Προκαλεί θλίψη και γεννά πολλά ερωτηματικά αυτό το πανηγύρι που στήνουν διάφοροι ποικιλώνυμοι “επαναστάτες” γύρω από τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας. Από τις καταλήψεις μερικών ημερών σχολικών κτιρίων, μέχρι τις πολύχρονες καταλήψεις χώρων εντός των Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Στο θέμα αυτό γίνεται μεγάλη σπέκουλα, μια και πολιτικοί φορείς, με δήθεν προοδευτικό πρόσημο, αλιεύουν τους μελλοντικούς κομματικούς στρατούς τους. Από την άλλη πλευρά στα ιδιωτικά σχολεία και κολέγια δεν έχουμε ούτε μια κατάληψη, είτε για κάποιες ημέρες, είτε πολλών ετών όπως συμβαίνει στα Πανεπιστήμια, σε κάποιους συγκεκριμένους χώρους.

Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά οι έχοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, έχουν εξασφαλίσει την απρόσκοπτη εκπαίδευσή τους, ενώ οι φτωχότεροι, που τα εγγραφούν στα δημόσια, βλέπουν να περιορίζεται η εκπαίδευσή τους στα στοιχειώδη. Ποιος βγαίνει χαμένος από όλη αυτή την φασαρία; Τα παιδιά των χαμηλότερων εισοδημάτων, που αδυνατούν να τα πάνε σε ιδιωτικά σχολεία.

Είναι συνηθισμένο το φαινόμενο των καταλήψεων μια δυο και περισσότερες φορές τον χρόνο των σχολικών μονάδων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Πουθενά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο παρά μόνο στην Ελλάδα, που κάποιοι που κυκλοφορούν με την κονκάρδα του “προοδευτικού”, το θεωρούν περίπου ως φυσιολογικό. Αν δει κανείς τα αιτήματα των καταληψιών θα διαπιστώσει ότι δεν είναι παρά προφάσεις εν αμαρτίαις.

Οι καταλήψεις συνήθως συνεπάγονται και καταστροφές των κτιριακών εγκαταστάσεων και των εποπτικών οργάνων διδασκαλίας ,για τα οποία συνήθως ευθύνονται κάποιοι εξωσχολικοί, που παρεισέφρησαν και τα έκαναν γυαλιά καρφιά. Κατόπιν τούτου ουδείς διώκεται για τις ζημιές. Γι αυτό και καλούνται οι φορολογούμενοι πολίτες να πληρώσουν τα σπασμένα.

Κάποιοι γονείς δήθεν “προοδευτικοί”, επικροτούν τις καταλήψεις αυτές κάθε χρόνο λίγο μετά την έναρξη του σχολικού έτους. Αλλά και οι “προοδευτικοί” συνδικαλιστές με βάση το κεκτημένο του πράγματος, δεν χρεώνουν απουσίες στους “ήρωες” καταληψίες.

Έτσι ανενόχλητοι και ξεκούραστοι μπορούν να προφέρουν τις υπηρεσίες τους στα κοντινά φροντιστήρια. Αποτέλεσμα ο οικονομικά αδύναμος πολίτης να ξεπαραδιάζεται για τα φροντιστήρια των παιδιών του, μια στο δημόσιο σχολείο η εκπαίδευση είναι λειψή. Δεν είναι τυχαίες άλλωστε οι αντιδράσεις για την τράπεζα θεμάτων.

Αλλά και τώρα λόγω πανδημίας, οι “προοδευτικοί” δεν ικανοποιούνται από τα καθημερινά σχεδόν τεστ και προτιμούν τα σχολεία μια-δυο εβδομάδες, πέραν των εορταστικών διακοπών, κλειστά. Τους φταίνε οι αίθουσες, τους φταίει ο αριθμός των μαθητών, τους φταίει η πανδημία που αποτελεί ένα καλό άλλοθι για κάθε λαϊκιστή.

Στα Πανεπιστήμια η υποκρισία και ο πολιτικός καιροσκοπισμός πάει σύννεφο. Κάποιοι μπαχαλάκηδες που παριστάνουν τους αναρχικούς και δεν έχουν διαβάσει ούτε καν τον γεννήτορα τους, τον Μπακούνιν, με την ανοχή των Πρυτανικών αρχών και την τρομοκρατία, που έχουν επιβάλει εντός των ΑΕΙ, θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα να κάνουν στέκι τους επί σειρά ετών χώρους εντός των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων.

Μέχρι πρότινος το λεγόμενο πανεπιστημιακό άσυλο, που αφορά τις ιδέες και όχι τους τραμπουκισμούς και τις έκνομες ενέργειες, εμπόδιζε την Πολιτεία να παρέμβει και να αποκαταστήσει την τάξη εντός των ΑΕΙ.. Η νέα νομοθετική ρύθμιση δίνει αυτό το δικαίωμα στο κράτος να παρέμβει και να αποδώσει τους παράνομα κατειλημμένους χώρους, στην πανεπιστημιακή κοινότητα.

Η αποκατάσταση της τάξης στο ΑΠΘ και στην πρώην ΑΣΟΕΕ, ενόχλησε τους “προοδευτικούς” και δήλωσαν ότι εξεγέρθηκε η δημοκρατική συνείδησή τους, μια και έτσι επιβάλλεται η αστυνομοκρατία άκουσον-άκουσον στα ελληνικά Πανεπιστήμια. Κατηγόρησαν ακόμη την κυβέρνηση για την απελευθέρωση των χώρων λέγοντας ότι έγινε εκ του πονηρού, προκειμένου να μπουκάρει ανενόχλητη η αστυνομία στα Πανεπιστήμια.

Στους χώρους της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών λένε, δεν χωρούν κανενός είδους κανόνες. Αλήθεια όσοι από αυτούς που διαμαρτύρονται έχουν φοιτήσει ή έχουν διδάξει σε πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού, εισήλθαν ποτέ στα Campus χωρίς έλεγχο;

Λένε επίσης ότι θα λέγαμε ναι στους ελεγκτές εισόδου, αν αυτοί είχαν υπαχθεί στον Πρύτανη και όχι στην αστυνομία. Ορθό θα ήταν αυτό, αν υπήρχε μία κανονικότητα εντός των ΑΕΙ. Όταν τελούν υπό τρομοκρατικό καθεστώς οι Πρυτανικές Αρχές και δεν τολμούν να καταγγείλουν τους μπαχαλάκηδες, όταν τους φορούν με τη βία ταμπέλα στιγματισμού, επειδή δεν υποστηρίζουν τις καταλήψεις, τότε πια πραγματική εξουσία θα ασκήσουν, αν υπαχθεί στους Πρυτάνεις η φύλαξη των Πανεπιστημίων;

Κάποιοι δυστυχώς, που πουλάνε με το κιλό προοδευτιλίκι, και παρουσιάζονται ως προστάτες της δημόσιας παιδείας, ενώ ταυτόχρονα στέλνουν τα παιδιά του σε ιδιωτικά σχολεία, θα πρέπει να σοβαρευτούν και να σκεφθούν, ότι το αύριο αυτού του τόπου περνάει μέσα από την παιδεία. Χωρίς αυτήν είμαστε χαμένοι από χέρι.

Κι αν είναι με τον δοκιμαζόμενο λαό όπως ισχυρίζονται, οφείλουν να τον προστατεύσουν και οι ίδιοι να συναινέσουν στην απαλλαγή από τα Σχολεία και τα Πανεπιστήμια, τέτοιων φαινομένων, που εμποδίζουν τους νέους να αποκτήσουν γνώση και δεξιότητες τέτοιες, που θα τους βοηθήσουν στην αξιοκρατική εξέλιξή τους, αλλά και την κοινωνία να προχωρήσει σε μια πραγματική ανάπτυξη…

Το άρθρο Οι καταλήψεις και οι δήθεν “προοδευτικοί”… Του Τάσου Παπαδόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πολύς ντόρος γίνεται πάλι για την κατάσταση που επικρατεί στα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας μας. Καταλήψεις, προπηλακισμοί, πολιτικοποιημένη βία, άσυλο, άρνηση αξιολόγησης κλπ. κλπ.
Και επειδή το καθηγητικό κατεστημένο απολαμβάνει μίας ιδιότυπης ασυλίας, ενώ ταυτόχρονα η επιρροή του ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της ακαδημαϊκής κοινότητας με δυσανάλογα μάλιστα μεγάλες επιπτώσεις στο σύνολο, σχεδόν, της κοινωνίας, ας επιχειρήσουμε να δούμε από πιο κοντά κάποια χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου αυτού τμήματος της πνευματικής ηγεσίας.

Δεν θα σταθώ στην επαγγελματική του επάρκεια και στην εμβρίθειά του στο γνωστικό αντικείμενό του. Ας τα θεωρήσουμε δεδομένα. Θα σταθώ όμως σε κάποιους προφανείς λόγους αποδεδειγμένης αδυναμίας χρηστής διοίκησης των αυτοδιοικούμενων, πλην δημόσιων οργανισμών, που είναι τα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.

Η αντίθεση των διδασκόντων σε κάθε μεταρρύθμιση που η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία επιχειρούν είναι διαχρονική και πάγια. Εκδηλώνεται απέναντι σε κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού της λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος, σε κάθε συμμετρική προσαρμογή στον 21ο αιώνα, με αποτέλεσμα οι προσπάθειες αυτές να μην ευδοκιμούν.

Οι λόγοι είναι προφανείς και σαφείς.

