Το άρθρο Τι συνέβη στη Γαλλία και γιατί… Της Σώτης Τριανταφύλλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η διαμάχη έλαβε χώρα την Πέμπτη αφού ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι συναντήθηκε με τον Μακρόν και τον γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς κατόπιν αιτήματος του Ουκρανού ηγέτη για δείπνο στο προεδρικό Μέγαρο των Ηλυσίων. Η Μελόνι, η οποία δεν ενημερώθηκε για το δείπνο εκ των προτέρων – ούτε πρόσφερε μια θέση στο τραπέζι – χαρακτήρισε τη συνάντηση ως “ακατάλληλη”, προκαλώντας τον Μακρόν να απαντήσει ότι η Γαλλία και η Γερμανία έχουν “ειδικό ρόλο” στην υποστήριξη της Ουκρανίας.

Αξιωματούχοι και από τις δύο χώρες λένε ότι το πρόβλημα είναι ότι οι ηγέτες είναι θεμελιωδώς ασυμβίβαστοι.

Ο Μακρόν βλέπει τη Μελόνι ως ιταλικό ισοδύναμο της Γαλλίδας λαϊκίστριας Μαρίν Λεπέν, η οποία έχει περάσει χρόνια επιτιθέμενη στις πολιτικές του. Για τη Μελόνι, ο Γάλλος πρόεδρος είναι ακριβώς το είδος του αλαζονικού ελιτιστή.

Σύμφωνα με πηγές, μια τέτοια αποτυχία επικοινωνίας δεν θα είχε συμβεί αν ο προκάτοχος του Μελόνι Μάριο Ντράγκι ήταν στην εξουσία.

Εντός της Ιταλίας, το περιστατικό με το δείπνο αποκάλυψε την ευάλωτη θέση του κυβερνητικού συνασπισμού της Μελόνι, ιδιαίτερα σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις σχέσεις της κυβέρνησης με τη Γαλλία. Ενώ το κόμμα “Αδέλφια της Ιταλίας” της Μελόνι παρέμεινε σταθερό στην υποστήριξή του προς την Ουκρανία, τα κόμματα συνασπισμού, Λίγκα και Forza Italia έχουν συμμαχήσει στο παρελθόν με τη Ρωσία και τον Βλαντιμίρ Πούτιν και έχουν συγκρουστεί σκληρά με τον Μακρόν.

Το 2018, ένα κατώτερο μέλος του υπουργικού συμβουλίου του Μακρόν είπε ότι η μεταναστευτική πολιτική της Ιταλίας “σε κάνει να κάνεις εμετό”.

Το επόμενο έτος, η Γαλλία ανακάλεσε τον πρεσβευτή της στη Ρώμη αφού ο Ιταλός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Λουίτζι Ντι Μάιο συναντήθηκε με τους αντικυβερνητικούς διαδηλωτές “Κίτρινα Γιλέκα”.

Οι διαπροσωπικές εντάσεις υπονομεύουν αυτό που θα έπρεπε να είναι κορυφαίο σημείο στις σχέσεις μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας. Νωρίτερα αυτό το μήνα, η Συνθήκη Quirinal, ένα σύμφωνο συνεργασίας που υπέγραψε ο Μακρόν το 2021 με τον προκάτοχο της Μελόνι, Μάριο Ντράγκι, τέθηκε σε ισχύ, διευκολύνοντας τον δρόμο για τις χώρες να συνεργαστούν σε θέματα όπως η μετανάστευση, οι εμπορικές συμφωνίες και οι σχέσεις με τη Λιβύη.

Ενώ η συνθήκη ορίζει ότι οι ηγέτες πρέπει να προγραμματίζουν τακτικά διμερείς κυβερνητικές συναντήσεις, να οργανώνουν ανταλλαγές προσωπικού πρεσβειών και να αναπτύσσουν κοινές στρατηγικές για τη μεσογειακή πολιτική και ασφάλεια, το ιδεολογικό χάσμα μεταξύ Μελόνι και Μακρόν έχει κάνει την ικανοποίηση ακόμη και των πιο βασικών απαιτήσεων πιο δύσκολη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, σύμφωνα με άτομα που συμμετείχαν στον σχεδιασμό, είναι η πρώτη επίσκεψη της Μελόνι ως πρωθυπουργού στο Παρίσι, η οποία δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί. Αξιωματούχοι της γαλλικής κυβέρνησης λένε ότι η Μελόνι ήταν ευπρόσδεκτη να επισκεφθεί από την πρώτη μέρα της θητείας της. Ιταλοί αξιωματούχοι λένε ότι οι συζητήσεις για τον προγραμματισμό συνεχίζονται ακόμη.

Εκπρόσωπος της ιταλικής κυβέρνησης αρνήθηκε να σχολιάσει το θέμα.

“Η διαμάχη μεταξύ των δύο θα επηρεάσει μόνο τη Μελόνι, η οποία έχει δείξει περιορισμένη πολιτική ικανότητα να χειρίζεται τις σχέσεις με το Παρίσι”, δήλωσε η Τερέζα Κορατέλα, πολιτική αναλύτρια στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων στη Ρώμη. “Αυτό θα αυξήσει την απομόνωση της Ιταλίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση”.

Σίγουρα, οι διμερείς σχέσεις μεταξύ Ιταλίας και Γαλλίας παραμένουν σταθερές, με διπλωμάτες και αξιωματούχους της άμυνας να συνεργάζονται στενά σε καθημερινή βάση. Οι δύο χώρες έχουν επίσης δεσμευτεί να παράσχουν στην Ουκρανία ένα αντιπυραυλικό σύστημα γνωστό ως SAMP-T, το οποίο ανέπτυξαν και παρήγαγαν από κοινού.

Ωστόσο, η σύγκρουση στην κορυφή (σ.σ. μεταξύ Μακρόν  –  Μελόνι) έφερε ανατροπή στις σχέσεις των δύο χωρών καθώς πριν την άνοδο της Μελίνι, ο προκάτοχος της, Ντράγκι και ο Μακρόν ήταν προσωπικοί φίλοι και οι σχέσεις μεταξύ των χωρών έφτασαν στο υψηλότερο επίπεδο, όσο ο Ιταλός ήταν στην εξουσία.

