Με αίτησή μας που την υπόγραψαν δύο εκπρόσωποί μας, ζητήσαμε σήμερα από τον Μεταξά να πάρουμε τη θέση μας κάτω από τις διαταγές του στην πρώτη γραμμή της φωτιάς για την υπεράσπιση της γλυκιάς πατρίδας.
Ναπολέων Σουκατζίδης, Ακροναυπλία 29 Οκτωβρίου 1940

Όταν έγινε γνωστό ότι πωλούνται στο eBay φωτογραφίες του ναζί λοχία Χέρμαν Χόιερ σχετικές με την εκτέλεση των 200 Ελλήνων στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, ο γνωστός ελαφρολαϊκός εφημεριδογράφος Στάθης Καλύβας έσπευσε να γράψει ένα κείμενο με τίτλο «Από την εικόνα στην ουσία» (Η Καθημερινή, 22.2.2026). Και η ουσία του αρθριδίου ποια είναι; Ξεκινάει με το δηλητηριώδες ερώτημα τι δείχνουν οι εικόνες; «Hρωισμό και αυτοθυσία, [αλλά] για ποιον ακριβώς σκοπό;». Χρειαζόμαστε τη σοφία του περί ού ο λόγος Καλύβα για να καταλάβουμε τι βλέπουμε στις φωτογραφίες, διότι «τα γεγονότα είναι πολύ σύνθετα και απαιτούν βαθύτερες γνώσεις και κριτική σκέψη: απλουστευτικός και συναισθηματικός λόγος, ερμηνευτική ισοπέδωση, τοξικότητα και πολιτική χειραγώγηση». Και συνεχίζει ο αρθριδιογράφος: «Τι ακριβώς συνεισφέρει η ανακάλυψη αυτών των φωτογραφικών ντοκουμέντων; Η απάντηση είναι διπλή: συγκινησιακή φόρτιση και πολιτική χειραγώγηση. Πιθανότατα όχι βαθύτερη ιστορική γνώση, ενδεχομένως και ιστορική στρέβλωση». Μιλάει ο διαστρεβλωτής της Ιστορίας όσο και οι εμφυλιοπολεμικοί της άκρας αριστεράς. Μιλάει ο μονόφθαλμος και αλλήθωρος παραϊστορικός για «ιστορική στρέβλωση», τώρα που είδαν το φως της δημοσιότητας τα τεκμήρια από την εκτέλεση των 200 Ελλήνων στην Καισαριανή. Αυτός βλέπει όσα δεν βλέπουμε όλοι εμείς οι άλλοι με γυμνό μάτι. Βλέπει 200 αγνώστου εθνικότητας, κομμουνιστές ανεξαιρέτως, που οδηγούνται για εκτέλεση και ότι «πρωταγωνιστεί ένα πολιτικό κόμμα με άμεσο συμφέρον στην υπόθεση, το ΚΚΕ [και] ένας εσμός… δημοσιολογούντων, που σκοπό έχουν να μας πείσουν ότι οι κομμουνιστές υπήρξαν οι πιο αγνοί και ανιδιοτελείς πατριώτες τους οποίους οφείλουμε όλοι να τιμούμε και να θαυμάζουμε». Και γι’ αυτό «θα πρέπει να αφήσουμε την εικόνα και να στραφούμε στην ουσία. Και αυτή δεν είναι τόσο αυτονόητη όσο φαντάζει εκ πρώτης όψεως». Δεν μιλάει για «200 Έλληνες» ομήρους της φασιστικής Δικτατορίας Μεταξά που διατηρώντας τις αντιδικτατορικές αντιλήψεις τους παραδόθηκαν στους κατακτητές και εκτελέστηκαν, αλλά για 200 κομμουνιστές, των οποίων «σκοπός τους δεν ήταν μόνο η απελευθέρωση, αλλά και η συγκρότηση ενός σοβιετικού κράτους, δηλαδή μιας ολοκληρωτικής δικτατορίας».

Και στη συνέχεια αρχίζει τους μπακαλίστικους συμψηφισμούς: γιατί δεν αναφέρουμε την Λέλα Καραγιάννη και τους 59 που εκτελέστηκαν στο Χαϊδάρι το 1944, γιατί δεν αναφέρουμε την εκτέλεση στο Κοντομαρί το 1941, γιατί δεν αναφέρουμε τον Δημήτριο Ψαρρό κ.ο.κ. Και βάλλει κατά της «διαδικτυακής δημοσιότητας, ιδίως στη viral εκδοχή της» την οποία έλαβε το θέμα των «200 κομμουνιστών». Και εδώ αναλαμβάνει να υπενθυμίσει ότι «ο ρόλος των ιστορικών (και όχι μόνο) είναι κομβικός: και αυτός δεν είναι να μετατρέπονται σε ψηφιακούς κομματικούς cheerleaders και fanboys με επικολυρικό λόγο που μιξάρει το στυλ της “Βουλής των Εφήβων”…». Αυτό που δήθεν κάνουν οι πολιτικοί αντίπαλοί του και καταγγέλλει ο Καλύβας («μας οδηγεί σε πολιτικούς διχασμούς με παροντικό διακύβευμα», «[θα έπρεπε να] μιλούν με ψυχραιμία αντί να φανατίζουν και να χειραγωγούν») είναι αυτό ακριβώς που επιδιώκει ο ίδιος –ο, μετά συγχωρήσεως, «ιστορικός» με ρόλο!– και μάλιστα χωρίς να το διακηρύσσει ανοιχτά. Ανασκάπτει εμφυλιοπολεμικά πάθη και χειραγωγεί για να φανατίσει και να γαλβανίσει το κοινό στο οποίο απευθύνεται προκειμένου να αποσπάσει το οπαδικό χειροκρότημά του. Όμως, τον διαβάζουν και διαβασμένοι! Ο περί ού ο λόγος  αρθριδιογράφος προσβάλλει βάναυσα τη μνήμη 200 Ελλήνων που εκτελέστηκαν από τους κατακτητές στους οποίους τους παρέδωσαν οι ιδεολογικοί πρόγονοί του. Υψώνει το ανάστημά του, ποιος; Κάποιος Καλύβας στους «200» και στον εμβληματικό, τον άνθρωπο-σύμβολο Ναπολέοντα Σουκατζίδη!

Πρώτα απ’ όλα θα σχολιάσουμε την αθλιότητα του νηπιακού συμψηφισμού συνοδευόμενη από καταιγιστικά ψεύδη ενός ευτελούς προπαγανδιστή: Όταν τη δεκαετία του 1980 ανακαλύφθηκαν στα Ομοσπονδιακά Αρχεία της Γερμανίας 32 φωτογραφίες του Franz Peter Weixler από τις εκτελέσεις στο Κοντομαρί της Κρήτης (2 Ιουνίου 1941) γνώρισαν τεράστια δημοσιότητα. Ο Καλύβας εκτός από το Κοντομαρί αναφέρει και την πρόσφατη εκτενή βιογραφία της Λέλας Καραγιάννη από τον Στέλιο Περράκη, αλλά και τον Ψαρρό. Πρόσφατα είχαμε παρουσιάσει στην Athens Review of Books το βιβλίο του ιστορικού Γιάννη Στεφανίδη για τον Δημήτριο Ψαρρό. Και τα δύο βιβλία προλόγιζε ο Καθηγητής και όντως σπουδαίος ιστορικός Ιωάννης Ο. Ιατρίδης. Το ποια είναι η μοίρα και η ιστορική αντιμετώπιση της Λέλας Καραγιάννη και του συνταγματάρχη Δημητρίου Ψαρρού δεν είναι –και δεν έχει λόγο να είναι τώρα– το θέμα της τρέχουσας συζήτησης.

Λοιπόν, όταν ανακαλύπτονται ντοκουμέντα ενός τέτοιου εγκλήματος, συζητούμε για το συγκεκριμένο έγκλημα και δεν καταφεύγουμε σε δόλιους συμψηφισμούς, ούτε διαστρέφουμε τα γεγονότα. Ο συμψηφισμός και η παραπλανητική παρουσίαση των γεγονότων όμως είναι το λιγότερο. Περισσότερα λέει ο Καλύβας με εκείνα που αποκρύπτει: πιο σημαντικό είναι το αρθρίδιο όχι γι’ αυτά που λέει, αλλά γι’ αυτά που υπονοεί και δεν εκφράζει ανοιχτά, καθώς και για το υποδόριο σήμα που δίνει σε ένα συγκεκριμένο κοινό, αυτό των κατά φαντασίαν φιλελεύθερων με εμφυλιοπολεμικό μένος στη θέση μιας αυτόνομης και αυτόφωτης πολιτικής κουλτούρας. Εν ολίγοις όλα όσα γράφει για το θέμα των φωτογραφιών της εκτέλεσης είναι εκτός θέματος, και ο ίδιος υπούλως υποβάλλει απαντήσεις σε όσους επαναλαμβάνουν ανεξέταστα και απερίσκεπτα τα ασυνάρτητα επιχειρήματά του, εν είδει προπαίδειας της γλώσσας. Το θέμα σήμερα είναι (ή θα έπρεπε να είναι) η φωτογραφική τεκμηρίωση και μόνο, για πρώτη φορά, της εκτέλεσης των 200 Ελλήνων στην Καισαριανή.

Αλλά προτού καταρρίψουμε όλα τα προπαγανδιστικά φληναφήματα του Καλύβα, πρέπει να επισημάνουμε την αναλγησία, την εξωφρενική απανθρωπιά του – και επιπλέον την χαμερπή συμπεριφορά του να παριστάνει αυτός το θύμα! Υψώνει το ανάστημά του, ποιος; Ο Καλύβας στους «200» και τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη! Ο ίδιος που καταγγέλλει τα social media είναι πιο τακτικός θαμώνας τους κι από τα δεκαεξάχρονα εξαρτημένα, αναρτώντας τι τρώει, τι πίνει, τι βλέπει, διάγοντας βίον πολυτελή και ακαλαίσθητο, την ώρα που οι σοβαροί επιστήμονες είναι αλλού: μελετούν στα σπουδαστήριά τους και εργάζονται. Οι αναρτήσεις του στο Facebook και η αρθρογραφία του, τύπου Kalyvas Pass (έχει προτείνει κρατική επιδότηση για VIP τουρισμό των Ελλήνων!),[1] είναι ύλη παραϊστορίας/υποϊστορίας για ιστορικούς, αλλά νομίζω και για τους σατιρικούς του μέλλοντος. Κι επειδή διάφοροι της αντίθετης όχθης αλλά και σοβαροί ερευνητές και επιστήμονες τον επικρίνουν, αυτός διατείνεται (25.2.2026, στο Facebook –πού αλλού;–, αφού εκεί σερφάρει εντυπωσιάζοντας τους ακαλλιέργητους με τις πιρουέτες του) ότι το αρθρίδιό του «οδήγησε σε μια γενικευμένη επίθεση [εναντίον του] που υλοποιεί ένας ολόκληρος μηχανισμός»! Ισχυρίζεται ότι δήθεν «Ξεδιπλώνεται όλη η βεντάλια των εργαλείων απαξίωσης και δολοφονίας χαρακτήρα» – αν πιστέψουμε τον αχαρακτήριστο, τον έχουν δολοφονήσει ως χαρακτήρα κάμποσες χιλιάδες φορές, αλλά αυτός είναι αθάνατος. «Στην επίθεση πρωταγωνιστούν “δημοσιογράφοι” και περσόνες των σόσιαλ μήντια. … Σκοπός είναι όπως πάντα ο ίδιος: ο εκφοβισμός. … Τελικά όμως όλη αυτή η επίθεση δείχνει πως αυτοί που φοβούνται περισσότερο είναι οι ίδιοι οι επιτιθέμενοι. … Οι επιθέσεις αυτές αποκαλύπτουν, τέλος, και μάλιστα με τον προφανέστερο τρόπο τη στόχευση του όλου εγχειρήματος. Την χρήση ενός ιστορικού τεκμηρίου (των φωτογραφιών στη συγκεκριμένη περίπτωση) και της συγκίνησης που προκαλεί για να χειραγωγήσουν τους πολίτες». Όμως το «Θρυλικό Ελληνόπουλο» καταλήγει ότι: «Όπως όμως απέτυχαν στο παρελθόν, έτσι θα αποτύχουν και τώρα». Ναι, ένας influencer Stathis Kalyvas θα εξαφανίσει από την Ιστορία τους «200» και τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη.

