Το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας περιέγραψε τις επιχειρήσεις ως τις μεγαλύτερες τουρκικές επιχειρήσεις των τελευταίων πέντε ετών στην περιοχή. Αν και η Τουρκία διεξάγει εδώ και αρκετά χρόνια αεροπορικές επιθέσεις σε βορειοϊρακινό έδαφος κατά Κούρδων ενόπλων και εξτρεμιστών, ωστόσο η ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων είναι μια ασυνήθιστη εξέλιξη που δείχνει ότι η Τουρκία θεωρεί ακόμα πιο επείγουσες αυτές τις επιχειρήσεις οι οποίες συνεχίζουν τον στόχο της Άγκυρας για καταστροφή θυλάκων του PKK.

Η κυβέρνηση του Ιράκ έχει περιορισμένη δυνατότητα να αντιδράσει σε αυτές τις τουρκικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, όμως αυτή η κλιμάκωση εξακολουθεί να κινδυνεύει να πυροδοτήσει διπλωματικές ρήξεις μεταξύ της Τουρκίας και του Ιράκ αναλόγως της διάρκειας και σοβαρότητας των επιχειρήσεων.

Παρά τις αντιρρήσεις του για τις επιχειρήσεις αυτές, στη βάση της παραβίασης της ιρακινής κυριαρχίας, το Ιράκ δεν έχει οικονομικό πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας, διότι εξαρτάται εν μέρει από την Τουρκία για το εμπόριό του. Επιπλέον, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Ιράκ δεν έχει τον πλήρη εδαφικό έλεγχο επί της Κουρδικής Περιοχής του Ιράκ, ούτε επί όλων των στρατιωτικών δυνάμεων που επιχειρούν στην περιοχή. Αν όμως η Τουρκία εισβάλει περαιτέρω νότια (προς το ομοσπονδιακό ιρακινό έδαφος), ή εάν διεξάγει επιχειρήσεις κοντά σε hot spot όπως η Σιντζάρ ή η πλούσια σε πετρέλαια περιοχή Κιρκούκ, το Ιράκ μπορεί να αισθανθεί υποχρεωμένο να υπερασπιστεί τον εαυτόν του θεωρητικά ή ακόμα και φυσικά, αν και παραμένει απίθανη μια βιώσιμη στρατιωτική αντίδραση.

Η Τουρκία θα παραμείνει προσηλωμένη στις αντικουρδικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ιράκ καθώς και στη γειτονική Συρία, παρά την αυξανόμενη δυσαρέσκεια των περιφερειακών και δυτικών κυβερνήσεων με την διεύρυνση του τουρκικού στρατιωτικού αποτυπώματος στο εξωτερικό.

Αν κλιμακώσει σημαντικά τις στρατιωτικές της ενέργειες στο βόρειο Ιράκ, η Τουρκία κινδυνεύει να υποστεί κυρώσεις και να χαλάσει τις διπλωματικές σχέσεις τόσο με τους γείτονές της όσο και με τις χώρες της Δύσεις, ιδιαίτερα μετά τις δυο άλλες αμφιλεγόμενες τουρκικές επιχειρήσεις στη Λιβύη και στη Συρία. Όμως η Τουρκία θα παραμείνει προσηλωμένη στην αποτροπή της ανάπτυξης ενός ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους εντός ή κοντά στα σύνορά της, που θεωρεί ως σοβαρή εδαφικό και κυριαρχικό κίνδυνο.

Η Άγκυρα επικαλέστηκε τις αυξημένες επιθέσεις σε τουρκικές βάσεις στη Συρία και στη νότια Τουρκία ως τον λόγο για τον οποίον εξαπέλυσε αυτές τις φάσεις της Επιχείρησης «Νύχια». Όμως είναι ασαφές το αν πράγματι υπήρξε αύξηση της δραστηριότητας του PKK τη Συρία και στα τουρκικά εδάφη. Αλλά αυτό που παραμένει εμφανές είναι η προσήλωση της Τουρκίας στην υποβάθμιση των δυνατοτήτων οποιονδήποτε Κουρδικών ενόπλων δυνάμεων που σχετίζονται με το PKK, τόσο εντός, όσο και εκτός Τουρκίας.