Μια πρώιμη ένδειξη για τα προβλήματα που θα έρθουν συνέβη στα τέλη του περασμένου έτους, λίγο μετά την ορκωμοσία της Μελόνι. Τον Νοέμβριο, οι υπουργοί Εσωτερικών και των δύο χωρών συγκρούστηκαν για την απόφαση της Ιταλίας να αρνηθεί την είσοδο σε σκάφος που μετέφερε μετανάστες. Ιταλοί αξιωματούχοι ζήτησαν από τη Γαλλία να παρέμβει και να βοηθήσει, οδηγώντας σε μια διαμάχη μεταξύ των χωρών, και το πλοίο Ocean Viking ελλιμενίστηκε τελικά στη γαλλική πόλη Τουλόν.

Σε μια μισόλογη προσπάθεια να εκτονώσει τις εντάσεις νωρίς την Παρασκευή, ο Μακρόν αναφέρθηκε στο κοινό έργο SAMP-T ως παράδειγμα παραγωγικής συνεργασίας. Αλλά σε μια συγκαλυμμένη κριτική της Μελόνι, πρόσθεσε ότι πάντα σέβεται τις επιλογές των άλλων.

Σε ένδειξη του πόσο την ενόχλησε το περιστατικό με το δείπνο, η Μελόνι είπε την Παρασκευή ότι η συγκέντρωση ήταν “πολιτικά λάθος” και ότι πιθανότατα δεν θα είχε πάει αν την είχαν προσκαλέσει.

Πηγή: capital.gr

Το άρθρο Γιατί δεν συμμετείχε η Μελόνι στο δείπνο Μακρόν – Σολτς – Ζελένσκι εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Νιλς Σμιτ, ειδικός του SPD για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, δήλωσε στην κυριακάτικη έκδοση της εφημερίδας Die Welt ότι οι θέσεις του κ. Μακρόν προκαλούν “κατάπληξη”, κρίνοντας πως το NATO “ουδέποτε απείλησε” τη Ρωσία, αντίθετα “δημιούργησε κοινό πλαίσιο για τα ζητήματα ασφαλείας”.

Το ζητούμενο τώρα, πρόσθεσε ο κ. Σμιτ, είναι να εξασφαλιστεί η ευρωπαϊκή ασφάλεια έναντι της Ρωσίας. “Όσο η Ρωσία ασκεί ιμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική, καμία πανευρωπαϊκή τάξη ασφαλείας που την συμπεριλαμβάνει δεν είναι εφικτή”, δήλωσε.

Ο κ. Μακρόν διευκρίνισε κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξής του που προβλήθηκε το Σάββατο, μεταξύ άλλων, πως συζήτησε για τη μελλοντική αρχιτεκτονική ασφαλείας στην Ευρώπη με τον αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν στην πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ.

“Ένα από τα βασικά σημεία που πρέπει να εξετάσουμε – διότι το θέτει πάντα ο πρόεδρος (της Ρωσίας Βλαντίμιρ) Πούτιν – είναι η ανησυχία του για το ότι το NATO φτάνει στην πόρτα του και η ανάπτυξη όπλων τα οποία θα μπορούσαν να απειλήσουν τη Ρωσία”, εξήγησε ο πρόεδρος της Γαλλίας.

“Το θέμα αυτό θα είναι ένας από τους παράγοντες για την ειρήνη και κατά συνέπεια πρέπει να το προετοιμάσουμε: τι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε, πώς θα προστατεύσουμε τους συμμάχους μας και τις χώρες μέλη προσφέροντας παράλληλα εγγυήσεις στη Ρωσία για τη δική της ασφάλεια, την ημέρα που θα έρθει στο τραπέζι” των διαπραγματεύσεων, ανέλυσε ο κ. Μακρόν.

Ο ειδικός για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής του FDP Ούλριχ Λέχτε εξήρε μεν τις διπλωματικές προσπάθειες του κ. Μακρόν, αλλά επισημαίνοντας πως “βασικός όρος για τέτοιες διαπραγματεύσεις είναι η βούληση της Ρωσίας και της Ουκρανίας” και ότι ο επιτιθέμενος είναι “η Ρωσία”.

Ο Γιούργκεν Τρίτιν των Πρασίνων παρατήρησε και αυτός επίσης μιλώντας στην κυριακάτικη Βελτ πως “οι εγγυήσεις για την ασφάλεια είναι σημαντικές” αλλά δεν μπορούν να είναι “μονομερείς”, επιμένοντας στο ότι “αυτοί που τις απαιτούν πρέπει πρώτα να δώσουν εγγυήσεις για την ασφάλεια της Ουκρανίας”.

Ο Γιόχαν Βάντεφουλ των Χριστιανοδημοκρατών (κεντροδεξιά Χριστιανική Δημοκρατική Ένωση – CDU, αξιωματική αντιπολίτευση) χαρακτήρισε από την πλευρά του πολύ “προβληματικές” τις θέσεις του κ. Μακρόν, στηλιτεύοντας πως “αναποδογυρίζουν τα πράγματα”, διότι είναι η Ουκρανία αυτή που χρειάζεται εγγυήσεις ασφαλείας. Επιτίμησε τον πρόεδρο της Γαλλίας και χαρακτήρισε “λυπηρό” το ότι αναπαράγει “την προπαγάνδα της Ρωσίας” όταν “παρουσιάζει το NATO ως πηγή ανησυχίας για την ασφάλεια”.

Ο Τίνο Κρουπάλα της ακροδεξιάς παράταξης Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) εξήρε από την πλευρά του την τοποθέτηση του κ. Μακρόν και κατήγγειλε πως “απαραίτητες εδώ και καιρό πρωτοβουλίες αναλαμβάνονται από το Παρίσι και όχι και από το Βερολίνο”, κάτι που κατ’ αυτόν εκθέτει τον κυβερνητικό συνασπισμό.

Ο Γιαν Κόρτε του κόμματος Η Αριστερά (Die Linke) από την πλευρά του χαρακτήρισε απαραίτητο να μελετηθούν οι προτάσεις του προέδρου της Γαλλίας.

Θύελλα επικρίσεων από Ουκρανία – Βαλτικές

Θύελλα επικρίσεων προκάλεσε εξάλλου η εισήγηση που έκανε ο Γάλλος πρόεδρος να ληφθεί υπόψη η ανάγκη της Ρωσίας να λάβει εγγυήσεις για την ασφάλειά της εάν βάλει τέλος στον πόλεμο στην Ουκρανία, τόσο από πλευράς Κιέβου όσο και από συμμάχους του στη Βαλτική.

