«Ζητάτε τώρα εκλογές για να μη γίνετε τρίτο κόμμα» μας είπε ο κ. Μητσοτάκης στη Βουλή. Και το αφήγημα επαναλήφθηκε ad nauseaum από τα ίδια μέσα που με κάθε τρόπο και κάθε ευκαιρία εμφάνιζαν το αμέσως προηγούμενο διάστημα ως φαβορί στις εκλογές για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ εκείνον τον υποψήφιο που εκ των προτέρων απέκλειε το ενδεχόμενο προοδευτικής διακυβέρνησης. Αντίθετα, με ωριμότητα και ψυχραιμία ο ίδιος ο κ. Ανδρουλάκης, προς τιμήν του, δήλωσε στη συνάντησή του με τις οργανώσεις των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ότι αντίστοιχα νούμερα κατέγραφε
το κόμμα του και το 2017 και η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενη.

Η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας και των ΜΜΕ που διαπλέκονται μαζί της είναι απολύτως αναμενόμενη. Προσδιορίζεται από το κεντρικό πολιτικό δίλημμα το οποίο ανέδειξε η κίνηση του Αλέξη Τσίπρα να ζητήσει εκλογές: ποιος θα κυβερνά τη χώρα; Η Νέα Δημοκρατία ή μία νέα πολιτική συμμαχία των προοδευτικών – δημοκρατικών δυνάμεων; Αυτή την προοπτική σύγκλισης των δυνάμεων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης φοβούνται και αυτήν επιδιώκουν να ματαιώσουν. «Εθνικό μέτωπο που σχηματίζεται μέσα από την καταψήφιση από τον ΣΥΡΙ7Α των αμυντικών δαπανών και την υπερψήφιση από το ΚΙΝΑΛ» φαντασιώθηκε άλλωστε ο κ. Μητσοτάκης στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό.

Η ίδια όμως η συζήτηση αυτή ανέδειξε το χάσμα που χωρίζει την κυβέρνηση από τη δημοκρατική αντιπολίτευση, όχι μόνον στον τομέα της οικονομίας, αλλά και της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων. (Για να μην αναφερθώ στον τομέα της πολιτικής ηθικής, που προσδιορίζει περισσότερο από κάθε τι άλλο τη νομιμοποίηση μιας κυβέρνησης. Ο χειρισμός της έκθεσης Λύτρα – Τσιόδρα εξέθεσε ανεπανόρθωτα τον Πρωθυπουργό). Σε αυτήν την αντικειμενική και αγεφύρωτη διαφορά πολιτικών έγκειται ο ρεαλισμός της εναλλακτικής προοπτικής διακυβέρνησης
που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Αυτή, άλλωστε, είναι η πάγια στρατηγική μας τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Στην τελευταία σύνοδο κορυφής των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών στην οποία συμμετείχε ο Αλέξης Τσίπρας, αποδέχθηκε την πρόσκληση του απερχόμενου Πορτογάλου πρωθυπουργού Κόστα να μεταβεί στη Λισαβόνα για να υποστηρίξει την προεκλογική του προσπάθεια για να έχει ξανά μια προοδευτική κυβέρνηση η χώρα του. Η συνεργασία των δυνάμεων της Αριστερός, της σοσιαλδημοκρατίας που έχει απορρίψει τον νεοφιλελευθερισμό και της οικολογίας αποτελεί μονόδρομο, τόσο για την ανατροπή των συσχετισμών στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και για την προοδευτική διακυβέρνηση σε κάθε ένα από τα κράτη-μέλη.

