Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Με το βλέμμα σταθερά στραμμένο στη διεκδίκηση των πρωτείων στον προοδευτικό χώρο, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται να εγκλωβίζονται σε μια ιδιότυπη παγίδα. Έχουν ξεκινήσει ήδη ένα μπαράζ ανέξοδων εξαγγελιών, με μοναδικό σκοπό το ποιος θα συγκινήσει περισσότερο το παραδοσιακό ακροατήριο της παράταξης. Μάλιστα, η υπόθεση έχει και χαρακτηριστικά… κατασκοπευτικού θρίλερ, καθώς φαίνεται ότι κάποιες εξαγγελίες από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ διαρρέουν προς το κόμμα του Τσίπρα από κάποιο “βαθύ λαρύγγι”!

Αυτός ο εσωτερικός ανταγωνισμός για τη δεύτερη θέση, αντί να δημιουργήσει μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτικό μπούμερανγκ. Η στρατηγική των εύκολων υποσχέσεων όχι μόνο στερείται ρεαλισμού, αλλά λειτουργεί ως το απόλυτο δώρο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος παρακολουθεί τους αντιπάλους του να ανακυκλώνουν τις χειρότερες συνήθειες του παρελθόντος.

Η παγίδα του “πλειοδοτικού λαϊκισμού”

Η σκληρή “μάχη” δύο πολιτικών αρχηγών που απευθύνονται στην ίδια “δεξαμενή” ψηφοφόρων, όταν ξεφεύγει από τη λογική της μετριοπάθειας, μετατρέπεται σε ένα σκληρό… survivor, για την πολιτική επιβίωση τους, μέσα από μια ξέφρενη πλειοδοσία λαϊκισμού.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται υπό πίεση και προσπαθεί να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ αποτελεί τον αυθεντικό εκφραστή της σοσιαλδημοκρατίας, καταφεύγει σε προτάσεις όπως οι δωρεάν μετακινήσεις, χωρίς να υπολογίζει το πραγματικό δημοσιονομικό κόστους ή τις γεωγραφικές αδικίες που αυτές προκαλούν. Επιπλέον, μιλάει για 35ωρο με τον ίδιο μισθό, γεγονός που ισοδυναμεί με αύξηση του μισθολογικού κόστους, προκαλώντας πρόβλημα στις επενδύσεις.

Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας, με την… εμπειρία και τα… αντανακλαστικά της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, δεν μπορεί να αφήσει καμία πρόκληση αναπάντητη. Η απάντηση της ΕΛ.Α.Σ. σε κάθε κοινωνικό αίτημα τείνει να είναι “διπλάσια παροχή” δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο πλειοδοσίας. Το πρόβλημα με το μπαράζ εξαγγελιών είναι ότι στερείται οικονομικού βάθους. Σε μια εποχή όπου οι ευρωπαϊκοί δημοσιονομικοί κανόνες είναι αυστηροί και οι πολίτες γνωρίζουν καλά τι σημαίνει οικονομική κρίση, οι υποσχέσεις που δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένα στοιχεία για το “πού θα βρεθούν τα λεφτά” καταρρέουν με την πρώτη σοβαρή κριτική.

Η στρατηγική των κομμάτων που ανταγωνίζονται το κυβερνών κόμμα μετατρέπει την πολιτική αντιπαράθεση σε ένα θέατρο του παραλόγου, όπου το μοναδικό κριτήριο είναι η επικοινωνιακή εντύπωση της στιγμής και όχι η βιώσιμη προοπτική της χώρας. Δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι με τη… φόρα που έχουν πάρει η ΕΛ.Α.Σ. και το ΠΑΣΟΚ, μέχρι τις εκλογές θα ακούσουμε για… διαγραφή χρεών, δωρεάν μεταφορές με… προσωπικό οδηγό και πληρωμή του μηνιαίου ενοικίου από το “λεφτόδεντρο”! Αυτή η τακτική δεν συνιστά πολιτική πρόταση, αλλά προσφέρεται για τις… επιθεωρήσεις στα χειμερινά θέατρα!

Το απόλυτο δώρο στον Κυριάκο Μητσοτάκη

Η εσωτερική σύγκρουση στην Κεντροαριστερά λειτουργεί ως ο καλύτερος χορηγός της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσει πολύ για να υπερασπιστεί το κυβερνητικό του έργο. Του αρκεί κάθε φορά να δείχνει προς τους αντιπάλους του, όταν αυτοί ανοίγουν το… στόμα τους για να εκστομίσουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Κάθε μη κοστολογημένη πρόταση του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη δίνει στο Μέγαρο Μαξίμου την ευκαιρία να προβάλλει το δικό του αφήγημα περί “υπευθυνότητας, σταθερότητας και σοβαρότητας”.

Η κυβέρνηση μπορεί με ευκολία να εγκλωβίσει την αντιπολίτευση σε ένα πεδίο όπου υπερέχει και αυτό δεν είναι άλλο από αυτό της τεχνοκρατικής επάρκειας και σοβαρότητας. Όταν το ΠΑΣΟΚ ή η ΕΛ.Α.Σ. καταθέτουν μια πρόχειρη πρόταση, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης αναλαμβάνει να την αποδομήσει μέσα σε λίγες ώρες, παρουσιάζοντας το πραγματικό της κόστος και τις επιπτώσεις στην οικονομία. Με τον τρόπο αυτό, ο Μητσοτάκης εδραιώνεται στη συνείδηση των κεντρώων και μετριοπαθών ψηφοφόρων ως ο μοναδικός εγγυητής της οικονομικής ομαλότητας, ενώ οι ηγέτες της Κεντροαριστεράς εμφανίζονται ως ανώριμοι διαχειριστές που υπόσχονται “καθρεφτάκια για ιθαγενείς”!

Θα συγκινηθεί το εκλογικό σώμα ή θα φύγει… χιλιόμετρα;

Το κρίσιμο ερώτημα σχετικά με την πλειοδοσία λαϊκισμού είναι πώς θα αντιδράσει το εκλογικό σώμα όταν έρθει η ώρα της κάλπης.

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη, καθώς οι εποχές που οι πολίτες πίστευαν σε μαγικές λύσεις και “λεφτά υπάρχουν” έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Αν μη τι άλλο, είναι πολύ λιγότερα τα κορόιδα που θα “τσιμπήσουν” στις υποσχέσεις του Τσίπρα, με δεδομένη την παγίδα που έστησε στον ελληνικό λαό πριν από 11 χρόνια. Ωστόσο, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το εκλογικό σώμα έχει ωριμάσει σε σημαντικό βαθμό. Απλά, το κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, “μοιράζει” τους… αφελείς σε πολλά “καλάθια”.

Πάντως, με βάση τις δημοσκοπήσεις οφείλουμε να πούμε ότι υπάρχουν τα απαραίτητα πολιτικά φίλτρα που επιτρέπουν σε κάποιον να ξεχωρίζει την εφαρμόσιμη πολιτική από την καθαρή δημαγωγία. Αντί λοιπόν αυτό το μπαράζ μη κοστολογημένων υποσχέσεων να συγκινήσει είναι πολύ πιθανό να αναγκάσει τους σκεπτόμενους πολίτες να φύγουν… χιλιόμετρα μακριά! Η έλλειψη σοβαρότητας προκαλεί αποστροφή και ενισχύει την πολιτική απάθεια ή, ακόμα χειρότερα, στρέφει τους ψηφοφόρους προς τη δεξιά σταθερότητα ή την πλήρη αποχή.

Οι μετριοπαθείς κεντρώοι τρομάζουν με την ιδέα της δημοσιονομικής εκτροπής και αναζητούν ασφάλεια. Η νέα γενιά, αν και έχει ανάγκη από στήριξη, αντιλαμβάνεται την προχειρότητα και απογοητεύεται από τα φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα. Οι παραγωγικές τάξεις γνωρίζουν ότι πίσω από κάθε “δωρεάν” παροχή κρύβεται ένας νέος φόρος που θα κληθούν να πληρώσουν οι ίδιοι.

Η στρατηγική του “ποιος θα τάξει τα περισσότερα” είναι μια αναχρονιστική συνταγή που υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών. Όσο ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης αναλώνονται σε έναν “εμφύλιο” χαμηλών προσδοκιών για το ποιος θα επικρατήσει στη “δεξαμενή” που απευθύνεται, τόσο θα ευνοείται το αφήγημα της κυβέρνησης.  Αν δεν αλλάξουν ρότα, αντικαθιστώντας τις εύκολες υποσχέσεις με ένα σοβαρό, κοστολογημένο και προοδευτικό σχέδιο για το μέλλον της χώρας, η δεύτερη θέση που τόσο έντονα διεκδικούν θα παραμείνει απλώς ο προθάλαμος μιας μόνιμης πολιτικής ήττας!

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Πού οδηγεί ο «πόλεμος» των «θα» από ΕΛ.Α.Σ.-ΠΑΣΟΚ και γιατί απωθεί τους σκεπτόμενους ψηφοφόρους… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των εθνικών λογαριασμών και της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, η ευθύνη επιμερίζεται σε τρεις διαφορετικές περιόδους και συγκεκριμένους πρωθυπουργούς.

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Πιο συγκεκριμένα:

1. Η περίοδος της πρώτης “εκτόξευσης” (1981–1989) είχε ως βασικό υπεύθυνο τον Ανδρέα Παπανδρέου και την πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Το χρέος εκτινάχθηκε από το 34,5% το 1981 στο 70% του ΑΕΠ το 1989, γιατί “ο κόσμος έφαγε ψωμάκι”, αλλά από άφθονα δανεικά που υπέσκαπταν τα θεμέλια της οικονομίας και της χώρας! Εφαρμόστηκε μια πολιτική μαζικών κρατικοποιήσεων ζημιογόνων ιδιωτικών επιχειρήσεων, μεγάλης επέκτασης του δημόσιου τομέα με προσλήψεις και απότομης αύξησης των μισθών και των επιδομάτων. Αυτές οι κοινωνικές παροχές δεν χρηματοδοτούνταν από την παραγωγή της οικονομίας, αλλά απευθείας από εσωτερικό και εξωτερικό δανεισμό, δημιουργώντας μόνιμα ελλείμματα, τα οποία εκτίναξαν το δημόσιο χρέος.

2. Η περίοδος της παγίωσης άνω του 100% (1989–2004). Η περίοδος αυτή περιλαμβάνει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ως πρωθυπουργό και επικεφαλής της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας (1990-93), στη συνέχεια την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και πάλι με πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου (τέλη 1993-αρχές 1996) και ακολούθως την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη έως τον Μάρτιο του 2004. 

Επί διακυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήταν τέτοια η… ορμή των δανείων και των ελλειμμάτων από την εποχή ΠΑΣΟΚ-Ανδρέα Παπανδρέου, που το χρέος έσπασε το φράγμα του 100% του ΑΕΠ, χωρίς να είναι δυνατή η ανακοπή του. Επί Κων/νου Μητσοτάκη, το χρέος έφτασε στο 100,3% (το 1993) λόγω της ασθενούς ανάπτυξης και της ανάγκης αναχρηματοδότησης των παλαιότερων δανείων της δεκαετίας του ’80 με πολύ υψηλά επιτόκια. Συνεπώς, η εντυπωσιακή αύξηση κατά την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία οφείλεται στη… φόρα που είχε πάρει το χρέος, λόγω του ανεξέλεγκτου δανεισμού επί ΠΑΣΟΚ και των λήξεων δανείων που “έσκασαν” επί διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και ήταν δυσβάστακτα. Αρκεί να σημειωθεί ότι για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια, η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο θα έβαζε “φρένο” στο δημόσιο χρέος, αλλά, τα πράγματα στη συνέχεια δεν εξελίχθηκαν όπως θα έπρεπε… 

Η επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στη διακυβέρνηση της χώρας δεν είχε τα έντονα χαρακτηριστικά της περιόδου 1981-1989, αλλά, το ΠΑΣΟΚ δεν έκανε και τίποτα για να συμμαζέψει ουσιαστικά την κατάσταση. Η φράση του Ανδρέα Παπανδρέου “ή θα αφανίσουμε το δημόσιο χρέος ή θα μας αφανίσει”, έμεινε ένα γράμμα κενό περιεχομένου. Επί Κωνσταντίνου Σημίτη, παρά την είσοδο στην Ευρωζώνη και τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, η χώρα απέτυχε να μειώσει το χρέος. Το ΠΑΣΟΚ βολεύτηκε με συντηρητικές πρακτικές, χωρίς να προχωρήσει σε γενναίες μεταρρυθμίσεις, ενώ ήταν… ικανοποιημένο με το δημόσιο χρέος πέριξ του 100% του ΑΕΠ. Τα χαμηλά επιτόκια του ευρώ χρησιμοποιήθηκαν για φθηνό δανεισμό αντί για εξυγίανση, ενώ το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 επιβάρυνε περαιτέρω τα ταμεία και φαινόταν ότι η… μετωπική με τον… τοίχο ήταν απλά θέμα χρόνου!

