Μανίνα Ζουμπουλάκη Αρχεία - NewIdeas | Το κανάλι με άποψη

Ηθοποιός Β’ Ρόλων: Σίγουρα έχεις δει τη Ράνια Ματτιού κάπου στην τηλεόραση… Της Μανίνας Ζουμπουλάκη

admin — Sun, 08 Feb 2026 15:02:25 +0000

Της Μανίνας Ζουμπουλάκη

Ράνια Ματτιού: Η ηθοποιός Β΄ ρόλων που διαπρέπει στην καριέρα που ξεκίνησε στα 76 της χρόνια

Τη Ράνια Ματτιού την έχετε δει σίγουρα σε κάποιο σήριαλ. Σας φαίνεται γνωστή επειδή είναι κατά κάποιον τρόπο, χωρίς να είναι σελέμπριτυ: έχει παίξει σε ένα σωρό σειρές – ως κομπάρσα, ως ηθοποιός δεύτερων ρόλων, ή ηθοποιός μικρών ρόλων, με «λόγια» ή άνευ. Και είναι 81 χρονών.

«Τώρα παίζω στο “Γιατί ρε πατέρα”, μια νέα σειρά που παίζεται τώρα στον ΑNT1. Προχθές είχα (γύρισμα για) τέσσερεις σκηνές με “λόγια”», μου λέει. «Κάνουμε πρόβα, βέβαια, πριν αρχίσουμε το γύρισμα κάνουμε πρόβα – μη νομίζεις κι ότι οι ηθοποιοί (κυρίων ρόλων) έρχονται πάντα διαβασμένοι! Χρειάζονται τουλάχιστον τρεις πρόβες πριν γυριστεί η κάθε σκηνή».

Ρωτάω ποιος είναι ο ρόλος της στον «Πατέρα» και γελάει. «Είμαι μια κυρία λίγο χαζή, λίγο κουφή, (η κυρία) πάει στο κομμωτήριο, κάθεται, δεν ακούει τι της λένε, πετάει κάτι ατάκες, ξεπατώνεσαι στο γέλιο! Παίζει ο Μιχάλης Λεβεντογιάννης, πολύ ωραίο παιδί… και ο Θάνος Μπίρκος, που έχει πολύ πλάκα. Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ… όλοι είναι καλοί ηθοποιοί, και γνωστοί».

Ξεκίνησε στα 73, με συμμετοχές σε έναν ερασιτεχνικό θίασο στον δήμο της: «Είχαμε μια ομάδα, θα ανεβάζαμε το έργο “8 γυναίκες κατηγορούνται”, νομίζω αυτός είναι ο τίτλος. Στις πρόβες, γνωρίστηκα με κάποιους συνάδελφους, τον Γιώργο και την Πέννυ. Το έργο δεν ανέβηκε αλλά αποφασίσαμε να πάμε στο “Ρουκ Ζουκ”, το παιχνίδι με τη Ζέτα Μακρυπούλια. Φτιάξαμε ένα καταπληκτικό βίντεο και μας πήραν, και παίξαμε. Στο μεταξύ θα έκανα την “Κάρμεν”, μια παράσταση με χορό και τραγούδι, που δεν ανέβηκε τελικά… Αλλά μας ξαναπήραν στο Ρουκ Ζουκ – δεν κερδίσαμε την πρώτη φορά και μας φώναξαν και δεύτερη. Η φίλη μου η Πέννυ μου είπε τότε, δεν πάμε για ηθοποιοί; Ε, και γραφτήκαμε στο πρακτορείο Talenthood. Και περιμέναμε».

Η Ράνια Ματτιού με τον Θάνο Μπίρκο

Πόσο καιρό; «Μετά από οκτώ μήνες με πήραν τηλέφωνο για ένα ρόλο στο “Φόνοι στο καμπαναριό”. Από εκεί μετά… με πήραν αλλού, μετά στο “VIP Καλά γεράματα” – εκεί έπαιζα τρείς φορές τη βδομάδα, ήμουν από τους μόνιμους. Έχω παίξει σε πολλές σειρές, στον “Γιατρό”, είχα μία σκηνή μόνο εκεί… στα “Φαντάσματα”, στις “Σέρρες”… Και στην ταινία (μεγάλου μήκους) “Το νανούρισμα”, που την έκανε μια Γεωργιανή σκηνοθέτης κι έχω δύο μεγάλες σκηνές. Με “λόγια”, ναι. Κάνω τη γιαγιά. Θα βγει σε κανένα χρόνο στους κινηματογράφους».

