Η έννοια του «επικοινωνιακού» βομβαρδισμού από έναν Υπουργό Εθνικής Οικονομίας δεν συνάδει με την απαιτούμενη σεμνότητα ενός δημόσιου λειτουργού που θα πρέπει να γνωρίζει τις αναπτυξιακές παθογένειες που κληροδοτούνται για τα επόμενα χρόνια. Προφανώς, ο Υπουργός είναι θιασώτης της προσέγγισης «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση».

Στην παρούσα χρονική συγκυρία η «επικοινωνιακή» κατάθεση του σχεδίου Προϋπολογισμού δεν φαίνεται να δίνει το στίγμα διάθεσης διορθωτικών κινήσεων μίας άκρως προβληματικής οικονομικής πολιτικής. Τέτοια παραδοχή άλλωστε, με βάση την φιλοσοφία της παρούσας Κυβέρνησης θα ήταν ουτοπική, ενώ αναδεικνύει άγνια της ανυπαρξίας αμυντικών μηχανισμών αντίδρασης της οικονομίας με μακροπρόθεσμη στόχευση, σε περιπτώσεις διεθνών και όχι μόνον κρίσεων.

Ο κύριος Πιερακάκης βέβαια – μόλις λίγων μηνών Υπουργός – δείχνει να μην έχει αντιληφθεί την σοβαρότητα της στρεβλής πολιτικής που καλείται να «υπηρετήσει». Δείχνει να προσπαθεί σε πρώτη φάση να «κτίσει» προφίλ μέσα από «πιασάρικες» δηλώσεις και στατιστικές παρερμηνείες των πραγματικών δεδομένων. Προσπαθώ δε να κατανοήσω την στόχευση των «διαρροών» περί συζητούμενης υποψηφιότητάς του ως προέδρου του Eurogroup. Ας είναι καλά τα «φιλικά» μέσα βέβαια. Άλλωστε, με βάση την κατάλληλη επικοινωνιακή «υποστήριξη» από μία τόσο σημαντική κυβερνητική θέση, είναι εύκολο σε οποιονδήποτε να υποστηρίξει το «οτιδήποτε» και να φανεί πιστευτό.

Το ζητούμενο όμως, είναι να μπορέσει να γίνει πιστευτός – ως υπουργός Οικονομικών και όχι ως υποψήφιος πρόεδρος του Eurogroup μίας ασύνδετης Ευρώπης – πιστευτός ως προς την επάρκειά του να αναδείξει λύσεις για τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας και όχι να τα καλύπτει με δηλώσεις που υποδηλώνουν αδυναμία βαθύτερης ανάγνωσης των αριθμών.

Διαβάζοντας τα «νούμερα» ο κύριος Πιερακάκης με ευκολία παραβλέπει δύο βασικές υποθέσεις. Η πρώτη, ότι από το μηδέν στο 1 η αύξηση διαβάζεται ως 100%. Η δεύτερη ότι με τα δεδομένα της παραπαίουσας Ευρώπης, η ελάχιστη ισχυρότερη ανάπτυξη που εμφανίζει η χώρα μόνον για θριαμβολογίες δεν ενδείκνυται. Παραβλέπει συνειδητά τις εκτιμήσεις της φθινοπωρινής έκθεσης της Κομισιόν για το 2027, που επισημαίνει ότι μετά την ολοκλήρωση του ρόλου του Ταμείου Ανάκαμψης, το στίγμα αναπτυξιακής πορείας γίνεται ασθενέστερο από 2,2% σε 1,7%.

Ταυτόχρονα, ηχηρό το «καμπανάκι» για την πορεία υλοποίησης του Ταμείου και το ενδεχόμενο απώλειας κοινοτικών κονδυλίων από τον διευθύνοντα σύμβουλο της Eurobank κύριο Φ. Καραβία σε πρόσφατο συνέδριο.  Την ίδια στιγμή που εμφανίζεται υπολογιστικό «χάσμα» μεταξύ της προϋπολογιζόμενης ανάπτυξης 2,4% για το 2026 και των εκτιμήσεων της Κομισιόν για ποσοστό 2,2%.

Παραβλέπει ο Υπουργός συνειδητά την κοινωνική παράμετρο, όπως αυτή αποτυπώνεται στις παραγωγικές ηλικίες 17-45, καθώς σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα επικρατεί η αίσθηση απαισιοδοξίας για την πορεία της χώρας σε ποσοστό 76% των ερωτηθέντων. Ίσως αυτός είναι και ό λόγος που ο κύριος Υπουργός επικοινωνεί τόσο έντονα τον ευγενή πόθο του να «εκδράμει» σε άλλη χώρα. Την βάση του Eurogroup.

Χωρίς να κουράζω με αριθμούς, θα σταθώ στα βασικά χαρακτηριστικά του Προϋπολογισμού που «αναδεικνύει» ο κύριος Πιερακάκης, στα πλαίσια της προσωπικής του θεώρησης περί των επιτυχιών της Κυβέρνηση: Α) «Ρεαλιστικός». Εκφράζοντας την απορία ως προς το πόσο «μετρήσιμος» είναι ο ρεαλισμό που χρησιμοποιείται, καλόν θα ήταν να αποσαφηνίσει σε ποιους απευθύνεται και με ποια στοιχεία μακροπρόθεσμης στόχευσης αυτός έχει συνταχθεί.

Β) «Κοινωνικός». Με υπερβολική φαντασία προβαίνει σε μία τέτοια επισήμανση. Παραβλέπει το γεγονός ότι επιδόματα και συναφή μέτρα δεν αναδεικνύουν κοινωνική ευαισθησία, αλλά την έλλειψη ενσυναίσθησης της πολιτικής ελίτ που ελλείψει πραγματικού αφηγήματος αναλώνεται στον προϋπολογισμό αποσπασματικών παροχών ως τα «καθρεφτάκια των ιθαγενών».  

Διαφεύγει της προσοχής του κυρίου Πιερακάκη ότι με βάση τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, τα πραγματικά εισοδήματα στην Ελλάδα είναι σήμερα κατά 23,7% χαμηλότερα από το 2009. Ως προς δε την αγοραστική δύναμη των πολιτών της ΕΕ, μόνον οι Βούλγαροι είναι φτωχότεροι. Εκτός αν τα 250 ευρώ που θα θεσπίσει ο Πρωθυπουργός για ορισμένες κατηγορίες συνταξιούχων αποτελεί βάση ουσιαστικής και μελετημένης κοινωνικής πολιτικής και εισοδηματικής ενίσχυσης.

Γ) «Εφαρμόσιμος». Ίσως είναι η ποιο ακριβής διατύπωση. Είναι εύκολο και «ανέξοδο» να διαμορφώνεται κυβέρνηση πολιτική αριθμών μέσω της αύξησης φορολογικών εσόδων που μετατρέπονται σε επιδόματα και όχι προϋπολογισμό χρηματοδότησης ενός ουσιαστικού μακροπρόθεσμου αναπτυξιακού αφηγήματος. Είναι εύκολο να ισχυρίζεσαι ότι η «ανάπτυξη δεν είναι συγκυριακή αλλά διαρθρωτική με πολλαπλούς κινητήρες: επενδύσεις, απασχόληση, εξωτερική ζήτηση, εισοδήματα και δημοσιονομική σταθερότητα». Ειδικά όταν η ανάγνωση γίνεται με στρεβλή οπτική.

Σίγουρα είναι γνωστό ότι το ποσοστό των επενδύσεων στο ΑΕΠ όχι μόνον βασίζεται σε συγκεκριμένες κατηγορίες, αλλά κυρίως είναι το ήμισυ από εκείνο του μέσου όρου της ΕΕ, ενώ δεν έχει φθάσει ούτε ονομαστικά στα προ κρίσης επίπεδα. Σύμφωνα δε με επισημάνσεις της ΤτΕ θα χρειασθεί περίπου μία δεκαετία για να φθάσει η οικονομική δραστηριότητα με πραγματικούς όρους σε προ κρίσης επίπεδα.

Εν μέσω της συγκεχυμένης εικόνας για την πορεία της οικονομίας, το διογκούμενο ιδιωτικό χρέος, καθώς και το χρέος της Κυβέρνησης προς ιδιώτες, μίας αμφιλεγόμενης εκβιαστικής πώλησης των ΕΧΑΕ, ενός φιάσκου σε επίπεδο management και πολιτικής μετά τις παιδαριώδεις εξαγγελίες για τα ΕΛΤΑ, καθώς και η αδυναμία απόδοσης αποζημιώσεων στον αγροτικό τομέα, ο κύριος Υπουργός στα πλαίσια της διαμόρφωσης προσωπικού προφίλ ανακοινώνει πρόωρη εξόφληση «μνημονιακών» δανείων 10 χρόνια νωρίτερα. Μία κυβερνητική επιλογή που προβληματίζει ως προς την αποδοτικότερη διαχείριση των πλεονασμάτων.

Αδυνατεί να αντιληφθεί η Κυβέρνηση ότι αντί να αναλώνεται σε εξαγγελίες προβληματικής στόχευσης και σύνταξης Προϋπολογισμού «επικοινωνίας», η παρούσα συγκυρία σύγχυσης που επικρατεί στην ΕΕ, αναδεικνύει σημαντικές ευκαιρίες επανδιαπραγμάτευσης του πλαισίου «μημνονιακών» υποχρεώσεων, καθώς και κατάργηση του Υπερταμείου. Θέση που έχει εκφραστεί από την Αντιπολίτευση και συγκεκριμένα τον κύριο Γερουλάνο.  Ακόμα και αν αυτή η πρόωρη αποπληρωμή τεθεί και αυτή ως βάση της νέας διαπραγματευτικής προσέγγισης.

Καλόν θα είναι στα πλαίσια της συζήτησης του Προϋπολογισμού – όταν αυτή γίνει – για να αποτελέσει η ανάκαμψη της Ελλάδας πραγματική «έμπνευση για την Ευρώπη», όπως ανέφερε ο Υπουργός στους Financial Times, να αναδειχθεί ο ειλικρινής εμπνευστής πολιτικών με δράσεις ουσίας και επιλογή χρόνου «διαπραγματευτικών ρήξεων» προς όφελος της χώρας, όχι μπαράζ δηλώσεων και ωραιοποιήσεων προς χάριν ενός πολιτικού «θεαθήναι».

Πηγή: tempo24.news

Το άρθρο Προϋπολογισμός «επικοινωνίας» και «θεαθήναι» αντί για επαναδιαπραγμάτευση «μνημονιακών» υποχρεώσεων… Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μέρες που είναι ίσως θα πρέπει να ενημερωθεί άμεσα η νέα Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, πως έχει λάθος πληροφόρηση – εκτός αν αδυνατεί να αντιληφθεί την γενικότερη πραγματικότητα – αναφορικά με τους λόγους που ο ουσιαστικός επαναπατρισμός των νέων απαιτεί κάτι περισσότερο από λόγια και θεωρητικές προθέσεις.

Άλλωστε, η «Ανάσταση» της επόμενης γενιάς θα αρχίσει από την στιγμή που το πολιτικό σύστημα θα αναστηθεί το ίδιο, εκπέμποντας την σοβαρότητα και ουσιαστική πολιτική «θαλπωρή» που σήμερα εκλείπει. Μαζί με τα σπίτια που δύσκολα βρίσκουν όσοι ζουν σήμερα στο ενοίκιο και βέβαια όσοι επιστρέψουν από την ξενιτιά, κατόπιν των «παροτρύνσεων» της νέας Υπουργού.

Θα ήταν κρίμα και άδικο όμως, να συνεχίσω το άρθρο αυτό χωρίς μία καλή κουβέντα για το προγραμματισμό των «εκδηλώσεων» της κυρίας Κεραμέως, προκειμένου να ενημερώσει τους εργαζόμενους Έλληνες του εξωτερικού για τις «εξαιρετικές» προοπτικές που αναδεικνύονται εφόσον αποφασίσουν να επιστρέψουν. Μακάρι όλοι οι πολιτικοί να είχαν την γλωσσική επάρκειά της στην Αγγλική για να μπορούν να σταθούν σε τέτοιες εκδηλώσεις στο εξωτερικό.  Η συζήτηση περί «επάρκειας» όμως, θα μας βαρύνει ψυχολογικά, οπότε επικεντρώνομαι στο «Rebrain» .