3. Ο εκτροχιασμός της περιόδου 2004-2009 και η διεθνής κρίση του 2008 που οδήγησε ακολούθως στη μνημονιακή κρίση. Επί διακυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, το δημόσιο χρέος αναρριχήθηκε στο 126,7% του ΑΕΠ το 2009, οδηγώντας τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας. Κατά την περίοδο αυτή καταγράφηκε πλήρης απώλεια ελέγχου των δημοσίων δαπανών, τα “δίδυμα” ελλείμματα (δημοσιονομικό και ισοζύγιο συναλλαγών) εκτινάχθηκαν, οι αμυντικές δαπάνες και το κόστος του κράτους αυξήθηκαν κατακόρυφα, ενώ το έλλειμμα του 2009 έφτασε στο ιστορικό υψηλό 15,4%. Όταν ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση το 2008 μετά την κατάρρευση της αμερικανικής τράπεζας Lehman Brothers, είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το σοκ των μνημονίων, ο οποία φάνταζε ως αναπόφευκτο.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου δημιούργησε τη δομή του χρέους, οι κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Κώστα Σημίτη απέτυχαν να τη διορθώσουν σε περιόδους διεθνούς ευφορίας, και ο Κώστας Καραμανλής απλά κατέβασε τα… ρολά στο μαγαζί! Ο Γιώργος Παπανδρέου, που ακολούθησε το 2009, παρέλαβε μια ήδη χρεοκοπημένη οικονομία και υπέγραψε την είσοδο στα μνημόνια, χάνοντας ωστόσο πολύτιμο χρόνο και αφήνοντας τη “φωτιά” να “φουντώσει” ακόμη περισσότερο. Όταν το σύμπαν “καιγόταν” αυτός έλεγε ότι “λεφτά υπάρχουν” και όλοι ξέρουμε τη συνέχεια. 

Η πορεία του δημοσίου χρέους τα τελευταία 60 χρόνια (1967-2026)

Η πορεία του ελληνικού δημοσίου χρέους από το 1967 έως σήμερα αποτυπώνει την οικονομική ιστορία 6 κρίσιμων δεκαετιών για το μέλλον της χώρας, όπου τα… είδαμε όλα!

Από το χαμηλό χρέος του 1967, περάσαμε σε περιόδους δημοσιονομικού… αμόκ και τελικά στη βαθιά κρίση χρέους και την πρόσφατη σταδιακή αποκλιμάκωση. Το χρέος αποτυπώνεται παραδοσιακά ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (% ΑΕΠ), καθώς αυτό δείχνει την ικανότητα της οικονομίας να το εξυπηρετήσει. Με βάση τα επίσημα στοιχεία των Εθνικών Λογαριασμών της Τραπέζης Ελλάδος, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε την πορεία του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ κάθε χρόνο από το 1967 έως και σήμερα, βάζοντας την εξέλιξη του μέσα σε ένα ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο. 

Ειδικότερα, η πορεία του χρέους αποτυπώνεται στον παρακάτω πίνακα:     

Έτος    Χρέος (% ΑΕΠ)    Ιστορικό / Πολιτικό Πλαίσιο

• 1967    15,2%    Περίοδος Δικτατορίας: Χαμηλό εξωτερικό χρέος, εστίαση σε εγχώριο δανεισμό.
• 1968    16,1%    Ελεγχόμενα επίπεδα ελλειμμάτων.
• 1969    17,2%    Σταδιακή άνοδος δαπανών για δημόσια έργα.
• 1970    17,5%    Σταθερότητα λόγω υψηλών ρυθμών ανάπτυξης.
• 1971    18,6%    Πρώτες διεθνείς νομισματικές αναταράξεις (Bretton Woods).
• 1972    19,1%    Διατήρηση χαμηλού χρέους.
• 1973    18,3%    Πρώτη παγκόσμια πετρελαϊκή κρίση.
• 1974    20,5%    Πτώση Χούντας – Μεταπολίτευση.
• 1975    22,3%    Πρώτα ελλείμματα για τη στήριξη του δημοκρατικού κράτους.
• 1976    23,8%    Κρατικοποιήσεις μεγάλων επιχειρήσεων.
• 1977    25,1%    Ήπια αυξητική τάση.
• 1978    25,6%    Σταθεροποίηση.
• 1979    25,3%    Δεύτερη πετρελαϊκή κρίση.
• 1980    28,6%    Η αφετηρία της μετέπειτα μεγάλης διόγκωσης.
• 1981    34,5%    Ένταξη στην ΕΟΚ & αλλαγή κυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ).
• 1982    39,4%    Εφαρμογή φιλολαϊκής εισοδηματικής πολιτικής.
• 1983    44,6%    Σημαντική αύξηση των κρατικών δαπανών.
• 1984    52,1%    Το χρέος ξεπερνά το 50% του ΑΕΠ.
• 1985    59,3%    Πρώτο σταθεροποιητικό πρόγραμμα Σημίτη.
• 1986    60,4%    Επιβράδυνση της ανόδου.
• 1987    62,8%    Συνέχιση των ελλειμμάτων.
• 1988    67,2%    Νέος κύκλος παροχών.
• 1989    70,0%    Πολιτική αστάθεια (αλλεπάλληλες εκλογές).
• 1990    74,2%    Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας (Κ. Μητσοτάκης).
• 1991    77,3%    Προσπάθειες δημοσιονομικής σύγκλισης.
• 1992    82,5%    Υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ (όριο χρέους 60%).
• 1993    100,3%    Το χρέος σπάει το φράγμα του 100% του ΑΕΠ.
• 1994    99,0%    Προσπάθεια σταθεροποίησης για την ένταξη στην Ευρωζώνη.
• 1995    98,9%    Μικρή αποκλιμάκωση λόγω υψηλότερου πληθωρισμού.
• 1996    101,3%    Κυβέρνηση Κ. Σημίτη – Έμφαση στα κριτήρια σύγκλισης.
• 1997    99,4%    Σταθεροποίηση γύρω από το 100%.
• 1998    97,4%    Υποτίμηση της δραχμής και είσοδος στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών.
• 1999    98,9%    Προετοιμασία για το ευρώ.
• 2000    101,7%    Επίσημη ένταξη στην Ευρωζώνη.
• 2001    103,7%    Κυκλοφορία του ευρώ σε φυσική μορφή (2002).
• 2002    101,7%    Φθηνός δανεισμός με χαμηλά επιτόκια λόγω Ευρωζώνης.
• 2003    97,4%    Ισχυροποίηση του ΑΕΠ λόγω κατασκευών.
• 2004    98,9%    Διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων – Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή.
• 2005    100,0%    Αναθεώρηση στοιχείων (Greek Statistics).
• 2006    103,6%    Διατήρηση υψηλών πρωτογενών ελλειμμάτων.
• 2007    103,1%    Παγκόσμια προοίμια χρηματοπιστωτικής κρίσης.
• 2008    109,4%    Ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης (Lehman Brothers).
• 2009    126,7%    Δημοσιονομικός εκτροχιασμός. Το έλλειμμα αγγίζει το 15,4%.
• 2010    147,5%    Είσοδος στο 1ο Μνημόνιο (στήριξη από ΔΝΤ / ΕΕ).
• 2011    172,1%    2ο Μνημόνιο – Βαθιά οικονομική ύφεση.
• 2012    159,6%    Το ιστορικό “κούρεμα” (PSI). Μείωση χρέους κατά ~100 δισ. ευρώ.
• 2013    177,4%    Άνοδος του ποσοστού λόγω της πρωτοφανούς συρρίκνωσης του ΑΕΠ.
• 2014    178,9%    Πρώτα σημάδια τεχνικής σταθεροποίησης.
• 2015    175,9%    Πολιτική διαπραγμάτευση, 3ο Μνημόνιο (Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ).
• 2016    178,5%    Εφαρμογή των προαπαιτούμενων του 3ου Μνημονίου.
• 2017    179,5%    Έναρξη δημιουργίας του “ταμειακού μαξιλαριού”.
• 2018    186,4%    Έξοδος από τα Μνημόνια – Ρύθμιση αποπληρωμής από τον ESM.
• 2019    180,6%    Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας (Κ. Μητσοτάκης).
• 2020    206,3%    Ξέσπασμα Πανδημίας COVID-19. Εκτόξευση δαπανών στήριξης, πτώση ΑΕΠ.
• 2021    195,0%    Έναρξη οικονομικής ανάκαμψης και επίδραση πληθωρισμού.
• 2022    172,6%    Ταχεία αποκλιμάκωση λόγω ισχυρής ονομαστικής ανόδου του ΑΕΠ.
• 2023    163,9%    Ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας για τα ελληνικά ομόλογα.
• 2024    154,2%    Συνέχιση της πτώσης, το χρέος υποχωρεί σε προ-COVID επίπεδα.
• 2025    146,1%    Ιστορικό χαμηλό 15ετίας ως ποσοστό του ΑΕΠ.
• 2026 (Τρέχον)    ~136,8%    Εκτίμηση/Πρόβλεψη βάσει του τρέχοντος προϋπολογισμού και του ΟΔΔΗΧ, με την Ελλάδα να καταγράφει τη μεγαλύτερη μείωση χρέους στην ΕΕ.

Πότε θα επιστρέψουμε στο 60% του ΑΕΠ, δηλαδή στα επίπεδα του 1986

Η επιστροφή στο όριο του 60% που θέτει το Σύμφωνο Σταθερότητας και το έχουμε… χαιρετίσει από το 1986, αποτελεί τον πλέον κρίσιμο εθνικό στόχο, λαμβάνοντας υπόψιν τις μελλοντικές πιέσεις λόγω του δημογραφικού και του ασφαλιστικού στα δημόσια οικονομικά. 

Με βάση τις εκθέσεις βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Τράπεζα της Ελλάδος το ορόσημο για τη μείωση του δημοσίου χρέους στο 60% του ΑΕΠ είναι το 2054, δηλαδή σε 28 χρόνια από σήμερα! Βασική προϋπόθεση, για να συμβεί αυτό, είναι η διατήρηση πρωτογενούς πλεονάσματος 2,0%-2,5% του ΑΕΠ σε ετήσια βάση, η οποία θα συνοδεύεται από ρυθμό ανάπτυξης 1,0%-1,5%. Μέχρι το 2032, η Ελλάδα θα απολαμβάνει πολύ χαμηλά, σταθερά επιτόκια (περίπου 1,7%) και περίοδο χάριτος για τα μνημονιακά δάνεια. Ωστόσο, μετά την προαναφερόμενη ημερομηνία μπαίνουν στην εξίσωση οι αναβαλλόμενοι τόκοι του δεύτερου μνημονίου (EFSF), ύψους περίπου 25 δισ. ευρώ, οι οποίοι θα αρχίσουν να προστίθενται στο χρέος, επιβραδύνοντας τον ρυθμό μείωσης. 

Από την άλλη πλευρά, μετά το 2030, η γήρανση του πληθυσμού αναμένεται να επιβραδύνει τους ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ, μειώνοντας την ταχύτητα με την οποία θα “σβήνει” το χρέος ως ποσοστό της οικονομίας. Φέτος, η Ελλάδα αναμένεται να πέσει στη δεύτερη θέση της λίστας των χωρών με το υψηλότερο δημόσιο χρέος, αφήνοντας την… πρωτιά για την Ιταλία. Ο οδικός χάρτης προβλέπει ότι το 2030, η Ελλάδα θα έχει δημόσιο χρέος 113%-115% του ΑΕΠ (κάτω από το 100% αν υπολογιστεί και το “μαξιλάρι” των ταμειακών διαθεσίμων), ενώ το 2033 θα υποχωρήσει κάτω από το 100% (αντίστοιχα 80% με βάση τα ταμειακά διαθέσιμα). Για να πιάσουμε το κριτήριο του Μάαστριχτ, θα χρειαστεί να… περιμένουμε 28 χρόνια, καθώς αυτό προβλέπεται να γίνει το 2054 και… βλέπουμε! Εάν όλα εξελιχθούν με βάση τα συντηρητικά σενάρια, το χρέος της Ελλάδας θα επιστρέψει στα επίπεδα που το παρέδωσε η Νέα Δημοκρατία στο ΠΑΣΟΚ το 1981, κάπου μεταξύ 2075-2080!!! Δηλαδή μιλάμε για μια θηλιά που στήθηκε επί ΠΑΣΟΚ και θα… λυθεί, αν τα κάνουμε όλα σωστά από τώρα και για τα επόμενα 50-55 χρόνια!!!  

