Χρειάστηκαν μόνο 10 μέρες από την ανακοίνωση του κόμματος του πρώην πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα, για να υπάρξει πλήρης αναταραχή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Και ανατροπή. Έχουμε και λέμε: Με την ανακοί-νωση του νέου κόμματος ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ υπήρξε το πρώτο «θύμα» και από κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, είναι τώρα τέταρτο!!! Στο Μέγαρο Μαξίμου, οι επικοινωνιολόγοι της Ν.Δ. δείχνου8ν να τα έχουν εντελώς χαμένα. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, διοχετεύουν την φόρμουλα ότι η κάθοδος του κ. Αλέξη Τσίπρα και του κόμματός του στην πολιτική αρένα… ωφελεί τη Ν.Δ., άγνωστο πως. Η όλη υπόθεση θυμίζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Γιατί; Διότι ήδη, με το «καλημέρα», η ΕΛΑΣ συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις το 13%, κατά μέσο όρο, και με βάσιμη, πολύ βάσιμη, προοπτική να ανέβει στο 17%, μετά τη διάλυση της Νέας Αριστεράς και τη δραματική κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ. Με το «καλημέρα» περίπου, η «ΕΛΠΙΔΑ» της κ. Μαρίας Καρυ-στιανού είναι τρίτο κόμμα και… έχει ο Θεός. Δηλαδή, η κ. Μαρία Καρυστια-νού παίρνει πρώην ψηφοφόρους της Ν.Δ. του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, γιατί δεν αντέχουν άλλο την ακρίβεια, την κρίση στέγης, τα σκάνδαλα και τον ευτελισμό της πολιτικής ζωής της χώρας, από την κυβέρνηση. Και φέρνει την «Πλεύση Ελευθερίας» στο όριο 3,5%, με πολύ πιθανό το κόμμα αυτό να μείνει εκτός Βουλής.

Ας βάλουμε κάτω τα πράγματα. Αν από ένα κόμμα «αρμέγουν» πολλοί, όπως από το κόμμα της Ν.Δ. (παίρνει λίγους ψηφοφόρους, προς το παρόν και ο Αλ. Τσίπρας) και κανείς στο Μέγαρο Μαξίμου δεν μπορεί να ησυχάσει από τον… «εφιάλτη» της πολύ πιθανής καθόδου στην ενεργό πολιτική του κ. Αντώνη Σαμαρά, πρώην Προέδρου της Ν.Δ. και Πρωθυπουργού. Όσοι στο Μέγαρο Μαξίμου διατηρούν κάπως την ψυχραιμία τους, παραδέχονται πως το κόμμα Σαμαρά θα πάρει υπολογίσιμο κομμάτι ψηφοφόρων από τη Ν.Δ. Δεν χρειάζεται, βέβαια, να αναλύσουμε περαιτέρω αυτήν την περίπτωση.

Και ενώ έτσι, περίπου, έχει η κατάσταση στη Ν.Δ., ο κ. Αλέξης Τσίπρας κυριαρχεί στον ευρύτατο χώρο της Κεντροαριστεράς. Παίζει μόνος του. Εννοούμε ότι κυριαρχεί, πρώτον, γιατί δεν υπάρχει άλλος, που να έχει τα πλεονεκτήματά του, δηλαδή να είναι πρώην πρωθυπουργός, να είναι ο πολιτικός που το 2012 πήρε το 4,6% του τότε ΣΥΡΙΖΑ και μέσα σε τρία χρόνια το πήγε στο 36,3% και στη διακυβέρνηση της χώρας. Όσο για τότε που έγινε αυτό, επικρατούσαν άλλες, μνημονιακές συνθήκες, είναι επιχείρημα έωλο, καθώς οι ειδικές συνθήκες διαμορφώνονται διαφορετικά στην κάθε χρονική περίοδο σε μία χώρα. Με κάτι τέτοιες θεωρίες γίνονταν από το Μέγαρο Μαξίμου οι… «εκτιμήσεις» από τα επιτελεία δύο χρόνια, με προβαλλόμενο «μόττο» ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας είναι πολιτικά «καμένο χαρτί», ενώ η κ. Μαρία Καρυστιανού είναι ένα πρόσκαιρο πολιτικό «νεφελωματάκι» και πέραν τούτου, ουδέν.

Τα πράγματα είναι τόσο απλά, που προκαλεί κατάπληξη πώς κάποιοι στη Ν.Δ. δεν τα καταλαβαίνουν, δηλαδή ο πολιτικός και κομματικός χώρος της Συντηρητικής Παράταξης υφίσταται απώλειες ψηφοφόρων, ενώ στο αντίπα-λο στρατόπεδο της Κεντροαριστεράς, γίνεται πρόσθεση σε ψηφοφόρους, εν πολλοίς και με το απλό και αληθινό επιχείρημα, πως με την συνένωση είναι δυνατό και εύκολο να υπάρξει εναλλακτική διακυβέρνηση της χώρας.

Όποιος αμφιβάλλει γι’ αυτό, δεν έχει παρά να δει την επιτυχία του κ. Αλέξη Τσίπρα στην πρόσκληση για συμπαράταξη. Και είμαστε ακόμα στην αρχή!!! Έχει καταπληκτικό ενδιαφέρον, από πολιτικής πλευράς, το γεγονός ότι 7 βουλευτές της Νέας Αριστεράς είναι ήδη στο δρόμο προς την Λεωφόρο Βασιλίσσης Αμαλίας, με πρώτους στη σειρά την κ. Έφη Αχτσιόγτλου και τον κ. Αλέξη Χαρίτση, που όλως τυχαίως είναι τα στελέχη, στα οποία ο κ. Αλέξης Τσίπρας προσέφερε την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ, η δε κ. Αχτσιόγλου, είναι εκείνη που έδωσε τη μάχη στις εσωτερικές εκλογές του τότε ΣΥΡΙΖΑ, για να αποφευχθεί η «παράδοση» του κόμματος στον άλλον υποψήφιο, τον κ. Στέφανο Κασσελάκη, συμπαθέστατο ως άνθρωπο, αλλά παντελώς άσχετο με την πολιτική και την Αριστερά!!! Ο δε κ. Αλέξης Χαρίτσης, είναι ο άνθρωπος που μέχρι πρότινος ήταν επικεφαλής της Νέας Αριστεράς!!!

Μιλάμε για τη δύναμη των συμβολισμών και της συνειρμικής στην πολιτική. Αν η ανάλυσή μας είναι σωστή, τότε σύντομα θα παραιτηθεί από την βουλευτική του έδρα και ο κ. Αλέξης Χαρίτσης και εν συνεχεία θα υπάρξει προσχώρησή του στην ΕΛΑΣ. Και θα ακολουθήσουν και οι άλλοι 5 από τους 7 βουλευτές, σήμερα της Νέας Αριστεράς, με έναν ρυθμό που θα κανονιστεί προσωπικά, από τον κ. Αλέξη Τσίπρα!!! Και κάτι τελευταίο (αυτό δεν είναι συνειρμικό, αλλά ρεαλιστική πολιτική): Τα στελέχη τα οποία θα προσχωρήσουν στην ΕΛΑΣ, λέγουν κάποιοι πολιτικοί αναλυτές, θα αποτελούν απάντηση στην προπαγάνδα των πολιτικών αντιπάλων του κ. Αλέξη Τσίπρα, ότι είχε αρχίσει να… φέρνει πολύ προς το Κέντρο!!!

Υ.Γ. Και κάτι, να μην το ξεχνάμε. Φαίνεται πως πάνε για πλήρη δικαίωση οι αναλυτές που υποστηρίζουν, καιρό τώρα, πως μέχρι τα μέσα του προ-σεχούς Ιουλίου, η ΕΛΑΣ θα είναι πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις.

Το άρθρο Πρόσωπα, κόμματα και συνειρμοί… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η επίσκεψη του Προέδρου των ΗΠΑ κ. Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο μας θυμίζει κάποια πράγματα, όχι μόνο γεωπολιτικής σημασίας, αλλά και πολιτικής λειτουργίας και αποτελεσματικότητας. Η όλη επικαιρότητα μας φέρνει στο νου την επίσκεψη του κ. Ντ. Τραμπ στη Ρωσία, τον περασμένο χρόνο. Τότε, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ πήγε στη Ρωσία και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο κ. Βλ. Πούτιν, έχοντας το πάνω χέρι στην διεθνή πολιτική σκηνή, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικανών πολιτών ήταν μαζί του. Και των Ευρωπαίων πολιτών. Παρά ταύτα, η επίσκεψη απέτυχε παταγωδώς, αφού δυστυχώς προηγήθηκε μία παρελκυστική τακτική του Ρώσου Προέδρου. Τότε, όμως, κανείς δεν επέκρινε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ για την αποτυχία του. Και αυτό γιατί έκανε φιλότιμες προσπάθειες να μειώσει την εξάρτηση της Ρωσίας από την Κίνα και να τη φέρει πιο κοντά στην Ευρώπη και στον Δυτικό Κόσμο, αλλά ο Πρόεδρος Πούτιν δεν είναι πολιτικός του διαμετρήματος του Μεγάλου Πέτρου και της Μεγάλης Αικατερίνης. Δεν αντιλαμβάνεται, δυστυχώς, ότι το μέλλον της χώρας του είναι και τώρα, όπως ήταν και τον 16^ο και τον 17^ο αιώνα, με την Ευρώπη, κάτι που πιστοποιήθηκε και τον 20^ο αιώνα με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά ας μην είμαστε απαισιόδοξοι!!! Τότε, ο κ. Ντ. Τραμπ, μετά την επίσκεψή του στη Ρωσία, αντί να συνεχίσει τις προσπάθειές του με την Ευρώπη, όπως πάντα διακήρυττε, αποφάσισε να μειώσει τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε πολεμικό υλικό και οικονομική βοήθεια προς τη δοκιμαζόμενη Ουκρανία, κάτι που ο κ. Πούτιν το εισέπραξε ως «μάννα εξ ουρανού». Πρόσκαιρα, όμως, διότι το κενό το καλύπτει άνετα η Ε.Ε.

