Ο κίνδυνος πτώχευσης που ονομάζεται επίσης χρεοκοπία, ή ακόμα και έλλειψη ρευστότητας, είναι ένας σημαντικός κίνδυνος επειδή, σε αντίθεση με τον κίνδυνο ζημιάς, τιμωρείται νομικά.

Μια επιχείρηση που παρουσιάζει ζημιές μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί όσο είναι σε θέση να πληρώσει τα χρέη της. Από την άλλη, το γεγονός της διακοπής των πληρωμών της, την κάνει να μπει σε νομική διαδικασία που μπορεί να την οδηγήσει στην εξαφάνισή της.

Επομένως, είναι εύκολο να γίνει αντιληπτό ότι, ανεξάρτητα από τον υπεύθυνο που αναζητεί την αξιολόγηση της επιχείρησης, ο χρηματοοικονομικός αναλυτής προσπαθεί να εντοπίσει τα σημάδια που ενδέχεται να ανακοινώσουν την αναστολή της πληρωμής.

Η μελέτη της κατάστασης αποτελεσμάτων χρήσης μπορεί ήδη να τη θέσει σε εγρήγορση: η στασιμότητα ή η ύφεση της δραστηριότητάς της, η επιδείνωση του αποτελέσματος εκμετάλλευσης ή η αύξηση των χρηματοοικονομικών της επιβαρύνσεων δεν οδηγούν αναπόφευκτα την επιχείρηση σε αθέτηση πληρωμών, αλλά είναι σημάδια των δυσκολιών που μπορούν να την οδηγήσουν εκεί.

Έχει γίνει πλέον κλασικό να αρχίζει η ανάλυση του κινδύνου χρεοκοπίας διαβάζοντας τον ισολογισμό. Προφανώς, δεδομένης της φύσης αυτής της χρηματοοικονομικής κατάστασης, μια τέτοια ανάγνωση παρουσιάζει περιορισμένο ενδιαφέρον. Η ανάλυση θα πρέπει να συνεχιστεί χρησιμοποιώντας μια κατάσταση της οποίας ο σχεδιασμός ενσωματώνει τον παράγοντα χρόνο. Πρόκειται για τη χρησιμοποίηση του πίνακα χρηματοδότησης και των ταμειακών ροών.

Ρευστότητα και απαιτητικότητα

Θεωρητικά, η χρηματοοικονομική ισορροπία της επιχείρησης εξαρτάται, πρώτον, από το βαθμό απαιτητικότητας των υποχρεώσεων της και αφετέρου, από το βαθμό ρευστότητας των στοιχείων του ενεργητικού της, η εκκαθάριση των οποίων αποτελεί το μέσο να «τιμήσει» τις υποχρεώσεις της.

Το παρακάτω σχήμα παρουσιάζει τη σχέση ρευστότητας και απαιτητικότητας.

Η κλασική χρηματοοικονομική ανάλυση χρησιμοποιεί μια διπλή ταξινόμηση: τα στοιχεία του ενεργητικού με αύξουσα σειρά ρευστότητας από το πάγιο ενεργητικό έως τα διαθέσιμα, και τα στοιχεία του παθητικού, με αύξουσα σειρά απαιτητικότητας από τα ίδια κεφάλαια έως τις βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις.

Δείκτες ρευστότητας

Στο πλαίσιο της ανάλυσης του ισολογισμού σε όρους ρευστότητας-απαιτητικότητας, είναι σύνηθες να υπολογιστούν οι δείκτες ρευστότητας, γενικής και άμεσης.

Μας δείχνει το μέτρο ρευστότητας της επιχείρησης, καθώς και το περιθώριο ασφάλειας που διατηρεί η διοίκησή της για να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μια ανεπιθύμητη εξέλιξη στη ροή των κεφαλαίων κίνησης. Τιμές άνω του 2 θεωρούνται αρκετά ικανοποιητικές.

Μας δείχνει την ικανότητα της επιχείρησης να ανταπεξέλθει στις βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις της, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τα ρευστοποιήσιμα κυκλοφοριακά στοιχεία του ενεργητικού της (εκτός των αποθεμάτων). Τιμές ανώτερες της μονάδας θεωρούνται πολύ καλές.

Δείκτες δανεισμού

Ο κίνδυνος χρεοκοπίας είναι προφανώς συνάρτηση του επιπέδου του χρέους. Προτείνονται δύο δείκτες.

Παρουσιάζει το ποσοστό χρηματοδότησης της παραγωγικής μηχανής της επιχείρησης (ενεργητικό ή οικονομικό κεφάλαιο) από βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις. Τιμές κάτω του 67% θεωρούνται ικανοποιητικές.

Σκιαγραφεί το μέγεθος των μακροπρόθεσμων ξένων κεφαλαίων που επιλέγει η διοίκηση μιας επιχείρησης προκειμένου να χρηματοδοτεί τις μακροπρόθεσμες ανάγκες επένδυσης στα πλαίσια της χρηματοοικονομικής ορθοδοξίας (βλ. Κ. Ζοπουνίδης Βασικές Αρχές Χρηματοοικονομικού Μάνατζμεντ, Εκδ. Κλειδάριθμος, 2013). Τιμές μεγαλύτερες του 50% θεωρούνται ικανοποιητικές. Ωστόσο, παρατηρούμε στην πράξη ότι αυτές οι τιμές – νόρμες παραβιάζονται.

Δείκτης Ικανότητας Αποπληρωμής Δανείων

Οι παραπάνω δείκτες έχουν ένα στατικό χαρακτήρα και ο υπολογισμός τους βασίζεται σε απλή παρατήρηση. Δεν δίνουν καμμία ένδειξη για την ικανότητα αποπληρωμής της επιχείρησης. Ωστόσο χάρη στην ικανότητα αυτοχρηματοδότησής της η επιχείρηση αποπληρώνει τα χρέη της. Ως εκ τούτου χρησιμοποιείται σε πολλούς δείκτες.

Μας υποδηλώνει σε αριθμό ετών την ικανότητα της επιχείρησης να αποπληρώνει τα συνολικά της χρέη. Στο συγκεκριμένο δείκτη επιζητούμε τιμές κάτω του 3 ως ικανοποιητικές καθώς έτσι η επιχείρηση παράγει ικανοποιητικά κέρδη και μπορεί να ανταπεξέλθει μακροπρόθεσμα.