Εν ολίγοις, η επιστροφή στα επίπεδα του 1981 αποτελεί ένα σενάριο που απαιτεί μισό αιώνα απόλυτης δημοσιονομικής πειθαρχίας, χωρίς καμία ενδιάμεση εγχώρια ή διεθνή οικονομική κρίση και χωρίς να λάβουμε υπόψιν το ενδεχόμενο να εμφανιστούν στην πολιτική ζωή της χώρας κυβερνήσεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών… αναίσθητων και απροσάρμοστων ως προς την πραγματικότητα της λειτουργίας των αγορών. Αν συμβεί κάτι αναπάντεχο σε ένα τόσο μεγάλο βάθος χρόνου (πάρα πολύ πιθανό…), τότε ας προσθέσουμε και μερικά ακόμη χρόνια! Πιθανολογούμε ότι το… 2121, στα 300 χρόνια της Επανάστασης του 1821, θα έχουμε καταφέρει να ελέγξουμε το δημόσιο χρέος σε επίπεδο προ ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ΄80! Περαστικά μας… 

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Ποιοι «έσκαψαν» τον… λάκκο της χώρας με το ανεξέλεγκτο δημόσιο χρέος – Τι δείχνει η πορεία των τελευταίων 60 ετών… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η εκτίναξη της τιμής του πετρελαίου και η απώλεια τρισεκατομμυρίων δολαρίων ή ευρώ σε περιουσιακά στοιχεία σε ολόκληρο τον πλανήτη, είναι απόρροια της αβεβαιότητας των επενδυτών σχετικά με την έκβαση της αναμέτρησης. 

Του Λουκά Γεωργιάδη 

Οι Ιρανοί επιτίθενται παντού για να βάλουν σε μπελάδες, όσο γίνεται περισσότερες χώρες και με τον τρόπο αυτό να πιεστούν ΗΠΑ και Ισραήλ, ώστε να σταματήσουν τις πολεμικές επιχειρήσεις. 

Όμως, κάτι τέτοιο είναι μάλλον δύσκολο και συνεπώς, όσο περισσότερο διαρκέσει το… νταβαντούρι, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το οικονομικό κόστος και ακόμη μεγαλύτερο το χρονικό διάστημα επιστροφής σε μια σχετική κανονικότητα. Όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή σε γεωπολιτικό και οικονομικό επίπεδο συνιστούν «ηλεκτροσόκ» και το μεγάλο στοίχημα είναι να τελειώσει σύντομα ο πόλεμος με συντριπτική ήττα του Ιράν. 

Η ήττα των μουλάδων ισοδυναμεί με τον σχεδιασμό ενός νέου κόσμου στην «εύφλεκτη» περιοχή της Μέσης Ανατολής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα έχουμε “καθαρίσει” και με τη διεθνή τρομοκρατία. 

Χωρίς το Ιράν, με ισοπεδωμένες της Χαμάς και Χεσμπολάχ και με ένα καίριο χτύπημα κατά των Χούθι της Υεμένης, διαμορφώνεται ένας νέος χάρτης για τον πλανήτη, αλλά η αβεβαιότητα θα παραμένει σε… πρώτο πλάνο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, η Ευρώπη, η Ινδία και οι χώρες του Κόλπου, θα είναι οι πρωταγωνιστές και οι ωφελημένοι της επόμενης μέρας. 

Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το όφελος για τη χώρα μας θα είναι τεράστιο. Από «φτωχός συγγενής» και «καρπαζοεισπράκτορας» των μνημονίων, η Ελλάδα μετατρέπεται στον απαραίτητο παίκτη στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου. Η Ελλάδα της μιζέριας γυρίζει σελίδα, τόσο σε σχέση με τη θέση της στο ενεργειακό παίγνιο, όσο και σε σχέση με τον ρόλο της έναντι της Τουρκίας στην περιοχή. 

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αποτελούν τα «απόλυτα αφεντικά” της Μεσογείου και η Ελλάδα θα είναι μεταξύ των ωφελημένων, καθώς διαθέτει κύρος, αξιοπιστία και μια υπεύθυνη κυβέρνηση, η οποία είναι με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας και κυρίως, της διπλωματίας. Η χώρα μας δεν αποτελεί πλέον παθητικό παρατηρητή των εξελίξεων. 

Διαθέτει όπλα που «κλειδώνουν» ολόκληρη της Μεσόγειο, προστατεύουν την Κύπρο και είναι σε θέση με την αποστολή των Patriot στη Βουλγαρία, να υψώσει τείχος προστασίας στη Βαλκανική και τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Όλα αυτά αποτελούν συνταρακτικές εξελίξεις που έχουν μεγάλο βάθος… 

Η Ελλάδα και ο σεβασμός των άλλων

Τις τελευταίες ημέρες η Ελλάδα αναγκάζει τους εταίρους και συμμάχους της να υποκλιθούν και να μάθουν να… σέβονται!  Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2023 έχει εξελιχθεί σε μια πολυεπίπεδη περιφερειακή σύγκρουση, η οποία απέδειξε περίτρανα ότι η χώρα μας αποτελεί το τελευταίο «οχυρό» της Δύσης, πριν το… χάος! Ερυθρά Θάλασσα, Περσικός Κόλπος και ανατολική Μεσόγειος αποτελούν τους δρόμους της ναυσιπλοΐας που έγιναν ναρκοπέδιο. Επιπλέον, οι αγωγοί της «εύφλεκτης» Μέσης Ανατολής, στρέφουν το ενδιαφέρον και τη στρατηγική για την ενέργεια στην ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. 

Η διεθνής κοινότητα μπορεί να γνωρίζει την Ελλάδα περισσότερο ως χώρα των… μνημονίων, του… ήλιου και της θάλασσας! Ωστόσο, το ελληνικό success story και η γεωγραφική μας θέση, με φόντο τον πόλεμο, γίνονται ασυναγώνιστα πλεονεκτήματα. Η Σούδα αποτελεί την καρδιά των αμερικανικών επιχειρήσεων και η Αλεξανδρούπολη αποτελεί την πόρτα της Δύσης προς την Ανατολή. Έχουμε γίνει το μεγαλύτερο “αεροπλανοφόρο” του κόσμου και αυτό δεν μπορεί να αφήσει… αδιάφορους τους φίλους, αλλά και τους εχθρούς μας. 

Η νέα οπτική των ΗΠΑ και της Ευρώπης για την Ελλάδα

Η χώρα μας με το success story στην οικονομία και την ισχυρή παρουσία στο γεωπολιτικό και ενεργειακό παίγνιο, γίνεται πλέον ολοένα και πιο υπολογίσιμη δύναμη για όλους. 

Η Ελλάδα έχει ήδη “χτίσει” ένα τεράστιο κεφάλαιο ασφάλειας, το οποίο, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πρέπει να “πληρωθεί” από τους εταίρους και συμμάχους. Για τις ΗΠΑ, η Ελλάδα είναι ο πιο προβλέψιμος και σταθερός σύμμαχος υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη και αυτό μας δίνει το δικαίωμα να αποκτήσουμε τα αμερικανικά υπερ-μαχητικά αεροσκάφη F-35, όταν η Τουρκία, ούτε καν μπορεί να διανοηθεί κάτι τέτοιο, υπό τις παρούσες συνθήκες. 

Η γειτονική χώρα είναι προφανές ότι πληρώνει το τίμημα του παιχνιδιού της σε “διπλό ταμπλό”. Το έδειξε με τη Ρωσία του Πούτιν, το δείχνει με το Ιράν των μουλάδων, ενώ η εχθρική στάση απέναντι στο Ισραήλ αποτελεί αξεπέραστο εμπόδιο και μειονέκτημα.

Η Ελλάδα προσφέρει σταθερότητα η οποία ισοδυναμεί με “χρυσάφι” και είναι προφανές ότι έναν τέτοιον εταίρο και σύμμαχο, δεν τον αφήνεις στην… τύχη του, από τη στιγμή που ο ρόλος στην ενεργειακή σκακιέρα κρίνεται ως ζωτικός, απαραίτητος και στρατηγικός. Η ενεργειακή κρίση που πυροδότησε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, κατέστησε τη χώρα μας ενεργειακό κόμβο με τους σταθμούς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στη Ρεβυθούσα και την Αλεξανδρούπολη. Επιπλέον, τα ηλεκτρικά καλώδια που μας συνδέουν με την Αίγυπτο, καθιστούν την Ελλάδα ως τον “μετασχηματιστή” της ηλεκτρικής ενέργειας που θα φτάνει στην Ευρώπη. 

Προφανώς, ο σεβασμός των εταίρων προς την Ελλάδα δεν είναι θέμα συναισθηματισμού, αλλά ανάγκης. Ωστόσο, αυτή η ανάγκη αποτελεί το “όπλο” για την προώθηση των εθνικών συμφερόντων εμπνέοντας σεβασμό προς όλους. Ιδίως, μετά την κίνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας να στηρίξει την Κύπρο με ισχυρά στρατιωτικά μέσα, όλοι μας βλέπουν με άλλο μάτι… 

Με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας

Από το 2019 έως σήμερα, όλες οι επιλογές της κυβέρνησης είναι με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, κάτι που ενοχλεί την αντιπολίτευση, αλλά και τους εξωτερικούς εχθρούς της χώρας. 

Η Ελλάδα έχει αποκτήσει εθνική αυτοπεποίθηση και οι “αναθεωρητές” διαπιστώνουν ότι έχουμε ανέβει πάρα πολλά επίπεδα. Εκτός από το οικονομικό success story και τις δυνατότητες για μεγάλες επενδύσεις, βλέπουν ότι μετατρέπεται σε… Ισραήλ της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Εξοπλιζόμαστε με αριστοτεχνικό τρόπο με τις γαλλικές φρεγάτες Belharra, τα γαλλικά μαχητικά Rafale και οσονούπω μπαίνουμε στο πρόγραμμα των F-35. 

Επιπλέον, με τις ισχυρές συμφωνίες και συμμαχίες που έχουμε συνάψει με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Γαλλία, είμαστε σε θέση να επιχειρούμε με φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα και στην ανατολική Μεσόγειο για την προστασία των συμφερόντων της Δύσης. Η Ελλάδα παίζει ένα πολύ ισχυρό “χαρτί”, καθώς την ώρα που φλέγεται η Μέση Ανατολή από θρησκευτικούς και εθνικιστικούς φανατισμούς, προβάλλει το μοντέλο της δημοκρατικής σταθερότητας. Είναι η μόνη χώρα στην περιοχή που μπορεί να μιλάει ταυτόχρονα με το Ισραήλ, τον μετριοπαθή αραβικό κόσμο και τη Δύση! 

Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει καταξιωθεί ως ένας από τους πραγματικούς ηγέτες, ο οποίος μάλιστα, μεσολαβεί για να… σβήνει “φωτιές”. Είναι θεσμικός και αξιόπιστος. Ας μην ξεχνάμε ότι μαζί με τον Πολωνό πρωθυπουργό και πρώην πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, διαμόρφωσαν το σχήμα της νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής με βάση τους συσχετισμούς που προέκυψαν στις Ευρωεκλογές του 2024. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι η σημερινή διπλωματική ισχύς της Ελλάδας θυμίζει την εποχή του Εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου! Ο Μητσοτάκης θεωρείται πλέον από τη Δύση ως ο πρώτος “σταθμάρχης” στην ανατολική Μεσόγειο και αυτό δεν είναι υπερβολή. Όταν είσαι με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, στο τέλος η Ιστορία σε γράφει με… χρυσά γράμματα! 

