Την περίοδο αυτή, τη βλέπαμε να είναι μία από τα ίδια στο πολιτικό στερέωμα, αλλά ο Πρόεδρος της ΕΛΑΣ είχε άλλα σχέδια, τα οποία ανακοίνωσε, ετεροχρονισμένα κάπως, αντί να τα είχε ανακοινώσει στην Συνέντευξη Τύπου που έδωσε στη ΔΕΘ. Έχει πολιτικό ενδιαφέρον το πράγμα. Στη ΔΕΘ, ο κ. Αλέξης Τσίπρας παρασύρθηκε, κακώς κατά τη γνώμη μας, στο κυβερνητικό νεοδημοκρατικό παιχνίδι του… «τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι», με στόχο να φανεί ότι ο Πρόεδρος της ΕΛΑΣ είναι ανεύθυνος και σκοπεύει, άμα γίνει κυβέρνηση το κόμμα του, να τινάξει στον αέρα τη δημοσιονομική κατάσταση. Ο κ. Τσίπρας, κατά την άποψή μας, μετά από μία άκρως συγκροτημένη πολιτικά, οικονομικά και οραματικά συνέντευξή του, ορθώς υποσχέθηκε την αύξηση των αποδοχών στους υγειονομικούς υπαλλήλους και στους εκπαιδευτικούς, αλλά αντί στη συνέχεια να τονίσει πως δημοσιονομική ανισορροπία έχει προκαλέσει η κυβέρνηση της παροχολογίας και των σκανδάλων και δεν πρόκειται να συμβεί κάτι παρόμοιο αν ενισχυθεί το εισόδημα των εργαζομένων και συνταξιούχων. Η δημοσιονομική ισορροπία δεν αναταράσσεται αν βελτιωθούν οι αποδοχές των πολλών, αλλά των ολίγων κομπιναδόρων.

Τέρμα με την ΔΕΘ, και πριν λίγες μέρες ο κ. Αλ. Τσίπρας, στη συνέντευξή του στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ανέτρεψε όλη την κατάσταση, κατά πολλούς πολιτικούς παρατηρητές, μεταφέροντας την όλη συζήτηση δε πολιτικό επίπεδο, δηλαδή σε ένα επίπεδο που υπερτερεί, προκαλώντας σύγχυση σε Ν.Δ., ΠΑΣΟK και όχι μόνον. Αυτό είναι το πρώτο επίτευγμα. Το δεύτερο είναι το ότι, στο σύνθημα «Μητσοτάκης ή Χάος» του Μεγάρου Μαξίμου, αντιπαράθεσε το «ή εμείς ή κανείς», σχετικά με το ποια πολιτική δύναμη μπορεί να φέρει κυβερνητική αλλαγή. Το σύνθημα, προφανώς, του Μεγάρου Μαξίμου είναι κινδυνολογικό, εγωιστικό, αλαζονικό και όχι πολύ δημοκρατι-κό. Η θέση του Προέδρου της ΕΛΑΣ είναι πολιτική και ερμηνεύει μία πραγματικότητα. Τρίτον, η αναφορά στην κυβερνητική αλλαγή, πολύ προσεκτικά, δεν αγγίζει τη Ν.Δ., αλλά εκείνον τον πολιτικό, δηλαδή τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, που είναι γεγονός ότι είναι αποτυχημένος, όχι μόνο στη συνείδηση της μεγάλης μερίδας του λαού, αλλά και στους δύο πρώην πρωθυπουργούς της Ν.Δ., δηλαδή στο ίδιο το κόμμα.

Πάμε τώρα στους άλλους αποδέκτες της νέας θέσης του Προέδρου της ΕΛΑΣ. Πρώτα, στους αρχηγίσκους και «σφραγιδοφύλακες του Κεντροαριστερού πολιτικού χώρου. Τους ζητά στην ουσία να φύγουν από το «ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο αριστερός» και τους παροτρύνει να συμπράξουν, αλλιώς η Κεντροαριστερά θα παίρνει άριστα στη «διύλιση του κώνωπα», αλλά η Νεοδεξιά των ολίγων του κ. Κυρ. Μητσοτάκη θα συνεχίσει να κυβερνά!!! Μάλιστα, δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί παρατηρητές που θυμίζουν πως η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αντιμετώπισε με επιτυχία τα προβλήματα των πολλών. Κι ας κυβερνούσε με τον εφιάλτη των Μνημονίων!!! Και τέλος, τονίζουν πως καλό θα ήταν να δώσει στον ελληνικό λαό μία κεντροαριστερή κυβέρνηση «τον ουρανό με τ’ άστρα», αλλά αφού δεν γίνεται αυτό, είναι αδήριτη ανάγκη να υπάρξει μια καλύτερη κυβέρνηση για τους πολλούς.

Τώρα, να δούμε και τον άλλον αποδέκτη της φυγής προς τα μπροστά της ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ του κ. Νίκου Ανδρουλάκη. Κάποιοι τονίζουν πως αν υπήρχαν στην Χαριλάου Τρικούπη πολιτικοί με ένστικτο και έμπνευση, θα είχαν ήδη καλέσει τον κ. Αλ. Τσίπρα να καθίσει κάτω μαζί τους και να βρουν μία, όχι πρόσκαιρη, αλλά σταθερή συνεργασία, έτσι ώστε να αποκτήσει ο τόπος κεντροαριστερή κυβέρνηση. Κι αν το έκαναν αυτό, τότε θα είχαμε μία ενδιαφέρουσα πολιτική «κόντρα ρελάνς». Αλλά δεν το έκαναν και συνεχί-ζουν, δυστυχώς, τον «διμέτωπο» που τους έχει καθηλώσει τρία χρόνια τώρα, στο δημοσκοπικό 11%. Και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος μεγάλος πολιτικός αναλυτής για να κατανοήσει πως αν συνέβαινε αυτό που προαναφέρθηκε, τότε και τα δύο κόμματα, ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, θα είχαν κάθετη δημοσκοπική άνοδο, ούτε χρειάζεται να είναι κάποιος πολιτική… διάνοια, για να κατανοή-σει το πολύ απλό, δηλαδή το ότι όταν δύο κόμματα, συμπληρωματικά ιδεολογικά, συνεργάζονται και συγκυβερνούν, τότε σε καμία περίπτωση, το ένα θα συμβεί να «σβήσει» το άλλο!!!

Τέλος, η πρόσφατη πολιτική παρέμβαση του κ. Αλέξη Τσίπρα, προφανώς απευθύνεται σε κάθε δημοκράτη Έλληνα πολίτη, που δεν είναι οπαδός ή έχει συμφέροντα με την 7χρονη διακυβέρνηση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, να στηρίξει ένα κόμμα που έχει αποδείξει ότι είναι με τους πολλούς και όχι με τους λίγους, σε δύσκολες εποχές για την πατρίδα μας!!!

Η όλη υπόθεση αποκτά, έτσι κι αλλιώς, έντονο πολιτικό ενδιαφέρον.

Το άρθρο Φθινοπωρινά πολιτικά ενδιαφέροντα… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σε δύο περίπου μήνες, ως τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, έχουμε από τον Πρόεδρο Τραμπ την έμπρακτη ομολογία, πλέον, πως η επίθεση στο Ιράν πριν έξι μήνες έχει εξελιχθεί σε βαριά ήττα. Αυτό πιστοποιείται και αποδεικνύεται από τις δηλώσεις του Προέδρου, ότι θα επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις στο Ιράν, καθώς και σε κάθε χώρα που έχει οικονομικές συναλλαγές με τη χώρα αυτή. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι πολιτικοί παρατηρητές που είχαν προβλέψει ότι το Ιράν δεν ήταν Βενεζουέλα. Αλλά οι περισσότεροι προέβλεπαν νίκη των ΗΠΑ, μέσα στον πρώτο μήνα από την έναρξη της εισβολής και την συνακόλουθη παράβαση των διεθνών κανόνων.

Τι έφταιξε; Τώρα γνωρίζουμε τι έφταιξε. Και αυτό είναι το ότι η επιχείρηση αποφασίστηκε με ένα και μοναδικό κίνητρο από τον παράξενο Πρόεδρο των ΗΠΑ και τους συνεργάτες του. Το κίνητρο ήταν η επίδειξη ισχύος. Έτσι, στο πρώτο σκέλος, της επίδειξης δηλαδή, η όλη υπόθεση είχε αίσθηση προοπτικής. Χάρις στην καθημερινή παρουσία του λαϊκιστή Προέδρου σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης του πλανήτη. Με απλά λόγια, η επίδειξη πήγε καλά. Και τροφοδοτήθηκε με μετακινήσεις αεροπλανοφόρων, συστοιχιών πυραύλων, πληροφορίες πως η ισχύς της πρώτης υπερδύναμης ήταν απόλυτη. Αυτό το τελευταίο αποδείχθηκε ότι είχε κάποια βάση σε θεωρητικό επίπεδο. Στην πράξη, όμως, η στρατιωτική ισχύς αποδείχθηκε ανίκανη να έχει αποτελέσματα στην πολεμική σύγκρουση με το Ιράν, επί έξι μήνες τώρα. Την ίδια τύχη είχε και η επίδειξη πολιτικής ισχύος, όπως ήταν φυσικό. Η πλάνη των σχεδιασμών του Λευκού Οίκου οφείλεται στο ότι πίστεψαν αυτό που θα τους συνέφερε να συμβεί. Δηλαδή, με το που κινήθηκε ο πράγματι κολοσ-σιαίες στρατιωτικός μηχανισμός των ΗΠΑ, οι Ιρανοί θα παραδίδονταν και θα εκλιπαρούσαν έλεος!!! Δεν συνέβη όμως αυτό, γιατί αποδείχθηκε από την πρώτη στιγμή της επίθεσης, πως το Ιράν ήταν καλά οπλισμένο. Και επίσης, το καθεστώς του Ιράν είχε προβλέψει τα αντίποινα που θα επιχειρούσε εναντίον χωρών του Περσικού Κόλπου, συμμάχων των ΗΠΑ.