Η διαδικασία, μου λέει, από την ώρα που αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη της στη showbiz, είναι απλή: «Σε ειδοποιεί το πρακτορείο. Με ρωτάνε, “είσαι ελεύθερη τάδε και τάδε του μηνός; Αν ναι, έχεις γύρισμα!”. Το πρακτορείο στέλνει 5 με 10 άτομα για κάθε ρόλο (στον σκηνοθέτη και τον βοηθό του, που αποφασίζουν ποιο άτομο είναι το πιο κατάλληλο για τον ρόλο). Αν κλείσω, μου στέλνουν την σκηνή ή τις σκηνές μου, πάω στο πλατό ή όπου είναι τα γυρίσματα, κάνουμε τις πρόβες – μας δίνουν όρντινο, την συγκεκριμένη ώρα που πρέπει να είμαστε κάπου. Μπορεί να πάω στις 10.00 πμ και να φύγω στις 6.00 μμ, ανάλογα. Μπορεί να περιμένω πολλές ώρες, πληρώνεσαι κανονικά πάντως».

Με τον Γιώργο Γάλλο

Η Ράνια πέρασε από πολλές δουλειές, κανονικές δουλειές με ωράριο, στις οποίες όπως λέει «δεν έκανε καριέρα», επειδή μεγάλωνε τα παιδιά της. Ήθελε πάντα να δοκιμάσει την ηθοποιία, αλλά άρχισε να δουλεύει σαν ηθοποιός μετά τον θάνατο του συζύγου της, όταν πια τα παιδιά της ήταν μεγάλα, και «δεν είχε τίποτα να χάσει».

Αφηγείται μια ζωή σαν παραμύθι, γεμάτη περιπέτειες: από την Πάτρα στην Αθήνα, από εκεί στην Αυστραλία όπου δούλεψε στην εφημερίδα «Εθνικός Κήρυξ», πριν γυρίσει στην Αθήνα. Έπειτα έζησε κάποια χρόνια στην Γκάνα, στην Αφρική, έπειτα ξανά στην Αθήνα. Δουλειές γραφείου, οικογένεια, δύο παιδιά, και εδώ και μερικά χρόνια, σώου μπίζνες.

Με τη Ζέτα Μακρυπούλια στο πλατό του Ρουκ Ζουκ

«Εχω εισπράξει πολλή αγάπη σ’ αυτό το χώρο», λέει. «Αγάπη και θαυμασμό, κι αυτό όσο να΄ναι μου ανεβάζει τον πήχυ. Μου άρεσε από την αρχή (η ηθοποιία), αλλά πίστευα ότι ήταν ένα όνειρο που δεν μπορεί να πετύχει, να γίνει πραγματικότητα. Στα 80 σου, αν είσαι καλά (στην υγεία) και οι δικοί σου είναι καλά, ζεις μια καινούργια ζωή. Αυτή τη ζωή που ζω τώρα δεν θα την άλλαζα αν μου έλεγαν να γίνω 30 ή 40 – ίσως να το συζητούσα για τα 60, αλλά μπα. Στα 80 έχεις κάνει το έργο σου, έχεις μάθει πολλά, έχεις πάρει το ντοκτορά της ζωής, ζεις πιο ελεύθερα, χωρίς «πρέπει». Με την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στην οικογένειά σου γιατί αν υπάρχουν, χέσε μέσα Πολυχρόνη! Έχω κάνει λάθη, τσαντίζομαι όταν τα σκέφτομαι, αλλά δεν γυρίζει πίσω τίποτα. Το μεγάλο μου λάθος ήταν ότι υπήρξα τζογαδόρα, με πάθος – ό,τι κάνω το κάνω πάντα με πάθος, αλλά τον τζόγο δεν μου τον συγχωρώ. Μου αρέσει πάρα πολύ η ζωή που κάνω τώρα. Από την άλλη… καλά πέρασα, μια γεμάτη ζωή, δεν έχω απωθημένα».