• Η συντριπτική πλειοψηφία του διδακτικού προσωπικού είναι κρατιστές, όπως και οι περισσότεροι Δημόσιοι Υπάλληλοι, με αρνητικές, ως εκ τούτου, δευτερογενείς αντιδράσεις. Είναι καχύποπτη προς την οικονομία της αγοράς, την οποία συνδέει με την φτώχεια και με την κοινωνική αδικία και την θεωρεί ανίκανη να εξασφαλίσει τη βιώσιμη ανάπτυξη. Η μαρξιστική επιρροή είναι οφθαλμοφανής, ιδίως στους οικονομολόγους και στους καθηγητές ανθρωπιστικών σπουδών. Όταν όμως είσαι εναντίον της οικονομίας της αγοράς, δεν μπορείς να ετοιμάσεις τους σπουδαστές ώστε να ανταπεξέλθουν στην ανταγωνιστική σύγχρονη οικονομία. Κι όμως, ένας τέτοιος προσανατολισμός είναι το μεγάλο ζητούμενο από τους νέους ύστερα, μάλιστα, από την οδυνηρή εμπειρία της τελευταίας δεκαετίας. Μόνον καθηγητές των οποίων η επιστημονική παραγωγή συνδέεται με την αγορά ( μελέτες, αξιολογήσεις, παροχές συμβουλών κλπ.) διάκεινται ευνοϊκότερα προς την οικονομία της αγοράς.
• Οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί είναι υπέρ της ισχυρής κρατικής παρέμβασης στην οικονομία. Είναι, τουλάχιστον, δύσπιστοι προς την ενίσχυση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και ενώ συμφωνούν με την ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων και ιδεών, ταυτόχρονα είναι επιφυλακτικοί στην ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών και υπηρεσιών (των κεφαλαίων περιλαμβανομένων). Μεταβλητή γεωμετρία, λοιπόν, και στην παγκοσμιοποίηση.
• Πολλοί πανεπιστημιακοί θεωρούν ότι η ελεύθερη αγορά δεν λαμβάνει επαρκώς υπόψη τα πτυχία και γενικά τη σχολική επιτυχία. Υπάρχει όμως αξιολόγηση των επιδόσεων των Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων από την αγορά ; Μήπως η από μέρους της έμπρακτη αξιολόγηση δημιουργεί αποστροφή προς αυτήν και θεωρούν ότι το «έργο τους» δεν αναγνωρίζεται ; Τί θα λέγαμε και για την «εφαρμοσμένη» έρευνα στην Ελλάδα; Μήπως η «θεωρητική» έρευνα, που γίνεται κυρίως από τα Πανεπιστήμια, αντιμετωπίζεται αδιάφορα από την αγορά επειδή αυτή έχει ανάγκη από την «εφαρμοσμένη»; Το τρίγωνο της γνώσης Εκπαίδευση – Έρευνα – Καινοτομία εμφανίζεται ανισοσκελές. Η ακαδημαϊκή κοινότητα επιδιώκει συνήθως την προβολή των αποτελεσμάτων των ερευνητικών προσπαθειών της με δημοσιεύσεις σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά γιατί αυτό προφανώς αποτελεί το κομβικότερο κριτήριο ανέλιξης στις διδακτικές βαθμίδες μέσα στα πανεπιστήμια.
• Γιατί όλα τα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα να ανήκουν αποκλειστικά στο Υπουργείο Παιδείας ; Σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανήκουν και στο Υπουργείο Βιομηχανίας και στο Γεωργίας και στο Πολιτισμού. Οι Εμπορικές Σχολές, μάλιστα, ανήκουν και στα Εμπορικά και Βιομηχανικά Επιμελητήρια, ΟΛΑ δε, μπορούν να έχουν και ερευνητική δραστηριότητα (βλ. INSEAD). Ασκείται, φυσικά, έλεγχος από την Κεντρική Διοίκηση για τις προσλήψεις των διδασκόντων (ιδιωτικού/δημοσίου δικαίου) και για τις προϋποθέσεις παροχής πτυχίων. Στην χώρα μας δεν είναι άμοιρη ευθυνών η πανεπιστημιακή κοινότητα για το πλήθος πτυχιούχων ανέργων ως αποτέλεσμα της στεγανότητάς της απέναντι στην παραγωγή και στις επιχειρήσεις και της αντίστασής της στις μεταρρυθμίσεις.
• Τέλος, είναι σαφής η, κατά πλειοψηφία, πολιτιστική αμάθεια: από το περιεχόμενο του Διαφωτισμού μέχρι την έννοια της Δημοκρατίας (όχι το δημοκρατικό 5) και της Ηθικής, λέξη της οποίας την χρήση έχουμε καταλήξει να φοβόμαστε.

Πέραν της επάρκειας του γνωστικού αντικειμένου υπάρχουν και όλα αυτά … για τα οποία, όμως, δεν γίνεται κουβέντα. Όπως ούτε για το Πράσινο Χρηματοοικονομικό Σύστημα ούτε για τον «οικονομικό αναλφαβητισμό» των πολιτών, που δεν δείχνει να προβληματίζει κανέναν.

Ο πνευματικά καθοδηγητικός ρόλος των πανεπιστημιακών είναι, λοιπόν, από ανεπαρκής έως αρνητικός. Όσο, όμως, και όσοι σιωπούμε είμαστε συνένοχοι.

*Νομικός, τ. Σύμβουλος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για Θέματα Περιφερειακής Πολιτικής, Γενικός Γραμματέας παραγωγικών Υπουργείων.

Το άρθρο Χαρακτηριστικά πνευματικής ηγεμονίας της αριστεράς στην εκπαίδευση …Του Σπύρου Ευσταθόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Βολεύει το πολιτικό σύστημα ο καλπάζων λειτουργικός αναλφαβητισμός!!!

Το λειτουργικά αναλφάβητο άτομο, ενώ διαθέτει τη γνώση, δεν διαβάζει διότι δεν έχει την ικανότητα της αφομοίωσης και μεταστοιχείωσης της αποκτηθείσας γνώσης για την επίλυση προβλημάτων της καθημερινότητας και την παραγωγή αποτελεσμάτων, αφού έχει έλλειψη επαγωγικής και κριτικής σκέψης , η οποία το καθιστά εύκολο θύμα χειραγώγησης και εκμετάλλευσης, διότι αδυνατεί να χρησιμοποιήσει πολλαπλές πηγές πληροφόρησης μετά από σύγκριση και έλεγχο της αξιοπιστίας και της εγκυρότητας της πηγής, και επομένως οδηγείται συχνά σε μη βέλτιστες οικονομικές αποφάσεις και έτσι περνάνε εύκολα τα οποιαδήποτε λαϊκίστικα και δημαγωγικά μηνύματα

Του Δημήτρη Στεργίου

Και το ηχηρό ράπισμα – σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου

Εισαγωγικά παραθέτω μερικές πληροφορίες για το θαυμαστό εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας, το οποίο, αν επιχειρηθεί να εισαχθεί στην Ελλάδα, θα “καεί” η χώρα από αντιδράσεις:

-Η τελική μορφή του αναλυτικού προγράμματος αποφασίζεται από τους δήμους και τα σχολεία!
Σε τοπικό επίπεδο (οι δήμοι σε συνεργασία με τα σχολεία) αποφασίζεται η τελική μορφή του αναλυτικού προγράμματος. Tο σύστημα εκπαίδευσης έχει δημόσιο χαρακτήρα στη Φινλανδία. Οι λίγοι ιδιωτικοί φορείς που παρέχουν σχολικές υπηρεσίες επιδοτούνται από το κράτος.
-Στις πρώτες τάξεις οι ελάχιστες ώρες μαθημάτων είναι 20 ώρες την εβδομάδα και στο γυμνάσιο 30 ώρες την εβδομάδα.
-Πέρα από τα συνηθισμένα μαθήματα, όπως η μητρική γλώσσα, τα μαθηματικά και η ιστορία, το φινλανδικό σχολείο δίνει τη δυνατότητα εκμάθησης τριών ξένων γλωσσών στη βασική εκπαίδευση.
-Οι Φινλανδοί μαθητές δεν συνεχίζουν μετά το γυμνάσιο αυτόματα στο λύκειο, όπου απαιτείται η μέση βαθμολογία απολυτηρίου γυμνασίου να είναι αρκετά καλή .Περίπου το 42 % των απόφοιτων γυμνασίου επιλέγει τη δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση για να συνεχίσει τις σπουδές του.
-Τα πτυχία της δευτεροβάθμιας επαγγελματικής εκπαίδευσης αναγνωρίζονται από την αγορά εργασίας στη Φινλανδία (οι δεξιότητες που αποκτούνται να αντιστοιχούν στις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας)
-Το υψηλό μορφωτικό επίπεδο των εκπαιδευτικών θεωρείται από τα σημαντικότερα στοιχεία για την επιτυχία του φινλανδικού συστήματος εκπαίδευσης. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι κάτοχοι πτυχίων Μάστερ, και οι σπουδές τους συμπεριλαμβάνουν πρακτική εξάσκηση έξη μηνών σε σχολεία. Η εισαγωγή στις παιδαγωγικές σχολές γίνεται με γραπτές εξετάσεις και ακολουθεί η προσωπική συνέντευξη των υποψηφίων.
-Οι εκπαιδευτικοί δεν διορίζονται από το κράτος αλλά αντιθέτως πρέπει να δραστηριοποιηθούν οι ίδιοι κάνοντας αιτήσεις πρόσληψης για τις κενές θέσεις εκπαιδευτικών που υπάρχουν σε διάφορους δήμους. Οι δήμοι επιθυμούν να έχουν τους καλύτερους εκπαιδευτικούς στα σχολεία της περιοχής τους και έτσι η επιλογή γίνεται αξιοκρατικά. Οι εκπαιδευτικοί αμείβονται καλά και έχουν αυτονομία στη δουλειά τους.
-Οι εκπαιδευτικοί παίρνουν μέρος σε σεμινάρια επιμόρφωσης κάθε χρόνο μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς , όπου συζητιούνται επίκαιρα θέματα εκπαίδευσης και δίνεται η δυνατότητα της βελτίωσης των γνώσεων της καινούργιας τεχνολογίας.