Μετρά το βαθμό κάλυψης της εξυπηρέτησης του χρέους (κεφάλαιο και τόκοι) από το περιθώριο αυτοχρηματοδότησης. Θεωρείται ότι δεν πρέπει να είναι μικρότερος από 2, καθώς η ικανότητα αυτοχρηματοδότησης δεν είναι απαραίτητα διαθέσιμη και όπου πρέπει να χρησιμοποιηθεί όχι μόνο για την αποπληρωμή δανείων, αλλά και για τη χρηματοδότηση, τουλάχιστον εν μέρει, των επενδύσεων.

Οι δείκτες αυτοί έχουν, φυσικά, πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν μπορούν να υπολογιστούν σύμφωνα με την προβλεπόμενη ικανότητα αυτοχρηματοδότησης.

Συμπερασματικά, προφανώς δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι από μια στατική προσέγγιση του κινδύνου χρεοκοπίας. Είναι δυνατόν να γίνει η ανάλυση πιο δυναμική και να την εμβαθύνουμε χρησιμοποιώντας ροές λογαριασμών, για παράδειγμα, διαφορικό ισολογισμό, πίνακα πηγών και χρήσεων, πίνακα χρηματοδότησης.

Είναι λοιπόν αναγκαίο να συμπληρωθεί η στατική αυτή ανάλυση με μια δυναμική μελέτη των ροών (εισροές – εκροές) κεφαλαίων και των χρήσεών των που αλλάζουν τη χρηματοοικονομική θέση της επιχείρησης κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου (αρχή και τέλος της περιόδου).

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Χρηματοοικονομική Ανάλυση και Κίνδυνος Πτώχευσης Επιχειρήσεων- Στατική Προσέγγιση… Του Κωνσταντίνου Ζοπουνίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

FARAH NAYERI: Νομίζω ότι τα deep fakes έγιναν για πρώτη φορά γνωστά στο ευρύ κοινό το 2017, όταν κυκλοφόρησε ένας τεράστιος αριθμός από πορνογραφικά βίντεο με διασημότητες και ηθοποιούς, που ήταν όμως παραποιημένα. Έτσι άρχισε να φουντώνει όλη αυτή η αντιπαράθεση. Τώρα, στις μέρες μας, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, σχεδόν ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει ένα deep fake.

Barnaby, ας ξεκινήσουμε με εσάς. Το καλλιτεχνικό σας όνομα είναι Bill Posters και θα ήθελα να μας μιλήσετε για την έννοια των deep fakes, καθώς για εσάς το βίντεο είναι ένας τρόπος καλλιτεχνικής έκφρασης. Καταλαβαίνουμε ότι η τέχνη έχει να κάνει πολλές φορές με την εξαπάτηση και την αναπαράσταση των ανθρώπων σε ένα φαντασιακό πλαίσιο. Όμως, ποιες είναι οι επιπτώσεις αυτής της τέχνης στη δημοκρατία ή στην πολιτική;

BARNABY FRANCIS: Έχω δημιουργήσει με τον συνεργάτη μου Daniel Howe μια σειρά έργων τέχνης με τίτλο «Big Data Public Faces». Αυτά περιλάμβαναν ένα ψεύτικο βίντεο με τον Mark Zuckerberg του Facebook και διάφορες άλλες διασημότητες. Πήραν τον δρόμο τους, έγιναν viral και δημιούργησαν σάλο γύρω από τα ζητήματα που θέσαμε και αφορούσαν την παραπληροφόρηση και την παραπλάνηση, τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η αλήθεια στο διαδίκτυο ή το πώς οι αντιλήψεις μας μπορούν να αλλάξουν από διάφορες μορφές τεχνολογιών που χρησιμοποιούν νέα μέσα όπως αυτό. Χρησιμοποιούμε, λοιπόν, το deep fake ως μια μορφή του ίδιου του deep fake.

F.Ν.: Έτσι, όμως, μπορεί κάποιος που θα παρακολουθήσει το βίντεό σας με τον Zuckerberg, στο οποίο λέει μερικά πολύ δυσοίωνα πράγματα, να πιστέψει ότι ο Mark όντως το είπε αυτό και έτσι να το εκμεταλλευθεί και να το ανεβάσει σε άλλες πλατφόρμες.

Β.F.: Ναι, φυσικά είναι δυνατό, απολύτως.

F.Ν.: Κάνεις τέχνη και η τέχνη στο αυστηρό της πλαίσιο είναι μια χαρά, αλλά όταν βγαίνεις από αυτό το πλαίσιο υπάρχουν όλων των ειδών οι κίνδυνοι.

Β.F.: Απολύτως σωστό. Κι αυτό ισχύει για κάθε μορφή πληροφορίας που μοιράζεται σε οποιοδήποτε forum ή οικοσύστημα πληροφοριών στο διαδίκτυο, είτε πρόκειται για παραπλανητικές αναφορές είτε για παραποιημένες πληροφορίες κ.λπ. Έτσι, το κλειδί εδώ είναι η εγγραματοσύνη και το πλαίσιο αναφοράς.

Οτιδήποτε μοιράζομαι στο διαδίκτυο έχει σαφές εννοιολογικό πλαίσιο τέχνης, είναι πλαισιωμένο από τμήματα σύγχρονης τέχνης. Έτσι, υπάρχει πάντα διαφάνεια σε σχέση με τα μέσα που κοινοποιούνται. Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει σε πολλά από τα fora ή τις πληροφορίες που διακινούνται στο Internet.

F.Ν.: Toomas Hendrik Ilves, είστε πρώην πρόεδρος της Εσθονίας. Το περιοδικό «Forbes» έγραψε ότι όσο είχατε αυτό το αξίωμα, η Εσθονία ήταν η πιο προηγμένη ψηφιακά χώρα στον κόσμο. Τελικά, πόσο ψηφιακή είναι η Εσθονία; Χρησιμοποιείτε προγράμματα αναγνώρισης προσώπου;

TOOMAS HENDRIK ILVES: Στην Εσθονία όλες οι δημόσιες υπηρεσίες ή όλες οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ του πολίτη και του κράτους μπορούν να γίνουν ψηφιακά, εκτός από τον γάμο, το διαζύγιο και τις αγοραπωλησίες φυσικής ιδιοκτησίας -κάτι που δεν είναι κακή ιδέα να εξετάσουμε, αν λάβουμε υπόψη λ.χ. ότι πρόσφατα δύο Ρώσοι μαφιόζοι αγόρασαν διαμερίσματα στον «Πύργο Trump» στις ΗΠΑ μέσω υπεράκτιων εταιρειών.