Η εναλλακτική στην προοπτική αυτή είναι μία: η παραμονή της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς και του κ. Μητσοτάκη στην εξουσία. Κάτι τέτοιο δεν το αντέχει η χώρα. Το πέμπτο κύμα της πανδημίας δεν πρέπει να μας βρει με μια κυβέρνηση που συνειδητά εξωραΐζει την κατάσταση, μπροστά στην αποτυχία της να υπερασπιστεί την ασφάλεια της κοινωνίας και στο μέτωπο της πανδημίας και στο μέτωπο της ακρίβειας. Συνεπώς, για εμάς τα πράγματα είναι πολύ καθαρά: ένας είναι ο πολιτικός μας αντίπαλος, η Δεξιά και ο κ. Μητσοτάκης. Δεν αντιλαμβανόμαστε απλώς και σεβόμαστε τις θεμιτές φιλοδοξίες του ΚΙΝΑΛ και κάθε άλλου κόμματος να ενισχυθεί και να βελτιώσει υπέρ του τον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων. Τις έχουμε εντάξει στη συνολική πολιτική στρατηγική μας. Την απλή αναλογική δεν έχουμε προτείνει ως πάγιο εκλογικό σύστημα;

Όμως όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις, πέραν από την επιδίωξη της ενίσχυσής τους, έχουν βαρεία πολιτική ευθύνη να απαντήσουν στο κεντρικό πολιτικό δίλημμα: ποιος θα κυβερνά τη χώρα; Το ερώτημα δεν αφορά μόνο τις κομματικές κορυφές αλλά και τους πολίτες, που θα πρέπει από τη βάση να εξασφαλίσουν το προοδευτικό και δημοκρατικό μέλλον της χώρας.

*καθηγητής Δημοσίου Δικαίου, τομεάρχης Εξωτερικών ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Το άρθρο Οι εξελίξεις στην Κεντροαριστερά… Του Γιώργου Κατρούγκαλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι «Χοροί» της εγχώριας Κεντροαριστεράς για την επικράτηση του «αδελφού» σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας καλά κρατούν. Και είναι όντως σημαντική επιτυχία νίκη αυτή του Όλαφ Σολτς που θα είναι κατά πάσα πιθανότητα και ο επόμενος γερμανός καγκελάριος.

Δεν πρέπει βέβαια να υποτιμήσει κανείς το γεγονός ότι η νίκη αυτή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην καθίζηση των χριστιανικών κομμάτων, όπως και στο ότι η νέα γενιά προτίμησε να εκφράσει μαζικά τις ανησυχίες της για τις παγκόσμιες προκλήσεις μέσω των μικρότερων κομμάτων, των Πρασίνων και των Φιλελευθέρων, που είναι πλέον οι ρυθμιστές των εξελίξεων στη Γερμανία.

Πανηγυρίζοντας την επάνοδο του SPD στη θέση της πρώτης δύναμης του γερμανικού Κοινοβουλίου, οι ηγεσίες των κεντροαριστερών δυνάμεων της χώρας μας επιδίωξαν από την πρώτη στιγμή να την ερμηνεύσουν με τρόπο που να δικαιώνει την πολιτική τους. Φαίνεται να λησμονούν ότι για να φτάσουν σε αυτό το αποτέλεσμα οι γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες χρειάστηκε να απορρίψουν τις αντίστοιχες «ούτε ούτε» πολιτικές που τους οδήγησαν στον πάτο της κάλπης. Και προτιμούν επίσης να λησμονούν ότι ο Όλαφ Σολτς κέρδισε την αξιοπιστία του μέσα από τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα που έδειξε ως αντικαγκελάριος της Μέρκελ και υπουργός Οικονομικών της συγκυβέρνησης CSU-SPD, υλοποιώντας τις συμφωνημένες προγραμματικές θέσεις.

Η ηγεσία του νεόκοπου στις σοσιαλδημοκρατικές θέσεις ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε καμιά δυσκολία να οικειοποιηθεί τη νίκη του SPD. Με την ίδια ευκολία που είχε περάσει από την Αριστερά του Συνασπισμού στη Ριζοσπαστική Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, στη συνέχεια στην επάρατο, τότε, Κεντροαριστερά και μετά στο στρατόπεδο της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας διεκδικώντας ακόμα και την ιδιότητα του πλήρους μέλους. Ξεχνώντας επίσης ότι στη Γερμανία, ταυτόχρονα με τη νίκη του SPD, υπήρξε και η ολική κατάρρευση του ευρωπαϊκού «αδελφού» κόμματος Die Linke.