Γιατί είναι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης η Τουρκία

Η Ελλάδα έχει καταφέρει να στείλει στο περιθώριο την Τουρκία, η οποία πληρώνει το λάθος του επιτήδειου ουδέτερου. Η “Γαλάζια Πατρίδα” αλλά και το “θα έρθουμε μια νύχτα ξαφνικά” του Ερντογάν, αποτελούν πλέον ιστορίες της… φακής, όσο “προσβλητικό” για τις… φακές! Η Τουρκία βλέποντας την Ελλάδα να γίνεται ο προνομιακός συνομιλητής της Δύσης, αναγκάζεται να αναθεωρήσει τα πάντα. Το πέρασμα της υπερ-φρεγάτας “Κίμων” από τη “δεσμευμένη ζώνη” του ψευδομνημονίου Τουρκίας-Λιβύης αποτελεί στρατηγική ήττα για τον Ερντογάν. Το ίδιο και η προώθηση των πυραύλων Patriot στην Κάρπαθο. Κι ας… σκούζουν στην Άγκυρα για τη “στρατιωτικοποίηση” των νησιών της Δωδεκανήσου. 

Η Τουρκία, με πολύ… βαριά καρδιά συνειδητοποιεί ότι η Αθήνα έχει “κλειδώσει” ισχυρές συμμαχίες και εξελίσσεται σε ενεργειακό “θεματοφύλακα” του μέλλοντος της Ευρώπης. Επιπλέον, διαπιστώνει ότι το κόστος μιας σύγκρουσης με την Ελλάδα θα είναι βαρύτατο, οπότε μάλλον δεν την… παίρνει για να κάνει μαγκιές! Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή λειτουργεί ως καταλύτης και φέρνει τη χώρα μας σε πρώτο πλάνο, κάτι που αναγκάζει συμμάχους και εχθρούς να μας βλέπουν πλέον ως έναν ισχυρό παράγοντα που ξέρει τι θέλει και κυρίως, ξέρει πώς να το πάρει. 

Οι φρεγάτες μας κάνουν αισθητή την παρουσία τους στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα θα γίνει παραγωγός χώρα φυσικού αερίου, ενώ αγωγοί αερίου και υδρογόνου θα περάσουν από την επικράτεια μας. Αυτό που πρέπει να καταλάβουν όλοι είναι ότι η ελληνική διπλωματία κινείται αριστοτεχνικά και δεν διακρίνεται πλέον από συμπλέγματα κατωτερότητας. Η Ελλάδα έχει επιστρέψει δυναμικά στο προσκήνιο, όχι για να ζητήσει… δανεικά, αλλά για να διεκδικήσει τον ισχυρό ρόλο που της αξίζει και της αναλογεί σε μια πολύ “δύσκολη”… γειτονιά του πλανήτη. Όλα τα προαναφερόμενα, είναι αρκετά για να φέρουν την Τουρκία στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, χωρίς να παραγνωρίζουμε ότι αποτελεί έναν ισχυρό, υπολογίσιμο, αλλά και επικίνδυνο “παίκτη”… 

Η «πικρή» αλήθεια για τον Ερντογάν και η… πίκρα των εγχώριων αντιπάλων του Μητσοτάκη 

Η Τουρκία των απειλών είναι υποχρεωμένη εκ των πραγμάτων να συμβιβαστεί με τη νέα τάξη πραγμάτων που ισχύει για τη συμμαχική χώρα που λέγεται Ελλάδα. 

Ο Ερντογάν βρίσκεται μπροστά σε ένα δυσάρεστο παράδοξο. Προσπάθησε να παίξει τον ρόλο του προστάτη της περιοχής, κάτι που το είδαμε στην περίπτωση της πτώσης του Άσαντ στη Συρία, αλλά ο ρόλος αυτός έχει απομακρύνει την Τουρκία από τον δυτικό κόσμο, στον οποίο φιλοδοξεί να ενταχθεί! Μπήκε στο… μάτι του Ισραήλ, προκάλεσε με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, έπαιξε… μπάλα με τον Πούτιν στο θέμα της Ουκρανίας και σφυρίζει… κλέφτικα στην περίπτωση του Ιράν. Λογικό είναι να “τρώει”… πόρτα πλέον…

Η Ελλάδα με την πλήρη ενσωμάτωση των 24 γαλλικών μαχητικών Rafale, την αναβάθμιση των αμερικανικών μαχητικών F-16 Viper και την ενίσχυση της στρατιωτικής συμμαχίας με το Ισραήλ, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από την Τουρκία. Το ίδιο ακριβώς δεν μπορεί να συμβεί και στην περίπτωση της Κύπρου, η οποία είναι πλέον σε καλά και σφριγηλά… χέρια. Ο Ερντογάν με την εγκατάλειψη της… γραφικής θέσης περί “Γαλάζιας Πατρίδας” και την επί της ουσίας ακύρωση του ψεύτικου τουρκολιβυκού μνημονίου, συνειδητοποιεί ότι η… πλάστιγγα γέρνει προς τη δυτική πλευρά του Αιγαίου! 

Επιπλέον, στην Τουρκία πρέπει να συνειδητοποιήσουν και κάτι ακόμη, πιο σημαντικό για το μέλλον της χώρας. Όσο θα συγκρούεται με το Ισραήλ και τη Δύση για την Παλαιστίνη και το Ιράν, τόσο η Ελλάδα θα γίνεται πιο ισχυρή στον “Άξονα 3+1” (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ, ΗΠΑ). Ο σεβασμός που δείχνει πλέον ο Ερντογάν στον Μητσοτάκη και στην Ελλάδα, δεν είναι προϊόν ξαφνικής… φιλίας, αλλά ομολογία ενίσχυσης της γεωπολιτικής θέσης μας και της αποτρεπτικής ισχύος μας. 

Με βάση τα παραπάνω, δεν πρέπει να παίρνουν όμως τα μυαλά μας… αέρα. Μια ενδεχόμενη πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα, μπορεί να μας φέρει πίσω. Η τακτική της “ουδετερότητας” που προτείνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν είναι εθνικά ωφέλιμη. Αυτοί που είναι με τον Πούτιν, ο οποίος καταπατά το διεθνές δίκαιο, προτάσσουν το διεθνές δίκαιο, όταν το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν και οι “δορυφόροι” του, σκορπούν τον θάνατο. Στέκονται όλοι απέναντι στο Ισραήλ, που αποτελεί τη βάση για το ισχυρό μέλλον της Ελλάδας. Σκεφτείτε αν σε μια κρίση όπως η σημερινή, να είχαμε στα πράγματα ΠΑΣΟΚ, Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ, Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλο ή… Καρυστιανού! Εδώ ισχύει η γνωστή ατάκα “δεν περιγράφω άλλο”… 

Όμως, τα προαναφερόμενα, ας τα σκεφτούν πολύ καλά οι πρώην πρωθυπουργοί και αρχηγοί της Νέας Δημοκρατίας, Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς. Οι εξελίξεις τους έχουν διαψεύσει παταγωδώς και η… υποχωρητικότητα της Ελλάδας μεταφράζεται σε επέκταση της κυριαρχίας της στη Μεσόγειο εις βάρος της Τουρκίας και υπέρ της Δύσης! Αν μετά απ  όσα συμβαίνουν την τελευταία περίοδο, εξακολουθούν να ισχυρίζονται τα ίδια, τότε δεν θα διαφέρουν σε τίποτα από τα υπόλοιπα κόμματα του πολιτικού φάσματος. Γιατί ο ρόλος του “επιτήδειου ουδέτερου” και της επιλεκτικής… μνήμης ως προς το διεθνές δίκαιο, οδηγούν στο τέλος σε αδιέξοδα. Δόξα τον Θεό, η σημερινή κυβέρνηση είναι με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, οπότε, ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί που υιοθετούν το λάθος ή… σκοπίμως υποδεικνύουν το λάθος, υπονομεύοντας τα εθνικά συμφέροντα, είτε για να δείξουν… υποταγή στους… ανωτέρους τους, είτε για να ικανοποιήσουν τον… εγωισμό τους! 

Η Ελλάδα με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και με Πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει το πάνω χέρι στις εξελίξεις. Όλοι μιλούν για τη χώρα μας τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Αναγκάσαμε με τις κινήσεις μας να μπουν στο παιχνίδι προάσπισης της ευρωπαϊκής κυριαρχίας πιο ενεργά η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία, ενώ… ξεφτιλίσαμε τη Μεγάλη Βρετανία, που προσπαθεί να στείλει στρατιωτικές δυνάμεις για να προασπίσει το έδαφος της, στην Κύπρο! 

Από δω και πέρα, το μεγάλο στοίχημα της Ελλάδας είναι η προάσπιση της ισχύος που έχει αποκτήσει στα διάφορα πεδία. Ταυτόχρονα, οι πολίτες πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι υπό την ηγεσία του Μητσοτάκη, η χώρα έχει περάσει από τους… ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ στους… ημιτελικούς! Από την άλλη πλευρά, είναι εθνικά επικίνδυνο να υπάρχουν οι υπονομευτές που βλέπουν υποχωρητικότητα έναντι της Τουρκίας, τοποθετούνται υπέρ της Ρωσίας και δείχνουν την… ευαισθησία τους σε όποιον θέλει να… εισβάλλει στη χώρα μας και στην Ευρώπη. Αν απλά όσα λένε περιορίζονται σε… θεωρητικό επίπεδο, δεν έχουμε πρόβλημα. Τα προβλήματα θα αρχίσουν όταν κάποιοι από αυτούς έρθουν στην εξουσία και τινάξουν τα πάντα στον… αέρα! 

Στις επόμενες εκλογές, παρά την απογοήτευση για την αναπόφευκτη ακρίβεια, η οποία πλήττει και θα πλήξει περισσότερο ολόκληρο τον πλανήτη, πρέπει να επικρατήσει η καθαρή σκέψη. Χωρίς καθαρό μυαλό, δεν θα είναι καθόλου… δύσκολο να να γκρεμίσουμε όσα έχουμε χτίσει. Αν ο ελληνικός λαός παρασυρθεί από αυτούς που είναι εχθροί των ΗΠΑ, της Ευρώπης και του Ισραήλ, αλλά και φίλοι των Ρώσων και των Τούρκων, τότε, θα υπάρξει σοβαρότατο πρόβλημα. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα έχουμε σκάψει τον… λάκκο μας. Για να μη χαλάσει λοιπόν, η σημερινή θετική εικόνα και να μην μπλέξουμε σε δραματικές καταστάσεις, καλό είναι να προσέξουμε την ψήφο μας την άνοιξη του 2027. Η ψήφος στο σωστό ψηφοδέλτιο πρέπει να μετατραπεί σε “υπερ-όπλο” εθνικής αυτοπεποίθησης και υπερηφάνειας και όχι σε… απασφαλισμένη “χειροβομβίδα” που θα σκάσει στα χέρια και θα μας πάρει όλους ο διάολος…

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Πώς η Ελλάδα γίνεται ισχυρότατος «παίκτης» της Δύσης στη Μεσόγειο και γιατί αλλάζουν θεαματικά οι ισορροπίες στις ελληνοτουρκικές σχέσεις εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μια… αψυχολόγητη κίνηση της Τουρκίας να σύρει την Ελλάδα σε πόλεμο, θα είχε οδυνηρές συνέπειες για την ίδια.

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Και πάμε να εξηγήσουμε γιατί, με βάση όσα είναι παγκοίνως γνωστά σε σχέση με τις δυνατότητες των νέων υπερ-όπλων που διαθέτει η Ελλάδα. 