Η Ράνια Ματτιού έχει γύρισμα αύριο, δεν ξέρει ακόμα για πόσες ώρες, αλλά είναι ενθουσιασμένη: το βασικό χαρακτηριστικό της είναι ο ενθουσιασμός της για τους ρόλους που έχει υποδυθεί και για αυτούς που την περιμένουν, όσο μικροί ή δεύτεροι κι αν είναι. Η δουλειά που ανακάλυψε σε κάπως τσιμπημένη ηλικία, της άλλαξε τη ζωή. Το «ποτέ δεν είναι αργά» δεν μου το λέει καθόλου όσο συζητάμε, αλλά δεν χρειάζεται, το καταλαβαίνουν και οι πέτρες: όταν θέλεις πολύ να κάνεις κάτι, ποτέ μα ποτέ δεν είναι αργά για να το ξεκινήσεις…

Πηγή: athensvoice.gr

Το άρθρο Ηθοποιός Β’ Ρόλων: Σίγουρα έχεις δει τη Ράνια Ματτιού κάπου στην τηλεόραση… Της Μανίνας Ζουμπουλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Akylas: Αυθεντικός και απρόβλεπτος. Είμαι υπέρ… Της Μανίνας Ζουμπουλάκη

admin — Thu, 05 Feb 2026 07:43:10 +0000

Της Μανίνας Ζουμπουλάκη

Ο Akylas ξεχωρίζει με τον πρωτότυπο ήχο του, που συνδυάζει indie electro pop και ελληνικά στοιχεία

Για κάποιον λόγο είδα και άκουσα πρώτα το «Σεξ» του Σταμάτη Κραουνάκη, σε εκτέλεση του Ακύλα, πριν περάσω στο βαρύ πυροβολικό και δω/ακούσω το «Ferto», το «Atelier» ή οτιδήποτε άλλο από τις δουλειές του Akylas: το «Σεξ», σούπερ τραγουδάρα του Κραουνάκη, με τους αστείους-έξυπνους-πονηρούς-πάντα-επίκαιρους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, άμα το είχες δει/ακούσει μια φορά με τον πάρα πολύ θεό Γιώργο Μαρίνο, αρχές δεκαετίας του ’90, δεν ήθελες να το ξανακούσεις από κανέναν άλλον… Ή έτσι νόμιζα, μέχρι που το τραγούδησε, ή μάλλον το παιξο-τραγούδησε, ο Ακύλας και του πήρε τα σώβρακα του τραγουδιού.

Ο Ακύλας δεν είχε καν γεννηθεί όταν ο Σταμάτης με τη Λίνα έγραφαν το διάσημο τραγούδι για το σεξ που είναι άλλη ιστορία, ο Ακύλας δεν είχε γεννηθεί ούτε όταν ο Γιώργος Μαρίνος το τραγουδο-έπαιζε με μπρίο – είναι 26 χρονών, του 1999, τα υπόλοιπα τα ξέρουμε όλοι πια, είναι από τις Σέρρες, όπου μεγάλωσε με οικονομικά στριμώγματα, με ζόρια, με τις ταλαιπωρίες που περνάει ο μέσος όχι-πάμπλουτος εικοσάχρονος σήμερα, και μερικές επιπλέον οικογενειακές ταλαιπωρίες. Πήγε στο μουσικό σχολείο των Σερρών, δοκίμασε διάφορες δουλειές και δημιουργίες, μάλλον ψάχνοντας, όπως κάνουμε σχεδόν όλοι από τα 19-25 μας περίπου. Δούλεψε δύο χρόνια σε κρουαζιερόπλοια ως τραγουδιστής και περφόρμερ, πριν πέσει στην αντίληψη του ευρύτερου κοινού, και εδώ περίπου σταματάνε αυτά που ξέρουμε για τον Ακύλα Μυτιληναίο.