Ο Μιχαΐλο Ποντολιάκ, κορυφαίος σύμβουλος του προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, είπε πως αυτός που χρειάζεται εγγυήσεις ασφαλείας είναι ο υπόλοιπος κόσμος από τη Ρωσία, όχι το αντίστροφο.

“Ο πολιτισμένος κόσμος χρειάζεται ‘εγγυήσεις ασφαλείας’ από τις βάρβαρες προθέσεις της Ρωσίας μετά τον (Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ) Πούτιν”, ανέφερε ο κ. Ποντολιάκ μέσω Twitter χθες.

Ο Ολεξίι Ντανίλοφ, γραμματέας του συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας και Άμυνας, υπερθεμάτισε, δηλώνοντας ότι η “αποπυρηνικοποιημένη και αποστρατιωτικοποιημένη” Ρωσία θα ήταν η καλύτερη εγγύηση για την ειρήνη όχι μόνο στην Ουκρανία αλλά παγκοσμίως. Ποιος θέλει να προσφέρει “εγγυήσεις ασφαλείας σε ένα κράτος τρομοκράτη και δολοφόνο;” εξεμάνη ο κ. Ντανίλοφ μέσω Twitter. “Αντί για Νυρεμβέργη να υπογράψει συμφωνία με τη Ρωσία και να ανταλλάξει χειραψίες”, πρόσθεσε, αναφερόμενος στις δίκες των ναζί εγκληματιών πολέμου μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι διαπραγματεύσεις της Ρωσίας και της Ουκρανίας με σκοπό να εξευρεθεί λύση στη σύρραξη έχουν ανασταλεί εδώ και μήνες. Το Κίεβο λέει πως θα δεχθεί να ξαναρχίσουν μόνο αν η Ρωσία σταματήσει την επίθεσή της και αποσυρθεί από όλα τα ουκρανικά εδάφη που κατέλαβε. Το Κρεμλίνο από την πλευρά του απαιτεί η Δύση να αναγνωρίσει την προσάρτηση των “νέων εδαφών” στη Ρωσία προτού γίνουν συνομιλίες με τον κ. Πούτιν.

Η αμερικανίδα υφυπουργός Βικτόρια Νούλαντ έκρινε πως η επιμονή του ρώσου προέδρου να αναγνωριστούν οι προσαρτήσεις δείχνουν πως δεν είναι ειλικρινής και σοβαρός όταν μιλάει για ειρηνευτικές συνομιλίες.

Ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν έχει σχολιάσει δημόσια ως τώρα όσα είπε ο κ. Μακρόν σε τηλεοπτική συνέντευξή του.

Ο Νταβίντ Αραχάμιγια, βουλευτής και μέλος της ουκρανικής ομάδας των διαπραγματευτών όταν διεξάγονταν συνομιλίες, είπε πως θα έθετε τέσσερις όρους για να προσφερθούν εγγυήσεις ασφαλείας στη Ρωσία: “να φύγει από την επικράτεια της χώρας μας, να πληρώσει αποζημιώσεις, να τιμωρήσει όλους τους εγκληματίες πολέμου και να παραδώσει εθελοντικά τα πυρηνικά της όπλα”, ανέφερε μέσω Telegram. “Έπειτα από αυτά, θα είμαστε έτοιμοι να καθίσουμε στο τραπέζι και να μιλήσουμε για εγγυήσεις ασφαλείας”.

Οι δηλώσεις του Εμανουέλ Μακρόν επικρίθηκαν επίσης από κυβερνητικά στελέχη χωρών της Βαλτικής και κρατών που γειτονεύουν με τη Ρωσία.

Ο πρώην πρωθυπουργός της Φινλανδίας Αλεξάντερ Στουμπ τόνισε πως διαφωνεί “θεμελιωδώς” με τον πρόεδρο της Γαλλίας. “Η Ρωσία πρέπει πρώτα να εγγυηθεί ότι δεν θα επιτεθεί σε άλλους”.

Παρόμοια άποψη εξέφερε ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Λιθουανίας Λίνας Λινκέβιτσους, για τον οποίο πρέπει να δοθούν εγγυήσεις ασφαλείας στη Ρωσία μόνο για όσο δεν “επιτίθεται, προσαρτά ή επιβάλλει κατοχή” σε γείτονές της. “Αν θέλει οποιοσδήποτε να δημιουργηθεί νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας που επιτρέπει σε ένα κράτος τρομοκράτη να συνεχίζει τις μεθόδους εκφοβισμού του, πρέπει να το ξανασκεφτεί, δεν θα περπατήσει αυτό”, πρόσθεσε.

Τον Μάιο, ο πρόεδρος της Γαλλίας είχε επίσης δεχθεί επικρίσεις από το Κίεβο και άλλους όταν είπε πως η Ρωσία δεν πρέπει να “ταπεινωθεί”, ώστε να μπορέσει να εξευρεθεί διπλωματική λύση στον πόλεμο.

Πηγή: capital.gr

Το άρθρο Θύελλα κατά Μακρόν για τις “εγγυήσεις ασφάλειας στη Ρωσία” – Τι απαντούν Γερμανία, Ουκρανία, Βαλτικές εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η 14η Νοεμβρίου μπορεί στο μέλλον να χαρακτηρίζεται ως ημερομηνία-κλειδί για τις αγγλογαλλικές σχέσεις. Οι δύο χώρες υπέγραψαν σήμερα μια νέα συμφωνία συνεργασίας για την αντιμετώπιση της παράτυπης μετανάστευσης, δίνοντας ενδεχομένως ένα τέλος στην ταραχώδη περίοδο που ακολούθησε την απόφαση της Βρετανίας να αποχωρήσει από την ΕΕ το 2016.

Σημαντικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη φαίνεται πως έπαιξε, σύμφωνα με το Politico, η άφιξη Σούνακ στο Νο10 της Ντάουνινγκ Στριτ. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο Γάλλος πρόεδρος, Εμανουέλ Μακρόν, μπορεί πιο εύκολα να συνεννοηθεί με τον νέο πρωθυπουργό της Βρετανίας, σε σύγκριση με τους προκατόχους του. Οι ομοιότητες μεταξύ των δύο, άλλωστε, μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Δύο επιδέξια, πλούσια, μικροκαμωμένα golden boys γύρω στα 40, με κεντροδεξιές τάσεις και φιλοδοξίες για εξουσία αλλά και πραγματισμό.

