεν έχει καμία σχέση με τη Δικαιοσύνη (:είναι μικροβιολόγος)!

Το συμπέρασμα; Το «φαινόμενο Τζοχατζόπουλου» μας θυμίζει, ότι πρέπει να αλλάξουμε εκ θεμελίων το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας μας, αν θέλουμε να αναγεννηθούμε από τις στάχτες ( μετά την οικονομική κρίση και την πανδημία)!

*Γρηγόρης Καλφέλης – Καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ (kalfelis@law.auth.gr)

Πηγή: in.gr

Το άρθρο Το φαινόμενο Άκη Τζοχατζόπουλου… Του Γρηγόρη Καλφέλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Γρηγόρη Καλφέλη*

Οι ιδιοκτήτες εστιατορίων και άλλοι καταστηματάρχες αντιδρούν έντονα απέναντι στη διαφαινόμενη πρόθεση της κυβέρνησης να νομοθετήσει από 15 Ιουλίου το κατά την άποψη μου αυτονόητο και αναγκαίο μέτρο για τη διαφύλαξη του εννόμου αγαθού της δημόσια υγείας. Ποιο είναι αυτό το μέτρο; Να μην μπορεί ένας πολίτης, χωρίς επίδειξη πιστοποιητικού πλήρους εμβολιασμού (:2 δόσεις), να μπαίνει στα καταστήματα εστίασης. Και προσθέτω εγώ και στα θέατρα ή σε οποιασδήποτε άλλες υπαρξιακές δραστηριότητες, όπου μαζεύεται πολύς κόσμος και διευκολύνεται πολύ επικίνδυνα η διάδοση του μολυσματικού ιού με τη «μετάλλαξη Δέλτα».

Μάλιστα, η Πρόεδρος του δικτύου «Επαγγελματιών Εστίασης» εκφράζει και την άποψη, ότι ένα τέτοιο μέτρο θα είναι «αντισυνταγματικό».

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι απαραίτητο να δηλώσω ευθέως και απερίφραστα , ότι κατά τη γνώμη μου όλες αυτές οι απόψεις οι οποίες αμφισβητούν τη νομιμότητα και τη συνταγματικότητα του ανωτέρω μέτρου είναι και εσφαλμένες και αποπροσανατολιστικές.

Και καταρχήν πολλοί δεν γνωρίζουν, ότι υπάρχει πλέον μια πρόσφατη και σημαντική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου η οποία κρίνει, ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός (compulsory vaccination) κάτω από ορισμένες περιστάσεις είναι ένα απαραίτητο μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία. Τι ακριβώς είχε συμβεί σε αυτή την υπόθεση (Vavricka and Others v. the Czech Republic);

Κάποιοι Τσέχοι γονείς είχαν προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, επειδή ακριβώς τα παιδιά τους δεν είχαν γίνει δεκτά από ένα Νηπιαγωγείο. Και γιατί δεν είχαν γίνει δεκτά; Γιατί οι γονείς τους δεν τους είχαν κάνει τα (επιβληθέντα από την Τσέχικη κυβέρνηση) «υποχρεωτικά εμβόλια» κατά της πολιομυελίτιδας, της ηπατίτιδας Β κλπ. Τι επικαλούνταν οι ανωτέρω Τσέχοι πολίτες; Ότι με τον «αποκλεισμό» των παιδιών τους από το επίμαχο Νηπιαγωγείο -εξαιτίας του μη εμβολιασμού – είχε παραβιαστεί η «ιδιωτική τους ζωή» (και κατά συνέπεια και όλες οι αυτόνομες επιλογές των ατόμων οι οποίες εντάσσονται μέσα στο πλαίσιο αυτό). Τι δέχθηκε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κάνοντας χρήση των αρχών της «αναλογικότητας και της αναγκαιότητας»; Ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός ήταν μια κοινωνικά αναγκαία απάντηση της Τσέχικης κυβέρνησης , ώστε να προστατευθούν όλα τα μικρά παιδιά από τη διάδοση κάποιων μολυσματικών ασθενειών.