Και φτάσαμε έτσι στους δύο μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές. Και το αμερικανικό αδιέξοδο είναι πλήρες. Η αλλοπρόσαλλη πολιτική του Προέδρου Τραμπ οδήγησε το διχασμένο καθεστώς του Ιράν να γίνει μία γροθιά, μαζί με τον Ιρανικό λαό. Ταυτόχρονα, η ίδια χαοτική πολιτική του Προέδρου Τραμπ έκοψε τις γέφυρες της πρώτης δημοκρατικής υπερδύναμης με τους φυσικούς της συμμάχους, που είναι τα 450 εκατομμύρια Ευρωπαίων, γιατί πίστεψε ο εν λόγω Πρόεδρος πως και οι Ευρωπαίοι θα λύγιζαν από την επίδειξη ισχύος των ΗΠΑ και θα συμπαρατάσσονταν σε έναν πόλεμο με το Ιράν χωρίς αιτία, τη στιγμή μάλιστα που όλες σχεδόν οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προμηθεύονται υγρά καύσιμα από το Ιράν, με διακρατικές συμφωνίες.

Άλλο κατόρθωμα, θετικό αυτό, του ρηξικέλευθου Προέδρου, ήταν το ΝΑΤΟ με ιλιγγιώδεις ταχύτητες να «εξευρωπαϊστεί» και να δείξει τα ευρωπαϊκά δόντια του, όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ απείλησε να… κατακτήσει την Γροιλανδία, δηλαδή έδαφος της Δανίας, δηλαδή έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο Πρόεδρος έκανε πίσω. Όσο για τις οικονομικές κυρώσεις κατά του Ιράν, ένα μόνο θα αναφέρουμε. Ότι δεν θα έχουν σχεδόν κανένα αποτέλεσμα, καθώς το πετρέλαιο της χώρας αυτής, που αποτελεί το συντριπτικό ποσοστό του παραγόμενου πλούτου, είναι καπαρωμένο κατά το 80% από την Κίνα, που όπως γνωρίζουμε δεν παράγει ούτε μια σταγόνα πετρελαίου!!! Και με την ευκαιρία, να υπογραμμίσουμε ότι η ανεξήγητη πολιτική του κ. Τραμπ κατόρθωσε, εκτός των άλλων, να βάλει στο παιχνίδι και τον ασιατικό γίγαντα, ο ποίος κάθε μέρα κάνει πλέον… εκκλήσεις για μετριοπάθεια!!! Έβαλε την Κίνα φανερά πλέον στο παιχνίδι, γιατί παρασκη-νιακά είναι ήδη, με την παροχή πολεμικού υλικού στο Ιράν και όχι μόνο.

Τι θα γίνει από εδώ και πέρα; Οι αντίπαλοι του κ. Τραμπ, άρα και των ΗΠΑ, θα πάνε τον Αμερικανό Πρόεδρο, φθείροντάς τον, όσο πιο κοντά μπορούν στην κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση του Νοεμβρίου. Με σκοπό να πλήξουν την ισχύ των ΗΠΑ, να διευρύνουν τον διχασμό στους πολίτες των ΗΠΑ, να αποδυναμώσουν τον αντίπαλο. Και τέλος, θα καταγράψουμε κάτι πολύ ανησυχητικό, που βγαίνει από το πρόσφατο άρθρο του έμπειρου πολιτικού κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου, στο κοινό φιλόξενο site. Ότι ίσως υπάρξει από την πλευρά Τραμπ αμφισβήτηση του αποτελέσματος της εκλογής του Νοεμβρίου, αν είναι ήττα γι’ αυτόν. Ο αρθρογράφος τονίζει, ότι νοθεία του εκλογικού αποτελέσματος στις ΗΠΑ είναι σχεδόν αδύνατη, μόνο που για να αποδειχθεί αυτό θα πρέπει να περάσουν κάποιοι μήνες διαδικασιών, που αν συμβεί αυτό, τότε οι ΗΠΑ θα μπουν σε έναν κύκλο πολιτικής κρίσης, αφού στο μεταξύ θα βιώνουν οι ΗΠΑ ενεργειακή κρίση και συνακόλουθα οικονομική κρίση!!! Μία κρίση, η οποία θα πλήξει καίρια τον Δυτικό Ελεύθερο Κόσμο, τον οποίο, ούτως ή άλλως, έχουν καταφέρει να διχάσουν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και οι συνεργάτες του.

Τελειώνοντας, μία διευκρίνηση χρειάζεται, αναφορικά με την πιθανή αμφισβήτηση του αποτελέσματος της ενδιάμεσης εκλογής. Ο μέσος Αμερικανός πολίτης περηφανεύεται –και δικαίως– για τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών της χώρας του. Φανταστείτε να κληθεί να συμβιβαστεί με το αντίθετο, όπως συμβαίνει σε χώρες τριτοκοσμικές!!!

Το άρθρο Από την ήττα στην κρίση!… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ένα από τα αριστουργήματα, τα οποία πέτυχε η ανθρώπινη διάνοια, λέγουν οι γλωσσολόγοι, είναι η ελληνική γλώσσα. Φυσικά, όχι από πατριωτισμό. Το λέγουν γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα. Έτσι, δεν χρειάζεται να καταφύγουμε στην επιστημονική γνώση, για να διαπιστώσουμε ότι η ελληνική γλώσσα δεν είναι μόνο η πιο πλούσια σε έννοιες, αλλά και η πιο διεισδυτική.

Γιατί το ρίξαμε καλοκαιριάτικα στην… γλωσσολογία; Έχουμε αφορμή. Και αυτή είναι το όνομα του νέου κόμματος ΕΛΑΣ του κ. Αλέξη Τσίπρα. Έχει τρεις προσδιοριστικές λέξεις το όνομα, η μία εκ των οποίων είναι η λέξη «συμπα-ράταξη». Και να ο θρίαμβος της ελληνικής γλώσσας. «Συμπαράταξη» σημαίνει βέβαια συσπείρωση σε ένα μέτωπο και αντιπαράθεση των κεντροαριστερών πολιτικών δυνάμεων απέναντι στην Κεντροδεξιά. Όμως, αυτή είναι μόνο μία «ανάγνωση» της λέξης. Αν, όμως, απομονωθεί το δεύτερο συνθετικό της λέξης, τότε έχουμε μία άλλη έννοια, η οποία μας παραπέμπει στον… καημό του Προέδρου του κόμματος αυτού. Και ο οποίος «καημός», είναι ότι ο πολιτικός χώρος που βρήκε στο δρόμο του και στη συνέχεια υπηρέτησε και ο ίδιος, είναι το γεγονός ότι ο κεντροαριστερός χώρος, ως ιδεολογική έννοια και κομματική πρακτική, δυστυχώς ουδέποτε λειτούργησε. Δεν έχει καν κουλτούρα «παράταξης», παρά μόνο κουλτούρα «κόμματος», καλώς εχόντων των πραγμάτων, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ π.χ. από τότε που συγκροτήθηκε ως κόμμα, είχε 14, παρακαλώ, συνιστώσες!!! Και με την ευκαιρία, να τονίσουμε ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας θα μείνει στην ιστορία, γιατί κατάφερε… το ακατόρθωτο, να συνενώσει αυτές τις συνιστώσες σε ενιαίο σύνολο και να τις κάνει πρώτο κόμμα και στη συνέχεια κυβέρνηση επί 4,5 χρόνια. Έκανε προσπάθειες πολλές, να μετατρέψει το εν λόγω κομματικό δημιούργημα σε παράταξη. Και απέτυχε παταγωδώς. Τόσο πολύ απέτυχε σ’ αυτήν του την προσπάθεια, ώστε ενώ ήταν πρωθυπουργός και αρχηγός του κυβερνητικού συνασπισμού (ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ), το δικό του κόμμα λειτούργησε πάλι με τη λογική των συνιστωσών, ακόμα και όταν ο κ. Τσίπρας, ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, έδινε τη μάχη στις Βρυξέλλες για ένα τρίτο αναπόφευκτο Μνημόνιο, όσο γινόταν πιο ήπιο. Αυτά είναι τα γεγονότα.

