Τόσο η βιωνόμενη από τον άνθρωπο πραγματικότητα σε πλανητικό επίπεδο όσο και οι διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα της επιστημονικής της προσέγγισης και ανάλυσης πιστοποιούν, ότι δεν υπάρχει λειτουργική ισορροπία μεταξύ του κλίματος, του συστήματος οργάνωσης και δραστηριοποίησης των κοινωνιών και της βιωσιμότητας της ανθρώπινης οντότητας και της βιοποικιλότητας.

Επίσης είναι πολύ εμφανές, ότι η γεωπολιτική ανισορροπία συμπορεύεται και με την κλιματική σε παγκόσμιο επίπεδο, με αποτέλεσμα να διαμορφώνονται πολύ οδυνηρές συνθήκες στις μη ισχυρές γεωπολιτικά και οικονομικά χώρες.

Στη Σύνοδο για το Κλίμα των G20, η οποία πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη στις 30.10.2021, οι πολιτικές ηγεσίες των κρατών, που συμμετείχαν, αποδέχθηκαν την δέσμευση για τον περιορισμό της θερμοκρασιακής ανόδου μέχρι 1,5 βαθμούς Κελσίου. Όμως δεν έλαβαν συγκεκριμένα μέτρα. Εκείνο, που έκαναν, είναι να ευχηθούν την οικοδόμηση μονάδων παραγωγής καθαρής ενέργειας.

Ταυτόχρονα έγινε ορατή η έλλειψη αλληλεγγύης για την προστασία του κλίματος, αν και είναι απαραίτητη. Οι G20 παράγουν το 80% των αερίων του θερμοκηπίου και οι φτωχές χώρες εισπράττουν τις επιπτώσεις, χωρίς να υπάρχει βοήθεια από τους «ρυπαντές» για την αντιμετώπιση τους.

Παράλληλα διαπιστώνεται, ότι ο βαθμός ασυνεννοησίας αλλά και εθνοκεντρικού προσανατολισμού ανάλογα με τα οικονομικά συμφέροντα είναι πολύ υψηλός. Για παράδειγμα η Ρωσία στοχεύει στην επίτευξη ουδετερότητας σε σχέση με το διοξείδιο του άνθρακα το 2060. Ανάλογη στάση έχει και η Κίνα. Επίσης στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν διαφοροποιήσεις. Η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Τσεχία επιδιώκουν την αναστροφή της ακολουθούμενης πορείας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην έκθεση του World Meteorological Organisation (Παγκόσμιου Μετεορολογικού Οργανισμού) του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, η οποία δημοσιοποιήθηκε στην Σύνοδο για το Κλίμα (COP26) στην Γλασκώβη, επισημαίνεται, ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη λόγω της εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου απειλεί με «μακροπρόθεσμες συνέπειες τις σημερινές και τις μελλοντικές γενιές».

Σύμφωνα με τον World Meteorological Organisation η θερμοκρασία το 2021 ήταν περίπου 1,09 βαθμούς Κελσίου υψηλότερη σε σύγκριση με τα προβιομηχανικά επίπεδα.

Επίσης, όταν υπεγράφη από την παγκόσμια κοινότητα η Συμφωνία για την Προστασία του Κλίματος στο Παρίσι (2015), η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα ήταν 403ppm, ενώ το 1992, όταν η ανθρωπότητα συνειδητοποίησε τον κίνδυνο της κλιματικής αλλαγής, ήταν 360ppm.

Εάν συνεχισθεί αυτή η ανοδική πορεία, σε μια 10ετία δεν θα υπάρχει η δυνατότητα τερματισμού της αποσταθεροποίησης του κλίματος, η οποία θα έχει ήδη δρομολογήσει καταστροφικές επιπτώσεις. Τουλάχιστον να αποφευχθεί η ισοπεδωτική τους προοπτική.

Είναι ελπιδοφόρα η συμφωνία 100 χωρών στη σύνοδο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στη Γλασκώβη να σταματήσουν την καταστροφή δασών μέχρι το 2030, τα οποία αποθηκεύουν μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα και λειτουργούν ως φίλτρα και πνεύμονες του πλανήτη.