Προφανώς, μετά από την παρουσίαση των «εξαιρετικών» προοπτικών της χώρας ακολουθεί η υποχρεωτική ανάδειξη κινήτρων. Διερωτώμαι βέβαια, αφού είναι όλα τόσο εξαιρετικά κατά την Κυβέρνηση, γιατί χρειάζονται κίνητρα. Ας είναι. Ας τα ονομάσουμε πριμ μελλοντικής παραγωγικότητας. Με βάση την νέα διεθνή πραγματικότητα όμως, προβληματίζομαι ως αναφορά το αναπτυξιακό πεδίο από την οποία θα προκύψει αυτή η παραγωγικότητα. Μήπως η ίδια βάση του υφιστάμενου αντιπαραγωγικού μοντέλου που «ευαγγελίζεται» πεισματικά ακόμα και σήμερα η κυβέρνηση;  

Για να μην χαρακτηρισθώ όμως, ως «αρνητής» κάθε προσπάθειας να «πάει μπροστά» αυτός ο τόπος, θα αφήσω προς το παρόν τον σχολιασμό των δεξιώσεων του Rebrain και θα ασχοληθώ με κάτι ποιο χειροπιαστό όπως η πρωτοβουλία δημιουργίας πλατφόρμας που θα ενεργοποιεί με «ταχύτερες διαδικασίες» την έκπτωση φόρου 50% για επτά χρόνια για όσους εργαζόμενους επαναπατρισθούν. Κάθε πρωτοβουλία δεκτή λοιπόν.

Στο πλαίσιο αυτό βέβαια οι δημόσιες σχέσεις της υπουργού καλά κρατούν. Είμαι σίγουρος πως τα περισσότερα κυβερνητικά στελέχη γνωρίζουν άριστα και με «επάρκεια» (πάλι αυτή η λέξη) πως πρώτα διασφαλίζεται η βάση και μετά τα «φτιασιδώματα». Σήμερα απλά δεν υπάρχει …επαρκής… βάση. Εκτός αν αυτή προκύπτει από το νέο «πρωτογενές πλεόνασμα» βασιζόμενο στην διατήρηση του υψηλού ΦΠΑ εν μέσω ακρίβειας και της μη τιμαριθμοποίησης της φορολογικής κλίμακας. Οπότε, τα «φτιασιδώματα» ας κρατήσουν καλά γιατί το θεαθήναι προέχει.

Τόσο απλά. Κοινώς, καλή άλλη μία «πλατφόρμα». Λείπει όμως η ουσία του ευρύτερου περιβάλλοντος που θα καταστήσει ελκυστικό τον επαναπατρισμό, καθιστώντας το «κίνητρο» μειωμένου φόρου ως ένα ακόμα «φτιασίδωμα» της γενικότερης πολιτικής.

Ίσως να είχε νόημα να επιστήσουμε την προσοχή στην υπουργό πως την παρούσα φάση και περίοδο «λειτουργίας» της οικονομίας, σημασία δεν έχει να προσελκύσει κάθε πρόγραμμα 500-1000 εξειδικευμένους επιστήμονες και στελέχη. Μπορεί επικοινωνιακά να «παίζει», αλλά σημασία έχει επί της ουσίας να επιστρέψουν οι χιλιάδες που έχουν ξενιτευτεί για να ενταχθούν στο παραγωγικό σύνολο. Με προοπτικές ουσίας και σε βάθος χρόνου. Με κίνητρα συγκεκριμένου αποτυπώματος και όχι μίας ευκαιριακής μείωσης του φόρου τους κατά 50%.  Αυτό δεν αποτελεί κίνητρο μακροπρόθεσμης δέσμευσης και προοπτικής. Αποτυπώνεται απλά ως ευρηματικό ευφυολόγημα.

Η πρωτοβουλία της υπουργού βέβαια, θυμίζει λίγο την επικοινωνιακή «φούσκα» του προκατόχου της κυρίου Πιερακάκη στο Υπουργείο Παιδείας για την κοσμοσυρροή αναγνωρισμένων (όχι κατ΄ όνομα μόνον) ξένων πανεπιστημίων στην χώρα μας. Έρχονται τα ξένα πανεπιστήμια, όπως σπεύδουν να επιστρέψουν οι χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες των κρίσεων και όχι μόνον.

Προφανώς είναι νωρίς ακόμα για την κυρία Κεραμέως να ξεδιπλώσει το «ολιστικό» πρόγραμμα για τα κίνητρα επαναπατρισμού των νέων στελεχών και επιστημόνων. Προέχει πρωτίστως η επικοινωνία. Να διαλέξουμε κάτι «πιασάρικο». Να οργανώσουμε εκδηλώσεις για να «δουλέψουν» οι επικοινωνιολόγοι και μετά …βλέπουμε! Βέβαια, κάτι να ειπωθεί για τους γιατρούς και άλλους επιστήμονες που ξενιτεύονται για διπλάσιους και τριπλάσιους μισθούς, χωρίς να σκέπτονται τον φόρο που θα πληρώσουν. Ας είναι. Μία δεξίωση ενημέρωσης και προσέλκυση εταιριών πάντα καλοδεχούμενη.

Κατά τα άλλα, λέγεται πως υπάρχει «Εθνική Στρατηγική» για την απασχόληση των Νέων στην περίοδο 2021-27 με ορίζοντα στο 2030, καθώς έρχεται να ενσωματώσει τις νέες αρχές και κατευθύνσεις της «Ενισχυμένης Εγγύησης» για την Νεολαία και τις αρχές και κατευθύνσεις του Ευρωπαϊκού Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων. Βαρύγδουπη προσέγγιση πολιτικών Ευρωπαϊκής κατεύθυνσης, με αδυναμία ουσιαστικής εξειδίκευσης για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας μας. Ίσως ο όρος ουσιαστική διαπραγμάτευση με γνώμονα τις ανάγκες της χώρας μας να είναι εκτός της κουλτούρας των κυβερνητικών παραγόντων και ευρωβουλευτών.

Αφού λοιπόν υπάρχει «Εθνική Στρατηγική για την Απασχόληση των Νέων που εξειδικεύει τις εθνικές στρατηγικές κατευθύνσεις για την ανάπτυξη, απασχόληση και κοινωνική συνοχή» απορώ για το αν βρίσκομαι σε περιβάλλον επιστημονικής φαντασίας ή μίας γενικότερης πολιτικής κουλτούρας πολιτικών φτιασιδωμάτων αντί πολιτικών ουσίας.

Ας είναι καλά η αναβάθμιση S&P και ακόμα μία περιπλάνηση εν είδη road show” του νέου Υπουργού Οικονομικών κυρίου Πιερακάκη που θα μιλήσει, μεταξύ άλλων, σε forum που αφορά το “success story χωρών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου”! Όμορφος κόσμος Αγγελικά πλασμένος!

*Οικονομολόγος

Πηγή: tempo24.news

Το άρθρο Η ουτοπία του “Rebrain Greece” μέσα από την οπτική της στεγαστικής κρίσης και αναποτελεσματικής κοινωνικής πολιτικής… Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η «έλευση» του προέδρου Trump ξύπνησε την κοιμώμενη Ευρώπη. Η νέα στόχευση και πολιτική δυναμική των ΗΠΑ – ως παράμετροι ισχύος – μπορεί να ξενίζουν ορισμένους. Σίγουρα εκείνους που δεν έχουν ζήσει από κοντά την κουλτούρα «αντανακλαστικών» επανίδρυσης που χαρακτηρίζει την κοινωνία αλλά και την πολιτική των ΗΠΑ από συστάσεως του κράτους αυτού.

Κατά συνέπεια, η ανάδειξη ενός νέου πεδίου δυναμισμού αποτελεί μία ενδιαφέρουσα ιστορική εξέλιξη που επιτέλους θα δοκιμάσει την ιστορική δυνατότητα της Ευρωπαϊκής ηπείρου να αντιδρά από το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει εδώ και δεκαετίες.

Η εξέλιξη αυτή όμως, αναδεικνύει με μεγάλη ταχύτητα και ένταση το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή «δυσκινησία»  αντιμετωπίζεται δυσκολότερα από τις ποιό αδύναμες οικονομίες, παρά από εκείνες που έχουν την αναπτυξιακή και παραγωγική ευελιξία να προσαρμοστούν. Δυστυχώς, στην χώρα μας η ευελιξία αυτή έχει χαθεί. Όπως έχει χαθεί και η προοπτική να αναδειχθεί μία εθνοκεντρική αναπτυξιακή προσέγγιση, εκτός του αρτηριοσκληρωτικού μοντέλου μονοδιάστατης στόχευσης που ακολουθείτε. Όποιο μοντέλο ανάπτυξης και αν ακολουθεί η κυβέρνηση – θα ήθελα πολύ να μάθω βέβαια ποιο είναι – το σίγουρο είναι πως οι παθογένειες δεν καλύπτονται με επικοινωνιακά τερτίπια και στατιστικές αναφορές, αλλά με ουσιαστικά δομικά αντανακλαστικά.

Ελλείψει ουσιαστικών κριτηρίων σύγκρισης, έχει αρχίσει και κουράζει η συνεχής προσπάθεια της κυβέρνησης να αναδεικνύει τις στατιστικές επιτυχίες σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Η αλήθεια είναι πως μετά από χρόνια κρίσεων βρισκόμαστε σε έναν δρόμο δύσκολο που γίνεται δύσβατος και ανηφορικός λόγω των διεθνών κρίσεων, αλλά και της ασάφειας ως προς τις επιπτώσεις της υπό διαμόρφωση πολιτικής των ΗΠΑ. Οι ανηφόρες όμως δεν είναι εύκολη υπόθεση όταν αυτές αντιμετωπίζονται με καύσιμα που δεν έχουν δυνατότητα να συντηρήσουν την συνεχή κίνηση.

Η κόπωση των δεδομένων αναδεικνύει κόπωση στο πεδίο πραγματικής ανάπτυξης. Μαγική εικόνα σχηματίζουν τα στοιχεία των επενδύσεων στην οικονομία. Όμως, η σημαντική άνοδος των συνολικών επενδύσεων δεν είναι αρκετή για να καλύψει το ουσιαστικό κενό της μηδενικής σχεδόν αύξησης των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου. Ένας δείκτης που έχει την μεγαλύτερη σημασία για την οικονομία.

Επιπρόσθετα ας μην διαφεύγει το γεγονός ότι η μεγάλη αύξηση των επενδύσεων οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αύξηση των αποθεμάτων. Όταν δε η κυβέρνηση αναφέρεται στον καλύτερο ρυθμό ανάπτυξης όπως καταγράφεται από το ΑΕΠ συγκριτικά με τις χώρες της Ε.Ε., αποφεύγει να επισημάνει πως το μεγαλύτερο ποσοστό οφείλεται στην αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής. Η αναφορά του ΟΟΣΑ σε ανάγκη ενίσχυσης μίας διαδικασίας ουσιαστικής αναδιάρθρωσης της οικονομίας με έμφαση στις επενδύσεις, αναδεικνύει καθαρά την στόχευση που πρέπει να ακολουθηθεί. Θα σταθώ σε ένα σημείο της ανάλυσης οίκου αξιολόγησης Scope που αναφέρει πως «Το υψηλό χρέος διατηρεί την χώρα εκτεθειμένη σε εξωτερικά σοκ, ειδικά σε περιόδους που οι αγορές επαναξιολογούντα ρίσκα που αναλαμβάνουν.»

Οι παραπάνω επισημάνσεις αν διαβαστούν σωστά, εύκολα αναδεικνύουν την όχι και τόσο κρυμμένη παθογένεια της οικονομίας. « Η βασική αδυναμία της ελληνικής οικονομίας είναι – σύμφωνα με το ΚΕΠΕ- η μη ανάπτυξη τομέα παραγωγής, μέσων παραγωγής και η γενικότερη ασθενική ανάπτυξη. Η διαχρονική δε ανάγκη για εισαγωγή κεφαλαιουχικών αγαθών, σε συνδυασμό με ένα σύνολο άλλων παραγόντων, οδηγεί με την σειρά της την ελληνική οικονομία σε κύκλους υπερχρέωσης και πιθανής χρεοκοπίας».

Μόνον τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι η Moodys δεν αναβαθμίζει την οικονομία, καθώς επισημαίνει πως «η Ελλάδα παραμένει εξαιρετικά ευάλωτη με τις παθογένειες του παρελθόντος να ταλανίζουν οικονομία και κοινωνία. Η καλή μακροοικονομική εικόνα σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα δεν θα πρέπει να ξεγελά ούτε να επισκιάζει μακροχρόνιες δομικές ευπάθειες».