Πάμε τώρα στην αντίπερα όχθη, που είναι η συντηρητική παράταξη (Κεντροδεξιά, έστω). Όπως όλοι, είτε στην διακυβέρνηση της χώρας, είτε είναι στην αντιπολίτευση, κύρια κατάκτησή τους και πολύ χρήσιμη βάση στήριξης της πολιτικής τους, είναι η έννοια της παράταξης!! Και αυτό, και στις καλές και στις άσχημες συγκυρίες. Ένα μόνο παράδειγμα, από τα πολλά. Όταν στις εκλογές του 2015 ο τότε ΣΥΡΙΖΑ πήρε 36,2% και η Ν.Δ. μόνο 17,5%, δεν διασπάστηκε, δεν άρχισε την εσωστρέφεια, με αποτέλεσμα στις εκλογές που έγιναν τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, με αρχηγό τον κ. Ευάγγελος Μεϊμαράκη, να ανέβη στο 28,3%. Η έννοια της «παράταξης», που είναι υπεράνω όλων, δεν κάθεται να… διυλίσει τον κώνωπα και να καταπιεί την κάμηλον. Αλλάζει αμέσως αρχηγό το κόμμα και σώζεται η παρτίδα. Με την ίδια λογική, το 1996 η Ν.Δ. επέστρεψε στις ρίζες της, έβαλε μπροστά τον κ. Κ. Καραμανλή, που αποτελούσε επώνυμη συνέχεια της παράταξης και το 2004 κέρδισε τις εκλογές. Με απλά λόγια, το κόμμα υπάρχει για να «υπηρετεί» την παράταξη.

Τι φταίει που ο Κεντροαριστερός κομματικός χώρος δεν έχει αποκτήσει κουλτούρα παράταξης; Το θέμα είναι της αρμοδιότητας της Ιστορίας, της Κοινωνιολογίας και της Πολιτικής Επιστήμης. Τα πράγματα, τα τρέχοντα και τα τετριμμένα, μπορούμε εμείς να προσεγγίσουμε. Και αυτά είναι απογοη-τευτικά. Η Κεντροαριστερά απέκτησε από τις 26 παρελθόντος Μαΐου κομματικό φορέα, ενοποιητικό του χώρου, με αρχηγό όχι κανέναν «άγνωστο», αλλά πρώην πρωθυπουργό. Και εν τούτοις, η «συνιστωσιολογία» καλά κρατεί. Κι ας αποδεικνύεται, ήδη, έμπρακτα ότι το εκλογικό σώμα θέλει κυβερνητική αλλαγή. Γι’ αυτό με το «καλημέρα» το κόμμα του κ. Αλέξη Τσίπρα είναι δεύτερο στις δημοσκοπήσεις.

Θα τα καταφέρει ο Πρόεδρος της ΕΛΑΣ να κάνει την Κεντροαριστερά παράταξη; Δύσκολη η απάντηση. Σίγουρα θα το προσπαθήσει. Πολιτικά, νομίζουμε, θα έχει τεράστιο ενδιαφέρον η συνέχεια.

Το άρθρο Άλλο «συμπαράταξη», άλλο παράταξη… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Από το Παρίσι, την Πόλη του Φωτός, καταγράφηκαν μηνύματα προς όλο τον κόσμο. Αυτό μας πληροφορεί η σχετική ειδησεογραφία και το ρεπορτάζ. Ας μας επιτραπεί να διαφωνήσουμε. Δεν εκπέμφθηκαν απλώς μηνύματα. Καταγράφηκαν πραγματικότητες που διαμορφώνονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Η Ευρώπη αλλάζει, η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλάζει. Οι ανεκτίμητες αξίες της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, του Κοινωνικού Κράτους, της αντίληψης για το περιεχόμενο της ανθρώπινης ύπαρξης και της πολιτικής, έννοιες που από την Ευρώπη εξανθρώπισαν τον ανθρώπινο βίο, μπαίνουν και πάλι μπροστά! Βέβαια, στη βάση των νέων εποχών και αναλογιών.

Είναι εκπληκτικό. Δύο Υπερδυνάμεις, η μία επί τέσσερα χρόνια και η άλλη επί τέσσερις μήνες, χωρίς να το επιδιώξουν, δημιουργούν μία νέα Ευρωπαϊκή Ήπειρο και μας δίνουν ταυτόχρονα την εικόνα –και την βεβαιότητα– πως δεν έχουν πρόβλημα μόνο στρατηγικό και στρατιωτικό, αλλά και υπαρξιακά ηθικό!! Φυσικά, και πρόβλημα αξιοπιστίας.

Τι μας λέγουν τα μηνύματα και οι ταχύτατα διαμορφούμενες νέες πραγματι-κότητες; Πρώτον, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο, αποκτούν ταχύτατα Κοινή Άμυνα και Εξωτερική Πολιτική. Με το απίστευτο γεγονός της ομόφωνης απόφασης των 27 χωρών-μελών για αύξηση των αμυντικών δαπανών, από ποσοστό που για μερικές χώρες ήταν στο 1,2%, στο 5% για όλα τα κράτη-μέλη, πράγμα που σημαίνει περί τα 2 τρις Ευρώ για τα επόμενα χρόνια. Άρα, και λεφτά υπάρχουν. Δεύτερον, οι πολιτικές ηγεσίες των χωρών που προαναφέραμε, είπαν σταθερά «όχι» στις τυχοδιωκτικές εξάρσεις του Προέδρου των ΗΠΑ κ. Ντ. Τραμπ, με την επίθεση κατά του Ιράν. Αυτό που έκαναν, δηλαδή, πολιτικά σημαίνει πως εννοούν να παραμείνει το ΝΑΤΟ αμυντικός οργανισμός και όχι επιθετικός, όπως άλλωστε προβλέπεται και από το Καταστατικό του. τρίτον, μέσα σε έναν νέο κόσμο, που διαμορφώνεται με την πολυπλοκότητα, η Ευρώπη καταγράφει ταχύτατα αυτή τη νέα αδήριτη ανάγκη, με το να εξελίσσεται ήδη σε μία Υπερδύναμη, σίγουρα τέταρτη και εν δυνάμει Τρίτη. Δεν το λέμε μόνο εμείς αυτό. Το διατύπωσε εδώ και δύο μήνες περίπου ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατί-ας, ο κ. Εμ. Μακρόν, όταν άκουγε τις, περίπου εχθρικού περιεχομένου, επικρίσεις του Αμερικανού Προέδρου για την στάση της Ευρώπης απέναντι στον πόλεμο που άνοιξε, επιτιθέμενος στο Ιράν. Είπε τότε, ότι η Ευρώπη, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, είναι απέναντι και στις ΗΠΑ και στην Κίνα!!! Και προχθές, κατά την επέτειο της Γαλλικής Επανάστασης, ο Πρόεδρος Μακρόν δήλωσε πως είναι τιμή για τη Γαλλία που είναι πάντα μαζί με χώρες που αποτελούν τη «Συμμαχία των Προθύμων», δηλαδή των χωρών που συμπράττουν στην στρατιωτική, οικονομική, γεωστρατηγική και ηθική ενίσχυση στον αγωνιζόμενο λαό της Ουκρανίας. Και επειδή οι εποχές που ζούμε είναι ιστορικές, αναφέρουμε τις εν λόγω χώρες, που είναι, εκτός από τη Γαλλία, η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Κροατία, η Πολωνία, η Δανία, η Ελλάδα, η Σουηδία, η Νορβηγία, η Ισπανία και η Ιταλία. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν θέλουν να είναι σε αυτό το γκρουπ, είναι δικαίωμά τους. Δεν είναι ό,τι καλύτερο για την ενότητα του Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου, αλλά «η αρετή δεν διδάσκεται», όπως έλεγε πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια ο Σωκράτης. Και αυτό, γιατί «είναι δύσκολο να διδαχθεί η ηθικότητα».

Τώρα κάποιος θα πει, όλα είναι τόσο εύκολα; Φυσικά όχι, αλλά αν οι ΗΠΑ θέλουν το ΝΑΤΟ, δηλαδή τις 32 χώρες του ΝΑΤΟ να συνασπίζονται με την πολιτική ηγεσία της Υπερδύναμης αυτής, σε κάθε πόλεμο που ξεκινά, φυσικά αυτό δεν πρόκειται να γίνει από εκεί και πέρα, προφανέστατα. Προέχει το πώς θα πρέπει να είναι η Ευρώπη στη νέα δομή της, ειδικά η Ε.Ε. Φαίνεται ότι στο εξοπλιστικό κομμάτι θα είναι κοινή η προσπάθεια, με επικεφαλής τη Γαλλία, στο πολιτικό σκέλος, τη Γερμανία στο οικονομικό σκέλος (είναι η πέμπτη οικονομική δύναμη του πλανήτη) και ως Ευρώπη, συνολικά, δύο χώρες της (Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο), είναι και πυρηνικές δυνάμεις.

Το γεωστρατηγικό μέλλον των ΗΠΑ είναι άγνωστο, νομίζουμε, γιατί δεν μπορούμε να προβλέψουμε αν η πολιτική πλατφόρμα του Προέδρου Τραμπ απηχεί –και θα απηχεί– την μελλοντική θέση και τους στόχους της πρώτης Υπερδύναμης.

Πάντως, από τον επόμενο χρόνο, εκτιμάται πως η Ε.Ε. θα αλλάξει δομή και περιεχόμενο, σε αρμονία με τον παγκόσμιο ρόλο της και κάποιοι, μάλιστα, τολμηροί στις προβλέψεις τους, βλέπουν τον ταλαντούχο κ. Εμ. Μακρόν σε ηγετική θέση στην Ε.Ε., όταν και πρακτικά θα μπορεί να γίνει αυτό, αφού ο κ. Εμ. Μακρόν θα έχει συμπληρώσει τη δεύτερη προεδρική του θητεία και δεν θα είναι υποψήφιος για νέα εκλογή!!!

Υ.Γ. Και για να μην ξεχάσουμε και τα άλλα μηνύματα από το Παρίσι, αναφέρουμε το δυνατότερο, δηλαδή το ότι 25 στρατιώτες από την Ουκρανία παρήλασαν μαζί με τους Γάλλους και τους άλλους Ευρωπαίους στρατιώτες!!!