Αλλά και η ηγεσία του Κινήματος Αλλαγής παρουσιάζει επιλεκτικά κενά μνήμης. Οι αναφορές στην περίοδο του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος του Κώστα Σημίτη είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες, ίσως γιατί το ίδιο το ΠΑΣΟΚ πρωτοστάτησε στη ματαίωση σημαντικών παρεμβάσεων όπως η μεταρρύθμιση Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό. Η μνήμη, ωστόσο, είναι κυριολεκτικά απούσα για την περίοδο της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, παρά το γεγονός ότι σε αυτή συμμετείχαν και σημερινά ηγετικά στελέχη του ΚΙΝΑΛ. Ο κοινοβουλευτικός αποκλεισμός του τότε προέδρου του ΠΑΣΟΚ υπογραμμίζει εμφατικά την αμνησία αυτή.

Οι νέες παγκόσμιες ανακατατάξεις, οι βαριές συνέπειες των διαδοχικών κρίσεων και η απειλή του κάθε λογής και απόχρωσης λαϊκισμού δεν αφήνουν περιθώρια για λογικές μέσων όρων και «ώριμων φρούτων». Η Δημοκρατική Παράταξη δεν μπορεί να θεωρήσει αποδεκτή τη δήλωση του Πρωθυπουργού ότι θα προχωρήσει σε νέες εκλογές εφόσον δεν κερδίσει την αυτοδυναμία με την απλή αναλογική. Ούτε, πολύ περισσότερο, να βολευτεί με αυτή τη δήλωση και να τη χρησιμοποιήσει ως πρόσχημα για να αποποιηθεί τις ευθύνες που (θα) της αναλογούν.

Με αφορμή το γεγονός ότι τις μέρες αυτές υμνούμε όλοι το SPD, ας συνειδητοποιήσουμε ότι οι κυβερνητικές συνεργασίες δεν είναι αποτέλεσμα καλών προσωπικών ή κοινωνικών σχέσεων, αλλά προϊόν σκληρών διαπραγματεύσεων και συγκρούσεων μεταξύ διαφορετικών πολιτικών προγραμματικών προτάσεων προκειμένου να μη μείνει η χώρα ακυβέρνητη σε κρίσιμες περιόδους. Η διεύρυνση και ενίσχυση της Δημοκρατικής Παράταξης, ώστε να μπορεί να παρέμβει στις εξελίξεις από οποιαδήποτε θέση, είναι – το στοίχημα της επόμενης μέρας.

*εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού metaithmisi.gr

Το άρθρο Το SPD και η θολή μνήμη της Κεντροαριστεράς… Του Γιάννη Μεϊμάρογλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Να δηλώσω εξαρχής ότι θεωρώ τον Κώστα Σημίτη ικανότατο πολιτικό και έναν εξαιρετικά επιτυχημένο πρωθυπουργό. Οχι μόνο κατάφερε να επιβιώσει πολιτικά σε ένα λαϊκιστικό κόμμα, όπως ήταν το ΠΑΣΟΚ της εποχής, αλλά επίσης κατόρθωσε να αποκτήσει και την αρχηγία του παρότι ο ίδιος ήταν κάθε άλλο παρά λαϊκιστής. Κλασικός αστός και σοσιαλδημοκράτης που δούλευε με αυστηρή εργασιακή ηθική και παραδειγματική μεθοδικότητα, ο Σημίτης άσκησε την πρωθυπουργία για οκτώ χρόνια, αφήνοντας πίσω του σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και στην πολιτική, με πιο εμβληματική ασφαλώς την ένταξη της Ελλάδας στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση το 2001. Βέβαια υπήρξαν και αστοχίες, κάποιες μεγάλες άλλες μικρότερες, αλλά έτσι δεν συμβαίνει πάντα με τη διακυβέρνηση κάθε χώρας; Μία αποτυχία του Σημίτη, που ήταν σημαντική τότε αλλά και καθοριστική για τη συνέχεια, ήταν η αδυναμία να μετατοπίσει το κόμμα του από τον χώρο του αριστερού λαϊκισμού σε εκείνον της μετριοπαθούς μεταρρυθμιστικής Κεντροαριστεράς.