Πηγή : euro2day.gr

Οι Κούρδοι λένε συχνά ότι «δεν έχουν άλλους φίλους πέρα από τα βουνά», αναφερόμενοι στη μακρά ιστορία προδοσιών. Περίπου 30 εκατομμύρια Κούρδοι είναι διασκορπισμένοι κυρίως στη νότια Τουρκία, το βόρειο Ιράκ, τη βόρεια και ανατολική Συρία και το Ιράν. Οι νομάδες Κούρδοι, οι οποίοι περιγράφονται συχνά ως το μεγαλύτερο έθνος χωρίς κράτος, έχουν υποστεί βίαιη καταπίεση από απολυταρχικούς ηγέτες κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, κάτι που ενθάρρυνε εξτρεμιστικά κινήματα να υπερασπιστούν τα κουρδικά δικαιώματα και να διεκδικήσουν την αυτοδιάθεση.

Ο μακρύς αιώνας των Κούρδων

1920:

Οι Κούρδοι λαμβάνουν την υπόσχεση ότι θα αποκτήσουν τη δική τους γη με τη Συνθήκη των Σεβρών, μια από τις συνθήκες που έβαλαν τέλος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και διέλυσαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αλλά η υπόσχεση που έδωσαν η Βρετανία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ στους Κούρδους δεν τηρείται και η περιοχή του Μεγάλου Κουρδιστάν μοιράζεται σε διάφορα νέα κράτη.

Τούτο δεν σκότωσε το όνειρο του κουρδικού εθνικισμού και ο υπόλοιπος αιώνας θα στιγματιστεί από εξεγέρσεις και ξεσηκωμούς κούρδων φυλάρχων ενάντια στα έθνη κράτη που αντιμάχονται το αίτημα τους για αυτοδιάθεση και προσπαθούν να καταπιέσουν την κουρδική ταυτότητα.

1923:

Μετά από έναν πόλεμο ανεξαρτησίας ιδρύεται η τουρκική δημοκρατία από τον Κεμάλ Ατατούρκ , με ένα τουρκοκεντρικό, συγκεντρωτικό κράτος το οποίο αντιμετωπίζει εξεγέρσεις από κουρδικές φυλές. Στρατιωτικές δυνάμεις καταπνίγουν τις εξεγέρσεις αυτές. Αργότερα, θα θεσπιστούν μέτρα που καταπατούν τα κουρδικά δικαιώματα και την κουρδική ταυτότητα, με την κουρδική γλώσσα να απαγορεύεται και τους Κούρδους να αναγκάζονται να «τουρκοποιήσουν» τα ονόματά τους, καθώς και τα ονόματα πόλεων και χωριών.

1946:

H Σοβιετική Ένωση, η οποία κατέλαβε το Ιράν μαζί με τους συμμάχους και προσπάθησε να προσαρτήσει το βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, ενθαρρύνει τον κουρδικό εθνικισμό και την εγκαθίδρυση ενός μικρού αυτοδιοικούμενου κράτους με αυτονομία από το Ιράν με το όνομα Δημοκρατία του Μαχαμπάτ. Η βραχύβια δημοκρατία καταστρέφεται μετά την αποχώρηση των Σοβιετικών.

1958:

Ο φύλαρχος Μουσταφά Μπαραζανί, ο οποίος είχε αγωνιστεί για τη Δημοκρατία του Μαχαμπάτ, επιστρέφει στην πατρίδα του στο βόρειο Ιράκ για να ηγηθεί εξέγερσης για ένα αυτόνομο κουρδικό έθνος. Η εξέγερση οδηγεί σε πόλεμο κατά του ιρακινού κράτους ο οποίος θα διαρκέσει ως το 1970.