Όταν ήμουν στο σχολείο (μαθητής) οι δάσκαλοί μου, οι καθηγητές μου έβαζαν ως θέμα για έκθεση τη γνωστή ρήση (της παιδείας αι μεν ρίζαι πικραί, οι δε καρποί γλυκείς”. Και με την ανάλυση που έκανα ήμουν σίγουρος ότι αυτή η ρήση επιβεβαιώνεται από τις επιδόσεις της παιδείας, από τα οφέλη της παιδείας στην οικογένεια, στην κοινωνία, την οικονομία και, φυσικά, στη χώρα. Αμ δε! Από τις αρχές της δεκαετίας 1990, καθώς διαπίστωνα συνεχή πτώση της αναγνωσιμότητας εφημερίδων, λογοτεχνικών, οικονομικών, κοινωνικών και άλλων βιβλίων, προσπαθούσα να ανιχνεύσω τα πραγματικά αίτια όχι μόνο αυτής απογοητευτικής πνευματικής εξέλιξης, αλλά και της συνεχώς καταστροφικής πορείας της χώρας μας σε όλους σχεδόν τους τομείς.

Στην αρχή, αναζήτησα τα αίτια αυτά στην έλλειψη χρόνου, αλλά γρήγορα διαπίστωνα ότι όλοι οι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας και των προαστίων ήταν πολυάνθρωποι, οι ταβέρνες γεμάτες, όπως και τα καφενεία και άλλα σημεία διασκέδασης. Στη συνέχεια, αναζήτησα τα αίτια αυτά στα γνωστά περιοδικά μέτρα λιτότητας, αλλά γρήγορα διαπίστωνα ότι το ίδιο και χειρότερα συνέβαιναν και σε περιόδους ευμάρειας, ανάπτυξης και αύξησης του διαθέσιμου εισοδήματος. Συνέχισα την έρευνά μου αναζητώντας τα αίτια στην άνθηση του ραδιοφώνου που προκλήθηκε με την απελευθέρωση των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Όμως, και πάλι διαπίστωνα ότι όλα σχεδόν τα ραδιοφωνικά προγράμματα από την αρχή προσπάθησαν να υποκαταστήσουν την ενημέρωση μέσω των εφημερίδων προσφέροντας ακόμα χειρότερες γνώσεις γύρω από την τότε καυτή επικαιρότητα. Μετά το ραδιόφωνο προέκυψε ο “θρίαμβος” της τηλεόρασης από την οποία οι διψώντες γνώσεις και μάθηση Έλληνες απογοητεύθηκαν από το χαμηλό επίπεδο προσφοράς ενημέρωσης και γνώσης, καθώς κυριάρχησε και κυριαρχεί κατά κανόνα η υποκολτούρα και ένας απίστευτος τηλεοπτικός χαβαλές σε κρίσιμες ζώνες ενημέρωσης του κοινού. Τέλος, αναζήτησα τα αίτια της πτώσης της αναγνωσιμότητας στην έλευση και την κυριαρχία του πιο χρήσιμου και καταλυτικού για την ενημέρωση, την πνευματική δραστηριότητα, ανάπτυξη και πολιτισμό Διαδικτύου, το οποίο διαθέτει για ενημέρωση μια θεματολογία χιλιάδων … βιβλιοθηκών με … εκατοντάδες χιλιάδες τόμους! Κι όμως η απογοήτευση ήταν μείζων όλων των προηγούμενων. Διότι διαπίστωσα ότι οι υπολογιστές ή τα γνωστά “μαραφέτια” (τάμπλετ κλπ) χρησιμοποιούνται κατά κόρον και συνεχώς μόνο σχεδόν για επαγγελματικούς λόγους , για … φιλοφρονήσεις, ανταλλαγή φωτογραφιών γάμων και βαπτισίων, για οικογενειακές στιγμές και άλλα τερτίπια. Σπανίως χρησιμοποιείται, κυρίως από τους νέους, ως … εφημερίδα, ως βιβλίο, ως πηγή γνώσεων και μάθησης.

Διαπιστώσεις

Και το ερώτημά μου πλανιόταν έτσι επί χρόνια, ενώ κορυφώθηκε ακόμα περισσότερο μετά την απόφαση να “κλείσει” ο Οικονομικός Ταχυδρόμος. Από τότε διαπίστωσα ότι άρχισε να “χορεύει” ο πολιτικός κόσμος, όπως η “γάτα όταν λείπουν τα ποντίκια”. Όλα αυτά με οδήγησαν στην απάντηση: Τα αίτια αυτής πνευματικής και γνωσιακής αποχαύνωσης είναι ο λειτουργικός αναλφαβητισμός που άρχισε την ίδια σχεδόν περίοδο με την κατρακύλα της παιδείας και τη διάλυση του εκπαιδευτικού συστήματος. Δηλαδή, διαπίστωσα, με λίγα λόγια, ότι βολεύει το πολιτικό σύστημα να αυξάνεται ο λειτουργικός αναλφαβητισμός!

Σημειώνω ότι λειτουργικά αναλφάβητο χαρακτηρίζεται το άτομο που, ενώ διαθέτει τη γνώση, δεν έχει την ικανότητα της αφομοίωσης και μεταστοιχείωσης της αποκτηθείσας γνώσης για την επίλυση προβλημάτων της καθημερινότητας και την παραγωγή αποτελεσμάτων. Επίσης, το αντίθετο του λειτουργικά αναλφάβητου ή “τούβλου” είναι το “εγγράμματο”! Είναι το άτομο που έχει την ικανότητα να κατανοεί και να ερμηνεύει ένα κείμενο, να χειρίζεται με επάρκεια απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς, να επικοινωνεί με τα μέλη μιας ομάδας ή μιας κοινότητας χρησιμοποιώντας έντυπα ή/και ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας. Η απόκτηση γνώσης συνιστά μια συνεχή διαδικασία εκμάθησης, καλύπτει όλο το φάσμα των δεξιοτήτων και προϋποθέτει ψυχομετρική σταθερότητα.

Χαιρετίσματα! Οι επιδόσεις των μαθητών σε όλες σχετικές δοκιμασίες του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), που επανειλημμένως σχολιάζω τα τελευταία χρόνια, και της Αρχής Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση προκαλούν έντονο προβληματισμό για τη φθίνουσα πορεία της ποιότητας του ανθρώπινου κεφαλαίου, αλλά δεν έχει αγγίξει καθόλου τις κυβερνήσεις και τις ηγεσίες του υπουργείου Παιδείας.

Και ευλόγως θα ρωτήσετε: Γιατί; Το κάνουν επίτηδες; Θα απαντούσα καταφατικά, τεκμηριώνοντας την άποψή μου αυτή με τα ακόλουθα:

Πρώτον, η αδυναμία χρησιμοποίησης της γνώσης εμποδίζει το άτομο να παρακολουθήσει τη ροή της ενημέρωσης. Η έλλειψη επαγωγικής και κριτικής σκέψης το καθιστά εύκολο θύμα χειραγώγησης και εκμετάλλευσης, αφού αδυνατεί να χρησιμοποιήσει πολλαπλές πηγές πληροφόρησης μετά από σύγκριση και έλεγχο της αξιοπιστίας και της εγκυρότητας της πηγής, και επομένως οδηγείται συχνά σε μη βέλτιστες οικονομικές αποφάσεις. Δηλαδή, έτσι περνάνε εύκολα τα οποιαδήποτε λαϊκίστικα και δημαγωγικά μηνύματα, αφού υπάρχει έλλειψη επαγωγικής και κριτικής σκέψης!!!

Δεύτερον, η μη κατανόηση των οικονομικών και κοινωνικών ζητημάτων παρεμποδίζει την ευρύτερη κοινωνική στήριξη συνετών πολιτικών που αυξάνουν το βαθμό ευελιξίας της οικονομίας στην απορρόφηση πιθανών διαταραχών. Έτσι, επιβεβαιώνεται η διαπίστωση της εγκληματικής συμπεριφοράς των εκάστοτε αντιπολιτεύσεων και συνδικαλιστικών ηγεσιών να αντιδρούν λυσσαλέα σε μεταρρυθμίσεις που θα ωφελούσαν ολόκληρο τον ελληνικό λαό και όχι το κόμμα και τους συνδικαλιστές. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Και είναι αυτά που οδήγησαν τη χώρα σε αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις και υπερχρέωση. Διότι, η έλλειψη επαγωγικής γνώσης και κριτικής σκέψης οδηγούσε στην αδυναμία να χρησιμοποιήσει πολλαπλές πηγές πληροφόρησης μετά από σύγκριση και έλεγχο της αξιοπιστίας και της εγκυρότητας της πηγής, και επομένως οδηγείται συχνά σε μη βέλτιστες οικονομικές και κυρίως κομματικές και πολιτικές αποφάσεις.

Τι σημαίνουν όλα αυτά αγαπητές μου φίλες και αγαπητοί φίλοι; Σημαίνουν, μιλώντας εκ βαθέων, τα εξής:

Πρώτον, μόνο η ποσότητα και η ποιότητα της εκπαίδευσης συμβάλλουν στην κοινωνική ευημερία.

Δεύτερον, δεν έχουμε κοινωνική ευημερία, διότι δεν έχει ούτε ποσότητα ούτε ποιότητα η εκαπίδευση, διότι η επιλογή του σωστού, της αλήθειας προσδιορίζεται από τη λογική σκέψη και τις γνωστικές δεξιότητες, , οι οποίες βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην αναλυτική σκέψη, εργαλεία της οποίας είναι η δημιουργικότητα, η κριτική ικανότητα, η δυνατότητα επιχειρηματολογίας, η σύγκριση, η παρατήρηση και η διατύπωση και επίλυση προβλημάτων.