Και μπορεί ακόμη να είναι νωρίς για να βγουν οριστικά συμπεράσματα για τη σχέση τους, αλλά ανώτεροι αξιωματούχοι τόσο στη Βρετανία όσο και στη Γαλλία τολμούν να ελπίζουν ότι μια νέα εποχή «εγκάρδιας συνεννόησης» (Entente Cordiale) μπορεί να σφυρηλατηθεί μεταξύ τους τις επόμενες εβδομάδες και μήνες.

Η συνάντηση Σούνακ – Μακρόν στην Αίγυπτο, το πρώτο βήμα για την αποκατάσταση των αγγλογαλλικών σχέσεων

Η καλή τους χημεία φάνηκε ήδη, κατά τη διμερή συνάντηση στο περιθώριο της διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή COP27 στην Αίγυπτο την περασμένη εβδομάδα. Ο Μακρόν γοητεύτηκε αρκετά ώστε να προσκαλέσει τον Σούνακ στο Παρίσι λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ενώ οι δυο τους συναντιούνται ξανά αυτή την εβδομάδα στη σύνοδο κορυφής της G20.

Στα σκαριά είναι, μάλιστα, και η πρώτη επίσημη αγγλογαλλική σύνοδος κορυφής εδώ και πέντε χρόνια, η οποία προγραμματίζεται για τις αρχές του επόμενου έτους. Η διάθεση για ένα νέο ξεκίνημα στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι πλέον εμφανής.

Με την ανάληψη των καθηκόντων του τον Οκτώβριο, ο Σούνακ ήταν αποφασισμένος να βάλει τέλος στις διαμάχες μεταξύ του Μακρόν και των δύο προκατόχων του, Λιζ Τρας και Μπόρις Τζόνσον. Στην πρώτη ιδιωτική τηλεφωνική επικοινωνία του με τον Μακρόν μετά την ιδιότητα του πρωθυπουργού, στις 28 Οκτωβρίου, «τόνισε τη σημασία που αποδίδει στη σχέση του Ηνωμένου Βασιλείου με τη Γαλλία –τη γείτονα και σύμμαχό μας».

Τα ζητήματα που «καίνε» και τα «θέλω» Αγγλίας και Γαλλίας

Γεγονός είναι, ωστόσο, ότι οι δύο πλευρές έχουν πολλά «καυτά» ζητήματα να επιλύσουν. Το πρώτο και σημαντικότερο, η παράνομη μετανάστευση μέσω της Μάγχης φαίνεται να οδεύει προς αντιμετώπιση. Υπάρχει, όμως, το φλέγον ζήτημα της ενεργειακή ασφάλειας αλλά και η συνεχιζόμενη διαμάχη σχετικά με την εφαρμογή της συμφωνίας για το Brexit. Ακόμη, αξιωματούχοι και των δύο πλευρών ελπίζουν -με επιφυλακτικότητα, αν μη τι άλλο- ότι μια συμφωνία για το πρωτόκολλο της Βόρειας Ιρλανδίας μπορεί να επιτευχθεί μέχρι την άνοιξη.

Πάντως, η επανεκκίνηση των αγγλογαλλικών σχέσεων είναι προς το συμφέρον και των δύο πλευρών.

Ο Ζαν-Λουί Θιριότ, Γάλλος βουλευτής του Δημοκρατικού, πρότεινε ότι ο Μακρόν θα επιθυμούσε να ενισχύσει τους δεσμούς με την Ντάουνινγκ Στριτ δεδομένων των δυσκολιών στη σχέση του με τον Γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς. Άλλοι διπλωμάτες λένε ότι ο Μακρόν θέλει απλώς να επιλύσει τις πολλαπλές εκκρεμότητες στις αγγλογαλλικές σχέσεις.

Για τον Σουνάκ, από την άλλη, μια στενή σχέση με το Παρίσι θα αποδειχθεί απαραίτητη για την αντιμετώπιση των προκλήσεων που σχετίζονται με το Brexit, λόγω της επιρροής που ασκεί ο Γάλλος πρόεδρος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τελικά, μετά από χρόνια -που σε κάποιους φάνηκαν αιώνες- σκληρής διαμάχης, ο «έρωτας» μπορεί επιτέλους να ανθίσει κατά μήκος της Μάγχης.

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Σούνακ – Μακρόν: Τα δύο μικροκαμωμένα πρώην golden boys μπορεί να φέρουν την άνοιξη στις αγγλογαλλικές σχέσεις εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

O Πούτιν κατά τη διάρκεια της συνομιλίας αναφέρεται στο αίτημα του Ζελένσκι για απόκτηση πυρηνικών, αλλά και στις εκκλήσεις του Μακρόν για εφαρμογή των Συμφωνιών του Μινσκ.

«Ο αγαπητός συνάδελφος, κ. Ζελένσκι δεν κάνει τίποτα άλλο από το να σας κοροϊδεύει. Δεν ξέρω αν το ακούσατε, αλλά χθες είπε ότι πιστεύει πως η Ουκρανία πρέπει να επιστρέψει στα πυρηνικά όπλα» ακούγεται να λέει ο Ρώσος πρόεδρος.

Σε άλλο σημείο ο Εμανουέλ Μακρόν αναφέρεται στους «αποσχιστές», τονίζοντας πως  «Δεν δίνουμε δεκάρα για τις απόψεις τους», ενώ απευθυνόμενος στον Πούτιν του λέει «Αυτά που λες με κάνουν να αμφιβάλλω για το αν θες να διαπραγματευτείς».

Η δημοσιοποίηση της συνομιλίας προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Μόσχας, με το υπουργείο Εξωτερικών να κάνει λόγο για παραβίαση απορρήτου και αναποτελεσματικές ενέργειες στην εξωτερική πολιτική.

«Όταν γίνονται συζητήσεις σε επίπεδο ηγεσίας φυσικά είναι εμπιστευτικές. Γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες.  Φαίνεται ότι η συνομιλία του Μακρόν με τον Ρώσο πρόεδρο καταγράφηκε από δημοσιογράφους. Αυτό είναι ένα παράδειγμα του πως ερμηνεύουν τη διπλωματία» σημείωσε σε ανακοίνωση του το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας.