Από το 2015 έως το 2020 η απώλεια δασών σε παγκόσμιο επίπεδο έφτασε τα 10 εκατομμύρια εκτάρια ετησίως σύμφωνα με τον οργανισμό United Nations Food and Agriculture Organisation (Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών). Σε μερικά σημεία του πλανήτη μάλιστα αυτές οι καταστροφές έχουν γίνει και με την σύμφωνη γνώμη και προτροπή των κυβερνήσεων και των πολιτικών τους ηγεσιών. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του προέδρου της Βραζιλίας Bolsonaro σε σχέση με το τροπικό δάσος του Αμαζονίου με στόχο την οικονομική του εκμετάλλευση.

Είναι εμφανές, ότι η δυναμική της εξέλιξης στο πλαίσιο του ισχύοντος συστήματος κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης της παγκόσμιας κοινότητας προκαλεί ανισορροπίες, οι οποίες υποσκάπτουν το κλίμα και την βιωσιμότητα, ενώ παράλληλα δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμες, εάν δεν ληφθούν και υλοποιηθούν σκληρά μέτρα.

Στην έκθεση για το κλίμα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών λίγο πριν από την έναρξη της συνόδου της Γλασκώβης επισημαίνεται, ότι οι κοινωνίες της παγκόσμιας κοινότητας θα πρέπει να επταπλασιάσουν τις προσπάθειες τους για την προστασία του κλίματος, ώστε να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα.

Για να επιτευχθεί δε ο στόχος του περιορισμού της θερμοκρασιακής ανόδου κάτω από 1,5 βαθμούς Κελσίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα πρέπει η εκπομπή αερίων να μειωθεί 55% μέχρι το 2030 και να επιτευχθεί ουδετερότητα έως το 2050.

Πρέπει να τονισθεί, ότι πολύ σημαντικό για την προστασία του κλίματος και την αποκατάσταση συνθηκών ισορροπίας με το σύστημα κοινωνικής οργάνωσης και την βιωσιμότητα της ανθρώπινης οντότητας και της βιοποικιλότητας δεν είναι μόνο η λήψη αποφάσεων αλλά και η υλοποίηση τους σε λειτουργικό χρόνο.

Είναι μια πολύ δύσκολη εξίσωση, διότι προϋποθέτει αποφάσεις τόσο στο πολιτικό όσο και στο κοινωνικό πεδίο, οι οποίες οδηγούν στην αλλαγή του συστήματος κοινωνικής οργάνωσης και του τρόπου ζωής.

Για παράδειγμα μετρήσεις στο ανεπτυγμένο τμήμα του πλανήτη έδειξαν, ότι το καλύτερο, που μπορούν να κάνουν οι πολίτες για να προστατέψουν το κλίμα, είναι να μην χρησιμοποιούν αυτοκίνητα ιδιωτικής χρήσης (Ι.Χ.). Θα αποφευχθεί η εκπομπή 2,4 τόνων διοξειδίου του άνθρακα ανά άτομο ετησίως. Και αυτό δεν είναι εύκολα αποδεκτό με τις κοινωνικές αξίες, που οριοθετούν την στάση των πολιτών και την υψηλή κινητικότητα ως συστατικού στοιχείου του τρόπου λειτουργίας των σύγχρονων κοινωνιών.

Αν συνυπολογισθούν και οι παρενέργειες σε άλλους ζωτικής σημασίας τομείς κοινωνικής δραστηριοποίησης, όπως είναι η οικονομία και η εργασιακή απασχόληση των πολιτών, τότε το πρόβλημα παίρνει ευρύτερες διαστάσεις και απειλείται η κοινωνική συνοχή, διότι η ενημέρωση σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και πολυπλοκότητας και η κοινωνική ευθύνη στις σύγχρονες μαζοποιημένες κοινωνίες δεν έχουν ουσιαστικό περιεχόμενο, ούτε διαπνέονται σε επαρκή βαθμό από το ανθρώπινο και το κοινωνικό συμφέρον.