Τρίτον, όλα αυτά τα εξαφανίζει ο λειτουργικός αναλφαβητισμός, η αποχαύνωση. Και γιά το λόγο αυτό είναι τόσο προσφιλής σε κυβερνώντες. Για να περνάνε τα μηνύματά τους πιο εύκολα….

Από την άλλη όμως μεριά τα οφέλη για την εθνική οικονομία και τα νοικοκυριά είναι εντυπωσιακά, αλλά δεν μάς αφήνει να τα καταλάβουμε η εκπαιδευτική αποχαύνωση. Τα οφε΄λη αυτά είναι ενδεικτικά η μεγάλη προσφορά και ζήτηση δεξιοτήτων, η αντιστροφή της μετανάστευσης νέων με προσόντα (brain drain), οι πολίτες του μέλλοντος θα είναι απασχολήσιμοι, δημιουργικοί, καινοτόμοι και να διαθέτουν επιχειρηματικό πνεύμα, περιορισμός των ανισοτήτων και προαγωγή της οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας.

Μαθήματα από τη Φινλανδία

Όλες αυτές οι διαπιστώσεις για τον ρόλο του εκπαιδευτικού συστήματος στην οικονομία και την κοινωνία, για τα οφέλη στην οικονομία και την κοινωνία επιβεβαιώνονται από το θαυμαστό παράδειγμα της Φινλανδίας, η οποία, ενώ δεν έχει κανένα σχεδόν από τα πάμπολλα συγκριτικά πλεονεκτήματα για ανάπτυξη και ευημερία της Ελλάδος, αλλά μόνο σχεδόν συγκριτικά μειονεκτήματα με βάση την ελληνική απογοητευτική πραγματική (χιόνια κλπ), χαρακτηρίζεται για τις εντυπωσιακότερες κορυφαίες διακρίσεις διεθνώς σε όλους τους τομείς:

-Έχει το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα
-Είναι η πιο σταθερή και λιγότερο ευάλωτη έναντι του ενδεχομένου κατάρρευσης χώρα μεταξύ των 178 χωρών!
-Προχωρεί στη βέλτιστη χρήση του ανθρώπινου κεφαλαίου!
-Καταλαμβάνει την πρώτη θέση σε ανθρώπινο κεφάλαιο με βάση δείκτες όπως η εκπαίδευση, η ευημερία και η απασχόληση.
-Έχει τον καλύτερο Δείκτη Καλής Χώρας, που μετρά τη συνεισφορά κάθε χώρας της γης στο κοινό καλό της ανθρωπότητας .
-Διαθέτει τον καθαρότερο αέρα στην Ευρώπη μαζί με τις Ιρλανδία και Ισλανδία και κατατάσσεται μεταξύ των κορυφαίων χωρών παγκοσμίως.
-Καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην ποιότητα ζωής στη Ευρωπαϊκή Ένωση.
-Είναι ένας πρόσφορος τόπος για μητέρες (κατατάσσεται δεύτερη στην ετήσια έκθεση Κατάσταση των Μητέρων του Κόσμου).
-Οι μητέρες στη Φινλανδία λαμβάνουν άδεια μητρότητας διάρκειας 105 ημερών. Μετά το τέλος της, η οικογένεια λαμβάνει γονεϊκή άδεια και ένας από τους δύο γονείς μπορεί να μείνει στο σπίτι με το παιδί.
-Ευημερία για τις οικογένειες σημαίνει ευημερία για τα παιδιά. Σύμφωνα με τη UNICEF, η Φινλανδία κατατάσσεται μεταξύ των πέντε κορυφαίων εθνών παγκοσμίως σε ό,τι αφορά την ευημερία των παιδιών.

Και όλες αυτές οι διακρίσεις για τη χώρα και τα οφέλη για τους πολίτες οφείλονται στη διαπίστωση ότι οι Φινλανδοί, όπως προκύπτει και από τον εθνικό τους ύμνο, αγαπούν πολύ την πατρίδα τους, τη γη τους, όπως λένε, και στο εκπληκτικό εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο, αν τολμήσει κανείς να εισαγάγει στην Ελλάδα, θα προκαλέσει χαλασμό και φωτιές από αντιδράσεις, συλλαλητήρια, καταλήψεις από την αντιπολίτευση, από τους συνδικαλιστές και τους μαθητές!!! Αλλά, παρά την απογοητευτική αυτή διαπίστωση, παραθέτω στη συνέχεια μερικές πληροφορίες για το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας, όπως παρουσιάζονται σε σχετικό ενημερωτικό κείμενο της πρεσβείας της χώρας στην Ελλάδα:

“Oι φινλανδικές αρχές συνειδητοποιήσαν τη σημασία της εκπαίδευσης για το μέλλον της χώρας ήδη από τη δεκαετία του 1960. Υπήρχε συναίνεση μεταξύ των πολιτικών κομμάτων για την ανάγκη αναβάθμισης του εκπαιδευτικού συστήματος, και τα θεμέλια του σημερινού συστήματος εκπαίδευσης χτίστηκαν τότε με προσεκτικά βήματα. Οι μετέπειτα αλλαγές απλώς βελτιώνουν το σύστημα βασιζόμενες στην έρευνα και στη παρακολούθηση των εξελίξεων.

Η Φινλανδία εφαρμόζει το μοντέλο της αποκεντρωμένης διοίκησης που ισχύει και για την εκπαίδευση. Το υπουργείο Παιδείας καθορίζει τους γενικούς στόχους μόρφωσης, τα μαθήματα που διδάσκονται και τις ελάχιστες ώρες διδασκαλίας κάθε μαθήματος. Οι γενικοί στόχοι του υπουργείου εξειδικεύονται από το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας (σημείωση δική μου: κάτι τέτοιο υπάρχει στην Ελλάδα και είναι κυρίως κομματικό και ιδεοληπτικό!)  που καθορίζει και το περιεχόμενο του κάθε μαθήματος. Σε τοπικό επίπεδο (οι δήμοι σε συνεργασία με τα σχολεία) αποφασίζεται η τελική μορφή του αναλυτικού προγράμματος. Tο σύστημα εκπαίδευσης έχει δημόσιο χαρακτήρα στη Φινλανδία. Οι λίγοι ιδιωτικοί φορείς που παρέχουν σχολικές υπηρεσίες επιδοτούνται από το κράτος.

Το σχολείο

Τα φινλανδόπουλα ξεκινάνε το σχολείο όταν είναι επτά ετών έχοντας κάνει και ένα χρόνο νηπιαγωγείο πριν. Στις πρώτες τάξεις οι ελάχιστες ώρες μαθημάτων είναι 20 ώρες την εβδομάδα και στο γυμνάσιο 30 ώρες την εβδομάδα. Στο σχολείο προσφέρεται ένα ζεστό γεύμα δωρεάν σε όλους τους μαθητές κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτό δίνει ευελιξία ως προς τις συνολικές ώρες μαθημάτων ημερησίως. Τα σχολεία διευκολύνουν τους εργαζόμενους γονείς δίνοντας τη δυνατότητα παραμονής των μικρών μαθητών σε ελεγχόμενο περιβάλλον μέχρι της 4 μμ. Τις ώρες αυτές στους μαθητές προσφέρονται δημιουργικές δραστηριότητες και βοήθεια στο διάβασμα των μαθημάτων της επόμενης ημέρας εάν το επιθυμούν οι γονείς.

Στα σχολικά βιβλία ο ρόλος του κράτους περιορίζεται στον καθορισμό του περιεχόμενου κάθε μαθήματος και οι εκδοτικοί οίκοι της χώρας προετοιμάζουν και εκδίδουν τα σχολικά βιβλία σε συνεργασία με ειδικούς. Τα σχολεία της περιοχής μαζί με το αρμόδιο τμήμα του δήμου αποφασίζουν ποια σειρά σχολικών βιβλίων τους εξυπηρετεί.

Στη διαδικασία της εκμάθησης η έμφαση δίνεται στη συμμετοχή των παιδιών όσο το δυνατό πιο ενεργά σε κάθε μάθημα. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται οι ομαδικές εργασίες, η εξέταση φυσικών φαινόμενων με όλα τα διαθέσιμα μέσα, οι ασκήσεις με πραγματικά προβλήματα, οι επισκέψεις στη φύση, σε μουσεία και σε ερευνητικά ινστιτούτα. Ο εκπαιδευτικός παίρνει συχνά τον ρόλο του προπονητή ή καθοδηγητή στη διαδικασία εκμάθησης.

Πέρα από τα συνηθισμένα μαθήματα, όπως η μητρική γλώσσα, τα μαθηματικά και η ιστορία, το φινλανδικό σχολείο δίνει τη δυνατότητα εκμάθησης τριών ξένων γλωσσών στη βασική εκπαίδευση. Στα πρακτικά μαθήματα συμπεριλαμβάνονται η ζωγραφική, η μουσική με διάφορα όργανα, οι χειροτεχνίες, η γυμναστική, η μαγειρική, η ξυλουργική και η ραπτική.

Μετά τη βασική εκπαίδευση

Οι Φινλανδοί μαθητές δεν συνεχίζουν μετά το γυμνάσιο αυτόματα στο λύκειο, όπου απαιτείται η μέση βαθμολογία απολυτηρίου γυμνασίου να είναι αρκετά καλή (σημείωση δική μου: Εδώ η βαθμολογία δεν είναι καπιταλιστική εμμονή και αριστεία δεν είναι ρετσινιά!!!). Περίπου το 42 % των απόφοιτων γυμνασίου επιλέγει τη δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση για να συνεχίσει τις σπουδές του.