Η χώρα συντηρείται με «επιτηδευμένη» ανάπτυξη βραχυπρόθεσμου χαρακτήρα και μακροπρόθεσμης συντήρησης στρεβλοτήτων. Συνεχίζει να συντηρεί την παθογένεια ενός δημοσίου χρέους που με όρους Γενικής Κυβέρνησης φθάνει τα 370 δις περίπου και με όρους κεντρικής διοίκησης ξεπερνάει τα 400 δις ευρώ. Η γενική όμως προσέγγιση ωραιοποίησης, παρά τα μεγέθυνση των απόλυτων αριθμών, εστιάζει στην σχέση χρέους προς ΑΕΠ τα επιφανειακό απόθεμα των 40 δις περίπου και την συνεχή βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση από repos και τον ενδοκυβερνητικό δανεισμό.

Ας αναλογισθούμε ποια θα ήταν η εικόνα εάν δεν υφίστατο το Ταμείο Ανάκαμψης. Κρύβεται τεχνηέντως το γεγονός ότι ενώ το ζητούμενο είναι η ουσιαστική αποπληρωμή του χρέους ο στόχος αυτός δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί με το υφιστάμενο οικονομικό μοντέλο που ακολουθείται, ενώ οι στατιστικές ωραιοποιήσεις ενισχύονται από ακόμα μία ανήθικη στρεβλότητα. Την άρνηση επί της ουσίας του κράτους να πληρώνει με συνέπεια τις υποχρεώσεις του προς τρίτους, ενώ το ιδιωτικό χρέος υπερβαίνει τα 210 δις ευρώ.

Αναζητείται με λανθασμένο τρόπο όμως, η ανάδειξη παραγόντων ανθεκτικότητας της οικονομίας. Η αλματώδης αύξηση των εισαγωγών οδηγεί σε νέα επιδείνωση του ελλείμματος του εξωτερικού ισοζυγίου. Η πτώση των εισπράξεων από τον τουρισμό των περασμένο Ιούλιο θα πρέπει να θορυβήσει ως προς την μονοδιάστατη αναπτυξιακή προσέγγιση της χώρας που αναδεικνύεται ποιο έντονα εξαιτίας των πιθανών επιπτώσεων από τους σεισμούς της Σαντορίνης.

Την περίοδο συζήτησης του Προϋπολογισμού στην Βουλή διάβασα τις πολιτικές για τον «Παραγωγικό μετασχηματισμό» της οικονομίας που παρουσίασε ο κύριος Θεοδωρικάκος. Παραπέμποντας στις «Εκθεση Στουρνάρα», αλλά και τις κατά περιόδους επισημάνσεις του προέδρου του ΣΕΒ κυρίου Θεοδωρόπουλου, καθώς και στελεχών τραπεζών, όπως των κυρίων Καραβία και Ψάλτη, εκτιμώ πως είναι καιρός ο Υπουργός Ανάπτυξης καθώς και το επιτελείο του να αρχίσουν να διαβάζουν τους βασικούς κανόνες αναπτυξιακής οικονομίας.

Ο κίνδυνος να μην απορροφηθούν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης έως το τέλος του 2026 ορατός. Η ανάγκη πλέον η Κυβέρνηση να δομήσει ένα συνολικό επαναδιπραγματευτικό και μη φοβικό αφήγημα σε σχέση με ΕΕ, υπαρξιακή αναγκαιότητα για την μακροπρόθεσμη προοπτική της οικονομίας.

*οικονομολόγος

Πηγή: tempo24.news

Το άρθρο Υπαρξιακή αναγκαιότητα επιβίωσης της οικονομίας, η συνολική επανδιαπραγμάτευση με την Ε.Ε… Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το νέο έτος βρίσκει το Χρηματιστήριο σε τέλμα για άλλη μία χρονιά. Μπορεί από πλευράς τζίρων ή κινητικότητας να δείχνει μία δυναμική. Από πλευράς ουσίας, προκειμένου να χαρακτηρίζεται ως αγορά, φαίνεται να «απευθύνεται» σε λίγους χωρίς να επιδεικνύεται διάθεση να αλλάξει η φιλοσοφία λειτουργίας της διοίκησής του. Τα όποια δημοσιεύματα υπάρχουν απλά για να δικαιολογούν την ανάλυση ελάχιστων πραγματικά σημαντικών εισηγμένων εταιριών και προφανώς για να στηρίξουν το αφήγημα των αναπτυσσόμενων τραπεζών.

Για τους περισσότερους επαγγελματίες η εγχώρια αγορά συνιστά άλλη μία αποτυχία που καλύπτεται – για ακόμα μία φορά – με επικοινωνιακή πολιτική με βάση το θεωρητικό ενδιαφέρον των «ξένων» για το «θαύμα» που δεν ακολουθεί κάθε χρόνο την Γέννηση του Θεανθρώπου. Θαύματα όμως στις αδρανείς αγορές δεν γίνονται. Ειδικά σε ένα διεθνές περιβάλλον που ολοένα γίνεται δυναμικά περίπλοκο. Θαύματα επίσης δεν αναδεικνύονται με τις όποιες – θετικές σε ένα βαθμό – νομοθετικές αλλαγές αναμένεται να ανακοινωθούν ως προς το συνολικό πλαίσιο λειτουργίας και ελκυστικότητας του χρηματιστηρίου. Ούτε βέβαια με επικοινωνιακές εκδηλώσεις “rebranding”

Αργά «ξύπνησαν» θα έλεγα. Όμως, όταν νομοθετείται ένα νέο πλαίσιο με καθυστέρηση τριών ετών (22 Ιανουαρίου 2022 ανέλαβε ο κύριος Κοντόπουλος) θα πρέπει να γίνει αντιληπτό πως πλέον έχει χαθεί μεγάλο μέρος της δυναμικής. Ούτε βέβαια δικαιολογείται η καθυστέρηση αυτή προκειμένου – για όσους προσπαθούν να αντιληφθούν πως λειτουργεί η αγορά – να ενσωματωθούν οι όποιες αλλαγές στην λανθασμένη κατά την άποψή μου προσπάθεια αναβάθμισης της αγοράς.

Στο Ελληνικό Χρηματιστήριο το μόνο επικοινωνιακό «θαύμα» που «παίζει» αυτή την περίοδο, είναι η διάσωση της πλέον προβληματικής τράπεζας Αττικής που διαχρονικά έχει στοιχίσει άνω του ενός δις στον φορολογούμενο αλλά και στο Ταμείο των μηχανικών. Μία διάσωση που έγινε κατά τέτοιο τρόπο που οι επαγγελματίες χρειάζονταν εγχειρίδιο ενημέρωσης, ενώ ο «καημένος» μικρός επενδυτής, ειδικό αναλυτή για να αντιληφθεί πως «λειτούργησε» το Χρηματιστήριο και η Κεφαλαιαγορά την περίοδο της συγχώνευσης με την «Παγκρήτια» και όσα ακολούθησαν. Όσα ακολούθησαν για να χαρακτηρισθεί μία προβληματική ιστορία ως ο «πέμπτος τραπεζικός πυλώνας», την ίδια στιγμή που μία νέα τράπεζα όπως η “Optima” αναπτύσσεται με δυναμισμό, λογιστική και αναπτυξιακή υγεία.

Μίας διάσωσης που η γνώση των “insiders” υπερκάλυψε την άγνοια των μικρών επενδυτών που έχασαν εκ νέου τα χρήματά τους με τα «ιδιότυπα» limit up και limit down της μετοχής, αλλά και την φαινομενική απουσία Chinese Walls κατά την όλη διαδικασία. «Σινικά Τείχη» που ως μεθοδολογία διεθνώς προστατεύει την απόλυτη εχεμύθεια των εμπλεκομένων σε τέτοια «deals». Ακολουθείται δε με ευλάβεια από τις επενδυτικές εταιρίες των ανεπτυγμένων χωρών. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα που δεν θα τολμήσω να «αγγίξω» σε αυτό το άρθρο.

Αυτές ακριβώς τις επενδυτικές εταιρίες που δρουν με κανόνες και σέβονται την διαδικασία «εχεμύθειας» προσπαθεί να προσελκύσει η διοίκηση της ΕΧΑΕ με στόχευση στην αναβάθμισή του σε «Ανεπτυγμένο»! Για να επενδύσουν οι «ξένοι» στο Ελληνικό Χρηματιστήριο όμως, απαιτείται εκτός από διαδικασίες που να μην προκαλούν σύγχυση, «παραίτηση» από την αδράνεια και την αδυναμία αντίληψης της διοίκησης του τι σημαίνει ΕΝΕΡΓΟ χρηματιστήριο. Ενεργό στην πράξη, όχι μέσω επικοινωνιακών άρθρων και road shows. Ούτε βέβαια η όποια νομοθετική παρέμβαση θα το καταστήσει ενεργό.

Το «σχέδιο» για το ΧΑΑ – αν υπάρχει σχέδιο ανάταξης του αναπτυξιακού θεσμού της χώρας όπως πολύ σωστά τον έχει χαρακτηρίσει ο Πρωθυπουργός – έχει αποτύχει. Εκτός και αν η έννοια «ανάπτυξη» αποτελεί προκάλυψη για μία μεθοδευμένη στόχευση πώλησης της ΕΧΑΕ στο μέλλον, μετά την αναβάθμισή της σε ανεπτυγμένη αγορά. Δεν εξηγείται αλλιώς η αδυναμία του κυρίου Κοντόπουλο να αντιληφθεί πως η εταιρία που διοικεί αναδεικνύει άλλον ρόλο από αυτό που εμφανίζει. Φαίνεται να έχει άλλη στόχευση από αυτήν που εξαγγέλλει.

Το φημολογούμενο ενδιαφέρον ξένων επενδυτών – βάση της εγχωρίως αρθρογραφούμενης «αίσθησης» αξιωματούχων που τους τελευταίους δύο μήνες έχουν συμμετάσχει στα μεγάλα road shows του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης – ότι «διεθνείς επενδυτές με κεφάλαια που υπερβαίνουν τα 35 τρις εξετάζουν μεταξύ άλλων το ΧΑΑ», αποτελεί άλλη μία επικοινωνιακή τρίπλα των «αξιωματούχων» στην βάση ευγενών πόθων. Ίσως η συμμετοχή σε «road shows» και διεθνή «μπουφέ», που σε τελική ανάλυση ευνοούν πολύ μικρό αριθμό εταιριών – ορισμένες των οποίων δρομολογούν την ένταξη τους σε άλλα Ευρωπαϊκά χρηματιστήρια -να διαμορφώνει την «αναγκαία» επικοινωνιακή ψευδαίσθηση.

Η ουσία είναι μία. Χάθηκαν χρόνια επίτευξης αλλαγής της νοοτροπίας ανάπτυξης του ΧΑΑ. Αποτέλεσμα είναι – παρά τις γενικές θεωρήσεις ότι η χώρα αποτελεί «ήσυχο» επενδυτικό προορισμό εν μέσω διεθνών αναταράξεων – το 2025 θα είναι εξαιρετικά κρίσιμό για την πορεία του Χρηματιστηρίου. Εκείνοι όμως που με κάποιο τρόπο «επικοινωνούν» την θετική λειτουργία της αγοράς, καθώς και τις προοπτικές της, θα πρέπει να αναζητήσουν εξήγηση στον «γρίφο» του πως, παρά τις κρίσεις, οι ξένες αγορές οδηγούνται σε νέα υψηλά, ενώ εγχωρίως αυτή βρίσκεται σε τέλμα. Στον λόγο για τον οποίο η Moody s διαφοροποιείται από τους άλλους οίκους αξιολόγησης και δεν δίνει επενδυτική βαθμίδα στην χώρα.

Θα πρέπει η διοίκηση του ΧΑΑ να αποδεχθεί την μέχρι σήμερα αποτυχία της (δεν αναφέρομαι στα κέρδη της ΕΧΑΕ), και να σταματήσει να θεωρεί ως στόχο την αναβάθμιση σε «αναπτυγμένη» μίας αγοράς που λειτουργεί με λίγες δεκάδες εταιριών και πλήρη απουσία μικρών επενδυτών. Εν μέσω τέλματος θα πρέπει να αξιολογήσει τις εκτιμήσεις ξένων οίκων όπως Goldman Sachs και Morgan Stanley για τις αδυναμίες της ελληνικής αγοράς, καθώς και τις επισημάνσεις ότι σε περίπτωση «αναβάθμισης», η προσαρμογή θα χαρακτηρίζεται από «βραχυπρόθεσμο πόνο». Από το τέλμα σε…πόνο δηλαδή!