Τέλος ο διαθέσιμος χρόνος για την πραγματοποίηση των απαραίτητων αλλαγών στον τρόπο λειτουργίας των κοινωνιών είναι οριακός και επιβάλλει πολύ γρήγορη λήψη αποφάσεων και υλοποίηση από το πολιτικό σύστημα, το οποίο μέχρι τώρα δεν συμπορεύεται και πολύ περισσότερο δεν προπορεύεται της δυναμικής της εξέλιξης, ώστε να την σχεδιάσει και να ελέγχει την πορεία της ως προς την οικοδόμηση και την εφαρμογή της απαραίτητης ισορροπίας κλίματος, κοινωνικής οργάνωσης και βιωσιμότητας.

Η ενεργοποίηση της κοινωνίας πολιτών και ιδιαιτέρως των νέων θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης για την αλλαγή πορείας και την άμεση ανάληψη των ευθυνών για την λήψη σκληρών αλλά λειτουργικών αποφάσεων από το πολιτικό σύστημα, οι οποίες υπηρετούν το ανθρώπινο και το κοινωνικό συμφέρον, ώστε να αποφευχθούν επικίνδυνες αναταράξεις για την συνοχή των κοινωνιών.

Πηγή: metarithmisi.gr

Το άρθρο Ισορροπία κλίματος, κοινωνικής οργάνωσης και βιωσιμότητας… Του Χρίστου Αλεξόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αλλά η πρόθεση πίσω από την AUKUS εκτείνεται πολύ πέραν αυτών των υποβρυχίων και της Αυστραλίας. Η νέα συμφωνία είναι ένα ουσιαστικό δομικό στοιχείο των προσπαθειών της Ουάσινγκτον να αποτρέψει την Κίνα από το να αποκτήσει στρατιωτική υπεροχή στην περιοχή, σύμφωνα με στρατιωτικούς αξιωματούχους και αναλυτές.

«Γίνεται μια πραγματική προσπάθεια για να ενισχυθούν οι ικανότητες των συμμάχων και να αξιοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο νέες σχέσεις για την αύξηση της επιρροής των ΗΠΑ», σύμφωνα με τον Alexander Neill, ειδήμονα σε θέματα ασιατικής ασφάλειας, ο οποίος διαχειρίζεται εταιρεία στρατηγικών συμβουλών στη Σιγκαπούρη. «Σημαίνει ενσωμάτωση των φίλων και συμμάχων σου στον πολεμικό σου χώρο και αποτροπή χωρών όπως η Κίνα μέσω πολλαπλασιασμού δυνάμεων. Αυτό είναι η AUKUS».

Το αυξανόμενο οπλοστάσιο της Κίνας με πυραύλους που στοχεύουν σε αμερικανικές βάσεις στην Ιαπωνία, στο Γκουάμ και τα πολεμικά τους πλοία, ο εκκολαπτόμενος ηλεκτρονικός πόλεμος και οι διαστημικές δυνάμεις, καθώς και ο αυξανόμενος στόλος υποβρυχίων, έχουν υπονομεύσει την ικανότητα του αμερικανικού στρατού να δραστηριοποιείται ελεύθερα σε ασιατικά ύδατα και εναέριο χώρο.

Για περισσότερο από μια δεκαετία, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι των ΗΠΑ συζητούσαν το πώς να αντισταθμίσουν τη διάβρωση της δύναμης των ΗΠΑ, καθώς ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός έχει επεκτείνει τις δυνατότητές του. Ορισμένα αρχικά βήματα περιελάμβαναν αλλαγές στις επιχειρήσεις των Πεζοναυτών, τη δημιουργία ή επέκταση αεροδιαδρόμων σε νησιά του Ειρηνικού, όπως τον Midway, καθώς και την εναλλαγή των assets των Πεζοναυτών και της Πολεμικής Αεροπορίας στη βόρεια Αυστραλία.

Αλλά η AUKUS θα μπορούσε να πάει αυτές τις προσπάθειες πολύ πιο μακριά. «Νομίζω πως καλύπτει τα κενά της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος στην περιοχή: εμπλεκόμαστε τώρα σε μια πολύ σοβαρή συμμαχία που ενισχύεται με την Αυστραλία, και αυτό έρχεται στο πλαίσιο της μεγαλύτερης επένδυσης των ΗΠΑ στον Τετραμερή Διάλογο Ασφαλείας (Quad)», είπε ο David Santoro, πρόεδρος του Pacific Forum, ενός think tank με έδρα τη Χαβάη, αναφερόμενος στη συμμαχία μεταξύ των ΗΠΑ, της Αυστραλίας, της Ινδίας και της Ιαπωνίας, που «στρατολόγησε» η κυβέρνηση Biden για να βοηθήσει ώστε να αντιμετωπιστεί το Πεκίνο.