Αντιδράσεις, όμως κατά του Μακρόν σημειώθηκαν και στη Γαλλία με πολλούς να θεωρούν λάθος τη δημοσιοποίηση της συνομιλίας σε μια τόσο ευαίσθητη στιγμή για το γεωπολιτικό σκηνικό.

Πηγή: ethnos.gr

Το άρθρο Στη δημοσιότητα συνομιλία Μακρόν – Πούτιν πριν τη ρωσική εισβολή: Οργή της Μόσχας, αντιδράσεις εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η νίκη του Εμανουέλ Μακρόν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, η δημιουργία συμμαχιών σε συγκεκριμένα ζητήματα και οι πιέσεις για αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής.

Η αποφασιστική νίκη του Εμανουέλ Μακρόν στις προεδρικές εκλογές θα ενισχύσει τη θέση της Γαλλίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η σημασία αυτής της αναβάθμισης αναδεικνύεται από δύο παράλληλους εξωγενείς παράγοντες: την έξοδο ενός άλλου ανταγωνιστικού προς την Γαλλία εταίρου, της Βρετανίας, από την ΕΕ καθώς και την αποχώρηση της Άγκελα Μέρκελ από την καγκελαρία, όπου ο συνδυασμός της γερμανικής πρωτοκαθεδρίας στην οικονομία με τη δεκαεξάχρονη παραμονή στη θέση της είχε εξασφαλίσει ουσιαστικά δικαίωμα βέτο στις ευρωπαϊκές αποφάσεις. Τα τελευταία χρόνια είχε λεχθεί στις Βρυξέλλες ότι «η δουλειά των Γάλλων είναι να “κατεβάζουν ιδέες” και η δουλειά των Γερμανών να τις μπλοκάρουν ή να τις μετασχηματίζουν».

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο Μακρόν θα είναι κυρίαρχος. Αντιστάσεις θα προκύψουν, κυρίως από τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, σε μια σειρά θεμάτων όπως για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις παραβιάσεις των ευρωπαϊκών κανόνων από την Ουγγαρία και την Πολωνία, καθώς και για τις σχέσεις με το ΝΑΤΟ, με το οποίο οι χώρες που ανήκαν στο σοβιετικό μπλοκ επιθυμούν να διατηρήσουν στενή σχέση. Όμως, αν ο Μακρόν παίξει καλά τα χαρτιά του και αξιοποιήσει τις δυνατότητες που παρέχουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί για δημιουργία συμμαχιών σε συγκεκριμένα ζητήματα, θα είναι σε θέση να αφήσει ένα ισχυρό αποτύπωμα τα επόμενα πέντε χρόνια στον ευρωπαϊκό πολιτικό χάρτη.

Το ερώτημα είναι πόσο μακριά μπορεί να πάει. Η απάντηση είναι ότι οι πιθανές προσαρμογές θα είναι σημαντικές, όχι όμως ικανές να ανατρέψουν την κυρίαρχη τάση που έχει εδραιωθεί μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, δηλαδή της βαθμιαίας διολίσθησης της Ευρώπης στην παγκόσμια κλίμακα ισχύος, κατ’ αρχάς έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών και στη συνέχεια της Κίνας. Οι ΗΠΑ διατηρούν ισχυρό προβάδισμα στη οικονομία, την τεχνολογία και την άμυνα, που αρχίζει να αμφισβητείται από την Κίνα. Η Ευρώπη μένει πίσω.

Οι τομείς όπου η Γαλλία του Μακρόν θα πιέσει για αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής
«Επιθετική» οικονομική και βιομηχανική πολιτική. Οι εξελίξεις των τελευταίων χρόνων αναφορικά με τους «άνισους όρους» ανταγωνισμού με την Κίνα και οι ανησυχίες για την ασφάλεια των παγκόσμιων προμηθευτικών αλυσίδων από ενδεχόμενες υγειονομικές κρίσεις τύπου COVID ή ακόμα και γεωπολιτικές κρίσεις όπως η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ενισχύουν το γαλλικό πρόταγμα για «στρατηγική αυτονομία» της Ευρώπης, που περιλαμβάνει ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, ενισχυμένη άμυνα και ενεργό βιομηχανική πολιτική. Ανοικτή κρατική στήριξη «ευρωπαϊκών πρωταθλητών» και επαναφορά βιομηχανικών δραστηριοτήτων από το εξωτερικό – όπου έχουν εγκατασταθεί στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης – στο εσωτερικό της ΕΕ αποτελούν βασικά στοιχεία της βιομηχανικής πολιτικής που εισηγείται η Γαλλία με στόχο την ισχυροποίηση της διεθνούς οικονομικής παρουσίας της ΕΕ.

Ενίσχυση της Κοινής Άμυνας, κυρίως με τη δημιουργία ενός πυρήνα «ευρωπαϊκού στρατού», της Δύναμης Ταχείας Επέμβασης, με 5.000 προσωπικό, ώστε η ΕΕ να αποκτήσει Επιχειρησιακό Στρατηγείο περιορίζοντας την εξάρτησή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες και διευρύνοντας τις δυνατότητες άσκησης αυτόνομης εξωτερικής πολιτικής. Παράλληλος στόχος είναι η ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας μέσω της υποχρέωσης των Ευρωπαίων εταίρων να αγοράζουν ευρωπαϊκούς εξοπλισμούς. Η υλοποίηση του σχεδίου – ιδιαίτερα του βιομηχανικού σκέλους, – μέσω οργανισμών όπως το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας, θα προσκρούσει σε εμπόδια , ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου υπάρχει αδιαμφισβήτητη αμερικανική τεχνολογική υπεροχή.