Από όλες τις προσπάθειες που έγιναν στον τόπο για τη συγκρότηση μιας σύγχρονης Κεντροαριστεράς, η σημαντικότερη ήταν εκείνη του Σημίτη. Ούτε αυτή ωστόσο τελεσφόρησε, παρότι ο πρώην πρωθυπουργός έμεινε στην εξουσία για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά και έκανε αρκετές και αρκετά σωστές στρατηγικές κινήσεις για την επιτυχία της. Πρώτα πρώτα, ως πρωθυπουργός, ο Σημίτης είχε συγκεκριμένο σχέδιο πολιτικής για το κόμμα και την κυβέρνηση με κύριους άξονες την ένταξη στην ΟΝΕ και την ένταση της διεθνούς παρουσίας της Ελλάδας, την οικονομική σταθερότητα, τον εκσυγχρονισμό του κράτους και τη διαφάνεια της δημόσιας διοίκησης. Κατά δεύτερον, ακριβώς επειδή διέθετε μεταρρυθμιστικό σχέδιο, ο Σημίτης κατάφερε να κερδίσει σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων που ανήκουν στις μεσαίες τάξεις της κοινωνίας και κινούνται πολιτικά στον χώρο του εκσυγχρονιστικού Κέντρου. Τρίτον, από το ξεκίνημα ακόμη της θητείας του, ο Σημίτης κράτησε σαφείς αποστάσεις από την άκρα Αριστερά, εντός και εκτός Κοινοβουλίου, ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε να δημιουργήσει μια λειτουργική σχέση συνεργασίας με τη λεγόμενη ανανεωτική Αριστερά του τότε Συνασπισμού. Εκείνη η προσπάθεια, ωστόσο, απέτυχε καθώς το μεν παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσε να ανεχτεί νέους μουσαφίρηδες στην εξουσία, η δε «ανανεωτική» Αριστερά απλώς είχε πάψει πλέον να είναι τέτοια. Αντί να κλίνει προς το μεταρρυθμιστικό Κέντρο, ήδη από εκείνη την εποχή ο Συνασπισμός είχε αρχίσει να κλείνει το μάτι προς τα εξωκοινοβουλευτικά κινήματα και να αντιμετωπίζει τόσο τις τολμηρές μεταρρυθμιστικές προσπάθειες του Σημίτη όσο και την Ευρωπαϊκή Ενωση με όλο και μεγαλύτερη εχθρότητα.

Στην πραγματικότητα, όπως έχω γράψει αλλού, ο Σημίτης και το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» έκαναν μια φαουστικού τύπου συμφωνία, με την οποία ο πρώτος θα μπορούσε να κυβερνά αλλά μόνο μέσα στα όρια που του επέτρεπε το δεύτερο. Ετσι, το κόμμα παρέμεινε στα χέρια των λαϊκιστών, οι οποίοι και πρώτοι φρόντισαν να υποσκάψουν πολλές από τις εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις που επιχείρησαν οι κυβερνήσεις Σημίτη, ιδίως εκείνες στο ασφαλιστικό και στην παιδεία. Οταν δε, λίγα χρόνια αργότερα, το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να σηκώσει το βάρος των αναγκαστικών και ιδιαίτερα επώδυνων μεταρρυθμίσεων που απαίτησαν οι διεθνείς δανειστές για να αποφύγει η χώρα τη χρεοκοπία, πολλά στελέχη του –ορισμένα μάλιστα προερχόμενα από τον πρώην κύκλο του Σημίτη– δεν δίστασαν να εγκαταλείψουν την Κεντροαριστερά και να προσχωρήσουν στον αριστερολαϊκιστικό ΣΥΡΙΖΑ, ανεχόμενα ακόμη και τη συγκυβέρνηση με ένα εθνικολαϊκιστικό δεξιό κόμμα.