Το άρθρο H Κραταιά Ήπειρος… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σε λίγες ημέρες ο πόλεμος ΗΠΑ και Ιράν μπαίνει στον 5ο μήνα της διάρκειάς του και η Παγκόσμια Κοινότητα άκουσε πριν 6 ημέρες τον πρώην Πρόεδρο των ΗΠΑ κ. Μπαράκ Ομπάμα να δηλώνει πως ο πόλεμος αυτός είναι πιθανόν να έχει ως αποτέλεσμα, η κατάσταση που αφορά τους δύο εμπολέμους να είναι η ίδια, αυτή που υπήρχε δηλαδή πριν την επίθεση των αμερικανο-ισραηλινών στο Ιράν. Θα διαφωνήσουμε με τον επιτυχημένο διανοούμενο Πρόεδρο των ΗΠΑ. Πιστεύουμε ότι η κατάσταση θα είναι χειρότερη για τις ΗΠΑ, από εκείνη που υπήρχε πριν την επίθεση στο Ιράν. Και τούτο, διότι δεν επιτεύχθηκε τίποτε από αυτά που έχουν τεθεί ως στόχοι των ΗΠΑ κατά την έναρξη της επίθεσης. Πρώτον, η αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν δεν έγινε. Αντίθετα, με τις αποτυχημένες ενέργειες των επιτιθεμένων, το ανελεύθερο καθεστώς, δυστυχώς, ισχυροποιήθηκε. Δεύτερον, η υπόθεση με το εμπλου-τισμένο ουράνιο παραπέμφθηκε σε Τεχνικές Επιτροπές. Είθισται, όταν ένα πρόβλημα, όχι μόνο στο Ιράν, αλλά σε όλες τις χώρες, δεν μπορεί να λυθεί, να παραπέμπεται σε… Επιτροπές!!! Τρίτον, το μέγα πρόβλημα –και για το Ισραήλ– δηλαδή της δράσης της Χεζμπολάχ, με βάση τον Λίβανο, δεν αντιμετωπίστηκε. Αποτελεί το μεγάλο «αγκάθι» για κάθε συμφωνία μεταξύ των εμπλεκομένων. Θα πρέπει να δεχτούμε, πως η μη αλλαγή της κατάστασης σημαίνει πρόβλημα ύπαρξης για το Ισραήλ. Τέταρτον, οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ βρίσκονται σε τεντωμένο σχοινί, δηλαδή σε πολιτικό αδιέξοδο. Πέμπτον, για τους βαλλιστικούς πυραύλους, καμία λύση.

Να πάμε παρακάτω. Έκτον, «εξαϋλώθηκαν» οι κυρώσεις που είχε επιβάλλει στο Ιράν ο κ. Μπαράκ Ομπάμα το 2014. Αλλά υπάρχει και αλλαγή υπέρ του Ιράν. Η χώρα αυτή θα εισπράξει 300 δις δολάρια για την ανοικοδόμηση και ταυτόχρονα απελευθερώνονται τα «παγωμένα» κεφάλαια του Ιράν, καταργουμένων των σχετικών κυρώσεων, που ίσχυαν πριν την επίθεση. Έβδομον, κάποιος διακανονισμός «ψήνεται» μεταξύ Ιράν και Ομάν, για την επάνοδο του καθεστώτος είσπραξης διοδίων στα Στενά του Ορμούζ, μετά από έναν μήνα και κάτι από τώρα. Όγδοον, οι χώρες του Αραβικού Κόλπου, που έγιναν στόχοι επιθέσεων αντιπερισπασμού του Ιράν, βλέπουν ότι δεν προστατεύθηκαν από τις ΗΠΑ και επανεξετάζουν τη σχέση τους με την πρώτη Υπερδύναμη, ενώ πριν τον πόλεμο είχαν καταφέρει να αποτελούν «μαγνήτη» για τις επενδύσεις από όλο τον κόσμο. Είναι ασύλληπτο: Ο Πρόεδρος Τραμπ επαναλαμβάνει συνεχώς ότι κατόρθωσε να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ, αλλά όλοι θυμόμαστε ότι αυτό ίσχυε πριν την έναρξη της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης στις 28 Φεβρουαρίου !!

Το ερώτημα είναι, τι θα γίνει μετά την βαριά ήττα του Προέδρου κ. Ντόναλντ Τραμπ και των ΗΠΑ, στον πόλεμο με το Ιράν. Σύμφωνα με έγκυρους πολι-τικούς παρατηρητές, λύση που να διασφαλίζει, έστω στοιχειωδώς, τις αμερικανικές επιδιώξεις, δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Οι αντίπαλοι του Προέδρου κ. Τραμπ και των ΗΠΑ, που δεν είναι μόνο οι Ιρανοί, γνωρίζοντας ότι ο αμερικανός Πρόεδρος επείγεται για μία λύση αξιοπρεπή, εν όψει της επερχόμενης οικονομικής κρίσης που πλήττει τον Δυτικό Ελεύθερο Κόσμο, δεν είναι διατεθειμένοι να την επιδιώξουν με ειλικρίνεια. Εκτιμάται, ότι σκόπιμα κωλυσιεργούν, έτσι ώστε να φέρουν το αδιέξοδο όσο γίνεται πιο κοντά στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου. Γι’ αυτό, όταν οι Αμερικανοί διαπραγματευτές υποχωρήσουν σε κάποιο θέμα, θέτουν αμέσως ένα νέο. Τόσο πολύ ισχύει αυτό, ώστε ο Πρόεδρος Τραμπ, σε μία από τις αναρίθμητες δηλώσεις του, αναφώνησε ότι οι Ιρανοί τον κοροϊ-δεύουν!!!

Είναι πολλοί πλέον στην Ουάσινγκτον εκείνοι που πιστεύουν πως στόχος των Ιρανών και των Κινέζων, που κρύβονται πίσω από αυτούς, είναι να αποδυνα-μώσουν την πρώτη ηγετική δημοκρατική χώρα του πλανήτη, να προκαλέσουν οικονομική κρίση στη Δύση και να διευρύνουν τον διχασμό που επικρατεί στην αμερικανική κοινωνία. Για ευνόητους λόγους.

Εμείς πιστεύουμε ότι, ούτε κατά διάνοια ο Πρόεδρος των ΗΠΑ στερείται πατριωτισμού. Έχει, όμως, πρόβλημα υπέρτατης αυτοπεποίθησης και χάνει την ευκαιρία να επωφεληθεί από τις γνώσεις των Συμβούλων του. Επίσης, κιατά τη γνώμη μας, δεν γνωρίζει να αποκτά συμμάχους. Παράλληλα, οι σχέσεις του με την Ευρωπαϊκή Ένωση, που είχε την… αξίωση να είναι δίπλα του στην επίθεση κατά του Ιράν, ενώ είχε αρνηθεί επιδεικτικά να ενημερώ-σει τους ηγέτες της, είναι πλέον προβληματική. Και όπως γνωρίζουμε, εισέ-πραξε την αντίστοιχη ουδετερότητα της Ε.Ε. των 450 εκατομμυρίων πολιτών, υψηλού εισοδηματικού, πολιτικού και μορφωτικού επιπέδου.

Εν κατακλείδι: Ο Δυτικός Κόσμος έχει πρόβλημα με τον Πρόεδρο Τραμπ και την ακροδεξιά ομάδα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και κατ’ ανάγκη και με την πρώτη Υπερδύναμη του πλανήτη. Υπάρχει ρήγμα. Και κάτι τελευταίο, για τη «λογική» των ενεργειών του Προέδρου της Αμερικής. Ξεκίνησε την Ιρανική περιπέτεια, με το… σκεπτικό ότι αρκούσε να δηλώσει, ως Πρόεδρος των ΗΠΑ, ότι «θα φέρει το Ιράν… στη λίθινη εποχή», αν δεν πειθαρχούσε στα τελεσίγραφά του. Το πόσο λάθος είναι αυτό, το βιώνει ήδη στο πετσί του ο Δυτικός Κόσμος. Και όχι μόνον!!!

Είναι όλα μαύρα λοιπόν; Προφανώς όχι. Το σοκ από την ήττα των ΗΠΑ, έκανε να αναδειχθεί η Υπερδύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρώτα θεμελιώνοντας αξιοπιστία διεθνώς. Και μετά, ως φαίνεται σύντομα, και σε στρατιωτική, οικονομική και πολιτική ισχύ. Μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο εννοείται… Και έπειτα, ποιος ξέρει, μπορεί να μπει στο πακέτο και κάποια κοντινή Υπερδύναμη!!!

Το άρθρο Κοσμοϊστορικές Ανισορροπίες… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αυτά που συμβαίνουν στο πολιτικό σκηνικό τα τελευταία τρία χρόνια περίπου, είναι άξια περαιτέρω προσέγγισης και ανάλυσης, θετικής σίγουρα και όχι αρνητικής. Η αρνητική πλευρά των πολιτικών γεγονότων καταγρά-φηκε από τα επιτελεία των κομμάτων, για λόγους ψηφοθηρικούς κυρίως, παρά πολιτικούς.