Πιο αναλυτικά:

1. Σε μια στρατιωτική εμπλοκή, η τουρκική αεροπορία που διαθέτει κυρίως αεροσκάφη F-16 παλαιότερης τεχνολογίας, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τα Rafale και τα F-16 Viper, τα οποία διαθέτουν ραντάρ AESA. Αυτό σημαίνει ότι οι πύραυλοι Meteor θα… προσγειώνονταν σε αποστάσεις άνω των 100 χιλιομέτρων. Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο σε αυτήν την περίπτωση, είναι ότι οι Τούρκοι πιλότοι θα έβλεπαν τις ενδείξεις κατάρριψης στις οθόνες τους, χωρίς καν να βλέπουν τα ελληνικά μαχητικά!
2. Τα ελληνικά F-16 Viper σε ευθεία σύνδεση με το σύστημα Link 16 θα λειτουργούσαν ως πολλαπλασιαστές ισχύος, καθώς θα λάμβαναν τα ηλεκτρονικά δεδομένα από τις φρεγάτες FDI και ακολούθως θα μπορούσαν να εκτοξεύουν πυραύλους AMRAAM με κλειστά τα δικά τους ραντάρ, τα οποία θα ήταν μη ανιχνεύσιμα. Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα σε αυτήν την περίπτωση; Η Τουρκία θα έχανε το 50% της αεροπορίας της μέσα στις πρώτες 6 ώρες, χωρίς καν να εμπλακεί έστω και σε μία αερομαχία!!!
3. Οι 4 φρεγάτες FDI θα μετατρέψουν το Αιγαίο σε μια μεγάλη… λίμνη όπου τίποτα δεν θα μπορούσε να “κολυμπάει” χωρίς την έγκριση της Αθήνας. Οι πύραυλοι Aster 30 που διαθέτουν, δημιουργούν μια αδιαπέραστη ζώνη με διάμετρο 240 χιλιομέτρων γύρω από κάθε πλοίο! Έτσι, οποιοδήποτε τουρκικό αεροσκάφος ή πύραυλος πλησίαζε, θα εξουδετερωνόταν αυτόματα. Επίσης, οι φρεγάτες θα μπορούσαν να βυθίσουν τον τουρκικό στόλο πριν αυτός προλάβει να βγει από το ναύσταθμο του Ακσάζ απέναντι από τη Ρόδο, με πλήγματα από πυραύλους Exocet Block 3c, σε μια ακτίνα άνω των 200 χιλιομέτρων.
4. Η θωράκιση των νησιών με σύγχρονο πυροβολικό και συστήματα Patriot σημαίνει ότι οι πύραυλοι PAC-3 θα αναχαίτιζαν τους τουρκικούς βαλλιστικούς πυραύλους στον αέρα. Επιπλέον, οι συστοιχίες πυροβολικού με “έξυπνα βλήματα” θα “θέριζαν” οποιαδήποτε προσπάθεια απόβασης πριν τα τουρκικά στρατεύματα πατήσουν ακτή.
5. Ο anti-Drone “θόλος” της Ελλάδας θα κατέρριπτε εκατοντάδες drones των Τούρκων, χωρίς να χρειαστεί να γίνει χρήση των δαπανηρών πυραύλων.  Με συστήματα όπως ο “Κένταυρος”, που χρησιμοποιεί η φρεγάτα “Ψαρά”, τα τουρκικά Bayraktar και Anka θα έπεφταν σαν… κουνούπια από τις ηλεκτρονικές παρεμβολές που θα δέχονταν, χωρίς μάλιστα να είναι σε θέση να ρίξουν έστω και μία βολή!
6. Η χρήση των πυραύλων Scalp EG θα ισοδυναμούσε με το τελειωτικό χτύπημα κατά των Τούρκων. Με τα Rafale να διεισδύουν βαθιά στην ενδοχώρα της, οι πύραυλοι αυτοί θα έπλητταν τη Γέφυρα του Βοσπόρου, τα κέντρα τηλεπικοινωνιών στην Άγκυρα, αποθήκες καυσίμων και ναυστάθμους. Έτσι, η Τουρκία θα παρέλυε από διοίκηση και επιμελητεία, καθώς θα έμενε χωρίς ρεύμα και τηλεπικοινωνίες, μέσα στο πρώτο 24ωρο. Στο… τέλος της ημέρας, η Τουρκία θα έβρισκε μπροστά της μια Ελλάδα που δεν θα αμυνόταν απλά, αλλά θα έπληττε όλους τους στόχους με “χειρουργική” ακρίβεια. Η τριάδα της… κολάσεως, δηλαδή Rafale/FDI/F-16 Viper δημιουργεί για την Ελλάδα μια μοναδική ποιοτική υπεροχή, η οποία θα ισοπέδωνε στρατιωτικά και οικονομικά την Τουρκία.
7. Η βάση του Μπαντίρμα, ακριβώς απέναντι από τα ελληνικά νησιά, θα ήταν ο πρώτος στόχος των Rafale, ενώ η ενεργοποίηση των πυραύλων SCALP θα ισοπέδωνε τη Βάση Νταλαμάν, η οποία είναι πολύ κρίσιμη για τις επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Εξυπακούεται ότι στο στόχαστρο θα έμπαιναν τα ραντάρ των S-400, όπου με τη χρήση συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου, τα Rafale και τα Viper, θα “τύφλωναν” τα αντι-ραντάρ των Τούρκων.

Στη στρατιωτική “εξίσωση” θα προστεθούν σε δύο χρόνια και τα πρώτα F-35 που θα προμηθευτούμε από τις ΗΠΑ. Πρόκειται για τα “αόρατα” αεροσκάφη που θα μπορούσαν να προκαλέσουν τεράστια ζημιά στην ενδοχώρα της Τουρκίας, χωρίς κανείς να πάρει… χαμπάρι! Αυτά βλέπουν οι Τούρκοι και κάθονται στα… αυγά τους, ενώ αυτά βλέπουν και όσοι θέλουν να μπουν στο νέο γεωπολιτικό και επενδυτικό χάρτη που “γράφεται” τώρα στη Μεσόγειο και ιδίως στην Ελλάδα.

Η στρατιωτική αποτροπή κατά της Τουρκίας και η μεγάλη ανακατωσούρα στη Μέση Ανατολή, φέρνουν την Ελλάδα στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος για πολύ μεγάλες “μπίζνες”. Είναι κάτι που συμφέρει και τους συμμάχους μας, πλην Τουρκίας, γι αυτό και η Άγκυρα αισθάνεται απομονωμένη σε έναν εντελώς διαφορετικό τοπίο, από αυτό που θα ήθελε. Ο Ερντογάν καταλαβαίνει ότι ο ενιαίος χώρος Ελλάδας-Κύπρου δεν είναι μόνο ενεργειακός, αλλά αμυντικός. Η παρουσία των φρεγατών FDI και των πολεμικών αεροσκαφών Rafale είναι η δύναμη πυρός που προστατεύει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Η Ελλάδα είναι ένα success story σε πολλά επίπεδα και ο χρόνος θα δείξει πόσο άλλαξαν τα πράγματα και πόσα… απίδια πιάνει ο σάκος!

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Τι θα πάθει η Τουρκία αν κάνει το μεγάλο λάθος να εισβάλλει… νύχτα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Μητσοτάκης έχει μετατρέψει το Κυπριακό σε ευρω-τουρκικό ζήτημα, έχει ισχυροποιήσει τις συμμαχίες της Ελλάδος, ιδίως με τη Γαλλία, ενώ με την τριμερή Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, στριμώχνει την Τουρκία πολύ άσχημα. Το μήνυμα είναι σαφές και από την Ευρώπη, αλλά και από το Ισραήλ: όποιος κάνει ζημιά σε Ελλάδα και Κύπρο, δυστυχώς… έμπλεξε!

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Επιπλέον, σε στρατιωτικό επίπεδο, η Ελλάδα έχει πάρει το… scalp από την Τουρκία, κάνοντας επίδειξη ισχύος με την παρουσία της φρεγάτας Belharra και των F-16 Viper, αλλά και της τοποθέτησης αντιαεροπορικών συστημάτων Patriot στην Κάρπαθο και στη Βουλγαρία. Αυτή είναι μία ακόμη αποστομωτική απάντηση σε όλα τα πολιτικά “ναυάγια”, που αμφισβητούν τη σκοπιμότητα των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Στην περίπτωση, της Ελλάδας, οι εξοπλισμοί δεν είναι μόνο μια επένδυση για τη θωράκιση της εθνικής άμυνας και ασφάλειας της χώρας, αλλά αποτελούν εχέγγυο για την προσέλκυση επενδυτών στο μέλλον, σε μια περιοχή, όπου δεν θα χωρούν… αμφισημίες, σε σχέση με τα κυριαρχικά δικαιώματα και τους ρόλους καθενός στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου.

Η τριμερής της Πάφου υπερβαίνει τις φωτογραφίες των ηγετών. Είναι μια δήλωση ισχύος που συνδέει την ασφάλεια της Κύπρου με τα στρατηγικά συμφέροντα της Γαλλίας και της Ελλάδας, αφήνοντας δυνατό αποτύπωμα και στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό. Όσα συμβαίνουν την τελευταία περίοδο αποτυπώνονται και στις πρώτες δημοσκοπήσεις, όπου το κλίμα γίνεται περισσότερο υποστηρικτικό για την κυβέρνηση. Βέβαια, καλό είναι να κρατάνε και μικρό καλάθι στην κυβέρνηση, καθώς είναι άλλο πράγμα η επίδειξη ισχύος σε γεωπολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο και άλλο η σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας των πολιτών. Σε λίγο καιρό, οι πολίτες θα έχουν διαπιστώσει με… σοκαριστικό τρόπο, τις δραματικές επιπτώσεις του πολέμου στην τσέπη τους, με την εκρηκτική άνοδο των τιμών της ενέργειας, η οποία,  οδηγεί μοιραία σε εκτίναξη των τιμών βασικών αγαθών και υπηρεσιών.

Χθες, είχαμε την πρώτη δημοσκόπηση όπου καταγράφονται τα νέα δεδομένα. Σύμφωνα με την Opinion Poll, για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού Action 24 (ολοκληρώθηκε την έκτη μέρα από το ξέσπασμα του πολέμου), προκύπτει ξεκάθαρη ενίσχυση του κυβερνώντος κόμματος και του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Το 85,4% των ερωτηθέντων φοβάται για τις παρενέργειες της πολεμικής σύγκρουσης στη χώρα μας. Ο φόβος αυτό ωθεί το 73% των ερωτηθέντων να ζητεί σταθερότητα και το 55,1% δηλώνει ότι στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσει με κριτήριο την πολιτική σταθερότητα. Πρόκειται για τρεις εξαιρετικά σημαντικούς δείκτες, οι οποίοι είναι υπέρ της κυβέρνησης. Εν ολίγοις, το εκλογικό σώμα στέλνει το μήνυμα ότι θέλει σταθερότητα με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Το κυβερνών κόμμα κερδίζει 2,5 μονάδες σε σχέση με τον Ιανουάριο και το 31,4% (από 29%) επιλέγει τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την πρωθυπουργία. Ενδιαφέρον έχει δε το εύρημα ότι το 56,6% βλέπει ως πολύ ή αρκετά πιθανή τρίτη θητεία για τον πρωθυπουργό, ενώ και η παράσταση νίκης είναι στο 61,1% για τη Νέα Δημοκρατία, με το ΠΑΣΟΚ στο… 3,3%! Παράλληλα, συνεχίζονται οι πτωτικές τάσεις για τα υπό διαμόρφωση κόμματα της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα. Για την πρώτη το ποσοστό πέφτει στο 9,2% από 16,1% πριν και για τον “άχαστο” στο 9% από 7% τον Δεκέμβριο. Τα δύο αυτά ευρήματα αποδεικνύουν ότι η κοινή γνώμη μάλλον… προσγειώθηκε λόγω του πολέμου και με πιο καθαρό μυαλό μαθαίνει να ξεχωρίζει τους χρήσιμους από τους… άχρηστους!

Από τα παραπάνω προκύπτει ξεκάθαρη ενίσχυση της ΝΔ και του Μητσοτάκη, τέλμα για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, “χυλόπιτα” για Τσίπρα και Καρυστιανού και “σφαλιάρα” σε Σαμαράδες και… λοιπούς αντι-Μητσοτακικούς! Με βάση αυτήν την εικόνα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης αναμένεται να ρίξουν το βάρος της αντιπαράθεσης στο ζήτημα της ακρίβειας, η οποία ξεπροβάλλει και πάλι, πιο απειλητική από ποτέ. Ωστόσο, υπάρχει ένα εξαιρετικά κρίσιμο τμήμα του εκλογικού σώματος, που ξέρει να ψηφίζει, αλλά και να… προσγειώνει τους αντιπάλους της κυβέρνησης. Μέχρι τις εκλογές έχουμε ακόμη αρκετό χρόνο, ωστόσο, το δίλημμα είναι ξεκάθαρο: κυβέρνηση με πρωθυπουργό Μητσοτάκη ή περιπέτεια με εθνικούς μειοδότες;

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Τα εντυπωσιακά μηνύματα που στέλνουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πλέον, η Ελλάδα δεν είναι μέρος του νέου ενεργειακού χάρτη που διαμορφώνεται στη Μεσόγειο, αλλά είναι το κέντρο των εξελίξεων. Δεν είναι κάποιος ενδιάμεσος ή τερματικός σταθμός, αλλά η αφετηρία θεαματικών αλλαγών στο γεωπολιτικό στάτους της περιοχής μας.