Τα πτυχία της δευτεροβάθμιας επαγγελματικής εκπαίδευσης αναγνωρίζονται από την αγορά εργασίας στη Φινλανδία. Η προϋπόθεση για την αναγνώριση αυτή ήταν η διαμόρφωση του περιεχόμενο των σπουδών μαζί με τους επαγγελματικούς φορείς κάθε κλάδου ώστε οι δεξιότητες που αποκτούνται να αντιστοιχούν στις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας.

Οι απόφοιτοι επαγγελματικής εκπαίδευσης έχουν το δικαίωμα να συνεχίσουν τις σπουδές τους στα ΤΕΙ (σημείωση δική μου: ναι, ΤΕΙ και όχι … πανεπιστήμια, όπως εδώ πια!!!) και στα πανεπιστήμια συμμετέχοντας στις εισαγωγικές εξετάσεις, όπως και οι απόφοιτοι λυκείου, όπου αυτό απαιτείται.

Ο ρόλος των εκπαιδευτικών

Το υψηλό μορφωτικό επίπεδο των εκπαιδευτικών θεωρείται από τα σημαντικότερα στοιχεία για την επιτυχία του φινλανδικού συστήματος εκπαίδευσης. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι κάτοχοι πτυχίων Μάστερ, και οι σπουδές τους συμπεριλαμβάνουν πρακτική εξάσκηση έξη μηνών σε σχολεία. Η εισαγωγή στις παιδαγωγικές σχολές γίνεται με γραπτές εξετάσεις και ακολουθεί η προσωπική συνέντευξη των υποψηφίων.

Οι εκπαιδευτικοί δεν διορίζονται από το κράτος αλλά αντιθέτως πρέπει να δραστηριοποιηθούν οι ίδιοι κάνοντας αίτησεις πρόσληψης για τις κενές θέσεις εκπαιδευτικών που υπάρχουν σε διάφορους δήμους. Οι δήμοι επιθυμούν να έχουν τους καλύτερους εκπαιδευτικούς στα σχολεία της περιοχής τους και έτσι η επιλογή γίνεται αξιοκρατικά. Οι εκπαιδευτικοί αμείβονται καλά και έχουν αυτονομία στη δουλειά τους.

Οι εκπαιδευτικοί παίρνουν μέρος σε σεμινάρια επιμόρφωσης κάθε χρόνο μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς , όπου συζητιούνται επίκαιρα θέματα εκπαίδευσης και δίνεται η δυνατότητα της βελτίωσης των γνώσεων της καινούργιας τεχνολογίας.

Η Φινλανδία διαθέτει 14 πανεπιστήμια, τα οποία βρίσκονται σε διαφορετικά τμήματα της χώρας, συμπεριλαμβανομένης της Λαπωνίας. Το φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα παράγει εξαιρετικά αποτελέσματα. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ εκτίμησε ότι η Φινλανδία διαθέτει το καλύτερο ανθρώπινο δυναμικό παγκοσμίως σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση, την ευημερία και την απασχόληση. Σύμφωνα με το παγκόσμιο δίκτυο για τα πανεπιστήμια στον τομέα της έρευνας Universitas 21, η Φινλανδία διαθέτει το έκτο καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο. Επιπλέον, η Φινλανδία κατατάσσεται επανειλημμένα μεταξύ των κορυφαίων εθνών παγκοσμίως στις έρευνες του διεθνούς προγράμματος αξιολόγησης των μαθητών PISA, όπου μετρώνται οι γνώσεις και οι ικανότητες των μαθητών στα μαθηματικά, στην κατανόηση κειμένου και στις φυσικές επιστήμες. Και η εκπαίδευση δεν πάει χαμένη: σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του διεθνούς προγράμματος αποτίμησης των ικανοτήτων των ενηλίκων (PIAAC) από τον ΟΟΣΑ, οι ενήλικες Φινλανδοί κατατάσσονται δεύτεροι παγκοσμίως στην επίλυση προβλημάτων, τα μαθηματικά και την κατανόηση κειμένου (σημείωση δική μου: Οι έλληνες μαθητές σε αυτούς τους διαγωνισμούς πιάνουν “πάτο”!)

Το άρθρο Βολεύει το πολιτικό σύστημα ο καλπάζων λειτουργικός αναλφαβητισμός … Του Δημήτρη Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Έχω το δυσμενές προνόμιο να είμαι ο Υπουργός Παιδείας που πρώτος βρέθηκε αντιμέτωπος με το φαινόμενο των μαθητικών καταλήψεων. Οι καταλήψεις στα πανεπιστήμια, παγκόσμιο φαινόμενο, είχαν και έχουν κατά κανόνα πολιτικό πρόσημο. Ήταν προάγγελος πολιτικών ανακατατάξεων και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Ο γαλλικός Μάης του 68 υπήρξε ιστορικό γεγονός. Το φαινόμενο των μαθητικών καταλήψεων αποτελεί νοσηρό σύμπτωμα που εγκαταβιώνει στη χώρα μας τα τελευταία 30 χρόνια. Αποτελεί όνειδος για μια δημοκρατική και συντεταγμένη πολιτεία. Αποκαλύπτει τις παθογένειες, όχι μόνο της δημόσιας εκπαίδευσης, αλλά πρωτίστως του πολιτικού συστήματος. Γιατί οι καταλήψεις εξυπηρετούν αποκλειστικά κομματικές σκοπιμότητες και συντεχνιακά συμφέροντα. Τα υπαρκτά κατά καιρούς προβλήματα της εκπαίδευσης αποτελούν το πρόσχημα.

Και υποκινούνται και καθοδηγούνται.
Εφευρέτης και κάτοχος του knowhow των μαθητικών καταλήψεων είναι το ΚΚΕ και η αριστερά γενικότερα. Οι καταλήψεις αποφασίζονται στα κομματικά γραφεία. Εκεί διατυπώνονται τα μαθητικά «αιτήματα», διανθισμένα με επίκαιρα κομματικά συνθήματα, όπως «όχι στην αγορά των Rafale» κτλ. Ένας μικρός αριθμός, 5-10 οργανωμένων μαθητών, «επιδίδει» το «τελεσίγραφο» της κατάληψης στη διεύθυνση και απαιτεί την παράδοση του σχολείου. Διευθυντής και Σύλλογος Καθηγητών, παραδίδουν το σχολείο στους ανήλικους μαθητές και αποχωρούν. Η καθοδήγηση και ο έλεγχος των καταλήψεων από το κόμμα επιτυγχάνεται με τη συγκρότηση του «συντονιστικού των καταλήψεων». Πρόκειται για το εκάστοτε «καπέλο» των καταλήψεων που η ΚΝΕ συγκροτεί από μέλη της ως εκπροσώπους των μαθητών. Πρόεδρος του «συντονιστικού» στις καταλήψεις 1990-91 είχε διοριστεί ο τότε κνίτης Αλέξης Τσίπρας. Ανάλογα με την πολιτική συγκυρία, οι καταλήψεις ενισχύονται από τα άλλα κόμματα της εκάστοτε αντιπολίτευσης. Το 1990 ήταν το ΠΑΣΟΚ. Σήμερα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά και ιδιαίτερα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχουν επιτύχει σημαντική διείσδυση στα σχολεία τα τελευταία χρόνια.

Ο ιός των καταλήψεων έχει την ίδια μεταδοτικότητα με τον κορωνοϊό. Ο μιμητισμός, ο «χαβαλές» και η παραπληροφόρηση, δημιουργούν το πρόσφορο έδαφος για τη γενίκευση των καταλήψεων και την ανάφλεξη στον χώρο της παιδείας. Στις υποκριτικές κραυγές «κάτω τα χέρια από τους μαθητές και το ακηδεμόνευτο μαθητικό κίνημα», η απάντηση είναι αυτή που όλοι γνωρίζουν : Οι καταλήψεις και υποκινούνται και καθοδηγούνται.

Θεωρώ δείγμα πολιτικής υγείας την επαναστατικότητα των νέων. Ονειρεύονται να αλλάξουν τον κόσμο. Συμμετείχα άλλωστε σε όλους τους αγώνες της γενιάς μου. Οι καταλήψεις όμως των σχολείων από ανήλικους μαθητές, αποτελούν καρικατούρα των νεολαιίστικων κινημάτων. Τα οράματα, τα όνειρα και οι αγωνίες των νέων δεν εκφράζονται με αλυσίδες και λουκέτα στις εξώπορτες και «χαβαλέ» μέσα στα σχολεία. Οι γνήσιοι αγώνες των νέων γίνονται ακηδεμόνευτοι από κόμματα, στο δρόμο και τις διαδηλώσεις. Με λεβεντιά και καθαρά πρόσωπα και όχι κρυμμένα πίσω από κουκούλες. Οι υποκινούμενοι και καθοδηγούμενοι από κόμματα «μαθητικοί αγώνες» αποκαλύπτουν τις χρόνιες πολιτικές και εκπαιδευτικές παθογένειες.

Πολιτικές παθογένειες

Η άλωση της δημόσιας εκπαίδευσης αποτέλεσε κυρίαρχο κομματικό στόχο της Αριστεράς από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Μαθητικές κομματικές οργανώσεις και κομματικός συνδικαλισμός αποτελούν το όχημα για την κομματική διείσδυση στη δημόσια εκπαίδευση, με συνέπεια την απαξίωση του δημόσιου σχολείου και τον ευτελισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η ευθύνη διαμόρφωσης ελεύθερων και υπεύθυνων πολιτών, κατά τη συνταγματική επιταγή, περνάει από τα χέρια των λειτουργών της παιδείας και την ευθύνη της πολιτείας στους κομματικούς καθοδηγητές. Η Αριστερά έχει αναλάβει τη «διάπλαση των παίδων». Καταλήψεις, ανυπακοή, χαβαλές, είναι η συμβολή της στην αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Προκύπτει σοβαρό πρόβλημα δημοκρατίας η οποία πλήττεται στον πυρήνα της. Αντί να καλλιεργείται στα νέα παιδιά δημοκρατική συνείδηση, εκκολάπτεται η ανομία, η πολιτική βία, η αναρχία και σε τελευταία ανάλυση ο αριστερόχρωμος φασισμός.

