Ασφαλώς, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης «τό’ πιασε το υπονοούμενο» του επικεφαλής του  Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕSM) Κλάους Ρέγκλινγκ, ο οποίος, κατά τη συνάντησή τους, χαρακτήρισε το ελληνικό σχέδιο για την αξιοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης “καλό”, τονίζοντας όμως στη συνέχεια ότι “το κλειδί τώρα είναι η υλοποίησή του”! Τότε, αμέσως, για να μετριάσει τις επιφυλάξεις αυτές, ο πρωθυπουργός έσπευσε να ενημερώσει τον Ευρωπαίο αξιωματούχο για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που προώθησε, σε συμφωνία με τους θεσμούς, εν μέσω πανδημίας, οι οποίες “καθιστούν την Ελλάδα πιο ελκυστικό επενδυτικό προορισμό”, όπως τόνισε..

Είναι δικαιολογημένες οι επιφυλάξεις του κ. Ρέγκλινκ, όπως και των Τρώων για τους Δαναούς «και δώρα φέροντες», διότι οι άμετρες υποσχέσεις και οι πρόθυμες δεσμεύσεις όλων των κυβερνήσεων για προώθηση μεταρρυθμίσεων κατά την τελευταία τριακονταετία έχουν γίνει το πιο «κρύο ανέκδοτο» ίσως παγκοσμίως, αφού ουδέποτε τηρούνταν. Τρανή απόδειξη αποτελούν οι απογοητευτικές επιδόσεις της χώρας στην επίτευξη των στόχων της Στρατηγικής της Λισαβόνας από το 2000 και των περιβόητων πολυσέλιδων και καλαίσθητων Εθνικών Προγραμμάτων  Μεταρρυθμίσεων και Προγραμμάτων Σύγκλισης που κατέθετε και  καταθέτει και η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2005. Η βαθμολογία της χώρας μας σε όλα τα σχέδια αυτά είναι «κάτω από τη βάση»! Ας ελπίσουμε όμως ότι τώρα ήγγικε πια η ώρα για την προώθηση όλων των αναγκαίων διαρθρωτικών  μεταρρυθμίσεων που εξαγγέλλει ο πρωθυπουργός, διότι «άνευ τούτων ουδέν εστι γενέσθαι των δεόντων», όπως έλεγε ο αρχαίος Έλλην ρήτωρ Δημοσθένης (Ολυνθιακός Α΄) για τα χρήματα, αλλά, φαίνεται ότι στην Ελλάδα οι μεταρρυθμίσεις, και όχι οι περικοπές μισθών και συντάξεων, η υπερφορολόγηση και τα «κουρέματα» ισοδυναμούν με δεκάδες δισ. ευρώ!

Αλλά, γιατί δεν μπόρεσε καμιά ελληνική κυβέρνηση, και ιδιαίτερα οι μνημονιακές, να προωθήσουν τις υποσχόμενες στα κείμενα των μνημονίων διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις; Λόγω του φοβερού και τρομερού κομματικού κόστους!  Υπενθυμίζω ότι αυτή η μείζων αναξιοπιστία συνοδευόταν από  το γνωστό όνειδος των συνεχών “εμπλοκών” κατά την άφιξη στην Αθήνα των ελεγκτών της τρόικας, οι οποίοι μερικές φορές έφευγαν άπρακτοι ζητώντας να ληφθούν στη συνέχεια τα περιβόητα “ισοδύναμα μέτρα” για την κάλυψη των δημοσιονομικών κενών που δημιουργούνταν από την παράλειψη εφαρμογής των υπεσχημένων ή των λεγόμενων “προαπαιτούμενων. Και αυτά τα ολέθρια «ισοδύναμα μέτρα» αναζητούνταν μονίμως στις εύκολες επιλογές της αύξησης  υπαρχόντων ή επιβολής νέων φόρων και ασφαλιστικών εισφορών ή της περικοπής μισθών και συντάξεων ή της διάθεσης ποσών του Προϋπολογισμού Δημόσιων Επενδύσεων για καταναλωτικούς σκοπούς.