Εδώ ξεκινάει ο ίδιος ο καλλιτέχνης όπως είναι τώρα: με στίχους που σε ξαφνιάζουν, σε κάνουν να λες «έλα τώρα!» ενώ χαμογελάς, με στιλ που σε ξαφνιάζει ακόμα περισσότερο, με μια ενέργεια… εντελώς υπερσύγχρονη και παράλληλα Μαντονα-ική, από την καλή περίοδο της Μαντόνας, σε συνδυασμό με επίσης εντελώς δική του κίνηση και εκτέλεση. Δεν είναι δηλαδή μόνον το ότι ο Ακύλας γράφει ζενιάλ στίχους ή ότι φτιάχνει μουσικές που συνδυάζουν την indie electro pop με στοιχεία ελληνικής παραδοσιακής μουσικής ΚΑΙ κάτι από παλιά, καλά «Ημισκούμπρια», είναι ότι βγαίνει ως μοναδικός, αυτοδημιούργητος, αυτόφωτος, με ένα ξερό μικρόφωνο να κρέμεται από το πορτοκαλί ταβάνι, χωρίς αξεσουάρ (πέρα από τα γυαλιά ηλίου που βαζο-βγάζει), χωρίς εξτραδάκια, αρπάζει το τραγούδι του και το εκτελεί με μια θετική ένταση (εννοώ χωρίς να σε βάζει εσένα, τον θεατή/ακροατή, στην πρίζα), με μια αυτοσαρκαστική διάθεση, με μια ηλεκτρισμένη κίνηση – ούτε που προσέχεις λεπτομέρειες όπως φωνή (που είναι μια χαρά), η περφόρμανς σε έχει αρπάξει κανονικά, κάθεσαι με το μάτι στην οθόνη σου μέχρι να τελειώσει το τραγούδι. Και μετά το ξαναβάζεις από την αρχή. Και μετά σου κολλάει, ακούς τον ρυθμό ή/και τα λόγια μέσα στο κεφάλι σου όλη μέρα.

Τι, μόνο εγώ το έπαθα; Κόλλησα επειδή δεν έχω καμία σχέση με μουσική, όπως μου είπε κάποιος; Και οι χιλιάδες άλλοι άνθρωποι που έκαναν ή έπαθαν το ίδιο, κι αυτοί δεν έχουν ιδέα από μουσική; Και τι σημασία έχει αν είσαι ειδικός ή όχι σε οποιονδήποτε τομέα; Κατά πόσον σου αρέσει το προϊόν –το τραγούδι– και ο καλλιτέχνης, ο περφόρμερ, αυτό είναι που μετράει, όχι κατά πόσον ξέρεις από βέσπα.

Δεν θα επεκταθώ στους στίχους του «Ferto», στην απουσία τουπέ, σοβαροφάνειας και «ξέρεις-ποιος-είμαι-εγώ;», στο αστείο, τρεχούμενο, ζωηρό ύφος του τραγουδιού. Όχι, δεν είναι Γεώργιος Σουρής, αλλά ο Σουρής έζησε σε άλλες εποχές (1853-1919) και δεν βαστούσε μικρόφωνο. Ο Ακύλας είναι ο Ακύλας: ένας ορίτζιναλ καλλιτέχνης με έμπνευση, τσαγανό, χιούμορ, ταλέντο, ιδέες, με όλα όσα χρειάζεται για να ξεχωρίσει. Και δεν έχω αναφερθεί καν στα σόσιαλ, στην τρελή επιτυχία του στα ρημάδικα τα σόσιαλ, επειδή ο Ακύλας ναι μεν διαδόθηκε μέσα από τα σόσιαλ, είναι δε πάαααρα πολύ καλός σκέτος, και χωρίς σόσιαλ. Ο Σουρής, νομίζω, με κάποιες επεξηγήσεις λόγω διαφορετικής εποχής, θα γελούσε με το «Ferto». Ακόμα κι αν το άκουγε χθες, πόσο μάλλον αν μπορούσε να το ακούσει σήμερα.

Πηγή: athensvoice.gr

Το άρθρο Akylas: Αυθεντικός και απρόβλεπτος. Είμαι υπέρ… Της Μανίνας Ζουμπουλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.