Η ανθρωπιά στη χώρα μας πήρε άριστα, με όσα συνέβησαν στην εκλιπούσα Φώφη Γεννηματά, μέσα σε λιγότερο χρόνο από τις τρεις εβδομάδες. Ευτυχώς, στην Ελλάδα παραμένουμε συναισθηματικοί και ευαίσθητοι στον ανθρώπινο πόνο. Όπως άλλωστε πάντοτε ήμασταν οι Έλληνες –και παραμένουμε και τώρα– συναισθηματικοί και στην προσέγγιση των πολιτικών γεγονότων. Και πάλι ευτυχώς. Όμως, η ζωή συνεχίζεται και η πολιτική διαμάχη συνεχίζεται και οι πολιτικές εξελίξεις δεν σταματούν, όπως δεν σταματά και το ενδιαφέρον, για ένα θέμα που έχει να κάνει με την εκλογή νέας ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ. Είναι μία πολιτική εξέλιξη πολύ παράξενη. Γιατί;

Πρώτον, διότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο θεωρουμένων ως επικρατέ-στερων στην κούρσα για την ηγεσία, έχει ως σημείο αναφοράς την επιστροφή στο 1974, όταν ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου. Ο ένας εκ των υποψηφίων, ο κ. Α. Λοβέρδος, δήλωσε ευθύς εξ αρχής ότι αν εκλεγεί θα ξαναονομάσει το ΚΙΝΑΛ, ΠΑΣΟΚ. Ο άλλος εκ των υποψηφίων, ο κ. Γ. Παπανδρέου, δηλώνει μεν ότι θέλει το ΚΙΝΑΛ σε προοδευτική κατεύθυνση, πλην όμως, με το ίδιο το όνομά του «δίνει σήμα» για ανάλογη επιστροφή στο παρελθόν. Δεν έχει ξαναγίνει. Να διεξάγεται πολιτικός αγώνας με το βλέμμα στο μακρινό παρελθόν.

Δεύτερον, όλοι μαζί –και οι έξι υποψήφιοι για την αρχηγία του κόμματος– ομιλούν για την αλλαγή, όντας μέλη και στελέχη ενός κόμματος που το όνομά του είναι «Κίνημα Αλλαγής». Πολύ παράδοξο και πολύ εντυπωσιακό, αλά υπαρκτό ως πολιτικό θέμα. Τρίτον, έτσι όπως είναι τα πράγματα, μέγας προβληματισμός επικρατεί για το ποια θα είναι τελικά η πολιτική φυσιογνωμία αυτού του κόμματος, όταν αρχές προσεχούς Δεκεμβρίου, αποκτήσει καινούργιο αρχηγό. Όταν στις παρέες τίθεται τέτοιο ερώτημα, κάποιοι λένε: «Ποιο είναι το πρόβλημα; Μήπως τα άλλα κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου έχουν συγκεκριμένη ιδεολογική φυσιογνωμία και πολιτική ταυτότητα, για να έχει και το ΚΙΝΑΛ;»

Είναι υπερβολή βέβαια αυτό, αφού ούτε στην άλλη Ευρώπη ευδοκιμούν τέτοιες πολυτέλειες. Επομένως, μοιραία πρέπει να πάμε στις προβλέψεις για το ποιος εκ των έξι θα επικρατήσει τελικά, πράγματα το οποίο έχει περισσό-τερο ενδιαφέρον. Οι περισσότεροι συμπολίτες μας, λοιπόν, όσοι ασχολούνται με τα πολιτικά γεγονότα, προβλέπουν ότι θα επικρατήσει ο κ. Γ. Παπανδρέου, διότι λόγω ονόματος, είναι ο πιο «ορίτζιναλ» εκπρόσωπος της τάσης για την επιστροφή στο παρελθόν. Ο κ. Α. Λοβέρδος, που το δήλωσε αυτό πρώτος, υπήρξε άτυχος, διότι δεν μπορούσε να προβλέψει τα φοβερά γεγονότα που εν τω μεταξύ συνέβησαν στον εν λόγω κομματικό χώρο. Για τους άλλους τέσσερις υποψήφιους, η «πιάτσα» προβλέπει ότι δεν θα είναι στον δεύτερο γύρο, αλλά θα επηρεάσουν την αναμέτρηση μεταξύ των δύο επικρατέστερων προαναφερθέντων υποψηφίων.

Αναφερθήκαμε στην αρχή του παρόντος κειμένου στον συναισθηματισμό του Έλληνα πολίτη, ακόμα και όταν ψηφίζει. Αυτό, δεν είναι πάντοτε κακό διότι, κατά τη γνώμη μας, πολιτική χωρίς συναίσθημα και ευαισθησία, σίγουρα είναι επικίνδυνη. Και πάντως, δεν λειτουργεί υπέρ των πολλών. Και τις τελευταίες μέρες, με τα δραματικά γεγονότα που όλοι ζήσαμε, στην εκλογή του αρχηγού του κόμματος ΚΙΝΑΛ, έπεσε σαν ογκόλιθος το συναισθηματικό στοιχείο, με μελαγχολία, με θλίψη, με νοσταλγία, συναισθήματα τα οποία, για ευνόητους λόγους, ευνοούν την υποψηφιότητα Γ. Παπανδρέου. Ο οποίος, συναισθανόμενος ότι η επιστροφή στο 1974 δεν…. πολυενθουσιάζει, ειδικά τους νέους ψηφοφόρους, ξεκαθάρισε από την αρχή ότι το πρόγραμμά του και οι συμμαχίες του κόμματος θα είναι προς την προοδευτική κατεύθυνση, την κεντροαριστερή δηλαδή. Κατά τη γνώμη μας, αυτό το «ιδεολογικό» πρόταγμα, ενώ είναι και αυτό επιστροφή στις ρίζες του ΠΑΣΟΚ, είναι προοδευτικό, αφού είναι γνωστό ότι το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου, ήταν πράγματι, όταν ιδρύθηκε, προωθημένο κεντροαριστερό κόμμα.

Άλλωστε, τα πράγματα είναι απλά, αν τα δούμε πρακτικά. Η συμμαχική κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ, του 2012-2015, δηλαδή η κεντροδεξιά εκδοχή, έφερε το ΚΙΝΑΛ να είναι μεν τρίτο κόμμα στη Βουλή, στις εκλογές του 2019, με ποσοστό όμως 8%, δηλαδή ένα ποσοστό που ισούται με το ένα πέμπτο, σε σχέση με το πρώτο κόμμα, τη Νέα Δημοκρατία και το ένα τέταρτο περίπου του δεύτερου κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ.

Το άρθρο Το μέλλον της «Αλλαγής»… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η «Κάθοδος των 7» στο ΚΙΝΑΛ, μπορεί να μας θυμίζει πολλά πράγματα, ένα εκ των οποίων είναι η φιλοπρωτία, ως κύριο χαρακτηριστικό του Έλληνα πολίτη, κάτι το οποίο είναι προσόν, χωρίς καμιά αμφιβολία. Επίσης, κανείς δεν μπορεί να επικρίνει ένα κόμμα, γιατί έχει πολλούς υποψηφίους για την αρχηγία του, κάτι το οποίο είναι σίγουρα απόδειξη δημοκρατικότητας. Το μόνο που κάποιος ίσως να θυμηθεί, είναι η λαϊκή σοφία που μιλάει με τη ρήση «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει».

Επομένως, το θέμα είναι τι θα γίνει με το ΚΙΝΑΛ, τι θα γίνει γενικά με τον πολιτικό χώρο που εκπροσωπεί, αφού είναι βέβαιο ότι κομματικά χρειάζεται ένας φορέας που θα βρίσκεται και θα δραστηριοποιείται ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, τη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Όμως, για να εκπροσωπήσει ένας κομματικός φορέας τους ψηφοφόρους που δεν θέλουν να ψηφίσουν τη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. πρέπει πρώτα αυτός ο κομματικός φορέας να επιβιώσει. Και νομίζουμε ότι με τις νέες εξελίξεις στο ΚΙΝΑΛ, ο κίνδυνος διάλυσής του δεν φαίνεται να αντιμετωπίζεται. Και αυτό διότι: Πρώτον, γιατί ο ένας εκ των υποψηφίων αρχηγών, δηλαδή ο κ. Α. Λοβέρδος, το ξεκαθάρισε ότι αν εκλεγεί, θα καταργήσει το ΚΙΝΑΛ και θα ξαναονομάσει το κόμμα αυτό ΠΑΣΟΚ. Έχουμε προφανώς εδώ εν όψει ένα επικίνδυνο πολιτικό ρετρό. Εξάλλου, ο υποψήφιος αρχηγός κ. Γ. Παπανδρέου, ομιλεί για μία «Νέα Αλλαγή», σε ένα κόμμα που ονομάζεται ΚΙΝΑΛ και σημαίνει «Κίνημα Αλλαγής». Δεύτερον, αν δεχτούμε ότι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε η «Αλλαγή» της δεκαετίας του 1981, όταν ανέλαβε για πρώτη φορά τη διακυβέρνηση της χώρας, τότε πρέπει να συνυπολογίσουμε και την χρεωκοπία της χώρας, για την οποία τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι κατ’ εξοχήν ευθύνεται το κόμμα αυτό, η δε αναγγελία της χρεωκοπίας ανακοινώθηκε το 2010 από τον τότε πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου και σημερινό υποψήφιο Πρόεδρο του κόμματος, που κατεβαίνει με το σύνθημα «Νέα Αλλαγή». Τρίτον, έτσι όπως έχουν αυτή τη στιγμή τα πράγματα, πρέπει επειγόντως να ερευνηθεί από τους 7 υποψηφίους, σημασιολογικά, η λέξη «Αλλαγή», αλλά και το τι σημαίνει πολιτικά και κομματικά, αλλιώς έτσι αορίστως που χρησιμοποιήθηκε ως τώρα, δηλαδή από το 2015 συγκεκριμένα, δεν σημαίνει τίποτα και κακώς χρησιμοποιείται ως σύνθημα. Τέταρτον, είναι τόσο εκτός πραγματικότητας η λέξη «αλλαγή», ώστε δεν αποκλείεται νικητής της αναμέτρησης να είναι ο κ. Α. Λοβέρδος, που μιλάει για ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ, όχι όμως για ξανασερβίρισμα της επίμαχης λέξης «αλλαγή», η οποία λέξη υπήρξε –ούτως ή άλλως– βασικό συστατικό του τότε ΠΑΣΟΚ. Αυτό, όμως, εκτός του ότι σημαίνει επιστροφή στο απώτατο παρελθόν, δηλαδή στο πολιτικό τίποτε, με σύγχρονους πολιτικούς και κοινωνικούς όρους, που πιστεύουμε ότι θα σημάνει καταποντισμό του κόμματος όταν στηθούν οι κάλπες.

Σύμφωνα με κάποιους πολιτικούς παρατηρητές, ενώ στην αρχή οι προβλέψεις σημείωναν νίκη του κ. Γ. Παπανδρέου κατά την αναμέτρηση, πολύ γρήγορα εδραιώνεται η πιθανότητα ότι ο κ. ΓΑΠ να μην εκλεγεί, ή ακόμη και να μην είναι στο δεύτερο γύρο, αφού το «χαρτί» του, ως προσώπου-συμβόλου της ενότητας, άρα και της επιβίωσης του μεσαίου αυτού κόμματος, το οποίο σήμερα ονομάζεται ΚΙΝΑΛ, δεν φαίνεται να λειτουργεί στην πολιτική πιάτσα και στην ελληνική κοινωνία.

Εν τούτοις, για να μην είμαστε και εντελώς απαισιόδοξοι και απόλυτοι, καλόν είναι να περιμένουμε την απόφαση των ψηφοφόρων στις 12 και 19 Δεκεμβρίου. Και τονίζουμε με απόλυτη σοβαρότητα, ότι «και οι 7 θα είναι υπέροχοι», ενθυμούμενοι την θαυμάσια ταινία, γιατί η ίδια η Δημοκρατία δίνει το θεσμικό πλαίσιο για να είναι οι υποψήφιοι δημοκρατικοί και υπέροχοι!!!

Το άρθρο Η Κάθοδος των… 7… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μετά τις ευχάριστες ειδήσεις από τις ΗΠΑ, όσον αφορά την υγεία του Προέδρου Τραμπ και την πορεία των δημοσκοπήσεων για το πιθανό αποτέλεσμα των εκλογών της 3ης Νοεμβρίου, καιρός είναι να δούμε ένα θέμα που μπήκε σε δεύτερο πλάνο την περασμένη εβδομάδα. Εννοούμε αυτό της Συνόδου Κορυφής των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες. Άλλωστε, δεν θα μπορούσαμε να την ξεχάσουμε τη Σύνοδο αυτή, γιατί βοηθάει σ’ αυτό η καθημερινή τουρκική προκλητικότητα. Και ενώ αυτή συνεχίζεται, η «περίφημη» συζήτηση σε επίπεδο διερευνητικών επαφών, δεν έχει καν συμφωνηθεί πότε και πώς θα αρχίσει, όταν κατά το παρελθόν έχουν γίνει πολλές τέτοιες διερευνητικές συζητήσεις, χωρίς να έχουν προσφέρει κανένα αποτέλεσμα και χωρίς να έχει αλλάξει ούτε κατ’ ελάχιστον η κατάσταση στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας προς το καλύτερο.

Όπως γνωρίζουμε, στη λαϊκή θυμοσοφία οφείλεται η παροιμία «όποια νοικοκυρά δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει». Όμως, στις 24 και 25 παρελθόντος μηνός, συνέβη ένας πολιτικός τραγέλαφος. Ο οποίος δεν θα είχε συμβεί, αν είχε αποφευχθεί το «ζύμωμα» και απλά είχε αναβληθεί για μετά τις εκλογές στις ΗΠΑ η Σύνοδος Κορυφής.

Τότε, γιατί έγινε; Κατά την άποψή μας, δυστυχώς, για να συνεχιστεί η παράδοση της αναποτελεσματικότητας στην Ε.Ε. Προκειμένου να αντιμετωπίσει πολιτικού περιεχομένου προβλήματα, αφήνοντας αυτά για το μέλλον, μια τακτική, η οποία φαίνεται ότι γοητεύει την ηγεσία της και προπαντός την Καγκελάριο της Γερμανίας κ. Άνγκελα Μέρκελ.

Προσέξτε σκηνικό. Η ΕΕ –και η Γερμανία ειδικά– δεν θέλουν να επιβάλλουν κυρώσεις στην Τουρκία, γιατί υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα στη μέση, ο Πρόεδρος της Τουρκίας χρειάζεται μία ανάσα μέσα στο αδιέξοδο που έχει δημιουργήσει για τη χώρα του, καμώνεται πως γίνεται διαλλακτικός και οι ηγέτες στις Βρυξέλλες καμώνονται πως τον πιστεύουν. Ο κ. Ταγίπ Ερντογάν ελπίζει ότι αποφεύγοντας τις κυρώσεις, θα βρει να δανειστεί από διεθνές δανειστικό κεφάλαιο, αλλά δεν βρίσκει και βάζει σε κίνηση τα λεγόμενα σκάφη διερεύνησης για πετρέλαιο στις ξένες ΑΟΖ. Όμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση δηλώνει πως είναι ευχαριστημένη, διότι για μια ακόμη φορά επεσήμανε ότι αν η Τουρκία δεν σταματήσει τις προκλήσεις προς Ελλάδα και Ευρώπη, τότε θα της επιβληθούν οικονομικές κυρώσεις… Η Ελληνική Κυβέρνηση, αβοήθητη στην ουσία, δέχτηκε στις Βρυξέλλες, το μη χείρον βέλτιστον, αλλά ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, που έχει αποδείξει ότι είναι σώφρων άνθρωπος, ας σταματήσει να δηλώνει ότι είναι ευχαριστημένος από το κείμενο Συμπερασμάτων της Συνόδου, αφού γνωρίζει ότι κανείς δεν πρόκειται να το εφαρμόσει.

Δυστυχώς, το όλο σκηνικό, που αφορά στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν δεν είναι τραγέλαφος, είναι μια σκέτη πολιτική παρα-δοξότητα. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας βλέπει ότι τα δεκαετή «ανοίγματά» του σε Μέση Ανατολή, Αίγυπτο, Βαλκάνια κλπ., έχουν αποτύχει και δίνει τώρα μάχες οπισθοφυλακών στις ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου. Η ηγεσία της Ε.Ε. δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το σύνδρομο της Οικονομικής Ένωσης και τίποτε άλλο, η Γερμανία είναι καταγοητευμένη με την πολιτική των «μπαλωμάτων», η Γαλλία είναι η μόνη εκ των ισχυρών χωρών που βλέπει μακριά, χάρις στον ταλαντούχο Πρόεδρό της, οι ΗΠΑ, που θα μπορούσαν να κινήσουν τους μοχλούς της Ιστορίας, είναι τα τέσσερα τελευταία χρόνια εκτός Ιστορίας, θεληματικά και με τη «βούλα» του Προέδρου τους.

Ποια χώρα, λοιπόν, είναι πάνω στη ράχη του κύματος των πιθανών αλλαγών; Μόνον η Ελλάδα. Γιατί εδώ και δεκαετίες, από το 1974, με θαυμαστή συνέπεια όλων των κυβερνήσεων, ακολουθεί αριστουργηματικά μια σωστή πολιτική, που της επέτρεψε να μπει στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να βάλει και την Κύπρο μέσα στο Ευρώ, να αντιμετωπίσει οικονομικές κρίσεις, όχι μόνη αλλά μαζί με την Ευρωπαϊκή Οικογένεια, να έχει ήδη τις πιο πολλές και τις πιο σίγουρες συμμαχίες –και εκτός ΕΕ– να έχει επομένως προοπτική και μέλλον. Να μην μπούμε σε λεπτομέρειες σε αυτό το θέμα, για το πόσο απόλυτα ευνοϊκά θα είναι στον τομέα αυτόν τα πράγματα, αν στις 3 Νοεμβρίου αποκτήσει Πρόεδρο η Αμερική, με ισχυρή πλειοψηφία στον υποψήφιο του Δημοκρατικού Κόμματος, τον κ. Τζο Μπάιντεν.

Τελικά, μπορεί οι εκλογές στις ΗΠΑ να βγάλουν την Ε.Ε. από την ακινησία, να φέρουν τον Πρόεδρο της Τουρκίας σε επαφή με την πραγματικότητα, να βρει η κυρία Μέρκελ τον καλό της εαυτό, τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο, αφού ακόμη και η «μικρή Ελλάδα» έχει καταφέρει, με την εκπληκτική της εξωτερική πολιτική, να λειτουργεί ο χρόνος υπέρ των συμφερόντων της.

Το άρθρο Ευρωπαϊκός Πολιτικός Σουρεαλισμός εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος σπουδαίο ταλέντο στην αξιολόγηση των διεθνών πολιτικών εξελίξεων, για να κατανοήσει ότι ο Πρόεδρος της Τουρκίας. Ρ. Εντογάν βρίσκεται σε τέτοιο πολιτικό, οικονομικό και γεωπολιτικό αδιέξοδο, που σπάνια έχει καταγραφεί, τουλάχιστον τα τελευταία 10 χρόνια, για ηγέτη χώρας. Από το 2018 μέχρι σήμερα, έχει σπαταλήσει το σύνολο σχεδόν των πλεονεκτημάτων, πολιτικών και γεωπολιτικών, που διέθετε. Και τα οποία συμποσούνται στο ότι η Δύση δεν προτίθεται, λογικά, να χαρίσει στην Τουρκία στον αντίπαλο Πρόεδρο της Ρωσίας κ. Βλ. Πούτιν. Όμως, όποιος διαβάζει ιστορία, θα έχει παρατηρήσει πως οι Μεγάλες Δυνάμεις κάθε εποχής λειτουργούν, κάπως αργά μεν, αλλά σίγουρα με εναλλακτικές λύσεις, όταν τα συμφέροντά τους πλήττονται.

Έτσι λοιπόν, πρώτον, ο Πρόεδρος της γείτονος χώρας, αγνόησε την παρουσία στον Έβρο τον περασμένο χειμώνα της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεύτερον, δεν πρόσεξε ότι ο χρόνος μετρά εις βάρος της χώρας του, σχετικά με την επιδεινούμενη οικονομική της κατάσταση. Τρίτον, δεν ασχολήθηκε σχεδόν καθόλου με το νέο ρόλο που έχει αποφασίσει να διαδραματίσει η Γαλλία του κ. Εμανουέλ Μακρόν στην Ε.Ε., δηλαδή της χώρας με το πιο ισχυρό αμυντικό μηχανισμό. Ούτε που πρόσεξε ο Πρόεδρος της γείτονος, ότι το αεροπλανοφόρο «Σαρλ Ντε Γκωλ» αλωνίζει στην Ανατολική Μεσόγειο, ούτε «ψιλιάστηκε» με την προχθεσινή δήλωση του Υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας κ. Ντριάν, που τόνισε ότι «Η Τουρκία απειλεί χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν μπορούμε να αφήνουμε την ασφάλεια της Ε.Ε. σε τρίτους». Μήπως η Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Άμυνας της Ε.Ε. θα ξεκινήσει με προεξέχουσα τη Γαλλία; Τέταρτον, πράγματι η Καγκελάριος της Γερμανίας κ. Άνγκελα Μέρκελ έχει να φροντίσει τα συμφέροντα της χώρας της, που συνδέονται στενά με την Τουρκία, αλλά ως πού μπορεί να φτάσει αυτό, όταν ακυρώνονται οι διαμεσολαβητικές της παρεμβάσεις από τον Πρόεδρο της Τουρκίας, που και αυτός έχει συμφέρον να μην θιγούν τα συμφέροντα της Γερμανίας στη χώρα του; Πέμπτον, ο «καλός φίλος» της Τουρκίας, Πρόεδρος των ΗΠΑ κ. Ντ. Τραμπ, έχει σε δύο μήνες πολύ δύσκολες εκλογές και τι να κάνει; Πρέπει να μη δυσαρεστήσει τους ομογενείς της Ελλάδας ψηφοφόρους. Και τέλος, τους ηγέτες της Δύσης, όπως και όλους, τους απασχολεί ζήτημα ζωής και θανάτου, κάθε μέρα, με τον κορωνοϊό. Δεν έχουν την πολυτέλεια να άγχονται και με την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και με την αβεβαιότητα στο χώρο αυτόν να εντείνεται κάθε μέρα που περνά. 

Τι μπορεί να γίνει; Αυτό, νομίζουμε, που έχει δηλώσει επανειλημμένα ο Πρωθυπουργός της χώρας μας κ. Κυρ. Μητσοτάκης. Ότι δηλαδή, η Τουρκία δύο δρόμους έχει: ή να λογικευτεί και να συζητήσει με την Ελλάδα και την Κύπρο, ή να υποστεί οικονομικές κυρώσεις. Πιστεύουμε ότι το πρώτο είναι περισσότερο πιθανό, αλλά με όρους ανεστραμμένους πλέον για τον Πρόεδρο της γείτονος. 

Το άρθρο Του χρόνου τα γυρίσματα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.