Ένα τέτοια περιβάλλον, για τους αναλυτές διεθνών επενδυτικών οίκων, δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζεται ως αναπτυξιακό αλλά μάλλον ως «εύκολα χειραγωγήσιμο». Με ή χωρίς την ύπαρξη «Σινικών Τειχών» αξιοπιστίας. Ορολογία που κατά τα φαινόμενα δεν υφίσταται στο εγχώριο επενδυτικό λεξιλόγιο. Σε αυτό το περιβάλλον καλούνται οι μέτοχοι της ΕΧΑΕ να αξιολογήσουν την διοίκηση και να αναζητήσουν πραγματικές αναπτυξιακές διεξόδους που να συνάδουν με τις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού. Σε αντίθετη περίπτωση – στο εξωτερικό τουλάχιστον – οι διοικήσεις και η πολιτική αλλάζουν. Το “rebranding” ακολουθείται και από “repositioning”.

Το άρθρο Τα ανύπαρκτα «Σινικά Τείχη» ενός εικονικού χρηματιστηρίου σε καθεστώς «rebranding»…. Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αναμένοντας την έναρξη της συζήτησης για τον προϋπολογισμό, ενημερωθήκαμε για το νέο «μοντέλο ανάπτυξης» που εμφάνισε η κυβέρνηση. Παρακολούθησα τον κύριο Θεοδωρικάκο να αναφέρεται στην ανάγκη ενίσχυσης της Περιφέρειας ως «παραγωγικό μετασχηματισμό», κάνοντας ειδική αναφορά στην Αλεξανδρούπολη και τον Έβρο.

Ίσως συγκινήθηκε από το πρόσφατο συλλαλητήριο στο Σουφλί. Στην περιοχή αυτή οι κάτοικοι δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν πότε ο υπουργός θα υποχρεώσει τα super market να εντάξουν στις ελεγχόμενες τιμές τα 600 προϊόντα. Θεωρώντας πως τα «δαμάσκηνα» και οι διάφορες κρέμες προσώπου είναι είδη πρώτης ανάγκης. 

Προφανώς, η αναπτυξιακή υπεραισιοδοξία του κυρίου Θεοδωρικάκου έρχεται  σε μεταγενέστερο χρόνο να προστεθεί σε άλλες αντίστοιχες εφυείς διατυπώσεις άλλων επιφανών στελεχών της κυβέρνησης, όπως εκείνη του Γ.Γ. Εμπορίου και Προστασίας Καταναλωτή, κ. Σωτήρη Αναγνωστόπουλου που τόλμησε να αναδείξει το «κοινωνικά ισορροπημένο» ευφυολόγημα  ότι η «απλή λύση» για την αντιμετώπιση της ακρίβειας στα τρόφιμα είναι « να σταματήσουμε να αγοράζουμε τα προϊόντα που έχουμε συνηθίσει να αγοράζουμε […]και, αν πρέπει να γίνει, να θυσιάσουμε, αν δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε, ακόμα σε όρους ποιότητας». 

Δήλωση που αναδεικνύει τον « ανταγωνιστικό δυναμισμό» στην αναζήτηση λύσεων – τουλάχιστον σε επίπεδο προσβλητικών δηλώσεων – εντονότερα ακόμα και από την περίφημη γεμάτη ενσυναίσθηση δήλωση του κυρίου Γεωργιάδη ότι «πόσο θα φάνε πια οι πολίτες, θα γίνουν 300 κιλά»! Ή της κυρίας Βούλτεψη το καλοκαίρι, που σε μία εντελώς «ειδικής βαρύτητας αναπτυξιακή σκέψη» επεσήμανε αναφορικά με την ακρίβεια των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων, ότι «τα νησιά είναι μόνον για ξένους. Οι γηγενείς στα χωριά τους ή σε μέρη της ενδοχώρας»! Φαίνεται πως ο κύριος Θεοδωρικάκος αμέλησε να συνειδητοποιήσει πως οι δηλώσεις των συναδέλφων του υπουργών επί της ουσίας ακυρώνουν το όποιο αναπτυξιακό αφήγημα προσπαθεί να αναδείξει. 

Παρατηρούμε συνολικά μία περίεργη προσέγγιση μεταβαλλόμενης ευαισθησίας και μίας ενσυναίσθησης (ή απουσία αυτής) που φαίνεται πως κατευθύνει την αναπτυξιακή φιλοσοφία. Ένα αφήγημα που βασίζεται στις συγκρίσεις των «μέσων όρων» και όχι τι πραγματικά σηματοδοτούν οι πραγματικά αρνητικοί δείκτες σε απόλυτα μεγέθη. Κατά τον Πρωθυπουργό, αυτοί οι «μέσοι όροι» που αναδεικνύουν την «υπεροχή» της οικονομίας μας αντανακλούν την «δυναμική ανάπτυξη». Ο ειρωνικός δυναμισμός της διαφοράς του 0,2% «θετικής» αναπτυξιακής διαφοράς σε σύγκριση με τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο. 

Αποφεύγουν οι διάφοροι υπουργοί να ενημερώσουν τον πολίτη πως τα στατιστικά δεδομένα εύκολα αναδεικνύουν την δυναμική κάθε πτωτικής πορείας. Δύσκολα όμως εμφανίζουν τα πολλαπλασιαστικά στοιχεία της ανόδου. Μία αλήθεια που κρύβεται επιμελώς στα σύννεφα των μηδαμινών ενισχύσεων και αυξήσεων, όπως για παράδειγμα σε συντάξεις που μετά βίας καλύπτουν τις ανάγκες σε φάρμακα, έκτακτες οικονομικές ενισχύσεις που αδυνατούν να κρύψουν την αδυναμία πάταξης της αισχροκέρδειας, αύξηση φοιτητικού στεγαστικού επιδόματος, όταν είναι πλέον γνωστό πως δεν υπάρχουν σπίτια για τους φοιτητές. Προγράμματα στέγης που ακυρώνονται λόγω αύξηση κόστους πρώτων υλών.

Ο μέσος πολίτης όμως αναζητά στην καθημερινότητά του την κρυμμένη δυναμική του κυρίου Θεοδωρικάκου και των άλλων υπουργών. Μάταια όμως. Με προσμονή περιμένει από κρίση σε κρίση να καλυτερεύει σε ονομαστικά μεγέθη η ζωή του. Όχι σε μεγέθη συγκριτικών μέσων όρων. Αντ΄ αυτού σιγά-σιγά, έρχεται αντιμέτωπος με την «δυναμική πραγματικότητα» ότι δεν πρόκειται το επίπεδο της καθημερινότητάς του να αγγίξει αυτό της προ κρίσης του χρέους. Τα στοιχεία της «πρώτης ανάγκης των πολιτών» σε στατιστικά μεγέθη μπαίνουν σε «δεύτερη μοίρα». 

Το τι χαρακτηρίζεται όμως ως πρώτη ανάγκη, έχει προ πολλού εκτραπεί από την σκέψη και τον προγραμματισμό στα αστικά κέντρα ή την Περιφέρεια για την οποία τόσο όψιμα ευαισθητοποιήθηκε η κυβέρνηση. Πως αλλιώς να εξηγηθεί η καθυστερημένη εξαγγελία διοχέτευσης κονδυλίων, όταν είναι γνωστό πως η αναπτυξιακή διάρθρωση της οικονομίας βασίζεται στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Ειδικά στην Περιφέρεια. Με ποιο τρόπο θεωρεί η κυβέρνηση πως θα στηρίξει αυτές τις επιχειρήσεις – την ραχοκοκαλιά της οικονομίας- όταν είναι γνωστό εδώ και χρόνια πως δεν τις χρηματοδοτούν οι τράπεζες; Όταν σε έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ σχεδόν μία στις δύο μικρομεσαίες επιχειρήσεις δηλώνει πρόβλημα επιβίωσης; 

Σίγουρα όχι με την προκαταβολή του φόρου της επόμενης χρονιάς. Σίγουρα όχι με τις ευφάνταστες πιέσεις του κυρίου Γεωργιάδη αλλά και του κυρίου Χατζηδάκη προς τις τράπεζες. Σίγουρα όχι με το πρόσφατο κάλεσμα του κυρίου Θεοδωρικάκου προς την κατεύθυνση αυτή. Σίγουρα όχι με την κατ΄εξακολούθηση υπερφορολόγηση. Από δηλώσεις και «καλέσματα» η δεύτερη θητεία της κυβέρνησης σίγουρα χαρακτηρίζεται από περίσσιο δυναμισμό.

Αν κρίνω από πρόσφατες δηλώσεις των κυρίων Σκέρτσου, Χατζηδάκη και Θεοδωρικάκου, μάλλον ως πρώτη ανάγκη νοείται η αυθάδης επικοινωνιακή διαχείριση της εξαετούς αδράνειας. Η επικοινωνιακή διαχείριση του γεγονότος ότι με μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας 2,1%, το πραγματικό ΑΕΠ θα επιστρέψει στα προ κρίσης επίπεδα μετά το 2033. Σύμφωνα δε με έκθεση της Eurobank για να φθάσει το ΑΕΠ στα προ 2008 επίπεδα, απαιτούνται ρυθμοί ανάπτυξης 2,7% και αλλαγή του αναπτυξιακού μείγματος. Το 2032 όμως, αρχίζει η μεγάλη επιβάρυνση ουσιαστικής εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους. Προοπτική με την οποία ουδείς σήμερα ασχολείται. 

Η μόνιμη επωδός που συχνά πυκνά αναδεικνύουν οι υπουργοί, με πρόσφατη αυτή του κυρίου Σκέρτσου, πως «προφανώς δεν είμαστε ικανοποιημένοι ακόμα από το επίπεδο των μισθών και των εισοδημάτων στην χώρα μας» δεν δημιουργεί άλλοθι.  Η «μη ικανοποίηση» όμως εμφανώς αδυνατεί να παράξει σχεδιασμό που να λαμβάνει υπόψη εξωγενείς παράγοντες και να δώσει λύσεις στο δημογραφικό. Αδυνατεί να αναδείξει με ειλικρίνεια την αποτυχία του μοντέλου που βασίζεται στην κατανάλωση, αντί να δίνει έμφαση στις εξαγωγές και τις επενδύσεις. 

Η καθαρά προσποιητή ανάληψη ευθυνών – περί ευθυνών αποτυχίας πρόκειται – δεν καλύπτει την εκτίναξη του ελλείμματος ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών κατά το πρώτο 8μηνο του 2024, αναδεικνύοντας προβληματική ανταγωνιστικότητα. Δεν καλύπτει το γεγονός ότι υπάρχει σημαντικό επενδυτικό έλλειμμα  που το 2023 άγγιζε τα 100 δις ευρώ περίπου. Δεν καλύπτει το γεγονός ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης των Ελλήνων είναι η δεύτερη χαμηλότερη στην Ευρώπη. Δεν καλύπτει το γεγονός ότι στην τετραετία 2020-2023, οι ακαθάριστες αποδοχές αυξήθηκαν 11%, αλλά ο φόρος εισοδήματος 41%, εξαιτίας της μη τιμαριθμοποίησης της φορολογικής κλίμακας. Δεν καλύπτει δεκάδες άλλες αστοχίες και λάθη.

Η κυβέρνηση τόλμησε μετά από χρόνια να μιλήσει για «μετασχηματισμό» της οικονομίας. Δεν αιτιολογήθηκε όμως, ο λόγος που κρίνεται αναγκαίος ο «μετασχηματισμός» μετά από έξι χρόνια διακυβέρνησης. «Μετασχηματίζεις» μία πολιτική όταν αντιλαμβάνεσαι ότι δεν αποδίδει. Κατά συνέπεια ο πολίτης δικαιολογημένα συνάγει το συμπέρασμα ότι ο κατ΄επίφαση μετασχηματισμός έρχεται να καλύψει την αποτυχημένη μέχρι σήμερα πορεία. Η κοινωνία και η οικονομία όμως δεν λειτουργούν με αναθεωρημένα επικοινωνιακά slogan. 

Μία τέτοια προσέγγιση θα ήταν αποδεκτή από τους πολίτες αν οι κύριοι υπουργοί απλά έκαναν μία συνειδητή προσπάθεια να βιώσουν τα προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών. Αν προσπαθούσαν για παράδειγμα ως απλή ένδειξη ευαισθησίας να πάνε στο γραφείο τους το πρωί χρησιμοποιώντας τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Αν τύχαινε να βιώσουν την απαξίωση του συστήματος υγείας που βιώνουν όσοι βρίσκονται στην δύσκολη θέση να έχουν δικούς τους ανθρώπους στο δημόσιο νοσοκομείο. Αν πήγαιναν το παιδί τους σε δημόσιο σχολείο. Αν αγόραζαν μόνοι τους τα της καθημερινής διατροφής. 