Τι εννοούμε: Πριν από τρία χρόνια, αμέσως μετά τις εκλογές του 2023, ο τότε Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξης Τσίπρας πήρε πάνω του τις ευθύνες της εκλογικής ήττας του κόμματός του και παραιτήθηκε. Το γεγονός είναι νομίζουμε θετικό, παρά αρνητικό, αφού ένας αρχηγός κόμματος δείχνει ευθιξία και πολιτική ήθος. Αν το κόμμα είχε προχωρήσει συντεταγμένα και ρεαλιστικά στην εκλογή νέου Προέδρου, από τα σπλάχνα της Αριστεράς, η αναταραχή που ακολούθησε δεν θα υπήρχε. Όμως, τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, δεν ακολούθησαν αυτόν τον δρόμο. Προτίμησαν να επιστρέψουν και πάλι στη «λογική» των Συνιστωσών, για να καταλήξουν σε κάποια λύση. Αυτό, κατά τη γνώμη μας, ήταν λάθος, αλλά δεν ήταν αρνητικό πολιτικά, διότι αν μη τι άλλο, έδειξε ότι στα κόμματα πρέπει να υπάρχει ιδεολογική και πολιτική συνέπεια και όχι μόνο εκλογικός ρεαλισμός, όπως συνήθως συμβαίνει σε κόμματα που έχουν ασκήσει εξουσία και έχουν τη «λογική» της παράταξης.

Όταν, μετά από τους άπειρους κλυδωνισμούς, μέχρι «αυτοκτονικού συνδρό-μου», ο κ. Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε στην πολιτική σκηνή με νέο κόμμα, την ΕΛΑΣ, κάποιοι έσπευσαν να πουν ότι αυτό είναι αρνητικό για την πολιτική ζωή του τόπου. Όμως, δεν είναι. Διότι το τι είναι θετικό και το τι είναι αρνητικό το αποφασίζει, τελικά, το Εκλογικό Σώμα. Και το επιβάλλει. Έτσι εξηγείται το 11% δημοσκοπικά του κ. Αλέξη Τσίπρα, πριν ακόμα έχουμε το κόμμα και το όνομά του. Και κάπως έτσι εξηγείται και το καθηλωμένο ποσοστό, στις δημοσκοπήσεις, του ΠΑΣΟΚ, του κ. Νίκου Ανδρουλάκη, που ούτε αυτό είναι αρνητικό, αν θυμηθούμε ότι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε το κόμμα που οδήγησε τη χώρα μας στη χρεωκοπία!!!

Πάμε τώρα στη Ν.Δ. που ίδρυμα το 1974 ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμαν-λής. Φυσικό και θετικό ήταν και όχι αρνητικό, το αποτέλεσμα των εκλογών του 2019, με τη νίκη του κόμματος υπό την ηγεσία του κ. Κυριάκου Μητσο-τάκη. Θετικό ήταν και το 31,5% στον ΣΥΡΙΖΑ του τότε Προέδρου κ. Αλέξη Τσίπρα, μόνο που ο κ. Αλέξης Τσίπρας δεν το αξιοποίησε πολιτικά. Και αφού δεν το αξιοποίησε πολιτικά, φυσικό ήταν το εκλογικό σώμα να τον αφήσει τον ΣΥΡΙΖΑ πάλι στην Αξιωματική Αντιπολίτευση. Και τώρα, εδώ και δύο χρόνια, δηλαδή, που ο λαός έχει «καταβυθίσει» τη Ν.Δ. στο 24%, δημοσκοπικά, από το 41% που είχε το 2019. Και θα ήταν διπλά θετικό και όχι αρνητικό, ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης, κάνοντας εσωκομματικές εκλογές, να δώσει τη σκυτάλη στη νέα γενιά πολιτικών, αλλά δυστυχώς δεν φαίνεται να σκέπτεται να το κάνει.

Είναι καταπληκτικό: Στον ΣΥΡΙΖΑ του 2023 επιχειρήθηκε να επέλθει προσέγγι-ση του εκλογικού σώματος με την πολυδιάσπαση, στη Ν.Δ. του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτό, προφανώς, επιχειρείται με συνένωση και κοινή δράση, δημοκρατικά, των τάσεων μέσα σε αυτό το κόμμα, εναντίον της ξεπερασμέ-νης, πλέον, πολιτικής θέση του κ. Κυρ. Μητσοτάκη και των επιτελών του. Και μέσα σε αυτό το πνεύμα τοποθετείται και η σύντομη ανακοίνωση νέου κόμματος υπό τον πρώην πρωθυπουργό κ. Αντώνη Σαμαρά και από ότι προεξοφλείται και τη συναίνεση του πρώην πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή. Είναι πρωτοφανές για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Ούτε η Ν.Δ., ούτε η διακυβέρνηση της χώρας από τον κ. Κυρ. Μητσοτάκη έχει, έστω ως ίχνος, αυτό που αποκαλείται γενικά πολιτική και κοινωνική ιδεολογία. Και αυτό θα επιχειρηθεί, ευτυχώς, τους επόμενους μήνες από αυτούς που αποτελούν τη ζωντανή παρακαταθήκη της Νέας Δημοκρατίας! Φαίνεται ότι η μοίρα του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη είναι συνυφασμένη με τους πρώην πρωθυπουργούς, δύο του δικού του κόμματος και ενός του αντίπαλου κόμματος!!

Βέβαια, όταν λειτουργούν οι κανόνες και πρακτικές της δημοκρατίας, καμιά φορά συγχέεται τι είναι θετικό και τι είναι αρνητικό. Και μόνον η αναζήτηση της αλήθειας στο ερώτημα αυτό, νομίζουμε ότι δικαιώνεται το εν λόγω πολίτευμα που ανακαλύφθηκε πριν από 2.500 χρόνια, εδώ στην Ελλάδα. Και μέχρι τώρα τουλάχιστον, είναι αξεπέραστο.

Δεν θα τελειώσουμε το άρθρο αυτό, χωρίς απλή αναφορά, τώρα, στη σχέση «κόμματος» και παράταξης. Είναι μεγάλο θέμα πολιτικής πρακτικής. Στη Ν.Δ. υπάρχει η έννοια της παράταξης, καθιερωμένης και εφαρμοσμένης, στον Κεντροαριστερό όμως πολιτικό χώρο όχι. Χρήζει, νομίζουμε, αυτό ευρύτερης ανάπτυξης. Ευτυχώς, ο κ. Αλέξης Τσίπρας, συχνά το αναφέρει και απ’ ό,τι φαίνεται, θέλει να το καθιερώσει και στον Κεντροαριστερό πολιτικό χώρο, που μέχρι στιγμής λειτουργεί μόνο με κομματικά κριτήρια. Και πρέπει να τονίσουμε πως η προσπάθεια του Προέδρου της ΕΛΑΣ είναι και αυτή θετική, και όχι αρνητική!!!

Το άρθρο Πολιτική μυθολογία και πρακτική… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι σχέσεις των δύο ηγετών ου άνοιξαν πόλεμο με το Ιράν δοκιμάζονται, μας ενημερώνουν τα διεθνή ΜΜΕ. Σύμφωνα με όλες τις ανταποκρίσεις και αναλύσεις, ΗΠΑ και Ισραήλ βρίσκονται στα πρόθυρα πολιτικής αντιπαράθεσης, αναφορικά με τον πόλεμο στο Ιράν. Ήταν πάρα πολλοί εκείνοι οι πολιτικές παρατηρητές που προέβλεπαν ότι θα συμβεί αυτό, εξ αιτίας των διαφορετικών σκοπών που αποτέλεσαν τη βάση της επίθεσης των δύο συμμάχων, κατά του Ιράν. Πολύ συγκεκριμένα, το Ισραήλ, διά του πρωθυ-πουργού κ. Μπ. Νετανιάχου, επεδίωξε την όσο το δυνατόν αποδυνάμωση ενός εχθρού τους, του Ιράν. Και αν πετύχαιναν οι ΗΠΑ του κ. Ντ. Τραμπ κάτι καλύτερο και μονιμότερο, ακόμη καλύτερα. Επίσης, το Ισραήλ επεδίωξε διά του πολέμου την εξουδετέρωση του κινδύνου από την Χεζμπολάχ, που ως βάση είχε και έχει τον Λίβανο, όσον το δυνατόν πιο σύντομα. Ο Πρόεδρος Τραμπ ξεκίνησε τον πόλεμο, κατά τη γνώμη μας, με στόχο να κάνει επίδειξη ισχύος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και γενικότερα πρώτον, και δεύτερον να μεγιστοποιήσει τις καλές σχέσεις των ΗΠΑ με το Ισραήλ και το παγκόσμιο εβραϊκό κεφάλαιο. Υπογραμμίζουμε ότι βάζουμε πρώτο το θέμα της επίδειξης ισχύος της πρώτης υπερδύναμης του πλανήτη, διότι αυτό θα ταυτιζόταν με την πολιτική ιδιοσυγκρασία του κ. Ντ. Τραμπ, και δευτερευόντως της επίδειξης ισχύος προς τις άλλες υπερδυνάμεις. Και κυρίως, προς την Κίνα.