Η Πολιτεία, Κυβέρνηση και θεσμικά όργανα, αντιμετωπίζουν με αμηχανία, παθητικότητα και σε κάθε περίπτωση με αναποτελεσματικότητα, τη συστηματική αποδόμηση της δημόσιας εκπαίδευσης από την αριστερά και τον κομματικό συνδικαλισμό. Κάθε πειθαρχική ή ακόμη και ποινική διαδικασία, που προβλέπεται για την προστασία της ομαλής και απρόσκοπτης λειτουργίας των σχολείων, καταγγέλλεται ως «ποινικοποίηση, αυταρχική και κατασταλτική αντιμετώπιση των δίκαιων αγώνων των μαθητών». Από το πολιτικό μπούλινγκ ή ακόμη και τη βία, όλοι όσοι έχουν καθήκον και ευθύνη να διασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία των σχολείων, διευθυντές, σύλλογοι καθηγητών, δήμαρχοι, εισαγγελικές και αστυνομικές αρχές, αδρανούν με την ανοχή της κυβέρνησης. Οι καταλήψεις τερματίζονται όταν κριθεί ότι οι πολιτικοί στόχοι επιτεύχθηκαν. Αυτά που παραμένουν είναι οι ζημιές, άυλες και υλικές.

Το πραγματικό θύμα των καταλήψεων δεν είναι ούτε η εκάστοτε Κυβέρνηση ούτε ο εκάστοτε Υπουργός Παιδείας. Θύμα είναι η δημόσια εκπαίδευση που απαξιώνεται και ο εκπαιδευτικός λειτουργός που ακυρώνεται ως παιδαγωγός και αγωγός γνώσεων. Οι θύτες, οι ανήλικοι μαθητές, είναι και θύματα. Γιατί επιδεινώνονται οι εκπαιδευτικές ανισότητες σε βάρος των οικονομικά ασθενέστερων. Ευνοούνται εκείνοι που μπορούν να πληρώσουν τα δαπανηρά φροντιστήρια και τα ακριβά ιδιωτικά σχολεία. Θύμα προπαντός είναι ο φορολογούμενος πολίτης. Γιατί πληρώνει για υπηρεσίες που δεν προσφέρονται αλλά και το λογαριασμό των καταστροφών που πάντα συνοδεύουν τις καταλήψεις.

Εκπαιδευτικές Παθογένειες

Οι καταλήψεις αποκαλύπτουν την αποτυχία του δημόσιου σχολείου. Αποτυχία συλλογική Πολιτείας και εκπαιδευτικών. Το δημόσιο σχολείο έχει πάψει να είναι ο κύριος φορέας αγωγής και μόρφωσης. Έχει καταλήξει να υφίσταται για να παρέχει τους αναγκαίους τίτλους για την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Να δικαιολογεί τη μισθοδοσία των εκπαιδευτικών και να εξασφαλίζει πελάτες για τα ιδιαίτερα μαθήματα. Η μάθηση έχει μεταφερθεί στα φροντιστήρια. Εκεί ούτε καταλήψεις γίνονται ούτε διδακτικές ώρες χάνονται. Τα μέτρα προστασίας από τον κορωνοϊό είναι κοινά με τα σχολεία και δεν ενοχλούν εκεί τους μαθητές.

Αποκαλυπτική της προσχηματικής επίκλησης των προβλημάτων από την κρίση του κορωνοϊού είναι η απρόσκοπτη λειτουργία των ιδιωτικών σχολείων. Λειτουργούν κάτω από τις ίδιες συνθήκες με τα δημόσια. Ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα παραμένει 25-27 στο σύνολο των ιδιωτικών σχολείων. Αντίθετα, στα δημόσια, μόνο το 3% των τμημάτων εμφανίζουν αυτόν τον αριθμό. Γιατί ούτε νέες αίθουσες μπορούν να εξευρεθούν, ούτε υπεράριθμοι καθηγητές διορίζονται. Μόνο το δημόσιο καλείται να βρει νέες αίθουσες και να διορίσει χιλιάδες μόνιμους εκπαιδευτικούς για την αντιμετώπιση των έκτακτων συνθηκών της πανδημίας. Η λύση της διπλής βάρδιας (πρωί – απόγευμα) απορρίπτεται από γονείς και εκπαιδευτικούς γιατί διαταράσσεται η φροντιστηριακή εκπαίδευση.

Η εξήγηση είναι ότι τα ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν ως κανονικά σχολεία. Με υπεύθυνη διοίκηση και αξιολόγηση. Με κλειστές πόρτες στα κόμματα και τον κομματικό συνδικαλισμό. Επιπλέον γονείς και μαθητές σέβονται τα χρήματα που δαπανούν. Στη δωρεάν παιδεία, κανείς δε σέβεται τα χρήματα των φορολογουμένων.

Οι καταλήψεις, πρόκληση αναγέννησης της παιδείας

Πολιτεία και κοινωνία είναι ώρα να αφυπνιστούν. Να πάψουν να εθελοτυφλούν. Η απελευθέρωση της παιδείας από τον πνιγηρό εναγκαλισμό του κομματισμού και του ομογενοποιημένου κομματικού συνδικαλισμού, είναι καθήκον και ευθύνη της πολιτείας. Ταυτόχρονα είναι ζήτημα δημοκρατίας και πατριωτισμού της κοινωνίας των πολιτών. Γιατί υπονομεύεται το μέλλον της χώρας και των παιδιών του ελληνικού λαού.

Οι σημερινές καταλήψεις, στις δύσκολες συνθήκες της πανδημίας και της οικονομικής δυσπραγίας, αποτελούν επίδειξη επικίνδυνης ανευθυνότητας από κόμματα και συνδικαλιστές που τις υποθάλπουν. Ο πραγματικός πολιτικός διαχωρισμός την εποχή του κορωνοϊού είναι ανάμεσα στους λογικούς και υπεύθυνους και τους ψεκασμένους και ανεύθυνους. Διαπερνά οριζόντια το πολιτικό σύστημα.

Η απάντηση της Πολιτείας και της Κοινωνίας των Πολιτών, δεν πρέπει να είναι άλλη από την εφαρμογή μιας ολιστικής μεταρρύθμισης του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Οι καταλήψεις αποτελούν πρόκληση και ευκαιρία για την αναγέννηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Ένα μεταρρυθμιστικό τσουνάμι με αιχμή την αξιολόγηση των πάντων είναι η επιβαλλόμενη αντιμετώπιση των νοσηρών φαινομένων που μαστίζουν τη δημόσια εκπαίδευση. Μεταρρυθμίσεις αυτονόητες για την πρόοδο της χώρας και των παιδιών του ελληνικού λαού. Μεταρρυθμίσεις που διαρκώς αναβάλλονται ή ακυρώνονται εδώ και 30 χρόνια. Γιατί προσκρούουν στα κομματικά και συντεχνιακά συμφέροντα.

Προτείνω την άμεση συγκρότηση επιτροπής προσωπικοτήτων αντίστοιχη της επιτροπής Πισσαρίδη. Προϋπόθεση για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας είναι η αλλαγή του εκπαιδευτικού της μοντέλου. Η αναγέννηση του εκπαιδευτικού συστήματος αποτελεί προϋπόθεση για την αναγέννηση και την επανεκκίνηση της χώρας. Η ολιστική μεταρρύθμιση της παιδείας είναι ο καλύτερος εορτασμός για τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Το άρθρο Καταλήψεις: πρόκληση για την αναγέννηση της Παιδείας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Δεν ξέρω αν πρέπει κανείς να γελάσει ή να κλάψει, παρατηρώντας τον θλιβερό τρόπο αντιμετώπισης των παράνομων, τουλάχιστον, των καταλήψεων των σχολείων. Να γελάσει γιατί είναι πράγματι γελοία η στάση των αρμοδίων και μη, έναντι των καταστροφικών καταλήψεων των σχολείων από «μαθητές», αλλά και να κλάψει, γιατί αποκαλύπτεται το κατάντημα της κοινωνικής στάθμης σε τόσο χαμηλό επίπεδο. Είναι στην ουσία του πολύ ανησυχητικό και είναι αδήριτη ανάγκη να αφυπνιστεί η ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα οι πλέον «αρμόδιοι», με την προσδοκία να βρεθεί τρόπος και μέσα ανάκαμψης, διότι άλλως, αν συνεχιστεί η κατηφόρα αυτή, υπάρχει κίνδυνος να φθάσουμε στο σημείο της μη επιστροφής.

Είναι γελοία η στάση των αρμοδίων και μη, διότι ομοιάζει ωσάν να βλέπουμε να καίγεται το σπίτι μας και να γελάμε απολαμβάνοντας την λάμψη από τις φλόγες που κατακαίνε το βιό μας, για να θυμηθούμε και τον Νέρωνα. Από τη στιγμή λοιπόν που λείπει η σοβαρότητα και η υπευθυνότητα, μόνο γελοία μπορείς να την ονομάσεις, για να αποφύγεις να διακρίνεις την τραγωδία μάλλον.

Να κλάψει, διότι η κατάληψη καταστρέφει την παιδεία, τον θεμέλιο λίθο της κοινωνίας, και είναι όχι μόνο θλιβερό, αλλά τραγικά απογοητευτικό. «Άνθρωπος αγράμματος, κούτσουρο απελέκητο», λέει ο λαός μας, και «Η παιδεία είναι ένας δεύτερος Ήλιος», έχει πει ο μέγιστος των Ελλήνων φιλοσόφων Πλάτων και είναι φαεινότερο του ηλίου ότι δεν θα υπήρχε ζωή χωρίς τον Ήλιο και επομένως είμαστε υποχρεωμένοι να διαφυλάξουμε τον δεύτερο ήλιο, ως κόρη οφθαλμού και η κατάληψη άγει εις απαιδευσία, τουτέστιν σε έγκλημα.