Ευτυχώς, του συμπαραστάθηκε και ο παραϊστορικός που εξέφρασε μαχητική συμπαράσταση τον Φεβρουάριο 2021 στον ειδεχθή πολυδολοφόνο Κουφοντίνα (τον οποίο θα άφηνε δήθεν να πεθάνει η ανελέητη κυβέρνηση Μητσοτάκη), ονόματι Αριστείδης Χατζής. Τις κόσμιες ή και επιθετικές αντιρρήσεις που εκφράστηκαν εναντίον των θέσεων Καλύβα τις χαρακτήρισε συλλήβδην «τζιχαντιστικές»: «Θέλουν να του πάρουν το κεφάλι»! Και καταλήγει: «Τι ντροπή!». Κερδίζει μερικά Kalyvas Pass για πεντάστερα στη Μύκονο, Σαντορίνη και Βενετία. Τώρα μαζί υψώνουν το ανάστημά τους, ποιοι; Ο Καλύβας και ο εν λόγω συνάδελφός του, γνωστός και ως «Πίθηκος του Φιλελευθερισμού», στους «200» και τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη!

Ας πάμε τώρα στα πραγματολογικά δεδομένα για να τελειώνουμε με τις Cheerleader της εμφυλιοπολεμικής Ακροδεξιάς. Φορώντας το χάρτινο περιβραχιόνιο του παραϊστορικού, διατείνεται ότι οι «200» είχαν σκοπό με επανάσταση και εμφύλιο να εγκαθιδρύσουν δικτατορία. Καταρχάς, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν ήταν όλοι μέλη του κομμουνιστικού κόμματος, γι’ αυτό και στις επόμενες σελίδες δημοσιεύουμε τα ονόματα των όντως εκτελεσθέντων, διότι η παρ’ ημίν κομμουνιστική ορθοδοξία εξαφάνισε με τον οικείο της σταλινικό τρόπο αυτούς που δεν ήταν δικοί της, αντικαθιστώντας τα ονόματά τους με ονόματα άλλων. Οι συγκεκριμένοι όμηροι είχαν συλληφθεί από διάφορες περιοχές της Ελλάδας με την επιβολή της Δικτατορίας το 1936 και κατέληξαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου και τελικά το 1944 στο εκτελεστικό απόσπασμα. Λ.χ. ο 26χρονος Ναπολέων Σουκατζίδης συνελήφθη γιατί συμπαραστάθηκε στους απεργούς του εργοστασίου στο οποίο ήταν στέλεχος στην Ιεράπετρα. Πολλοί από αυτούς, με τις φυλακίσεις, εξορίες, βασανιστήρια, αν δεν ήσαν ριζοσπαστικοποιήθηκαν και κατέληξαν μέλη του ΚΚΕ. Κάποιοι άλλοι όχι. Αποσιωπά ο Καλύβας ξεδιάντροπα ότι πρόκειται για ένα από τα πιο μαζικά εγκλήματα στην Ελλάδα της Κατοχής, με μια όμως μοναδική ειδοποιό διαφορά που το ξεχωρίζει από όλα τα άλλα: η παράδοση των θυμάτων είχε γίνει από την Ελληνική δικτατορική μεταξική κυβέρνηση! Αυτός είναι και ο λόγος της εσκεμμένης απόκρυψής του από την επίσημη Ιστορία.

Ένας «πολιτικός επιστήμονας» που παριστάνει και τον ιστορικό, θα έπρεπε να γνωρίζει επίσης ότι οι Γεβγκένι Ζαμιάτιν, Άρθουρ Καίσλερ, Μανές Σπέρμπερ, Ινιάτσιο Σιλόνε, Μπόρις Σουβάριν, Μίλοβαν Τζίλας, Τσέσλαβ Μίλος, Βικτόρ Σερζ, Τζορτζ Όργουελ, και μια στρατιά άλλων Δυτικών στοχαστών και συγγραφέων, γοητεύθηκαν τη δεκαετία του 1920 και του 1930 από τις σοσιαλιστικές («κοινωνιστικές») ιδέες και τις μαρξιστικές χιλιαστικές επαγγελίες. Μέχρι την εποχή του Μεγάλου Τρόμου το σοβιετικό καθεστώς όχι μόνο δεν ήταν κακόφημο αλλά δημοφιλέστατο στον υπόλοιπο κόσμο, όπως άλλωστε και ο φασισμός. Ωστόσο ο Καλύβας έχει άραγε διαβάσει λ.χ. Κολακόφσκι;

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο επιστημονικό κακούργημα από το να ισχυρίζεσαι ότι ο 26χρονος λόγιος και αγνός ουμανιστής Ναπολέων Σουκατζίδης σχεδίαζε να κάνει επανάσταση, εμφύλιο, δικτατορία, κ.τ.τ. Αναφέρομαι ειδικά στον Ναπολέοντα –με απεριόριστη τιμή και σεβασμό στη μνήμη των υπόλοιπων 199 που εκτελέστηκαν μαζί του–, διότι λόγω του γεγονότος ότι είμαστε κληρονόμοι του, παραθέτουμε στις επόμενες σελίδες την πλήρη τεκμηρίωση από το αρχείο του. Πρόκειται για έναν άνθρωπο-φαινόμενο πολυμάθειας που συνελήφθη 26 ετών χωρίς να έχει διαπράξει κανένα αδίκημα, φυλακίστηκε 8 χρόνια, χωρίς απολογία, δίκη και καταδίκη, και παραδόθηκε από την Ελληνική φασιστική κυβέρνηση μαζί με τους άλλους Έλληνες κρατούμενους στους κατακτητές για να εκτελεσθεί την 1η Μαΐου 1944. Δηλαδή εφτά μήνες προτού αρχίσει η πρώτη επίσημη πράξη του Εμφυλίου, τα «Δεκεμβριανά». Ο ισχυρισμός αυτός θέτει τον Καλύβα αυτομάτως εκτός επιστήμης και του απονέμει τον χαρακτηρισμό του ωμού, έξαλλου, δόλιου και ευτελέστατου προπαγανδιστή. Κι επειδή πρέπει να αντιμετωπίζουμε τέτοιους σκυλευτές και ασεβείς με τον προσήκοντα τρόπο, θα λέγαμε ότι η «επιστημονική» του μέθοδος είναι σαν του Καραγκιόζη που χάρη στον Μεγαλέξανδρο με τη βοήθεια και της Παναγίας εξοντώνει προληπτικώς τον κατηραμένο όφι της επανάστασης υπό την ηγεσία του Σουκατζίδη. Υψώνει το ανάστημά του, ποιος; Ο Καλύβας στους «200» και τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη!  Έτσι πρέπει να διαβαστεί το αγελαίο κήρυγμά του από την Καθημερινή που εξελίχθηκε σε πανηγύρι της ασημαντότητας.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στο άλλο άκρο, ένας αριστερός ιστοριοδίφης κάνει όχι δίλεπτα μίσους ως άσκηση για τις οργουελικές «εβδομάδες μίσους», αλλά κάθε εβδομάδα πολύωρες «ξεναγήσεις» σε τόπους εκτελέσεων ή βασανιστηρίων κατά την Κατοχή και για τα «Δεκεμβριανά», ονόματι Μενέλαος Χαραλαμπίδης. Αυτός διατείνεται ότι «Αν η κυβέρνηση Τσουδερού παρέδωσε τους προπολεμικούς κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους στους κατακτητές, … η κυβέρνηση Τσολάκογλου τους κράτησε φυλακισμένους στη διάθεση των κατακτητών».[2] Αναφέρομαι αναλυτικά στο επόμενο κείμενο παραθέτοντας τα σχετικά ντοκουμέντα, για τον (βενιζελικό) Φιλελεύθερο Εμμανουήλ Τσουδερό, επικεφαλής της εξόριστης κυβέρνησης (21 Απριλίου 1941) η οποία αναχώρησε στις 23 Απριλίου για την Κρήτη και εν συνεχεία κατέληξε στο Κάιρο. Ο Τσουδερός ήταν ουσιαστικός προστάτης της Χαράς Λιουδάκη-Σουκατζίδη, την φιλοξενούσε στο σπίτι του κάθε Σαββατοκύριακο, και συντετριμμένος μετά τον πόλεμο απολογούνταν διότι σε αυτές τις συνθήκες δεν είχε τον χρόνο να σκεφτεί τον Ναπολέοντα και τους συγκρατούμενούς του, αλλά ο φανατικός ιστοριοδίφης δεν τα γνώριζε αφού δεν διαβάζει φιλελεύθερα έντυπα και όταν τα πληροφορήθηκε αρνήθηκε να τα λάβει υπόψη του, αφού δεν ταιριάζουν με την εγκύκλιο του Υπουργείου Αλήθειας. 

Την Ιστορία δεν θα την γράψει ο κάθε Σπιθαμιαίος προπαγανδιστής. Η Ιστορία γράφεται με τεκμήρια. Ο Καλύβας ανήκει στην εφημεριδοσύνη, στις τηλεοράσεις, στις πάσης φύσεως εκπομπές αερίων και στα ένδοξα Facebook, Χ, στον VIP «σοσιαλιστικό» τουρισμό με κρατική δαπάνη κ.λπ. Όχι πάντως στην επιστήμη.

Ο Εμφύλιος έχει τερματιστεί προ πολλού, οι εμπόλεμοι γονείς και παππούδες μας είναι στους τάφους τους, ο Ψυχρός Πόλεμος που συντήρησε το εμφυλιοπολεμικό κλίμα και η Απριλιανή Δικτατορία που μας έσωσε δήθεν από τον κομμουνισμό κατέρρευσε ατιμωτικά το 1974 – παρά ταύτα έχει ο Καλύβας και γι’ αυτήν επαίνους.[3] Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες του Κωνσταντίνου Καραμανλή με τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, του Ανδρέα Παπανδρέου για αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για Εθνική Συμφιλίωση και μη ανάξεση των πληγών του παρελθόντος, υπάρχουν ακόμη και σήμερα ανάμεσά μας φανατικοί που τρέφονται από τον Εμφύλιο. Είναι καιρός να κλείσει αυτό το κεφάλαιο, ίσως με ένα μνημείο στην κοινή μας ιστορία και κληρονομιά, με αποδοχή των τραγικών σφαλμάτων της κομμουνιστικής Αριστεράς και την μισαλλόδοξη μικρόνοια της μετακατοχικής Δεξιάς.

Όπως περιγράφω στο κείμενο που ακολουθεί, όταν ο γερμανός διοικητής του στρατοπέδου Χαϊδαρίου Καρλ Φίσερ πρότεινε να χαρίσει την ζωή στον Ναπολέοντα Σουκατζίδη, εκείνος απέρριψε την πρόταση εξαίρεσής του. Δεν θέλησε να εκτελεστεί άλλος στη θέση του. Ο Φίσερ επανήλθε με το «ακαταμάχητο» ναζιστικό επιχείρημα ότι θα εκτελεστεί στη θέση του ένας Εβραίος ή ένας ανάπηρος! Ο Ναπολέων και πάλι αρνήθηκε. Η λέξη ήρωας ενδεχομένως δεν θα του άρεσε, γιατί θεωρούσε ότι ο ίδιος ανήκει στην πνευματική και ηθική επικράτεια της δημοκρατικής Ελλάδας.