Δύο Ασιάτες στρατιωτικοί αξιωματούχοι δήλωσαν πως αναμένουν η σύνοδος Quad της επόμενης εβδομάδας να ενισχύσει την αμερικανική δέσμευση για βαθύτερη αμυντική συνεργασία. «Κινούμαστε προς μία κατάσταση όπου διαφορετικοί εταίροι αναλαμβάνουν την ευθύνη της περιπολίας διαφορετικών τομέων της θάλασσας, και αυτό θα βελτιστοποιήσει τη χρήση των περιορισμένων assets που διαθέτουμε», ανέφερε ο ένας εξ αυτών.

Η Ουάσινγκτον και η Καμπέρα δήλωσαν την Πέμπτη πως θα επεκτείνουν την εναλλαγή των αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών στην Αυστραλία και θα συμπεριλάβουν στη συνεργασία αυτή τα αμερικανικά πλοία του πολεμικού ναυτικού. Οι κυβερνήσεις είπαν επίσης πως θα διενεργήσουν περισσότερες κοινές ασκήσεις και θα επιχειρούν παράλληλα με άλλους συμμάχους και εταίρους στην περιοχή.

Η κυβέρνηση Biden πραγματοποίησε τον Φεβρουάριο μια αξιολόγηση της θέσης των δυνάμεών της, προκειμένου να καθορίσει ποιες αλλαγές είναι απαραίτητες στην παρουσία, τους πόρους και τις στρατηγικές του αμερικανικού στρατού ανά τον κόσμο. Οι ειδήμονες θεωρούν πως οι πρωτοβουλίες που συμφωνήθηκαν στο πλαίσιο της AUKUS μπορεί να είναι το πρώτο αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής.

«Αυτή μπορεί να είναι η αρχή της εμφάνισης των επιπτώσεων της αξιολόγησης εκείνης. Υποπτεύομαι πως αυτό πιθανόν θα είναι το πλαίσιο», ανέφερε ο Euan Graham, senior fellow θεμάτων ασφάλειας Ασίας-Ειρηνικού στο Ινστιτούτο Διεθνών Στρατηγικών Μελετών, ενός think tank στη Σιγκαπούρη.

Στην καρδιά της νέας στρατηγικής των ΗΠΑ είναι μια προσέγγιση που ονομάζεται Integrated Deterrence (ενσωματωμένη αποτροπή), που συνδέει τις δυνάμεις των ΗΠΑ και αυτές των συμμάχων και των εταίρων πιο στενά και βασίζεται περισσότερο σ’ αυτές. Αυτό δίνει τη δυνατότητα για επιχειρήσεις πιο κοντά στα κινεζικά εδάφη, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις επίσης προστατεύει τα αμερικανικά assets από επιθέσεις.

«Η Αυστραλία δεν είναι απλώς ένας πολιτικός σύμμαχος, είναι και μια βολική τοποθεσία, έξω από τα όρια όλων των πυραύλων, πλην των πιο μακράς εμβέλειας της Κίνας», σύμφωνα με τον Graham.

«Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν δυνητικά να τοποθετήσουν εκεί επιθετικά οπλικά συστήματα και να κάνουν ό,τι έκαναν στις αρχές της δεκαετίας του 1940», πρόσθεσε, αναφερόμενος στον πόλεμο των ΗΠΑ και της Αυστραλίας εναντίον της Ιαπωνίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. «Η τεχνολογία αλλάζει πολύ, αλλά η γεωγραφία δεν αλλάζει».