Επομένως οι δικαστές του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στάθμισαν την αξία των εννόμων αγαθών μιας δημοκρατικής κοινωνίας και έκριναν ότι η προστασία της δημόσιας υγείας έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία σε σχέση με την προστασία της «ιδιωτικής ζωής». Κατά συνέπεια η παραπάνω απόφαση μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί ως νομιμοποιητική βάση για τη λήψη του επίμαχου μέτρου.

Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια; Όσοι δεν θέλουν να κάνουν εμβόλιο εναντίον της Covid19, γιατί πιστεύουν ότι από πίσω κρύβεται ο Σατανάς ή γιατί πιστεύουν ότι από πίσω «κρύβεται» ο Μπιλ Γκέιτς και οι μεγάλες καπιταλιστικές φαρμακευτικές εταιρίες, ας μη το κάνουν. Δεν είναι δυνατό όμως να παρασύρουν στην καταστροφή και όλους τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες οι οποίοι έκαναν ήδη και τη 2η δόση του εμβολίου, ώστε να πηγαίνουν άνευ κινδύνου να τρώνε σε ένα εστιατόριο ή να πηγαίνουν σε ένα θέατρο. Μάλιστα, η Ιταλική κυβέρνηση επέβαλε πρόσφατα τον υποχρεωτικό εμβολιασμό σε όλο το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό ( «Nytimes, 31/3/2021»).

Το συμπέρασμα; Οι καταστηματάρχες εστιατορίων και πολλοί άλλοι είναι απαραίτητο κατά τη γνώμη μου να ζητούν πιστοποιητικό εμβολιασμού από τους πολίτες κατά την είσοδο στον (κλειστό) χώρο τους. Αν υπάρχουν αντιδράσεις θα καλείται η Αστυνομία ή η Εισαγγελική Αρχή. Βεβαίως θα ήταν καλύτερο να πεισθούν όλοι -με ηθική διαπαιδαγώγηση- να εμβολιαστούν. Ωστόσο δεν ζούμε σε μια κοινωνία αγγέλων, ούτε όλοι σκέφτονται ορθολογικά. Και θα ήταν τραγικό λάθος η κυβέρνηση να μη νομοθετήσει ένα τέτοιο μέτρο υποκύπτοντας στις παρανοϊκές φωνές των «συνωμοσιολόγων».

*Καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ

Το άρθρο Να μη μπαίνουν οι ανεμβολίαστοι σε εστιατόρια και θέατρα… Του Γρηγόρη Καλφέλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η αγγλίδα κοινωνιολόγος Ch. Mouffe λέει χαρακτηριστικά ότι η δημοκρατία καταστρέφεται όταν οι δικαστές αναλαμβάνουν να επιλύσουν τις πολιτικές διαφορές. Έτσι, αποδυναμώνεται ολέθρια η δημοκρατική δημόσια σφαίρα, αφού το νομικό σύστημα επιφορτίζεται με τη σημαντική ευθύνη να ερμηνεύσει αυθεντικά το πολιτικό «ήθος» μιας κοινότητας. Γιατί το αναφέρω αυτό; Γιατί αυτό, δυστυχώς, κάνουν τον τελευταίο καιρό πολλά στελέχη του πολιτικού κόσμου, τα οποία δεν ανέχονται τις αντίθετες ιδεολογικές «φωνές» και καταφεύγουν – όλο και πιο συχνά – στα αστικά δικαστήρια για να επιδιώξουν εξωφρενικές αποζημιώσεις πολλών εκατομμυρίων ευρώ για προσβολή της προσωπικότητάς τους (από προσβλητικά κατά την άποψή τους δημοσιεύματα).

Όταν, όμως, ένας επαγγελματίας της πολιτικής πιστεύει ακράδαντα ότι πλήττεται το έννομο αγαθό της τιμής του, τότε φυσιολογικά πρέπει να προσφεύγει στα ποινικά δικαστήρια, τα οποία από το Σύνταγμα είναι επιφορτισμένα για να διερευνούν μια συκοφαντική δυσφήμηση (ή οποιοδήποτε άλλο έγκλημα). Γιατί, λοιπόν, οι πολιτικοί προτιμούν ακατανόητα τα αστικά δικαστήρια; Η απάντηση είναι απλή: Γιατί θέλουν να εκφοβίσουν (ή να «καταστρέψουν») τους αντιπάλους τους, που μπορεί να είναι «ενοχλητικοί» δημοσιογράφοι (ή ανεξάρτητοι διανοούμενοι με κριτική φωνή).