Για την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα έχουν γραφεί πολλά βιβλία και έχουν γίνει πολλές μελέτες με την πιο σημαντική εκείνη του Γραφείου Μελετών της Ακαδημίας Αθηνών το 2012 υπό τον τίτλο «Η προώθηση των μεταρρυθμίσεων στην ελληνική οικονομία». Αλλά, πέρα από τις μελέτες αυτές, θυμήθηκα ότι  μόνο και μόνο η λέξη “μεταρρυθμίσεις” προκαλούσε… “χαλασμό”. Κατ΄αρχάς, θυμήθηκα την εύστοχη διαπίστωση του αείμνηστου Γεράσιμου (Μάκη) Αρσένη κατά την παρουσίαση στη “Στοά του Βιβλίου” το 2002, μαζί με τον τότε πρόεδρο του συνασπισμού Νίκο Κωνσταντόπουλο και τον αείμνηστο, τότε πρώην πρωθυπουργό,  Κωνσταντίνο Μητσοτάκη του βιβλίου  μου  υπό τον τίτλο “Η μεγάλη φούσκα της οικονομίας 1981-2001”.  Κατά την παρουσίαση αυτή τότε ο Γεράσιμος Αρσένης τόνισε, μεταξύ άλλων,  ότι “οι μεταρρυθμίσεις έρχονται σε αντιπαράθεση με την παραδοσιακή κουλτούρα, η οποία δεν θέλει ανοιχτούς ορίζοντες, φοβάται το καινούργιο, θέλει το κεκτημένο και την προστασία του κράτους, και της μεταρρυθμιστικής κουλτούρας, η οποία είναι οι κοινωνικές δυνάμεις που έχουν αποδεχτεί ότι ο τόπος πρέπει να αλλάξει»!

Έτσι, λέξεις, όπως «αξιολόγηση», «παραγωγικότητα», «ανταγωνιστικότητα», «βαθμολογία», «διαγωγή», «αριστεία» και άλλες δεν είναι μόνο λυσσαλέα ξορκισμένες από την αθάνατη παραδοσιακή κουλτούρα, αλλά λοιδορούν και όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις, προμνημονιακές και μνημονιακές, για το εκάστοτε «στρίβειν» δια της «δημιουργικής ασάφειας», η «δημιουργικής ακινησίας» ή «δημιουργικής αναβολής» ή «δημιουργικής εμπλοκής» με την Ευρωπαϊκή Ένωση παλιότερα και τους δανειστές μας μετά το 2010.

Κόλαφος η αξιολόγηση των επιδόσεων της χώρας!

Κάπως έτσι, η χώρα μας έβλεπε συνέχεια να περνούν από μπροστά της όλα τα μεταρρυθμιστικά «τραίνα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα οποία ασμένως «επέβαινε», αλλά στη διαδρομή… «κατέβαινε»! Οι αξιολογήσεις ήταν απογοητευτικές!  Υπενθυμίζω τη  μεταρρυθμιστική στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη  γνωστή και ως «Στρατηγική της Λισαβόνας», που αποτελεί την πρώτη μακροπρόθεσμη ευρωπαϊκή μεταρρυθμιστική στρατηγική και που υιοθετήθηκε το Μάρτιο 2000 από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στη Λισαβόνα με ορίζοντα το έτος 2010. Κεντρικός της στόχος ήταν η προώθηση μεταρρυθμίσεων για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών της Ευρώπης. Το 2005 αποφασίστηκε η ενδυνάμωση της προσπάθειας και καθιερώθηκαν οι 345 «Ολοκληρωμένες Κατευθύνσεις Πολιτικής», καθώς και η ετήσια υποβολή «Εθνικών Προγραμμάτων Μεταρρυθμίσεων» από μέρους των κρατών-μελών προς αξιολόγηση της πορείας των μεταρρυθμίσεων.