Το δυσμενέστερο γεγονός είναι ότι οι καταλήψεις παρακινούνται και άγονται από τα «αριστερά» λεγόμενα κόμματα, στην προσπάθειά τους να δρέψουν μερικά ψηφαλάκια στην καλύτερη περίπτωση, διότι υπάρχει και η τραγικότερη εκδοχή, να μην επιθυμούν μορφωμένο και καλλιεργημένο λαό, ως ευκολοεπηρεαζόμενο από τα δικά τους στενά κομματικά συμφέροντα, και ευκολοκατευθυνόμενο στις δικές τους, ακόμη και αντεθνικές, κατευθύνσεις, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Δεν λέω «ευκολοκυβέρνητο», διότι είναι πολύ δύσκολο να ξαναβρεθεί αριστερό κόμμα στην εξουσία.

Στο σημείο τούτο, να υπενθυμίσουμε τη ρήση του Μεγάλου Δασκάλου του Γένους Αδαμαντίου Κοραή, ότι: «Πολιτεία που δεν έχει για βάση της την Παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο», και μια τέτοια Πολιτεία θα γκρεμιστεί με το πρώτο αεράκι. Γνωρίζουν όλοι αυτοί που άσκεφτα και ανεύθυνα υποστηρίζουν τις καταλήψεις οι οποίες, μεταξύ τόσων άλλων δεινών, ότι οι καταλήψεις είναι και παράνομες; Γνωρίζουν ότι δημιουργούν μιαν Ελλάδα πάνω στην άμμο; Αλήθεια έχουν πράγματι αντιληφθεί το τεράστιο εθνικό έγκλημα που διαπράττουν; Γνωρίζουν ότι με πρόσχημα ότι στηρίζουν δήθεν τα προσχηματικά αιτήματα των αμούστακων μαθητών, καταστρέφουν την κοινωνία και μαζί της και την Ελλάδα; Γνωρίζουν ότι πριονίζουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται και οι ίδιοι;

Έχω μιαν αυτονόητη απορία, πως συμβαίνει: α) τα προβλήματα αυτά να αρχίζουν τον Οκτώβριο και να τελειώνουν το Δεκέμβριο το αργότερο, χωρίς καμιά επίλυση, β) τον λόγο που δεν τα θέτουν στον Διευθυντή μέσω των θεσμοθετημένων Οργάνων τους, όπως τα 5μελή των τάξεων και το 15μελές του σχολείου, που αν πράγματι υπάρχουν αυτά τα προβλήματα ή όσα από αυτά υπάρχουν, θα επιλυόταν γρήγορα και αποτελεσματικά, γ) οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων τα γνωρίζουν; Αν ναι, ας τα θέσουν αυτοί στον Διευθυντή, αν όχι οι μαθητές ας τους τα αναφέρουν και να τους ζητήσουν την επίλυσή τους, δ) γιατί στις κινητοποιήσεις τους καλούν ή προσχωρούν και εξωσχολικοί; ε) πως συμβαίνει οι καταληψίες μαθητές να πρόσκεινται στα συγκεκριμένα αριστερά κόμματα που τους υποστηρίζουν; ζ) τέλος, οι καταληψίες μαθητές συνειδητοποιούν ότι στερούν την μόρφωση των συμμαθητών τους που θέλουν να μάθουν γράμματα; Ποιος τους δίνει ένα τέτοιο δικαίωμα;

Μαζί με τους υποκινητές, παρασύρονται και ανύποπτοι ή και αφελείς Έλληνες πολίτες, οι οποίοι ακούοντας ότι οι μαθητές έχουν αιτήματα, πολλές φορές εντυπωσιακά βροντερά και αληθοφανή, προσχωρούν υπέρ των καταληψιών, αγνοώντας τις καταστροφικές συνέπειες για την νεολαία και την κοινωνία γενικότερα. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν δυστυχώς ακόμη και δημοσιογράφοι και παρουσιαστές τηλεοπτικών εκπομπών, ενισχύοντας έτσι τις παράνομες και ζημιογόνες πράξεις τους, αντί να στηλιτεύουν τις άφρονες ενέργειές τους!

Το θλιβερό μέχρι τραγικό, είναι η στάση των καθηγητών, που είναι ταγμένοι να εκπαιδεύσουν την νεολαία, άρα εκ προοιμίου οι μαθητές δεν είναι ακόμη ώριμοι για «επαναστατικές» ενέργειες αλλά χρειάζονται εκπαίδευση, δέχονται ότι οι μαθητές τους έχουν αιτήματα! Ίσως είναι φυσικό, από την στιγμή που εισέρχονται στα ΑΕΙ με λευκή κόλλα, να αναμένουμε την ποιότητα καθηγητών. Ακόμη και ο Πρόεδρος της ΟΛΜΕ, που ίσως διαφωνεί, υποκύπτει στις θελήσεις της πλειοψηφίας και δεν παραιτείται, ο φουκαράς, που προτιμά την προεδρεία από την συνείδησή του! Κρίμα!

Η κυβέρνηση, το Υπουργείο Παιδείας, ας εγκαταλείψει την ήπια αντιμετώπιση, εκτός και αν επίκεινται γρήγορα εκλογές, και ας εφαρμόσει τη νομοθεσία αυστηρά και αμέσως, όπως άλλωστε έχει καθήκον, ακόμη και ως παραδειγματικό μάθημα συμμόρφωσης παρανομούντων πολιτών, έτσι ώστε να μην τολμήσει κανείς στο μέλλον να το επαναλάβει! Ιδού η Ρόδος …!

Το άρθρο Οι καταλήψεις των σχολείων αποκάλυψαν την χαμηλή πολιτισμική στάθμη της ελληνικής κοινωνίας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι καταλήψεις δημόσιων σχολείων από ανήλικους μαθητές, αποτελεί νοσηρό σύμπτωμα της εκπαιδευτικής και πολιτικής μας παθογένειας. Προσβάλει εποχικά τη δημόσια εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια. Εμφανίζεται μαζί με τον ιό της γρίπης. Εξυπηρετεί αποκλειστικά πολιτικές επιδιώξεις και συντεχνιακά συμφέροντα. Τα υπαρκτά κατά καιρούς προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης, αποτελούν το πρόσχημα. Υποκινούνται και καθοδηγούνται από κόμματα και κομματικοδίαιτους συνδικαλιστές. Πρωτοστατεί το ΚΚΕ. Ανάλογα με την πολιτική συγκυρία, συμπράττουν και τα μεγαλύτερα κόμματα της εκάστοτε αντιπολίτευσης. Το 1990 ήταν το ΠΑΣΟΚ. Σήμερα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Καμία κατάληψη δεν οδηγεί στην επίλυση των προβλημάτων της παιδείας. Αντίθετα τα επιδεινώνει. Απαξιώνεται το δημόσιο σχολείο. Ακυρώνεται ο εκπαιδευτικός ως παιδαγωγός και αγωγός γνώσης. Επιδεινώνονται οι εκπαιδευτικές ανισότητες σε βάρος των οικονομικά ασθενέστερων. Ευνοούνται εκείνοι που μπορούν να πληρώνουν τα δαπανηρά φροντιστήρια και τα ακριβά ιδιωτικά σχολεία.

Υπάρχουν δύο αποδείξεις για την αλήθεια των ισχυρισμών μου.

Απόδειξη πρώτη. Το «συντονιστικό» των καταλήψεων. Είναι το διαχρονικό καπέλωμα που έχει εφεύρει η ΚΝΕ προκειμένου να ελέγχει τις καταλήψεις. Συγκροτείται από μέλη της διορισμένα από την ίδια. Το 1990 πρόεδρος του «συντονιστικού» είχε διοριστεί ο τότε κνίτης Αλέξης Τσίπρας.

Απόδειξη δεύτερη. Καταλήψεις δε γίνονται στα ιδιωτικά σχολεία. Παρόλο που λειτουργούν με τις ίδιες συνθήκες που αποτελούν την αφορμή των καταλήψεων των δημοσίων. Λειτουργούν με το μέγιστο αριθμό μαθητών (25-27) ανά τμήμα, με τον οποίο λειτουργεί μόνο το 3% των δημοσίων σχολείων. Ούτε τα τμήματα διαιρέθηκαν, ούτε νέες αίθουσες και εκπαιδευτικοί προστέθηκαν. Η εξήγηση είναι απλή. Τα ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν όπως θα έπρεπε να λειτουργούν και τα δημόσια. Με ισχυρή διεύθυνση και αξιολόγηση. Με κλειστές πόρτες στα κόμματα και τους κομματοδίαιτους συνδικαλιστές. Γονείς και μαθητές σέβονται τα χρήματα που δαπανούν. Στη «δωρεάν» παιδεία κανείς δε σέβεται τα χρήματα των φορολογουμένων.

Το υπουργείο παιδείας καλεί σε διάλογο. Διάλογο με ποιους; Δεν υπάρχει όργανο που να εκπροσωπεί τους μαθητές. Εάν αυτό θεωρείται το «συντονιστικό», ας τους εκπροσωπήσουν καλύτερα Κουτσούμπας και Τσίπρας φορώντας κοντά παντελονάκια.