Έτσι όπως είχαν βάλει στο τραπέζι τις επιδιώξεις τους οι δύο επιτιθέμενοι, η νίκη τους θα περιελάμβανε και την απομάκρυνση από το Ιράν του εμπλουτισμένου ουρανίου και ταυτόχρονα η νίκη θα ήταν για τις ΗΠΑ, αλλά και για το Ισραήλ, ολοκληρωτική με την αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν σε προοδευτικότερα τροχιά, φυσικά με το νέο καθεστώς υπαγόμενο στις θελήσεις των ΗΠΑ. Να επισημάνουμε εδώ, ότι το θέμα του εμπλουτισμένου ουρανίου μπορούσε να διευθετηθεί με την διπλωματία, ενώ το θέμα της αλλαγής του καθεστώτος των Μουλάδων στο Ιράν βρισκόταν σε εξέλιξη επί μήνες στη χώρα αυτή, καθώς ο λαός είχε ξεσηκωθεί και σύμφωνα με πληροφορίες και ενδείξεις, υπήρχε ρήξη του στρατού με το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν. Και μάλιστα συνεζητείτο πλέον αρκετά και η περίπτωση να αναλά-βει –έστω μεταβατικά– τη διακυβέρνηση της χώρας ο γιος του Σάχη, Μεχμέ Ρεζά Παχλεβί, μέχρι η χώρα να μπει στο δρόμο για τις δημοκρατικές εξελίξεις.

Γιατί τα αναφέρουμε αυτά; Διότι πείθουν ως γεγονότα και προοπτικές, πως η επίθεση δεν έγινε από τους δύο με βάση στήριξης το ενδιαφέρον, μόνο, για τη Δημοκρατία στο Ιράν, αλλά πολύ περισσότερο για λόγους ψυχρά ιμπεριαλιστικούς. Όμως, για να παρακαμφθούν οι αρκετά σαθρές, από ηθικής απόψεως, επιδιώξεις των δύο επιτιθέμενων, θα ήταν αρκετό ο πόλεμος να λήξει νικηφόρα, το πολύ σε χρονικό διάστημα ενός μηνός από την έναρξή του, όπως άλλωστε, κάθε μέρα σχεδόν, υποστήριζε και δήλωνε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ. Έχουμε μπει στον τέταρτο μήνα του πολέμου και η νίκη δεν φαίνεται πουθενά. Οι διαπραγματεύσεις καρκινοβατούν εξ αιτίας της πα-ρελκυστικής τακτικής της Ιρανικής πολιτικής ηγεσίας και της υποκρυπτόμενης –απ’ ό,τι λένε– υποστήριξης της Κίνας στο Ιράν, με διάφορα μέσα και τρόπους.

Η όλη υπόθεση, πλέον, αποτελεί για τον Πρόεδρο Τραμπ έναν εφιάλτη, καθώς μόνο το 37% των Αμερικανών πολιτών εγκρίνει τη συνέχιση του πολέμου με το Ιράν, οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου είναι μπροστά, ακόμη και η Γερουσία στις ΗΠΑ, που υποστήριζε τον Πρόεδρο, «κάνει νερά», με τη Ρωσία οι σχέσεις των ΗΠΑ είναι στάσιμες, οι σχέσεις της πρώτης υπερδύναμης με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ηνωμένο Βασίλειο, εξ αιτίας του Προέδρου Τραμπ, είναι σε σύγκρουση, ο Αμερικανός πολίτης πληρώνει τη βενζίνη πολύ ακριβότερα, η οξύτατη ενεργειακή κρίση είναι γεγονός πλέον και η οικονομική κρίση για τον Δυτικό Κόσμο είναι επί θύραις, αν συνεχιστεί ο πόλεμος.

Είναι ρουτίνα για τους ανθρώπους που ασχολούνται με την πολιτική, ειδικών και μη, πως όταν είσαι στριμωγμένος και διαπραγματεύεσαι, τότε δεν έχεις πολλά περιθώρια να αποφύγει μια ήττα, γιατί ο αντίπαλος δεν έχει καμία προθυμία να σε διευκολύνει!!! Αλλά με την διαπραγμάτευση Τραμπ με τους Ιρανούς, έχει μπει στο τραπέζι και κάτι χειρότερο από την αδιαλλαξία του αντιπάλου. Δηλαδή, το Ιράν εν προκειμένω, έχει υιοθετήσει την ύπουλη τακτική, να δίνει κάθε τόσο την εντύπωση ότι συμφωνεί στις διαπραγματεύσεις για κάποιο σημείο τους και στη συνέχεια να αναιρεί αυτή την εντύπωση, αφού εν τω μεταξύ, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει βγει και έχει «προβλέψει» πως επίκειται συμφωνία και υπογραφή λήξης του πολέμου!!! Και αυτό, διότι αναζητεί απεγνωσμένα κάποια λύση για να την παρουσιάσει στον αμερικα-νικό λαό, ως επιτυχία.

Έτσι λοιπόν, δυστυχώς, δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποια συμφωνία, η δε παρελκυστική τακτική του καθεστώτος του Ιράν, οδηγεί τον Δυτικό Κόσμο σε οικονομική κρίση, πράγμα το οποίο προφανώς δεν ικανοποιεί μόνο το Ιράν, αλλά και την Κίνα και τη Ρωσία!!! Άλλωστε, και οι δύο προαναφερθείσες υπερδυνάμεις, αποτελούν γεωπολιτικά το μακρύ χέρι της Κίνας, με το Ιράν στη Μέση Ανατολή και με τη Ρωσία στην Ευρώπη.

Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, έχουμε, προφανώς, την ισχύ της «Παγίδας του Θουκυδίδη»… από την ανάποδη!!!

Το άρθρο Η «Παγίδα του Θουκυδίδη» ανάποδα !!!… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Χρειάστηκαν μόνο 10 μέρες από την ανακοίνωση του κόμματος του πρώην πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα, για να υπάρξει πλήρης αναταραχή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Και ανατροπή. Έχουμε και λέμε: Με την ανακοί-νωση του νέου κόμματος ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ υπήρξε το πρώτο «θύμα» και από κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, είναι τώρα τέταρτο!!! Στο Μέγαρο Μαξίμου, οι επικοινωνιολόγοι της Ν.Δ. δείχνου8ν να τα έχουν εντελώς χαμένα. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, διοχετεύουν την φόρμουλα ότι η κάθοδος του κ. Αλέξη Τσίπρα και του κόμματός του στην πολιτική αρένα… ωφελεί τη Ν.Δ., άγνωστο πως. Η όλη υπόθεση θυμίζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Γιατί; Διότι ήδη, με το «καλημέρα», η ΕΛΑΣ συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις το 13%, κατά μέσο όρο, και με βάσιμη, πολύ βάσιμη, προοπτική να ανέβει στο 17%, μετά τη διάλυση της Νέας Αριστεράς και τη δραματική κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ. Με το «καλημέρα» περίπου, η «ΕΛΠΙΔΑ» της κ. Μαρίας Καρυ-στιανού είναι τρίτο κόμμα και… έχει ο Θεός. Δηλαδή, η κ. Μαρία Καρυστια-νού παίρνει πρώην ψηφοφόρους της Ν.Δ. του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, γιατί δεν αντέχουν άλλο την ακρίβεια, την κρίση στέγης, τα σκάνδαλα και τον ευτελισμό της πολιτικής ζωής της χώρας, από την κυβέρνηση. Και φέρνει την «Πλεύση Ελευθερίας» στο όριο 3,5%, με πολύ πιθανό το κόμμα αυτό να μείνει εκτός Βουλής.

Ας βάλουμε κάτω τα πράγματα. Αν από ένα κόμμα «αρμέγουν» πολλοί, όπως από το κόμμα της Ν.Δ. (παίρνει λίγους ψηφοφόρους, προς το παρόν και ο Αλ. Τσίπρας) και κανείς στο Μέγαρο Μαξίμου δεν μπορεί να ησυχάσει από τον… «εφιάλτη» της πολύ πιθανής καθόδου στην ενεργό πολιτική του κ. Αντώνη Σαμαρά, πρώην Προέδρου της Ν.Δ. και Πρωθυπουργού. Όσοι στο Μέγαρο Μαξίμου διατηρούν κάπως την ψυχραιμία τους, παραδέχονται πως το κόμμα Σαμαρά θα πάρει υπολογίσιμο κομμάτι ψηφοφόρων από τη Ν.Δ. Δεν χρειάζεται, βέβαια, να αναλύσουμε περαιτέρω αυτήν την περίπτωση.

Και ενώ έτσι, περίπου, έχει η κατάσταση στη Ν.Δ., ο κ. Αλέξης Τσίπρας κυριαρχεί στον ευρύτατο χώρο της Κεντροαριστεράς. Παίζει μόνος του. Εννοούμε ότι κυριαρχεί, πρώτον, γιατί δεν υπάρχει άλλος, που να έχει τα πλεονεκτήματά του, δηλαδή να είναι πρώην πρωθυπουργός, να είναι ο πολιτικός που το 2012 πήρε το 4,6% του τότε ΣΥΡΙΖΑ και μέσα σε τρία χρόνια το πήγε στο 36,3% και στη διακυβέρνηση της χώρας. Όσο για τότε που έγινε αυτό, επικρατούσαν άλλες, μνημονιακές συνθήκες, είναι επιχείρημα έωλο, καθώς οι ειδικές συνθήκες διαμορφώνονται διαφορετικά στην κάθε χρονική περίοδο σε μία χώρα. Με κάτι τέτοιες θεωρίες γίνονταν από το Μέγαρο Μαξίμου οι… «εκτιμήσεις» από τα επιτελεία δύο χρόνια, με προβαλλόμενο «μόττο» ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας είναι πολιτικά «καμένο χαρτί», ενώ η κ. Μαρία Καρυστιανού είναι ένα πρόσκαιρο πολιτικό «νεφελωματάκι» και πέραν τούτου, ουδέν.