Τον Ιούνιο του 2010 υιοθετήθηκε μια νέα μακροπρόθεσμη στρατηγική μεταρρυθμίσεων για την περίοδο 2010-2020, η οποία ονομάστηκε «Ευρώπη 2020», ως συνέχεια της «Στρατηγικής της Λισαβόνας». Σημειώνεται ότι ότι η στρατηγική των μεταρρυθμίσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχει νομικά δεσμευτικό χαρακτήρα, προς χαράν και αγαλλίασιν όλων των ελληνικών κυβερνήσεων!!!  Και για να πούμε όμως την αλήθεια, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις  μετά το 2005 κατάρτιζαν και δημοσίευαν εντυπωσιακά ετήσια  «Εθνικά Προγράμματα Μεταρρυθμίσεων», τα οποία ουδέποτε εφάρμοζαν, μολονότι κατετίθεντο στην Ευρωπαϊκή Ένωση!Πράγματι, το 2005 η χώρα μας κατάρτισε το πρώτο Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων 2005-2008 με τις ακόλουθες προτεραιότητεςς: Δημοσιονομική σταθεροποίηση και μακροχρόνια βιωσιμότητα των δημόδιων οικονομικών με άμεσο τάχα στόχο την επαναφορά του ελλείμματος κάτω από το 3% έως το τέλος του 2006 και την περαιτέρω μείωσή του τα επόμενα χρόνια, διατηρώντας υψηλή ανάπτυξη. Βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος με ενίσχυση του ανταγωνισμού, άνοιγμα αγορών, αύξηση εξωστρέφειας, χωροταξικά σχέδια, διευκόλυνση αδειοδότησης, φορολογική μεταρρύθμιση, επενδυτικός νόμος, ΣΔΙΤ, ΔΕΚΟ, Έρευνα και Ανάπτυξη, 1,5% ΑΕΠ, ενεργειακή πολιτική. Αύξηση της απασχόλησης και της παραγωγικότητας με βελτίωση του συστήματος εκπαίδευσης και κατάρτισης, εκσυγχρονισμό της αγοράς εργασίας, προώθηση της Κοινωνίας της Γνώσης. Υπενθυμίζω ότι στόχος ήταν η αύξηση της συνολικής απασχόλησης στο 62,5% (από 59,4% το 2004) και της γυναικείας απασχόλησης στο 48,9% (από 45,2%το 2004) για το 2008, με παράλληλη κοινωνική συνοχή!

Όλα καλά, όλα ωραία, αλλά όταν ήρθε η ώρα της κρίσεως. Από ένα σύστημα παρακολούθησης των µεταρρυθµίσεων του Εθνικού Προγράμματος Μεταρρυθμίσεων 2005-2008 που έκανε ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών (ΣΕΒ) στο τέλος της περιόδου προέκυπτε  ότι από τους 346 στόχους που καταγράφονταν δεν είχε σηµειωθεί καµία πρόοδος στο 23% των δράσεων, ότι στο 39% των δράσεων είχε υπάρξει κάποια πρόοδος, η οποία όµως δεν µπορούσε να χαρακτηριστεί ως ικανοποιητική και, τέλος, στο 38% των δράσεων σηµειώθηκε πρόοδος, η οποία µπορούσε να χαρακτηριστεί ως ικανοποιητική. Δηλαδή, η “βαθμολογία” είναι πολύ κάτω από τη “βάση”, περίπου 40% ή 4 στα 10! Την ίδια περίπου τύχη είχαν και τα επόμενα Εθνικά Προγράμματα Μεταρρυθμίσεων με τελευταίο να είναι εκείνο το 2020 με τις ίδιες φιλόδοξες και “νεκραναστημένες” προτεραιότητες!

Διαπιστώσεις μελέτης της Ακαδημίας Αθηνών

Όπως προανέφερα, το Γραφείο Μελετών της Ακαδημίας Αθηνών  κατάρτισε το 2012, δύο χρόνια μετά την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου, μία σημαντική μελέτη  υπό τον τίτλο «Η προώθηση των μεταρρυθμίσεων στην ελληνική οικονομία», με τους καθηγητές Γ. Μέργο και Α. Μακρυδημήτρη με επιστημονικούς συνεργάτες τούς Δ. Παπαοικονόμου,  Μ.-Η. Πραβίτα και Π. Πρόντζα, υπό την επιστημονική ευθύνη του Κωνσταντίνου Δρακάτου, ακαδημαϊκού, επόπτη του Γραφείου Οικονομικών Μελετών της Ακαδημίας Αθηνών. Δεν ξέρω αν διάβασε κανένας αρμόδιος ή μη αρμόδιος την έρευνα αυτή. Ωστόσο, κρίνω ότι θα είναι χρήσιμο να παραθέσω μερικές μόνο, ελάχιστες, από τις διαπιστώσεις της μελέτης  ως απάντηση στο παραπάνω ερώτημα:

• Η διαχρονική αδυναμία και η αδικαιολόγητη διστακτικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων να παρέμβουν αποφασιστικά στην υλοποίηση μεταρρυθμίσεων για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος συνιστά σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα της αδυναμίας διαμόρφωσης πολιτικών και κοινωνικών συναινέσεων. Η απουσία συναίνεσης και η διαχρονική άρνηση μεγάλου μέρους του πολιτικού κόσμου να συναινέσει στην υλοποίηση κρίσιμων και απόλυτα αναγκαίων μεταρρυθμίσεων εγείρει, μεταξύ άλλων, μείζον πολιτικό ζήτημα.
• Ο κομματισμός, η διαφθορά, η απουσία αξιοκρατίας, ο νομικισμός και η γραφειοκρατία είναι μερικά μόνο από τα γνωστά προβλήματα της δημόσιας διοίκησης. Οι πελατειακές σχέσεις και το πνεύμα της συντεχνίας επιτυγχάνουν και λειτουργούν παραλυτικά.
• Πρωταρχικό και καθοριστικό ρόλο στο όραμα, τη δομή και την εφαρμογή ενός τέτοιου μεταρρυθμιστικού προγράμματος έχει η πολιτική ηγεσία. Δηλαδή, προϋπόθεση επιτυχίας είναι τις μεταρρυθμίσεις να τις επιθυμεί και να τις στηρίζει συνολικά η πολιτική ηγεσία. Συχνά η υποστήριξη του πολιτικού κόσμου στις μεταρρυθμίσεις είναι μόνο λεκτική, λόγω των περιορισμών που συνεπάγονται οι μεταρρυθμίσεις για τον τρόπο άσκησης της εξουσίας.

Πηγή: in.gr

Το άρθρο Το «καρφί» Ρέγκλινγκ για τις μεταρρυθμίσεις που εξαγγέλλονταν επί… 30 χρόνια αλλά δεν γίνονταν!… Του Δημήτρη Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μετά από αρκετές προσπάθειες και πλήθος έκτακτες Συνόδους Κορυφής οι ευρωπαίοι ηγέτες έθεσαν στις 25 Μαρτίου του 2011 τα θεμέλια του θεσμού, ο οποίος αποκρυσταλλώθηκε στη συνέχεια ως Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας.

Η Γερμανία δίστασε να πει το ναι στη βοήθεια προς την Ελλάδα

Η πορεία μέχρι τη σύσταση του ΕΜΣ περιγράφεται λεπτομερώς σε ένα «Inside Story», το οποίο εξέδωσε ο θεσμός με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ιστορική πλέον Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις 25 Μαρτίου του 2011. Όταν στα τέλη του 2009 η Ελλάδα αποκάλυψε για πρώτη φορά το πραγματικό της δημοσιονομικό έλλειμμα ήταν η Γερμανία εκείνη που δίστασε να πει το ναι σε οικονομική βοήθεια. Οι διμερείς πιστώσεις που δρομολογήθηκαν δεν ήταν αρκετές για να ηρεμήσουν τις χρηματαγορές.

Τον Μάιο το 2010 δημιουργήθηκε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας EFSF, το οποίο ωστόσο και λόγω των γερμανικών αντιρρήσεων δεν είχε στη διάθεσή του δικά του κεφάλαια. Είχε προσωρινό χαρακτήρα με μοναδικό του όπλο τις εγγυήσεις των χωρών-μελών της ευρωζώνης.

Τον Μάρτιο του 2011 ήρθε επιτέλους η ώρα του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας. Οι χώρες-μέλη συνεισέφεραν κεφάλαια συνολικού ύψους 80 δισεκατομμυρίων ευρώ, από τα οποία τα 22 το Βερολίνο. Επιπλέον οι χώρες της ευρωζώνης δεσμεύθηκαν πως αν παραστεί ανάγκη θα διέθεταν στο μηχανισμό άλλα 624 δις ευρώ. Τον Οκτώβριο του 2012 όλα ήταν έτοιμα. Ο ΕΜΣ χορηγούσε οικονομική βοήθεια με αντάλλαγμα ριζικές μεταρρύθμισες.