1962:

Το ένα πέμπτο των Κούρδων της Συρίας στην ως επί το πλείστον κουρδική βορειοανατολική περιοχή της χώρας χάνουν την συριακή υπηκοότητα, κάτι το οποίο τους εμποδίζει να εργαστούν και να σπουδάσουν και τους αφαιρεί τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και πολιτικής εκπροσώπησης. Πολλοί χάνουν τη γη τους, την οποία το κράτος έδωσε σε άραβες και ασσύριους εποικιστές.

1972:

O σάχης του Ιράν ζητάει από τον Ρίτσαρντ Νίξον, πρόεδρο των ΗΠΑ, να τον βοηθήσει να στηρίξει την εξέγερση του κ. Μπαρζανί κατά του ιρακινού κράτους. Το Ιράκ είναι φιλοσοβιετικό και ο κ. Νίξον συμφωνεί να αρχίσει την προμήθεια Κούρδων με όπλα. Ωστόσο, το 1975 ο σάχης καταλήγει σε συμφωνία με το Ιράκ, αδειάζοντας τους Κούρδους και οδηγώντας στην εγκατάλειψή τους από τους Αμερικανούς.

1978:

Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), μια ριζοσπαστική εξτρεμιστική οργάνωση, ιδρύεται από τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, τούρκο Κούρδο, με στόχο τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους με βίαια μέσα.

1984:

To PKK χρησιμοποιεί το κουρδικό βόρειο Ιράκ ως βάση για αντάρτικο πόλεμο ενάντια στην Τουρκία, ο οποίος θα συνεχιστεί με διαλείμματα για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες. Το PKK διαπράττει τρομοκρατικές φρικαλεότητες, ενώ η Τουρκία συλλαμβάνει και φυλακίζει πολιτικά δραστήριους Κούρδους.

1987-88:

Στις τελευταίες ημέρες του πολέμου ανάμεσα στο Ιράν και το Ιράκ, ο Σαντάμ Χουσσεϊν, ο μπααθιστής δικτάτορας, ξεκινάει γενοκτονία ενάντια στους Κούρδους του Ιράκ, η οποία κλιμακώνεται με επίθεση με χημικά όπλα στην κουρδική πόλη Χαλάμπτζα. Μέσα σε μια ημέρα χάνουν τη ζωή τους 5.000 άνθρωποι.

1991:

Η κυβέρνηση του αμερικανού προέδρου Τζορτζ Μπους, ενθαρρύνει κουρδική εξέγερση στο βόρειο Ιράκ, μετά την απώθηση του Σαντάμ από το Κουβέιτ στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εξέγερση καταπνίγεται από τον ιρακινό δικτάτορα. Εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδοι διαφεύγουν στις ορεινές περιοχές στα σύνορα της Τουρκίας με το Ιράκ. Η καταστροφή παρακινεί τις ΗΠΑ και άλλους δυτικούς εταίρους να δημιουργήσουν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων για να εμποδίσουν τον Σαντάμ να βομβαρδίσει τους Κούρδους. Η ζώνη θα παραμείνει σε ισχύ μέχρι την αμερικανοκίνητη επέμβαση του 2003.

2003:

Oι ΗΠΑ συνεργάζονται με τους Κούρδους του Ιράκ και την περιοχή του Κουρδιστάν κατά τη διάρκεια της εισβολής στο Ιράκ. Μετά την πτώση του Σαντάμ, η περιοχή του Κουρδιστάν του Ιράκ κερδίζει την αυτονομία της και απολαμβάνει εκρηκτική οικονομική ανάπτυξη.

2011:

Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία παρουσιάζει μια ευκαιρία στους Κούρδους της χώρας να σχηματίσουν μια αυτόνομη διοίκηση στα βορειοανατολικά της χώρας. Οι ΗΠΑ επιλέγουν έμπειρους κούρδους μαχητές των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) που διατηρούν σχέσεις με το PKK για να ηγηθούν της μάχης στη βορειοανατολική Συρία κατά του ISIS, τους σουνίτες τζιχαντιστές οι οποίοι έχουν εκμεταλλευτεί το κενό εξουσίας για να καταλάβουν τον έλεγχο μιας μεγάλης εδαφικής περιοχής στο Ιράκ και τη Συρία.