Θα δεχόμουν τα «μεγάλα λόγια» όταν ο παραγωγικός μετασχηματισμός θα μεταφραζόταν σε πραγματικό μετασχηματισμό ενσυναίσθησης και ουσιαστικού ενδιαφέροντος για την κοινωνία χωρίς έπαρση και αυθάδεια. 

*οικονομολόγου

Πηγή: tempo24.news

Το άρθρο Κυβερνητικός νέος «παραγωγικός μετασχηματισμός»: Το νέο slogan αποτυχίας… Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μέσα στην δύσκολη καθημερινότητα της ακρίβειας και των καθημερινών προβλημάτων μαθαίνουμε πως για την κυβέρνηση το πρόβλημα της ακρίβειας εστιάζεται στις πολυεθνικές. Αυτός είναι και ο λόγος που θα απευθυνθεί «σκληρή» επιστολή προς την Ε.Ε. με στόχο την «πανευρωπαϊκή» κινητοποίηση κατά των…πολυεθνικών. Σκληρή όμως είναι η καθημερινότητα των πολιτών λόγω ακρίβειας, αλλά και μοιρολατρικής προσέγγισης αδυναμίας της κυβέρνησης ως προς την επίλυση του προβλήματος αυτού της οικονομίας και της κοινωνίας.

Αυτή η λανθασμένη και φοβική, ως προς τα μεγάλα συμφέροντα, πολιτική μας κατατάσσει ως «πρωτοπόρους» της ακρίβειας στην Ε.Ε.. Αδιάψευστος μάρτυρας η Eurostat που κατέγραψε το γεγονός ότι οι ανατιμήσεις στην Ελλάδα τρέχουν με πολλαπλάσια ταχύτητα σε σχέση με άλλες χώρες της ευρωζώνης. Αν υπάρχει πολιτική βούληση η λύση είναι μία: H επιβαλλόμενη διάσπαση των αλυσίδων τροφίμων από την Επιτροπή Ανταγωνισμού σε μικρότερες εταιρίες με βάση σαφώς προσδιορισμένο γεωγραφικό χώρο λειτουργίας και κατά την διάσπαση σαφώς οριοθετημένο το ποσοστό της νέας εταιρίας στο σύνολο της αγοράς. Αντί λοιπόν ο κύριος Πρωθυπουργός να στέλνει «επιστολές αποποίησης ευθύνης» επί της ουσίας, για την αδυναμία διαχείρισης της ακρίβειας, θα ήταν ποιο πατριωτικό να στείλει ό ίδιος επιστολή προειδοποίησης προς τα εγχώρια καρτέλ τροφίμων προαναγγέλλοντας την διάσπαση των εταιριών τους.

Δοκιμάσθηκαν διάφορες προσεγγίσεις από «καρτελάκια» σε «καλάθια». Ακόμα και «πρόστιμα» .Έτσι για να δοθεί ένα επιθετικός τόνος στην όλη πολιτική αδυναμία.  Ακούσθηκαν πολύ ρηχές δικαιολογίες με κυριότερη ότι η κρίση είναι εισαγόμενη. Κύριο αφήγημα της κυβέρνησης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δόθηκαν δικαιολογίες που όμως δεν πείθουν.  Πως να μην «κινδυνεύουμε» όμως, με την τελευταία θέση στην Ευρώπη – σύμφωνα με τους Financial Times – η Ελλάδα κατέχει την δεύτερη θέση στον πληθωρισμό βασικών αγαθών όπως τα αυγά, τα λαχανικά, το λάδι και το αρνίσιο κρέας;

Μετά από πέντε χρόνια λοιπόν,  οι κύριος Σκρέκας – ένας ειλικρινά φιλότιμος υπουργός Ανάπτυξης-  συνειδητοποίησε πως η ακρίβεια προκύπτει εξαιτίας αθέμιτων πρακτικών πολυεθνικών εταιριών. Κάτι μου θυμίζει αυτό. Είτε ο υπουργός – μάλλον καθυστερημένα από κυβερνητικής πλευράς – ανακάλυψε πρακτικές που γίνονται εδώ και δεκαετίες. Είτε αποφάσισε να «παίξει» το χαρτί της επανάστασης κατά του πολυεθνικού κεφαλαίου, μήπως αγγίξει ευαίσθητες αριστερές χορδές των νοικοκυριών εκείνων που με έναν βασικό μισθό μάλλον δεν μπορούν να καλύψουν ενοίκιο και διατροφή τον ίδιο μήνα. Ας είναι όμως. Από την απάθεια και αδυναμία, ας ταραχθούν λίγο τα νερά με μικρή δόση «επαναστατικής» ρητορικής από μία κεντροδεξιά κυβέρνηση. «Ο καιρός έχει γυρίσματα» λέει ο σοφός λαός άλλωστε. Αυτός είναι και ο λόγος που ο πρωθυπουργός «αγκάλιασε» αυτό το νέο αφήγημα γυρίζοντας σελίδα σε σχέση με την εισαγόμενη ακρίβεια.

Ανακάλυψε η κυβέρνηση τις «κακές» πολυεθνικές! Έστειλε επιστολή ο Πρωθυπουργός στην Κομισιόν με την οποία ζητάει παρέμβαση για την διαφορετική τιμολόγηση προϊόντων πολυεθνικών σε χώρες της Ε.Ε.. Ως απλός πολίτης διερωτώμαι. Έπρεπε το βρεφικό γάλα να εκτιναχθεί σε προκλητικά επίπεδα για να ευαισθητοποιηθεί το κυβερνητικό επιτελείο; Λίγο αργά δεν μας άναψαν την σπίθα της ενεργοποίησης οι «γνωστές» πρακτικές των πολυεθνικών εταιριών; Μήπως όμως, η επικοινωνιακής επινόηση ανάδειξης των κακών αυτών εταιριών, έχει ως στόχο να αμβλύνει την κριτική, ή να αποφύγει την σκληρή ρυθμιστική επιβολή στις εγχώριες αλυσίδες τροφίμων που είναι εκείνες που επί της ουσίας δηλώνουν «υπερκέρδη»;

Βέβαια θα υπάρξει ο αντίλογος ότι «επιβλήθηκαν πρόστιμα». Μάλιστα! Ούτε να το σχολιάσει κανείς δεν αξίζει. Υπάρχει πάλι η νομικίστικη δικαιολογία ότι ο νόμος δεν δίνει δυνατότητα επιβολής μεγαλύτερων προστίμων. Μετά από πέντε χρόνια διακυβέρνησης όμως, νομίζω πως ο πολίτης έχει την απαίτηση ο νόμος ή οι νόμοι να έχουν αλλάξει για να τον προστατεύσουν. Αντ’ αυτού οι αλυσίδες ισχυροποίησαν την θέση τους δημιουργώντας μία άκρως ελεγχόμενη ολιγοπωλιακή αγορά. Η ανήθική λειτουργική διάσταση της οποίας έγκειται στο γεγονός ότι αφορά είδη πρώτης ανάγκης. Έγκειται στο γεγονός ότι οι δυνατότητα επιλογής των πολιτών είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

«Δεν φοβόμαστε τίποτα» ανέφερε ο κύριο Σκρέκας στην συνέντευξή του ως «μαχητής» και «τιμωρός»  – με τα βαριά πρόστιμα – των πολυεθνικών. «Δεν παίρνουμε κανένα μέτρο πίσω» ανέφερε επίσης. Μα γιατί να τα πάρει πίσω αφού δεν φαίνεται να ενοχλούν; «Θα επιδιωχθεί μέσα από συμμαχίες με άλλες ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν αντίστοιχα προβλήματα η προώθηση ενιαίας νομοθεσίας» εξήγγειλε.  Όταν η χώρα μας κατατάσσεται ως μία από τις ακριβότερες σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, η μετά από πέντε χρόνια ενεργοποίηση φαντάζει μάλλον ως σκηνοθετημένη. Φιλοδοξεί η κυβέρνηση να «βάλει τέλος στην παγίδα τιμών των πολυεθνικών». Μαγική λέξη η φιλοδοξία.

Σηματοδοτεί την πιθανότητα αποτυχίας μέσα από σαφή προσπάθεια της κυβέρνησης  να απενοχοποιήσει τα εγχώρια  super marketς  από την δράση τους για την καρτελοποίηση της αγοράς. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη την διαφορά αμοιβών στις περισσότερες χώρες που φαινομενικά εμφανίζουν υψηλό κόστος διαβίωσης, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η εγχώριες επιχειρήσεις – όχι οι πολυεθνικές- είχαν την μεγαλύτερη αύξηση πραγματικών κερδών στην Ευρώπη το 2023!

Ας σταματήσει να εθελοτυφλεί το κυβερνητικό επιτελείο και ας αποδεχθεί τελικά ότι το πρόβλημα γεννάται από τις ελληνικές αλυσίδες τροφίμων. Το υψηλό κόστος προϊόντων πολυεθνικών είναι απλά μία μικρή συγκριτικά προσθήκη στις υφιστάμενες στρεβλότητες της αγοράς. Στρεβλότητες που – έστω και καθυστερημένα – εντοπίσθηκαν από την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Για κάποιο λόγο όμως πέραν των προστίμων δεν επιδιώχθηκαν ριζικές και ίσως «επαναστατικές» για την εγχώρια λογική αλλαγές στον τρόπο επιβολής της δίκαιης για την αγορά και τον καταναλωτή ισορροπίας της αγοράς.

Παρά τις προσπάθειες αποπροσανατολισμού η μόνη αλήθεια είναι ότι ο «πληθωρισμός της απληστίας» έχει αμιγώς ελληνικά χαρακτηριστικά. Δεν είναι εισαγόμενος. Η λύση στο πρόβλημα δεν είναι τα πρόστιμα. Τέτοια μέτρα αποτελούν χάδι στα υπερκέρδη. Ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά προβλήματα δεν αντιμετωπίζεται μέσα από την επίσημη γραφειοκρατία. Ούτε με επιστολές στην «υπεργραφειοκρατία» των Βρυξελλών. Απαιτούνται μέτρα που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί στην χώρα μας μέχρι σήμερα. Χωρίς πολιτική βούληση όμως, θα μείνουμε στην επί χάρτου κριτική και ανταλλαγή ιδεών. Για άλλη μία φορά.

Πηγή: economico.gr

Το άρθρο Ακρίβεια, υπερκέρδη και η ανάγκη διάσπασης των εγχώριων super markets… Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα κρυπτονομίσματα εδώ και λίγα χρόνια αποτελούν σημαντικό τμήμα του διεθνούς επενδυτικού περιβάλλοντος. Η διευρυμένη έννοια των ψηφιακών νομισμάτων ακολούθησε. Βασική παράμετρος ανάδειξης του μηχανισμού των κρυπτονομισμάτων το «blockchain», ως ιδιαίτερη προγραμματική βάση μέγιστης ασφάλειας.

Μέσα από την πρώτη εξοικείωση με το γνωστότερο όλων, το Bitcoin, άρχισε χρόνο με τον χρόνο να ξετυλίγεται η νέα προσέγγιση της λειτουργίας των αγορών χρήματος.

Στην αρχή τα κρυπτονομίσματα θεωρήθηκαν ως «εξωτικής» μορφής επένδυση. Αν και πολλοί ακόμα αμφισβητούν ότι είναι επένδυση. Δεν ήταν εύκολο σε όσους δεν καταλάβαιναν τον μηχανισμό δημιουργίας –«εξόρυξης» για τους γνωρίζοντες – να αναδείξουν την πραγματική διάσταση του τι πρεσβεύουν πλέον τα κρυπτονομίσματα.

Κατά συνέπεια, απέτυχαν να τους προσδώσουν την βαρύτητα που αποκτούν έχοντας εισχωρήσει δυναμικά στον πυρήνα μίας αντιπαράθεσης που αρχίζει να εκκολάπτεται χρόνο με τον χρόνο.

Αντιπαράθεσης σε μικροεπίπεδο, μεταξύ εκείνων που να επενδύουν στην εξόρυξη και σε μακροεπίπεδο μεταξύ κρατών που ψηφιοποιώντας την λειτουργία των αγορών χρήματος επιδιώκουν την σταδιακή αποδολαριοποίηση τους.