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Η συμφωνία αυτή αποδεικνύει ότι ΗΠΑ και Ευρώπη, μπροστά στα νέα γεωπολιτικά δεδομένα, δεν έχουν άλλη επιλογή, παρά μόνο τη συνολική στήριξη του σημερινού στάτους στην ελληνική πολιτική σκηνή με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη!

Η Ελλάδα μετατρέπεται ταχέως σε ενεργειακή πύλη για την Ευρώπη. Με την υπογραφή της νέας συμφωνίας μεταξύ Helleniq Energy και Chevron, καθώς και την προώθηση των ηλεκτρικών διασυνδέσεων, η χώρα βοηθά την Ευρωπαϊκή Ένωση να απεξαρτηθεί από το ρωσικό φυσικό αέριο. Οι Βρυξέλλες βλέπουν στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων του 2026 μια συνέχεια που διασφαλίζει την υλοποίηση αυτών των τεράστιων έργων, τα οποία είναι απαραίτητα για την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια. Η Ελλάδα αποτελεί πλέον τον μεγάλο “παίκτη” στην περιοχή και αυτό λέει πάρα πολλά προς τους… εχθρούς της, αλλά και προς τα κόμματα της εγχώριας αντιπολίτευσης!

Γιατί η Δύση “ψηφίζει” Μητσοτάκη!

Στο σημερινό ρευστό γεωπολιτικό τοπίο η Ελλάδα δεν αποτελεί πλέον το “μαύρο πρόβατο” της Ευρωζώνης, αλλά έναν κρίσιμο κόμβο σταθερότητας σε μια περιοχή που φλέγεται.

Η Ελλάδα αποτελεί τον μεγάλο εγγυητή των συμφερόντων της Δύσης στην περιοχή, κάτι που εκ των πραγμάτων αποκλείει σχεδόν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης από τους σχεδιασμούς τους για την επόμενη μέρα των εκλογών του 2027. Είναι ξεκάθαρό μετά και τη συμφωνία του Ελληνικού Δημοσίου με τη Chevron ότι από την Ουάσιγκτον μέχρι τις Βρυξέλλες, υπάρχει μια σαφέστατη προτίμηση στην ανανέωση της θητείας του Κυριάκου Μητσοτάκη, κάτι που δεν τίθεται προς συζήτηση. Οι λόγοι πίσω από αυτή την… απαίτηση σταθερότητας δεν είναι συναισθηματικοί ούτε έχουν να κάνουν με το “πρόσωπο Μητσοτάκης”, αλλά βαθιά ρεαλιστικοί και στρατηγικοί.

Η σημερινή κυβέρνηση έχει αναβαθμίσει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, ενώ η επικείμενη ανανέωση της Αμυντικής Συμφωνίας (MDCA) εντός του 2026 αποτελεί κομβικό σημείο για τον σχεδιασμό των ΗΠΑ στην περιοχή. Η Ουάσιγκτον βλέπει στο πρόσωπο του Έλληνα πρωθυπουργού έναν αξιόπιστο συνομιλητή που ευθυγραμμίζεται με τα συμφέροντα της Συμμαχίας, διασφαλίζοντας τη λειτουργία κρίσιμων υποδομών όπως η βάση της Σούδας και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Σε μια εποχή που οι διατλαντικές σχέσεις δοκιμάζονται από τις νέες προτεραιότητες της διοίκησης Τραμπ, ο Μητσοτάκης επιδιώκει να διατηρήσει την Ελλάδα ως τη “γέφυρα” μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ.

Από την άλλη πλευρά, η διατήρηση των “ήρεμων υδάτων” στο Αιγαίο αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα για τη διεθνή κοινότητα και για τον λόγο αυτό οι ξένες δυνάμεις εκτιμούν τη μεθοδική προσέγγιση του Μητσοτάκη στον ελληνοτουρκικό διάλογο, η οποία βασίζεται στον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου. Η ικανότητα της Αθήνας να διατηρεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με την Άγκυρα χωρίς να υποχωρεί σε κυριαρχικά δικαιώματα, θεωρείται εγγύηση ότι η νοτιοανατολική πτέρυγα του NATO δεν θα διολισθήσει σε μια νέα κρίση που θα αποπροσανατόλιζε τη Συμμαχία από το βασικό μέτωπο της Ουκρανίας, αλλά και αυτό της Μέσης Ανατολής.

Όπου και να… ψάξει κάποιος με βάση αυτές τις εξελίξεις, θα δει ότι υπάρχει σε περίοπτη θέση η Ελλάδα και αυτό σημαίνει ότι η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία για τρίτη σερί θητεία, αποτελεί κορυφαίο στοίχημα για τα στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης στην περιοχή. Τα συμφέροντα αυτά ταυτίζονται σχεδόν στο σύνολο τους με τα ελληνικά, κάτι που δείχνει πόσο σπουδαίο ρόλο αποκτούμε στην ευρύτερη γειτονιά μας. Και εδώ τα πράγματα δεν είναι γενικά και αόριστα, αλλά έχουν… όνομα και ονοματεπώνυμο! Δηλαδή, Νέα Δημοκρατία και Κυριάκος Μητσοτάκης…

Η μεγάλη “προίκα” του ελληνικού success story

Τα εξαιρετικά αποτελέσματα στην οικονομία αλλά και η πρόσφατη εκλογή του Έλληνα Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκου Πιερρακάκη, στη θέση του επικεφαλής του συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, αποτελούν τις πιο μεγάλες αποδείξεις για το πώς αξιολογούν την πορεία μας οι ξένες αγορές και τι σημαίνει αυτό για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία βρίσκονται σε άλλη… διάσταση!

Για τους διεθνείς επενδυτές και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ταυτίζεται με τη δημοσιονομική πειθαρχία και την επιστροφή στην επενδυτική βαθμίδα. Μαζί με τα προαναφερόμενα, είναι λογικό να δημιουργείται και μια εικόνα αβεβαιότητας στους ξένους κύκλους, λόγω του ενδεχομένου να προκύψει πολιτική αστάθεια. Άρα, είναι προφανές ότι ο διεθνής παράγοντας βλέπει την ανανέωση της θητείας Μητσοτάκη ως μονόδρομο για τη διασφάλιση των οικονομικών κεκτημένων.

Επιπλέον, δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας η παρουσία της Ελλάδας ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τη διετία 2025-2026. Είναι μία ακόμη απόδειξη για τη μεγάλη διπλωματική βαρύτητα που έχουμε αποκτήσει ως χώρα, με ό,τι συνεπάγεται κάτι τέτοιο για τις “μετοχές” της. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Μητσοτάκης προβάλλει μια Ελλάδα που δεν είναι απλώς θεατής, αλλά ενεργός παίκτης στις διεθνείς κρίσεις, όπως στο Ουκρανικό και στο Μεσανατολικό, καθώς υποστηρίζουμε σταθερά την ανάγκη για ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία και ενότητα.

Εθνικό στοίχημα στις εκλογές η ήττα της αντιπολίτευσης

Οι διαπιστώσεις για το νέο ρόλο της Ελλάδας δεν χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης σε σχέση με τους εταίρους και συμμάχους μας, αλλά αφορούν αποκλειστικά τους Έλληνες ψηφοφόρους.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης θέλουν να φύγει ο Μητσοτάκης, αλλά με τον τρόπο που επιδιώκουν κάτι τέτοιο είναι σαν να τον “προμοτάρουν”! Με βάση τα σημερινά δεδομένα, μπορεί η Νέα Δημοκρατία να μην κατακτήσει την αυτοδυναμία, ωστόσο, στην περίπτωση που καταγραφεί ως πρώτο κόμμα και με διαφορά από το δεύτερο, δεν γίνεται να μην είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης σε μια κυβέρνηση συνεργασίας! Μια τέτοια κυβέρνηση μπορεί να συγκροτηθεί μόνο με το ΠΑΣΟΚ, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι εκτός εθνικής γραμμής.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, σε πάρα πολλές περιπτώσεις δίνουν την εντύπωση ότι αποτελούν συστηματικούς υπονομευτές των εθνικών συμφερόντων. Είναι απέναντι στην κοινή γραμμή για την Ουκρανία, καθώς κλείνουν το… μάτι στη Ρωσία, ενώ ιδίως τα κόμματα της εγχώριας Αριστεράς ακολουθούν μία μάλλον… περίεργη τακτική σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά. Σαν κάτι να τους… αναγκάζει να είναι απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση. Αλλά και στο ζήτημα της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ, η στάση τους παραπέμπει σε “αυτοφωράκηδες” της Τουρκίας! Αυτά τα βλέπουν οι ψύχραιμοι ψηφοφόροι και μάλλον ξέρουν τι θα πράξουν όταν έρθει η ώρα της κάλπης…

Η απαίτηση των ξένων δυνάμεων για πολιτική συνέχεια στην Ελλάδα δεν πηγάζει από μια προτίμηση σε πρόσωπα, αλλά από την ανάγκη για έναν προβλέψιμο και ισχυρό εταίρο στην πιο εύφλεκτη γωνιά της Ευρώπης. Αν ο Ανδρουλάκης, ο Τσίπρας, η Κωνσταντοπούλου και ο Βελόπουλος σοβαρεύονταν ίσως τους έβλεπαν με διαφορετικό μάτι οι εταίροι και σύμμαχοι μας. Ωστόσο, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο καθώς δεν μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη σε κόμματα και πρόσωπα, τα οποία, νομίζουν ότι ασκούν αντιπολίτευση με την ατάκα “να φύγει ο Μητσοτάκης”, αλλά επί της ουσίας μας δείχνουν τον δρόμο και τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσει η χώρα, αν φύγει ο Μητσοτάκης!

Ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει καταφέρει να μετατρέψει την Ελλάδα σε έναν πυλώνα σταθερότητας, γεγονός που καθιστά την επανεκλογή του το 2026 ζήτημα ευρύτερης γεωπολιτικής ασφάλειας. Δηλαδή, με πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία, αλλά χωρίς αυτοδυναμία, είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι η Δύση δεν θα αφήσει στην τύχη της ένα από τα μεγαλύτερα γεωπολιτικά stories του πλανήτη. Γιατί η Ελλάδα, αποτελεί πλέον ένα story παγκόσμιου βεληνεκούς, συνδυάζοντας οικονομική άνθιση, γεωπολιτική βαρύτητα και ενεργειακή ασφάλεια. Όσοι πιστεύουν ότι όλα αυτά που αποτελούν ζωτικής σημασίας συμφέροντα για τη Δύση, θα αφεθούν στην… τύχη τους στις εκλογές του 2027, ας το ξανασκεφτούν καλύτερα! Για τους ξένους, αλλά και για το συμφέρον της χώρας, οι εκλογές του 2027 πρέπει να έχουν έναν και μοναδικό ηττημένο: το σύνολο της αντιπολίτευσης!

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Πώς οι μεγάλες συμφωνίες στρώνουν το έδαφος για τρίτη θητεία Μητσοτάκη – Το μήνυμα στην αντιπολίτευση… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η χρονική στιγμή που επέλεξε για μια τέτοια κίνηση δεν είναι τυχαία και φυσικά δεν είναι και χωρίς ρίσκο.

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Με τη συμπλήρωση 50 ετών και κάτι από το Σύνταγμα του 1975, ο Πρωθυπουργός επέλεξε το 2026 ως το ορόσημο για να βάλει τη δική του σφραγίδα. Θέλει να δημιουργήσει τον καταστατικό χάρτη του 21ου αιώνα με όλα τα νέα δεδομένα για τη χώρα και τον κόσμο, σηματοδοτώντας τη φυγή προς τα εμπρός από ένα Σύνταγμα του 20ου αιώνα, το οποίο επιβάλλει θεσμικές αλλαγές και ρηξικέλευθες λύσεις. 