Γιατί απέτυχε ο Σημίτης να συγκροτήσει μια μεταρρυθμιστική Κεντροαριστερά σοσιαλδημοκρατικού τύπου; Η γενικότερη και πλέον προφανής απάντηση είναι ότι η Ελλάδα δεν διέθετε τις προϋποθέσεις της σοσιαλδημοκρατίας που αναπτύχθηκε μεταπολεμικά στις οικονομικά και πολιτικά πιο προηγμένες χώρες της βόρειας Ευρώπης. Σε αυτές, ο κοινωνικός σοσιαλισμός έγινε εφικτός εντός ενός σταθερού πλαισίου φιλελεύθερης δημοκρατίας και καπιταλιστικής οικονομίας, όπου το κράτος χρηματοδοτεί μέσω της φορολόγησης τις υπηρεσίες κοινής ωφελείας και πρόνοιας. Αντίθετα, στην Ελλάδα του Σημίτη, ο λαϊκισμός υπερίσχυε κατά πολύ του φιλελευθερισμού, η φοροδιαφυγή ήταν κοινωνικά αποδεκτή, ενώ ο καπιταλισμός εθεωρείτο το απόλυτο κακό. Με άλλα λόγια, και μόνον η ιδέα ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να μετατραπεί σε «Δανία του Νότου» ήταν –και είναι– έπεα πτερόεντα, κοινώς πράσινα άλογα.

Ενας δεύτερος και αρκετά πιο συγκεκριμένος λόγος της αποτυχίας του Σημίτη να διαμορφώσει μια σύγχρονη κεντροδεξιά παράταξη ήταν η αντιδραστική αριστερή κουλτούρα και άλλες συγκεκριμένες παθογένειες του κόμματος του οποίου είχε την ηγεσία. Οπως ο ίδιος σημειώνει στα γραπτά του, το ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε να «απορρίψει παλιά ιδεολογήματα του κράτους παροχών, την πελατειακή νοοτροπία, τη δυσπιστία απέναντι στον δημοκρατικό σοσιαλισμό και την αντίληψη ότι παντού πρέπει να επεμβαίνει το κράτος, που είναι ο πατέρας-αφέντης. (…) Μόλις θίγονταν συντεχνιακές κατακτήσεις, όπως με την κατάργηση της επετηρίδας, ή αμφισβητούνταν κατεστημένες καταστάσεις, όπως το μονοπώλιο των ΔΕΚΟ, ο ψίθυρος ότι η κυβέρνηση κλίνει προς τον φιλελευθερισμό δυνάμωνε».

Πέρα όμως από τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής ιστορικής ανάπτυξης, καθώς και τις παθογένειες του ΠΑΣΟΚ που ήδη τις έχει πληρώσει ακριβά, νομίζω ότι υπάρχει ένας πιο βαθύς λόγος που εξηγεί την αποτυχία της Κεντροαριστεράς επί Σημίτη. Καταφεύγω πάλι στα γραπτά του, όπου διαβάζω την εξής φράση: «Ελειπαν [από το κόμμα] οι ισχυρές πεποιθήσεις, η συνείδηση της αναγκαιότητας των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, το σθένος για διαμάχες με προσωπικό κόστος». Και κάπου αλλού: «Πεποίθησή μου ήταν ότι το πολιτικοποιημένο άτομο οφείλει να προωθεί το επίπεδο ηθικής συνείδησης της κοινωνίας. Χωρίς ηθική, όχι μόνο δεν υπάρχει κριτήριο για τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν στον πολιτικό αγώνα, αλλά δεν μπορεί και να προσδιοριστεί το περιεχόμενο της αναγκαίας κοινωνικής αλλαγής».