Η εναλλαγή της ανάπτυξης της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας στην Αυστραλία περιλαμβάνει βομβαρδιστικά ικανά να φέρουν πυραύλους εναντίον πλοίων, που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τα πλοία του κινεζικού ναυτικού σε όλη την περιοχή. Οι αναλυτές πιστεύουν πως το αμερικανικό ναυτικό θα ζητήσει επίσης πρόσβαση στη βάση HMAS Stirling στο Περθ για τα πυρηνοκίνητα υποβρύχιά του. Το Cocos Island, αυστραλιανό έδαφος στον Ινδικό Ωκεανό, είναι κατάλληλο για την παρακολούθηση των προσεγγίσεων από τη Δύση προς τη διαφιλονικούμενη Νότια Σινική Θάλασσα.

Εξίσου σημαντική στον αυξανόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας είναι η στήριξη από συμμάχους στον Ειρηνικό. Ειδήμονες σε θέματα Άμυνας θεωρούν την AUKUS μέρος μιας ευρύτερης ώθησης των ΗΠΑ στην Ωκεανία, όπου η Αυστραλία από καιρό είναι η κυρίαρχη δύναμη. Αυτό συμβαίνει την ώρα που τα κινεζικά πλοία του πολεμικού ναυτικού και των θαλάσσιων ερευνών κάνουν εφόδους πιο κοντά στο Γκουάμ, όπου βρίσκεται ο στόλος υποβρυχίων των ΗΠΑ για την περιοχή.

Η στενότερη ενσωμάτωση των αμερικανικών και συμμαχικών δυνάμεων μέσω της AUKUS αναμένεται να περιπλέξει σε πολύ μεγάλο βαθμό τους στρατιωτικούς υπολογισμούς του Πεκίνου. «Σκεφτείτε το δίλημμα που αντιμετωπίζει η Κίνα, αν οι δορυφόροι στρατιωτικών επικοινωνιών κα παρακολούθησης της Αυστραλίας μοιράζονται πληροφορίες με τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο σε μια σύγκρουση, και η Κίνα πρέπει να αποφασίσει αν θα τους πλήξει», ανέφερε ο Drew Thompson, visiting fellow του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης και πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου.

Ο Thomson θεωρεί πως μια τέτοια κατάσταση ισοδυναμεί με το δίλημμα που θα αντιμετώπιζε η Κίνα σε περίπτωση πολέμου με την Ταϊβάν: να χτυπήσει την Kadena, την αμερικανική αεροπορική βάση στην Ιαπωνία, για να μπλοκάρει τα μαχητικά από το να έρθουν να υπερασπιστούν την Ταϊβάν, διακινδυνεύοντας όμως να μπει το Τόκιο στον πόλεμο.

«Η AUKUS αποτελεί μέρος μιας τεράστιας πρωτοβουλίας ανθεκτικότητας, που δημιουργεί διάφορα διλήμματα κλιμάκωσης για την Κίνα», είπε.

© The Financial Times Limited 2021. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Το άρθρο Πώς η AUKUS ανατρέπει τη στρατιωτική ισορροπία στον Ειρηνικό εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η κίνηση Τζο Μπάιντεν να διαθέσει 500 εκατομμύρια δόσεις, σε χώρες που αδυνατούν να τις προμηθευτούν, σε συνδυασμό με την αντίστοιχη κίνηση των Ευρωπαίων, πέρα από την αλληλεγγύη που εκφράζουν, έχουν και μια σκοπιμότητα, που δεν είναι άλλη, από την περαιτέρω θωράκιση της παγκόσμιας κοινότητας, απέναντι στην πανδημία, που δεν γνωρίζει σύνορα και κάθε λογής φραγμούς.

Μετά την ολοκλήρωση της Συνόδου των G 7, αρχίζει μέσω ΝΑΤΟ η διαδικασία επανασύνδεσης των ΗΠΑ με την Ευρώπη. Μια σχέση, που είχε ιδιαίτερα διασαλευθεί στην διάρκεια της Προεδρίας Τραμπ. ΄Όμως το μεγάλο αγκάθι για τις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον, υπό την ηγεσία Μπάιντεν, είναι ο Ερντογάν και η αξίωση του να εξελιχθεί σε υπερδύναμη της περιοχής, με φιλοδοξίες που φτάνουν ακόμη και στην απόκτηση πυρηνικών όπλων.