Αποτελεί οξύμωρο στην ιστορία των αγορών – ιδιαίτερα του συναλλάγματος – το γεγονός ότι πρώτα δημιουργήθηκε η αγορά των κρυπτονομισμάτων και μετά ακολούθησαν οι κανονικές αγορές ως προς την αντίληψη της στρατηγικής σημασίας που σταδιακά θα ελάμβαναν τα νομίσματα αυτά.

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την περίοδο που ο Noam Chomsky και το κίνημα occupy Wall Street, τα θεωρούσε ως «επαναστατική» επένδυση που θα επέτρεπε την ευκολότερη και ανέλεγκτη διακίνηση, ως σήμερα που με αφορμή τον πόλεμο της Ουκρανίας η διευρυμένη ομάδα των χωρών BRICS προσπαθούν να δημιουργήσουν μία εκτός Fiat αγορά συναλλάγματος.

Η διείσδυση της δυναμικής του block chain και ο τρόπος που θα αντιμετωπισθεί από εδώ και στο εξής η χρήση των ψηφιακών νομισμάτων, θα αποτελέσει την βασική πολιτική συνισταμένη των αγορών στο άμεσο μέλλον.

Από το 2017 όπου ο επικεφαλής της JP Morgan, Jamie Dimon, είχε χαρακτηρίσει απάτη το Bitcoin, μέχρι την διοργάνωση forum από την Goldman Sachs για ενημέρωση στελεχών και πελατών για τα κρυπτονομίσματα και την δημιουργία του πρώτου ETF γίνεται αντιληπτό πως η ανάδειξη ως εκ των πρωταγωνιστών του ρόλου των νέων αυτών νομισμάτων γίνεται με ραγδαίο ρυθμό.

Σε τέτοιο βαθμό που ενεργοποιεί πλέον τις Κεντρικές Τράπεζες, οι οποίες προκειμένου να μην χάσουν τον έλεγχο των αγορών συζητούν για την δημιουργία ψηφιακών νομισμάτων ως ανταγωνιστικά των κρυπτονομισμάτων.

Τα CBDC’s (Central Bank Digital Currencies) απασχολούν πλέον το 80% των κεντρικών τραπεζών, ενώ σύμφωνα με δημοσιεύσεις οι μισές από αυτές έχουν περάσει από την έρευνα στον πειραματισμό.

Η αγορά – αν μπορούμε να αποκαλέσουμε αγορά το πεδίο εκείνο όπου η «εξόρυξη» επί της ουσίας δημιουργεί το νόμισμα – έχει αποκτήσει πλέον την δική της αυτόνομη δυναμική.

Σε τέτοιοι βαθμό που είναι δύσκολο να ελεγχθεί. Αν λάβουμε υπόψη ως βάση ανάλυσης των κρυπτονομισμάτων την ανάδειξη της ασφάλειας του blockchain, γίνεται εμφανές πως ο τεράστιος όγκος συναλλαγών στα “cryptos” είναι δυνατόν να αναδειχθεί ως άμεσος ανταγωνιστής των νομισμάτων Fiat.

Άλλωστε, η τεχνολογία Blockchain θεωρείται από πολλούς ως ιδιαίτερα ελκυστική λύση για τον εκδημοκρατισμό των πληροφοριών και την ανατροπή των παλαιών μοντέλων.

Εξαιτίας δε αυτής της παραμέτρου η ασφάλεια δημιουργίας των, τα αναδεικνύει ως ασφαλές «επενδυτικό» εργαλείο, παράλληλα με τον χρυσό.

Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να αντιδράσουν στην αναπτυσσόμενη δυναμική, τόσο οι επενδυτικές τράπεζες μέσω της δημιουργίας ETF, όσο και οι κεντρικές τράπεζες μέσω της δημιουργίας ψηφιακών νομισμάτων, σε μία προσπάθεια να μην χαθεί ο έλεγχος των συναλλαγών μέσω κρυπτονομισμάτων.

Πολύ φοβάμαι όμως, πως το τραπεζικό σύστημα των FIAT χωρών αντιμετωπίζει αμφισβήτηση εξαιτίας του γεγονότος ότι οι περισσότερες κεντρικές τράπεζες είναι εκτεθειμένες σε υπερβολικό ρίσκο (hypercollateralized).

Η υπερβολική έκθεση σε μη παραγωγικό δανεισμό μειώνει σημαντικά το ποσοστό παραγωγικών ενεργητικών ακόμα και σήμερα. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που η κρίση του 2008 δημιούργησε την ανάγκη στρατηγικών διεξόδων.

Στο σημείο αυτό μπαίνει έντονα στην εξίσωση η ενεργοποίηση των χωρών BRICS για την δημιουργία μίας εκτός FIAT αγοράς συναλλάγματος υποστηριζόμενης από προϊόντα (commodities) όπως τον ορυκτό πλούτο τους, πετρέλαιο, χρυσό κλπ.

Η προεργασία δημιουργίας ψηφιακών νομισμάτων επιφανειακά δίνει την εντύπωση στόχευσης για τον έλεγχο του πεδίου των κρυπτονομισμάτων.

Ίσως όμως, η έννοια του ελέγχου να υπερβαίνει τα στενά όρια των συναλλαγματικών αγορών.

Οι διαφοροποιήσεις αναδεικνύουν το ουσιαστικό διακύβευμα ως προς του νέο διεθνές πεδίο αντιπαράθεσης αναφορικά με την υπό διαμόρφωση νέα «παγκόσμια τάξη». Ειδικά μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία.

Η προσέγγιση αυτή εύλογα αναδεικνύει το ερώτημα του πως είναι δυνατόν μέσα από τα «cryptos” να μεθοδεύεται ένα τέτοιου εύρους και στρατηγικής ανταγωνιστικό πεδίο.

Η απάντηση σε πρώτο βαθμό προκύπτει από τις εξελίξεις που αναδεικνύουν μία ποιο συντονισμένη κινητικότητα από τις BRICS για την «παράκαμψη» της ελεγχόμενης από τις ΗΠΑ FIAT αγοράς συναλλάγματος.

Στόχος η σταδιακή απεξάρτηση από το δολάριο και η έμμεση αποδολλαριοποίηση με την στήριξη της Ρωσίας.

Με το ίδιο σκεπτικό χώρες πλούσιες σε ορυκτά όπως της υποσαχάριας Αφρικής, καθώς και κάποιες της Λατινικής Αμερικής, αναζητούν προστασία των νομισμάτων τους από πιθανές διολισθήσεις δολαρίου και Ευρώ μέσω σύνδεσης τους με τα αποθέματα ορυκτού πλούτου που διαθέτουν (commodity driven economies).

Η κρίση στην Ουκρανία επιταχύνει αυτή ακριβώς την δημιουργία ενός νέου συστήματος εκτός FIAT με βασικούς παίκτες την Ρωσία και Κίνα.

Επιπρόσθετα, οι οικονομίες της Ασίας που αντιπροσωπεύουν το 57% του πληθυσμού και η Σαουδική Αραβία βρίσκονται σε φάση έντονης βιομηχανοποίησης και αναζητούν διεξόδους «απελευθέρωσης» από τις υφιστάμενες νόρμες.

Πολλές δε χώρες του Αραβικού κόσμου, με αφορμή και την πρόσφατη κρίση στην Μ. Ανατολή, θεωρούν πως το μέλλον τους βρίσκεται με την Ασία, ενώ οι πολιτικές απανθρακοποίησης, στέλνουν μήνυμα στις πετρελαιοπαραγωγές χώρες για το αυξημένο ειδικό τους βάρος.

Άλλωστε, η επενδυτική τράπεζα Goldman Sachs ήταν εκείνη που προειδοποίησε πως η εργαλειοποίηση του δολαρίου ως όπλο απέναντι στην Ρωσία, είναι δυνατόν να αποτελέσει κίνητρο που θα ενθαρρύνει αρκετές χώρες να επιδιώξουν να κινηθούν εκτός πεδίου του δολαρίου.

Στο ίδιο μήκος κύματος το IMF ισχυρίζεται πως η ανάδειξη μίας νέας παγκόσμιας τάξης που θα επαναπροσδιορίσει τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς, είναι δυνατόν να προκαλέσει αναδιάταξη του παγκοσμίου πλαισίου πληρωμών.

Οι προσεγγίσεις αυτές αναδεικνύουν την μετατροπή του διεθνούς περιβάλλοντος του χρήματος, σε αρένα γεωπολιτικών ανταγωνισμών.

Αρκεί δε να συνειδητοποιήσουμε πως το γεγονός ότι παγκόσμιο χρέος βρίσκεται το 2023 στα επίπεδα ρεκόρ των 313 τρις δολαρίων, δημιουργεί προβληματικό περιβάλλον των FIAT συναλλαγμάτων.

Μετά την κατάργηση της συνθήκης του Bretton Woods το 1971, αυτά δέχονται σημαντικούς κλυδωνισμούς μετά από κάθε κρίση.

Στην παρούσα φάση δε αναμένεται η αλλαγή της πολιτικής επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες για να δώσει μία αναγκαία αναπτυξιακή δυναμική.

Αν αυτή όμως δεν καταστεί δυνατόν να καλύψει τις στρεβλότητες κάθε κρίσης, τότε η περίοδος όπου οι ρυθμοί ανάπτυξης δεν θα είναι δυνατόν να εξαλείψουν τις στρεβλότητες λόγω διόγκωσης του παγκόσμιου χρέους δεν είναι μακριά.

Όταν σύμφωνα με το Διεθνές Χρηματοοικονομικό Ινστιτούτο (IFF) το 55% της αύξησης του παγκόσμιου χρέους το 2023 προήλθε από τις «ώριμες» αγορές κυρίως ΗΠΑ, Γαλλία και Γερμανία

Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που οι χώρες των BRICS αναζητούν εκτός FIAT διεξόδους μέσω διαμόρφωσης δικών τους ψηφιακών νομισμάτων.

Η τεράστια αγορά των κρυπτονομισμάτων που ενέτεινε την κινητικότητά της τη περίοδο των πρόσφατων κρίσεων, πρόλαβε τις κεντρικές τράπεζες αφυπνίζοντάς της μάλλον καθυστερημένα από ένα ιδιότυπο λήθαργο.

Οι αγορές φαίνεται ότι έχουν αποκτήσει όμως μία αυτονομία ως προς την λειτουργία των νέων νομισμάτων αλλά και της συνολικής φιλοσοφίας χρήσης του blockchain.

Είμαι σίγουρος πως η πορεία αυτή δεν θα μπορέσει να αντιστραφεί με νομοθετικές παρεμβάσεις που κυοφορούνται στις ΗΠΑ και την Ε.Ε..

Στις ΗΠΑ το SEC (επιτροπή κεφαλαιαγοράς) προσπαθεί να ελέγξει τα χρηματιστήρια “cryptos” μέσω της πρόσφατης υπόθεσης Ethereum.

Η δε δικαστική νίκη της Grayscale ανοίγει τον δρόμο για spot Bitcoin ETF.

Στον αντίποδα, οι προσπάθειες της ΕΕ για ανάδειξη νομοθετικού πλαισίου ελέγχου των αγορών κρυπτονομισμάτων, επί του παρόντος χαρακτηρίζεται από ασάφεια και αδυναμία σηματοδοτώντας την μη αναστρέψιμη δυναμική πλέον που αναπτύσσεται.

Οι εξελίξεις και ο διεθνής στρατηγικός ανταγωνισμός στο πεδίο των κρυπτονομισμάτων, δημιουργεί την ανάγκη άμεσων και δυναμικών νέων στρατηγικών.

Η τεχνητή νοημοσύνη τρέχει με ταχύτερους ρυθμούς από τους νομοθέτες που δείχνουν καθυστερημένη αντίληψη και αντανακλαστικά στο υπό συνεχή αναδιαμόρφωση περιβάλλον κεφαλαιαγορών και αγορών συναλλάγματος.

Παρουσιάζεται δε το ιστορικό οξύμωρο τα δημιουργήματα της τεχνητής νοημοσύνης να «τρέχουν» ταχύτερα από τις ίδιες τις αγορές.

Παρ΄ολ΄αυτά, η νέα πραγματικότητα στον κόσμο των ψηφιακών νομισμάτων δεν θα μπορέσει να αλλάξει τον πρωτεύοντα ρόλο του δολαρίου.