Τώρα, γιατί υπάρχουν σοβαροί λόγοι…

Το άνοιγμα του θέματος της συνταγματικής αναθεώρησης είναι ώριμο για να συνοδευτεί από ευρύτατες αλλαγές, αλλά με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα το ελληνικό κοινοβούλιο, τα ρίσκα είναι πολλά και οι πιθανότητες αποτυχίας περισσότερες.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιδιώκει να κεφαλαιοποιήσει τη δημοσιονομική και πολιτική σταθερότητα που έφερε στη χώρα τα τελευταία χρόνια, παρουσιάζοντας μια ατζέντα που υπερβαίνει την απλή διαχείριση της καθημερινότητας. Επιπλέον, η διαδικασία της αναθεώρησης είναι μακρά, ενώ οι προτεινόμενες αλλαγές πρέπει να εγκριθούν από την παρούσα Βουλή και να οριστικοποιηθούν από την επόμενη, θέτοντας ουσιαστικά το πλαίσιο της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Ταυτόχρονα, ο πρωθυπουργός θέλει να δημιουργήσει αναχώματα απέναντι σε εγχειρήματα “τύπου Καρυστιανού” που προτάσσουν τα ζητήματα της δικαιοσύνης και της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Αυτό θα επιδιώξει να το επιτύχει με την κατάργηση του Άρθρου 86 “Περί Ευθύνης Υπουργών” και τη μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης.

Η οικονομία και τα ζητήματα δικαιοσύνης αποτελούν κατ΄ εξοχήν πεδία ενδιαφέροντος για τον μεσαίο χώρο. Μάλιστα, είναι σίγουρο ότι θα… συγκινήσουν πολλούς από τους αναποφάσιστους, ενώ, αν βελτιωθούν οι οικονομικές συνθήκες, τότε ο Μητσοτάκης θα μπορεί να ελπίζει βάσιμα, ότι θα είναι πρώτο κόμμα και με πολύ μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο στις εκλογές της άνοιξης του 2027. Όμως, όλα αυτά είναι θεωρητικά και τα πάντα κρίνονται επί του πρακτέου… 

Μεταρρυθμιστής και δημιουργός της πραγματικής Νέας Μεταπολίτευσης

Το άνοιγμα της συνταγματικής αναθεώρησης είναι προφανές ότι βάζει τον Μητσοτάκη στο κέντρο της σκηνής.

Η ατζέντα του στοχεύει σε βαθιές τομές που θα καθορίσουν τη φυσιογνωμία της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες. Για παράδειγμα το Άρθρο 16 για την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων αποτελεί την “αιχμή του δόρατος”, ικανοποιώντας ένα πάγιο αίτημα της κεντροδεξιάς για τον εκσυγχρονισμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Επίσης, το ζήτημα της άρσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων με ταυτόχρονη εισαγωγή της διαρκούς αξιολόγησης τους, είναι κολοσσιαίας πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής σημασίας. 

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ταυτόχρονα μεγάλη παγίδα για τα κόμματα της Αριστεράς θα αποτελέσει η εισαγωγή του δημοσιονομικού “κόφτη”, ώστε στο μέλλον να μην υπάρχουν υποσχέσεις και παροχές χωρίς αντίκρισμα, δημιουργώντας νέες εστίες δημοσιονομικής κρίσης. Εκτός των προαναφερόμενων, με βάση και όσα δήλωσε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο τηλεοπτικό του μήνυμα αλλά και στη συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά στον ΣΚΑΪ, η αναθεώρηση θα περιλαμβάνει προβλέψεις για την κλιματική κρίση και την Τεχνητή Νοημοσύνη, που αποτελούν τα νέα δεδομένα σε παγκόσμιο επίπεδο και θα χρειαστούν οι σχετικές ρυθμίσεις.

Ο Μητσοτάκης θέλει να βάλει την προσωπική του σφραγίδα στην πραγματική “Νέα Αντιπολίτευση” συνδέοντας το όνομα του και τη θητεία του, με τη συνταγματική μεταρρύθμιση. Το αν θα γίνουν οι αλλαγές είναι ένα θέμα που σηκώνει πολύ συζήτηση. Η συνέχεια αναμένεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα… 

Η μεγάλη παγίδα της… συναίνεσης!

Ο πρωθυπουργός πρόταξε τη στρατηγική της συναίνεσης για την επιτυχή ολοκλήρωση της συνταγματικής αναθεώρησης, κάτι που αποτελεί μεγάλη παγίδα για τα κόμματα της αντιπολίτευσης και κυρίως το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. 

Με τις προτάσεις για ευρείες προοδευτικές ή αναγκαίες αλλαγές, ο Μητσοτάκης αναγκάζει τα άλλα κόμματα είτε να συμφωνήσουν, χάνοντας την αντιπολιτευτική τους αιχμή, είτε να αρνηθούν, κινδυνεύοντας να χαρακτηριστούν δυνάμεις της συντήρησης. Το ΠΑΣΟΚ θα προσπαθήσει να πάρει πρωτοβουλίες προτείνοντας φυσικά τη δική του ατζέντα σε συνεννόηση με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Τα τρία κόμματα φαίνεται ότι έχουν έρθει πιο κοντά και μάλλον αυτό που τους ενώνει είναι ο… Τσίπρας! Εν πάση περιπτώσει, η κυβέρνηση έχει το πλεονέκτημα του καθορισμού των θεμάτων, διασπώντας την ενιαία στάση της αντιπολίτευσης σε ευαίσθητα θέματα όπως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Η απαίτηση για αυξημένη πλειοψηφία 180 βουλευτών σε κάποια από τις δύο φάσεις της αναθεώρησης μετατρέπει τη διαδικασία σε ένα διαρκές τεστ συναίνεσης, όπου η άρνηση της αντιπολίτευσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί επικοινωνιακά από τη Νέα Δημοκρατία ως άρνηση για τον εκσυγχρονισμό της χώρας και ως συνέχιση των πρακτικών του πελατειακού κράτους. Ο Μητσοτάκης, πέραν από τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα φέρουν τη χώρα στη νέα εποχή, θέλει να στριμώξει πολιτικά τους αντιπάλους του, ώστε να αναδείξει ακόμη περισσότερο τον κυρίαρχο πολιτικό του ρόλο. Και όπως ανέφερε χθες στον ΣΚΑΪ, μάλλον πολύ σωστά, “δεν υπάρχει δίλημμα Μητσοτάκης ή χάος, αλλά Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης, ή Κωνσταντοπούλου ή Βελόπουλος”.

Ο Μητσοτάκης φαίνεται αποφασισμένος να προωθήσει τις αλλαγές, αλλά σε ένα πλαίσιο συναίνεσης. Αν αποτύχει και πάλι η συνταγματική αναθεώρηση, τότε είναι προφανές ότι θα χρεώσει το κόστος της αδράνειας στους άλλους. Αυτό σημαίνει ότι με την οπτική ενός κεντρώου ή αναποφάσιστου ψηφοφόρου, στο τέλος η αποτυχία θα χρεωθεί στο ΠΑΣΟΚ και στους συν αυτώ. Ο Μητσοτάκης ξέρει ότι παίζει πλέον στο δικό του “γήπεδο” βάζοντας του κανόνες και περιμένοντας στη γωνία τους αντιπάλους του.

Η αποδοχή προτάσεων από τα άλλα κόμματα θα τον καταστήσουν πιο ισχυρό, ενώ θα περιμένει και το διπλό… μπόνους από τη στείρα άρνηση και τους… αφορισμούς των πολιτικών του αντιπάλων. Η κοινωνία περιμένει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την αντιμετώπιση ζητημάτων, όπως για παράδειγμα η άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο και η διαρκής αξιολόγηση. Εκεί θα παιχτεί μια πολύ γερή παρτίδα πολιτικού πόκερ… 

Μεγάλη “φάκα” η άρση μονιμότητας στο Δημόσιο

Το θέμα της άρσης μονιμότητας στο Δημόσιο είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για τον Μητσοτάκη, ώστε να προκαλέσει μεγάλη… αναστάτωση σε όλα τα κόμματα!

Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μια ισχυρή κοινωνική αποδοχή στην ιδέα της άρσης της μονιμότητας, η οποία συνδέεται στενά με την ανάγκη για αξιολόγηση και βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών. Παραδείγματος χάρη, δημοσκόπηση της Pulse για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ έδειξε ότι το 74% των πολιτών συμφωνεί. Σε μια άλλη δημοσκόπηση, αυτή της Marc, φάνηκε ότι το θέμα διατρέχει όλο το πολιτικό φάσμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι της άρση της μονιμότητας ζητάει σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων της Ακροδεξιάς και του ΚΚΕ! Μάλιστα, ακόμη πιο εκπληκτικό είναι το γεγονός ότι το ίδιο θέλει και μεγάλο ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων!

Η Νέα Δημοκρατία δεν θέλει να παρουσιάσει ως ιδεολογικό… απωθημένο την άρση της μονιμότητας, ούτε ως τιμωρητικό μέτρο. Κι αυτό γιατί υπάρχει μια αντικειμενική πραγματικότητα: οι πολίτες θέλουν καλύτερη ποιότητα υπηρεσιών και ως εκ τούτου, θέλουν τη λειτουργία ενός τέτοιου μοντέλου για να γίνει ο δημόσιος τομέας πιο φιλικός, πιο παραγωγικός και πιο αποτελεσματικός. Το σημαντικότερο είναι ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας θέλει να… τελειώνουμε με αυτό το… καρκίνωμα. Αναγκαστικά, αρκετά κόμματα της αντιπολίτευσης, πλην των αριστερών, θα συμφωνήσουν στην ανάγκη αλλαγής. 

Η μεταρρύθμιση αυτή δεν θα εκθέσει μόνο τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και την ίδια την ΑΔΕΔΥ, η οποία τη θεωρεί ως “αιτία πολέμου”, αλλά μάλλον δεν θα έχει την κοινωνία με το μέρος της. Ωστόσο, είναι πολύ πιθανό το ενδεχόμενο, να κάνει ζημιά και στη Νέα Δημοκρατία. Κι αυτό γιατί, αν κυριαρχούν τα ζητήματα της ακρίβειας, της δικαιοσύνης, της διαφθοράς και της δύσκολης καθημερινότητας, τότε, το εκλογικό σώμα, ακόμη και αν κατά βάθος συμφωνεί με την άρση της μονιμότητας, μπορεί να ρίξει ψήφο διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση, έτσι, για την… αλητεία! Οπότε σε αυτήν την περίπτωση “μαζί με τα ξερά θα καούν και τα χλωρά”! Θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν θα φτάσουμε εκεί και στο τέλος η τύχη θα είναι με το μέρος της χώρας και όχι με το μέρος των εχθρών και επικίνδυνων λαϊκιστών της…

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Γιατί ο Μητσοτάκης άνοιξε το κεφάλαιο μιας σαρωτικής συνταγματικής αναθεώρησης τώρα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Πούτιν, εγκλωβισμένος σε έναν πόλεμο με την Ουκρανία που δεν περίμενε ότι θα διαρκέσει τέσσερα χρόνια, βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και ας διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο. Τα “ορφανά” του σε Ευρώπη και Ελλάδα πρέπει να περνούν δύσκολες ώρες, γιατί το “αφεντικό” του “ξανθού γένους”, δεν μπορεί να βάλει… πλάτη. Πιάστηκε με… κατεβασμένα χέρια στην περίπτωση της Συρίας και της Βενεζουέλας, ενώ προς τα εκεί δείχνουν τα πράγματα και στο Ιράν.

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Ο Τραμπ, σταθερά προσηλωμένος στις αξίες του προσωπικού επιχειρηματικού κέρδους, έχει ξεκινήσει να κάνει τη “βρώμικη” δουλειά, που άλλοι ούτε καν είχαν τολμήσει να σκεφτούν στο παρελθόν. “Χτυπάει στο ψαχνό” τους τελευταίους θύλακες του ISIS, διέλυσε μαζί με το Ισραήλ τη Χαμάς και τη Χεσμπολάχ, άλλαξε με ειρηνικό τρόπο το πολιτικό status quo του δικτάτορα Άσαντ στη Συρία και στην αυγή της νέας χρονιάς, είπε να τελειώσει και με τον Μαδούρο, σε μια εντυπωσιακή επιχείρηση, που ούτε ο πιο τρελός σεναριογράφος και σκηνοθέτης δεν θα μπορούσαν να συλλάβουν. Τώρα ήρθε η σειρά του Ιράν, γιατί πριν από 3-4 μήνες έγινε η… μισή δουλειά!