Ο σκοπός τούτος επιτυγχάνεται αποτελεσματικά (και εκφοβιστικά) με την απειλή μιας απίθανης χρηματικής αποζημίωσης, που μπορεί να εξοντώσει τον καθένα. Την ανωτέρω φιλοσοφία ακολούθησε δυστυχώς – κατά την άποψή μου – και ο πρώην πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος κατέθεσε αστική αγωγή εναντίον της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» (και ενός δημοσιογράφου της) ζητώντας το εξοντωτικό ποσό του 1.000.000 ευρώ. Γιατί;

Γιατί τον Δεκέμβριο του 2020 ο παραπάνω πολιτικός εμφανιζόταν από ορισμένα δημοσιεύματα να έχει μετακομίσει από μια σχετικά φτωχή περιοχή (όπου κατοικούσε) σε μια μονοκατοικία δίπλα στη θάλασσα, που βρισκόταν σε μια πολύ ακριβή περιοχή της Αθήνας. Το ζήτημα τούτο είχε προκαλέσει το εύλογο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Και τούτο γιατί ο ηγέτης ενός (καθ’ υπόθεση) «αριστερού κόμματος», που θεωρητικά αποστρεφόταν τον πλούτο στην ιδιωτική του ζωή, είχε κάνει μια τεράστια αλλαγή στην προσωπική του ζωή.

Δεν είχα παρακολουθήσει περισσότερο τα πραγματικά περιστατικά της επίμαχης υπόθεσης, αλλά επ’ ευκαιρία όλων αυτών στο μυαλό μου «στριφογύριζε» η περίφημη θέση την οποία είχε υποστηρίξει ο Μαχάτμα Γκάντι. Δηλαδή, ότι «όποιος πολιτικός θέλει να αλλάξει τον κόσμο θα πρέπει προηγούμενα ο ίδιος με τον εαυτό του να δώσει το παράδειγμα αυτής της αλλαγής»!

Μέσα στο πλαίσιο τούτο, ήταν απολύτως υγιές σε μια ανοικτή δημοκρατική κοινωνία (για να θυμηθούμε και τον Καρλ Πόπερ) να ενεργοποιηθεί ο ελεγκτικός ρόλος του Τύπου, ώστε να διευκρινιστούν οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες είχε λάβει χώρα η προβαλλόμενη από τα επίμαχα δημοσιεύματα αλλαγή στον ιδιωτικό βίο του εν λόγω πολιτικού αρχηγού. Επιπλέον, τέτοιες αστικές αγωγές που ζητούν εκατομμύρια ευρώ από δημοσιογράφους και εφημερίδες πλήττουν δραστικά την ελευθερία του Τύπου.

Και ας θυμηθούμε ότι τέτοιες αγωγές δεν είχε καταθέσει στην Αμερική ούτε ο υπερσυντηρητικός πρώην αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους, ο οποίος υφίστατο κάθε εβδομάδα – μέσω της εφημερίδας «Νew York Times» – τη λυσσαλέα επίθεση του φημισμένου οικονομολόγου Πολ Κρούγκμαν! Το συμπέρασμα; Οι αγωγές που ζητούν εκατομμύρια ευρώ από δημοσιογράφους και εφημερίδες περιορίζουν ακατανόητα την ελευθερία του Τύπου! Επιπλέον, η τιμή ενός πολιτικού δεν «κοστολογείται» με το χρήμα, δηλαδή με τον «κίτρινο δούλο», όπως έλεγε και ο Σαίξπηρ («Τίμων ο Αθηναίος»)!

ΥΓ. Οι ανωτέρω απόψεις είναι αξιολογικές μου κρίσεις

*καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ

Το άρθρο Οι αγωγές που πλήττουν την ελευθερία του Τύπου… Του Γρηγόρη Καλφέλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.