Τα πράγματα είναι τόσο απλά, που προκαλεί κατάπληξη πώς κάποιοι στη Ν.Δ. δεν τα καταλαβαίνουν, δηλαδή ο πολιτικός και κομματικός χώρος της Συντηρητικής Παράταξης υφίσταται απώλειες ψηφοφόρων, ενώ στο αντίπα-λο στρατόπεδο της Κεντροαριστεράς, γίνεται πρόσθεση σε ψηφοφόρους, εν πολλοίς και με το απλό και αληθινό επιχείρημα, πως με την συνένωση είναι δυνατό και εύκολο να υπάρξει εναλλακτική διακυβέρνηση της χώρας.

Όποιος αμφιβάλλει γι’ αυτό, δεν έχει παρά να δει την επιτυχία του κ. Αλέξη Τσίπρα στην πρόσκληση για συμπαράταξη. Και είμαστε ακόμα στην αρχή!!! Έχει καταπληκτικό ενδιαφέρον, από πολιτικής πλευράς, το γεγονός ότι 7 βουλευτές της Νέας Αριστεράς είναι ήδη στο δρόμο προς την Λεωφόρο Βασιλίσσης Αμαλίας, με πρώτους στη σειρά την κ. Έφη Αχτσιόγτλου και τον κ. Αλέξη Χαρίτση, που όλως τυχαίως είναι τα στελέχη, στα οποία ο κ. Αλέξης Τσίπρας προσέφερε την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ, η δε κ. Αχτσιόγλου, είναι εκείνη που έδωσε τη μάχη στις εσωτερικές εκλογές του τότε ΣΥΡΙΖΑ, για να αποφευχθεί η «παράδοση» του κόμματος στον άλλον υποψήφιο, τον κ. Στέφανο Κασσελάκη, συμπαθέστατο ως άνθρωπο, αλλά παντελώς άσχετο με την πολιτική και την Αριστερά!!! Ο δε κ. Αλέξης Χαρίτσης, είναι ο άνθρωπος που μέχρι πρότινος ήταν επικεφαλής της Νέας Αριστεράς!!!

Μιλάμε για τη δύναμη των συμβολισμών και της συνειρμικής στην πολιτική. Αν η ανάλυσή μας είναι σωστή, τότε σύντομα θα παραιτηθεί από την βουλευτική του έδρα και ο κ. Αλέξης Χαρίτσης και εν συνεχεία θα υπάρξει προσχώρησή του στην ΕΛΑΣ. Και θα ακολουθήσουν και οι άλλοι 5 από τους 7 βουλευτές, σήμερα της Νέας Αριστεράς, με έναν ρυθμό που θα κανονιστεί προσωπικά, από τον κ. Αλέξη Τσίπρα!!! Και κάτι τελευταίο (αυτό δεν είναι συνειρμικό, αλλά ρεαλιστική πολιτική): Τα στελέχη τα οποία θα προσχωρήσουν στην ΕΛΑΣ, λέγουν κάποιοι πολιτικοί αναλυτές, θα αποτελούν απάντηση στην προπαγάνδα των πολιτικών αντιπάλων του κ. Αλέξη Τσίπρα, ότι είχε αρχίσει να… φέρνει πολύ προς το Κέντρο!!!

Υ.Γ. Και κάτι, να μην το ξεχνάμε. Φαίνεται πως πάνε για πλήρη δικαίωση οι αναλυτές που υποστηρίζουν, καιρό τώρα, πως μέχρι τα μέσα του προ-σεχούς Ιουλίου, η ΕΛΑΣ θα είναι πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις.

Το άρθρο Πρόσωπα, κόμματα και συνειρμοί… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η επίσκεψη του Προέδρου των ΗΠΑ κ. Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο μας θυμίζει κάποια πράγματα, όχι μόνο γεωπολιτικής σημασίας, αλλά και πολιτικής λειτουργίας και αποτελεσματικότητας. Η όλη επικαιρότητα μας φέρνει στο νου την επίσκεψη του κ. Ντ. Τραμπ στη Ρωσία, τον περασμένο χρόνο. Τότε, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ πήγε στη Ρωσία και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο κ. Βλ. Πούτιν, έχοντας το πάνω χέρι στην διεθνή πολιτική σκηνή, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικανών πολιτών ήταν μαζί του. Και των Ευρωπαίων πολιτών. Παρά ταύτα, η επίσκεψη απέτυχε παταγωδώς, αφού δυστυχώς προηγήθηκε μία παρελκυστική τακτική του Ρώσου Προέδρου. Τότε, όμως, κανείς δεν επέκρινε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ για την αποτυχία του. Και αυτό γιατί έκανε φιλότιμες προσπάθειες να μειώσει την εξάρτηση της Ρωσίας από την Κίνα και να τη φέρει πιο κοντά στην Ευρώπη και στον Δυτικό Κόσμο, αλλά ο Πρόεδρος Πούτιν δεν είναι πολιτικός του διαμετρήματος του Μεγάλου Πέτρου και της Μεγάλης Αικατερίνης. Δεν αντιλαμβάνεται, δυστυχώς, ότι το μέλλον της χώρας του είναι και τώρα, όπως ήταν και τον 16^ο και τον 17^ο αιώνα, με την Ευρώπη, κάτι που πιστοποιήθηκε και τον 20^ο αιώνα με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά ας μην είμαστε απαισιόδοξοι!!! Τότε, ο κ. Ντ. Τραμπ, μετά την επίσκεψή του στη Ρωσία, αντί να συνεχίσει τις προσπάθειές του με την Ευρώπη, όπως πάντα διακήρυττε, αποφάσισε να μειώσει τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε πολεμικό υλικό και οικονομική βοήθεια προς τη δοκιμαζόμενη Ουκρανία, κάτι που ο κ. Πούτιν το εισέπραξε ως «μάννα εξ ουρανού». Πρόσκαιρα, όμως, διότι το κενό το καλύπτει άνετα η Ε.Ε.

Η εισαγωγή αυτή έχει ως στόχο να υπογραμμίσει την αλλοπρόσαλλη πολιτική που εφαρμόζει ο κ. Τραμπ, από την έναρξη της νέας προεδρικής θητείας του, αποκορύφωση της οποίας είναι η δημιουργία εχθρότητας προς την Ευρωπαϊ-κή Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο –και όχι μόνον– χωρίς να σκεφτεί ότι αυτό δεν βλάπτει μόνο τις προαναφερθείσες χώρες, αλλά και τις ΗΠΑ, και τον Δυτικό Ελεύθερο Κόσμο εν γένει.

Από χθες, λοιπόν, ο παράδοξος Πρόεδρος των ΗΠΑ βρίσκεται στο Πεκίνο για επίσημη επίσκεψη, ενώ δεν έχει πια την Ευρώπη μαζί του, με το ΝΑΤΟ να ευρωποποιείται, με τη Ρωσία να βρίσκεται σε προβληματισμό, αν πρέπει να συνεχίσει το ρόλο της «παράπλευρης» γεωπολιτικής Δύναμης, που πάντως μόνο φιλοαμερικανική δεν είναι. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, έχει ξεκινήσει εδώ και δυόμισι μήνες πόλεμο με το ιράν, που το 73% των Αμερικανών δεν τον θέλει, και που μέχρι στιγμής δεν έχει καμμία νίκη και που θα είναι έκπληξη αν μπορέσει η χώρα του να απεμπλακεί, έστω και με μία δευτερεύουσας σημασίας υποχώρηση του Ιράν!!!

Αυτή είναι η κατάσταση. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, δυστυχώς για τον Δυτικό Κόσμο, πήγε στην Κίνα με ελάχιστες δυνατότητες, αφού είναι γνωστό ότι το Ιράν είναι το μακρύ χέρι της Κίνας στη Μέση Ανατολή, πολιτικά και γεωπολιτικά, όπως κάτι τέτοιο ισχύει, ακόμα, για τη Ρωσία στον ευρωπαϊκό χώρο. Τελικά, ο ρηξικέλευθος Πρόεδρος δεν πέτυχε τίποτε στο Πεκίνο, αφού όπως αναφέρθηκε και από τον Πρόεδρο της Κίνας, πρέπει να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ, δηλαδή να υποχωρήσουν οι Ιρανοί σε κάτι που οι ίδιοι κατέστησαν διαπραγματευτικό ατού!!! Τόσο πολύ δεν πέτυχε τίποτε ο κ. Τραμπ στο Πεκίνο, ώστε επιστρέφοντας στην Ουάσινγκτον, απείλησε πάλι πως θα επιτεθεί εκ νέου στο Ιράν.

Όλα αυτά και άλλα που κανονίζονται από τις ΗΠΑ, δύο χρόνια τώρα, ένα πράγμα δείχνουν. Ότι δεν υπάρχει εκεί ούτε πολιτική, ούτε γεωπολιτική αντίληψη των πραγμάτων. Πρωτοφανές!!! Ευτυχώς που στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στον Καναδά –και όχι μόνον– έχει ωριμάσει η απόφαση για τη δημιουργία, τάχιστα και με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, Κοινής Αμυντικής και Εξωτερικής Πολιτικής. Και εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει να υλοποιείται. Ευτυχώς. Αυτό σημαίνει ότι η Δύση θα αποκτήσει πλέον γεωπολιτική αξιοπιστία.