Το γεγονός ότι έχει μετριάσει την εν γένει επιθετικότητα του στην περιοχή, είναι κίνηση τακτική και όχι στρατηγική. Θέλει να μετρήσει την αποφασιστικότητα του Αμερικανού Προέδρου και να επαναξιολογήσει την στάση των Ευρωπαίων, υπό το πρίσμα των επικείμενων αλλαγών στην ηγεσία της γερμανικής καγκελαρίας και με δεδομένο ότι στις μέρες μας περισσότεροι ηγέτες της ΕΕ έχουν συνειδητοποιήσει πλέον, ότι η Τουρκία δεν είναι ελληνοτουρκικό πρόβλημα, αλλά εξόχως Ευρωπαϊκό.

Με αυτά τα δεδομένα το γεωπολιτικό παιχνίδι δεν είναι μια υπόθεση της γειτονιάς των χωρών της Α. Μεσογείου, αλλά μια ευρύτερη υπόθεση στην οποία πλέον εμπλέκονται ευθέως και οι ΗΠΑ. Παρά την σφοδρή σύγκρουση με την οποία έκανε το εναρκτήριο λάκτισμα της Προεδρίας του ο Μπάιντεν με τον Πούτιν, εν τούτοις όλα δείχνουν ότι κάπου οι δύο πλευρές ΗΠΑ-ΕΕ και Μόσχα θα τα βρουν.

Κι αυτό γιατί έχουν περισσότερα αμοιβαία συμφέροντα, που μπορούν να τους ενώσουν, απ’ ότι οι διαφορές που τους χωρίζουν. Και το κυριότερο, οι Ευρωπαίοι προμηθεύονται μεγάλες ποσότητες υδρογονανθράκων από την Ρωσία και οι Αμερικανοί μπορούν να αναπτύξουν έτι περαιτέρω τις οικονομικές τους συναλλαγές, με την αναπτυσσόμενη αγορά της χώρας του Πούτιν.

Το πρόβλημα βρίσκεται με το Πεκίνο, που έχει καταφέρει να ενσωματώσει την δυτική τεχνογνωσία και να κινείται ευθέως ανταγωνιστικά προς την Δύση. Αθόρυβα έχει προχωρήσει επεκτατικά προς τις χώρες της Αφρικής και κάνει στοχευμένες κινήσεις προς την Ευρώπη, προκειμένου να επεκταθεί και να καταλάβει σημαντικό μερίδιο των αγορών.

Πέρα από το ευρύτερο οινομικο-γεωπολιτικό παιχνίδι των μεγάλων παικτών, πρόβλημα μεγάλο και διαρκές, παραμένουν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις που παρουσιάζουν τον τελευταίο καιρό μεγάλη επιδείνωση, μια και η Τουρκία υπό τον Ερντογάν αποφάσισε να κινηθεί επεκτατικά προς κάθε κατεύθυνση.

Το φρένο Μπάιντεν δεν είναι γνωστό πόσο θα περιορίσει την επεκτατική Τουρκία και αν θα ανακόψει τα ευρύτερα σχέδια του σουλτάνου της Άγκυρας να επανασυστήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η έντονη διπλωματική δραστηριότητα της Αθήνας και οι συμμαχίες πέρα από το Ισραήλ με μουσουλμανικές χώρες, όπως η Αίγυπτος αρχικά και εν συνεχεία τα

Η.Α.Ε. και η Σαουδική Αραβία, έχουν δημιουργήσει ένα πρώτο τείχος απέναντι στην Τουρκία.

Αν η τελευταία μέσω Κογκρέσου των ΗΠΑ νομοθετική πρωτοβουλία πάρει σάρκα και οστά, που αναβαθμίζει τις συμμαχικές σχέσεις Αθήνας και Ουάσινγκτον, σε αντίστοιχες με αυτές που έχουν οι Αμερικανοί με το Ισραήλ, τότε θα έχει γίνει ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της ασφάλειας της χώρας.

Παράλληλα αν καλλιεργηθεί το νέο κλίμα που διαφαίνεται να δημιουργείται στην Ευρώπη, μετά και την αλλαγή στάσης της Ρώμης απέναντι στην Άγκυρα και τις αντίστοιχες άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, είναι πολύ πιθανόν να γυρίσει το χαρτί διαφορετικά, απέναντι στο μέχρι χθες χαϊδεμένο παιδί της Δύσης.