Η λύτρωση της δημόσιας εκπαίδευσης από τον πνιγηρό εναγκαλισμό των κομμάτων, αποτελεί καθήκον και ευθύνη της συντεταγμένης πολιτείας αλλά και της ίδιας της κοινωνίας. Να πάψουν να εθελοτυφλούν. Δεν είναι μόνο ζήτημα παιδείας. Είναι προπαντός ζήτημα δημοκρατίας. Η ευθύνη διαμόρφωσης ελεύθερων και υπεύθυνων πολιτών, κατά τη συνταγματική επιταγή, ανήκει στους εκπαιδευτικούς λειτουργούς υπό την ευθύνη της συντεταγμένης πολιτείας. Όχι στους κομματικούς καθοδηγητές. Η δημοκρατία πλήττεται στον πυρήνα της. Αντί να καλλιεργείται στα νέα παιδιά δημοκρατική συνείδηση, εκκολάπτεται η ανομία, η πολιτική βία, η αναρχία. Καταλήψεις, ανυπακοή και χαβαλές είναι συνεισφορά της Αριστεράς στην αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης υπέρ της οποίας δήθεν κόπτεται. Είναι όμως και ζήτημα πατριωτισμού γιατί υπονομεύεται το μέλλον των νέων και της χώρας.

Οι σημερινές καταλήψεις είναι πρόκληση και ευκαιρία για την αναγέννηση της παιδείας. Ένα μεταρρυθμιστικό τσουνάμι με αιχμή την αξιολόγηση αποτελεί μονόδρομο για να ξεριζωθούν οι χρόνιες παθογένειες που μαστίζουν τη δημόσια εκπαίδευση. Ταράξτε τους στις μεταρρυθμίσεις.

Προτείνω την άμεση συγκρότηση επιτροπής προσωπικοτήτων αντίστοιχη της επιτροπής Πισσαρίδη. Προϋπόθεση για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας είναι η αλλαγή του εκπαιδευτικού της μοντέλου. Η αναγέννηση του εκπαιδευτικού συστήματος αποτελεί προϋπόθεση για την αναγέννηση και την επανεκκίνηση της χώρας. Η ολιστική μεταρρύθμιση της παιδείας είναι ο καλύτερος εορτασμός για τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Το άρθρο Ταράξτε τους στις μεταρρυθμίσεις εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Θα μου πείτε πως σχεδόν όλα τα συνδικαλιστικά όργανα είναι πλήρως απαξιωμένα στην συνείδηση των πολιτών. Ουδείς ασχολείται με αυτά που λένε. Είναι κλειστές διακομματικές ομαδούλες που νέμονται τα προνόμια του συνδικαλιστικού νόμου του 1982.

Τίποτα παραπάνω.

Μάλιστα σε αυτό το παρεάκι, όλων των συνδικάτων, συμμετέχουν σε μεγάλο βαθμό—για να μην πω πλήρως—και οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ, της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας.

Ο μικρόκοσμος αυτού του κόμματος πανηγυρίζει κάθε φορά που η ΔΑΚΕ επικρατεί στις αρχαιρεσίες στον δημόσιο τομέα. Δεν βλέπουν πως αυτό γίνεται γιατί οι συνδικαλιστές της έχουν ασπασθεί πλήρως τις θέσεις των παρατάξεων της Αριστεράς. Μέχρι και την εκφορά του αριστερού λόγου έχουν υιοθετήσει.

Είναι παγκοίνως παραδεκτό πως ο μεγάλος ασθενής στην Παιδεία μας δεν είναι τα ΑΕΙ, αλλά η Μέση Εκπαίδευση. Και εδώ το πρόβλημα δεν βρίσκεται στους μαθητές ούτε στην «υλικοτεχνική υποδομή», όπως αναμασούν οι συνδικαλιστές της Αριστεράς από την δεκαετία του 70.

Μια χαρά κτίρια έχουμε.

Το πρόβλημα βρίσκεται σε αυτούς που έχουν αναλάβει την μόρφωση των παιδιών μας. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι καθηγητές δεν επιθυμούν την διαρκή επιμόρφωση τους. Δεν ενημερώνονται για τις εξελίξεις που σημειώνονται στο γνωστικό τους αντικείμενο. Έχουν μείνει οι περισσότεροι με αυτά που έμαθαν όταν ήταν φοιτητές.

Είναι επόμενο και η μετάδοση των γνώσεων προς τους μαθητές να είναι προβληματική τόσο ως προς την μέθοδο όσο και ως προς το περιεχόμενο. Αυτό αποτυπώνεται και στο γεγονός πως όσοι ανελίσσονται και λαμβάνουν διοικητικές θέσεις στο υπουργείο Παιδείας, αναπαράγουν πρότυπα διδασκαλίας φθαρμένα από τον χρόνο. Το όλο σύστημα είναι αποστεωμένο.

Τι μπορεί να αλλάξει αυτήν την αρρωστημένη κατάσταση; Εκ πρώτης όψεως τίποτα. Αν ένας κοινωνικός χώρος δεν θέλει να μεταρρυθμιστεί, αν έχει βολευτεί με το καθεστώς της ακινησίας το οποίο το έχει μετατρέψει σε προνόμιο, τίποτα δεν μπορεί να γίνει σε ένα δημοκρατικό καθεστώς.

Παράδειγμα: όλοι μιλούν για την αξιολόγηση και ουδείς την θέλει. Τελικά και όλοι οι υπουργοί Παιδείας συνεχώς την αναβάλλουν. Γιατί να μπλέξουν σε απεργίες και σε άλλες κινητοποιήσεις των καθηγητών; Θέλουν να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους.

Αρκούνται στην μπούρδα που μηρυκάζει η ΟΛΜΕ. «Εμάς μας αξιολογούν κάθε μέρα οι μαθητές και οι γονείς». Με τέτοιες αντιλήψεις από την πλευρά των καθηγητών και με τέτοια ευθυνοφοβία από την πλευρά των πολιτικών ηγεσιών τους, δεν είναι τυχαία η κατάντια της Μέσης Εκπαίδευσης.

Αν δεν ληφθούν από την παρούσα, φιλελεύθερη κυβέρνηση, άμεσα μέτρα για την αξιολόγηση των καθηγητών, τότε αυτή δεν θα γίνει ποτέ. Σήμερα υπάρχει η κοινωνική συναίνεση γι΄αυτό και η κυβέρνηση διαθέτει το πολιτικό κεφάλαιο για να προχωρήσει σε τομές και ρήξεις.

Διαφορετικά θα συνεχίσουμε, αενάως, να μιλάμε, μελαγχολώντας, για την κατάσταση που επικρατεί στην Μέση Εκπαίδευση.

Πηγή: liberal.gr

Το άρθρο Το όνειδος που λέγεται ΟΛΜΕ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η κατάληψη του κτιρίου που εκκενώθηκε πριν από 10 ημέρες έχει τα τυπικά γνωρίσματα του είδους. Κατ’ αρχάς δείχνει την αδιαφορία του Δημοσίου για την ιδιοκτησία του. Το δημόσιο Πολυτεχνείο Κρήτης άφησε το κτίριο να σαπίζει 20 χρόνια. Οι αντιεξουσιαστές της Rosa Nera το βρήκαν έρημο και το κατέλαβαν το 2004. Οι παράνομοι «ένοικοι» ηλεκτροδοτούνταν και υδροδοτούνταν συνεχώς, χωρίς αντίδραση.

Τον Ιούνιο του 2017 ο πρύτανης (σήμερα υφυπουργός Παιδείας) Βασ. Διγαλάκης νοίκιασε το κτίριο σε τουριστική επιχείρηση. Τότε το υπ. Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να εμποδίσει την ενοικίαση, ανακάλυψε ότι το κτίριο είναι… μνημείο!

Δείχνει το ποιόν των καταληψιών. Ησαν τόσο δημοκρατικοί, ώστε στις συζητήσεις που οργάνωναν δεν μετείχαν μη ταυτισμένοι με τις απόψεις τους. Οχι της Ν.Δ. ή του ΠΑΣΟΚ που είναι «αστικά κόμματα», αλλά ούτε καν του ΚΚΕ. Ενας από τους καταληψίες, που έμενε στο κτίριο από το 2018, «εγκατέλειψε τις σπουδές του στα οικονομικά για να σπουδάσει –μάταια– θέατρο. Εργάστηκε σχεδόν παντού, προσπαθώντας σκληρά να μην αποκτήσει καμιά καριέρα»! Δηλαδή απέκτησε καριέρα διαφωτίζοντας τον κόσμο για τα κακά της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και τα καλά της δημόσιας, την οποία λυμαινόταν.

Τέλος, δείχνει τη χαρακτηριστική αδιαφορία της μεγάλης πλειονότητας. Οι καταληψίες την ερμηνεύουν ως αποδοχή των θέσεών τους, ενώ μάλλον πρόκειται για το αντίθετο: απέχθεια και απαξίωση σε ό,τι δημόσιο. Αν επρόκειτο για ιδιωτική ιδιοκτησία, θα έφταναν μέχρι αλληλοσκοτωμούς αδελφών.

Συμπέρασμα. Σεβαστό κομμάτι της κοινωνίας, περιλαμβανομένων ακόμα και κυβερνήσεων και λειτουργών του Δημοσίου, δεν σέβεται ούτε το Σύνταγμα ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μόνο έτσι εξηγείται η άνθηση των δεκάδων καταλήψεων στη χώρα.

Το άρθρο Rosa Nera: ο χαρακτήρας των καταλήψεων εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Πάνος Μαυρίδης στις Παρεμβάσεις με τον Άκη Παυλόπουλο σημειώνει πως το θέμα δεν είναι οι καταλήψεις, αλλά η ίδια η συμφωνία Πρεσπών. Για αυτό αντιδρούν οι μαθητές. Και χωρίς να είναι καθοδηγούμενοι κάνουν το σωστό.

Το άρθρο Το θέμα είναι η συμφωνία Πρεσπών, όχι οι καταλήψεις που ορθώς γίνονται από τους μαθητές εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.