Αλλά τι γίνεται, τι μπορεί να γίνει με τους δύο εμπόλεμους Προέδρους, Ρωσίας και ΗΠΑ; Έχουν ακόμα την ευχέρεια να στηριχτούν στη μεσολάβηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να βγουν από το αδιέξοδο. Κάποιος είπε, μεταξύ αστείου και σοβαρού, πως ΗΠΑ και Ρωσία μόνον έναν τρόπο έχουν να κερδίσουν τους πολέμους που ξεκίνησαν: Να τους σταματήσουν!!!

Το άρθρο Μόνο αν τους σταματήσουν !!!… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Χρειάστηκαν δύο μήνες από την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν για να εδραιωθεί πλέον η πεποίθηση πως ο πόλεμος, όπως είχε οργανωθεί από τις ΗΠΑ και κυρίως από τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, βρίσκεται σε πλήρες αδιέξοδο. Επίσης, κατάπληκτη η ανθρωπότητα, πληιροφορήθηκε προχθές από τον παράδοξο Πρόεδρο των ΗΠΑ, πως η απόφαση να μην πάει η αντιπροσωπεία της χώρας στις διαπραγματεύσεις του Ισλαμαμπάντ, ελήφθη από τον κ. Τραμπ σε 10 λεπτά της ώρας. Αυτοί που δεν έμειναν, βέβαια, και τόσο έκπληκτοι, είναι όσοι ασχολούνται με την πολιτική, τη διπλωματία και τα ΜΜΕ, αφού επί δύο μήνες, λόγω της δουλειάς τους, καταγράφουν την άνευ προηγουμένου διεξαγωγή του εν λόγω πολέμου, από την πρώτη Υπερδύναμη του πλανήτη!!! Φυσικά, αυτή η διαπίστωση δεν παρηγορεί κανέναν πολίτη, καμιάς χώρας, που υφίσταται ήδη τους ερασιτεχνισμούς της αμερικανικής πολιτικής ηγεσίας, αφού ο Δυτικός Ελεύθερος Κόσμος, χάρις στον κ. Ντ. Τραμπ και το ακροδεξιό «λόμπι» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που βρίσκεται πίσω του, βιώνει ήδη μια ενεργειακή κρίση, που σύμφωνα με τους ειδικούς της Παγκόσμιας Επιτροπής Ενέργειας, είναι τόσο φοβερή, που δεν έχει καμία σύγκριση με τις τρεις προηγούμενες ενεργειακές κρίσεις. Οι πρώτες άγριες συνέπειες της κρίσης φαίνονται ήδη στον Αμερικανό κατανα-λωτή, που πληρώνει την βενζίνη ακριβότερα, ενώ τα αγαθά τα οποία προ-μηθεύεται, τα βιομηχανικά, έχουν κάθετη άνοδο του κόστους, ένα κόστος το οποίο οι βιομηχανίες το φορτώνουν στον καταναλωτή, όπως παγκοσμίως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Έτσι, καταρρίπτεται το επιχείρημα κάποιων αναλυτών, που υποστήριζαν πριν δύο μήνες, πως η ενεργειακή κρίση –αν θα προέκυπτε ως συνέπεια του πολέμου στη Μέση Ανατολή– θα γονάτιζε την Ευρωπαϊκή Οικονομία και μόνο. Να προσθέσουμε εδώ, πως τώρα φαίνονται οι παρενέργειες του μέτρου της αύξησης των δασμών εισαγομένων προϊόντων, καθώς ήδη οι βιομηχανίες δούλεψαν πράγματι στις ΗΠΑ, αλλά οι καταναλωτές στερήθηκαν πλέον της δυνατότητας να αγορά-ζουν κινεζικά και ευρωπαϊκά προϊόντα που ήταν πρώτα φθηνότερα. Η Ευρώπη πλήττεται, πράγματι, από την ενεργειακή κρίση, αλλά έχει την ευχέρεια να αντέξει πιο πολύ, διότι προμηθεύεται ενεργειακά προϊόντα από χώρες του Αραβικού Κόλπου, ακόμα και από το Ιράν και από τη Ρωσία.

Γιατί, όμως, η στρατιωτική επιχείρηση που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ πριν δύο μήνες, πήγε τόσο άσχημα; Μα γιατί οργανώθηκε άσχημα, πρόχειρα και με έλλειψη γνώσης των διεθνών δεδομένων. Μόνο που αν ήταν μόνο αυτό, η εξέλιξη για τους επιτιθέμενους θα ήταν δυνατόν να καλυτερέψει. Εκείνο που υπήρξε πραγματική συμφορά, είναι το γεγονός της αλαζονικής αντίληψης του Προέδρου των ΗΠΑ, πως θα χρειάζονταν δύο εβδομάδες το πολύ για να υποτάξει το Ιράν, να υπάρξει βίαιη ανατροπή του καθεστώτος των Μουλάδων και η χώρα αυτή να παραδοθεί, κατά το κοινώς λεγόμενον. Αλλά οι επιτελείς του κ. Τραμπ και ο ίδιος, δεν έλαβαν υ’ όψη τους πως όταν μια χώρα δέχεται επίθεση, οι πολίτες γίνονται ένα με την ηγεσία, όσο κι αν η ηγεσία αυτή είναι, πράγματι, δικτατορική και εγκληματική.

Ταυτόχρονα, συνέβησαν τα εξής: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που διαθέτει συγκρο-τημένη πολιτικά ηγεσία, διαχώρισε τη θέση της απέναντι στον Πρόεδρο των ΗΠΑ και τις στρατιωτικές του πρωτοβουλίες, πρώτον γιατί δεν ενημερώθηκε, δεύτερον δεν της ζητήθηκε η γνώμη της και τρίτον, δεν είχε καμία όρεξη να διακυβεύσει τις διμερείς, από κάθε κράτος, ενεργειακές συμφωνίες με το Ιράν, δοθέντος ότι ο κ. Ντ. Τραμπ, από την ημέρα που εκλέχθηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ και πάνω από έναν χρόνο, στην αρχή σνομπάρισε την Ε.Ε. και στη συνέχεια και το Ηνωμένο Βασίλειο, για να προχωρήσει γρήγορα σε πράξεις και δηλώσεις εχθρικές απέναντι στα 450 εκατομμύρια πολιτών της Ε.Ε., συν τους πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου, συν τους πολίτες του Καναδά, χώρας που ο ρηξικέλευθος Πρόεδρος των ΗΠΑ, επανειλημμένως είχε δηλώσει ότι σκοπεύει να την προσαρτήσει!!!

Ένας χαμός έγινε, εν συνεχεία, με τις χώρες των Αραβικών Εμιράτων και του Κόλπου, που βομβαρδιζόμενες από το Ιράν, διαπίστωσαν έντρομες πως η αμερικανική προστασία ήταν μόνο… στα λόγια! Οι δε ζημίες που υφίστανται οι χώρες αυτές σε οικονομικό επίπεδο, είναι πλέον ανυπολόγιστες, αφού έχει μειωθεί ή διακοπεί η ομαλή εξαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου προς τους πελάτες τους, με άγνωστο το πότε θα αλλάξουν τα πράγματα. Να υπενθυμιστεί δε, πως οι προαναφερθείσες χώρες είναι σύμμαχοι με τις ΗΠΑ. Επίσης, πρέπει να τονίσουμε ότι οι ΗΠΑ, πράγματι παράγουν μεγάλες ποσότητες ενεργειακών προϊόντων, αλλά ταυτόχρονα είναι χώρα η οποία καταναλώνει μεγάλες ποσότητες από αυτά, καθώς είναι βιομηχανική και αγροτική ήπειρος.

Έτσι που ανακατεύτηκε το «καζάνι» από τον παράξενο Πρόεδρο τ ων ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση –και όχι μόνον– αποφάσισε ήδη να δαπανήσει πολλά δισεκατομμύρια Ευρώ για την αυτοτελή της άμυνα, αρχής γενομένης από πέρυσι, με την έγκριση 1,8 τρισεκατομμυρίων Ευρώ για τα επόμενα 10 χρόνια. Και να σκεφθεί κανείς ότι πέρυσι δεν είχαμε πόλεμο στη Μέση Ανατολή, είχαμε όμως ως Ευρωπαίοι πολίτες την εκπεφρασμένη εχθρότητα του Προέδρου των ΗΠΑ, πράγμα το οποίο είχε ως καλή συνέπεια, να ψηφιστεί ομόφωνα από τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. η απόφαση για αύξηση των αμυντικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ κάθε χώρας.

Τί γίνεται από δω και πέρα, θα πει κάποιος. Κανείς δεν ξέρει, αφού οι αποφάσεις λαμβάνονται από ένα άτομο, το οποίο στερείται συνεκτικής σκέψης, συνέπειας, σταθερότητας και επαγγελματισμού στην πολιτική. Προς το παρόν, τα πάντα είναι στον αέρα. Οι διαπραγματεύσεις μπορεί να συνεχιστούν, αλλά δεν φαίνεται πως θα έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως οι απλοί άνθρωποι λένε: «Ο Θεός να βάλει το χέρι του»!!

Υ.Γ. Η απόπειρα δολοφονίας του Προέδρου Τραμπ, αποκρουστική ενέρ-γεια, δεν φαίνεται να αλλάζει τα προβλήματα της εμπόλεμης Αμερικής. Έχει ενδιαφέρον, όμως, να ερευνηθεί αν ήταν οργανωμένη ενέργεια, ή όχι!!

Το άρθρο Αποτυχία και Αδιέξοδο… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.