Η εισαγωγή αυτή έχει ως στόχο να υπογραμμίσει την αλλοπρόσαλλη πολιτική που εφαρμόζει ο κ. Τραμπ, από την έναρξη της νέας προεδρικής θητείας του, αποκορύφωση της οποίας είναι η δημιουργία εχθρότητας προς την Ευρωπαϊ-κή Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο –και όχι μόνον– χωρίς να σκεφτεί ότι αυτό δεν βλάπτει μόνο τις προαναφερθείσες χώρες, αλλά και τις ΗΠΑ, και τον Δυτικό Ελεύθερο Κόσμο εν γένει.

Από χθες, λοιπόν, ο παράδοξος Πρόεδρος των ΗΠΑ βρίσκεται στο Πεκίνο για επίσημη επίσκεψη, ενώ δεν έχει πια την Ευρώπη μαζί του, με το ΝΑΤΟ να ευρωποποιείται, με τη Ρωσία να βρίσκεται σε προβληματισμό, αν πρέπει να συνεχίσει το ρόλο της «παράπλευρης» γεωπολιτικής Δύναμης, που πάντως μόνο φιλοαμερικανική δεν είναι. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, έχει ξεκινήσει εδώ και δυόμισι μήνες πόλεμο με το ιράν, που το 73% των Αμερικανών δεν τον θέλει, και που μέχρι στιγμής δεν έχει καμμία νίκη και που θα είναι έκπληξη αν μπορέσει η χώρα του να απεμπλακεί, έστω και με μία δευτερεύουσας σημασίας υποχώρηση του Ιράν!!!

Αυτή είναι η κατάσταση. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, δυστυχώς για τον Δυτικό Κόσμο, πήγε στην Κίνα με ελάχιστες δυνατότητες, αφού είναι γνωστό ότι το Ιράν είναι το μακρύ χέρι της Κίνας στη Μέση Ανατολή, πολιτικά και γεωπολιτικά, όπως κάτι τέτοιο ισχύει, ακόμα, για τη Ρωσία στον ευρωπαϊκό χώρο. Τελικά, ο ρηξικέλευθος Πρόεδρος δεν πέτυχε τίποτε στο Πεκίνο, αφού όπως αναφέρθηκε και από τον Πρόεδρο της Κίνας, πρέπει να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ, δηλαδή να υποχωρήσουν οι Ιρανοί σε κάτι που οι ίδιοι κατέστησαν διαπραγματευτικό ατού!!! Τόσο πολύ δεν πέτυχε τίποτε ο κ. Τραμπ στο Πεκίνο, ώστε επιστρέφοντας στην Ουάσινγκτον, απείλησε πάλι πως θα επιτεθεί εκ νέου στο Ιράν.

Όλα αυτά και άλλα που κανονίζονται από τις ΗΠΑ, δύο χρόνια τώρα, ένα πράγμα δείχνουν. Ότι δεν υπάρχει εκεί ούτε πολιτική, ούτε γεωπολιτική αντίληψη των πραγμάτων. Πρωτοφανές!!! Ευτυχώς που στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στον Καναδά –και όχι μόνον– έχει ωριμάσει η απόφαση για τη δημιουργία, τάχιστα και με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, Κοινής Αμυντικής και Εξωτερικής Πολιτικής. Και εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει να υλοποιείται. Ευτυχώς. Αυτό σημαίνει ότι η Δύση θα αποκτήσει πλέον γεωπολιτική αξιοπιστία.

Αλλά τι γίνεται, τι μπορεί να γίνει με τους δύο εμπόλεμους Προέδρους, Ρωσίας και ΗΠΑ; Έχουν ακόμα την ευχέρεια να στηριχτούν στη μεσολάβηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να βγουν από το αδιέξοδο. Κάποιος είπε, μεταξύ αστείου και σοβαρού, πως ΗΠΑ και Ρωσία μόνον έναν τρόπο έχουν να κερδίσουν τους πολέμους που ξεκίνησαν: Να τους σταματήσουν!!!

Το άρθρο Μόνο αν τους σταματήσουν !!!… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Χρειάστηκαν δύο μήνες από την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν για να εδραιωθεί πλέον η πεποίθηση πως ο πόλεμος, όπως είχε οργανωθεί από τις ΗΠΑ και κυρίως από τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, βρίσκεται σε πλήρες αδιέξοδο. Επίσης, κατάπληκτη η ανθρωπότητα, πληιροφορήθηκε προχθές από τον παράδοξο Πρόεδρο των ΗΠΑ, πως η απόφαση να μην πάει η αντιπροσωπεία της χώρας στις διαπραγματεύσεις του Ισλαμαμπάντ, ελήφθη από τον κ. Τραμπ σε 10 λεπτά της ώρας. Αυτοί που δεν έμειναν, βέβαια, και τόσο έκπληκτοι, είναι όσοι ασχολούνται με την πολιτική, τη διπλωματία και τα ΜΜΕ, αφού επί δύο μήνες, λόγω της δουλειάς τους, καταγράφουν την άνευ προηγουμένου διεξαγωγή του εν λόγω πολέμου, από την πρώτη Υπερδύναμη του πλανήτη!!! Φυσικά, αυτή η διαπίστωση δεν παρηγορεί κανέναν πολίτη, καμιάς χώρας, που υφίσταται ήδη τους ερασιτεχνισμούς της αμερικανικής πολιτικής ηγεσίας, αφού ο Δυτικός Ελεύθερος Κόσμος, χάρις στον κ. Ντ. Τραμπ και το ακροδεξιό «λόμπι» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που βρίσκεται πίσω του, βιώνει ήδη μια ενεργειακή κρίση, που σύμφωνα με τους ειδικούς της Παγκόσμιας Επιτροπής Ενέργειας, είναι τόσο φοβερή, που δεν έχει καμία σύγκριση με τις τρεις προηγούμενες ενεργειακές κρίσεις. Οι πρώτες άγριες συνέπειες της κρίσης φαίνονται ήδη στον Αμερικανό κατανα-λωτή, που πληρώνει την βενζίνη ακριβότερα, ενώ τα αγαθά τα οποία προ-μηθεύεται, τα βιομηχανικά, έχουν κάθετη άνοδο του κόστους, ένα κόστος το οποίο οι βιομηχανίες το φορτώνουν στον καταναλωτή, όπως παγκοσμίως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Έτσι, καταρρίπτεται το επιχείρημα κάποιων αναλυτών, που υποστήριζαν πριν δύο μήνες, πως η ενεργειακή κρίση –αν θα προέκυπτε ως συνέπεια του πολέμου στη Μέση Ανατολή– θα γονάτιζε την Ευρωπαϊκή Οικονομία και μόνο. Να προσθέσουμε εδώ, πως τώρα φαίνονται οι παρενέργειες του μέτρου της αύξησης των δασμών εισαγομένων προϊόντων, καθώς ήδη οι βιομηχανίες δούλεψαν πράγματι στις ΗΠΑ, αλλά οι καταναλωτές στερήθηκαν πλέον της δυνατότητας να αγορά-ζουν κινεζικά και ευρωπαϊκά προϊόντα που ήταν πρώτα φθηνότερα. Η Ευρώπη πλήττεται, πράγματι, από την ενεργειακή κρίση, αλλά έχει την ευχέρεια να αντέξει πιο πολύ, διότι προμηθεύεται ενεργειακά προϊόντα από χώρες του Αραβικού Κόλπου, ακόμα και από το Ιράν και από τη Ρωσία.

Γιατί, όμως, η στρατιωτική επιχείρηση που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ πριν δύο μήνες, πήγε τόσο άσχημα; Μα γιατί οργανώθηκε άσχημα, πρόχειρα και με έλλειψη γνώσης των διεθνών δεδομένων. Μόνο που αν ήταν μόνο αυτό, η εξέλιξη για τους επιτιθέμενους θα ήταν δυνατόν να καλυτερέψει. Εκείνο που υπήρξε πραγματική συμφορά, είναι το γεγονός της αλαζονικής αντίληψης του Προέδρου των ΗΠΑ, πως θα χρειάζονταν δύο εβδομάδες το πολύ για να υποτάξει το Ιράν, να υπάρξει βίαιη ανατροπή του καθεστώτος των Μουλάδων και η χώρα αυτή να παραδοθεί, κατά το κοινώς λεγόμενον. Αλλά οι επιτελείς του κ. Τραμπ και ο ίδιος, δεν έλαβαν υ’ όψη τους πως όταν μια χώρα δέχεται επίθεση, οι πολίτες γίνονται ένα με την ηγεσία, όσο κι αν η ηγεσία αυτή είναι, πράγματι, δικτατορική και εγκληματική.

Ταυτόχρονα, συνέβησαν τα εξής: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που διαθέτει συγκρο-τημένη πολιτικά ηγεσία, διαχώρισε τη θέση της απέναντι στον Πρόεδρο των ΗΠΑ και τις στρατιωτικές του πρωτοβουλίες, πρώτον γιατί δεν ενημερώθηκε, δεύτερον δεν της ζητήθηκε η γνώμη της και τρίτον, δεν είχε καμία όρεξη να διακυβεύσει τις διμερείς, από κάθε κράτος, ενεργειακές συμφωνίες με το Ιράν, δοθέντος ότι ο κ. Ντ. Τραμπ, από την ημέρα που εκλέχθηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ και πάνω από έναν χρόνο, στην αρχή σνομπάρισε την Ε.Ε. και στη συνέχεια και το Ηνωμένο Βασίλειο, για να προχωρήσει γρήγορα σε πράξεις και δηλώσεις εχθρικές απέναντι στα 450 εκατομμύρια πολιτών της Ε.Ε., συν τους πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου, συν τους πολίτες του Καναδά, χώρας που ο ρηξικέλευθος Πρόεδρος των ΗΠΑ, επανειλημμένως είχε δηλώσει ότι σκοπεύει να την προσαρτήσει!!!