Αναμόρφωση και ενίσχυση της δημοσιονομικής πολιτικής με την αντικατάσταση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης από περισσότερο ευέλικτους κανόνες, που θα επιτρέπουν μεγαλύτερα ελλείμματα και χαλαρότερους ρυθμούς μείωσης του δημόσιου χρέους σε περιόδους ύφεσης –για την αποτροπή αύξησης της ανεργίας– καθώς και την ικανότητα δημιουργίας ταμείων με ξεχωριστή χρηματοδότηση –όπως το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας– για την πραγματοποίηση συγκεκριμένων προγραμμάτων για την άμυνα, την ψηφιακή και πράσινη μετάβαση και την αντιμετώπιση εκτάκτων καταστάσεων, όπως πανδημίες, κοινωνικές κρίσεις ή πόλεμος. Σε αυτά τα θέματα η Γερμανία θα προβάλει ισχυρές αντιρρήσεις, συνεπικουρούμενη από τις βόρειες χώρες – μέλη. Η Γερμανία θα είναι επίσης αντίθετη στην ενίσχυση της πυρηνικής ενέργειας στα προγράμματα πράσινης μετάβασης, καθώς επίσης και σε διεύρυνση των κριτηρίων ταξινόμησης πηγών ενέργειας στην κατηγορία των ‘πρασίνων» ώστε να έχουν ευνοϊκή δημοσιονομική μεταχείριση. Γενικότερα, η Γερμανία δεν φαίνεται διατεθειμένη να αποκλίνει σημαντικά από τη δημοσιονομική ορθοδοξία, όπως θα προτιμούσε η Γαλλία με την υποστήριξη αρκετών άλλων χωρών-μελών.

Αν ο Μακρόν επιβάλει τις απόψεις του σε αυτά τα θέματα, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ενισχυθεί στην άμυνα, την τεχνολογική και βιομηχανική κυριαρχία και στην άσκηση στοχευμένης δημοσιονομικής πολιτικής για οικονομικούς και κοινωνικούς σκοπούς. Οι αλλαγές θα δώσουν ώθηση στην ευρωπαϊκή οικονομία και στην κοινωνική συνοχή, δημιουργώντας περιθώρια για αύξηση της διεθνούς επιρροής της ΕΕ. Όμως, ακόμα και αυτές οι αλλαγές δεν αρκούν για να βελτιώσουν ουσιαστικά το ευρωπαϊκό ισοζύγιο ισχύος. Η ΕΕ είναι οργανωμένη ώστε μια χώρα – μέλος να μην μπορεί να εξασφαλίσει όλα όσα επιδιώκει. Θα χρειαστούν μεγάλες ανατροπές στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη ώστε να κινητοποιηθεί η ΕΕ ή τμήμα της – όπως συνέβη με τη νομισματική ενοποίηση και τη δημιουργία του Ευρώ – στην κατεύθυνση της πραγματικής στρατηγικής αυτονομίας και να επηρεάσει τις εξελίξεις σε παγκόσμια κλίμακα.

Στην πολιτική μπορούν να συμβούν πράγματα που θεωρούνται ελάχιστα πιθανά, όπως ενδεχόμενη επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην αμερικανική προεδρία το 2024 ή αντικατάσταση του Βλαδίμηρου Πούτιν από έναν περισσότερο απρόβλεπτο «ισχυρό άνδρα» στη Ρωσία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, μπορούν να ενεργοποιηθούν τα ανακλαστικά «μεγάλης δύναμης» και ο Μακρόν να βρει περισσότερους συμμάχους. Δεν αποκλείεται η ιστορία να επιφυλάσσει εκπλήξεις.

Προς το παρόν βαδίζουμε στην «πεπατημένη», με ένα τρόπο όμως που δημιουργεί ελπίδες για ουσιαστικότερες αλλαγές στο μέλλον. Δεν είναι μόνο η αποτροπή ανόδου της ακροδεξιάς στην εξουσία. Είναι ότι ο Εμανουέλ Μακρόν προσφέρει τη μόνη ρεαλιστική εκδοχή για οικονομική και κοινωνική πρόοδο σε μια Ευρώπη που, απέναντι σε συσσώρευση απειλών, από την πανδημία, την κλιματική και ενεργειακή κρίση έως τον πόλεμο –για να μην προσθέσω την υποβόσκον φάσμα περισσότερο γενικευμένου, ακόμα και πυρηνικού, πολέμου–, κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα ακραίων μορφών λαϊκισμού, της δεξιάς ή της αριστεράς. Έχει κρίσιμη σημασία η Ευρώπη σε αυτές τις δύσκολες ώρες να βρίσκεται στα χέρια ασφαλούς και διορατικής ηγεσίας.

Πηγή: athensvoice.gr

Το άρθρο Ποια Ευρώπη μετά τη Νίκη Μακρόν;… Του Γιάννου Παπαντωνίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Η πολλαπλή σημασία της νίκης του Μακρόν… Του Π. Κ. Ιωακειμίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στη Γαλλία του νεοεκλεγέντος προέδρου Εμ. Μακρόν, το πρόβλημα δεν είναι τόσο ποιες πολιτικές θα ακολουθήσει, όσο αυτό της επιλογής με ποιους θα τις εφαρμόσει, πώς και για πόσο καιρό.

Παρά το εντυπωσιακό 58,4% ποσοστό της εκλογής του, ο Γάλλος πρόεδρος δεν είναι από τους δημοφιλέστερους που αναρριχήθηκαν στην εξουσία. Για πολλούς Γάλλους, ιδιαίτερα δε εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων, ο Εμ. Μακρόν φαντάζει ως ένα γνήσιο προϊόν της γαλλικής οικονομικής και τραπεζικής ελίτ, απόμακρο από τα «λαϊκά καθημερινά προβλήματα» και «αδιάβροχο» στα καίρια προβλήματα ασφάλειας και μετανάστευσης που ταλανίζουν, είναι αλήθεια, μια ζωτική μερίδα της γαλλικής κοινωνίας. Μια κοινωνία εξάλλου η οποία τα τελευταία 60 χρόνια έχει υποστεί σοβαρές δημογραφικές και πολιτιστικές μεταβολές, σήμερα δε είναι σοβαρότατα διαιρεμένη σε ακραίες πολιτικές τάσεις.

Παράλληλα δε, θα πρέπει να τονιστεί ότι από την πρώτη πετρελαϊκή κρίση και μετά, η Γαλλία, η οποία το 1973 ήταν η 5η πιο πλούσια χώρα στον κόσμο, σήμερα έχει κατρακυλήσει στην 25η θέση, ενώ είναι σοβαρά υπερχρεωμένη, με υψηλό δημοσιονομικό έλλειμμα και με επικίνδυνη πτώση της παραγωγικότητας και της επιχειρηματικότητας.