Λαγκάρντ: Καθοριστική η ταχύτητα αντίδρασης

Η μεγαλύτερη πρόκληση για τον νεοσύστατο ευρωπαϊκό θεσμό ήταν ο πόλεμος νεύρων γύρω από την τύχη της Ελλάδας, η οποία έλαβε το 2015 συνολικά 86 δις ευρώ. Μετά από διαφωνίες ετών για την οικονομική βοήθεια, τα μέτρα λιτότητας και τρία προγράμματα οικονομικής προσαρμογής η Ελλάδα εξήλθε το 2018 των μνημονίων έχοντας αντλήσει σχεδόν 290 δις ευρώ.

Στην επετειακή έκδοση του ΕΜΣ η τότε υπ. Οικονομικών της Γαλλίας και νυν προέδρος της ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι σε περιόδους κρίσεων το καθοριστικό είναι η όσο το δυνατόν πιο γρήγορη αντίδραση.

Όταν την άνοιξη του 2020 η πανδημία επιβράδυνε ανησυχητικά την ευρωπαϊκή οικονομία χρειάστηκαν μόνο μερικές εβδομάδες για να ληφθεί η απόφαση για ένα Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάπτυξης με τη βοήθεια του οποίου θα αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις της ύφεσης. Ο νέος θεσμός έχει στη διάθεσή του συνολικά 540 δις ευρώ.

Κανείς δεν έχει ζητήσει βοήθεια από το Ταμείο Ανάκαψης

Στις προσπάθειες θωράκισης της ευρωζώνης συμμετείχε και ο ΕΜΣ με 240 δις ευρώ για την αντιμετώπιση των δαπανών για την υγεία. Μέχρι σήμερα ωστόσο καμία αίτηση για οικονομική συνδρομή δεν έχει υποβληθεί. Κυρίως η Ιταλία ανησυχεί για επιβολή επίπονων μεταρρυθμιστικών προγραμμάτων παρά το γεγονός ότι η χώρα θα μπορούσε να γλιτώσει δις σε επιτόκια αν ζητούσε τη βοήθεια του ΕΣΜ.

Κανένα πρόβλημα, δηλώνει ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ. Αρκεί η παροχή δυνατότητας και το μήνυμα στις αγορές ότι η κρίση αντιμετωπίζεται από κοινού. Με την εκτίμηση αυτή συμφωνεί και ο ειδικός της δεξαμενής σκέψης Bruegel Γκούτραμ Βολφ: «Καμία χώρα της ευρωζώνης δεν θέλει  να ζητήσει στήριξη. Το γεγονός ότι υπάρχει όμως μια ασφάλεια είναι ωφέλιμο για όλες τις πλευρές και ενισχύει τη σταθερότητα».

Το Δεκέμβριο δρομολογήθηκε η μεταρρύθμιση του ΕΜΣ. Νέα του αποστολή να δρα ως δίχτυ ασφαλείας για χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε δυσμενή κατάσταση.

Πηγή: naftemporiki.gr

Το άρθρο 10 χρόνια Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας -To «ταμείο» που απέτρεψε το Grexit εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Μια ψύχραιμη ματιά στα γεγονότα δείχνει ότι η κατάσταση του χρέους στην Ελλάδα δεν πρέπει να είναι λόγος συναγερμού. Ο ESM και ο EFSF, τα κεφάλαια διάσωσης της Ευρωζώνης, έχουν ως τώρα διανείμει 174 δισ. ευρώ στη χώρα. Δεν θα δανείζαμε αυτό το ποσό, αν πιστεύαμε ότι δεν θα πάρουμε πίσω τα χρήματά μας. Πολλά έχουν ήδη γίνει για να ελαφρύνουν το βάρος του χρέους. Τόσο οι επίσημοι όσο και οι ιδιώτες πιστωτές έκαναν πρωτοφανείς προσπάθειες για να κρατήσουν το χρέος βιώσιμο. Καμιά άλλη χώρα στον κόσμο δεν έχει λάβει σημαντικότερη ελάφρυνση. Το 2012 οι ιδιώτες πιστωτές δέχτηκαν κούρεμα διαγράφοντας 107 δισ. ευρώ ελληνικού χρέους. Οι επίσημοι πιστωτές ελάφρυναν σημαντικά τους όρους δανεισμού. Αυτό μείωσε την οικονομική αξία του χρέους κατά 40% περίπου. Ως αποτέλεσμα, η Ελλάδα απολαμβάνει εξοικονόμηση στον προϋπολογισμό 8 δισ. ευρώ ετησίως, ποσό αντίστοιχο με το 4,5% του ΑΕΠ, και θα συνεχίσει αυτό για χρόνια. Αυτό δεν δημιουργεί κόστος για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους. Ωστόσο αναλαμβάνουν ρίσκο», αναφέρει ο επικεφαλής του ESM.