Ίσως όμως διαμορφώσει αμεσότερα αντανακλαστικά στις αγορές – άρα και τους νομοθέτες – με αποτέλεσμα τον έμμεσο «εκδημοκρατισμό» των αγορών.

Η πρόσφατη πρόβλεψη όμως, του Jamie Dimon της JP Morgan ότι η παγκόσμια ηγεσία της Αμερικής αμφισβητείται από τις αναπτυσσόμενες χώρες όπως το μπλοκ SCO ο όμιλος ASEAN και οι BRICS, θέτει τον κίνδυνο αποδολαριοποίησης στην διάσταση συναγερμού.

Μία τέτοια εξέλιξη είναι δυνατόν να επηρεάσει τις αγορές των ΗΠΑ καθιερώνοντας το 2024 την οικονομική συμμαχία των BRICS ως παγκόσμια δύναμη, ενώ η προώθηση εγγενούς νομίσματος έχει ενισχύσει την πολυπλοκότητα της παγκόσμιας οικονομίας.

*Οικονομολόγος

Πηγή: mononews.gr

Το άρθρο Η αποδολαριοποίηση των αγορών μέσω κρυπτονομισμάτων και ψηφιακών νομισμάτων, παγίδα ή εφικτός στόχος διεθνούς γεωστρατηγικής αντιπαράθεσης;… Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σε ένα διεθνές περιβάλλον που συνεχώς μεταλλάσσετε μέσα από τις κρίσεις, η έννοια του «εκδημοκρατισμού» των Κεντρικών Τραπεζών δεν σηματοδοτεί πολιτική διάσταση, αλλά τον σταδιακό και αναγκαίο μετασχηματισμό ως προς την αναδιάταξη του ρόλου χάραξης πολιτικών διευρυμένων προσεγγίσεων. Ίσως δεν είναι μακριά η χρόνος κατά τον οποίο οι Κεντρικές Τράπεζες θα κληθούν να διαδραματίσουν ρόλο-κλειδί στους τομείς της οικολογικής μετάβασης, της διαχείρισης δημοσίου χρέους και της εισαγωγής ενός νέου τύπου ψηφιακού νομίσματος.

Ο βαθμός που η νομισματική πολιτική αγγίζει τον πυρήνα της συλλογικής διάστασης μίας δημοκρατικής κοινωνίας, διαμορφώνει και τα επίπεδα ανεξάρτητης λειτουργίας των Κεντρικών Τραπεζών αλλά και τα όρια αποτελεσματικότητας ως προς την επίλυση οικονομικών αλλά και κοινωνικών προβλημάτων. Ήδη μετά από αρκετές δεκαετίες, φαίνεται πως ως η ΕΚΤ αρχίζει να θέτει βάσεις για την σταδιακή αποσύνδεση των κινήσεών της από την FED, αναφορικά με τον καθορισμό της πολιτικής επιτοκίων.

Ταυτόχρονα όμως, διαμορφώνεται η ανάγκη ανάδειξης της «ηθικής» διάστασης του νομισματικού συστήματος. Ειδικά σε μία Ευρώπη όπου η πολυμορφικότητα των οικονομιών της οποίας δημιουργεί πρόσθετα προβλήματα προώθησης του αναγκαίου διευρυμένου ρόλου της ΕΚΤ. Το πρόγραμμα TLTRO (στοχευμένες πράξεις μακροπρόθεσμης αναχρηματοδότησης) της ΕΚΤ, αποτέλεσε την πρώτη στόχευση μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο προσανατολισμού των πιστώσεων από την Κεντρική Τράπεζα. Μία προσέγγιση που ενώ για τους λεγόμενους «φιλελεύθερους» αποτελεί ταμπού, είναι η πρώτη προσαρμογή προς την κατεύθυνση της κατευθυνόμενης χρηματοδότησης σε Πανευρωπαϊκή κλίμακα, ανάλογα με την στόχευση ως προς την επίλυση προβλημάτων και του αναπτυξιακού μετασχηματισμού.

Ίσως η ταυτόχρονη ανάδειξη των κρίσεων στην Μέση Ανατολή με τις συζητήσεις για την πολιτική επιτοκίων από την ΕΚΤ και το Fed να αποτελεί το έναυσμα για μία ευρύτερη συζήτηση ως προς τον νέο ρόλο των Κεντρικών Τραπεζών. Οι πρόσφατες δηλώσεις του πρώην Προέδρου της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι για την ανάγκη παρεμβατικών πολιτικών στην ανάδειξη οικονομικών κλίμακας, την παροχή δημόσιων αγαθών και την παροχή βασικών πόρων και εισροών, αναδεικνύουν αυτήν ακριβώς την ανάγκη.

Άλλωστε, η διαχείριση της τελευταίας μεγάλης κρίσης χρέους από την Ε.Ε. και την ΕΚΤ ανάδειξε όχι μόνον παθογένειες και αδυναμίες άμεσου συντονισμού σε περίοδο κρίσεων, αλλά κυρίως το γεγονός ότι η ΕΚΤ σε αντίθεση με την Fed έχει άλλον ποιο σύνθετο ρόλο να επιτελέσει πέρα από την διαμόρφωση της πολιτικής επιτοκίων.

Μετά την περίοδο συνεχών αυξήσεων των επιτοκίων, έχουμε εισέλθει στην δυναμική της συζήτησης για την περίοδο έναρξης της σταδιακής μείωσης, καθώς και το εύρος αυτών των μειώσεων. Το γεγονός ότι η συζήτηση αυτή, μετά την νέα κρίση στην Μέση Ανατολή και τις πιθανές επιπτώσεις της, αρχίζει να λαμβάνει την οπτική γενικότερων αναλύσεων ως προς έναν νέο ρόλο των Κεντρικών τραπεζών, σηματοδοτεί την έστω και καθυστερημένη αποδοχή από τους κεντρικούς τραπεζίτες της ανάγκης επαναπροσδιορισμού της στόχευσης.

Ας μην διαφεύγει της προσοχής μας πως η διαμόρφωση νέων παγκόσμιων ισορροπιών δημιουργεί πεδία παρεμβάσεων πέρα από την θεωρητικά απλή προσέγγιση ελέγχου των πληθωριστικών πιέσεων. Άλλωστε, η νομισματική πολιτική οφείλει να περιορίζει την αβεβαιότητα και να στηρίζει τις υπόλοιπες οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές με στόχο τον συντονισμό και όχι την υποκατάσταση.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του διοικητή της ΤτΕ κυρίου Στουρνάρα κατά την 9η Ετήσια Τακτική ΓΣ ότι «το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο οικονομικής διακυβέρνησης προϋποθέτει ένα σύνθετο μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό σχεδιασμό» εμπερικλείει αυτήν ακριβώς την ανάγκη διεύρυνσης της παρεμβατικής φιλοσοφίας τόσο των τραπεζών γενικά, όσο και της ΕΚΤ ως φορέα συντονισμού των αλλαγών. Αλλαγών, που όμως δεν εμφανίζονται.

Στοχευμένα κατά συνέπεια, ο γνωστός Mohamed El Erian προσδιορίζοντας τις διαφορές μεταξύ Fed και ΕΚΤ αναφέρθηκε στον Αμερικανικό «εξαιρετισμό», ως κυριαρχία του έναντι της ευρωπαϊκής οικονομικής στασιμότητας η οποία ¨φαίνεται πιο χτυπητά όταν συγκρίνουμε την κατά 4% του ΑΕΠ στις ΗΠΑ και της ύφεσης στην Γερμανία κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2023.

Εκτός των γενικών διαφορών όμως, αλλαγές στην φιλοσοφία προσέγγισης, είναι δυνατόν να περνάνε αναγκαστικά μέσα από την υιοθέτηση της καινοτομίας στις συναλλαγές και την ανάδειξη νέων εργαλείων. Εύλογα αρχίζει να αναδεικνύεται το ερώτημα του κατά πόσο η ομαλότητα αλλά και η αναπτυξιακή δικαιοσύνη είναι διασφαλισμένη μέσω της πεπατημένης οδού μιας καθαρά νομισματικής θεώρησης στην πολιτική ανάπτυξης.

Την περίοδο που διανύουμε οι BRICS διεκδικούν δική τους διαδικασία συναλλαγματικών συναλλαγών εκτός SWIFT, τα κρυπτονομίσματα αποκτούν επενδυτική υπόσταση μέσα από την αδειοδότηση στις ΗΠΑ Bitcoin ETF με την εμπλοκή επενδυτικών οίκων όπως η Morgan Stanley και η BlackRock, ενώ οι Κεντρικές Τράπεζες συζητούν την εισαγωγή ψηφιακών νομισμάτων ως καινοτομία – καθυστερημένη ίσως – στην αντιμετώπιση του κυοφορούμενου διεθνούς ανταγωνισμού στο πεδίο αυτό.

Το «δημοκρατικό» πλαίσιο εντός του οποίου πρέπει να συνεχίσουν να εξελίσσονται οι Κεντρικές Τράπεζες, πρέπει να αναπροσαρμόζεται προκειμένου όχι μόνον να ανταποκρίνεται στην χρηματοπιστωτική και πολιτική βαρύτητα που έχουν, αλλά κυρίως στις νέες μορφές παρέμβασης που πρέπει να αναδειχθούν στο συνεχώς μεταλλασσόμενο διεθνές οικοσύστημα.

Η κυοφορούμενη διαπάλη μεταξύ της παραδοσιακής λειτουργίας της νομισματικής πολιτικής και νέων προσεγγίσεων, θα πρέπει άμεσα να οδηγήσει σε νέους ρόλους που να καταστήσουν δυνατή την αποτελεσματική αντιμετώπιση των επερχόμενων οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων. Όταν καταστεί δυνατή η διαμόρφωση της ισορροπίας αυτής, τότε θα έχουμε λόγο να αναδείξουμε την διαδικασία «εκδημοκρατισμού» των Κεντρικών Τραπεζών.

* Οικονομολόγος

Πηγή: mononews.gr

Το άρθρο Ο αναγκαίος «εκδημοκρατισμός» των Κεντρικών Τραπεζών μέσα από την οικολογική μετάβαση και την εισαγωγή νέων ψηφιακών νομισμάτων ως βάση αντιμετώπισης των επερχόμενων κρίσεων… Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ξαφνικά, ως να έχουν λυθεί όλα τα βασικά κοινωνικά θέματα προωθείται η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων. Πολιτική επιλογή που έλαβε δεσπόζουσα θέση στην ατζέντα των μεταρρυθμίσεων. Σωστά θα έλεγα παίρνει σειρά ως μία διεύρυνση του εκπαιδευτικού πεδίου. Σε λάθος χρονική στιγμή όμως και ίσως για τους λάθος λόγους. Οι μεταρρυθμίσεις αναδεικνύονται όμως, όταν προωθούνται πολιτικές που προάγουν υπάρχουσες καταστάσεις και αναδεικνύουν νέες διεξόδους προόδου προς το συμφέρον όλων. Μέρι σήμερα δυστυχώς, οι υφιστάμενες πολιτικές για την παιδεία κάθε άλλο παρά πετυχημένες μπορούν να χαρακτηρισθούν. Βέβαια στα πλαίσια κάθε εναρμόνισης με τις Ευρωπαϊκές εξελίξεις για κάποιο λόγο – χωρίς πολύ σκέψη – χαρακτηρίζεται ως μεταρρύθμιση.

Αναμφισβήτητα, στο όνομα της Ευρωπαϊκής Εναρμόνισης προάγονται θετικές πολιτικές. Αναδεικνύονται όμως, και σπασμωδικές προσεγγίσεις είτε χάριν των επιδοτήσεων, είτε χάριν ενός ευρύτερου πλαισίου προσαρμογών που όμως, πολλές φορές προωθούνται απλά για να προωθούνται. Χωρίς πραγματική συζήτηση και διαβούλευση. Χωρίς εμβάθυνση για τις αρνητικές τυχόν επιπτώσεις τους. Κυρίως χωρίς ενσυναίσθηση ανάδειξης ενός θετικού στίγματος για όλους. Η γενικότητες αυτές μας οδήγησαν σήμερα στην “συζήτηση” για την ίδρυση του κάπως συγκεχυμένου όρου “μη κρατικά” ή “μη κερδοσκοπικά” πανεπιστήμια.