Συμπεραίνω: Η δημιουργία μιας κεντροαριστερής δύναμης απαιτεί πάνω απ’ όλα ηγεσία με αντίληψη των περιορισμών της πραγματικότητας αλλά και πολιτικό σχέδιο και μεταρρυθμιστικό σθένος. Απαιτεί όμως και κάτι ακόμη, το οποίο ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Σημίτης αποκαλούσε «νέο ήθος και ύφος εξουσίας». Αυτό, παρά τις φήμες περί του αντιθέτου, φαίνεται ότι σπανίζει ανάμεσα στους σημερινούς επίδοξους ηγέτες της Κεντροαριστεράς. Δίχως αυτό, όμως, οι φιλοδοξίες όσων επιζητούν να εκπροσωπήσουν τον συγκεκριμένο κοινωνικό και πολιτικό χώρο είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.

* Ο κ. Τάκης Σ. Παππάς είναι πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο Ο Σημίτης και η αποτυχία της Κεντροαριστεράς… Του Τάκη Σ. Παππά εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σε μια κρίσιμη για την οικονομία της και την γεωπολιτική της θέση περίοδο, η χώρα δεν έχει ανάγκη από πρωτομάστορες του λαϊκισμού.

Το άρθρο Κάνει για αρχηγός της κέντροαριστεράς ο Τσίπρας; εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η συνεργασία των δύο πολιτικών σχηματισμών έχει αποτυπωθεί σε διάφορες στιγμές το τελευταίο διάστημα.

Οι Σοσιαλδημοκράτες έχουν υιοθετήσει θέσεις του Λαϊκού Κόμματος, όπως η απαγόρευση της λειτουργίας χώρων προσευχής στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, ενώ τα δύο κόμματα συντόνισαν τις δυνάμεις τους, προκειμένου να παρεμποδίσουν κυβερνητική πρόταση για αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης. Μάλιστα, όπως μας θυμίζουν οι Financial Times, η Frederiksen έφθασε στο σημείο να δώσει τον περασμένο Φεβρουάριο κοινή συνέντευξη με τον ηγέτη του Λαϊκού Κόμματος, Kristian Thulesen Dahl.

Σε ένα πολιτικό σύστημα όπου παραδοσιακά κυριαρχούν οι κυβερνητικοί συνασπισμοί, η Δανία κυβερνάται σήμερα από ένα σχήμα μειοψηφίας τριών δεξιών κομμάτων με τη στήριξη του Λαϊκού Κόμματος. Ωστόσο, οι Σοσιαλδημοκράτες εμφανίζουν ικανοποιητικές επιδόσεις στις δημοσκοπήσεις και συνεπώς μιας μορφή συνεργασίας με το Λαϊκό Κόμμα θα μπορούσε να τους οδηγήσει στην εξουσία.

Η ίδια η Frederiksen δικαιολογείται υποστηρίζοντας ότι το κόμμα της προσπαθεί, χωρίς να υιοθετεί αντιμεταναστευτικές θέσεις, να ανακτήσει την επαφή του με κρίσιμα τμήματα του εκλογικού σώματος, σε μια εποχή όπου η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία υφίσταται τη μία εκλογική ήττα μετά την άλλη – ακόμη και στις σκανδιναβικές χώρες. “Όταν μπήκα στην πολιτική, οι 13 από τους 15 ηγέτες της Ε.Ε. ήταν σοσιαλδημοκράτες: συγκρίνετέ το με την τωρινή κατάσταση”, υπογράμμισε η Frederiksen. μιλώντας στους Financial Times, προκειμένου να τονίσει το μέγεθος της πρόκλησης.

Η επικεφαλής της δανέζικης σοσιαλδημοκρατίας θέτει αυτή την πρόκληση και σε ένα φόντο διεθνές: “Είναι προφανές” τονίζει “ότι εάν οι Σοσιαλδημοκράτες δεν μπορέσουν να συνδεθούν με αυτούς για τους ποίους αποτελεί πρόκληση το μέλλον ή ο τρόπος που εξελίσσεται η κοινωνία μας, τότε δεν είμαστε πια ένα πραγματικά σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Νιώθω θλίψη όταν βλέπω τους φτωχούς και άνεργους ανθρώπους στις ΗΠΑ να ψηφίζουν τον Trump. Τον ψηφίζουν γιατί δεν μπορούσαν να βρουν μια φωνή για αυτούς στο Δημοκρατικό Κόμμα. Θέλω να το αποφύγω αυτό στη Δανία”.

Η ίδια θέτει ως προτεραιότητα να ξαναχτίσει το κοινωνικό συμβόλαιο στη Δανία. Αυτό σημαίνει “να πολεμήσουμε την ανισότητα, να εξασφαλίσουμε ότι δεν δεχόμαστε περισσότερους ανθρώπους από αλλού από όσους μπορούμε να διαχειριστούμε, να ελέγξουμε την παγκοσμιοποίηση”.

Οι θέσεις του Λαϊκού Κόμματος υπέρ του κοινωνικού κράτους διευκολύνουν τη σύγκλιση, στην προσπάθεια των Σοσιαλδημοκρατών να ενισχύσουν τη θέση τους μεταξύ των παραδοσιακών ψηφοφόρων τους, επενδύοντας στο αίσθημα φόβου ότι τυχόν ανεξέλεγκτη είσοδος μεταναστών θα διακύβευε τις γενναιόδωρες κοινωνικές παροχές που ακόμη υπάρχουν στη Δανία.

Άλλωστε, πλευρές της πολιτικής του Λαϊκού Κόμματος σε σχέση με το μεταναστευτικό ήδη εφαρμόζονται. Η Δανία έχει δεχτεί μικρό σχετικά αριθμό προσφύγων και μεταναστών την τελευταία διετία, ενώ ακόμη και μέτρα που προκάλεσαν την κατακραυγή, όπως ο νόμος του 2015 που επέτρεπε την κατάσχεση κοσμημάτων και πολύτιμων αντικειμένων από πρόσφυγες που αιτούνταν ασύλου, είχαν τη στήριξη και των Σοσιαλδημοκρατών. Ακόμη και η γειτονική Σουηδία επανέφερε τους ελέγχους στα σύνορα.

Η μετατόπιση αυτή προς τη δυνατότητα συνεργασίας με την ακροδεξιά δεν αφορά μόνο την δανέζικη κεντροαριστερά. Ενόψει των εκλογών του Οκτωβρίου, οι Αυστριακοί Σοσιαλδημοκράτες ανακοίνωσαν τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξουν πολιτικές συμμαχίες μετά τις εκλογές και ουσιαστικά ακύρωσαν την απαγόρευση συνεργασίας με τους ακροδεξιούς του Κόμματος της Ελευθερίας που είχαν θέσει εδώ και χρόνια. Ήδη από το 2015 ένας συνασπισμός ανάμεσα στους Σοσιαλδημοκράτες και τους ακροδεξιούς κυβερνά στο ομόσπονδο κρατίδιο του Μπούργκενλαντ.

Η όλη εξέλιξη παραπέμπει τρόπον τινά σε προηγούμενες εποχές της σοσιαλδημοκρατίας. Παρότι όντως τις τελευταίες δεκαετίες τα κεντροαριστερά κόμματα ακολούθησαν (όχι πάντα και όχι στον ίδιο βαθμό) πολιτικές κατευθύνσεις πολυπολιτισμικότητας και ανοχής, το παρελθόν τους περιλαμβάνει και πιο σκοτεινές πλευρές, όπως οι ευγονικές πρακτικές που υποστήριζε (και υλοποιούσε…) η σουηδική σοσιαλδημοκρατία ή οι τοποθετήσεις ενάντια στην εισροή φτηνής μεταναστευτικής εργασίας, διαδεδομένες μέχρι τη δεκαετία του 1980.

Το άρθρο Σε Δανία και Αυστρία η σύμπραξη κεντροαριστεράς – ακροδεξιάς εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Δείτε εδώ όλη τη συνέντευξη:

Το άρθρο Νέες πολιτικές κινήσεις στην Κεντροαριστερά (βίντεο) εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.