Συνεχίζει ο Κλάους Ρέγκλινγκ: «Ως αποτέλεσμα, το πραγματικό κόστος της Ελλάδας για την εξυπηρέτηση του χρέους είναι ένα από τα μικρότερα στην Ευρώπη και θα παραμείνει έτσι για πολύ καιρό. Οι μεικτές χρηματοδοτικές της ανάγκες θα μειωθούν τα επόμενα χρόνια και θα πέσουν πολύ κάτω από αυτές των περισσότερων χωρών της ευρωζώνης ως το 2020.

Τα πρόσφατα βραχυπρόθεσμα μέτρα που πάρθηκαν από τον ESM επίσης βοηθούν. Αν το συμφωνημένο πρόγραμμα εφαρμοστεί πλήρως, η βιωσιμότητα χρέους είναι εντός. Γιατί το ΔΝΤ οδηγείται σε διαφορετικό συμπέρασμα; Το Ταμείο ως τώρα δεν είναι σε θέση να εντάξει στην ανάλυσή του για την Ελλάδα δομικούς παράγοντες που διαφοροποιούν ένα μέλος της Ευρωζώνης από άλλες χώρες του πλανήτη.

Ο ESM παρέχει πολύ μακροπρόθεσμα δάνεια, με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους. Τον Μάιο του 2016, οι εταίροι της Ελλάδας στην Ευρωζώνη δεσμεύτηκαν για πρόσθετη ελάφρυνση χρέους στο τέλος του προγράμματος του ESM στα μέσα του 2018, εάν υπάρχει ανάγκη. Και μακροχρόνια, δεσμεύτηκαν για ακόμη μεγαλύτερη βοήθεια, υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα τηρήσει τη δική της πλευρά της συμφωνίας. Είναι δύσκολο να υπερεκτιμήσει κανείς αυτή τη δέσμευση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης. Η αλληλεγγύη προς την Ελλάδα θα συνεχιστεί.  Οι χώρες εκτός ευρωζώνης δεν μπορούν να βασιστούν σε αυτές τις δεσμεύσεις. Από τη στιγμή που θα ολοκληρωθούν οι εκταμιεύσεις του ΔΝΤ, είναι μόνες τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το ΔΝΤ έχει δίκιο να επιμένει ότι η βιωσιμότητα του χρέους θα πρέπει να εξασφαλίζεται νωρίς. Όμως στην Ελλάδα, ο ESM θα ελέγχει τα 2/3 του χρέους για τουλάχιστον 30 χρόνια. Ως εκ τούτου, ο μικρότερος χρονικός ορίζοντας του ΔΝΤ δεν είναι κατάλληλος. Επίσης, το ΔΝΤ αγνοεί τη δέσμευση των χωρών της ευρωζώνης».

«Η λύση για την Ελλάδα δεν βρίσκεται στην πρόσθετη ελάφρυνση χρέους, αλλά στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων από την κυβέρνηση, ώστε να αποφευχθούν καθυστερήσεις στην εκταμίευση της επόμενης δόσης του δανείου. Οι επενδυτές αντιλαμβάνονται το πλαίσιο λειτουργίας του ESM και αναγνωρίζουν τις δεσμεύσεις των Ευρωπαίων εταίρων της Ελλάδας. Η προηγούμενη εμπειρία δείχνει ότι η «ανταλλαγή» δανείων έναντι των μεταρρυθμίσεων δουλεύει. Δεν αποτελεί σύμπτωση ότι η Ιρλανδία και η Ισπανία σήμερα έχουν τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρώπη και πολύ χαμηλά κόστη χρηματοδότησης, μετά την επιτυχημένη ολοκλήρωση των προγραμμάτων με απαιτητικές μεταρρυθμίσεις. Το 2016 η Ελλάδα υπεραπέδωσε με υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης έναντι των προβλέψεων και πρωτογενές πλεόνασμα. Τυχόν πρόσθετες καθυστερήσεις θέτουν σε κίνδυνο αυτές τις θετικές τάσεις».