Μέσα σε όλο αυτό το πρωτοφανές σκηνικό, η Ευρώπη περιμένει να… κατακάτσει ο κουρνιαχτός για να δει και αυτή πώς θα οργανωθεί απέναντι στον ρωσικό κίνδυνο, ο οποίος εσχάτως έχει αναβαθμιστεί και για τις ΗΠΑ. Το ρεσάλτο των Αμερικανών κομάντος σε πλοίο στον βόρειο αρκτικό κύκλο συνιστά ηχηρό μήνυμα προς τον Πούτιν, για τον οποίο ο Τραμπ λέει ότι τον κορόιδεψε, όταν ισχυρίστηκε ψευδώς ότι ουκρανικά drones πήγαν να πλήξουν ένα από τα πολλά σπίτια που διαθέτει ως γνήσιος… δικτάτορας σε μια χώρα όπου μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

Οι ΗΠΑ τελειώνουν με τους… μικρούς “δαίμονες” του πλανήτη και θα ρίξουν το βάρος στην αντιμετώπιση του άξονα Κίνας-Ρωσίας. Ελπίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει με στρατιωτικά μέσα, αλλά με οικονομικές κινήσεις, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα μιλάμε για την αρχή του τέλους του κόσμου! Οι απίστευτες κινήσεις του Τραμπ είναι προφανές ότι έχουν μουδιάσει κυρίως το αριστερό “στρατόπεδο”, αλλά έχουν αγγίξει και το ακροδεξιό. Κομμουνιστές και ισλαμομουλάδες βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο, οπότε, αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό είναι ένα πολύ κακό νέο για τους “αγωνιστές” και όσους είναι “με τον άνθρωπο”.

Ο ιδιόρρυθμος “πλανητάρχης” κάνει επίδειξη ισχύος και δεν καταλαβαίνει τίποτα. Έχει μπροστά του άλλα τρία χρόνια και ένας θεός ξέρει τι θα δουν τα μάτια μας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσοι δεν υπηρετούν τα αμερικανικά συμφέροντα θα βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία σε μια νέα περίοδο αβεβαιότητας και κυνικότητας, το αριστερό αφήγημα πάει… περίπατο. Αυτό είναι προφανές ότι θα επηρεάσει όλες τις χώρες όπου γίνεται ανεκτή η αριστερή ασυδοσία. Προφανώς, οι εξελίξεις αυτές αφορούν και την Ελλάδα, την οποία ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει να φέρει τόσο κοντά στις ΗΠΑ. Η συμμαχία Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου είναι μια κοσμογονική και ιστορική εξέλιξη, η οποία έχει τις ευλογίες των ΗΠΑ. Όσο, για τους εγχώριους υποστηρικτές του αριστερού αφηγήματος, σε λίγο θα παρακαλούν να είναι καλά ο Πούτιν και ο Ερντογάν! Ούτε καν ο Σι Τζιπινγκ, γιατί εκπροσωπεί τη Μαοϊκή Κίνα…

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Τραμπ: Πώς ο ιδιόρρυθμος πλανητάρχης «γκρεμίζει» το αριστερό αφήγημα (και στην Ελλάδα)… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Από την εποχή του Grexit έχουμε περάσει στην εποχή του… Great Grecce, καθώς όλοι οι οίκοι αξιολόγησης, καθώς και οι επενδυτικοί κολοσσοί του πλανήτη εξυμνούν τα κατορθώματα του πάλαι ποτέ… κακού μαθητή, ο οποίος έχει γίνει πολύ… μελετηρός και αποτελεσματικός! 

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Το story της παρ΄ ολίγον καταστροφής του 2015, μετατράπηκε σε turn around story και πλέον φέρει τη σφραγίδα… γνησιότητας του success story. Ο Κυριάκος Πιερρακάκης καλείται να συνθέσει απόψεις και ταυτόχρονα να βάλει σε… σειρά τις ευρωπαϊκές χώρες, με τον αέρα του εκπροσώπου ενός…  αναδυόμενου brand. 

Η αλλαγή οικονομικών συσχετισμών στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει προσλάβει έναν εντυπωσιακό χαρακτήρα τα τελευταία χρόνια. Οι Γερμανοί οδεύουν προς ένα εσωτερικό μνημόνιο γιατί δεν θέλουν να δουν το δημόσιο χρέος να ξεφεύγει πέραν του 60% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (βρίσκεται στο 63% αυτή τη στιγμή). Από την άλλη πλευρά, οι Γάλλοι κινδυνεύουν με μνημόνιο-γίγας, λόγω του υπερβολικού ελλείμματος και της μη τιθάσευσης της ανοδικής πορείας του δημοσίου χρέους, με φόντο την πολιτική αστάθεια. Οι Ολλανδοί έχουν και αυτοί πολιτική αστάθεια, οι Βέλγοι έχουν τα δικά τους… βάσανα και υψηλό δημόσιο χρέος, ενώ η Ιταλία, η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης έχει το δεύτερο υψηλότερο δημόσιο χρέος μετά την Ελλάδα. Μάλιστα, σε 2-3 χρόνια, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η Ιταλία και η Γαλλία θα έχουν υψηλότερο χρέος από τη χώρα μας, η οποία παρουσιάζει την ταχύτερη μείωση, ίσως σε ολόκληρο τον πλανήτη. Βέβαια, το ελληνικό χρέος είναι πολύ υψηλό και θέλει ακόμη πολλή δουλειά για να φτάσουμε εκεί που πρέπει να φτάσουμε.  

Μοναδικά αντίβαρα στην προβληματική εικόνα της Ένωσης και της Ευρωζώνης, αποτελούν οι πάλαι ποτέ… κακοί μαθητές, δηλαδή η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Κύπρος, ενώ από… κοντά μας ακολουθεί η Ιταλία. Όμως, η περίπτωση της χώρας μας είναι ξεχωριστή, καθώς το οικονομικό success story έρχεται να “κουμπώσει” με το γεωπολιτικό. Όλα τα παραπάνω έχουν έναν κοινό παρονομαστή: την πολιτική σταθερότητα. Η τελευταία οφείλεται στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία έφερε τη νίκη Πιερρακάκη στην ψηφοφορία του Eurogroup. Ωστόσο, θα ήταν… αχαριστία να μην σημειωθεί ότι οι βάσεις του ελληνικού success story τέθηκαν όταν το 2019 ανέλαβε τη θέση του Υπουργού Οικονομικών ο Χρήστος Σταϊκούρας, ο οποίος στη συνέχεια έδωσε τη σκυτάλη στον Κωστή Χατζηδάκη, που με τη σειρά του την έδωσε στον Κυριάκο Πιερρακάκη.

Τα νέα πολιτικά δεδομένα

Το “brand Ελλάδα” μπαίνει σε φάση, κάτι το οποίο θα λειτουργήσει επιδραστικά στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ποιος θα ορθώσει το ανάστημα του, το 2027, αρνούμενος να αποδεχθεί ότι σε περίπτωση νίκης της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς αυτοδυναμία, πρωθυπουργός της χώρας θα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Πόσο… εύκολο θα είναι, να δεχθεί το Βερολίνο και ο Καγκελάριος Μερτς, κάποιο άλλο πρόσωπο από τον σημερινό Έλληνα πρωθυπουργό; Ποιος μπορεί να πείσει τους εταίρους μας, ότι ομάδα που κερδίζει την… αλλάζεις; Οι απαντήσεις στα παραπάνω είναι αυτονόητες με βάση τα σημερινά δεδομένα. Βέβαια, η πολιτική είναι μια δυναμική διαδικασία που κρύβει εκπλήξεις, ενίοτε και δυσάρεστες.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι από την απαξίωση της Ελλάδας επί Τσίπρα, έχουμε φτάσει σήμερα στην αποθέωση της. Όποια και αν είναι τα προβλήματα της καθημερινότητας, ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια πολύ θετική μεγάλη εικόνα. Αυτό είναι που μετράει περισσότερο στα διεθνή φόρα, αυτό βλέπουν οι μεγάλοι Ευρωπαίοι εταίροι μας και αυτό έχουν αντιληφθεί οι Ηνωμένες Πολιτείες. 

Το συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν θα είναι και τόσο εύκολο να αποδεχθούν νέα… πειράματα, τύπου Τσίπρα ή άλλων επίδοξων ηγετίσκων. Γιατί ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις. Και από τη στιγμή που ο Κυριάκος Πιερρακάκης κατέλαβε αυτήν την κορυφαία θέση, μάλλον έχει ανοίξει ο δρόμος για να συνεχίσει το ελληνικό success story, ο… έτερος Κυριάκος, από το 2027 και έως το 2031! 

Άρα, ο σημερινός πρωθυπουργός έχει ήδη πάρει ένα σπουδαίο… μπόνους, το οποίο πρέπει να διαχειριστεί έως τις εκλογές του 2027, για να συνεχίσει για άλλα τέσσερα χρόνια. Ακριβώς, αυτό είναι που μπορεί να φέρει πολύ μεγάλη… ανακατωσούρα στα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία συνεχίζουν να δίνουν τα… δικά τους μπόνους στον Κυριάκο Μητσοτάκη! 

Η Ελλάδα του Grexit προ δεκαετίας, έχει γίνει… Ελλάς the great και αυτό, εκτός από ένα πολύ θετικό νέο για τη χώρα και το έθνος, είναι ένα μεγάλο… πρόβλημα για τα κόμματα της Αντιπολίτευσης!

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Γιατί η Ελλάδα γίνεται ισχυρό brand στην Ευρώπη, πώς το (πάλαι ποτέ) Grexit γίνεται… Great Greece… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στη βάση ενός ρεαλιστικού σεναρίου, είτε το ΠΑΣΟΚ είναι δεύτερο, είτε τρίτο κόμμα, θα προκύψει συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία. Βέβαια, Αν ο Μητσοτάκης την… πατήσει στο θέμα του εκλογικού νόμου, όπως την πάτησε στο θέμα του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, τότε, θα υπάρχει μεγάλο ζήτημα σε σχέση με τη διασφάλιση της πολυπόθητης πολιτικής σταθερότητας.

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Από την άλλη πλευρά, ο Μητσοτάκης δεν πρόκειται να διακινδυνεύσει την ανατροπή της ομαλής δημοσιονομικής πορείας της χώρας, κάτι που θα μετρήσει σημαντικά σε μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων, ιδίως αν δουν μια αξιοσημείωτη διαφορά στην… τσέπη. Το αφήγημα της κυβέρνησης στο τέλος της τετραετίας θα είναι ότι η ελληνική οικονομία επανήλθε στο “κλαμπ” των μεγάλων οικονομιών, μετά από μια μεγάλη κρίση, η οποία κράτησε σχεδόν δύο δεκαετίες, οπότε πρέπει να ανανεωθεί αυτή η εμπιστοσύνη.

Από τη στιγμή που ο Μητσοτάκης θα ηγείται της ΝΔ έως τις εκλογές του 2027, είναι ξεκάθαρο και το δίλημμα που θα θέσει στο εκλογικό σώμα: Θέλετε εμένα που έβγαλε τη χώρα από τον σκληρό πυρήνα της κρίσης ή θέλετε να “πυροβολήσετε” τα… πόδια σας, ψηφίζοντας τα κόμματα της μείζονος αντιπολίτευσης που δεν μπορούν να συμφωνήσουν τι χρώμα έχει ο… ουρανός; 

Επιπλέον, θα ζητήσει από τους συντηρητικούς δεξιούς που έχουν μετακινηθεί… δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας να την εμπιστευτούν και πάλι, γυρίζοντας την πλάτη στα κόμματα του δεξιού λαϊκισμού και των “ψεκασμένων” θεωριών. Σίγουρα, ο Μητσοτάκης με τέτοια διλήμματα θα μπορέσει να ξαναμαζέψει κόσμο στο κόμμα, αλλά δεν ξέρουμε εάν θα είναι αρκετός για να του δώσει μια νέα άνετη κυβερνητική θητεία, εφόσον οι εκλογές γίνουν με τον υπάρχοντα εκλογικό νόμο. Αλλά, όλα αυτά θα τα δείξει η ζωή… 

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Ο βραχνάς του εκλογικού νόμου και η ανάδειξη του κινδύνου επιστροφής στην πολιτική αστάθεια… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.