Ένας χαμός έγινε, εν συνεχεία, με τις χώρες των Αραβικών Εμιράτων και του Κόλπου, που βομβαρδιζόμενες από το Ιράν, διαπίστωσαν έντρομες πως η αμερικανική προστασία ήταν μόνο… στα λόγια! Οι δε ζημίες που υφίστανται οι χώρες αυτές σε οικονομικό επίπεδο, είναι πλέον ανυπολόγιστες, αφού έχει μειωθεί ή διακοπεί η ομαλή εξαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου προς τους πελάτες τους, με άγνωστο το πότε θα αλλάξουν τα πράγματα. Να υπενθυμιστεί δε, πως οι προαναφερθείσες χώρες είναι σύμμαχοι με τις ΗΠΑ. Επίσης, πρέπει να τονίσουμε ότι οι ΗΠΑ, πράγματι παράγουν μεγάλες ποσότητες ενεργειακών προϊόντων, αλλά ταυτόχρονα είναι χώρα η οποία καταναλώνει μεγάλες ποσότητες από αυτά, καθώς είναι βιομηχανική και αγροτική ήπειρος.

Έτσι που ανακατεύτηκε το «καζάνι» από τον παράξενο Πρόεδρο τ ων ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση –και όχι μόνον– αποφάσισε ήδη να δαπανήσει πολλά δισεκατομμύρια Ευρώ για την αυτοτελή της άμυνα, αρχής γενομένης από πέρυσι, με την έγκριση 1,8 τρισεκατομμυρίων Ευρώ για τα επόμενα 10 χρόνια. Και να σκεφθεί κανείς ότι πέρυσι δεν είχαμε πόλεμο στη Μέση Ανατολή, είχαμε όμως ως Ευρωπαίοι πολίτες την εκπεφρασμένη εχθρότητα του Προέδρου των ΗΠΑ, πράγμα το οποίο είχε ως καλή συνέπεια, να ψηφιστεί ομόφωνα από τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. η απόφαση για αύξηση των αμυντικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ κάθε χώρας.

Τί γίνεται από δω και πέρα, θα πει κάποιος. Κανείς δεν ξέρει, αφού οι αποφάσεις λαμβάνονται από ένα άτομο, το οποίο στερείται συνεκτικής σκέψης, συνέπειας, σταθερότητας και επαγγελματισμού στην πολιτική. Προς το παρόν, τα πάντα είναι στον αέρα. Οι διαπραγματεύσεις μπορεί να συνεχιστούν, αλλά δεν φαίνεται πως θα έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως οι απλοί άνθρωποι λένε: «Ο Θεός να βάλει το χέρι του»!!

Υ.Γ. Η απόπειρα δολοφονίας του Προέδρου Τραμπ, αποκρουστική ενέρ-γεια, δεν φαίνεται να αλλάζει τα προβλήματα της εμπόλεμης Αμερικής. Έχει ενδιαφέρον, όμως, να ερευνηθεί αν ήταν οργανωμένη ενέργεια, ή όχι!!

Το άρθρο Αποτυχία και Αδιέξοδο… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μέσα στον ορυμαγδό των αρνητικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, είχαμε, ευτυχώς, και γεγονότα που μας κάνουν να είμαστε συγκρατημένα αισιόδοξοι, όσον αφορά το μέλλον του Δυτικού Κόσμου. Και αρχίζουμε με την άκρως ελπιδοφόρα δήλωση του πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου Σερ Κιμ Στάρμερ, ο οποίος προτείνει Συνάντηση Κορυφής με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με θέμα την επαναπροσέγγιση της χώρας του με αυτήν. Και μάλιστα, τονίζει πως αυτό θα πρέπει να γίνει γρήγορα, λόγω της ανασφάλειας που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν.

Πάμε τώρα στο δεύτερο ελπιδοφόρο μήνυμα, ανάμεσα στη μαυρίλα που περιβάλλει τον πλανήτη. Κι αυτό είναι συνδεδεμένο με την απειλή του παράδοξου Προέδρου κ. Ντ. Τραμπ, ότι η χώρα του μπορεί να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ. Ο Πρόεδρο των ΗΠΑ, όμως, ούτε που έχει αντιληφθεί τις αλλαγές που πραγματοποιούνται με ιλιγγιώδεις ταχύτητες στην Ευρώπη, άρα και στα άλλα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ. Ο κ. Τραμπ βρίσκεται ακόμη σ’ αυτά που ίσχυαν πριν από δύο χρόνια περίπου, στις διατλαντικές σχέσεις και που κύριο χαρακτηριστικό τους είχαν την αδιαφιλονίκητη σημασία της συμμετοχής των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, δοθέντος, εκτός των άλλων, του γεγονότος πως οι ΗΠΑ κάλυπταν το 26% των δαπανών για τη λειτουργία της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Και βέβαια, και τότε, όπως και τώρα, κάλυπτε με τον οπλισμό της τις ανάγκες της Συμμαχίας. Τι γίνεται τώρα: Η κάλυψη των δαπανών εκ μέρους των ΗΠΑ έχει μειωθεί, αλλά το ΝΑΤΟ λειτουργεί. Και λειτουργεί διότι μέσα στον ανασχηματισμό της Αμυντικής και Εξωτερικής πολιτική της Ε.Ε. λόγω Τραμπ, οι σχετικές πρόσθετες δαπάνες καλύπτονται από το σύνολο ιτων 31 υπόλοιπων κρατών-μελών. Βέβαια, οι ΗΠΑ συμμετέχουν σε μικρότε-ρο βαθμό στην οικονομική και οπλική στήριξη της Ουκρανίας έναντι των Ρώσων εισβολέων, αλλά όπως τονίζουν ειδικοί επί του θέματος, ακόμη και αν οι ΗΠΑ αρνηθούν να συμμετάσχουν μελλοντικά στην προσπάθεια, το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. θα συνεχίσουν με επιτυχία να στηρίζουν την Ουκρανία, όπως κάνουν και τώρα, γιατί απλούστατα, λεφτά υπάρχουν, και όταν υπάρχουν χρήματα, βρίσκονται και τα όπλα!!! Ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλεί-ου, μάλιστα, στις δηλώσεις του για το ΝΑΤΟ, υποστηρίζει πως ο Οργανισμός αυτός είναι ο ισχυρότερος αμυντικός θύλακας που έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρώπινη ιστορία. Και προσθέτει ότι, ευχής έργον θα ήταν να υπάρξει κάλυψη του ρήγματος που υπάρχει μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης –λόγω του κ. Ντ. Τραμπ, προσθέτουμε εμείς!!!

Και να αναφερθούμε και στην άλλη διάσταση του όλου θέματος. Κι ας έχουμε την επαρκή φαντασία, και την ανθρωπίνως δυνατή προβλεπτικότητα και με βάση αυτή τη διάσταση των πραγμάτων, τίποτε δεν λείπει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στο να καταστεί ταχύτατα η τρίτη Υπερδύναμη του πλανήτη. Όταν π.χ. ένα γκρουπ κρατών έχει ήδη κόψει, ομόφωνα, κονδύλι 1,8 τρις ευρώ, πέρσι, ως πρώτη δόση για την αναβάθμιση της αμυντικής και στρατιωτικής ισχύος της Ένωσης, τότε πού είναι το πρόβλημα; Η συμφωνία αυτή έχει αρχίσει να ισχύει, μετά την ομόφωνη απόφαση των 27 χωρών για την αύξηση του ποσοστού συμμετοχής τους στις αμυντικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ για όλα τα κράτη-μέλη, απόφαση που ελήφθη, επίσης ομόφωνα, και ισχύει ήδη από πέρσι. Έτσι, η απλή διαίρεση βγάζει ότι για τα επόμενα 10 έτη, από πέρσι, κάθε έτος η Ε.Ε. θα δαπανά 180 δις ευρώ παραπάνω για την αμυντική της κάλυψη, κάτι το οποίο, πριν 5 χρόνια π.χ., θα ήταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αυτό που έγινε, προφανώς οφείλεται στις αλαζονικές τακτικές των δύο Προέδρων, ΗΠΑ και Ρωσίας, χωρίς βέβαια συνεννόηση μεταξύ τους.

Πάμε, λοιπόν, προς ένα νέο κόσμο, ο οποίος, όπως φαίνεται, θα είναι καλύτερος, για τον απλπούστατο λόγο ότι η παγκόσμια στρατιωτική και οικονομική ισορροπία θα αποκτήσει «τριποδική» διάσταση. Και ευχή, βέβαια, κάθε Ευρωπαίου πολίτη είναι, το «τρίτο πόδι» να είναι η Ρωσία. Δεν υπάρχει σοβαρός ιστορικός, με το σχετικό γκρουπ, που πρωτοστατεί στην πρόβλεψη αυτή, να είναι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που να μην τονίζει στα συγγράμματά του, πως οι Αυτοκρατορίες αρχίζουν να παρακμάζουν, όλες, για δύο λόγους κυρίως. Ο ένας είναι το ότι χάνουν το όποιο οραματικό αφήγημα είχαν. Ο άλλος είναι το ότι απομονώνονται από την παγκόσμια οικονομική δραστηριότητα, πιο απλά αυτό που συμβατικά ονομάζουμε διεθνείς αγορές. Μέχρι στιγμής, μόνο η Ευρωπαϊκή Ένωση –και η Ευρώπη συνολικά– είναι έξω από αυτήν τη λογική. Το πόσο σωστή είναι αυτή η επιλογή, πιστοποιείται από το γεγονός ότι, και μετά την κατάρρευση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μέσα στις 5 μεγάλες Δυνάμεις του κόσμου, διότι φρόντισε να δημιουργήσει και να αναπτύξει θεσμικά την Βρετανική Κοινοπολιτεία, μια πελώρια αγορά ελεύθερων κρατών, που τα συνδέει το αμοιβαίο οικονομικό όφελος, άρα και το πολιτικό όφελος!!!