Η Καθημερινή οφείλει να αποδοκιμάσει το απάνθρωπο και ύπουλο πόνημα του VIP παραϊστορικού των τηλεοπτικών και διαδικτυακών πεζοδρομίων και ρείθρων, που δεν δίνει σχήμα παρά σε μια καρικατούρα του προσώπου του ογδονταετούς και ακατανόητου πια μίσους. Αλλά να υψώνει το ανάστημά του, ποιος; Ο Καλύβας στους «200» και τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη! Θα συνεχίσουμε!

[1] Η Καθημερινή, 24 Αυγούστου 2025. Θα φορολογούμε την είσοδο των ξένων τουριστών. Έτσι θα ενισχύσουμε το ελληνικό ανθρωπογενές περιβάλλον οικονομικά απρόσιτων τουριστικών προορισμών, κατάλληλο για την ανάπτυξη της «επιστήμης» από τον Καλύβα και τους ομοίους του, δημιουργώντας «ένα σύστημα επιδοτήσεων που θα επιτρέπει στους Ελληνες να επισκέπτονται ακριβούς προορισμούς, με χρηματοδότηση από τα τέλη εισόδου» των ξένων.

[2] Μ. Χαραλαμπίδης, Οι δωσίλογοι, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2024, σ. 51.

[3] Βλ. εγκώμιο Καλύβα για τα 50 χρόνια από την 21η Απριλίου και τον εξωραϊσμό της Χούντας: «Μια παράδοξη κληρονομιά», Η Καθημερινή, 18.6.2017.

Πηγή: athensreviewofbooks.com

Το άρθρο Στάθης Καλύβας: Cheerleader της εμφυλιοπολεμικής Ακροδεξιάς… Του Μανώλη Βασιλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Oφτηνός προπαγανδιστής ψυχροπολεμικών ιδεολογημάτων Στάθης Καλύβας ισχυρίστηκε στο επονείδιστο αρθρίδιό του στην Καθημερινή της 22.2.2026 κάνοντας επίδειξη της επιστημονικής ανεπάρκειάς του ότι:

«Οι περισσότεροι Έλληνες που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς … ήταν απλοί πολίτες δίχως πολιτική δράση…. Δεν ήταν επίσης λίγοι εκείνοι που ήταν αντιστασιακοί, χωρίς όμως να είναι κομμουνιστές ή να έχουν κάποια πολιτική ατζέντα πέρα από την απελευθέρωση της Ελλάδας. Έχει η θυσία τους παρόμοια αξία με αυτή των κομμουνιστών; Ή έχει μήπως μεγαλύτερη; [sic] Η Λέλα Καραγιάννη, για παράδειγμα, υπήρξε μία από τις πιο αποτελεσματικές και ανιδιοτελείς μορφές της αντίστασης στην Ελλάδα. Εκτελέστηκε στο Χαϊδάρι, στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, μαζί με άλλους 59 ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, μέλη μη κομμουνιστικών αντιστασιακών οργανώσεων στην πλειονότητά τους. Οι φωτογραφίες μετά την εκτέλεσή τους κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο, όμως για κάποιο λόγο δεν φαίνεται να συγκλονίζουν εξίσου και σίγουρα διαφημίζονται [sic] πολύ λιγότερο από τους κομμουνιστές της Καισαριανής». Παρέλειψε ο περί ού ο λόγος να ζυγίσει και να επισημάνει τη… «διαφήμιση» των δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων Εβραίων του Ολοκαυτώματος.

Ζυγίζει τα πτώματα και τον πατριωτισμό των εκτελεσθέντων από τους ναζί Ελλήνων, βαφτίζοντας συλλήβδην με νοσηρό τρόπο «κομμουνιστές» όσους θεωρεί ιδεολογικούς του εχθρούς. Με τον ίδιο τρόπο που αδιακρίτως τους βάφτιζαν «κομμουνιστές» οι μεταξικοί, οι ναζί, οι δωσίλογοι, οι χουντικοί, οι νεοναζί, οι νεοφασίστες και η ακροδεξιά πάσα.

Αν ο Καλύβας επιδιδόμενος σε μεταθανάτιες ψυχοστασίες ενδιαφερόταν ειλικρινά για την ιστορία της περιόδου, αντί να γράφει μισαλλόδοξα κείμενα και επιπλέον ανοητολογίες στο Facebook, θα όφειλε πρώτα να ερευνήσει και να πληροφορηθεί ότι είχαμε δημοσιεύσει στο τεύχος 95 (Μάιος 2018) της Athens Review τον φάκελο και τη δικογραφία κατά του Καρλ Φίσερ, ναζί διοικητή του Χαϊδαρίου. Αν όμως τα γνώριζε αλλά απλώς «κατάπιε τη γλώσσα του», το ατόπημά του γίνεται έτι ειδεχθέστερο. Εκεί λοιπόν περιλαμβάνονταν δύο συγκλονιστικές μαρτυρίες για την Λέλα Καραγιάννη: του Δημητρίου Κοτρώτση και του γιου τής Λέλας, Βύρωνα Ν. Καραγιάννη. Εδώ παραθέτουμε τις πρωτότυπες καταθέσεις φωτογραφικά, ενώ στις σελίδες 49-50 μπορείτε να τις διαβάσετε όπως δημοσιεύθηκαν το 2018. Κανείς όμως από τους «ιστορικούς» και τους λογής ερευνητές που κόπτονται για την ηρωίδα Λέλα Καραγιάννη δεν ενδιαφέρθηκε σχετικά. Αν, όπως λένε οι Γάλλοι «pas de documents pas d’histoire», τι ιστορία μπορούν να γράψουν αποστρέφοντας τα μάτια από τα ντοκουμέντα;

Δυστυχώς, όπως φαίνεται, το μόνο που ενδιαφέρει τη συγκεκριμένη μαζορέτα των βρικολάκων της δωσιλογικής προπαγάνδας, είναι να εκτελέσει ξανά, χωρίς δίκη αλλά και χωρίς κρίση, τη μνήμη των «200» θυμάτων των δωσιλόγων και των ναζί! Να δολοφονήσει ξανά, χωρίς δίκη, τη μνήμη του Ναπολέοντα Σουκατζίδη!  

Πορτρέτο του Ναπολέοντα Σουκατζίδη από τον Δημήτρη Χαντζόπουλο για την ARB.

Πηγή: athensreviewofbooks.com

Το άρθρο Καλυβογράμματα στην «Καθημερινή»… Του Μανώλη Βασιλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Την επαύριο του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη συγκλονισμένος έγραψα το κείμενο με τίτλο «Έι, εσείς εκεί κάτω!», βασισμένο σε ένα διήγημα του Ντίκενς, το οποίο αρχικά δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα μας. Όμως, οι αδίστακτοι τυχοδιώκτες, τσαρλατάνοι, ταραχοποιοί του ΣΥΡΙΖΑ και των κομματιδίων που προέκυψαν από την πολυδιάσπασή του επιδόθηκαν αμέσως σε ένα αδιανόητο λειψανεμπόριο, σκυλεύοντας τη μνήμη των ακόμη άταφων νεκρών. (Στην πρώτη μαζική συγκέντρωση για τα Τέμπη είδαμε περιχαρή στελέχη τού εν λόγω μορφώματος να βγάζουν σέλφι, σχεδόν να χορεύουν ένα dance macabre). Έτσι, στη συνέχεια, βλέποντας τις αντιδράσεις των αυτόκλητων «λαϊκών δικαστών» και «εμπειρογνωμόνων» που κλιμακώνονταν αποφάσισα να το δημοσιεύσω και στην έντυπη έκδοση (τχ. 149, Απρίλιος 2023). Το κείμενο κατέληγε με τη φράση:

Ο συντάκτης του παρόντος αισθάνεται την ανάγκη να φωνάξει: Halloa! Up there! Έι, εσείς εκεί πάνω! Ελπίζω να καταλαβαίνετε.

ΥΓ. Διαβάζοντας το διήγημα του Ντίκενς σήμερα είναι αναπόφευκτος ο συνειρμός με το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη και την ανευθυνότητα που θέρισε τόσες ζωές κυρίως νέων ανθρώπων. Κοιτάζοντας τα όμορφα, φωτεινά πρόσωπα των κοριτσιών και των αγοριών που χάθηκαν μου καρφώθηκε στο μυαλό ο στίχος του Σεφέρη: κάποτε ζωντανεύουν τα όνειρά τους γι’ αυτό λέω πως κοιμούνται. Αλίμονο! Λυπήσου εκείνους που περιμένουν. Λυπήσου τους γονείς τους, τα αδέλφια τους, τους δικούς τους κατά την κατάβασή τους στον εφιαλτικό κάτω κόσμο του πένθους.

Κι όμως, έσφαλα. Δεν πενθούν όλοι! Έκτοτε, με πρωταγωνίστρια μια πρωτόγονη Λαϊκή Δικαιοσύνη, εξελίσσεται μια αδιανόητη και πρωτοφανής διαρκής τυμβωρυχία, μια αδιανόητη εργαλειοποίηση, ένα αδιανόητο λειψανεμπόριο, το οποίο είναι στο DNA της Αριστεράς από την εποχή του Λένιν. Μιας Αριστεράς που «θέλει νεκρούς χιλιάδες»! Η επιλεκτική ή/και «μικρεμπορική» χρήση του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών με τέτοιο καταιγισμό παρανοϊκών συνωμοσιολογιών και τόσο λυσσώδη επιμονή έχει μόνο προηγούμενο την εποχή της συνωμοσίας ΣΥΡΙΖΑ-Ακροδεξιάς στις πάνω και κάτω πλατείες των αλλόκοτων «συναγωνιστών». Από την πρώτη στιγμή οι λαϊκοί δικαστές τύπου Κ. Καζάκου αποφάνθηκαν: «Δεν είναι Δυστύχημα, Είναι Δολοφονία! Οι Ζωές μας Μετράνε». Στο πλευρό τους και η Ακροδεξιά των εθνικοπαραφρόνων, των καιροσκόπων και άλλων ουτιδανοτήτων.

Μάνα αγναντεύοντας τις βραχονησίδες περιμένει νέα για το αγνοούμενο παιδί της, 29 Σεπτεμβρίου 2000. © ΑΠΕ-ΜΠΕ / Β. Βαρδουλάκης

Οι αγχόνες τους εξουθένωσαν όλα τα δέντρα της Πλατείας Συντάγματος. Οι λαλιές τους δεν ξέρουν τίποτε άλλο από ψέμα, για να παραφράσουμε δυο στίχους από το Άξιον Εστί του Ελύτη. Αυτούς τους στίχους παρακάμπτει ο Μπαμπάς της κυρα-Ζωής Κωνσταντοπούλου, επαναλαμβάνοντας ευκαίρως ακαίρως κάποιους στίχους παρακάτω, κάνοντάς τους όπλα για το μίσος. Κι όμως, στον συρφετό των νεο-Αγανακτισμένων των συλλαλητηρίων για τα Τέμπη κυριολεκτούν απολύτως:

Χαγάνοι ορνεοκέφαλοι βυσσοδομούν.
Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς
κοπροκρατούν το μέλλον.