Είναι πρώτη παγκοσμίως σε κοινωνικές δαπάνες, οι οποίες απορροφούν το 32% του ΑΕΠ της, αλλά έχει «καταφέρει» να υποφέρει και από κραυγαλέες ανισότητες οι οποίες, παρά την επικοινωνιακή υπεροχή της αριστεράς, είναι σαφές ότι ενισχύουν την άκρα δεξιά.

Από την άποψη αυτή, παρακολουθώντας δύο-τρεις ομιλίες της Μαρίν Λεπέν στη διάρκεια της προεκλογικής της καμπάνιας, δεν βρήκα μεγάλες διαφορές από αντίστοιχα συνθήματα διασήμων γενικών γραμματέων του ΚΚ Γαλλίας, όπως οι Ζακ Ντικλό και Ζορζ Μαρσάι σε προεκλογικές τους συγκεντρώσεις, τότε που το ΚΚ Γαλλίας έπιανε ποσοστά 25%. Δεν είναι διόλου τυχαία εξάλλου η σαρωτική επικράτηση της Μαρίν Λεπέν στις γαλλικές υπεράκτιες κτήσεις (Μαρτινική, Γουϊνέα, Γουαδελούπη κ.ά.), όπου κατά μέσο όρο ξεπέρασε σε ποσοστά το 60%. Παρά την εναντίον της ρητορική ότι είναι ρατσίστρια.

Τα ίδια περίπου ποσοστά, η Λεπέν απέσπασε και σε συγκεκριμένες περιοχές-φέουδα του ΚΚΓ της βόρειας Γαλλίας, στην οποία η κατάρρευση βιομηχανικών δραστηριοτήτων του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα δεν αντιμετωπίστηκε ούτε ορθολογικά ούτε με την ανάλογη πολιτική σοβαρότητα. Υπό αυτές τις συνθήκες, ένα σοβαρό πλέον πρόβλημα που θα πρέπει να απασχολήσει τον Εμ. Μακρόν είναι αυτό του τέλους της νέας πενταετούς θητείας του.

Αν οι κυβερνήσεις του δεν ασχοληθούν πολύ σοβαρά με τα προβλήματα της αποκαλούμενης «άλλης» Γαλλίας, αυτής που έχει πρόβλημα αγοραστικής διανομής, ασφάλειας, ισλαμικών προκλήσεων, γραφειοκρατίας και δικαιοσύνης, το 2027 θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η 58άρα τότε Μαρίν Λεπέν μάλλον θα κάνει περίπατο στον επόμενο δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών.

Όσο για τους βαρύγδουπους εγχώριους αναλυτές που χειροκροτούν τον Μελανσόν και την αριστερίστικη παράταξή του, η οποία στον πρώτο γύρο της προεδρικής εκλογής έφτασε κοντά στο 22%, ας έχουν υπόψη τους ότι στον δεύτερο γύρο, παρά τις υποδείξεις του υποψηφίου τους για μηδέν ψήφο στη Λεπέν, τέσσερις οπαδοί του στους δέκα ψήφισαν υπέρ αυτής.

Δεν είναι και λίγο. Κάπου 14 εκατομμύρια Γάλλοι υπερψήφισαν τη Μαρίν Λεπέν και θα πρέπει να δούμε τι θα γίνει στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου. Η Γαλλία πάντως, παρά το σχεδόν μονοπώλιο της αριστεράς στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, είναι κατάδηλο ότι πηγαίνει όλο και περισσότερο προς την άκρα δεξιά και από την άποψη αυτή σημαντικό ρόλο παίζει η αριστερή ισλαμική συμμαχία, η οποία τον τελευταίο καιρό δείχνει να προσελκύει και κάποιους δήθεν φιλελεύθερους, τραμπικής κοπής.

Σε κάθε περίπτωση, η Ευρώπη ναι μεν πρέπει να είναι ικανοποιημένη με την επανεκλογή του Εμ. Μακρόν, πλην όμως η τελευταία δεν προσφέρει αυτόματη λύση στο ζωτικό θέμα που είναι η προβληματική Γαλλία.

Θέμα εξάλλου στο οποίο θα επανέλθουμε, γιατί συνδέεται άμεσα και με ελληνικά συμφέροντα…

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο O Μακρόν, η «άλλη Γαλλία» και ο μεγάλος κίνδυνος… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στις πρώτες δεκαετίες της πορείας της η ευρωπαϊκή ενοποίηση σπάνια βρισκόταν στο επίκεντρο των πολιτικών αντιπαραθέσεων. Υπήρχε μια φιλοευρωπαϊκή σύμπλευση των συστημικών πολιτικών κομμάτων που εναλλάσσονταν στην εξουσία (οι Σοσιαλδημοκράτες και τα λαϊκά κεντροδεξιά κόμματα}, ενώ κυριαρχούσε η αίσθηση ότι οι πραγματικά σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται στις εθνικές πρωτεύουσες και όχι στις Βρυξέλλες. Για πολλές δεκαετίες η ευρωπαϊκή ενοποίηση παρέμεινε υπόθεση κάποιων πολιτικών ελίτ, μακριά από κομματικούς ανταγωνισμούς. Οι ευρωπαίοι πολίτες είχαν θετική άποψη για την Ευρωπαϊκή Ενωση, χωρίς όμως να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τις αποφάσεις των Βρυξελλών και χωρίς να δείχνουν τον παραμικρό ενθουσιασμό.

Τα τελευταία χρόνια η ευρωπαϊκή πολιτική εμφανίζεται στο επίκεντρο των πολιτικών αντιθέσεων. Η πορεία, τα πεπραγμένα και το μέλλον της Ευρώπης γίνονται αντικείμενο οξύτατων αντιπαραθέσεων που σε αρκετές περιπτώσεις καθορίζουν και τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις.

Δύο είναι οι βασικοί λόγοι που οδήγησαν σταδιακά στην εμφάνιση της Ευρώπης στην αρένα των πολιτικών και κομματικών διαφορών: Η αλματώδης εξάπλωση των ευρωπαϊκών αρμοδιοτήτων και δράσεων σε πάρα πολλούς τομείς που μέχρι πρότινος ήταν αποκλειστικά ή κυρίως εθνικές αρμοδιότητες, η οποία έχει οδηγήσει στη μετατροπή της ΕΕ από έναν οικονομικό σε έναν πολιτικό οργανισμό.