2015:

H κατάρρευση της ειρηνευτικής διαδικασίας ανάμεσα στο PKK και στο τουρκικό κράτος οδηγεί σε έκρηξη βίας. Εχθροπραξίες σημειώνονται σε πόλεις της ως επί το πλείστον κουρδικής νοτιοανατολικής Τουρκίας και ένα κύμα επιθέσεων χτυπάει τις πόλεις στα δυτικά, μεταξύ των οποίων την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.

Τη διακοπή των συνομιλιών, τις οποίες είχε προωθήσει ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και οι οποίες είχαν συνοδευτεί από μεταρρυθμίσεις με στόχο τη βελτίωση των κουρδικών δικαιωμάτων, ακολούθησε ένα κύμα συλλήψεων κούρδων ακτιβιστών και πολιτικών.

2018:

Τον Δεκέμβριο ο κ. Τραμπ πραγματοποιεί την πρώτη απειλή για απόσυρση αμερικανών στρατιωτών από τη μάχη κατά του ISIS, λέγοντας ότι οι τζιχαντιστές έχουν ηττηθεί. Μετριάζει τη θέση του σε μια μερική αποχώρηση μετά από έντονες αντιδράσεις στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό για την εγκατάλειψη των Κούρδων, οι οποίοι υπήρξαν οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά των εξτρεμιστών στη βορειοανατολική Συρία.

2019:

Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) – οι οποίες απαρτίζονται από κούρδους μαχητές, αλλά και αραβικές ομάδες που αντιτίθενται στο καθεστώς του προέδρου Μπασάρ αλ- Άσσαντ – καταφέρνουν να εξαλείψουν το ISIS από τη βορειοανατολική Συρία με τη στήριξη ενός διεθνούς συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

7 Οκτωβρίου:

Ο κ. Τραμπ ανακοινώσει ότι οι αμερικανοί στρατιώτες αποχωρούν από τα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία, όπου διενεργούν περιπολίες με την Τουρκία για να καθησυχάσουν την Άγκυρα ότι οι αυτονομιστές κούρδοι μαχητές δεν θα χρησιμοποιήσουν την περιοχή για να επιτεθούν στην Τουρκία. Η κίνηση του κ. Τραμπ ερμηνεύεται ως «πράσινο φως» σε μια τουρκική στρατιωτική επιχείρηση στα εδάφη αυτά, φέρνοντας τους κούρδους σύμμαχους των ΗΠΑ αντιμέτωπους με έναν εχθρό που θεωρούν μεγαλύτερη απειλή από το ISIS.

Πηγή : euro2day.gr

Τόσο η τουρκική επιχείρηση όσο και η αμερικανική αποχώρηση, όμως, θα έχουν το τίμημά τους. Το Ισλαμικό Κράτος είναι πιθανόν να επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την όποια μεγάλη σύγκρουση μεταξύ των Τούρκων και του SDF για να ανασυσταθεί. Εν τω μεταξύ, με την εγκατάλειψη του SDF, οι ΗΠΑ θα δυσκολευτούν να πείσουν άλλες ομάδες να διακινδυνεύσουν μια στρατηγική ευθυγράμμιση με την Ουάσινγκτον.

Οι ΗΠΑ και η Τουρκία έχουν μια μακροχρόνια διαφοροποίηση της πολιτικής τους ως προς την τύχη της βορειοανατολικής Συρίας. Οι ΗΠΑ έβλεπαν το SDF ως πολύτιμο τοπικό εταίρο που είχε σημαντική συνεισφορά στην εκστρατεία κατά του Ισλαμικού Κράτους. Από την άλλη πλευρά, η Τουρκία βλέπει εχθρικά το SDF, υποστηρίζοντας πως οι κουρδικές ένοπλες δυνάμεις που κυριαρχούν στον συνασπισμό ευθυγραμμίζονται με το PKK, που η Άγκυρα θεωρεί τρομοκρατική οργάνωση.