Το ναυάγιο του «Εξπρές Σάμινα» συνέβη το βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου 2000, όταν το μοιραίο πλοίο προσέκρουσε στις βραχονησίδες Πόρτες στα ανοιχτά της Πάρου, με συνέπεια να υποστεί μεγάλο ρήγμα και να βυθιστεί. Ανασύρθηκαν 81 νεκροί, ενώ διασώθηκαν 457 άνθρωποι. Αξίζει να σημειωθεί ότι πέθανε από καρδιακή προσβολή κατά την επιχείρηση διάσωσης ο υπολιμενάρχης Πάρου Δημήτρης Μάλαμας. Ελληνικά πλοία, δύο Βρετανικά πολεμικά και ψαράδες της Πάρου και Αντιπάρου έλαβαν μέρος στη δύσκολη επιχείρηση διάσωσης καθώς στην περιοχή έπνεαν ισχυροί άνεμοι. Το πλοίο ανήκε στην εταιρεία «Minoan Flying Dolphins», της οποίας αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος ήταν ο Παντελής Σφηνιάς.

Ο τότε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Χρήστος Παπουτσής δεν παραιτήθηκε. Την επομένη επισκέφθηκε με ελικόπτερο την Πάρο, και στο Υπουργικό Συμβούλιο της μεθεπομένης μίλησε με λεπτομέρειες για τις ευθύνες του ύπαρχου του πλοίου ο οποίος φλέρταρε μια γυναίκα δίνοντας λανθασμένη εντολή στον ναύτη που χειριζόταν το τιμόνι. (Ενώ στην υπόθεση των Τεμπών, ο σταθμάρχης της Λάρισας, τον οποίο προκαταβολικά αθωώνει η κατά τα άλλα οργισμένη λαϊκή δικαιοσύνη, μιλούσε απλώς για «σουβλάκια και γκόμενες» ο καημένος). «Στο σημείο αυτό παρενέβη ο κ. Σημίτης και ζήτησε να μην επεκταθεί περαιτέρω επ’ αυτού ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, “για να μη δοθεί η εντύπωση ότι προκαταλαμβάνουμε την ανάκριση, η οποία πρέπει να διεξαχθεί ομαλά και να καταλήξει”. Παρακάλεσε μάλιστα να μη διαρρεύσει τίποτε προς τον Τύπο…». Αλλά διέρρευσε! Βεβαίως ο Πρωθυπουργός εδήλωσε πως «θα ριχθεί άπλετο φως». Και σημείωσε ότι «θα αποδοθούν ευθύνες, όσο ψηλά και αν υπάρχουν».[1] Τον Σεπτέμβριο του 2000 επίσης ο Κώστας Σημίτης εδήλωσε: «Αυτή είναι η Ελλάδα!». Η δήλωσή του εκείνη ξεσήκωσε σφοδρό κύμα αποδοκιμασιών από αυτούς που είχαν άλλη εκτίμηση και για την Ελλάδα και για τους εαυτούς τους.

Ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Χρήστος Παπουτσής διαβεβαίωνε από την πλευρά του ότι θα χυθεί άπλετο φως στην τραγωδία: «το μαχαίρι θα φτάσει βαθιά μέχρι στο κόκκαλο». Όχι μόνο δεν παραιτήθηκε, αλλά τον Φεβρουάριο του 2001 έκανε στην πλατεία της Πάρου τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Δημήτρη Μάλαμα παρουσία της συζύγου του και της αδελφής του χωρίς καμιά εκδήλωση «λαϊκής οργής».

Ο αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της «Minoan Flying Dolphins» Παντελής Σφηνιάς (αριστερά) και ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Χρήστος Παπουτσής (δεξιά) το καλοκαίρι του 2000. Ο Π. Σφηνιάς αυτοκτόνησε το μεσημέρι της 29ης Νοεμβρίου 2000 πηδώντας από τον 6ο όροφο των γραφείων της εταιρείας στον Πειραιά. © ΑΠΕ-ΜΠΕ / Γιώργος Χριστάκης

Για την υπόθεση του πολύνεκρου ναυαγίου ασκήθηκαν ποινικές διώξεις σε βάρος του πλοιάρχου και του υποπλοιάρχου (οι οποίοι προφυλακίστηκαν) και άλλων μελών του πληρώματος, καθώς και κατά των υπευθύνων της πλοιοκτήτριας εταιρείας. Στη συνέχεια ορίστηκε ειδικός εφέτης ανακριτής ο οποίος διεξήγαγε τις ανακρίσεις. Ορίστηκαν πραγματογνώμονες οι οποίοι ένα χρόνο μετά, τον Σεπτέμβριο του 2001, παρέδωσαν την έκθεσή τους στον ειδικό εφέτη ανακριτή. Σχεδόν τρία (3) χρόνια μετά το ναυάγιο, στις 21 Ιουλίου 2003, εκδόθηκε το πόρισμα του Ανώτατου Συμβουλίου Ναυτικών Ατυχημάτων (ΑΣΝΑ), το οποίο καταλόγιζε βαριές ευθύνες στον πλοίαρχο, τον υποπλοίαρχο, τον ύπαρχο και τον α΄ μηχανικό.

Από τις πρώτες στιγμές του ναυαγίου, η τότε αντιπολίτευση απέδωσε ευθύνες στην κυβέρνηση και το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας για την καθυστέρηση στη διάσωση των ναυαγών. Ο Κώστας Καραμανλής κατηγόρησε τον Κώστα Σημίτη για έλλειψη ευθιξίας και φιλότιμου, μίλησε για σαπιοκάραβα και για ευνοϊκή μεταχείριση των «Μινωικών Γραμμών», υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν πολιτικές ευθύνες. Η γ.γ. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα δήλωσε ότι η κυβέρνηση φέρει εγκληματικές ευθύνες για το ναυάγιο, ενώ ο Μπαμπάς της Ζωής-Λοκομοτίβας, τότε πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος, σαν Ηρακλής μαινόμενος επετέθη στην κυβέρνηση διότι μετέτρεψε σε χρηματιστηριακό τζόγο τις συγκοινωνίες. Κανείς όμως, ούτε ο εισαγγελικός Ν. Κωνσταντόπουλος, δεν μίλησε για «διαρκές και προμελετημένο έγκλημα», όπως τώρα για το πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών. Ό εστι μεθερμηνευόμενον ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήθελε και επεδίωξε να πεθάνουν τόσοι νέοι άνθρωποι στα Τέμπη. (Ως γνωστόν, η διαστροφή δεν έχει όρια…).

Η ΝΔ κατέθεσε τότε πρόταση για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής σχετικά με την ασφάλεια της ακτοπλοΐας, την οποία απέρριψε η Βουλή στις 2 Νοεμβρίου 2000 με 146 ψήφους κατά, 121 υπέρ και ένα «παρών».[2]

Στις 19 Νοεμβρίου 2000, συγγενείς των θυμάτων του «Εξπρές Σάμινα» και επιζώντες τέλεσαν βουβό μνημόσυνο στον Πειραιά στη μνήμη των νεκρών και στη συνέχεια πραγματοποίησαν μια ήρεμη πορεία στο Υπουργείο Ναυτιλίας. Δεν διανοήθηκαν αυτοί οι άνθρωποι που πενθούσαν ή που είχαν τόσο νωπό το τραύμα να συστήσουν «ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΟΥ “ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ” ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ», ούτε αναρωτήθηκαν «τι ύποπτο υλικό κουβαλούσε στα αμπάρια του το πλοίο» και γι’ αυτό βυθίστηκε τόσο γρήγορα. Ούτε διανοήθηκαν να οργανώνουν κινητοποιήσεις σε κάθε σημείο της Ελλάδας, ούτε να μιλούν για «έγκλημα» και «δολοφονίες», ούτε για «συγκάλυψη» και «απόκρυψη» στοιχείων, ούτε να απαγγέλλουν κατηγορητήρια σε πολιτικούς, τον Πρόεδρο της Βουλής, δικαστές, ιατροδικαστές, και προπαντός στον Πρωθυπουργό. Ή να φωνάζουν «Σημίτη, φονιά!», όπως λένε και γράφουν ανοικτά και αδίστακτα ή υπαινίσσονται για τον νυν Πρωθυπουργό. Δεν υπάρχουν μόνο τα πρωτοσέλιδα των κίτρινων φυλλάδων με το «Κούλη, φονιά» αλλά και άθλιοι υπαινιγμοί πολιτικών αρχηγίσκων.

Εκείνο το διάστημα ο συρφετός των λαϊκιστών της Άκρας Αριστεράς, κυρίως του ΣΥΝ του Μπαμπά της Ζωής Κωνσταντοπούλου, διακινούσε διάφορα εξωφρενικά βαρβαρικά αντικαπιταλιστικά σενάρια. Το σύνθημα «Σφηνιά Φονιά! – Φονιά Σφηνιά!» κυριαρχούσε, συμπυκνώνοντας το αβυσσαλέο παράλογο μίσος του όχλου των θιασωτών της «άμεσης δημοκρατίας» και της «λαϊκής δικαιοσύνης». Τελικά στις 29 Νοεμβρίου ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Παντελής Σφηνιάς αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον 6ο όροφο των γραφείων της «Minoan Flying Dolphins» στον Πειραιά. Αυτές οι αντιλήψεις όχι μόνο δεν εξαλείφθηκαν αλλά όπλισαν τα χέρια των ακόμη ατιμώρητων δολοφόνων της Marfin.

Ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης απαντά στη Βουλή σε ερωτήσεις των κομμάτων για το ναυάγιο του «Εξπρές Σάμινα», 4 Οκτωβρίου 2000. © ΑΠΕ-ΜΠΕ / Συμέλα Παντζαρτζή

Η πρωτόδικη απόφαση για το ναυάγιο του «Σάμινα» εκδόθηκε το 2006, η εφετειακή το 2007 και του ΑΠ το 2010[3] οπότε και η υπόθεση ποινικά έκλεισε αμετάκλητα.

Όσοι ζητούν σήμερα Δικαιοσύνη για το («προμελετημένο»!) «έγκλημα των Τεμπών» καλά θα κάνουν να μας διευκρινίσουν τι είναι δικαιοσύνη μέσα στον κόσμο τους. Γιατί οπωσδήποτε μιλάμε εντελώς διαφορετική γλώσσα. Όσοι καταγγέλλουν τον εφέτη ανακριτή γιατί «δεν συμπεριέλαβε στη δικογραφία 683.000 κρίσιμα αρχεία, ηχητικά και εικόνας», δεν θέλουν να ολοκληρώσει το έργο του και να απαγγείλει κατηγορίες, δεν θέλουν να γίνει η δίκη: θέλουν να ασκούν αθέμιτη και χυδαία πολιτική στο όνομα του «εγκλήματος των Τεμπών» και της δήθεν «συγκάλυψής» του. Και η διαιώνιση αυτής της διαδικασίας είναι η μοναδική επιδίωξή τους. Διότι 683.000 ντοκουμέντα χρειάζονται πάνω από 20 χρόνια για να τα μελετήσει κανείς!

Εντός και εκτός Βουλής σήμερα πρωτοστατεί ως Μηχανοδηγός της Λοκομοτίβας για «δικαιοσύνη στο έγκλημα των Τεμπών» η γνωστή ανερμάτιστη ταραχοποιός και κήρυκας μίσους. Αυτό το πρόσωπο του Μίσους, αντί να το απομονώσουν, αντί να το αντιμετωπίζουν ως ξένο σώμα στη Βουλή, το ανέχεται όλο το πολιτικό σύστημα και τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, λησμονώντας την σαδιστική συμπεριφορά της κατά το πολιτικά εγκληματικό και κοινωνικά εφιαλτικό εννιάμηνο του 2015 που διετέλεσε Πρόεδρος της Βουλής των ΣΥΡΙΖΑΝΕΞΕΛ. Σκηνές από τη θητεία της λες και είναι απευθείας παρμένες από το 1984 του Όργουελ. Φανταζόμαστε ότι θα συγκροτήσει μια «Επιτροπή Αλήθειας για τα Τέμπη» όπως εκείνη την ανεκδιήγητη για το Δημόσιο Χρέος το 2015. Τις αντιλήψεις τής περί ής ο λόγος για τη δικαιοσύνη τις γνωρίζουμε. Ήδη έχει ανοίξει ο δρόμος για την ποινική δίωξη της κυρίας Λοκομοτίβας, αφού τραμπούκισε αναίσχυντα κατά δικαστών του Βόλου, προφανώς ως δείγμα του σεβασμού της προς τον θεσμό. Αυτή και οι ακροαριστεροί συνοδοιπόροι της ονειρεύονται μια λαϊκή δικαιοσύνη σαν εκείνη του λαϊκού επιτρόπου που αναφέρει ο Σολζενίτσιν: «Το καλό είναι πως σε μας η δικαστική και εκτελεστική εξουσία δεν είναι χωρισμένες με αδιαπέραστο τείχος όπως στη Δύση. Έτσι μπορείς να λύσεις γρήγορα όλα τα προβλήματα».[4]

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Στο επόμενο: Το Πραγματικό Έγκλημα της MARFIN. (Δεν υπάρχει «Σύλλογος Συγγενών και Φίλων των Θυμάτων του Εγκλήματος της Marfin»).

Ακολουθεί: Το Πλημμέλημα στο Μάτι και η εσκεμμένη απόκρυψη των ονομάτων των νεκρών. (Δεν συμμετέχει ο «Σύλλογος Συγγενών Θανόντων & Εγκαυματιών της 23/07/2018»).

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ:
Ενώ είχε αναρτηθεί το παραπάνω άρθρο, οι γνωστοί για την… «ανεξαρτησία» τους Ξενοφών Κοντιάδης, Αντώνης Λιάκος, Νίκος Μαραντζίδης και Γιώργος Σωτηρέλης ζήτησαν τη συγκρότηση μιας οργουελικής «ανεξάρτητη[ς] Επιτροπή[ς] Αλήθειας για τα Τέμπη»! Για να έχει «την τύχη του Τσαουσέσκου ο Μητσοτάκης», όπως έγραφε το εξάρτημα του Τσίπρα, Ν. Μαραντζίδης στις 6 Νοεμβρίου 2022.

Ο πρόεδρος του Συνασπισμού της Αριστεράς (ΣΥΝ) Νίκος Κωνσταντόπουλος εγκαλεί την κυβέρνηση με το εισαγγελικό του ύφος στη Βουλή για το ναυάγιο του «Εξπρές Σάμινα», 4 Οκτωβρίου 2000. © ΑΠΕ-ΜΠΕ / Συμέλα Παντζαρτζή

Από την επίσκεψη του προέδρου του Συνασπισμού Ν. Κωνσταντόπουλου στη Πάρο. Ο πρόεδρος του Συνασπισμού Ν. Κωνσταντόπουλος το λιμάνι της Πάρου στις 8 Οκτωβρίου 2000, με ψαράδες που βοήθησαν στην περισυλλογή ναυαγών του «Σάμινα». © ΑΠΕ-ΜΠΕ / Πέτρος Γιαννακούρης

Συγγενείς των θυμάτων του «Εξπρές Σάμινα» και επιζώντες τέλεσαν μνημόσυνο στον Πειραιά στις 19 Νοεμβρίου 2000 στη μνήμη των νεκρών και στη συνέχεια πραγματοποίησαν πορεία στο ΥΕΝ.© ΑΠΕ-ΜΠΕ / Photo News Albatros

[1] Βλ. Τα Νέα, 29.9.2000. Διαθέσιμο στο https://tinyurl.com/9uux393p

[2] Βλ. https://tinyurl.com/yc899t99

[3] Τον Φεβρουάριο του 2006 εκδόθηκε η πρωτόδικη απόφαση που επέβαλε κάθειρξη 16, 19, 8 και 8,5 ετών αντιστοίχως στον πλοίαρχο, υποπλοίαρχο, ύπαρχο και α΄ μηχανικό για τις 81 ζωές που χάθηκαν από την ανευθυνότητά τους, και μικρότερες ποινές σε άλλους κατηγορουμένους. Η δίκη στο Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά πραγματοποιήθηκε το επόμενο έτος και στις 25 Ιουνίου 2007, σύμφωνα με την απόφαση οι ποινές τους μειώθηκαν αντιστοίχως σε 12, 13, 3 και 1 έτη. Τελικά ο Άρειος Πάγος με την υπ’ αρ. 4/2010 απόφασή του μείωσε τις ποινές του πλοιάρχου και υποπλοιάρχου στα 5,5 έτη.

[4] Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ, τόμ. Α΄, μτφρ. Κίρα Σίνου, Πάπυρος 2009,σ. 342.

Πηγή: athensreviewofbooks.com

Το άρθρο Το Έγκλημα του «Σάμινα» – ή: «Σημίτη, φονιά!»… Του Μανώλη Βασιλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Την κάλεσαν επίσης (μέσω των μάνατζέρ της;) να μιλήσει σε συνέδριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (επί Γιούνκερ), στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, προσκλήθηκε να συναντηθεί επισήμως με τον τότε Πρόεδρο Ομπάμα στον Λευκό Οίκο και να μιλήσει στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, συναντήθηκε με τον Πάπα Φραγκίσκο και έλαβε τις ευλογίες του για το «έργο» της, ενώ κάποιοι ανόητοι και γλοιώδεις πολιτικοί την πρότειναν για Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης… Το ασυγχώρητο BBC, προ τετραετίας εκμεταλλεύθηκε την αδυναμία τού, 95χρονου τότε, μεγάλου περιβαλλοντολόγου και ιστορικού της φύσης καλοπροαίρετου Ντέιβιντ Ατένμπορο και τον έβαλε αγυρτικώς σε ντοκιμαντέρ μαζί με την εν λόγω εξτρεμίστρια. Η οποία δήθεν απέφευγε να πετά με αεροπλάνα γιατί μολύνουν με τα καύσιμά τους το περιβάλλον, αλλά τώρα η οπαδός της Χαμάς, παριστάνοντας την «ανθρωπίστρια» και το θύμα της Ισραηλινής βίας, έφαγε ένα κοσέρ σάντουιτς τυλιγμένο σε πλαστικό, πέταξε με δυο αεροπλάνα για να επιστρέψει στους μάνατζέρ της και στην, εμπορευόμενη την διαταραχή της, ασυνείδητη οικογένειά της. Αυτή η απάνθρωπη «ανθρωπίστρια» και «αγανακτισμένη ακτιβίστρια», τώρα αδίστακτα και ατιμωρητί παρουσιάζει τον Ισραηλινό όμηρο της Χαμάς Εβιατάρ Νταβίντ σαν απόδειξη της «γενοκτόνου δράσης του Ισραήλ». Αν πρωτοστατούν τέτοιες/οι διαταραγμένοι, απατεώνες, τσαρλατάνοι, ταραχοποιοί σε λίγο θα αμφισβητούμε και την κλιματική κρίση.

Να δούμε ποιος θα ξαναμιλήσει θετικά γι’ αυτό το άτομο – πάντα βέβαια υπάρχουν οι ευαίσθητοι σαν τον ημέτερο Χρήστο Ράμμο, που επέλεξε την επέτειο της 7/10 να εκφράσει τον αντισημιτισμό του.

Ο Χρήστος Ράμμος στον σπασμένο καθρέφτη του

Η μεγάλη τραγωδία της Μέσης Ανατολής δεν άρχισε με την αδιανόητη τρομοκρατική σφαγή από τη Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, αλλά το 1948, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, ισχυρίζεται ο ηρωικός αγωνιστής της ανόθευτης αλήθειας, ο αντιστασιακός Ράμμος, ο ανύστακτος Φρουρός της Επανάστασης Ηθικής στην Ελλάδα.

Ο Χρήστος Ράμμος, πρώην ανώτατος δικαστής, ανδραγαθήσας ως πρόεδρος της ΑΔΑΕ (Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών), η ιδιοφυία που αποδέχθηκε την πρόταση της Νέας Αριστεράς να είναι υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είναι εκτός των άλλων και ακτιβιστής αντιισραηλινός ή αντισιωνιστής, όπως αυτοπροσδιορίζονται όλοι οι αντισημίτες, καμουφλάροντας έτσι το αρχέγονο μίσος τους για τον Εβραϊσμό. (Ευτυχώς που είναι συνταξιούχος και δεν θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τον δικαστικό ακτιβισμό του στο όνομα του ανθρωπισμού).

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2025 ο αριστεριστής Ράμμος έγραψε στη σελίδα του στο Facebook, αναπαράγοντας και μια φωτογραφία που κυκλοφορεί από τους «αλληλέγγυους» στους Φρικπαλεστάιν της ισλαμιστικής τρομοκρατίας: «Όντως η μεγάλη Ιστορία και αυτή η μεγαλύτερη σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο τραγωδία (τραγωδία χωρίς τέλος) δεν άρχισε στις 7.10.2023, αλλά το 1948, όταν ένας ολόκληρος λαός αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Γη του και να ζει έκτοτε είτε ως πρόσφυγας, είτε υπό κατοχή, είτε και τα δύο μαζί, χωρίς καμία ελπίδα για το μέλλον. Και αυτό επί 77 συναπτά έτη. Αυτή η ιστορική πραγματικότητα επίμονα αγνοείται από το Ισραήλ αλλά και από τη μεγάλη πλειοψηφία των δυτικών ΜΜΕ και απ’ όσους ασκούν επιρροή στην κοινή γνώμη των δυτικών κρατών.»

Θα συνέχιζε ως «αλληλέγγυος» υποστηρίζοντας τα σόου των απάνθρωπων εμπόρων πόνου Ισλαμοαριστερών του πειρατικού ψευδοανθρωπιστικού στολίσκου Flotilla, πολλοί από τους οποίους είναι και γνωστοί τραμπούκοι. Κατά τη συνωμοσιολογική αριστερίστικη φαντασίωση του Ράμμου, η «Ζαν ντ’Αρκ» των ανοήτων (Γκρέτα) και ο Ιάσων Αποστολόπουλος «ρίσκαραν να πέσουν στα χέρια του βάρβαρου (όπως αποκαλύφθηκε για μια ακόμη φορά) κατασταλτικού μηχανισμού του Ισραήλ», «απήχθησαν με πειρατική ενέργεια του Ισραήλ»! Ενώ «ουκ ολίγοι συμπολίτες μας που αδιαφορούν πλήρως για όλα αυτά, δεν μπαίνουν ποτέ στον κόπο να ξεφύγουν από την επίσημη προπαγάνδα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην οποία ο Ράμμος έχει κηρύξει μια ιδιότυπη «τζιχάντ». Έτσι «ακούγονται πάρα πολλές φωνές μίσους και συστηματικής κατασυκοφάντησης ανθρώπων, που αγωνίζονται και εξεγείρονται κατά της βαρβαρότητας». «Αυτοί όλοι μισούν την Τούνμπεργκ και τους λοιπούς, γιατί τολμούν να κάνουν αυτό που αυτοί δεν θα τολμούσαν ποτέ να κάνουν, και αποτελούν τον καθρέφτη που τους δείχνει με αμείλικτο τρόπο ποιοι είναι. Και αυτό δεν το αντέχουν.»

Ο Ράμμος ανήκει στην φαντασιακή «Ούμα» της Ισλαμοαριστεράς. Δεν μπορεί να φανταστεί πως αν κοίταζε έναν καθρέφτη αληθινό ίσως να έβλεπε κάτι φριχτές ανταποδόσεις. Ίσως το ιδεολογικό κενό του, σαν μαύρη τρύπα κατάπιε το φρικτό τέλος που είχε το μωράκι Κφιρ Μπίμπας, σε… αντίποινα για την Νάκμπα. Δυστυχώς για τους Ράμμους όμως πάντα θα υπάρχει κι αυτός που θα βγει και θα φωνάξει στους Εβραίους, να πει, να πει πώς έγινε το φονικό. Και δεν είναι ένας, είναι εκατομμύρια. Όλοι ξέρουμε πώς έγινε το φονικό. Όταν κοπάσει η πληρωμένη διεθνής εκστρατεία προπαγάνδας με τα πετροδολάρια, όλοι θα ξέρουνε πώς έγινε η καταστροφή στη Γάζα και τίνος θύματα ήταν και οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι. Όλοι εκτός από τους στρατευμένους ισλαμοαριστερούς. Γι’ αυτούς λύση θα παραμένει η παλαιστινιακή ένοπλη πάλη και το «From the River to the Sea». Μόνο που ο «άξονας του Κακού» ηττήθηκε κατά κράτος, αφού προκάλεσε ανείπωτα δεινά στους Παλαιστίνιους. Το Ισραήλ νίκησε. Δηλαδή νίκησε η Δύση.

Πηγή: athensreviewofbooks.com

Το άρθρο Γκρέτα: το μέτρο της ανοησίας της Ανθρωπότητας… Του Μανώλη Βασιλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

1.

Αν αυτό είναι η Ευρώπη…

Το μέλλον που προσπαθεί 3,5 χρόνια να αποφύγει η Ευρώπη είναι ήδη ορατό κι εκείνη δεν έκανε τίποτε ουσιαστικό για να προετοιμαστεί. Δεν χρειάζεται να έχεις την οξυδέρκεια ενός Μάριο Ντράγκι ή τη σοφία του Ουίνστον Τσώρτσιλ για να το δεις: το μέλλον αφορά την ίδια την ύπαρξη της Ευρώπης (όχι μόνο την μαχόμενη Ουκρανία). Η Ουκρανία ίσως δεν έχει συμμορφωθεί με την οδηγία για την υποχρεωτική ένωση των καπακιών στα πλαστικά μπουκάλια, ώστε να πληροί τις προϋποθέσεις ένταξης στην ΕΕ. Η απάντηση των Βρυξελλών στον Πούτιν αλλά και στον Τραμπ πρέπει να είναι η ένταξη «εδώ και τώρα» της Ουκρανίας στην ΕΕ με fast track διαδικασίες. Διότι η Ουκρανία μάχεται για την Ευρώπη, για την ελευθερία και τη δημοκρατία σε όλη την γηραιά ήπειρο. Η Ουκρανία είναι η ψυχή και η καρδιά της Ευρώπης. Αν ηττηθεί η Ουκρανία θα έχει ηττηθεί η Ευρώπη, η Δύση, η ελευθερία, η δημοκρατία. Και «η ψευδαίσθηση ότι η οικονομική διάσταση από μόνη της εξασφαλίζει οποιαδήποτε μορφή γεωπολιτικής ισχύος», όπως είπε ο Μάριο Ντράγκι, όχι μόνο θα διαλυθεί, αλλά θα διαπιστώσουν σύντομα και την ραγδαία συρρίκνωση της οικονομικής ισχύος. Ούτε η αχαρακτήριστη εκ μέρους του Τραμπ αντιμετώπιση της Ευρώπης και όλης της Δύσης τους χάλασε τον quiet sleep: συνεχίζουν να κινούνται με τους γραφειοκρατικούς ρυθμούς Βρυξελλών.

Στις έκτακτες περιστάσεις όμως απαιτείται έκτακτη αντιμετώπιση. Μια μετριότητα Αντόνιο Κόστα είναι Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, τη στιγμή που χρειαζόμαστε έναν πανευρωπαϊκού/διεθνούς κύρους έμπειρο ηγέτη, που είναι εδώ, αλλά δεν τον καλούμε. Ο πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν παραιτήθηκε τον Μάιο 1940 και σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Ουίνστον Τσώρτσιλ περιλαμβανομένου και του αντιπάλου του Κλέμεντ Άττλι. Οι μετριότητες της ΕΕ δεν καλούν λ.χ. τον Μάριο Ντράγκι να ηγηθεί, αφού οι πολιτικοί τύπου Κόστα εξασφαλίζουν την ψευδαίσθηση της διαρκούς ειρήνης και τον quiet sleep, ενώ οι ευρωδίαιτες ΜΚΟ θα συνεχίσουν να μας διδάσκουν τις ανθρώπινες αξίες. Δεν διανοούνται να εκφράσουν, με πράξεις, ένα “Whatever it takes” προς τον δικτάτορα του Κρεμλίνου. Λ.χ., δεν διανοούνται να χρησιμοποιήσουν τα δεσμευμένα στην Ευρώπη 300 δισ. κρατικών περιουσιακών στοιχείων της Ρωσίας για τον στρατιωτικό εξοπλισμό της Ουκρανίας και εν συνεχεία για την ανοικοδόμησή της. Δεν διανοήθηκαν να επιβάλουν τις κυρώσεις με τρόπο που θα στραγγάλιζαν την ετοιμόρροπη ρωσική οικονομία, αλλά ανέχθηκαν την συστηματική παραβίαση και ακύρωσή τους μέσω Τουρκίας! Δεν διανοούνται να συγκροτήσουν ένα έκτακτο νέο όργανο, ένα Πανευρωπαϊκό Πολεμικό Συμβούλιο (ή αν το προτιμούν Αμυντικό), στο οποίο να μετέχει οπωσδήποτε η Μεγάλη Βρετανία.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν σε συνάντηση με τον Πούτιν στο Κρεμλίνο, 7 Φεβρουαρίου 2022, για συνομιλίες σχετικά με την «ουκρανική κρίση» όπως χαρακτηριζόταν η ρωσική επιθετικότητα εναντίον της Ουκρανίας. Το προτελευταίο τεστ του Πούτιν πριν την εισβολή. © ΑΠΕ-ΜΠΕ / EPA / Kremlin Pool / Sputnik

Οφείλουν τώρα οι ευρωπαϊκές χώρες να «κτίσουν» ένα Σιδηρούν (και Ηλεκτρονικό/Δορυφορικό) Παραπέτασμα θωρακίζοντας τα ευρωπαϊκά σύνορα με τη Ρωσία, το οποίο θα μπορούσε να ονομαστεί «Γραμμή Τσώρτσιλ» (Churchill Line) προς τιμήν του πραγματικού πατέρα της ενωμένης Ευρώπης, καθώς παραπέμπει και στην περίφημη ομιλία του για το Iron Curtain το 1946. Τότε ήταν το Σοβιετικό Σιδηρούν Παραπέτασμα το οποίο, όπως ανέφερε ο Τσώρτσιλ, εκτεινόταν από το Στετίνο της Βαλτικής έως την Τεργέστη στην Αδριατική και πίσω από αυτή τη γραμμή βρίσκονταν οι πρωτεύουσες όλων των παλαιών κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης: Βαρσοβία, Βερολίνο, Πράγα, Βιέννη, Βουδαπέστη, Βελιγράδι, Βουκουρέστι και Σόφια, εξαιρουμένης της Αθήνας. Τώρα είναι οι ελεύθερες χώρες της Σκανδιναβίας και της Βαλτικής, έως τη Βουλγαρία που πρέπει να υψώσουν το νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα, της Ελευθερίας όμως: Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία, Εσθονία, Λεττονία, Λιθουανία, Πολωνία, Ουκρανία, Μολδαβία, Ρουμανία, Βουλγαρία. Το Σιδηρούν Παραπέτασμα της Ελευθερίας, η «Γραμμή Τσώρτσιλ», πρέπει να εκτείνεται από τη Φινλανδική Λαπωνία στην Αρκτική έως το Μπουργκάς και τα βουλγαροτουρκικά σύνορα και καλό θα ήταν να βαίνει προς ολοκλήρωση το 2026, ογδόντα χρόνια μετά το Σοβιετικό. Σ’ αυτό το Σιδηρούν (και Ηλεκτρονικό/Δορυφορικό) Παραπέτασμα πρέπει να συμβάλει όλη η Ευρώπη και η Μ. Βρετανία, και όχι μόνον οι χώρες της Βαλτικής που μέχρι στιγμής δημιουργούν φράχτες και διάφορα οχυρωματικά έργα.

Μια αναγκαία παρέκβαση: ο Μακρόν κάθισε στο μακρύ τραπέζι του χασάπη Πούτιν στις 7 Φεβρουαρίου 2022 να συζητήσει το Ουκρανικό. Εν συνεχεία κάθισε στο ίδιο τραπέζι στις 15 Φεβρουαρίου 2022 ο καγκελάριος Σολτς. Δεν έχει νόημα να αναλύσουμε εδώ ποιοι και πώς εξέθρεψαν τον Χίτλερ/Στάλιν του 21ου αιώνα. Αρκούμαστε μόνο στην παρατήρηση ότι η Ευρώπη θα ήταν διαφορετική αν δεν είχε κάνει τα πάντα για την εξάρτηση της Γερμανίας και συνακόλουθα των εταίρων της η μοιραία καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ (2005-2021). Ούτε θα συνέβαινε ό,τι συνέβη στην Ουκρανία από το 2008 και μετά χωρίς αυτήν, όταν η γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ και ο γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί μπλόκαραν την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Πόσο δίκιο είχε ο μεγάλος καγκελάριος Κολ όταν απηύθυνε στην Μέρκελ την κατηγορία “Die macht mir mein Europa kaputt” (Αυτή καταστρέφει την Ευρώπη μου). Αφού λοιπόν ο τύραννος του Κρεμλίνου έκανε τα τελευταία τεστ με αυτούς τους δυο ασήμαντους ηγέτες των μεγαλύτερων χωρών της ΕΕ, Μακρόν και Σολτς, διαπίστωσε ότι μπορεί απρόσκοπτα να εισβάλει στην Ουκρανία, πράγμα που έπραξε στις 24 Φεβρουαρίου. Δεν υπολόγισε βέβαια την ηρωική απάντηση του Προέδρου Ζελένσκι και την σφοδρή αντίδραση της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ, για να ακολουθήσουν και οι χώρες της ΕΕ πλην Ουγγαρίας.

Διανοούνται όμως μετά από 3,5 χρόνια πολέμου και διακίνησης ρωσικού πετρελαίου μέσω Τουρκίας, σε μια ακόμη επίδειξη αδυναμίας, να βάλουν τον οικοδεσπότη των τρομοκρατών της Χαμάς Ερντογάν και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους να φυλάνε τα σύνορα της Ευρώπης, να παριστάνουν τους εγγυητές της ασφάλειας! («Η κυρία Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν να κάτσει στη γωνιά της και να φορέσει τη μαντίλα της»…). Η Τουρκία του Ερντογάν είναι το πρόβλημα, όχι η λύση. Αν θέλουν Ευρωπαϊκό Στρατό, υπάρχει ο πυρήνας του έτοιμος: είναι ο ηρωικός και εμπειρότατος Ουκρανικός Στρατός. Βασικός αρμός της αρχιτεκτονικής ασφαλείας της Ευρώπης είναι αυτός ο Στρατός και η καρδιά της πολεμικής βιομηχανίας της είναι η Ουκρανία. Αντί της συνεργασίας με την ημιδικτατορία του Ερντογάν, αντί των τουρκικών drones, οι χώρες της ΕΕ οφείλουν να αναπτύξουν συνεργασία με την εντυπωσιακά προηγμένη πολεμική βιομηχανία της Ουκρανίας, η οποία επιδιώκει να μοιραστεί τη δική της πρωτοπόρα τεχνολογία στα drones με τους ευρωπαίους συμμάχους της. Όσο για τους δειλούς, μπορούν να έχουν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας εκεί πίσω από τη Γραμμή Μαζινό της οικονομικής ισχύος σε έναν κόσμο που αλλάζει χωρίς αυτούς.

Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς σε συνάντηση με τον Πούτιν στο Κρεμλίνο, 15 Φεβρουαρίου 2022, για συνομιλίες σχετικά με την ρωσική επιθετικότητα εναντίον της Ουκρανίας. Το τελευταίο τεστ του Πούτιν πριν την εισβολή. © ΑΠΕ-ΜΠΕ / EPA / Kremlin Pool / Sputnik

Η Ευρώπη έζησε 80 χρόνια ειρήνης, και φαίνεται να τρέφει ακόμη την ψευδαίσθηση πως θα κολακεύσει τον Τραμπ ώστε να μας εξασφαλίσει με κάποιον, ακριβοπληρωμένο ίσως τρόπο, ότι το όνειρο θα συνεχιστεί. Δεν έχω παρά να δώσω στην ηγεσία της ΕΕ την πικρή ευχή του Τσάμπερλεν μετά το Μόναχο: Get a nice quiet sleep. Ώσπου να ξυπνήσουν έντρομοι από ρωσικές επιθέσεις στο έδαφος κάποιας χώρας της ΕΕ και να ψάχνουν απεγνωσμένα έναν ηγέτη. Ο μόνος έμπειρος που θα είναι διαθέσιμος εκείνη την τρομερή στιγμή ονομάζεται Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Ο Μακρόν χαρακτηρίζει τον Πούτιν «αρπακτικό τέρας στις πόρτες μας», θα ήταν όμως ειλικρινής και αποτελεσματικός αν έδινε μερικά Rafale με τον κατάλληλο πολεμικό εξοπλισμό να πλήξουν οι Ουκρανοί το τέρας που είναι στις πόρτες της Ευρώπης. Αντ’ αυτού, εξευμενίζοντας την ευρωπαϊκή Ισλαμοαριστερά και την φιλοτύραννη Ακροδεξιά, στήνει καβγά με τη μαριονέτα του Πούτιν, Μεντβέντεφ, που με τη σειρά του τον αποκαλεί «αξιοθρήνητο κόκορα» ο οποίος θέλει «να αποδείξει ότι είναι ο βασιλιάς του κοτετσιού». Οι δηλώσεις και των δύο ικανοποιούν το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Για την μέχρι τώρα άρνηση ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ χρησιμοποιείται κυρίως ως επιχείρημα το βέτο του Όρμπαν. Όμως, όταν έχει πολιτική βούληση η Ευρώπη, διαθέτει και τα απαιτούμενα εργαλεία να την επιβάλει: το 1991 χάρη στην πίεση του καγκελάριου Χέλμουτ Κολ ανάγκασαν τον διαβόητο Γεργκ Χάιντερ να παραιτηθεί από κυβερνήτης της Καρινθίας, κι όταν αργότερα το 2000 το κόμμα του σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού της Αυστρίας με το Λαϊκό Κόμμα επιβάλλοντας κυρώσεις την αποκαθήλωσαν. Αρκετά έχουν ανεχθεί τον πουτινικό μετα-φασίστα Όρμπαν. Επείγει να τελειώσουμε μ’ αυτόν.

 2.

Η Ευρώπη και ο Donald Attention Whore Trump

H Ρωσία επιτέθηκε στην Ουκρανία με 574 drones και 40 πυραύλους μέσα σε μία μόνο νύχτα, 20 προς 21 Αυγούστου. Ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών Αντρίι Σίμπιχα δήλωσε ότι «παρ’ όλες τις προσπάθειες να τερματιστεί ο πόλεμος, η Ρωσία εξαπέλυσε μια μαζική συνδυασμένη αεροπορική επίθεση εναντίον της Ουκρανίας κατά τη διάρκεια της νύχτας. … Ένας από τους πυραύλους έπληξε ένα μεγάλο Αμερικανικό εργοστάσιο ηλεκτρονικών ειδών [της Flex Ltd.] στη δυτικότερη περιοχή μας, προκαλώντας σοβαρές ζημιές και θύματα».

Στην The Kyiv Independent υπάρχει εκτενές ρεπορτάζ για τις εν λόγω επιθέσεις. Η εφημερίδα θυμίζει και την ρωσική πυραυλική επίθεση στο κτίριο της Boeing στο Κίεβο, στις 15 Ιουνίου 2025.

Ο «μαγεμένος» Τραμπ ψιθύρισε κομπάζοντας στον Μακρόν, με ανοιχτό όμως μικρόφωνο, κατά την πρόσφατη συνάντηση στον Λευκό Οίκο: «I think he wants to make a deal. I think he wants to make a deal for me. Do you understand that? As crazy as it sounds» («Νομίζω πως [ο Πούτιν] θέλει να κάνει συμφωνία. Νομίζω πως θέλει να κάνει μια συμφωνία για μένα. Το καταλαβαίνεις; Όσο τρελό κι αν ακούγεται»). Ο Τσάμπερλεν είχε χρησιμοποιήσει το 1938 το I believe, ο Τραμπ το I think. Μόνο που επί Τραμπ δεν υπήρξε ούτε στιγμή ήσυχος ύπνος (quiet sleep), γιατί ο Πούτιν δεν σταμάτησε να σφυροκοπά την Ουκρανία.

Στις 21 Αυγούστου ο Τραμπ εξέπεμψε ένα ακόμη ατενσιονχοριλίκι, λέγοντας επιτέλους πως επιτιθέμενος είναι η Ρωσία κι έγραψε στο Truth Social: «Είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατον, να κερδίσεις έναν πόλεμο χωρίς να επιτεθείς στη χώρα των εισβολέων. Είναι σαν μια σπουδαία αθλητική ομάδα η οποία έχει φανταστική άμυνα, αλλά δεν της επιτρέπεται να παίζει επιθετικά. Δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα νίκης! Έτσι είναι με την Ουκρανία και τη Ρωσία. Ο διεφθαρμένος και καταφανώς ανίκανος Τζο Μπάιντεν δεν άφηνε την Ουκρανία να ΑΝΤΕΠΙΤΕΘΕΙ, μόνο να ΑΜΥΝΘΕΙ. Πού καταλήγει αυτό; Ανεξαρτήτως, αυτός είναι ένας πόλεμος που ΔΕΝ θα είχε συμβεί ΠΟΤΕ αν ήμουν Πρόεδρος – ΜΗΔΕΝΙΚΕΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ. Έρχονται ενδιαφέρουσες εποχές!!! Πρόεδρος DJT».

Ανάρτηση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στο Truth Social, 21 Αυγούστου 2025. Πάνω, με τον δικτάτορα της Ρωσίας στην Αλάσκα, τον οποίο ακουμπάει με το δάκτυλο στο στήθος. Κάτω, παρόμοια φωτογραφία του Προέδρου Νίξον με τον ηγέτη της ΕΣΣΔ Χρουστσόφ το 1969.

Η ανάρτηση μάλιστα συνοδευόταν και από φωτογραφία του με τον δικτάτορα της Ρωσίας στο «Μόναχο» της Αλάσκας, τον οποίο ακουμπάει με το δάκτυλο στο στήθος, και την αντίστοιχη φωτογραφία του Προέδρου Νίξον με τον ηγέτη της ΕΣΣΔ Χρουστσόφ το 1969. Μόνο που κάνει ακριβώς το αντίθετο με ό,τι έκανε ο Νίξον, ο οποίος προσέγγισε την Κίνα. Γι’ αυτό δεν έχει καμιά αξία τι ατενσιονχοριλίκι είπε ή τι λέει ο πορτοκαλί «Νέρων». Άλλωστε οι πράξεις του είναι πουτινικές/πουτινόφιλες και αντιδυτικές, ενώ ταυτόχρονα ανήκουν στην επικράτεια της Ψυχιατρικής. Και μια από τις πράξεις του Τραμπ είναι ότι αποφάσισε αιφνιδιαστικά την πλήρη αναστολή χορήγησης οποιασδήποτε στρατιωτικής βοήθειας για ένα σύντομο χρονικό διάστημα και, το κυριότερο, την πλήρη διακοπή της παροχής πληροφοριών (intelligence) μέσω δορυφόρων της εταιρείας του Μασκ προς την Ουκρανία, τόσο όσο χρειάστηκε για να ανακτήσει ο δικτάτωρ της Μόσχας τα κατειλημμένα από τους Ουκρανούς εδάφη στο Κουρσκ, με τη βοήθεια των Βορειοκορεατών μισθοφόρων. Όλα όσα λέει είναι όχι μόνον άνευ αξίας αλλά συνιστούν συμπεριφορά ατόμου που οι αγγλόφωνοι χαρακτηρίζουν attention whore.

Όπως δήλωσε την ίδια μέρα μιλώντας για την εθνοφρουρά που ανέπτυξε στην Ουάσιγκτον: «Ξέρω πολύ καλά ό,τι αφορά το γρασίδι, γιατί έχω γήπεδα γκολφ σχεδόν παντού. Ξέρω περισσότερα για το γρασίδι από οποιονδήποτε». Είπε μάλιστα στους άνδρες της εθνοφρουράς το ασυνάρτητο ατενσιονχοριλίκι: «Ξέρετε ότι το γρασίδι έχει ζωή; Το γρασίδι έχει ζωή κι εσείς έχετε ζωή». Ξέρει τα πάντα για το γρασίδι, αλλά δεν ήξερε πως ενθάρρυνε την εγκληματική αποθράσυνση του Πούτιν – το αδιέξοδο που είναι μπροστά του δεν το έβλεπε: είτε μιλάει για γρασίδι είτε για δολοφονημένους Ουκρανούς αμάχους, γι’ αυτόν το ίδιο είναι. Τη βαρβαρότητα του σταλινίσκου/χιτλερίσκου της Ρωσίας δεν την βλέπει ή δεν θέλει να την βλέπει, αλλά εκών-άκων ίσως αναγκαστεί να την αντιμετωπίσει. Το μήνυμα της Αλάσκας σύμφωνα με την αυθεντική ερμηνεία του Πούτιν ήταν να συνεχίσει με μεγαλύτερη σφοδρότητα τον πόλεμο· το μήνυμα για τον Τραμπ ήταν ότι ο Δολοφόνος του Κρεμλίνου θέλει μια συμφωνία, και μάλιστα “I think He wants to make a deal for Me”.

Την επομένη της πυραυλικής επίθεσης στο εργοστάσιο της αμερικανικής Flex Ltd. στην Ουκρανία, ο ανερμάτιστος attention whore, φορώντας το καπέλο “Trump was Right About Everything”, εξέφρασε τη λύπη του αλλά και καμάρωνε επιδεικνύοντας μια φωτογραφία του με τον Πούτιν που του έστειλε ο δικτάτορας κολακεύοντάς τον, ζητώντας του –οποία τιμή!– να του τη στείλει πίσω με αυτόγραφο… Φαντάζομαι με χρυσά γράμματα, σε χρυσή κορνίζα, της αισθητικής του χρυσού Οβάλ Γραφείου. Το εκκρεμές Τραμπ είχε κινηθεί στο αντίθετο, πουτινόδουλο άκρο. Αν ήξερε λίγη ιστορία ίσως να αποκαλούσε τον προσφιλή του Βλαντίμιρ και Uncle Vova, όπως αφελώς ο πρόεδρος Ρούζβελτ αποκαλούσε Uncle Joe τον Στάλιν, αλλά τον διέβαλλε συστηματικά ο «κακός» Ουίνστον Τσώρτσιλ. Όμως και ο μετα-φασίστας αντιπρόεδρός του Τζ. Ντ. Βανς είναι εξίσου ανιστόρητος. Μιλώντας σε εκπομπή του NBC στις 24 Αυγούστου ισχυρίστηκε ότι έληξαν με… διαπραγματεύσεις και ο Α΄ και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και όλες οι μείζονες συρράξεις στην ανθρώπινη ιστορία.[1] Πάλι καλά που δεν είπε στο νοήμον κοινό ότι έληξαν με διαπραγματευτή τον Τραμπ, όπως δήθεν οι «έξι πόλεμοι».

Ο Πούτιν επιβεβαίωσε σε ποιον έχει εναποθέσει τις χρυσές ελπίδες του: «Οι ρωσοαμερικανικές σχέσεις βρίσκονται σε χαμηλό επίπεδο, … Με την άφιξη [στον Λευκό Οίκο] του Προέδρου Τραμπ πιστεύω ότι επιτέλους φάνηκε ένα φως στο τέρμα του τούνελ. … [Η επάνοδος του Τραμπ] είναι μια καλή εγγύηση ότι οι σχέσεις θα αποκατασταθούν». Αλίμονο!

Κλείνοντας, πρέπει να σημειώσουμε ότι η επίθεσή του στην Αμερικανική Δημοκρατία δοκιμάζει τις αντοχές και τα αντανακλαστικά της. Ξεκίνησε τη δεκαετία του 2000 με την τηλεοπτική εκπομπή The Apprentice (Μαθητευόμενος) για να καταλήξει Μαθητευόμενος Δικτάτορας, όπως τον χαρακτήρισε ο κυβερνήτης του Ιλινόι. Αναπτύσσει την εθνοφρουρά σε δημοκρατικές πολιτείες, απειλεί, εκβιάζει, ενώ ζήτησε από την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών να άρει τις άδειες των τηλεοπτικών δικτύων ABC και NBC, διότι είναι «προκατειλημμένα» εναντίον του και διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις. Και ο Μαθητευόμενος δοκιμάζει τα αντανακλαστικά των Αμερικανών διατεινόμενος ότι πολλοί άνθρωποι φαίνεται να θέλουν πραγματικά έναν δικτάτορα. Όπως δήλωσε, οι επικριτές του λένε: «Είναι δικτάτορας. Είναι δικτάτορας». Όμως, «Πολλοί άνθρωποι λένε, “Ίσως θα θέλαμε έναν δικτάτορα”. Δεν μου αρέσουν οι δικτάτορες. Δεν είμαι δικτάτορας». Όντως, όπως προσφυώς επεσήμανε ο Άαρον Μπλέικ στο CNN, φαίνεται ότι πολλοί από τους οπαδούς του Τραμπ θέλουν έναν δικτάτορα.

[1] “Kristen, this is how wars ultimately get settled,” he said. “If you go back to World War II, if you go back to World War I, if you go back to every major conflict in human history, they all end with some kind of negotiation.”

Πηγή: athensreviewofbooks.com

Το άρθρο Ένα νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα Ελευθερίας: Η «Churchill Line» υπαρξιακή ευρωπαϊκή ανάγκη… Του Μανώλη Βασιλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στη χώρα μας, οι «πρώτα-ο-άνθρωπος» Έλληνες ρωσόφιλοι δεν δίνουν δεκάρα όχι για τους Ουκρανούς που εξοντώνει κάθε μέρα ο δικτάτορας του Κρεμλίνου από τις 24 Φεβρουαρίου 2022 έως σήμερα, αλλά ούτε και για τους ομοεθνείς μας στη Νοτιοανατολική Ουκρανία, ούτε για την καταστροφή της ελληνικής μαρτυρικής Μαριούπολης. Θα χειροκροτούσαν επίσης αν η Ρωσία καταλάμβανε και την κοιτίδα της Φιλικής Εταιρείας, Οδησσό. Οι Έλληνες ισλαμοαριστεροί συκοφαντούν τους Έλληνες της Ουκρανίας, νοσταλγούν τα μεγαλεία της ΕΣΣΔ, ενώ οι ακροδεξιοί πίνουν το σκεύασμα «Πουτινικόν» του εθνικού τηλεπλασιέ, και από κοινού συμπαρίστανται στους Ρώσους γενοκτόνους. Όχι μόνο δεν συμπαραστάθηκαν στους Έλληνες ομογενείς που βρέθηκαν εδώ εξόριστοι, αλλά στις λιγοστές εκδηλώσεις τους επενέβησαν τα Τάγματα Εφόδου να προπηλακίσουν τους… «ναζί».

Πολύ πριν αρχίσει στην Ελλάδα η περίοδος «Το Κυνήγι του Εβραίου», είχε αρχίσει «Το Κυνήγι του Ουκρανού ναζί», ακόμη κι αν είναι Ελληνικής καταγωγής εκπατρισμένος. Η κυνηγετική περίοδος συνεχίζεται επ’ αόριστον. Στην Ελλάδα, κάποιοι με αριστερή… κυνηγετική άδεια κυνηγούν ακόμη και στα δικαστήρια τους «ισλαμοφοβικούς»[1], κυνηγούν και τη «ρωσοφοβία»[2]. Από την πρώτη στιγμή της ρωσικής εισβολής υιοθέτησαν τη ρωσική προπαγάνδα και μιλούσαν για «Ουκρανούς ναζί».

Όσοι θέλουν να ενημερωθούν για την καταστροφή που υπέστη η τρίτη σε πληθυσμό Ελληνική μειονότητα της ΝΑ Ουκρανίας μπορούν να διαβάσουν το αφιέρωμα «Φωνές των Ελλήνων της Μαριούπολης» (Athens Review of Books, τχ. 169, Φεβρουάριος 2025).

Οφείλω να σημειώσω ότι για κανένα τεύχος στην ιστορία της ARB δεν δεχθήκαμε τόσες ύβρεις, συκοφαντικές επιθέσεις και τόσο bullying όσο για το συγκεκριμένο τεύχος, κι αυτό γιατί ήταν αφιερωμένο στο δράμα και την καταστροφή των ελληνικών κοινοτήτων της Ουκρανίας! Περισσότερες ακόμη και από τη δημοσίευση της ιδρυτικής διακήρυξης της Χαμάς[3].

Αντί να μας κάμψουν τα e-Τάγματα Εφόδου, διαθέσαμε το αφιέρωμα στους Έλληνες της Μαριούπολης με ελεύθερη πρόσβαση και επαναλαμβάνουμε την έκκλησή μας να διαβαστεί.  

ΟΜίλαν Κούντερα στο βιβλίο του Η γιορτή της ασημαντότητας παραθέτει μια ιστορία (σ. 39 κ.ε.) από τα Απομνημονεύματα του Χρουστσόφ, την οποία ο Στάλιν αφηγείται στους υποτελείς του στο Πολιτμπιρό: ότι πηγαίνοντας για κυνήγι, αντικρίζει πέρδικες σε ένα δέντρο, τις μετράει, είναι 24, σκοτώνει τις μισές μόνο διότι του τελειώνουν τα φυσίγγια, πηγαίνει να γεμίσει ξανά το ντουφέκι του και οι υπόλοιπες πέρδικες υπομονετικά τον περιμένουν κουρνιασμένες ακόμη στο ίδιο δένδρο να επιστρέψει να τις σκοτώσει όλες. Με αυτή την παραβολή ο Κούντερα δείχνει όχι μόνο τη μοίρα των ανδρείκελων του αιμοσταγούς δικτάτορα, αλλά και πώς το αδιανόητα τραγικό γίνεται γελοίο.

Ο Πούτιν διηγείται στον Τραμπ την ιστορία της «αποναζιστικοποίησης» της «ανύπαρκτης εθνότητας» που λέγεται Ουκρανία, τις πολεμικές επιτυχίες του και αναπτύσσει τις αξιώσεις του, ενώ η Ευρώπη μέχρι τώρα μετράει τα φυσίγγια του Τυράννου και περιμένει ποια από τις «αποσχισθείσες επαρχίες» που «ανήκουν δικαιωματικά» στην Ρωσική Αυτοκρατορία θα χτυπήσει στο μέλλον. Δεν περιμένουμε να τους φωτίσει το πνεύμα του Τσώρτσιλ, ας ευχηθούμε όμως να λειτουργήσει το ένστικτο αυτοσυντήρησης: μια ένδειξη είναι ότι επτά Ευρωπαίοι πρόεδροι και πρωθυπουργοί και ο γ.γ. του ΝΑΤΟ συνοδεύουν τον γενναίο ηγέτη Ζελένσκι στη συνάντησή του με τον Τραμπ. Μια ισχυρότερη ένδειξη θα ήταν η ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ με fast track διαδικασίες, και όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες η ένταξή της στο ΝΑΤΟ, αυτήν που απέτρεψε η Ανατολικογερμανίδα Μέρκελ στη Σύνοδο Κορυφής στο Βουκουρέστι το 2008.

[1] Βλ. Πασκάλ Μπρυκνέρ, «Δεν υφίσταται η έννοια της Ισλαμοφοβίας. Η κριτική της θρησκείας είναι θεμελιώδες δικαίωμα της Δύσης, όχι ασθένεια», Athens Review of Books, τχ. 162 (Ιούνιος 2024).

[2] Τίμοθυ Σνάιντερ, «Παριστάνοντας το θύμα», Athens Review of Books, τχ. 149 (Απρίλιος 2023).

[3] «Το Mein Kampf της Χαμάς», Athens Review of Books, τχ. 158 (Φεβρουάριος 2024).

Πηγή: athensreviewofbooks.com

Το άρθρο Το Κυνήγι του Ουκρανού «ναζί»… Του Μανώλη Βασιλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«…η αγανάκτηση και η κατακραυγή της κοινωνίας που διαδηλώνει σε όλη την χώρα, δεν στρέφεται τόσο στις ενέργειες του σταθμάρχη, όσο στις αδιανόητες και επί πολλά έτη παραλείψεις της ίδιας της κυβέρνησης.»
(Μήνυση Καρυστιανού, Ασλανίδη κ.ά., σελ. 35)

«Πρωταίτιο βέβαια του μαζικού αυτού εγκλήματος θεωρούμε τον υπό στοιχείο 1 μηνυόμενο Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.»
(Μήνυση Καρυστιανού, Ασλανίδη κ.ά., σελ. 130)

«Θεωρούμε ότι ο πρώτος μηνυόμενος [Πρωθυπουργός] που επιχείρησε … να εγκαθιδρύσει υβριδικού τύπου τυραννία στην Ελλάδα ώστε να αποτολμά την εμπλοκή της Ελλάδας σε πολέμους [Ουκρανία] δίχως να ρωτήσει κανένα,…»
(Μήνυση Καρυστιανού, Ασλανίδη κ.ά., σελ. 303)

«Δεν μπορεί να συνεχίζει [ο Μητσοτάκης] να διαθέτει δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι…»
(Μήνυση Καρυστιανού, Ασλανίδη κ.ά., σελ. 300)

Ο τίτλος παραπέμπει ασφαλώς στους τυμβωρύχους. Αυτοί, λένε τα λεξικά, είναι εκείνοι που συλούν τάφους (τύμβους), πατάνε πάνω σε νεκρούς, προκειμένου να αποκομίσουν ό,τι μπορούν από αυτούς: κτερίσματα, χρυσά δαχτυλίδια, χρυσά δόντια και ό,τι άλλο τιμαλφές. Πρόκειται δηλαδή για αυτούς που οι Ιταλοί ονομάζουν tomparoli, συλητές τάφων. Η τυμβωρυχία σε πολλά δίκαια αποτελεί αδίκημα, όπου προστατευόμενο έννομο αγαθό είναι η μνήμη του νεκρού. Ο τυμβωρύχος, δηλαδή ομοιάζει με τον ιερόσυλο, ο οποίος κάνει διάρρηξη σε ναό με σκοπό να διαρπάξει ιερά σκεύη. Τόσο οι τυμβωρύχοι όσο και οι ιερόσυλοι είναι κάπηλοι που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο. