Και οι δύο υποψήφιοι πραγματοποιούν τις τελευταίες τους συγκεντρώσεις σε περιοχές όπου είχαν προβάδισμα στον πρώτο γύρο πριν από δύο εβδομάδες. Η Λεπέν επέλεξε τη βόρεια περιοχή Hauts-de-France. Ο Μακρόν βρίσκεται στη νότια πόλη Figeac.

Το χάσμα μεταξύ των δύο έχει διευρυνθεί από τις 10 Απριλίου σε περίπου 12 ποσοστιαίες μονάδες, καθώς οι αδυναμίες στις θέσεις της Λεπέν στην οικονομία έγιναν πιο εμφανείς και οι πολιτικοί από αριστερά και δεξιά συσπειρώθηκαν γύρω από τον Μακρόν. Επωφελείται επίσης προβάλλοντας τον εαυτό του ως «έμπειρο πολιτικό» εν μέσω του πολέμου της Ρωσίας με την Ουκρανία.

Η Λεπέν χρειαζόταν να πετύχει ένα σημαντικό πλήγμα στο debate το βράδυ της Τετάρτης, αλλά δεν τα κατάφερε. Η πολυδιαφημισμένη αναμέτρηση δεν φάνηκε να βοηθά κανέναν υποψήφιο να κερδίσει νέους ψηφοφόρους ούτε να του κόστισε πολλούς. Μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στη συνέχεια έδειξε ότι οι θεατές βρήκαν τον Μακρόν κάπως πιο πειστικό. Οι αγορές καθησυχάστηκαν.

Ο Μακρόν προηγείται της Λεπέν με 56,2% έναντι 43,8%, σύμφωνα με έναν μέσο όρο δημοσκοπήσεων που υπολόγισε το Bloomberg στις 21 Απριλίου. Είναι μικρότερη διαφορά από αυτή που είχε πετύχει πριν από πέντε χρόνια. Από την άλλη πλευρά, όμως, εάν η Λεπέν λάβει περισσότερο από το 40% των ψήφων, πιθανότατα θα αναδεικνυόταν ενδυναμωμένη, ενώ ο Μακρόν μπορεί να δυσκολευτεί περισσότερο να εφαρμόσει το μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα, ανάλογα με το πώς θα εξελιχθούν οι κοινοβουλευτικές εκλογές τον Ιούνιο.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Μεγάλη υπέρβαση χρειάζεται η Λεπέν για να κάνει την έκπληξη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Γαλλία, επιδέχονται πολλές προσεγγίσεις, ανάλογα με την πολιτική οπτική που τα κοιτάζεις.

Το 27,8% του Μακρόν, δείχνει σημαντική ποσοστιαία βελτίωση, λόγω της αποχής, οριακή όμως στον αριθμό των ψήφων, σε σχέση με τις εκλογές του 2017. Στον δεύτερο γύρο του 2017, ο Μακρόν κέρδισε με 66%, ενώ τώρα, καμία δημοσκόπηση δεν τον δείχνει πάνω από το 54%.

Οι αριθμοί από μόνοι τους δείχνουν ότι, ο Μακρόν απογοήτευσε ένα μεγάλο μέρος αυτών που τον ψήφισαν στον δεύτερο γύρο του 2017.

Για να καταλάβουμε ποιες πολιτικές, που άσκησε ο Μακρόν, απογοήτευσαν πολλούς Γάλλους, θα πρέπει να δούμε τι δείχνουν οι ποιοτικές έρευνες:

1. Ο Μακρόν ήρθε πρώτος στους πολίτες με υψηλά εισοδήματα και στους συνταξιούχους. Η Λεπέν ήρθε πρώτη στις μεσαίες ηλικίες, και στα μεσαία εισοδήματα και ο Μελανσόν στις ηλικίες από 18-25, και στα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα.

2. Ο Μακρόν έχει τα καλύτερα αποτελέσματα στο Παρίσι και στα μεγάλα αστικά κέντρα, η Λεπέν στα μεσαία αστικά κέντρα και την ύπαιθρο, ο Μελανσόν έχει τα καλύτερα ποσοστά στο Παρίσι και στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Φαίνεται, πως το «Ρεπουμπλικανικό μέτωπο», θα λειτουργήσει και πάλι, πολύ λιγότερο όμως, από ότι στις εκλογές που προηγήθηκαν και ο δεύτερος υποψήφιος ήταν ο πατέρας Λεπέν ή η κόρη του, Μαρί Λεπέν.

Στην Γαλλία, από τις αρχές της πρώτης δεκαετίας του νέου αιώνα, έχουμε την σταδιακή υποχώρηση του Κεντροδεξιού κόμματος και του Σοσιαλιστικού, με κατάληξη, οι υποψήφιοί τους, στις πρόσφατες εκλογές, να βρεθούν κάτω από το 5% του πρώτου, και κάτω από το 2% του δεύτερου.

Το κόμμα του Μακρόν γεννήθηκε μετά την εκλογή του στην Προεδρία το 2017, συγκρότησε ψηφοδέλτια για τις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν, τις οποίες κέρδισε, και έκτοτε έμεινε κόμμα σφραγίδα.

Ανάλογες είναι οι εξελίξεις και στο κόμμα της Λεπέν, η οποία έδιωξε πολλά στελέχη, που είτε δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν στην προσωπική της μετάλλαξη, έδιωξε ακόμη και τον πατέρα της και ιδρυτή του κόμματος είτε αποχώρησαν.

Το δε πολιτικό σχήμα που ηγείται ο Μελανσόν, απέχει πολύ από την μορφή του κλασικού κόμματος, μάλιστα δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός » Οι ανυπότακτοι», που χρησιμοποιεί.

Επίσης, δεν είναι τυχαίο ότι, ενώ στις προηγούμενες εκλογές, δεν πήρε θέση υπέρ κανενός υποψηφίου, γιατί ούτως ή άλλως η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων του θα ψήφιζε Μακρόν και ένα μέρος θα απείχε, σε αυτές, ζήτησε πολλές φορές να μην ψηφίσουν Λεπέν, γιατί πάνω από όλα είναι η δημοκρατία, όπως είπε το βράδυ του πρώτου γύρου.

Γιατί το έκανε αυτό όμως, την απάντηση μας την δίνει η ποιοτική ανάλυση των ψηφοφόρων του Μελανσόν για τον δεύτερο γύρο.

Σχεδόν τριχοτομημένοι εμφανίστηκαν στις πρώτες έρευνες οι ψηφοφόροι του. Το 1/3, να δηλώνει ότι θα ψηφίσει Μακρόν, το 1/3, την Λεπέν και το 1/3, ότι θα απέχει.

Η στάση αυτή των ψηφοφόρων του Μελανσόν είναι κυρίως που δημιουργεί την αβεβαιότητα για το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου, παρ’ ότι οι υποψήφιοι των τριών κομμάτων της αριστεράς (Πράσινοι, Κομμουνιστές και Σοσιαλιστές), όπως και η υποψήφια της Κεντροδεξιάς, δήλωσαν την υποστήριξή τους στον Μακρόν.

Αυτό είναι αποτέλεσμα της μεγάλης απογοήτευσης των νέων και των πολιτών με χαμηλά εισοδήματα, από την πολιτική του Μακρόν.

Η Γαλλική οικονομία βρίσκεται σε διαρκή στασιμότητα ουσιαστικά εδώ και αρκετές δεκαετίες. Χαρακτηρίζεται από υψηλό δημόσιο χρέος, χαμηλή παραγωγικότητα, σε σχέση με τις ανταγωνίστριες χώρες στο εσωτερικό της ΕΕ, αλλά και εκτός, και υψηλή σχετικά ανεργία.

Οι μεταρρυθμίσεις στην οικονομία, και στο κοινωνικό κράτος, που έγιναν μετά το Μάαστριχτ, το 1991, δεν έδωσαν ουσιαστικές απαντήσεις, γιατί δεν είχαν βάθος, ήταν μονόπλευρες υπέρ των ισχυρών οικονομικών ομάδων, και δεν έγιναν στον χρόνο που έπρεπε.

Γι’ αυτό, δεν ήταν τυχαίο το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2005, για το «Σύνταγμα», της ΕΕ, δηλαδή την κοινοτικοποίηση πολλών πολιτικών, με πρώτη εκείνη της Εξωτερικής πολιτικής, της Άμυνας και της Ασφάλειας.

Το «Σύνταγμα» της ΕΕ απορρίφθηκε με ποσοστό 55%, παρ, ότι υποστηρίχτηκε από τον Κεντροδεξιό Πρόεδρο Ζακ Σιράκ και τον Σοσιαλιστή Πρωθυπουργό Λιονέλ Ζοσπέν, από την αρνητική ψήφο των κομμάτων της αριστεράς, γιατί «συνοδευόταν» από την «Γερμανική λιτότητα», και τις ψήφους της ακροδεξιάς, γιατί «παρέδιδε» την κυριαρχία της Γαλλίας στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Το παράδοξο είναι, ότι και σήμερα ίδια είναι τα μέτωπα, η αριστερά ασκεί κριτική στην ακραία φιλελεύθερη πολιτική του Μακρόν και η ακροδεξιά στην υποβάθμιση της Γαλλίας, μέσα στα όργανα της ΕΕ και του ευρώ.

Αν προσθέσουμε και το μεταναστευτικό, που ενοχλεί κυρίως τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα και τους ακραίους συντηρητικούς, που ονειρεύονται, όπως οι ομοϊδεάτες τους Βρετανοί, το Αυτοκρατορικό τους παρελθόν, με ότι σημαίνει αυτό, τότε καταλαβαίνουμε τα αδιέξοδα της Γαλλίας.

Το άλλο παράδοξο είναι ότι, ο Μακρόν, ουσιαστικά έχει επαναφέρει την ατζέντα των δύο κυρίαρχων κομμάτων του 2005, αλλά με πιο επιθετικό τρόπο και σε ένα πολύ διαφορετικό οικονομικό και γεωπολιτικό περιβάλλον σήμερα.

Η ΕΕ, έχει υποχωρήσει οικονομικά και γεωπολιτικά, ενώ ο κόσμος είναι πολύ πιο ανταγωνιστικός και πολυπολικός.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ήταν ικανή να αποδείξει: τις μεγάλες αδυναμίες της ΕΕ σε όλα τα πεδία και ειδικά στο πεδίο της Εξωτερικής πολιτικής, της Άμυνας και της Ασφάλειας.

Το τέλος της κρίσης στην Ουκρανία, θα βρει την ΕΕ πιο αδύναμη, ειδικά στο οικονομικό και κοινωνικό πεδίο.

Η ΕΕ που κράτησε αποστάσεις από την αμυντική και τεχνολογική συμμαχία ΗΠΑ-ΜΒ-Αυστραλίας, για την ανάσχεση της Κίνας στον Ινδοειρηνικό, τελικά το ξεπέρασε, και ο Μακρόν, που μάλιστα την κατήγγειλε με έντονο τρόπο, γιατί οι Γαλλικές αμυντικές βιομηχανίες έχασαν ένα μεγάλο συμβόλαιο προμήθειας υποβρυχίων στην Αυστραλία, βρήκε τελικά παρηγοριά στις πωλήσεις των Ραφάλ και των Μπελαρά στην Ελλάδα.

Είναι βέβαιο ότι, οι γεωπολιτικές εξελίξεις είναι ραγδαίες, ο Μακρόν και η αντίπαλός του Λεπέν, δεν φαίνεται να μπορούν να δώσουν πειστικές απαντήσεις στους Γάλλους, πολύ περισσότερο στους λαούς των άλλων χωρών μελών της ΕΕ.

Μάλιστα, χώρες, που μέχρι τώρα, όπως η Φιλανδία και η Σουηδία, αλλά και η Νορβηγία ακόμη, που δεν σκεφτόταν ποτέ την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ, οι δύο πρώτες μέχρι το Καλοκαίρι, φαίνεται, θα το αποφασίσουν.

Ο κόσμος στρατικοποιείται, νέο Ψυχροπολεμικό μέτωπο άνοιξε στην Ευρώπη, ανοίγει και στην Κεντρική και Ανατολική Ασία.

Ο Πούτιν, που ένιωθε ανασφάλεια από την επέκταση του ΝΑΤΟ, δεν τα μέτρησε καλά. Η Ουκρανία καταστρέφεται, αλλά θα θυμίζει όλο και πιο πολύ την Πολωνία, στην εχθρότητα απέναντι στην Μόσχα.

Η Ρωσία αποκαλύπτει τις στρατιωτικές αδυναμίες της και μπαίνει σε τροχιά μεγάλης οικονομικής, κοινωνικής και γεωπολιτικής κρίσης.

Η παγκοσμιοποίηση, δείχνει να έχει δομικά προβλήματα, αφού πλέον όπως αναπτύσσεται  δημιουργεί περισσότερα προβλήματα, από αυτά που λύνει, και δείχνει να υποχωρεί. Η επόμενη ημέρα της γεωπολιτικής και ενεργειακής κρίσης, φαίνεται θα είναι μεγάλη και σκοτεινή, οι αβεβαιότητες ακόμη πιο μεγάλες, και το ερώτημα είναι, πως θα αντιδράσει η Κίνα και οι άλλες αναπτυσσόμενες χώρες, που ηγούνται πλέον τις παγκοσμιοποίησης.

Έχει η Ουάσιγκτον, μαζί με τους συμμάχους της, την δυνατότητα να επαναδιαμορφώσουν τον παγκόσμιο παραγωγικό και εμπορικό καταμερισμό ή θα υπάρξει μια συμφωνία και για πόσο καιρό, μεταξύ των δύο μπλοκ;

Ο ανατολικός γείτονάς μας, φαίνεται να βρίσκει ρόλο, και μάλιστα σημαντικό, στο νέο ασταθές περιβάλλον, εμείς;

Εμείς, που μόνο η σταθερότητα μας χρειάζεται και σε αυτήν έχουμε συνηθίσει τις τελευταίες δεκαετίες, τι θα κάνουμε;

Ασφαλώς, δεν υπάρχει ευθεία προέκταση των εξελίξεων της Γαλλίας στην χώρα μας, επειδή όμως, δεν φαίνεται να έχουμε συνειδητοποιήσει ότι, τα προβλήματα σε εμάς, είναι πολύ πιο μεγάλα και περισσότερα, πρέπει να σκεφτούμε και να κάνουμε πολλά περισσότερα και σε μικρότερο χρόνο, μπορούμε;

Πηγή: tovima.gr

Το άρθρο Γαλλικές εκλογές και νέες αβεβαιότητες στον κόσμο… Του Γιάννη Μαγκριώτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στις 13 Απριλίου η Μαρίν Λεπέν έδωσε συνέντευξη Τύπου για να παρουσιάσει τις θέσεις της για την εξωτερική πολιτική. Η παρουσίαση ήταν μια ενδιαφέρουσα ανάπτυξη της ρωσικής πολιτικής – στα γαλλικά…

Παρ’ όλο που η ίδια δήλωσε πως αν εκλεγεί η Γαλλία θα εγκαταλείψει την ολοκληρωμένη διοίκηση του ΝΑΤΟ, αλλά όχι το άρθρο 5 της Συμμαχίας.

Στη συνέχεια διακήρυξε το χαριτωμένο «ούτε Μόσχα ούτε Μπάιντεν».

Και κατέληξε ότι η αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής ασφάλειας δεν μπορεί να συνεχιστεί μόνο με το ΝΑΤΟ που είναι ένας «πολεμοχαρής οργανισμός» – και γι’ αυτό άλλωστε, προσθέτω εγώ, πολεμάει στο Γκρόζνι, στην Οσετία, στην Κριμαία, στο Αλέπι, στο Ντονμπάς και στην υπόλοιπη Ουκρανία…

Φυσικά η υποψήφια για τη γαλλική Προεδρία της Δημοκρατίας είχε ήδη φροντίσει να ταχθεί εναντίον των κυρώσεων κατά της Ρωσίας σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο.

Δεν ξέρω αν η Λεπέν τα λέει αυτά δωρεάν ή λόγω κάτι περίεργων δανείων από ρωσικές τράπεζες.

Πάντως και στην Ελλάδα τα έχουμε ακούσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από τον Κουτσούμπα ή τον Βελόπουλο, διάφορους ακροαριστερούς ή ακροδεξιούς φιλορώσους και αντιδυτικούς.

Αλλά τουλάχιστον οι δικοί μας εξαντλούνται σε αρλούμπες στο Twitter. Ενώ η Λεπέν διεκδικεί την προεδρία της μοναδικής πυρηνικής δύναμης της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Γι’ αυτό η απειλή είναι σοβαρή και διπλή.

Είναι η απειλή λαϊκιστικής εκτροπής που περιέγραψε ο Μητσοτάκης στο Φόρουμ των Δελφών.

Και η γεωπολιτική απειλή που κινδυνεύει να οδηγήσει τη Δυτική Ευρώπη σε υπό κάποιας μορφής ρωσική συγκυριαρχία ή σε ένα είδος «φινλανδοποίησης».

Και οι δύο απειλές προϋπήρχαν. Η πρώτη μάλιστα είχε εκδηλωθεί έντονα τη δεκαετία του 2010 με αφορμή την κρίση του χρέους και του ευρώ.

Αυτή τη φορά όμως εκδηλώνονται ταυτοχρόνως και κυρίως με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Σαν μέρος ενός κοινού σχεδίου.

Οι δυνάμεις του λαϊκισμού φαίνεται να αντιλήφθηκαν ότι δεν κατάφεραν να εκτροχιάσουν την Ευρώπη το διάστημα 2014-17 επειδή δεν τους το επέτρεψαν τελικά οι γενικότεροι γεωπολιτικοί συσχετισμοί. Και είναι αλήθεια.

Θυμίζω ότι η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αναζητούσε να τυπώσει δραχμές στη Ρωσία. Και ο Πούτιν (που τότε δεν ήθελε να συγκρουστεί με την Ευρωπαϊκή Ενωση) όχι μόνο δεν το υποστήριξε, αλλά το «κάρφωσε» στον Φρανσουά Ολάντ – το αποκάλυψε ο ίδιος ο γάλλος πρώην πρόεδρος στα απομνημονεύματά του…

Την ίδια περίοδο (άνοιξη 2015) η Μαρίν Λεπέν μού είχε αναλύσει αυτοπροσώπως σε συνέντευξη στο Mega ότι η λυδία λίθος για την τότε ελληνική κυβέρνηση είναι η αποσύνδεσή της από το ευρώ και τον συσχετισμό που εκπροσωπεί. Διότι διαφορετικά θα ηττηθεί.

Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, το σενάριο της αποσταθεροποίησης παίζεται τώρα σε δύο επίπεδα. Σαν να έχουν εκτιμήσει ότι το ένα δεν μπορεί να βαδίσει χωρίς το άλλο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες.

Αφενός για το ενδεχόμενο να εκτροχιαστεί μια μεγάλη χώρα όπως η Γαλλία με εκλογή της Λεπέν στις 24 Απριλίου.

Αφετέρου για τη δυνατότητα να διατηρηθεί ενιαία η στάση της Ευρώπης απέναντι στη Ρωσία.

Ούτως ή άλλως, όμως, ανοίξαμε δουλειά για μήνες.

Ντρέιφους

Διαβάζω ότι η απολογία της Ελ. Τουλουπάκη για την υπόθεση «Παπαγγελόπουλος and friends» κράτησε δεκατέσσερις ώρες. Αν κατάλαβα καλά, υποστήριξε ότι η περίπτωσή της μοιάζει πολύ με την υπόθεση Ντρέιφους.
Καμία αντίρρηση. Κάθε κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να υπερασπιστεί όπως νομίζει τον εαυτό του. Ακόμη περισσότερο που δεν εύκολο να ερωτηθεί και ο Ντρέιφους.
Ευτυχώς φιλική της εφημερίδα αποφάνθηκε ότι «αποδόμησε όλες τις κατηγορίες η Ελ. Τουλουπάκη» (Εφ. Συν, 13/4). Δυστυχώς δεν αποφάνθηκαν ακόμη το Δικαστικό Συμβούλιο ή το Ειδικό Δικαστήριο.
Σύμφωνα πάντως με τον συνήγορό της, η πρώην Εισαγγελέας Διαφθοράς υπερασπίστηκε «τον θεσμικό της ρόλο, το κράτος δικαίου και τη δικαστική ανεξαρτησία».
Ελπίζω και τον Ντρέιφους!

Χωρίς Πρωθυπουργό

Πρώτα τσακωθήκαμε ποιος θα είναι η επόμενη κυβέρνηση πριν καν μάθουμε πότε θα γίνουν εκλογές.
Ο Μητσοτάκης είπε ότι θα πάρει αυτοδυναμία, αλλά δεν θα χαλάσει ο κόσμος αν βρει και κανέναν συνεταίρο – πάντως όχι τον Τσίπρα…
Ο Τσίπρας προσφέρθηκε να κάνει μια προοδευτική κυβέρνηση tutti frutti γιατί διαφορετικά δεν βγαίνουν οι αριθμοί για να διώξει τον Μητσοτάκη.
Ο Παπανδρέου μίλησε για «προοδευτική διακυβέρνηση» και δεν βρήκε την ψήφο του μόλις οι Πασόκοι υποψιάστηκαν ότι μπορεί να εννοεί τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Ανδρουλάκης λέει ότι θα αποφασίσει μετά τις εκλογές και ανάλογα με τι θα πάρει το ΠαΣοΚ. Εως εδώ, μια χαρά.
Μόνο που ο Ανδρουλάκης είπε και κάτι ακόμα. Πως σε μια κυβέρνηση συνεργασίας δεν θα δεχθεί για Πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα.
Κανένα πρόβλημα. Υποθέτω άλλωστε πως ούτε ο Μητσοτάκης ή ο Τσίπρας δέχονται για Πρωθυπουργό τον Ανδρουλάκη.
Συνεπώς θα έχουμε τις πρώτες εκλογές με απλή αναλογική και την επόμενη μέρα δεν θα ψάχνουμε μόνο κυβερνητική πλειοψηφία αλλά και Πρωθυπουργό.
Και το ερώτημα είναι απλό. Αν είναι πρώτο κόμμα ο Ανδρουλάκης, μπορεί να κάνει ό,τι νομίζει. Αλλά αν δεν είναι, γιατί το πρώτο κόμμα να αποδεχθεί την απαίτηση του Ανδρουλάκη;
Ούτως ή άλλως, αν δεν προκύψει λύση, θα γίνουν ξανά εκλογές με ενισχυμένη αναλογική και το πρώτο κόμμα θα βγει σοβαρά ενισχυμένο σε ψήφους και σε έδρες.
Εχει κάθε λόγο δηλαδή να μην αποδεχθεί όποια προϋπόθεση θέτει ο Ανδρουλάκης για τη δημιουργία μιας κυβέρνησης, την οποία ούτως ή άλλως θα θέλει να αποφύγει.
Συνεπώς τρία πράγματα μπορούν να συμβούν.
Είτε νέες εκλογές.
Είτε να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς το πρώτο κόμμα με ό,τι αυτό σημαίνει για την ομαλή πορεία της δημοκρατίας.
Είτε το ΠαΣοΚ θα είναι πρώτο κόμμα και τότε ο Ανδρουλάκης έχει τη δυνατότητα να μη γίνει ο ίδιος Πρωθυπουργός ώστε να σχηματιστεί κυβέρνηση.
Διαλέγετε και παίρνετε.

Πηγή: tovima.gr

Το άρθρο Η διπλή απειλή… Του Γιάννη Πρετεντέρη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Οι πολιτικές που εκπροσωπώ είναι οι πολιτικές που εκπροσωπεί ο κ. Trump. Που εκπροσωπεί ο κ. Putin». Αυτά έλεγε η Marine Le Pen το 2017. Σε δύο εβδομάδες, μπορεί να εκλεγεί πρόεδρος της Γαλλίας.

Η Le Pen, σταθερή εκπρόσωπος της ακροδεξιάς της Γαλλίας, έχει περάσει τώρα στον τελικό γύρο των προεδρικών εκλογών, όπου θα αναμετρηθεί με τον πρόεδρο Emmanuel Macron. Στον πρώτο γύρο των εκλογών η Le Pen ήρθε δεύτερη, με λιγότερο από 5 ποσοστιαίες μονάδες διαφορά έναντι του Macron. Το γεγονός πως το 57% των Γάλλων ψηφοφόρων επέλεξαν υποψήφιους της ακροαριστεράς ή της ακροδεξιάς στον πρώτο γύρο -ενώ τα παραδοσιακά κεντρώα κόμματα κατέρρευσαν- δεν αποτελεί καλό προμήνυμα για έναν κεντρώο πρόεδρο όπως ο Macron.

Η πρώτη δημοσκόπηση για τις προθέσεις ψήφου για τον δεύτερο γύρο δείχνει τον Macron να κερδίζει τη Le Pen με 54% έναντι 46%. Αυτό θα ενισχύσει την άποψη πως αν και η αναμέτρηση θα είναι σκληρή, μια νίκη της Le Pen παραμένει απίθανη. Αλλά η άβολη πραγματικότητα είναι πως η ακροδεξιά εμφανίζει τώρα δημοσκοπικές επιδόσεις πρωτοφανείς στη μεταπολεμική ιστορία της Γαλλίας και πολλά μπορούν να συμβούν μέχρι τον δεύτερο γύρο.

Αντί να απορρίπτουμε τις πιθανότητες της Le Pen, ήρθε η ώρα να σκεφτούμε σοβαρά το τι θα σήμαινε μια νίκη της για τη Γαλλία και πέραν της Γαλλίας. Εξακολουθεί να είναι «ακροδεξιά» πολιτικός; Ή μήπως μια προεδρία της Le Pen θα ήταν λιγότερο σοκαριστική για το σύστημα απ’ όσο πολλοί φαντάζονται;

Το γεγονός πως η Le Pen βρίσκεται τόσο κοντά στην προεδρία δείχνει την επιτυχία της στην «αποτοξίνωση» της εικόνας της. Τα «έσπασε» πριν από μερικά χρόνια με τον πατέρα της και ιδρυτή του κόμματος Jean-Marie Le Pen, ο οποίος είχε μακρύ ιστορικό ανοικτού ρατσισμού. Σε αυτές τις εκλογές, η Marine Le Pen έκανε εκστρατεία κυρίως με θέματα που αφορούσαν στο κόστος διαβίωσης. Έχει εγκαταλείψει κάποιες από τις πιο αμφιλεγόμενες πολιτικές της, που οδήγησαν στο να «βυθιστεί» στην εκστρατεία του 2017 -όπως το ότι ζητούσε η Γαλλία να εγκαταλείψει το ευρώ και επαναφορά της θανατικής ποινής. Και έχει χρησιμοποιήσει τον πόλεμο της Ουκρανίας ώστε να αποστασιοποιηθεί από τον Vladimir Putin, υποστηρίζοντας πως η άποψή της για τον Ρώσο ηγέτη έχει «αλλάξει».

Αλλά ο προηγούμενος ανοικτός θαυμασμός της Le Pen για τον Putin και τον Donald Trump εξακολουθεί να είναι ενδεικτικός. Όπως εκείνοι, έτσι και η Le Pen ισχυρίζεται πως εκπροσωπεί τους ανθρώπους ενάντια στην ελίτ και το έθνος ενάντια στους «παγκοσμιοποιητές». Το σύνθημα της εκστρατείας της -«Δώστε στους Γάλλους τη χώρα τους πίσω»- μοιάζει πολύ με το «Κάντε την Αμερική σπουδαία και πάλι» του Trump και το «Ξαναπάρτε τον έλεγχο» των υπέρμαχων του Brexit.

Το πρόγραμμα της Le Pen εξακολουθεί να περιλαμβάνει πολλά στοιχεία για να ικανοποιήσει την ακροδεξιά. Η δέσμευσή της να επιβάλει πλήρη απαγόρευση της χρήσης μαντίλας από μουσουλμάνους δημοσίως είναι εξαιρετικά ανελεύθερη και θα ήταν πρωτοφανής στην Ευρώπη. Ισχυρίζεται πως η αστυνομία θα λάμβανε οδηγίες να εκδίδει πρόστιμα σε όσους φορούν χιτζάμπ -κάτι που ακούγεται σαν μια συνταγή συνεχών συγκρούσεων στους δρόμους. Οι σχέσεις μεταξύ της αστυνομίας και των κοινοτήτων των μη λευκών ή των μουσουλμάνων, που είναι ήδη τεταμένες, πιθανότατα θα επιδεινώνονταν ακόμα περισσότερο.

Η γαλλική αριστερά, που πάντα της αρέσουν οι διαδηλώσεις, πιθανότατα θα έβγαινε στους δρόμους σοκαρισμένη, εάν η Le Pen πράγματι κέρδιζε. Η Γαλλία εξακολουθεί να παραπαίει από τις διαδηλώσεις των «κίτρινων γιλέκων», που μετατράπηκαν σε εξεγέρσεις, το 2018-2019. Θα μπορούσε για μια ακόμα φορά να έρθει αντιμέτωπη με κοινωνικές αναταραχές. Στο άλλο άκρο του φάσματος, οι χρηματαγορές μπορεί να τρομάξουν με μια νίκη της Le Pen, αυξάνοντας την αίσθηση της κρίσης.

Μια διχασμένη Γαλλία θα είχε επιπτώσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι άμεσες επιπτώσεις μιας προεδρίας Le Pen για την ΕΕ θα ήταν επίσης σοβαρές, αν όχι απειλητικές.

Με την πάροδο των ετών, Γάλλοι πολιτικοί όπως οι Jean Monnet, Robert Schuman και Jacques Delors έπαιξαν θεμελιώδη ρόλο στην οικοδόμηση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Αλλά η Le Pen έχει πρόθεση να αποδομήσει την ΕΕ. Υπόσχεται να αποκαταστήσει την υπεροχή του γαλλικού δικαίου έναντι του ευρωπαϊκού δικαίου, κάτι που δεν συνάδει με τη συμμετοχή στην ένωση των 27 χωρών. Δεσμεύεται επίσης να μειώσει μονομερώς τη συνεισφορά της Γαλλίας στον προϋπολογισμό της ΕΕ.

Εντός της Ευρώπης, η Le Pen έχει καλλιεργήσει δεσμούς με τους «ανελεύθερους δημοκράτες» της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Ήταν από τους πρώτους που συνεχάρησαν τον Victor Orban για τη νίκη του στις αρχές του μήνα -παρά το γεγονός ότι ο Orban κατηγορείται από την ΕΕ για παραβίαση του κράτους δικαίου, καταστολή της ελευθερίας του Τύπου και διαφθορά. Στην καλύτερη περίπτωση, η Le Pen δεν προβληματίζεται από τις «αμαρτίες» του Orban. Στη χειρότερη, τις βλέπει ως μοντέλο για τη Γαλλία.

Με τη Le Pen στο τιμόνι της Γαλλίας, ο ισχυρισμός του Orban πως ο ανελεύθερος εθνικισμός του εκπροσωπεί το μέλλον της Ευρώπης οπωσδήποτε θα έμοιαζε πιο πιθανός. Ο Matteo Salvini της Ιταλίας, που όπως και η Le Pen έχει καλλιεργήσει σχέσεις με τον Putin και τον Trump, θα «μύριζε» εξουσία.

Οι αντιδράσεις στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο στην περίπτωση νίκης της Le Pen θα ήταν τρόμος -τον οποίο πιθανότατα θα ακολουθούσαν διαπραγματεύσεις. Μη μπορώντας να εγκαταλείψουν το ευρωπαϊκό εγχείρημα, οι εταίροι της Γαλλίας θα προσπαθούσαν να αμβλύνουν τις πολιτικές της Le Pen και με κάποιον τρόπο να τις κάνουν συμβατές με τη συνεχιζόμενη συμμετοχή στην ΕΕ.

Η βρετανική κυβέρνηση θα παρακολουθούσε με ενδιαφέρον από το περιθώριο. Κάποιοι σκληροπυρηνικοί Brexiters θα έβλεπαν μια νίκη της Le Pen τόσο ως δικαίωση όσο και ως ευκαιρία. Πιο λογικές φωνές στο Λονδίνο θα φοβούνταν τις επιπτώσεις για την ενότητα της Δύσης, εν μέσω του πολέμου στην Ουκρανία.

Η Le Pen δεν είναι απλώς ένας εχθρός της ΕΕ. Έχει επίσης αποκαλέσει το ΝΑΤΟ έναν «πολεμοκάπηλο οργανισμό» και έχει δεσμευτεί να αποσύρει τη Γαλλία από τη διοικητική του δομή. Και αντιτίθεται στις ενεργειακές κυρώσεις κατά της Ρωσίας -φαινομενικά επειδή θα αύξαναν το κόστος διαβίωσης στη Γαλλία.

Ο Putin πέρασε μερικές καταστροφικές εβδομάδες. Αλλά οι ψηφοφόροι της Γαλλίας θα μπορούσαν να του προσφέρουν κάποια ελπίδα.

© The Financial Times Limited 2022. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Το άρθρο Τι θα σημαίνει για την Ευρώπη η εκλογή Λεπέν στη Γαλλία… Του Gideon Rachman εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Δεν είχαν καν συμπληρωθεί τέσσερις μήνες από τη σαρωτική νίκη του στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017, όταν ο Εμανουέλ Μακρόν έφθανε στην Αθήνα επιλέγοντας την ως προορισμό του πρώτου επίσημου ταξιδιού που θα πραγματοποιούσε στο εξωτερικό με την ιδιότητα του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας. Την επομένη της άφιξής του, 27 Αυγούστου 2017, θα ανέβαινε στον λόφο της Πνύκας για να παρουσιάσει από το βήμα-σύμβολο της αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας το όραμά του για μια νέα, πιο συμμετοχική, πιο αλληλέγγυα και κυρίως πιο προστατευτική Ευρώπη. Ήταν, όμως, ταυτόχρονα η αφορμή που προφανώς επιζητούσε ο Γάλλος πρόεδρος για να επιστρέψει στον τόπο του παρ’ ολίγον εγκλήματος που, ως μέλος της τότε γαλλικής κυβέρνησης, ήξερε πολύ καλά ότι θα είχε συντελεσθεί το 2015 αν ο προκάτοχός του, Φρανσουά Ολάντ, δεν είχε παρέμβει αποτρέποντας τον εξοστρακισμό της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Ο Μακρόν είχε συμμετάσχει ενεργά στην επιχείρηση διάσωσης και είχε προφανώς καταλάβει απολύτως το διακύβευμά της. Όπως είχε πολύ καλά καταλάβει ότι στη θέση του θα βρισκόταν η Μαρίν Λεπέν, η χαρισματική ευρωσκεπτίστρια αντίπαλός του στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, αν ο ίδιος δεν είχε καταφέρει να πείσει τη συντριπτική πλειονότητα των συμπατριωτών του να τον στηρίξει στη διεκδίκηση της ηγεσίας της χώρας του και στη διπλή προσπάθειά του να επαναθεμελιώσει το πολιτικό σύστημα της πατρίδας του και να συμβάλει στην επανεκκίνηση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

Στην πραγματικότητα το μήνυμα που έστελνε ο νέος Γάλλος πρόεδρος από το βήμα της Πνύκας ήταν πολύ σαφές: ή οι εταίροι της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα συνειδητοποιούσαν ότι η ελληνική οικονομική κρίση δεν ήταν παρά ένα πρώτο παράδειγμα της συλλογικής αποτυχίας στην οποία είχε καταλήξει δεκαεφτά χρόνια μετά την ιδρυτική συνθήκη του Μάαστριχτ και θα άλλαζαν τη ρότα της ή η αποτυχία της θα γενικευόταν και η διάλυση του ευρωπαϊκού συνεταιρισμού θα καθίστατο αναπόφευκτη. Ο δρόμος του ευρωπαϊκού μέλλοντος θα οδηγούσε στο παρελθόν της «εποχής των άκρων» και της σύγκρουσης των εθνικισμών, η αποφυγή των οποίων είχε αποτελέσει εξ αρχής την κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκή ιδέα.

Για τον Μακρόν τα πράγματα ήταν από τότε πολύ καθαρά: αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έθετε ως προτεραιότητά της τον εκδημοκρατισμό των θεσμών της, την ενίσχυση της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών-μελών της και την προστασία των λαών της από τις συνέπειες της σιδηράς δημοσιονομικής πειθαρχίας, που είχε συνομολογηθεί, η αλήθεια είναι ότι, ως προϋπόθεση της νομισματικής ένωσής της, θα οδηγείτο σε ένα αδιέξοδο, από το οποίο οι μόνοι που θα μπορούσαν να την απεγκλωβίσουν διαλύοντάς τη θα ήταν κάτι διασώστες με στολές εθνολαϊκιστών που περίμεναν εκεί έξω έτοιμοι να επέμβουν.

Δεν ήταν τυχαίο ότι, αν δεν κάνω λάθος, ήταν από τον λόφο της Πνύκας που για πρώτη πρώτη φορά ο Εμανουέλ Μακρόν θα χρησιμοποιούσε τον όρο «ευρωπαϊκή κυριαρχία» και θα επέμενε στην ανάγκη να γίνει η ανάκτησή της πρωταρχικός στόχος και προϋπόθεση μακροημέρευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού εκτός της δικής της κλίμακας δεν θα μπορούσε εφεξής να υπάρξει καμιά άλλη μορφή εθνικής κυριαρχίας που να έχει μάλιστα τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει φαινόμενα όπως αυτό της κλιματικής αλλαγής ή προκλήσεις σαν κι αυτές που μοιραία θα πολλαπλασιάζονται με καταιγιστικούς ρυθμούς σε έναν κόσμο όλο και πιο πολύπλοκο και όλο και πιο βαθιά βυθιζόμενο στο χάος μιας άναρχης παγκοσμιοποίησης και μιας ανεξέλεγκτης απορρύθμισης των διεθνών σχέσεων και των συστημάτων κοινωνικής προστασίας. Μπορεί να μην ήταν αυτολεξεί τα λόγια του. Ηταν, ωστόσο, ακριβώς αυτό το νόημα του οράματός του. Όπως ήταν εξίσου κατανοητό τόσο το προς γνώσιν και συμμόρφωσιν τίνων το διατύπωνε όσο και το ποια ήταν ακριβώς τα κέντρα προς τα οποία λάκτιζε εις μάτην.

Το Βερολίνο έκανε πως δεν κατάλαβε. Οι Βρυξέλλες άκουσαν με συγκατάβαση τις παραινέσεις για ένα «νέο ευρωπαϊκό ξεκίνημα». Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί συνέχισαν να βαδίζουν στην πεπατημένη που είχαν μάθει, λογίζοντας δείκτες και αριθμούς και βγάζοντας ίσως το συμπέρασμα ότι οι προειδοποιήσεις του Μακρόν για τους κινδύνους που διέτρεχε το ευρωπαϊκό εγχείρημα αποτελούσαν μάλλον προκαταβολική ομολογία της αδυναμίας και της νέας γαλλικής κυβέρνησης να πιάσει τις επιδόσεις των βορειοευρωπαϊκών οικονομιών παρά μια πραγματική ανησυχία για τη βιωσιμότητα του ευρωπαϊκού οικονομικού μοντέλου. Χρειάστηκε να περάσουν τριάμισι ολόκληρα χρόνια ξεροκεφαλιάς, σαράντα κύματα πάνω από τον γαλλογερμανικό άξονα και μια θανατηφόρα πανδημία, που θα έφερνε το ευρωπαϊκό οικονομικό μοντέλο στο χείλος της κατάρρευσης, για να αντιληφθούν, εκόντες άκοντες, απαξάπαντες όλοι οι εταίροι ότι όσο η Ευρωπαϊκή Ένωση αρμενίζει θεωρώντας στραβό τον γιαλό της κοινοτικής αλληλεγγύης και της ευρωπαϊκής κυριαρχίας τόσο η απόστασή της από τα βράχια θα μειώνεται με διαρκώς αυξανόμενη ταχύτητα.

Μένει τώρα να φανεί πόσος χρόνος θα χρειαστεί να περάσει, πόσα ακόμη κύματα θα πρέπει να κλυδωνίσουν τον γαλλογερμανικό άξονα και πόσα συμφέροντα θα πρέπει να πάψουν να συγκρούονται, για να συμφωνήσουν όλοι ότι δεν μπορεί να υπάρξει ευρωπαϊκή κυριαρχία χωρίς κοινή αντίληψη των κινδύνων που απειλούν την ασφάλειά της. Αν έγινε το πρώτο βήμα πολιτικής ολοκλήρωσης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος με τη σύσταση του Ταμείου Οικονομικής Ανασυγκρότησης της Ε.Ε., ένα δεύτερο άλμα πρέπει να γίνει για να αποδειχθεί ότι η γαλλογερμανική συνεννόηση μπορεί να είναι εξίσου παραγωγική και στο έτι κρισιμότερο επίπεδο της ασφάλειας και της ακεραιότητας των κρατών-μελών της
Ένωσης.

Όσοι έσπευσαν να πιστέψουν ότι μετά τη συνάντηση Μακρόν – Μέρκελ στην παραθεριστική κατοικία του πρώτου στην Μπρεγκανσόν άρχισαν να ενεργοποιούνται τα ευρωπαϊκά ανακλαστικά προ του κινδύνου που αντιπροσωπεύει για την ασφάλεια της Ε.Ε. η κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας είτε βιάστηκαν να βγάλουν συμπεράσματα είτε απλώς δεν διάβασαν τι απορίες διατύπωνε την παραμονή της συνάντησης ένα γερμανικό μέσο όπως η «Ντόιτσε Βέλε» και τι συστάσεις έκανε προς τη γερμανική πλευρά ένα γερμανικό ίδρυμα όπως το «Κόνραντ Αντενάουερ».

Η πρώτη διερωτάτο «τι έχει πιάσει τον Γάλλο πρόεδρο με την Τουρκία». Το δεύτερο σύστηνε «στρατηγική υπομονή». Αν δεν ήταν εκ του πονηρού το ερώτημα της πρώτης, ήταν τουλάχιστον ανησυχητικά αφελές. Αν δεν ήταν υποβολιμαία η σύσταση του δεύτερου, ήταν σίγουρα εξωπραγματική. Διότι, δεν είναι μόνον ολοφάνερο το γεγονός ότι η επιδιωκόμενη από τη νεο-οθωμανική Τουρκία του Ερντογάν γεωστρατηγική επικυριαρχία στο τρίγωνο Μεσοποταμία – Μέση Ανατολή – Βόρεια Αφρική έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τον ρόλο της Ευρώπης στην περιοχή. Έχουν γίνει ακόμα πιο φανερά δύο ακόμα χειρότερα δεδομένα:

Πρώτον, ο ανταγωνισμός της Τουρκίας με τη Σαουδική Αραβία για την «ιδεολογική ηγεμονία» του μουσουλμανικού κόσμου αναπτύσσεται από τουρκικής πλευράς κατά τρόπο ιδιαίτερα επιζήμιο για την εσωτερική ασφάλεια της Ευρώπης. Δεύτερον, ότι το περί «Γαλάζιας Πατρίδας» αφήγημα του νεο-οθωμανισμού αποτελεί απλώς τον φερετζέ ενός συστηματικού και μόνιμου επεκτατισμού με ακτίνα δράσης που τον καθιστά διηπειρωτικό. Αλλά στο σημείο αυτό θα επανέλθουμε εκτενέστερα, γιατί είναι αυτό που εξηγεί τον λόγο για τον οποίο ο Μακρόν έχει χάσει την υπομονή του με τους Τούρκους. Γιατί είναι αυτό που καθιστά ακόμα πιο ανησυχητική την έλλειψη κοινής ευρωπαϊκής γεωστρατηγικής αντίληψης.

Πηγή : Φιλελεύθερος 

Το άρθρο Ευρωπαϊκή ασφάλεια ή γερμανική «στρατηγική υπομονής»; εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.