Όλα τα υπόλοιπα μπορούν να γίνουν διαδικτυακά. Διάβασα τον Ιανουάριο του 2021 ένα άρθρο στην εφημερίδα σας σχετικά με το ότι υπήρχε μια καθυστέρηση 3,5 εκατομμυρίων αιτήσεων για διαβατήρια μετά από δύο μήνες Covid και αναρωτήθηκα γιατί συνέβαινε αυτό. Ήταν επειδή τα γραφεία ήταν κλειστά. Στην Εσθονία, για να ανανεώσω το διαβατήριό μου, απλώς μπαίνω στο Internet. Έπρεπε μόνο να ενημερώσω τη φωτογραφία μου. Δεν χρειάστηκε να συμπληρώσω τίποτα. Αυτό κάνουμε.

Όσον αφορά την αναγνώριση προσώπου, όχι, δεν τη χρησιμοποιούμε ιδιαίτερα. Αλλά για τα deep fakes ανησυχώ πολύ περισσότερο.

F.Ν.: Αν η χώρα σας χρησιμοποιεί τεχνολογίες αναγνώρισης προσώπου, μπορεί κάποιος να προσποιηθεί ότι είμαι εγώ και να φτιάξει ένα βίντεο με εμένα να εμπλέκομαι σε μια εγκληματική δραστηριότητα -αντιλαμβάνεστε τι εννοώ;

T.H.I.: Νομίζω ότι είναι χειρότερο από αυτό. Βασικά, νομίζω ότι η άνοδος των deep fakes, σε αντίθεση με τη φωτογραφία και το Photoshop, επειδή υπάρχει κίνηση, φωνή και εικόνα, πλήττει πραγματικά την εμπειρική βάση της δημοκρατίας.

F.Ν.: Γιατί πιστεύετε ότι αυτό απειλεί τη δημοκρατία;

T.H.I.: Γιατί ουσιαστικά μπορείς να υπονομεύσεις τα πάντα. Μπορείς να φτιάξεις ένα ψεύτικο βίντεο με έναν πολιτικό να δωροδοκείται, μπορείς να δυσφημίσεις ανθρώπους που έχουν εκλεγεί νόμιμα. Και το πρόβλημα είναι ότι οι τεχνολογικές λύσεις για την καταπολέμηση αυτού του φαινομένου είναι αρκετά περιορισμένες. Επομένως, θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους να μην πιστεύουν αυτό που βλέπουν.

ASHLEY TOLBERT: Συμμερίζομαι την πεποίθηση ότι τα deep fakes είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ανησυχούμε, αν και βρίσκομαι κάπου στη μέση όσον αφορά την άποψη ότι τα deep fakes είναι εξ ορισμού επικίνδυνα. Τα συνδυασμένα μέσα είναι μια μορφή τέχνης που υπάρχει από τον 19ο αιώνα. Αλλά όταν βγαίνεις έξω από τα όρια αυτής της τέχνης, υπάρχουν καταστροφικοί κίνδυνοι.

Ένα καλοφτιαγμένο deep fake μπορεί να έχει πραγματικό αντίκτυπο σε εκλογές, στη φήμη κάποιου.

Ουσιαστικά, ο δημιουργός ενός deep fake δανείζεται αυτή την ισχύ για ένα συγκυριακό κίνητρο. Και μόλις φυτευτεί αυτός ο σπόρος, δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω και να ανατρέψεις αυτή τη διάδοση της «στιγμιαίας γνώσης». Θεωρώ, λοιπόν, ότι αυτό που απειλεί τη δημοκρατία είναι το γεγονός ότι είναι πολύ λεπτή η γραμμή που χωρίζει τα deep fakes και την παραπληροφόρηση από την πραγματικότητα.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Deepfakes: Κίνδυνος με ήχο και εικόνα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Είναι προφανές ότι η σημαντική αρχική προσπάθεια εμβολιασμού δυσκολεύεται στη συνέχειά της. Αυτό οφείλεται και στην κούραση πολιτών και Πολιτείας, όμως στη δεύτερη αυτά δεν επιτρέπονται. Μετά την ασυνήθιστη για την ελληνική Πολιτεία αποτελεσματική αντίδραση στο 1ο κύμα της πανδημίας όπου ο ιός έμεινε πίσω με θαρρετές αποφάσεις της και την εξαίρετη συνεισφορά κυρίως των κ.κ. Σκέρτσου, Πιερρακάκη, Κοντοζαμάνη, Χαρδαλιά, Θεμιστοκλέους, Τσιόδρα, σήμερα δείχνει να ακολουθεί τον ιό ο οποίος τρέχει μπροστά της.

Δεν είναι τυχαίο ότι από τελευταίοι σε ποσοστό θανάτων από τον κορωνοϊό στην Ευρώπη πλησιάζουμε τους πρώτους. Κλείνουμε 10 μήνες από την έναρξη του εμβολιασμού και είναι ίσως χρήσιμος ένας απολογισμός των δράσεων που, κατά τη γνώμη μας, καθυστέρησαν:

• Η ενεργοποίηση στη διαδικασία εμβολιασμού των προσωπικών ιδιωτών γιατρών καθυστέρησε ενώ θα έπρεπε να συμμετέχουν από τη «δεύτερη μέρα» του, οργανώνοντας προηγουμένως το σύστημα διακίνησης των εμβολίων ανά ημέρα στα ιατρεία τους. Ιδιαίτερα οι ιδιώτες παιδίατροι θα είχαν σημαντική συνεισφορά με την πειθώ στους γονείς και τον εμβολιασμό των παιδιών σε φιλικό σε αυτά περιβάλλον. Ιστορικά, ο εμβολιασμός μας ως παιδιών είναι στα χέρια τους από δεκαετίες. Η ενημέρωση από τα ΜΜΕ δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ιδιαίτερη σχέση εμπιστοσύνης του πολίτη με τον προσωπικό γιατρό και φαρμακοποιό του.
• Ελειψε η οργανωμένη κινητοποίηση των Σχολών Επιστημών Υγείας των πανεπιστημίων μας (καθηγητών και φοιτητών) στην ενημέρωση των πολιτών με τη φυσική τους παρουσία στους χώρους διαμονής και εργασίας, σε μαζικούς χώρους άθλησης ή ψυχαγωγίας. Οι δυνατότητές τους σε αυτήν την κατεύθυνση διαφαίνονται από το παρήγορο και φωτεινό για την κοινωνία μας γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των καθηγητών και φοιτητών των πανεπιστημίων μας έχει ήδη εμβολιαστεί. Το μήνυμα στην κοινωνία ότι ο χώρος της γνώσης και της επιστήμης είναι αναφανδόν υπέρ του εμβολιασμού είναι σημειολογικά ισχυρότατο και θα μπορούσε από πριν με τη βοήθεια καθηγητών και φοιτητών να μεταφερθεί σε πολλά σπίτια, καταστήματα και γραφεία. Η επιστήμη δίπλα στον πολίτη όταν αυτός τη χρειάζεται.
• Ολιγώρησαν οι επιστημονικοί ιατρικοί φορείς, οι ακαδημαϊκοί φορείς, η Πολιτεία με τα όργανά της στην Υγεία και στη Δικαιοσύνη στην έγκαιρη αντιμετώπιση της εγκληματικής παραπληροφόρησης στα θέματα της πανδημίας και των εμβολίων αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους τυχοδιώκτες, στους εμφανώς διαταραγμένους, στους εμμονικούς αντιεμβολιαστές, μεταξύ αυτών δυστυχώς και κάποιων ελαχίστων υγειονομικών και κάποιων πανεπιστημιακών, να επηρεάσουν καίρια πολλούς φοβισμένους και ανενημέρωτους πολίτες, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε ακόμη το 42% των πολιτών ανεμβολίαστο.
• Η διστακτικότητα στην παρέμβαση της Πολιτείας να προωθήσει τον εύλογο υποχρεωτικό εμβολιασμό των επαγγελματιών που έρχονται σε επαφή με εκατοντάδες, ή και χιλιάδες πολίτες κάθε μέρα (εστίαση/φιλοξενία/μετακίνηση, άμυνα/ασφάλεια, εκπαίδευση/άθληση). Η υποχρεωτικότητα στον εμβολιασμό δεν είναι αυταρχισμός αλλά κορυφαία υποχρέωση της Πολιτείας να προστατεύσει τη δημόσια υγεία όταν η πειθώ δεν είναι αποτελεσματική. Ας μην ξεχνάμε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό των παιδιών ώστε να γραφούν στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Το παράδειγμα της γειτονικής Ιταλίας (με πολλά κοινά κοινωνικά χαρακτηριστικά με τη χώρα μας) στην προώθηση του υποχρεωτικού εμβολιασμού διδάσκει για το μέλλον. Η καθυστέρηση να εφαρμοστεί ο υποχρεωτικός εμβολιασμός όταν ο τελευταίος καθυστερεί ενέχει και το σπέρμα της απέλπιδας αποδοχής της επικίνδυνης ανοσοποίησης της αγέλης μέσω της λοίμωξης και της νόσου.

Είναι σημαντικό η Πολιτεία να τρέξει έγκαιρα και προς αυτές τις κατευθύνσεις, προστατεύοντας όχι μόνο τη δημόσια υγεία αλλά και την τεράστια προσπάθεια για οικονομική ανάταξη. Μια υγειονομική κρίση τους επόμενους μήνες θα βάλει την τελευταία σε κίνδυνο, η πανδημία είναι ακόμη μπροστά μας.

*Ο κ. Αχιλλέας Γραβάνης είναι καθηγητής Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Πηγή: tovima.gr

Το άρθρο Οι καθυστερήσεις στον εμβολιασμό και οι επερχόμενοι κίνδυνοι… Του Αχιλλέα Γραβάνη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σταθερότητα τιμών έχουμε όταν οι άνθρωποι σταματούν να μιλούν για τον πληθωρισμό και οι αποφάσεις τους αντικατοπτρίζουν πραγματικούς οικονομικούς παράγοντες. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο πληθωρισμός ήταν αντικείμενο συζήτησης, ωστόσο ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει επανέλθει προσφάτως στη δημόσια συζήτηση.

Σε πολλές προηγμένες οικονομίες, είναι εύκολο να εντοπιστούν στοιχεία τα οποία υποδεικνύουν αύξηση των τιμών εισροών και υψηλότερες τιμές παραγωγής, οι οποίες αντικατοπτρίζουν τις ελλείψεις. Μερικές από αυτές τις αυξήσεις μπορεί να αποδειχθούν παροδικές. Ωστόσο, για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1980, δύο παράγοντες καθιστούν τον πληθωρισμό σοβαρό κίνδυνο: υπερβολικά μεγάλη νομισματική και δημοσιονομική τόνωση και αδύναμη πολιτική αντίσταση στη συγκεκριμένη απειλή.

Ποιο κενό παραγωγής;

Στις ΗΠΑ, ο πρώην υπουργός Οικονομικών Larry Summers ισχυρίζεται εδώ και καιρό αρκετά πειστικά ότι η δημοσιονομική τόνωση είναι υπερβολική σε μέγεθος. Πολλοί οικονομολόγοι διστάζουν να επικρίνουν τα σχέδια τόνωσης του Μπάιντεν επειδή μοιράζονται τις ανησυχίες του για τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της χώρας.

Ωστόσο, έχω διαπιστώσει λίγες άξιες λόγου αντιρρήσεις στην θέση ότι το επίπεδο της τόνωσης είναι εντελώς δυσανάλογο με το μέγεθος οποιουδήποτε εύλογου παραγωγικού κενού. Και η ίδια λογική ισχύει και σε άλλες προηγμένες οικονομίες.

Το παρακάτω διάγραμμα δείχνει τις άνευ προηγουμένου τριμηνιαίες διακυμάνσεις της παραγωγής στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 2019 έως το τέλος του 2021 (χρησιμοποιώντας τις προβλέψεις του Γραφείου Υπεύθυνης Τήρησης του Προϋπολογισμού – OBR). Αυτές οι διακυμάνσεις – μακράν οι μεγαλύτερες από τότε που άρχισαν να συλλέγονται αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία – αντικατοπτρίζουν τα lockdown στα οποία υποβλήθηκε η χώρα καθώς αγωνιζόταν ενάντια στην Covid-19.

Το γράφημα δείχνει επίσης μια δεύτερη γραμμή – την εκτίμηση του OBR για τη δυνητική παραγωγή κατά την ίδια περίοδο. Εκείνο το οποίο είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό είναι ότι οι διαφορές είναι αμελητέες – οι γραμμές κινούνται παράλληλα, αντικατοπτρίζοντας την πραγματικότητα ότι τα lockdowns επηρέασαν τόσο τη ζήτηση όσο και την προσφορά.

Αυτή είναι μια λογική άποψη την οποία συμμερίζεται η κεντρική τράπεζα του Ηνωμένου Βασιλείου (Bank of England). Η εκτίμηση της κεντρικής τράπεζας για το κενό παραγωγής είναι περίπου 1% για το α’ τρίμηνο του 2021, ενώ μειώνεται στο μηδέν για το α’ τρίμηνο του 2022. Και οι δύο διαπιστώνουν ότι το χάσμα παραγωγής στο μεγαλύτερό του εύρος δεν ήταν περισσότερο από περίπου 1% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος και αναμένεται να μειώνεται με την πάροδο του χρόνου.

Ώρα για περιστολή των μέτρων τόνωσης

Αυτό καθιστά δύσκολο να υποστηρίξουμε ότι απαιτείται πλέον ουσιαστική νομισματική και δημοσιονομική ώθηση. Αν και η Covid-19 πέρασε σαν οδοστρωτήρας πάνω από τις οικονομίες μας, ο αντίκτυπός της ήταν ανάλογος στη ζήτηση όσο και στην προσφορά. Η επιχειρηματολογία υπέρ μιας ουσιαστικής και μεγάλης νομισματικής επέκτασης τον Μάρτιο του 2020 εκφράστηκε ως απάντηση στις “δυσλειτουργικές αγορές”. Ωστόσο, η νομισματική “ένεση” δεν αποσύρθηκε όταν οι χρηματοοικονομικές αγορές επανήλθαν στην κανονική λειτουργία τους.

Η τόνωση στη συνέχεια δικαιολογήθηκε από την άποψη της “στήριξης της οικονομίας”. Το κράτος όντως όφειλε να στηρίξει την οικονομία – ωστόσο η σημαντικού μεγέθους νομισματική τόνωση είναι κατάλληλο μέσο μόνον όταν η συνολική ζήτηση αποκλίνει σημαντικά από τη συνολική προσφορά.

Κατά τη διάρκεια του 2020 και για μεγάλο μέρος του 2021, οι κυβερνήσεις είχαν δίκιο να χρησιμοποιούν τη δημοσιονομική πολιτική για να αποτρέψουν ένα κύμα επιχειρηματικών καταρρεύσεων. Πολλές επιχειρήσεις οι οποίες αντιμετώπισαν ξαφνικά μια κατάρρευση της ζήτησης θα είχαν – και έχουν πράγματι – ένα βιώσιμο μέλλον όταν θα μπορούσε να ελεγχθεί η πανδημία. Το κόστος του να τις αφήναμε να βυθιστούν και μετά να τις επαναφέραμε με κάποιο τρόπο στη ζωή θα ήταν τεράστιο.

Στην Ευρώπη, οι κυβερνήσεις επινόησαν νέα προγράμματα για τη μεταφορά χρημάτων από μελλοντικούς φορολογούμενους σε επιχειρήσεις, υπό τον όρο ότι οι εταιρείες θα διατηρούσαν άθικτη την απασχόληση. Στις ΗΠΑ, η υποστήριξη έλαβε τη μορφή πιο γενναιόδωρων επιδομάτων ανεργίας και επιδοτήσεων για τους επιχειρηματικούς κλάδους οι οποίοι πλήττονταν σκληρότερα, όπως για παράδειγμα οι αεροπορικές εταιρείες.

Η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο προσεγγίσεων φαίνεται από την άποψη της ανεργίας. Το παρακάτω διάγραμμα δείχνει ότι η ανεργία στις ΗΠΑ αυξήθηκε απότομα από 3,5% σε 15% προτού επιστρέψει ξανά στο τρέχον επίπεδο του 5,8%. Η ανεργία στο Ηνωμένο Βασίλειο αυξήθηκε από 4% σε μόνο 5,1%, πριν μειωθεί στο 4,8%.

Υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ και κατά και των δύο προσεγγίσεων. Ωστόσο το βασικό χαρακτηριστικό και των δύο πολιτικών είναι ότι παρείχαν προσωρινή δημοσιονομική στήριξη κατά τη διάρκεια των lockdown. Και τα δύο είδη προσθηκών στις δημόσιες δαπάνες θα εξαφανιστούν – και πρέπει να εξαφανιστούν – εν ευθέτω χρόνω. Αυτό που προκαλεί ανησυχία είναι οι περαιτέρω αυξήσεις δημοσίων δαπανών οι οποίοι χρηματοδοτούνται όχι από υψηλότερους φόρους, αλλά από τη δημιουργία χρημάτων από τις κεντρικές τράπεζες.

Η πολιτικοποίηση των κεντρικών τραπεζών

Υπάρχει ακόμη ένας λόγος να ανησυχείτε. Η υποστήριξη της νομισματικής πολιτικής ως μέσου καταπολέμησης των πληθωριστικών κινδύνων μειώνεται. Τα επόμενα χρόνια, οι κυβερνήσεις πιθανότατα θα θέλουν να ξοδέψουν περισσότερα, αλλά δεν θα θέλουν ταυτόχρονα να αυξήσουν τους φόρους στους περισσότερους πολίτες. Τα υψηλότερα επιτόκια ή η συρρίκνωση των ισολογισμών των κεντρικών τραπεζών θα δυσκολεύουν τις κυβερνήσεις στο να χρηματοδοτούν τα ελλείμματά τους. Αναπόφευκτα, θα υπάρξει πολιτική πίεση στις κεντρικές τράπεζες να ανταποκριθούν καθυστερημένα και αργά σε σημάδια υψηλότερου πληθωρισμού.

Με τη σειρά τους, οι κεντρικές τράπεζες έχουν μάλλον αυτοπεριοριστεί αυτοβούλως στη “γωνιά” τους, δίνοντας την εντύπωση ότι η πολιτική τους θα είναι “χαλαρή” για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η ομοσπονδιακή κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ (Federal Reserve) ήταν η πιο ξεκάθαρη σχετικά με αυτό το σημείο, ωστόσο η χρήση του guidance από πλευράς πολλών κεντρικών τραπεζών έχει ληφθεί ως ένδειξη ότι οι τελευταίες δεν επιθυμούν να συσφίγξουν την πολιτική τους για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Καμία κεντρική τράπεζα δεν μπορεί φυσικά να γνωρίζει ποιο θα είναι το κατάλληλο επίπεδο επιτοκίων έναν χρόνο από σήμερα, πόσο μάλλον το 2024. Επομένως, ο κίνδυνος είτε μιας αργής ανταπόκρισης σε ενδείξεις υψηλότερου πληθωρισμού είτε μιας απότομης διόρθωσης στην αγορά ως απάντησης σε μια απροσδόκητη σύσφιξη της νομισματικής πολιτικής – φαινόμενα τα οποία, αμφότερα, θα έβλαπταν την αξιοπιστία των κεντρικών τραπεζών – είναι εντελώς πραγματικός.

Η ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών θα δοκιμαστεί τα επόμενα χρόνια. Και η επέκταση των αρμοδιοτήτων τους της σε τομείς πολιτικής που ανήκουν από τη φύση τους σε εκλεγμένους άρχοντες – όπως η στόχευση συγκεκριμένων ποσοστών ανεργίας συγκεκριμένων ομάδων στην κοινωνία ή η χρήση εργαλείων νομισματικής πολιτικής για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής – θα επιδεινώσει το πρόβλημα. Θα είναι πιο δύσκολο για τις κεντρικές τράπεζες να απογοητεύουν τις κυβερνήσεις, ακόμη και όταν ο έλεγχος του πληθωρισμού θα το καθιστά απαραίτητο.

Τα μαθήματα ενός… κεϊνσιανού

Ένας συνδυασμός πολιτικών πιέσεων για τη χρηματοδότηση δημοσιονομικών ελλειμμάτων, υποσχέσεων για μη σύσφιξη της νομισματικής πολιτικής πολύ σύντομα και μιας αυξανόμενης συμμετοχής των κεντρικών τραπεζών στη διαχείριση ζητημάτων που στο βάθος είναι πολιτικής φύσης υποδεικνύουν έναν ολοένα και μεγαλύτερο κίνδυνο οι κεντρικές τράπεζες να ανταποκριθούν απελπιστικά αργά στον υψηλότερο πληθωρισμό.

Λίγοι θυμούνται την πληθωριστική εμπειρία της δεκαετίας του 1970. Ωστόσο το γεγονός ότι ο πληθωρισμός δεν αποτελεί πρόβλημα σήμερα δεν σημαίνει ότι δεν αποτελεί και κίνδυνο για το μέλλον.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ως φοιτητής στο Cambridge της Αγγλίας, θυμάμαι να παρακολουθώ διαλέξεις ενός ηλικιωμένου άνδρα ο οποίος προειδοποιούσε το κοινό του ότι ο έρπων πληθωρισμός ήταν ένα πρόβλημα που έπρεπε να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν. Αδυνατούσε άραγε να καταλάβει ότι τα κεϊνσιανά οικονομικά μάς είχαν επιτρέψει να συνδυάσουμε την πλήρη απασχόληση με τον χαμηλό πληθωρισμό; Τον αγνοήσαμε. Ήταν το παρελθόν και ήμασταν το μέλλον.

Αυτός ο καθηγητής ήταν ο Richard Kahn, μαθητής και έμπιστος συνεργάτης του John Maynard Keynes, του ανθρώπου ο οποίος πιστώνεται την ανακάλυψη της έννοιας του πολλαπλασιαστή. Τελικά ο άνδρας αυτός αποδείχθηκε σωστός.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε σήμερα εάν ο πληθωρισμός θα αυξηθεί τα επόμενα χρόνια. Όμως, η προοπτική υπερβολικών μέτρων τόνωσης και μιας εξασθενημένης ανεξαρτησίας των κεντρικών τραπεζών θα πρέπει να μας κάνει – το λιγότερο – να μην κοιμόμαστε ήσυχοι.

Πηγή: capital.gr

Το άρθρο Ο κίνδυνος του πληθωρισμού είναι εντελώς πραγματικός… Του Mervyn King εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

1. Τα δεδομένα
1.1. Τα τελευταία χρόνια (εδώ και δύο, τουλάχιστον, δεκαετίες) λαμβάνουν χώρα πολλά γεγονότα και επεισόδια, που κατατάσσονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες
α. εκείνα που χαρακτηρίζονται ως τρομοκρατικές επιθέσεις,
β. ροές μεταναστών και προσφύγων με πολλαπλά δυσάρεστα, έως τραγικά επακόλουθα.
Και οι δύο αυτές κατηγορίες αποτελούν δύο μορφές έκφρασης μιας βασικής αντιπαλότητας ανάμεσα σε δύο κόσμους
-τις ελεύθερες ή περίπου ελεύθερες κοινωνίες με ανεκτό έως πολύ καλό βιοτικό επίπεδο και οργανωμένες με κάποιας μορφής αντιπροσωπευτικά πολιτεύματα (Ευρώπη, Αμερική, Βόρεια, Ανατολική και πολλές περιοχές της Νότιας και Δυτικής Ασίας, Βόρεια και Νότια Αφρική, Ωκεανία)
-τα μεγάλα τμήματα κοινωνιών με μη ανεκτό βιοτικό επίπεδο (ουσιαστικά υποσιτιζόμενα) και με πνευματική «τροφή» ακραία ,ή με ακραίο τρόπο εκφραζόμενα, κηρύγματα που αντλούνται, κυρίως, από τη Μωαμεθανική θρησκεία (μεγάλα τμήματα της ΝΔ Ασίας, υποσαχάρια Αφρική και αρκετές «νησίδες» σε άλλες περιοχές).
1.2. Η αντίθεση αυτή, υποβόσκουσα εδώ και αρκετούς αιώνες, έγινε φανερή και συνειδητοποιήθηκε (και σε οικονομικό και σε πνευματικό-ψυχολογικό επίπεδο) τις τελευταίες δεκαετίες με την ραγδαία βελτίωση των συγκοινωνιών και, κυρίως με την ευρύτατη, ουσιαστικά παγκόσμια, εξάπλωση των ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνιών και ενημέρωσης.
Επιπροσθέτως, την αντίθεση αυτή τροφοδοτεί και επιτείνει
α. η μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση, κυρίως του «δεύτερου» κόσμου
β. η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη, που συντελείται, κυρίως, στον «πρώτο» κόσμο σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αυτή η ανάπτυξη δεν καθοδηγείται (ως επί το πλείστον) στη μεγέθυνση των πόρων διατροφής και βελτίωσης του τρόπου διαβίωσης στον πλανήτη
Έτσι το επίπεδο ζωής του «πρώτου» κόσμου (πραγματικό ή τεχνητό) είναι αμέσως ορατό από πληθυσμούς, εκατοντάδων εκατομμύριων, που έχουν ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο ζωής και μια άλλη πολιτιστική-πνευματική-θρησκευτική άποψη.

2. Η σημερινή κατάσταση και οι προοπτικές
Η αντίθεση αυτή δεν πρόκειται να αλλάξει αλλά θα επιτείνεται. Και τα γεγονότα και τα επεισόδια ,αποτελέσματα αυτής της αντίθεσης, θα συνεχίζονται, αυξανόμενα σε έκταση και ένταση, έστω και αν κάποιες περιόδους αποσπασματικά μέτρα ή συγκυρίες συντελούν στην μερική υποχώρησή τους. Η κατάσταση θα γίνεται πιο επικίνδυνη και δεν είναι υπερβολή να χαρακτηριστεί ως μια μορφή νέου παγκοσμίου πολέμου.
Και η κατάσταση θα γίνεται χειρότερη γιατί
α. Οι κοινωνίες του «πρώτου» κόσμου δεν έχουν συνειδητοποιήσει πλήρως τον κίνδυνο και αναλίσκονται σε πολιτικούς, οικονομικούς και, ενίοτε, στρατιωτικούς ανταγωνισμούς μεταξύ των
β. οι πληθυσμοί του «πρώτου» κόσμου αυξάνονται με πολύ μικρότερους ρυθμούς από εκείνους του «δεύτερου», ενώ η αύξηση παραγωγής τροφίμων, φαρμάκων και
λοιπών αναγκαίων βιοτικών προιόντων έχει πολύ μικρότερους ρυθμούς. Και το κρισιμότερο είναι ότι τα αγαθά, που διατίθενται, ή μπορούν να αποκτηθούν από τους κατοίκους του «δεύτερου» κόσμου υπολείπονται κατά όλο και μεγαλύτερα ποσοστά των αναγκών τους.
γ. οι κήρυκες των ακραίων ιδεών και μεθόδων δράσης, ευνοημένοι από τις επιδεινούμενες συνθήκες διαβίωσης και τις όλο και ευρύτερα προσφερόμενες εικόνες της ριζικής διαφοράς διαβίωσης των δύο κόσμων, βρίσκουν όλο και πιο πρόσφορο έδαφος για καλλιέργεια εχθρικών και πολεμικών διαθέσεων μεταξύ των ραγδαία αυξανόμενων πληθυσμών του «δεύτερου» κόσμου
Πέραν των ανωτέρω, πρόσφατες εξελίξεις, όπως η ρευστότητα στις διμερείς σχέσεις (κυρίως στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου), η παγκόσμια υγειονομική κρίση και ο κλονισμός της ισχύος και του διεθνούς κύρους των ΗΠΑ (λόγω εσωτερικών δυσλειτουργιών), επιτείνουν την αβεβαιότητα ως προς τις επικείμενες εξελίξεις
Έτσι η πιο πιθανή προοπτική , αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά, είναι το συνεχώς διογκούμενο κύμα προσφύγων και μεταναστών να πιέζει τα «σύνορα» του «πρώτου» κόσμου και, παράλληλα, .πολλά και πολλαπλά επεισόδια βίας καθώς και πλήθος αναταράξεων (έως και πολεμικών συγκρούσεων) να γίνουν καθημερινότητα.

3. Ανάγκη άμεσης και ριζικής αντιμετώπισης
Καθίσταται, επομένως, επιτακτική η ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης του επερχόμενου κινδύνου ενός, ουσιαστικά, τρίτου παγκοσμίου πολέμου, που τα αποτελέσματά του θα είναι πολύ πιο καταστρεπτικά από εκείνα των δύο προηγουμένων.
Η αντιμετώπιση αυτή πρέπει να είναι ενιαία από όλες τις χώρες μέσω των ήδη θεσμοθετημένων και λειτουργούντων οργάνων (ΟΗΕ και Αναπτυξιακοί Οργανισμοί του, Διεθνής Τράπεζα, κ.α.) και να αρχίσει αμέσως σε δύο επίπεδα
3.1. Άμεση, βραχυπρόθεσμη δράση με
α. στοχευμένη οικονομική ενίσχυση με τρόφιμα, φάρμακα και λοιπά είδη και υπηρεσίες πρώτης ανάγκης (μέσω των μηχανισμών του UNDP, FAO, WHO. IMF)
β. ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας και εξουδετέρωσης των μηχανισμών και κυκλωμάτων εκμετάλλευσης των μεταναστευτικών αναγκών
γ. ενιαία αντιμετώπιση των ομάδων τρομοκρατικών ενεργειών (Συμβούλιο Ασφαλείας ΟΗΕ)
3.2. Μεσο-μακροπρόθεσμη δράση με άμεση έναρξη σχεδιασμού και οργάνωσης με
α. εκτεταμένα προγράμματα Παιδείας και Εκπαίδευσης με σκοπό αφ ενός τη δημιουργία πολιτών ικανών να κρίνουν και να αντιδρούν στα κηρύγματα μίσους (υπό την κάλυψη θρησκευτικών, δήθεν, επιταγών), αφ ετέρου να μπορούν ενεργά να συμβάλουν στην οικονομική ανάπτυξη των κοινωνιών τους.
β. χρηματοδοτούμενα προγράμματα οικονομικής ανάπτυξης σε όλες τις χώρες που τα έχουν ανάγκη, με συγκεκριμένους και ελεγχόμενους στόχους.
Οι επιδιώξεις αυτές, εκ πρώτης όψεως φαίνονται ουτοπικές και μη ρεαλιστικές. Θα πάψουν να είναι αν και όταν οι χώρες και οι ηγεσίες των συνειδητοποιήσουν ότι ολόκληρος ο «πρώτος» κόσμος κινδυνεύει άμεσα, ακόμη και χώρες που βρίσκονται γεωγραφικά στα «σύνορα» των δύο κόσμων (Βόρεια Αμερική, Βόρεια Ευρώπη, Βόρεια και Ανατολική Ασία) είναι εύκολο (και γεγονότα της τελευταίας εικοσαετίας το έχουν αποδείξει) να προσβληθούν.

4. Η περίπτωση της Ελλάδας
4.1. Ο άμεσος κίνδυνος
Αν για τις άλλες χώρες του «πρώτου» κόσμου οι κίνδυνοι αναφέρονται στο άμεσο ή απώτερο μέλλον, για την χώρα μας έχουν ήδη παρουσιαστεί και είναι πολύ μεγαλύτεροι για τους ακόλουθους υπαρκτούς και συγκεκριμένους λόγους
α. τη γεωγραφική και γεωπολιτική θέση της χώρας, ανάμεσα στον «πρώτο» και «δεύτερο» (προς νότο και ανατολή) κόσμο
β. την πολύ μικρή απόσταση και προσβασιμότητά της από τις χώρες οικονομικής ένδειας και τις εστίες δημιουργίας εχθρικών ομάδων
γ. τα εκτεταμένα θαλάσσια σύνορα-ακτές (15.000 χιλιόμετρα), που είναι πρακτικά σχεδόν αδύνατον να «φυλαχθούν»
δ. την κακή διοικητική οργάνωση και αποτελεσματικότητα
ε. την υπογεννητικότητα σε συνδυασμό με το νέο μεταναστευτικό κύμα φυγής προς το εξωτερικό.
4.2. Η ανάγκη άμεσης κινητοποίησης
Επομένως για την Ελλάδα είναι θέμα επιβίωσης η άμεση κινητοποίηση, με όλες της τις δυνάμεις, πολιτικές, διοικητικές, πνευματικές, για την αποτροπή του κινδύνου. Και η κινητοποίηση αυτή ξεκινά από την απαραίτητη συνεννόηση όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων εφ όσον, βεβαίως, συνειδητοποιήσουν ότι πρόκειται για το κατ εξοχήν εθνικό θέμα.
Οι άμεσες δράσεις που πρέπει να αναληφθούν θα πρέπει έχουν δύο σκέλη
α. στο εσωτερικό, την αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης σε όλο της το φάσμα (συμπεριλαμβανομένων των τομέων ασφαλείας και άμυνας) ώστε να καταστεί πλήρως αποτελεσματική .
β. την οργανωμένη και συστηματική ανάληψη πρωτοβουλιών για την παρουσίαση και την κινητοποίηση όλων των διεθνών οργανισμών στους οποίους μετέχει η χώρα (ΟΗΕ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΟΑΣΕ κλπ), ώστε να συνειδητοποιήσουν ότι πρόκειται για ένα παγκόσμιο κίνδυνο , που αναπόφευκτα οδηγεί σε γενικό και ασύμμετρο (άρα πιο επικίνδυνο) πόλεμο
4.3. Το πρώτο αναγκαίο.βήμα
Το σημαντικότερο όλων και η αφετηρία για οποιαδήποτε ενέργεια είναι οι Έλληνες πολιτικοί να μελετήσουν τα δεδομένα, να συνειδητοποιήσουν την αμεσότητα του κινδύνου και να ιεραρχήσουν τις προτεραιότητές των σύμφωνα με την αποστολή των.

*Πολιτικός Μηχανικός, Σύμβουλος Οργάνωσης και Διοίκησης

Το άρθρο Ο κίνδυνος και η αδιαφορία μας… Του Αλέξανδρου Καλοφωλιά εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Υπερθέρμανση του πλανήτη

Την αλλαγή του κλίματος δείχνει η διαφοροποίηση της θερμοκρασίας στο πέρασμα του χρόνου. Όσο πιο σκούρο το χρώμα, τόσο πιο ανησυχητική είναι η κατάσταση. Σε σύγκριση με το ανοιχτό μπλε και το αχνό κίτρινο στα τέλη του 19ου αιώνα, τα στοιχεία για το 2017 δείχνουν τεράστιες κόκκινες περιοχές που παραπέμπουν σε  διακυμάνσεις δέκα μοιρών ή και περισσότερο.

Προσφυγικές ροές

Ο όλεθρος στη Συρία ευθύνεται για τη μεγαλύτερη από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο προσφυγική κρίση. Μόνο στην Ευρώπη έχουν περάσει περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι.

Τρομοκρατία

Όσο μεγαλύτερος είναι ο κόκκινος κύκλος τόσο μεγαλύτερη είναι η έκταση της τρομοκρατικής δραστηριότητας σε μια συγκεκριμένη περιοχή.

Το 2015, για παράδειγμα, οι αναταραχές στη Νιγηρία και το Καμερούν οδήγησαν σε χιλιάδες θανάτους με ευθύνη των τζιχαντιστών της Boko Haram. Επίσης, οι βομβιστικές επιθέσεις σε Τουρκία και Υεμένη προκάλεσαν εκατοντάδες θύματα.

Φωτιές

Τα στοιχεία δείχνουν τις υποσαχάρια Αφρική, Νότια Αμερική και νότια Ασία να φλέγονται.Κατά περίπτωση ευθύνονται διυλιστήρια πετρελαίου, εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, πυρκαγιές -για εκείνες μάλιστα στην υποσαχάρια Αφρική ευθύνεται η υλοτομία.

Ιός HIV

Τα δεδομένα στο χάρτη αποτυπώνουν το πόσοι άνθρωποι έχουν μολυνθεί από τον ιό HIV από το 2015 και μετά. Το πιο αχνό ροζ ισοδυναμεί με περίπου 1.000 νέα κρούσματα. Το πιο σκούρο με 100.000. Για την ιστορία, χειρότερη χρονιά ήταν το 1997. 3,47 εκατομμύρια είχαν μολυνθεί. Το 2014, ο αριθμός είχε μειωθεί σε περίπου 2,1 εκατομμύρια. Σήμερα, 37 εκατομμύρια παγκοσμίως είναι πάσχοντες και φορείς

«Εύθραυστες πόλεις»

Ως «Εύθραυστες» πόλεις περιγράφονται όσες βρίσκονται αντιμέτωπες με ραγδαία αστικοποίηση, υψηλή ανεργία, κίνδυνο φυσικών καταστροφών, βία. Το 2015, το Ινστιτούτο Igarapé  έδωσε σχετική βαθμολογία σε κάθε πόλη, από 1,0 έως 3,1. Όσο μεγαλύτερος ο βαθμός τόσο μεγαλύτερη η απειλή. Οι πιο «εύθραυστες» πόλεις τοποθετούνται κυρίως στην Αφρική, τη Μέση και ευρύτερη Ανατολή -συγκεκριμένα σε χώρες όπως η Σομαλία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ.

Παχυσαρκία

Η παχυσαρκία ευθύνεται μεταξύ άλλων για καρδιακές παθήσεις και εγκεφαλικά επεισόδια. Σε όλο τον κόσμο, τα στοιχεία για το 2013 δείχνουν ότι οι χώρες τείνουν προς τον ανθυγιεινό τρόπο ζωής. Τα πιο υψηλά ποσοστά (30%) καταγράφονται σε ΗΠΑ, περιοχές της Αφρικής και στην Αυστραλίας. Πριν από τρεις δεκαετίες αυτό το ποσοστό αφορούσε μόνο μία χώρα. Το μέσο ποσοστό είναι 15%.

Το άρθρο Οκτώ χάρτες για τους μεγαλύτερους κινδύνους της ανθρωπότητας (φώτο) εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.