Κάτω από άλλες συνθήκες, με πλήρως αποκατεστημένη την υποχρέωση των Κυβερνήσεων να παρέχουν πλαίσιο ισότιμης για όλους, δωρεάν επί τους ουσίας παιδείας, η συζήτηση θα είχε νόημα. Θα αποτελούσε το επόμενο βήμα προόδου και «συναγωνισμού» μεταξύ διαφορετικών πεδίων παροχής παιδείας. Δυστυχώς σε κάθε έκφανση της συνταγματικής αυτής υποχρέωσης, οι κυβερνήσεις διαχρονικά υστερούν. Σήμερα, υστερεί ακόμα περισσότερο για ένα επιπρόσθετο λόγο: Η “προοδευτική” σπουδή για την ανάδειξη ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων γίνεται μέσω μίας φαύλης συζήτησης από πολλές πλευρές. Απομακρυσμένη από την πραγματική ανάγκη να δομηθεί μία “νέα παιδεία”.

Η αντιδράσεις πολλές και εύλογες. Όμως, για κάποιο περίεργο λόγο η πολιτική αντιπαράθεση ξεκίνησε με καταλήψεις και το τι καθιστά μία κατάληψη νόμιμη ή μη νόμιμη. Ως αυτό να είναι το ζητούμενο. Ή μήπως αυτό είναι για να μην συζητήσουμε επί της ουσίας. Μίας ουσίας που μάλλον για να αναδειχθεί απαιτείται και εδώ «φροντιστηριακή» προσέγγιση.

Υστερεί η Κυβέρνηση για έναν ακόμα λόγο: Αδυνατεί να αντιληφθεί ως κύρια υποχρέωσή της την εξάλειψη των ανισοτήτων. Ειδικά για τον χώρο της παιδείας και την πλειοψηφία των παιδιών που επιθυμούν να σπουδάσουν στην Ελλάδα. Κυρίως όμως, για το γεγονός ότι αδυνατεί να αντιληφθεί ότι όσο δεν αναγνωρίζεται η στρεβλότητα στο σχολείο – κυρίως στο Λύκειο- λύση δεν θα υπάρξει. Όσο κανείς εν μέσω των συζητήσεων των τελευταίων ημερών – άσχετα με την πολιτική του τοποθέτηση – δεν αναφέρεται στην μάστιγα των φροντιστηρίων, η όλη συζήτηση είναι απολύτων προβληματική.

Η ανισότητα λοιπόν ξεκινάει από την σιωπηρή αποδοχή της “εκπαιδευτικής φαυλότητας των φροντιστηρίων”. Η μάστιγα αυτή που αποτελεί εφεύρημα ενός συστήματος παραπαιδείας. Ενός συστήματος που λόγων ανάγκης επιβίωσης δίνει άλλοθι στους καθηγητές των σχολείων να μην διεκδικούν δυναμικά την λύση στις χρόνιες παθογένειες. Δεν είναι λίγοι άλλωστε, αυτοί που μέσα από τα φροντιστήρια και την μηχανική εκμάθηση “σερβιρισμένης” παραπαιδείας αναζητούν έναν δεύτερο μισθό για να τα βγάλουν πέρα.

Οι κυβερνήσεις έχοντας υποθάλψει χρόνια τώρα την στρεβλότητα αυτή, που επί της ουσίας προάγει την ανισότητα από το Λύκειο, παραβλέπουν σκόπιμα την ύπαρξη αυτού του συστήματος προάγοντας κατά καιρούς νομοθετήματα που δρουν ως ένα παράλληλο σύμπαν του υφιστάμενου πεδίου παιδείας. Ακόμα και σήμερα που η ίδρυση “μη κρατικών πανεπιστημίων” λαμβάνει πρωτεύοντα ρόλο στην αποκαλούμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ΔΕΝ έχω ακούσει κανένα να εντάσσει στα πλαίσια της “μεταρρύθμισης” την κατάργηση των φροντιστηρίων. Ίσως ο κύριος Πιερρακάκης αντί να συζητάει το νομοσχέδιο για το “ανοικτό” σχολείο, καλό θα ήταν να προάγει πολιτικές που να οδηγήσουν στο κλείσιμο των φροντιστηρίων. Εκτός αν θα προτιμούσε και αυτά να γίνονται με “τηλεκπαίδευση” όπως η πρόταση για την εξεταστική.

Για να μιλάμε όμως για μεταρρύθμιση, ίσως θα έπρεπε η πρόταση του υπουργείου να προάγει ριζική αλλαγή του εκπαιδευτικού και παιδαγωγικού τρόπου σκέψης. Εκείνου που σήμερα υφίσταται και που δυστυχώς κατέδειξε τα απογοητευτικά αποτελέσματα των Ελλήνων 15χρονων στον διαγωνισμό Pisa. Ένα σοκ που ανέδειξε μειωμένες δεξιότητες. Μία αποτυχία που οφείλεται στην μηχανιστική “αποστήθιση” (παπαγαλία κοινώς) που επιβάλλει των σύστημα των Πανελλαδικών και των φροντιστηρίων. Ένα σύστημα που οδηγεί παιδιά και οικογένειες – εκείνες που έχουν την οικονομική δυνατότητα – στην “μέγγενη” των φροντιστηρίων. Το σημείο εκκίνησης της ανισότητας.

Στην πορεία μία τέτοια κουλτούρα μας οδηγεί στο να μην αντιλαμβανόμαστε πως τα πανεπιστήμια δεν είναι μόνον χώρος μόρφωσης. Είναι το σημείο εκείνο όπου ο εκκολαπτόμενος νέος επιστήμονας πρέπει να λαμβάνει την αίσθηση της “εκπαιδευτικής αύρας”, οι βάσεις της οποίας στις περισσότερες χώρες αναδεικνύεται από το σχολείο.

Σε όλη αυτή την συζήτηση βέβαια, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η μερίδα της νεολαίας που προχωράει σε καταλήψεις – αρνούμενη να αποδεχθεί την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων – δεν έχει αναδείξει σε καμία στιγμή το γεγονός της στρεβλής ανισότητας στην παιδεία που προκύπτει σε πρώτο βαθμό από την ύπαρξη των φροντιστηρίων που βέβαια είναι …ιδιωτικά και κερδοφόρα. Όσο για εκείνους που διαφωνούν με στις καταλήψεις και είναι υπέρ των μη κρατικών πανεπιστημίων, η σιωπή τους απλά ενδυναμώνει τις διαχρονικές στρεβλότητες του συστήματος παιδείας και παραπαιδείας. Ίσως γιατί έχουν αποδεχθεί την μοίρα τους πως τίποτα δεν θα αλλάξει και στωικά μπαίνουν από μικροί στην βιομηχανία της στρεβλότητας. O ανταγωνισμός της επιβίωσης δεν ξεκινάει από το Πανεπιστήμιο αλλά από το …φροντιστήριο. Σε ποιό άλλο μέρος του κόσμου υφίσταται αυτής της μορφής η παραπαιδεία;

Δυστυχώς οι φοιτητές στερούνται αντίδρασης ουσίας. Κατάληψη με εμφαντικό αίτημα την κατάργηση των φροντιστηρίων και την δυνατότητα ύπαρξης βάσης ίσων ευκαιριών για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση δεν φαίνεται να υπάρχει. Καμία δε φοιτητική παράταξη δεν βαδίζει αυτό το μονοπάτι της εξυγίανσης..

Έχοντας την ευκαιρία να βιώσω την εκπαιδευτική αύρα σημαντικών πανεπιστημίων των ΗΠΑ (Cornell, Columbia), τάσσομαι υπέρ της συνύπαρξης των μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων. Έχω σπουδάσει σε αυτά. Ως διδακτορικός φοιτητής δε στο Πανεπιστήμιο Πατρών βιώνω σε κάποιο βαθμό την Ελληνική πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα που η πολιτική έκφανση της οποίας φαίνεται πως ευελπιστεί τα προβλήματά της να λύνονται μέσα από μία οθόνη “τηλεκπαίδευσης” ελλείψει ίσως διάθεσης σύγκρουσης και ανάδειξης μίας πραγματικά επιθετικής μεταρρυθμιστικής πολιτικής.

Διαφωνώ όμως κάθετα με τον τρόπο που η θεωρητική μεταρρύθμιση προωθείται, αλλά και τον χρόνο στον οποίο αυτή προωθείται. Έχοντας ακούσει τα επιχειρήματα εκείνων που υποστηρίζουν την προωθούμενη αλλαγή, μπορώ με ευκολία να υποστηρίξω πως αναδεικνύουν μία λανθασμένη συλλογιστική σε λάθος χρόνο. Είχε ευκαιρίες άλλωστε πολλές η Κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια να προάγει πολιτικές που θα μείωναν τις ανισότητες και θα δημιουργούσαν τουλάχιστον κάποιο αναβαθμισμένο συνολικό επίπεδο της δευτεροβάθμιας παιδείας. Πριν γίνει το άλμα για την Τριτοβάθμια.

Ξεκινώντας από ίδιες συνθήκες σχολικών κτιρίων για όλους του μαθητές. Ιδέες συνθήκες παράδοσης μαθημάτων για όλους του μαθητές και όχι μόνον για εκείνους που έχουν την τύχη να έχουν πάντα διορισμένους δασκάλους και καθηγητές. Να έχει διαμορφωθεί ένα προοδευτικό εκπαιδευτικό σχέδιο σκέψης και όχι παπαγαλίας. Να έχουν γίνει κινήσεις μείωσης της απόστασης του ελληνικού σχολείου από το ευρωπαϊκά. Τόσο απλά. Για τα θέματα αυτά η πρώην Υπουργός υπήρξε απούσα.

Η νεολαία δεν γνωρίζει τι είναι νόμιμη ή μη νόμιμη αντίδραση. Το ζητούμενο είναι να εκπαιδευθεί. Δυστυχώς δεν έχει αντιληφθεί πως η στόχευση της κυβέρνησης φαίνεται να είναι η εδραίωση δύο άνισων συστημάτων και όχι η αναβάθμιση ενός και μόνον. Είναι βολικότερο να λειτουργεί η παιδεία όπως η κοινωνία και η οικονομία σε ρυθμός δύο ταχυτήτων. Σε ρυθμούς διαφορετικών πεδίων ανισοτήτων.

Δεν έχει αντιληφθεί πως η κατάληψη για λάθος λόγους μικροπολιτικής, αναιρεί την ουσία του αναγκαίου μαχητικού πνεύματος την νεολαίας. Δεν έχει αντιληφθεί πως οι διεκδικήσεις μίας μερίδας της νεολαίας δεν πρέπει να δρούν ως μέσο στέρησης δικαιωμάτων της άλλης. Μόνον έτσι εκφυλίζεται η έννοια της υγιούς αντίδρασης και χάνεται η έννοια της διεκδίκησης. Προτιμώ άλλωστε να βλέπω μία νεολαία μαχόμενη – έστω και αν διαφωνώ πολλές φορές με την στόχευσή της- παρά μία νωχελική νεολαία του καναπέ του tiktok του instagram και της οπισθοδρομικής trap.

Άλλωστε αν μετά το 74 δεν υπήρχε η υγιής μαχητική νεολαία, ίσως να μην είχε προαχθεί η δημοκρατία μας. Όσο περνούσαν τα χρόνια όμως, αυτή η υγιής ανεξαρτησία μπήκε βαθιά μέσα στα γρανάζια των κομμάτων και των εξυπηρετήσεων. Ίσως μέσα το πεδίο των εξυπηρετήσεων αυτών και των πολλών ψήφων, η διατήρηση των στρεβλοτήτων της δημόσιας παιδείας (παραπαιδείας) να αποτελεί τμήμα μίας επικίνδυνης πολιτικής ισορροπίας που λίγοι θέλουν να αντιληφθούν. Ακόμα λιγότερου θέλουν να διαταράξουν. Μεταρρύθμιση με αυτούς του όρους όμως δεν γίνεται.

Το άρθρο Μη κρατικά πανεπιστήμια. Καταλήψεις και στο βάθος η μάστιγα των φροντιστηρίων… Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι κινητοποιήσεις των Γερμανών γεωργών και όχι μόνον στην Γερμανία είναι ανάγκη να οδηγήσει άμεσα σε προβληματισμό για τον ρόλο της Κεντροαριστεράς. Δυστυχώς οι όποιες συζητήσεις αλλά και ενέργειες  – ειδικά στην χώρα μας – καλύπτουν την βάση “φιλοσοφικής κατεύθυνσης” και όχι ενεργειών ουσίας. Κατευθύνσεις ορίζονται με θέσεις. Θέσεις όμως, λαμβάνονται με δράσεις.

Το άρθρο Θα πάρουμε μαθήματα από τις κινητοποιήσεις των Γερμανών αγροτών;… Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.