Αυτό δεν σημαίνει επ΄ ουδενί ότι πρέπει η Ελλάδα να εγκαταλείψει την προσπάθεια της αμυντικής ενίσχυσης της χώρας, με νέα σύγχρονα μέσα, γιατί ισχύει πάντα το λεχθέν, ότι στην κρίσιμη στιγμή, η Αθήνα θα κληθεί να αντιμετωπίσει μόνη την επιθετική Τουρκία.

Όμως ισχυρή δεν θα είναι η Ελλάδα μόνο αν αγοράσει αεροσκάφη πέμπτης γενιάς, ούτε αν ενισχυθεί με σύγχρονα πλοία επιφανείας. Αν όλα αυτά δεν συμβαδίσουν με τον εκσυγχρονισμό της χώρας και με μια ανάπτυξη νέου τύπου, και όχι σαν την πλασματική του πρόσφατου παρελθόντος, τότε το όλο σύστημα θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος.

Το πάθος για την εξουσία κάποιων πολιτικών ταγών, γεννά συχνά πυκνά παραφροσύνη. Αρνούνται να ενσκήψουν στα προβλήματα και να επιχειρήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να τα θεραπεύσουν. Πιστεύουν ότι βάζοντας ικανούς και μη στις νέες πανεπιστημιακές σχολές, που προέκυψαν από τα ΤΕΙ, θα κολακεψουν γονείς και μαθητές.

Όταν υπάρχουν σχολές που εισάγουν με βαθμολογία δύο και τρία στα είκοσι, είναι φυσικό επακόλουθο αυτοί που θα πάρουν τελικά πτυχίο, να είναι το 2%-3% των εισαγομένων. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι γονείς τους καταξοδεύτηκαν, οι ίδιοι έχασαν πολύτιμο χρόνο και τέλος προστέθηκαν στις στρατιές των ανέργων, μια και καμιά επαγγελματική δεξιότητα δεν κατάφεραν να αποκτήσουν.

Από την άλλη, πως μπορεί να προστατευθεί ο πανεπιστημιακός χώρος από κάποιους που κτίζουν τις πόρτες των πρυτανικών γραφείων, άλλους που διαπομπεύουν με ταμπέλες πρυτάνεις και μερικούς, που διακινούν ναρκωτικά στους… μπάτε σκύλοι αλέστε … στους χώρους των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της χώρας.

Τι να απαντήσει κανείς στο ψευδεπίγραφο σύνθημα, ότι καταργείται το οκτάωρο με την ρύθμιση του χρόνου εργασίας; Αν έκαναν το κόπο να ρωτήσουν φίλους τους που ζουν σε Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία κλπ, θα διαπίστωναν οι τέτοιου είδους ρυθμίσεις, υπάρχουν και λειτουργούν χωρίς προβλήματα, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Εκτός αν θέλουν να πάμε στις ελάχιστες εναπομείνασες χώρες του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, βλέπε Κίνα, Βιετνάμ κλπ, όπου τα εργασιακά δικαιώματα είναι ανύπαρκτα και οι άνθρωποι πληρώνουν αδρά σε σχέση με τις αμοιβές τους, παιδεία, υγεία και κοινωνικές παροχές, που στη Δύση εμπεριέχονται στο σύνολό τους από το κράτος.

Οφείλουμε λοιπόν όλοι να ενσκύψουμε όχι μόνο στην θωράκιση της χώρας αμυντικά και διπλωματικά, αλλά και στον πραγματικό και όχι στα χαρτιά εκσυγχρονισμό της που αρχίζει από την Παιδεία και φτάνει στην Κοινωνική Ασφάλιση. Με τρανταχτό τελευταίο παράδειγμα τον ΕΦΚΑ, που παραμένει ασύγχρονος με την ψηφιακή εποχή, μια και στα χαρτιά και μόνο έκαναν την ενοποίηση των Ταμείων, και όχι στην πράξη.

Για να δούμε θα επικρατήσει αυτή την φορά η πρόοδος, ή θα γυρίσουμε και πάλι στην οπισθοδρόμηση…

Το άρθρο Αναζητώντας τις νέες γεωπολιτικές ισορροπίες… Του Τάσου Παπαδόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.