Το άρθρο Οι ασύμμετρες απειλές… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η μεγάλη είδηση της τελευταίας εβδομάδας είναι, νομίζουμε, οι διαμαρτυρί-ες εκατομμυρίων Αμερικανών πολιτών, κατά του πολέμου της χώρας τους στο Ιράν. Βλέπουν οι άνθρωποι, ότι η όλη υπόθεση έχει φθάσει σε πλήρες αδιέξοδο και φυσικό είναι να ξεσηκώνονται κατά ενός Προέδρου, ο οποίος διακήρυξε προεκλογικά ότι είναι υπέρ της ειρήνης, αμέσως μετά δε, κατάφερε να εξελιχθεί στον μεγαλύτερο πολεμικό Πρόεδρο  των ΗΠΑ, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και όσοι τυχόν θεωρούν υπερβολικό αυτόν τον χαρακτηρισμό, θα πρέπει να θυμηθούν πως και άλλοι Πρόεδροι έκαναν πολέμους εναντίον μιας χώρας στον Περσικό Κόλπο ή στο Αφγανιστάν π.χ., αλλά δεν απειλούσαν ταυτόχρονα, άκρως επιθετικά, την… κατάκτηση της Γροιλανδίας, την… προσάρτηση του Καναδά και την… κατακυρίευση της Κούβας!!!

Πάμε τώρα σε σοβαρότερες πλευρές της όλης… εκστρατείας του κ. Ντόναλντ Τραμπ. Η πρώτη είναι το ότι οι Ιρανοί κατόρθωσαν να οδηγήσουν την πολεμική σύρραξη σε ενεργειακή κρίση, με δεύτερο στόχο, λέγεται, να υπάρξει δεινή οικονομική κρίση, η οποία θα διαλύσει τον Δυτικό Κόσμο. Αυτός είναι και ο λόγος των επιθέσεων στα κράτη του Περσικού Κόλπου και επίσης εναντίον των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν στον φοβερό αυτόν σχεδιασμό, το Ιράν είναι μόνο του ή έχει μεγάλους γεωπολιτικούς συμμάχους!!!

Η δεύτερη προσέγγιση του θέματος είναι πως ο Πρόεδρος Τραμπ πίστεψε πως το Ιράν θα εξουδετερωνόταν από την πρώτη εβδομάδα της επίθεσης,  γιατί ήταν σε εξέγερση ο λαός εναντίον του καθεστώτος των Μουλάδων, αλλά είχε λάθος, γιατί αγνόησε την ανθρώπινη ψυχολογία, που σημαίνει ότι όταν μία χώρα δέχεται επίθεση, λαός, στρατός και καθεστώς γίνονται μία γροθιά, γιατί αντιμετωπίζουν θέμα επιβίωσης!!!

Και έτσι, τα πράγματα έφθασαν σε αδιέξοδο για τις ΗΠΑ, αφού ούτε με τα Στενά του Ορμούζ προέκυψε κάποια νίκη για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Και αφού, παρά τις εκκλήσεις του να τον βοηθήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση στην εκστρατεία του, εισέπραξε άρνηση. Και αυτό, επίσης, έπρεπε να το προβλέψει, εφ’ όσον από την πρώτη μέρα που άρχισε τη δεύτερη προεδρική του θητεία, καθιέρωσε εχθρότητα εναντίον της Ευρώπης (και περιφρόνηση). Μέσα σ’ αυτήν τη λογική, η Γαλλία και η Ισπανία πρόσφατα δήλωσαν ότι ανανεώνουν τις διμερείς συμφωνίες τους με το Ιράν, όσον αφορά την προμήθεια ενεργειακών προϊόντων!!! Και ακολουθούν και άλλες χώρες της Ε.Ε.

Μ’ αυτά  και μ’ αυτά, ο ρηξικέλευθος Πρόεδρος των ΗΠΑ θεώρησε ότι έπρεπε να επιδείξει «πυγμή». Και έστειλε το γνωστό τελεσίγραφο στο Ιράν, ότι αν δεν πειθαρχούσε, θα το κατέστρεφε ολοσχερώς. Κάποιος όμως, φαίνεται, από τους Συμβούλους του, πιο κοντά στην πολιτική, θα του είπε, ότι αν με τη λήξη του τελεσιγράφου δεν θα θέλει ή δεν θα μπορεί να υλοποιήσει την απειλή του, τότε το κύρος των ΗΠΑ θα καταρρακωνόταν!!! Και έτσι εφευρέ-θηκε η στροφή στη διπλωματία, που καταργούσε στην ουσία το τελεσίγραφο. Εκεί βρισκόμαστε τώρα. Τα Στενά του Ορμούζ δεν έγιναν ακόμη, σε καμία περίπτωση, «Στενά του Τραμπ», ούτε και φαίνεται κάτι τέτοιο στον ορίζοντα. Η όλη πορεία απειλών και διπλωματικών διαλειμμάτων, κάθε λογικός άνθρωπος εύχεται να αποδώσει για να σταματήσει ο πόλεμος. Γι’ αυτό, άλλωστε, επιστρατεύτηκαν ο… άφαντος επί τρεις εβδομάδες Υπουργός των Εξωτερικών κ. Μάρκο Ρούμπιο και ο επαγγελματίας πολιτικός Τζέι Ντι Βανς, Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Όμως, δυστυχώς, όταν πηγαίνει κάποιος σε διαπραγμάτευση με τον αντίπαλο, θα πρέπει, αν μη τι άλλο, να τον έχει πλήξει αποφασιστικά, στρατιωτικά και διπλωματικά, αλλιώς θα αναγκαστεί να χάσει, δηλαδή να υπογράψει δυσμενείς συμφωνίες.

Κάποιος, με πέντε δράμια μυαλό, θα αναρωτηθεί γιατί γίνονται όλα αυτά, γιατί τόσος πόνος και δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους. Δυστυχώς, κατά τη γνώμη μας, η απάντηση είναι πολύ οδυνηρή: Οι ΗΠΑ φαίνεται πως δεν λειτουργούν, σε επίπεδο ηγεσίας, συλλογικά. Λειτουργούν μόνο οι θεσμικές, σημαντικές προνομίες του Προέδρου. Και μάλιστα, κατά καταχρηστικό τρόπο. Ο δε συγκεκριμένος, παράδοξος Πρόεδρος Τραμπ, φαίνεται πως λειτουργεί με βάση ένα δικό του, προσωπικό «αφήγημα» (το έχει εξηγήσει αυτό, άλλωστε), που επίκεντρό του έχει την αδήριτη ανάγκη να προσαρμοστεί, περίπου, ολόκληρος ο πλανήτης στα δικά του μέτρα. Και αυτό επιχειρείται επί ένα χρόνο περίπου από τον Πρόεδρο Τραμπ.

Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα σταματήσει. Παρήγορο είναι το γεγονός ότι στο «παιχνίδι» μπαίνουν ήδη δυνάμεις και κέντρα αποφάσεων που ανέκαθεν έχουν επιρροή στις ΗΠΑ. Όμως, κάποιες Δυνάμεις πολύ ισχυρές, βλέπουν ότι με τη συνέχιση του πολέμου, κατακερματίζουν και αποδυναμώνουν τη Δύση. Πρέπει, νομίζουμε, να πεισθεί ο Τραμπ να σταματήσει τις… εκστρατείες και να αρχίσει να ασχολείται και με τα προβλήματα των μη προνομιούχων πολιτών των ΗΠΑ, που είναι άλλωστε οι πιο πολλοί ψηφοφόροι του.

Το άρθρο Αποδυνάμωση και διάλυση… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με την έναρξη της δεύτερης εβδομάδας του πολέμου των ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, αποκαλύπτονται καθημερινά συνταρακτικά πράγματα, που δεν τα χωράει νους ανθρώπου. Η όλη υπόθεση μπορεί πλέον να καταχωρηθεί στην Ιστορία, όχι με το όνομα «επική οργή», αλλά με το όνομα «επική αλαζονεία». Και τούτο, για τους εξής, κυρίως, λόγους. Με τη σειρά, λοιπόν, η ψευδαίσθηση που επικράτησε στους επιτιθέμενους ήταν, προφανώς, η αίσθηση της δύναμης και της εν συνεχεία απόλυτης αλαζονείας, τέτοιου βαθμού, ώστε περίπου ΗΠΑ και Ισραήλ να πιστεύουν πως η όλη πολεμική κινητοποίησή τους θα γονάτιζε σε λίγα 24ωρα κάθε αντίσταση του καθεστώτος του Ιράν. Και αν δεν παραδίδονταν, ίσως ο στρατός να έπαιρνε πρωτοβουλία για αλλαγή του θεοκρατικού Ιράν των Μουλάδων, προς πιο δημοκρατικό καθεστώς. Αυτό ήταν το πρώτο λάθος, διότι και οι πρωτοετείς φοιτητές της Ιστορικής Επιστήμης γνωρίζουν ότι όταν μία χώρα υφίσταται εισβολή με καταπάτηση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, τότε λαός και στρατός και όποιο άλλο κέντρο εξουσίας, συσπειρώνονται και αμύνονται για να υποστηρίξουν την πατρίδα τους. Να θυμίσουμε, έτσι ως παράδειγμα, την περίπτωση της ιταλικής φασιστικής επίθεσης εναντίον της Ελλάδος και ο λαός, που στέναζε κάτω από το ανελεύθερο τυραννικό και απάνθρωπο δικτατορικό καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά, με ένα σώμα και μία ψυχή, το έβαλαν στην άκρη αυτό και αμύνθηκαν και νίκησαν στο αλβανικό μέτωπο τους εισβολείς.