Το άρθρο Ρέγκλινγκ: Λύση για την Ελλάδα μόνο οι μεταρρυθμίσεις εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όπως αναφέρεται σχετικά στο άρθρο, η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα, με την καθυστέρηση της ολοκλήρωσης της δεύτερης αξιολόγησης και των νέων απαιτήσεων που προβάλουν οι δανειστές, σε συνδυασμό με τις πιέσεις που δέχονται πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις από τόσο από τις ακροδεξιές επιρροές, όσο και από πολλά κινήματα ευρωσκεπτικιστών, που αυξάνουν τις δυνάμεις τους, συνθέτουν ένα εκρηκτικό για την Ελλάδα μείγμα, καθώς όσα ζητά ως αντάλλαγμα η ελληνική κυβέρνηση, περνά μέσα από την έγκριση των ευρωπαϊκών κοινοβουλίων. Τρίτος παράγοντας είναι η διαφωνία μεταξύ Ευρωπαίων και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την υφή των μέτρων που πρέπει να ληφθούν και ειδικότερα για τη βιωσιμότητα ή όχι του χρέους.

Πιο συγκεκριιμένα, ο Economist αναφέρει ως πρώτο λόγο την αδυναμία της κυβέρνησης να περάσει τα μέτρα που απαιτούνται για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης. Στο άρθρο αναφέρεται ως «σχεδόν αδύνατο», καθώς υπάρχουν μεγάλες αντιδράσεις από τα μέτρα που ήδη έχουν ληφθεί, ενώ και η κοινωνία βρίσκεται στα όριά της.

Ο δεύτερος λόγος αναφέρεται στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες δέχονται μεγάλες πολιτικές πιέσεις, ενόψει και των εκλογών που έρχονται, ώστε να δοθεί ένα τέρμα στη βοήθεια προς την Ελλάδα. Μεγάλο ποσοστό πολιτών στην Ευρώπη, θεωρούν ότι κακώς δίδεται οικονομική ενίσχυση στην Αθήνα και ότι η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει πρωτίστως να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται, ώστε να επανεκκινηθεί η οικονομία της μέσω αυτών και όχι μέσω χρημάτων που προέρχονται από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους.

Τρίτος λόγος και ιδιαιτέρως σημαντικός, είναι η μακροχρόνια διαφωνία μεταξύ Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και Ευρωπαίων. Το ΔΝΤ εξακολουθεί να επιμένει ότι η συμφωνία για την Ελλάδα δεν έχει ουσιαστικό αντίκρισμα, καθώς το χρέος της χώρας είναι μη βιώσιμο. Η Ευρώπη δεν το αποδέχεται αυτό, καθώς σε αυτήν την περίπτωση, θα πρέπει να προχωρήσει σε γενναίο haircut, μία διαδικασία η οποία είναι απίθανο να γίνει αποδεκτή από τα κοινοβούλια και τους λαούς της Γηραιάς Αλβιόνας. Ως εκ τούτου, ιδιαίτερ στο τρίτο αυτό σκέλος, υπάρχει το απόλυτο αδιέξοδο.

Ο Economist κάνει αναφορά στις δηλώσεις του Κλάους Ρέγκλινγκ, στις 30 Ιανουαρίου, ο οποίος τόνισε ότι η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί πριν τη λήξη της διορίας για την απελευθέρωση του ευρωπαϊκού πακέτουν στήριξης. Το ίδιο διάστημα θα πρέπει να έχουν γίνει αποδεκτοί και οι όροι της συμφωνίας από το ΔΝΤ, το οποίο επιβάλλεται να συμμετέχει ενεργά στο πρόγραμμα. Σημειώνεται επίσης, ότι το IMF θεωρεί εκτός πραγματικότητας το στόχο του 3,5% πλεονάσματος, ζητώντας αναπροσαρμογή των στόχων και προσαρμογή τους στα δεδομένα του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως επισημαίνεται, η Ελλάδα έχει απόλυτη ανάγκη το δανεισμό, καθώς έως τον Ιούλιο του 2017, καλείται να καταβάλει τουλάχιστον 6 δισ. ευρώ σε δανειακές υποχρεώσεις. Την ίδια στιγμή, Φιλανδία, Γερμανία και Ολλανδία πρωτοστατούν στις αντιδράσεις του περαιτέρω δανεισμού της ελληνικής οικονομίας, ενώ ακολουθούν εκλογές σε Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία και πιθανότατα στην Ιταλία.