Ενας δεύτερος παράγοντας που έφερε την ευρωπαϊκή ενοποίηση στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης είναι η κατάρρευση των παραδοσιακών συστημικών πολιτικών κομμάτων σε ορισμένα κράτη-μέλη, όπως στη Γαλλία, και η άνοδος του λαϊκισμού, δεξιού και αριστερού, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι ανερχόμενες «αντισυστημικές» δυνάμεις που αρχικά υιοθέτησαν ακραίες αντιευρωπαϊκές θέσεις έχουν σήμερα αναγκαστεί να μετακινηθούν από τα αρχικά συνθήματα εξόδου από την ΕΕ ή από το ευρώ αλλά συνεχίζουν να τηρούν επαμφοτερίζουσα στάση απέναντι στην ΕΕ.

Οι γαλλικές προεδρικές εκλογές μπορούν να θεωρηθούν εργαστήρι των μελλοντικών εξελίξεων στη δημοκρατική Ευρώπη. Στην ολοένα και πιο θολή αντιπαράθεση Δεξιάς – Αριστεράς επικάθεται η αντιπαράθεση ευρωπαϊστών-ευρωφοβικών. Η Μαρίν Λεπέν εγκατέλειψε την τακτική που ακολούθησε στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές του 2017 και απέφυγε να μιλήσει για έξοδο από την ΕΕ. Οι ελάχιστες αναφορές της στην Ευρώπη εξαντλούνται σε γενικόλογες υποσχέσεις ότι «θα αλλάξει την ΕΕ εκ των έσω» αλλά και στην υποστήριξη της υπεροχής του εθνικού έναντι του ευρωπαϊκού δικαίου, κάτι που βεβαίως ισοδυναμεί με άρνηση της Ευρώπης. Παρόμοια τακτική ακολούθησε και ο Λικ Μελανσόν, ο οποίος εγκατέλειψε την πολιτική εξόδου της Γαλλίας από τις ευρωπαϊκές συνθήκες αλλά υποστήριξε μια στρατηγική «ανυπακοής» και αθέτησης ανειλημμένων ευρωπαϊκών υποχρεώσεων, κάτι που ασφαλώς καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα με την πολιτική Λεπέν. Ακόμα και οι υποψήφιοι των δύο παραδοσιακών κομμάτων που ηγήθηκαν επί δεκαετίες στην οικοδόμηση της Ευρώπης, του Σοσιαλιστικού και του Ρεπουμπλικανικού, τήρησαν αμφιταλαντευόμενη στάση απέναντι στην ΕΕ.

Ο Εμανουέλ Μακρόν κράτησε μια ξεκάθαρη φιλοευρωπαϊκή στάση. Ο ύμνος της Ευρωπαϊκής Ενωσης που ακούστηκε στην πρώτη του ομιλία μετά τον εκλογικό θρίαμβο δεν είναι απλώς συμβολισμός, είναι προάγγελος νέων σημαντικών πρωτοβουλιών για την προώθηση της ενωμένης Ευρώπης.

*Ο Δημήτρης Κούρκουλας είναι ειδικός σύμβουλος στο Ελληνικό Ιδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ). Διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών και πρέσβης της ΕΕ. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Μην πυροβολείτε την Ευρώπη»

Πηγή: tanea.gr

Το άρθρο Η Δεξιά, η Αριστερά και η Ευρώπη του Μακρόν… Του Δημήτρη Κούρκουλα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα πρώτα exit polls δείχνουν μία μεγάλη διαφορά 16 μονάδων μεταξύ των δύο υποψηφίων.

H BFM TV δίνει 57,6% στον Μακρόν και 42,6 στην Λεπέν.

Το ποσοστό της Μαρίν Λεπέν είναι μεγάλο καθώς ξεπερνά το 41% ενώ στον δεύτερο γύρο των εκλογών το 2017 είχε συγκεντρώσει 33,9%.

Υποστηρικτές του Εμανουέλ Μακρόν έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται στο Champ de Mars, όπου ο απερχόμενος πρόεδρος θα απευθύνει τη νικητήρια ομιλία του. Το 2017, γιόρτασε τη νίκη του στο προαύλιο του Λούβρου, οπότε παραμένει στο προσκήνιο και στοχεύει να αφήσει το στίγμα του σε μια ακόμη εμβληματική παρισινή τοποθεσία. Το κλίμα είναι πανηγυρικό ενώ έχουν συγκεντρωθεί γύρω στα 3.000 άτομα.

Στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών το ποσοστό της αποχής προβλημάτισε τους αναλυτές, καθώς σύμφωνα με εκτιμήσεις αγγίζει το 28,2% – ποσοστό ρεκόρ εδώ και δεκαετίες.

Πανηγυρισμοί στον Πύργο του Άιφελ

Υποστηρικτές του Εμανουέλ Μακρόν έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται στο Champ de Mars, όπου ο απερχόμενος πρόεδρος θα απευθύνει τη νικητήρια ομιλία του. Ο Μακρόν αναμένεται να φτάσει στο «Πεδίο του Άρεως» μπροστά από τον Πύργο του Άιφελ γύρω στις 10μμ ώρα Ελλάδας.

Το 2017, γιόρτασε τη νίκη του στο προαύλιο του Λούβρου, οπότε παραμένει στο προσκήνιο και στοχεύει να αφήσει το στίγμα του σε μια ακόμη εμβληματική παρισινή τοποθεσία. Το κλίμα είναι πανηγυρικό ενώ έχουν συγκεντρωθεί γύρω στα 3.000 άτομα.

Μεγάλη η αποχή

Στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών το ποσοστό της αποχής προβλημάτισε τους αναλυτές, καθώς σύμφωνα με εκτιμήσεις αγγίζει το 28,2% – ποσοστό ρεκόρ εδώ και δεκαετίες. Όπως αναφέρει το Politico, ένα ποσοστό αποχής 28% θα είναι το υψηλότερο που έχει καταγραφεί από το 1969, όταν το 31,1% των Γάλλων ψηφοφόρων απείχε από την ψηφοφορία στον δεύτερο γύρο των εκλογών μεταξύ του γκωλικού Ζορζ Πομπιντού και του κεντρώου Αλέν Ποζέρ.

Πηγή: tovima.gr

Το άρθρο Εκλογές στη Γαλλία: Ξεκάθαρη νίκη Μακρόν δείχνουν τα πρώτα επίσημα exit polls εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.