Παρά τις φιλοδοξίες της να αντιμετωπίσει την κουρδική παρουσία στη βορειοανατολική Συρία, η Τουρκία συγκρατούνταν λόγω του κινδύνου ακούσιων συγκρούσεων με τις ΗΠΑ και στοιχηματίζοντας πως οι ΗΠΑ θα περιόριζαν την παρουσία τους στη χώρα. Όμως τις τελευταίες εβδομάδες, με την υπομονή της να εξαντλείται και με την ανακοινωθείσα από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ αποχώρηση να μην έχει υλοποιηθεί, η Τουρκία προετοιμαζόταν να κάνει τη ριψοκίνδυνη «βουτιά» στη βορειοανατολική Συρία, ασχέτως των αμερικανικών αντιρρήσεων.

Όταν ζόρισε το πράγμα, ο Λευκός Οίκος επέλεξε να ενισχύσει μια κρίσιμης σημασίας συνεργασία με ένα στρατηγικό εταίρο, αντί να υπερασπιστεί έναν πιστό αλλά σχετικά μικρό τοπικό εταίρο. Ενώ οι Τούρκοι βλέπουν την περιοχή των συνόρων ως ένα ζήτημα κρίσιμης εθνικής σημασίας για το οποίο αξίζει να πάρουν σημαντικό ρίσκο, οι ΗΠΑ ήδη έψαχναν τρόπο να φύγουν από τη Συρία και φαίνονται απρόθυμες να τινάξουν στον αέρα τις σχέσεις με την Τουρκία για το θέμα αυτό. Άλλωστε, στα μάτια των ΗΠΑ, η στρατηγική αξία του SDF είναι σημαντικά μικρότερη από αυτήν της Τουρκίας.

Για την Ουάσινγκτον, το SDF αποδείχθηκε χρήσιμο ως ασπίδα κατά του Ισλαμικού Κράτους, με κάποιο επιπλέον όφελος για την επέκταση της αμερικανικής επιρροής στη Συρία. Από την άλλη πλευρά, παρά την ασταθή σχέση της με τις ΗΠΑ, η Τουρκία παραμένει μια σημαντική οικονομική δύναμη, έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ και καταλαμβάνει μια κρίσιμης σημασίας γεωγραφική θέση στη νότια πτέρυγα της Ρωσίας.

Παρά την υπόσχεση έναρξης της γεφύρωσης των σημαντικών διαφορών της Ουάσινγκτον με την Άγκυρα που προσφέρει η απόσυρση από τη Συρία, η απόφαση αναπόφευκτα θα έχει αρνητικές επιπτώσεις. Το SDF έχει ήδη προειδοποιήσει πως αν χρειαστεί να στρέψει την προσοχή του στη μάχη κατά της Τουρκίας, τότε θα μπορούσαν να δραπετεύσουν οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους που έχει αιχμαλωτίσει.

Η απόσυρση θα μπορούσε να περιορίσει την αμερικανική επιρροή και σε άλλες περιοχές της Συρίας που βρίσκονται υπό την κατοχή του SDF, σπρώχνοντας τη συμμαχία στην «αγκαλιά» της κυβέρνησης της Συρίας και της Ρωσίας. Θα μπορούσε να ενισχύσει την αντίληψη, στην περιφέρεια αλλά ακόμα και παγκοσμίως, πως στο τέλος, οι ΗΠΑ βάζουν σε προτεραιότητα τα συμφέροντά τους, αντί για τις συνεργασίες τους. Αυτό θα μπορούσε να βλάψει τις προσπάθειες των ΗΠΑ σε άλλες προβληματικές περιοχές του κόσμου, ιδιαίτερα την προσπάθειά τους να βρουν τοπικούς εταίρους στις επιχειρήσεις τους κατά ανταρτών

Πηγή : euro2day.gr