Το άρθρο Economist: Οι τρεις λόγοι που «δείχνουν» εκλογές στην Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όπως δηλώνει στο capital.gr μπορεί τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα να πιστεύουν ότι η υπάρχουσα μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού θα έχει θετικό αντίκτυπο «αλλά φυσικά η Ελλάδα αντιμετωπίζει προβλήματα, όπως πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες – τα δημογραφικά στοιχεία δεν είναι ευνοϊκά. Αυτό μπορεί να απαιτήσει επιπλέον προσπάθειες μεταρρύθμισης όπως και σε πολλές άλλες χώρες». Όσον αφορά το χρέος ο επικεφαλής του ESM τονίζει ότι μεσοπρόθεσμα μέτρα «δεν θα συμφωνηθούν πριν από το τέλος του προγράμματος» προσθέτοντας ότι «στο τέλος του προγράμματος θα αποφασιστεί κατά πόσο χρειάζονται πραγματικά. Θα έχουμε τότε μια νέα ανάλυση βιωσιμότητας του χρέους, έτσι πρέπει να περιμένουμε άλλον ενάμιση χρόνο, και πολλά μπορούν να συμβούν μέχρι τότε». Για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα, δε, σημειώνει ότι «δεν μπορεί να είναι επαρκή για να επιτευχθεί η πλήρης βιωσιμότητα του χρέους, αλλά είναι ένα σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση».

Σε ερώτηση για τη διαφορά ανάμεσα σε ευρωπαίους και ΔΝΤ για το πρωτογενές πλεόνασμα ο κ. Ρέγκλινγκ υπενθυμίζει ότι «το Eurogroup ζήτησε από τα θεσμικά όργανα να αναπτυχθεί ένας μηχανισμός που μπορεί να το χειριστεί αυτό (σ.σ. το θέμα της επίτευξης υψηλών πλεονασμάτων)». «Είχαμε αποφασίσει συμπληρωματικά μέτρα έκτακτης ανάγκης και στο παρελθόν. Μπορούμε να οικοδομήσουμε πάνω σε αυτό, αλλά θα πρέπει να γίνει λίγο ισχυρότερο – αυτό είναι ένα από τα καθήκοντα των θεσμών μέσα στις επόμενες εβδομάδες» προσθέτει ο κ. Ρέγκλινγκ.

Ερωτηθείς για τις εκκρεμότητες όσον αφορά τη β΄ αξιολόγηση ο Ευρωπαίος αξιωματούχος υποστηρίζει ότι απαιτούνται περισσότερες μεταρρυθμίσεις για την ενίσχυση της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας κόστους, όπως το άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων και η άρση των εμποδίων στις επενδύσεις αλλά και η τοποθέτηση της διοίκησης τους Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων. Ωστόσο σπεύδει να συμπληρώσει ότι «η πρόοδος είναι σαφής, έτσι δεν υπάρχει κανένας λόγος να είμαστε απαισιόδοξοι». Χαρακτηρίζει, τέλος, «πολύ δαπανηρό επεισόδιο» την έλλειψη πολιτική σταθερότητας στην Ελλάδα το 2015 προσθέτοντας ότι ο ίδιος δεν βλέπει επανάληψη του ίδιου σκηνικού γιατί «ο πρωθυπουργός Τσίπρας πήρε μια πολύ διαφορετική εντολή, όταν εξελέγη για δεύτερη φορά τον Σεπτέμβριο του 2015. Όπως το βλέπω, έλαβε την εντολή να υλοποιήσει το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα που συμφωνήθηκε με τις άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο».

Το άρθρο Ρέγκλινγκ: Μπορεί να χρειαστεί νέα παρέμβαση στο ασφαλιστικό εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.