Ένα είναι αυτό. Αλλά στην ηγεσία των ΗΠΑ αποδείχτηκε ότι συμβαίνουν πιο συνταρακτικά πράγματα. Δηλαδή, ένας άνθρωπος, ο Πρόεδρος Τραμπ, αποφασίζει για όλα και ενεργεί, ως αποδεικνύεται, με βάση «αφηγήματα» που ο ίδιος έχει κατασκευάσει και όταν δεν του βγαίνουν, απειλεί καθημερινά τους πάντες και τα πάντα. Επί παραδείγματι, ένα τέτοιο αφήγημα αποδεικνύεται ότι υπήρξε το ότι μόλις η αμερικανική πολεμική μηχανή θα… ορμούσε εναντίον των αντιπάλων, εκείνοι θα παραδίδονταν!!! Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι όταν δεν επαληθεύτηκε η προσδοκία, είναι φανερό πλέον, πως εναλλακτική λύση δεν υπάρχει.

Ένα άλλο τρανταχτό δεδομένο της όλης τραγικής κατάστασης, είναι το ότι, μη υπαρχούσης πολιτικής πλατφόρμας στην όλη υπόθεση από τον κ. Ντ. Τραμπ, εκείνος, ακριβώς μία εβδομάδα από την έναρξη της επίθεσης, θεώρησε ως πολιτικό ελιγμό… το να δηλώσει ότι οι στόχοι της επίθεσης επετεύχθησαν και άρα το τέλος των επιχειρήσεων είναι ζήτημα ελάχιστου χρόνου. Ούτε αυτό, όμως, δεν το επέβαλε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ. Και κάποιοι αναλυτές παρατη-ρούν ότι δεν συμφωνούν, εν προκειμένω, οι Ισραηλινοί.

Αλλά οι αστοχίες του Προέδρου δεν έχουν, ως φαίνεται, τελειωμό. Και αυτό διότι βλέπει, όπως βλέπουμε όλοι, ότι οι αντίπαλοι δημιουργούν ταυτόχρονα και οικονομικό πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ και της Δύσης, αλλά μέτρα γι’ αυτό το πρόβλημα, αποτελεσματικά μέτρα εννοούμε, δεν λαμβάνονται από τον Λευκό Οίκο. Απόδειξη αυτής της δραματικού πλέον χαρακτήρα, εξέλιξης, συνειρμικά, είναι ότι μόλις ο Πρόεδρος Τραμπ δήλωσε, πριν από μία εβδομάδα, ότι το τέλος του πολέμου είναι κοντά, το αργό πετρέλαιο από τα 120 δολάρια το βαρέλι που είχε φτάσει, κατέβηκε η τιμή του στα 93 δολάρια το βαρέλι μέσα σε λίγες ώρες, ενώ ταυτόχρονα πρασίνισαν οι δείκτες στις διεθνείς χρηματιστηριακές αγορές!!! Και ανέβηκαν πάλι, μετά τις νέες δηλώσεις του Τραμπ, που αναιρούσαν τις πρώτες.

Πάμε παρακάτω. Γενική πλέον είναι η αίσθηση ότι στην Ουάσινγκτον, αποτε-λεί ανάμνηση πλέον η πρακτική των συλλογικών πολιτικών αποφάσεων. Και εννοούμε πολιτικών αποφάσεων, στις οποίες συμμετέχουν θεσμικά κέντρα επιρροής, με αποτέλεσμα να έχουμε το φαινόμενο ενός Προέδρου που κάνει κατάχρηση των προσωπικών προνομίων που του παρέχει το Σύνταγμα. Π.χ., μια τέτοια συλλογική απόφαση θα ήταν να μελετηθεί και να επιχειρηθεί μία διερεύνηση για το πώς έχουν τα πράγματα από πλευράς κέντρων εξουσίας στο Ιράν, έτσι ώστε να έχει πράγματι πιθανή επιτυχία η επίδειξη στρατιωτι-κής ισχύος των ΗΠΑ, στους συσχετισμούς δυνάμεων στη χώρα αυτή. Και αν αυτό δεν εξασφάλιζε πιθανή «σύμπραξη» για αλλαγή στο καθεστώς, τότε η επιχείρηση δεν υπήρχε λόγος να γίνει. Και να κάνουμε μία απαραίτητη διευ-κρίνηση. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν αμφιβάλλει πως το καθεστώς στο Ιράν είναι τυραννικό, ανελεύθερο, δικτατορικό. Και άρα, όσα αναφέρουμε εδώ, σε καμία περίπτωση δεν «δικαιώνουν» το εν λόγω καθεστώς.

Σε τελευταία ανάλυση, το λίαν ανησυχητικό στην προκειμένη περίπτωση, είναι το γεγονός ότι οι ΗΠΑ, με την Προεδρία Τραμπ, εδώ και ένα χρόνο,δ εν δρουν πολιτικά, αλλά με το θυμητικό, πράγμα που σημαίνει πως πορεύονται λάθος!!! Θα θυμηθούμε πάλι το αρχαίο ελληνικό ρητό «Ουδέν κακόν αμιγές καλού». Τι εννοούμε; Το ότι «παίρνει κεφάλι» η Γαλλία, ως πρώτη πολιτική-στρατιωτική δύναμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που σημειωτέον, είναι η μοναδική χώρα στα κράτη-μέλη της Ε.Ε. με πυρηνικό οπλοστάσιο και με έναν Πρόεδρο πραγματικά μεγάλο πολιτικό ταλέντο. Με βάση το θέμα της επίθε-σης των Ιρανών στις αγγλικές βάσεις στην Κύπρο, ο Μακρόν δήλωσε –και όχι μόνο δήλωσε– ότι όποιος επιτίθεται σε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιτίθεται στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτι στο οποίο συμφώνησε και η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κα Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και ως ήταν επόμενο,. Συμφώνησε και ο πρωθυπουργός της Βρε-τανίας, Σερ Κίμ Στάρμερ. Μέχρι πέρυσι, αυτό θεωρούνταν απίστευτο, αλλά τώρα είναι αληθινό. Για τέτοιες ταχύτητες μιλάμε!!! Ας μην ανησυχούν πλέον οι αθεράπευτοι ευρωσκεπτικιστές. Όλα θα γίνουν γρήγορα για την Κοινή Άμυνα και την Εξωτερική Πολιτική.

Το άρθρο Το «επικό» αδιέξοδο… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μετά από την παρέλευση μιας εβδομάδας, η οδύνη κάθε υγιώς σκεπτόμενου ανθρώπου για τα θύματα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, μεγαλώνει. Αλλά μεγαλώνουν και οι απορίες, για το τι ακριβώς, σε επίπεδο πολιτικού σχεδιασμού, κρύβεται πίσω από την πολεμική επιχείρηση ΗΠΑ – Ισραήλ. Αν αυτό συμβαίνει, τότε η όλη επιχείρηση κατά του Ιράν δεν αποκλείεται να αποτύχει, με απρόβλεπτες συνέπειες στην ευρύτερη περιοχή –συνέπειες πολιτικές και οικονομικές– που θα πλήξουν σοβαρά και τον ευρωπαϊκό χώρο. Αυτό, σε επίπεδο εκτός ΗΠΑ. Διότι σε επίπεδο ΗΠΑ,  τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν σε δεινή ήττα του Προέδρου Ντ. Τραμπ και των συνεργατών του.

Ας δούμε, λοιπόν, πιο διερευνητικά την όλη υπόθεση, η οποία από μόνη της, οδηγεί σε κάποιες σκέψεις για το συνολικό αμερικανικό εγχείρημα. Πρώτον και κύριον, αν η επιχείρηση αποσκοπούσε σε πίεση της ηγεσίας του Ιράν να δεχτεί τη συμφωνία με τις ΗΠΑ για τα πυρηνικά, αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει. Και αυτό εξάγεται ως συμπέρασμα από το ότι όλοι σχεδόν οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αναλυτές της Δύσης, είχαν προβλέψει από την πρώτη κιόλας μέρα του πολέμου, ότι η Ιρανική πολιτική ηγεσία θα είχε δεχτεί, πραγματικές αυτή τη φορά, διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ. Τη σκέψη αυτή ενισχύει το γεγονός, ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ είχε προβλέψει πως ο πόλεμος θα διαρκούσε λίγα 24ωρα!!! Δεύτερον, υπάρχει η πρόσφατη δήλωση του κ. Τραμπ, ότι ο πόλεμος θα κρατήσει πολύ καιρό, αν χρειαστεί, ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι που ο ίδιος έχει θέσει. Όμως, κοντά στο νου και η γνώση, δηλαδή αν π.χ. ο πόλεμος κρατήσει μήνες, χωρίς χειροπιαστό αποτέλεσμα, τότε τινάζεται στον αέρα η επιδίωξη του Προέδρου των ΗΠΑ να επηρεάσει, με μια γρήγορη επιτυχία της κυβέρνησης και του κόμματός του, τις ενδιάμεσες εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου.

Πάμε τώρα στην περίπτωση που οι ΗΠΑ έχουν σχεδιάσει την αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν. Αυτό μπορούσε, πράγματι, να συμβεί σε ελάχιστες εβδομάδες. Όμως, δεν χρειάζεται μεγάλη ανάλυση, να πιστέψει κανείς ότι για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, θα πρέπει –αν μη τι άλλο– να το επιθυμεί ο στρατός στο Ιράν, πράγμα το οποίο δεν φαίνεται στον ορίζοντα, καθώς η πληροφόρηση των πιο έγκυρων ΜΜΕ του Δυτικού Κόσμου προεξοφλεί, για τώρα τουλάχιστον, ότι ο στρατός και το καθεστώς των Μουλάδων, είναι σε απόλυτη συμμαχία, όπως φαίνεται πως συμβαίνει και με σημαντική πλειοψη-φία του Ιρανικού λαού, αφού έχουν να αντιμετωπίσουν κίνδυνο ύπαρξής τους.

Για να δούμε τώρα τι γίνεται με την περίπτωση των καθεστώτων του Αραβικού Κόλπου, που οι σχεδιαστές του πολέμου στην Ουάσινγκτον είχαν προεξοφλήσει πως θα συνέπρατταν με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, εναντίον του Ιράν. Μία εβδομάδα τώρα, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Και ας υπάρχει η δυσφορία των καθεστώτων αυτών από τις επιθέσεις των Ιρανών σε στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ. Αλλά, μάλλον, υπάρχει το ολιγότερον λάθος σχεδιασμός του Λευκού Οίκου σε ό,τι αφορά το τι θα προκύψει, σε μια υποτιθέμενη νίκη των ΗΠΑ και Ισραήλ έναντι του Ιράν, τη στιγμή μάλιστα πως η σκέψη να υπάρξει ένα μεταβατικό καθεστώς με τον γιο Ριζά Παχλεβί, δεν φαινόταν να τραβάει. Κάποιοι πολιτικοί αναλυτές, μάλιστα, υποστηρίζουν πως αν δεν είχε υπάρξει η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, ίσως να είχε υπάρξει αλλαγή στη χώρα αυτή, ώστε το τυραννικό θεοκρατικό καθεστώς να πέσει κάτω από την λαϊκή κινητοποίηση που ήδη είχε αρχίσει. Τώρα, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, μας οδηγούν να θυμηθούμε τον μεγάλο στρατιωτικό συγγραφέα της Κίνας Ζου Μου, που έχει γράψει ότι δεν πρέπει να στριμώχνεις στον τοίχο τον αντίπαλο, έτσι ώστε να μην έχει επιλογή διαφυγής. Και άρα, θα παλέψει με νύχια και με δόντια, να αποκρούσει τον αντίπαλο, αφού πια δεν έχει να χάσει τίποτα!!!

Και δύο λόγια για τον παράγοντα Ευρώπη και Ευρωπαϊκή Ένωση, ως προς τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Είναι, νομίζουμε, τραγικό το ότι δοκιμάζεται ήδη στην πράξη ή άνευ προηγουμένου ευρωπαϊκή συνοχή απέναντι σε έναν πόλεμο, με την πλήρη συστράτευση του Ηνωμένου Βασιλείου. Αν η αμερικανική πολιτική ηγεσία επικοινωνούσε με την πραγματικότητα και όχι με τα δικά της μόνο φαντάσματα και αφηγήματα, θα είχε ικανοποιηθεί και δεν θα δυσφορούσε, αναγνωρίζοντας, αν μη τι άλλο, το γεγονός πως από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, πλήττονται τα ευρωπαϊκά κράτη, στο σύνολό τους, και άρα επιλέγουν ως ελεύθερες χώρες, τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδράσουν, δοθέντος ότι ο Πρόεδρος Τραμπ, μέσα στη γεωπολιτική μοναξιά του, δεν έκανε τίποτε λιγότερο, μήνες τώρα, από το να δείχνει την αντιπάθειά του στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για διάφορους λόγους, όλους κατά την άποψή μας, εσφαλμένως.

Τέλος, η χωρίς πολιτικό στόχο ανάληψη από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, της ευθύνης ενός γενικευμένου πολέμου στη Μέση Ανατολή (εννοούμε σχεδιασμένο πολιτικό στόχο), όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αφήσει στον Ντ. Τραμπ τη δυνατότητα απεμπλοκής των ΗΠΑ από τον πόλεμο αυτό, ως εξής: Θα μπορούσε να τον σταματήσει άμεσα, δηλώνοντας ότι έκανε μία προσπάθεια, ώστε να βοηθήσει σε αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, προς τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, έστω με καταπάτηση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου, αλλά αφού ο Ιρανικός λαός δεν συναινεί, εκείνος και η χώρα του δεν μπορούν να κάνουν τίποτε περισσότερο!!! Βέβαια, υπάρχουν και πολιτικοί αναλυτές που δίνουν μια άλλη διάσταση στην όλη υπόθεση. Λέγουν, δηλαδή, πως οι ΗΠΑ πάνε να αποδυναμώσουν τα γεωπολιτικά ερείσματα της Κίνας στη Μέση Ανατολή και στην Ευρασία. Λέτε..;

Το άρθρο Οι σκηνοθέτες του χάους… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όσοι αιώνες κι αν περάσουν, η σοφία κάποιων ανθρώπων παραμένει σύγχρονη. Το σημειώνουμε αυτό, γιατί διαβάζοντας τον νομπελίστα συγγραφέα Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, μένουμε κατάπληκτοι με το πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν ο συγγραφέας αυτός, όταν αναφέρει τα εξής: «Λογικοί, είναι αυτοί που προσπαθούν να προσαρμόσουν τον εαυτό τους στον κόσμο. Παράλογοι είναι αυτοί που προσπαθούν να προσαρμόσουν τον κόσμο στον εαυτό τους. Γι’ αυτό το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από τους παράλογους». Η ρήση του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω έρχεται να ταιριάξει «γάντι» με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ κ. Ντόναλντ Τραμπ και τον Πρόεδρο της Ρωσίας κ. Βλ. Πούτιν. Ο πρώτος διακηρύσσει πως θα προσαρμόσει πάνω στον εαυτό του το δυτικό ημισφαίριο και ο δεύτερος προσπαθεί να… ανασυστήσει την Σοβιετική Αυτοκρατορία!!! Έχουν αποτύχει ήδη και οι δύο. Ο Τραμπ γιατί δεν έχει προσαρτήσει καμία χώρα που διακήρυττε ότι θα προσαρτήσει, ο δεύτερος έχει στρατιωτικά αποτύχει πλήρως, ενώ συμπληρώνονται σε λίγες ημέρες 4 χρόνια πολέμου εναντίον της Ουκρανίας. Φαίνεται πως πέρασε ο καιρός… των μεγάλων «κατακτητών» ή πιο απλά, ο κόσμος δεν θέλει να «προσαρμοστεί» στους δύο ηγέτες, για να επαναλάβουμε τη ρήση του Βρετανού συγγραφέα. Πιστεύουμε ότι –ευτυχώς– ούτε και πρόκειται, απλούστατα διότι έχουν αλλάξει οι εποχές και οι δύο βρίσκονται ακόμα στην εποχή του Μεσοπολέμου!!!

Εκτός αυτού, ακούγονται και γράφονται, περίεργα, για «νέα Γιάλτα» που ετοιμάζεται. Και άλλα τέτοια. Δεν πρόκειται να γίνει τίποτε, διότι η Γιάλτα προέκυψε μετά από έναν Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν κατόρθωμα υψηλού επιπέδου πολιτικών ηγετών. Τι μπορεί να συμβεί; Μα αυτό που ήδη ζούμε. Και δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι κύρια λέξη της τελευταίας διετίας στον Δυτικό Ελεύθερο Κόσμο, είναι η «αφύπνιση». Και εννοούμε κάποια συγκλο-νιστικά πράγματα που ακολούθησαν και ακολουθούν, τις «φιλόδοξες» παρεμβάσεις των δύο προαναφερθέντων Προέδρων. Αφύπνιση πρώτη: Το ΝΑΤΟ που κοιμόταν και, κατά τον Πρόεδρο της Γαλλίας κ. Εμανουέλ Μακρόν, ήταν «κλινικά νεκρό», ξύπνησε ή αναστήθηκε τέλος πάντων, από το πρώτο τρίμηνο της έναρξης της εισβολής και κατοχής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Και σαν να μην έφθανε αυτό, μπήκε στον αγώνα κατά του εισβολέα!!! Και έτσι η Ρωσία δεν πολεμούσε –και δεν πολεμά– μόνο με την Ουκρανία, αλλά με το πιο συγκροτημένο, ισχυρό και καλύτερα οπλισμένο συγκρότημα της ανθρώπινης ιστορίας. Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά, μέχρι τώρα έχουν ενισχύσει τον δοκιμαζόμενο Ουκρανικό λαό με περίπου 450 δισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ.

Δεύτερη αφύπνιση: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που μπορεί να μην «κοιμόταν», αλλά σίγουρα είχε βολευτεί με το να είναι ασφαλής υπό την αμυντική ομπρέλα των ΗΠΑ, ευτυχώς… ξεβολεύτηκε και χάρις στα πεπραγμένα του Προέδρου Τραμπ και την απειλή της Ρωσίας, εξοπλίζεται ήδη, με πρώτη δόση τα 1,8 τρις ευρώ, για την ερχόμενη δεκαετία, από πέρσι. Και έτσι όχι μόνο διασφαλίζει η ίδια την ασφάλειά της, αλλά και έχοντας τους οικονομικούς πόρους, αγοράζει προηγμένο πολεμικό εξοπλισμό από τις ΗΠΑ, γιατί κανένας Πρόεδρος δεν πρόκειται να εμποδίσει την αμερικανική βιομηχανία όπλων να πουλήσει πολεμικό υλικό, όπου επιθυμεί. Και να κερδίσει!!! Μάλιστα μετά τη Συμφωνία του περασμένου καλοκαιριού με την Ε.Ε., ο κ. Τραμπ πανηγύρισε γιατί θα έδινε παραγγελίες αυτή η Συμφωνία στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία.

Τρίτη αφύπνιση: Χάρις στον εντελώς ανεξήγητο πόλεμο που εξαπέλυσε ο κ. Πούτιν στην Ουκρανία, το ΝΑΤΟ θεώρησε ότι πρέπει να διευρυνθεί για την εν γένει ασφάλεια της Ευρώπης και ήδη τα κράτη-μέλη του, από 30 που ήταν πριν 4 χρόνια, έγιναν 32, με την προσχώρηση της Φινλανδίας και της Σουηδίας, μιας περιοχής δηλαδή που αιώνες ολόκληρους αποτελούσε θέατρο πολεμικών συγκρούσεων για την Ρωσία των Τσάρων. Μόνιμη απειλή.

Τέταρτη αφύπνιση: Εδώ και δύο χρόνια, περίπου, στο Ηνωμένο Βασίλειο εσίγησαν οι φωνές που υποστήριζαν ότι το Brexit πρέπει να συνεχιστεί και σχεδόν το σύνολο του πολιτικού κόσμου της χώρας, συμπράττει με την Ε.Ε. εναντίον της Ρωσίας, για να μην πούμε πως σύντομα, βοηθούντων και των δύο Προέδρων, θα έχουμε τέτοιου είδους προσέγγιση του Ηνωμένου Βασιλείου με την Ε.Ε., που να επαναφέρει τη χώρα αυτή, αμυντικά και οικονομικά, στην πριν από το Brexit κατάσταση.

Και τέλος, επαναλαμβάνουμε: Είναι παράξενο που εγγράμματοι άνθρωποι, λένε και γράφουν περί «νέας Γιάλτας». Για τον εξής απλό λόγο: Η Συμφωνία της Γιάλτας συγκρότησε τις νέες ζώνες επιρροής, ενώ οι δύο υπερδυνάμεις, ΗΠΑ και Ρωσία, επιδιώκουν το εντελώς αντίθετο: Να περιχαρακωθούν σε αυτά που κατέχουν και… άντε να προσθέσουν και κάποια μικρή χώρα που είναι δίπλα τους!!! Και οι δύο υπερδυνάμεις, στην ουσία επιδιώκουν τον απομονωτισμό και –πράγμα παράξενο– την εχθρότητα προς την Ευρώπη, προφανώς για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία.

Και φθάνουμε τώρα στο «ζουμί» της όλης υπόθεσης. Η Ε.Ε. μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο και τον Καναδά (υψηλού επιπέδου πολιτιστικού και εισοδηματικού πληθυσμού 600 εκατομμυρίων περίπου), με την Ε.Ε. να διαθέτει, εκτός των άλλων, το δεύτερο ισχυρό νόμισμα του πλανήτη, το Ευρώ.

Αυτό που προκύπτει αβίαστα, είναι πως η Ε.Ε. και οι σύμμαχες χώρες αναδεικνύονται στην τρίτη υπερδύναμη του πλανήτη τάχιστα, ενώ οι ΗΠΑ, αν συνεχιστεί η γεωπολιτική φόρμουλα Τραμπ, απομονώνεται. Και σύμφωνα με την Ιστορία, καμία αυτοκρατορία δεν επέζησε όταν απομονώθηκε. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τη Ρωσία του κ. Βλ. Πούτιν. Μόνο που αυτό, δεν είναι… Γιάλτα. Γιατί τότε, οι νικητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μεγάλοι ηγέτες, έβαλαν κάτω τον χάρτη της ανθρωπότητας και δημιούργησαν τις νέες ζώνες επιρροής, αντιστάσεως μη ούσης. Ενώ τώρα, ισχυρά κράτη του Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου συνασπίζονται για να μην υπάρξει νέα παγκόσμια σύρραξη, ώστε να χρειάζεται μία νέα Γιάλτα!!!

Το άρθρο Η Μεγάλη Αφύπνιση… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η Ελλάδα, είναι μία χώρα που ευδοκιμεί η παραδοξοκρατία, μας λέγουν οι ξένοι πολιτικοί παρατηρητές. Και μας τονίζουν –κυρίως με άρθρα στον σοβαρό ευρωπαϊκό και αμερικανικό Τύπο– πώς αυτό αποδεικνύεται π.χ. με το γεγονός ότι δύο κόμματα που πρόκειται να ιδρυθούν, μετριούνται στις δημοσκοπήσεις και αποτελούν αντικείμενο πολιτικών αναλύσεων στα ΜΜΕ!!! Όπου να είναι, πιστεύουμε πως θα παρέμβει η αρμόδια Επιτροπή για το Βραβείο «Γκίνες»!!! Όμως, αυτή είναι, προφανώς, επιφανειακή προσέγγιση των πραγμάτων. Και όχι ουσιαστική. Και εννοούμε πως η ουσία είναι ότι η ίδρυση νέων κομμάτων είναι η «ψυχή» της Δημοκρατίας, καθώς το ίδιο το προοδευτικό Ελληνικό Σύνταγμα προβλέπει τα εξής: «Η λαϊκή κυριαρχία υλοποιείται μέσω της λειτουργίας των πολιτικών κομμάτων». Κάτι που στις ΗΠΑ π.χ. συμβαίνει μεν, αλλά αποδυναμωμένο ως πολιτική πρακτική, λόγω των υπερεξουσιών του Προέδρου. Πολλοί πιστεύουν ότι από αυτήν την αναχρονιστική, πλέον, συνταγματική ατέλεια, στη χώρα αυτή, ψηφίστηκε δύο φορές ο σημερινός Πρόεδρος κ. Ντόναλντ Τραμπ!!! Το θέμα σηκώνει, βέβαια, πολλή συζήτηση.

Μετά από αυτήν, την «θεωρητική» ας πούμε προσέγγιση του θέματος, ας έλθουμε στα υπό ίδρυση νέα κόμματα, από τους κ. Αλέξη Τσίπρα και την Κα Μαρία Καρυστιανού. Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, νομίζουμε, να τονίσουμε από την αρχή, ότι οι δύο περιπτώσεις διαφέρουν κάθετα μεταξύ τους. Πολύ απλά, ο ένας αρχηγός, ο κ. Τσίπρας, είναι γνωστός στο ελληνικό εκλογικό σώμα, έχει κάνει πρωθυπουργός, επιλέγει απ’ ό,τι φαίνεται μία επιστροφή στην πρώτη γραμμή της πολιτικής, με συστηματικό και συγκροτημένο τρόπο και με κάποιες προτάσεις, οι οποίες είναι προωθημένες στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Και όχι μόνο στη χώρα μας. Το ερώτημα είναι αν αυτό αρκεί για να δημιουργήσει μία κοινωνική πλειοψηφία, ώστε το υπό ίδρυση κόμμα να πρωταγωνιστήσει και πάλι στην πολιτική ζωή της χώρας. Φαίνεται πως και ο ίδιος ο κ. Αλέξης Τσίπρας προβληματίζεται και αναζητεί νέες συνταγές επίλυσης στα προβλήματα των πολλών, που υπερβαίνουν τα στερεότυπα της Σοσιαλδημοκρατίας, όπως τώρα καταγράφεται αυτή. Να σημειώσουμε ότι στις δεκαετίες του 1970, 1980 και 1990, οι πολιτικές και ιδεολογικές αυτές έννοιες ήταν πρωτότυπες και δυναμικές, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη εν γένει. Προφανώς, σήμερα η Σοσιαλδημο-κρατία περνά κρίση πανευρωπαϊκή, γι’ αυτό ο κ. Αλέξης Τσίπρας, που δεν του λείπει το οξύ πολιτικό ένστικτο, ομιλεί για «νέο πατριωτισμό», για «σύγκρουση με το παρελθόν», για «νέο μοντέλο ανάπτυξης». Φαίνεται ότι αυτή τη φορά, το νέο γενικά, το αναζητά με πολύ συγκροτημένο τρόπο, ένα δείγμα του οποίου είναι και το Επιστημονικό του Συμβούλιο, με τα 44 μέλη, ειδικών, ο καθένας σε έναν τομέα της οικονομίας και της κοινωνίας. Γι’ αυτό, πιστεύουμε πως ο κ. Αλέξης Τσίπρας «παίζει καθυστέρηση», για να χρησιμο-ποιήσουμε έναν ποδοσφαιρικό όρο!!!

Εντελώς άλλες είναι οι προδιαγραφές του υπό ίδρυση κόμματος της κ. Μαρίας Καρυστιανού. Δεν υπάρχουν στοιχεία π.χ. που να προσομοιάζουν, οργανωτικά, με αυτά που προαναφέραμε για το υπό ίδρυση κόμμα του πρώην πρωθυπουργού. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν αγγίζει μία ευάριθμη κατηγορία πολιτών, οργισμένων από την απάνθρωπη διακυβέρνη-ση της Ν.Δ. του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, αποκορύφωμα της οποίας αποτέλε-σε η οργανωμένη επιχείρηση συγκάλυψης της υπόθεσης των Τεμπών!!! Προς το παρόν, το πλήθος αυτό των συμπολιτών μας στηρίζει δημοσκοπικά την πολιτική πρωτοβουλία της κ. Μαρίας Καρυστιανού. Και προφανώς, και στην περίπτωση αυτή, αναζητούνται από την ίδια και τους συνεργάτες της τα σταθερά «εφαλτήρια» της όλης προσπάθειας, τέτοιας δυναμικότητας και προωθημένης θεωρητικής και πρακτικής πολιτικής, ώστε στο χρονικό διάστημα ως τις εκλογές, να έχει δημιουργηθεί και για το υπό ίδρυση κόμμα, μιας σταθερής εμβέλειας πρόσβαση στο εκλογικό σώμα. Με την έννοια αυτή, πιστεύουμε ότι η κίνηση της κυρίας Καρυστιανού, αποτελεί «συν» για την πολιτική μας ζωή. Ιδίως, απ’ ό,τι φαίνεται, μπορεί να φέρει στις κάλπες πολίτες που τα τελευταία χρόνια –κακώς– δεν πήγαιναν να ψηφίσουν.

Και πάμε τώρα στο κόμμα και στην κυβέρνηση της Ν.Δ> του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη. Εκεί, δυστυχώς, δεν υπάρχει κανένας πολιτικός προβλημα-τισμός, καμία προσπάθεια κατανόησης της νέας πραγματικότητας, για την πλειοψηφία των πολιτών. Υπάρχει μόνο, πιστεύουμε, μία συμπτωματική αντιμετώπιση της «νόσου», όπως θα έλεγαν οι γιατροί, τόσο κραυγαλέα, ώστε να προκαλεί ανησυχία σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη!!! Παράδειγμα, όταν ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι θα κάνει κόμμα, έσπευσαν οι επικοινωνιολόγοι του Μεγάρου Μαξίμου να πουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, αφού τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κ. Αλέξη Τσίπρα τον νίκησε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης δύο φορές, γιατί να μην τον νικήσει και για… τρίτη φορά. Αυτή κι αν είναι… πολιτική οξύνοια!!! Στο μεταξύ, το υπό ίδρυση κόμμα του πρώην πρωθυπουργού, στο εκλογικό σώμα, έχει την στήριξη του 20% περίπου, πράγμα που σημαίνει ότι δεν απέχει και πολύ από το ελαττωμένο 24% του κόμματος της Ν.Δ. στις δημοσκοπήσεις. Αλλά εκεί που η πολιτική λογική δίνει ρέστα, είναι στην αντιμετώπιση από το Μέγαρο Μαξίμου της κίνησης Καρυστιανού. Δηλαδή, αφού ίσως υπάρχει περίπτωση στις εκλογές το αντίπαλο δέος να είναι το κόμμα της κ. Μαρίας Καρυστιανού, τότε η νίκη στις εκλογές θα είναι σίγουρη για τη Ν.Δ., αφού η «σταθερότητα» θα… προτιμηθεί από την αβεβαιότητα, ξεχνώντας ότι ο ελληνικός λαός, από τον Οκτώβριο του 1981, ψηφίζει με ρίσκο, παρακάμπτοντας π.χ. την πραγματική σταθερότητα που εξέφραζε τότε το κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ζητώντας το νέο ή μάλλον απορρίπτοντας αυτό που έχει αμετάκλητα… παλιώσει!!!

Το άρθρο To… παλιό, το νεότερο… και το άγνωστο… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα γεγονότα της τρεχούσης εβδομάδος, μαζί με τα συμβάντα στο Νταβός, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία πως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ θεωρεί ότι η άσκηση των καθηκόντων του αποτελεί μία προσωπική και όχι πολιτειακή και ομοσπονδιακή υπόθεση, με την έννοια ότι οι όποιες αποφάσεις που ανακοινώνει έχουν να κάνουν με την καλή ή κακή διάθεση της στιγμής. Επίσης, στο Νταβός απέδειξε ακόμη μία φορά πως όταν οι «εμπνεύσεις» της στιγμής δεν του βγαίνουν, παίρνει πίσω αυτά που έλεγε, μόλις ένα 24ωρο πριν. Σε τελευταία ανάλυση, ο κ. Ντόναλντ Τραμπ, πιστεύουμε πως είναι ένα απολιτικό άτομο, που εκφράζεται συνήθως με απλοϊκό τρόπο, χωρίς να λαμβάνει υπόψη, ούτε να είναι σε θέση να εκτιμήσει τις πολιτικές πλευρές και επιπτώσεις αυτών που αποφασίζει να πράξει –ή να μην πράξει στο τέλος– τις επιπτώσεις εννοούμε, για τη χώρα του, καθώς και για το σύνολο του Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου. Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για κακή πρόθεση. Απλώς μπορούμε οι πάντες να τον κρίνουμε για τον τρόπο με τον οποίο επιδιώκει να υπηρετήσει τα συμφέροντα της Δύσης.

Συνεπώς, με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ υπάρχει πρόβλημα. Το γενικό πρόβλημα έχει αναλυθεί, νομίζουμε, επαρκώς τις τελευταίες εβδομάδες, άρα δεν θα ωφελούσε η όποια αναφορά σ’ αυτό εδώ το κείμενο. Πιστεύουμε, όμως, πως δεν έχει παρουσιαστεί μία πλευρά του όλου θέματος Τραμπ και αυτή είναι η σχέση του με τον αμερικανικό λαό και τους θεσμούς της μεγάλης αυτής Υπερδύναμης. Και εννοούμε, πρώτον, το γεγονός ότι το 83% των Αμερικανών πολιτών, σύμφωνα με τις σφυγμομετρήσεις, δεν τον ακολουθεί στις πολιτικές και τις γεωπολιτικές του επιλογές, τις οποίες θεωρεί βλαβερές για τις ΗΠΑ και τον Δυτικό Κόσμο γενικότερα. Αυτό σημαίνει –έστω πρόσκαιρα– πως ο κ. Ντ. Τραμπ δεν έχει λαϊκή στήριξη. Το δεύτερο που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ, είναι το ότι ο Πρόεδρος αυτόν τον καιρό δεν έχει τη στήριξη της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας σε αυτό που πράττει ή σχεδιάζει να πράξει. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι Βουλευτές και Γερουσια-στές πήγαν στην πρωτεύουσα της Δανίας και συζήτησαν με την κυβέρνηση, το ότι δεν συμφωνούν με τον Πρόεδρο στο θέμα της Γροιλανδίας!!! Τα πράγματα για τον κ. Τραμπ είναι πολύ χειρότερα, αν ληφθεί υπ’ όψη ότι το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ανακοίνωσε πως δεν συμφωνεί με τις επιλογές του Προέδρου για την Γροιλανδία. Να θυμίσουμε ότι πριν ακριβώς ένα έτος, ο κ. Τραμπ εξελέγη Πρόεδρος με μεγάλη πλειοψηφία έναντι της αντιπάλου του υποψήφιας του Δημοκρατικού Κόμματος κ. Κάμαλα Χάρρις, ενώ επέτυχε και την πλειοψηφία και στα δύο νομοθετικά σώματα.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Πρώτον, ότι ο Πρόεδρος δεν μπορεί να κυβερνήσει, εφόσον δεν έχει την πλειοψηφία στο Κογκρέσο. Δεύτερον ότι αν συνεχισθεί αυτή η θεσμική απαξίωσή του, σημαίνει ότι στις ενδιάμεσες εκλογές, του χρόνου, το κόμμα του θα υποστεί βαριά ήττα, πράγμα που θα σημαίνει και πάλι, ότι δεν θα μπορεί να κυβερνήσει!!! Σημειώνουμε, πως μία τέτοια εκδοχή τεκμηριώνει τη ρήξη του Προέδρου με το Κογκρέσο, αλλά κυρίως με το εκλογικό σώμα στις ΗΠΑ, ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Το ερώτημα, λοιπόν, προκύπτει εύλογα. Θα συνεχίσει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ να τροφοδοτεί τη ρήξη του με την Κοινή Γνώμη στη χώρα του και τις πολιτικές ηγεσίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στον Καναδά, και όχι μόνον; Και το κυριότερο: Είναι τόσο ισχυρές οι ΗΠΑ, ώστε να μην λάβουν υπόψη τους τις αντιδράσεις του συνόλου των κρατών που μόλις αναφέραμε; Προφανώς όχι. Διότι οι αριθμοί, εν προκειμένω, μας διαφωτίζουν. Οι πολίτες της Ε.Ε. των 27, συν της Βρετανίας, συν του Καναδά (θυμίζουμε πως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ συχνά έχει δηλώσει πως μέσα στα σχέδιά του είναι η προσάρτηση στην επικράτεια των ΗΠΑ και της χώρας αυτής). Όλοι μαζί, λοιπόν, οι πολίτες αυτού του μπλοκ του Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου, αριθμούν περί τα 600 εκατομμύρια, που εκτός των άλλων, είναι υψηλού εισοδηματικού, μορφωτικού και δημοκρατικού επιπέδου. Και φυσικά, θα δώσουν την έγκρισή τους στις πολιτικές ηγεσίες τους να αντιδράσουν, π.χ. θα μπορούσαν να αποφασίσουν τη μείωση των εισαγωγών προϊόντων των ΗΠΑ στις χώρες τους, ή ακόμη χειρότερα, το εμπάργκο αγοράς αμερικανικών προϊόντων στις χώρες τους!!! Αυτό, καμία Υπερδύναμη δεν πρόκειται να το αντέξει!!!

Και πάμε τώρα στο θέμα της ασφάλειας, παγκοσμίως με τον ΟΗΕ και πιο τοπικά με το ΝΑΤΟ. Με το πρώτο, δηλαδή η αντικατάσταση του ΟΗΕ από την ειρηνευτική φόρμουλα της Γάζας, δεν κάνει να ασχοληθούμε. Πάμε όμως στο δεύτερο σχέδιο του κ. Τραμπ για απαξίωση του ΝΑΤΟ. Αυτό κι αν είναι το σούπερ ακραίο! Αλλά αν μπορούσε να γίνει, θα αποτελούσε μία συμφορά για τις ΗΠΑ, διότι καμία Υπερδύναμη στον πλανήτη δεν επιβίωσε όταν στράφηκε εναντίον των δεδομένων της ισχύος της, αφήστε δε, που θα μπορούσε –πάνω στην ανάγκη– να δημιουργηθεί… άλλο ΝΑΤΟ από το μπλοκ των χωρών που προαναφέραμε, φυσικά και με την προσθήκη άλλων χωρών.

Όμως, ίσως μας παρέσυρε η… μελλοντολογία. Η κακή μελλοντολογία. Όμως, τα πράγματα έχουν αρχίσει να γίνονται δύσκολα. Και φυσικά, ταυτόχρονα, τα πράγματα γίνονται απρόσμενα εύκολα για την Κίνα, που αν συνεχιστεί η έχθρα των ΗΠΑ προς την Ευρώπη, καθώς και η ανεξήγητη συνέχιση του πολέμου από τον Πρόεδρο της Ρωσίας κ. Βλ. Πούτιν, τότε χωρίς να κινήσει το δαχτυλάκι της η πολιτική ηγεσία της ασιατικής αυτής ανερχόμενης Υπερδύ-ναμης, θα έχει ανέλπιστα γεωπολιτικά και οικονομικά οφέλη!!

Το άρθρο Το «άθλημα» της αυτοκαταστροφής… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.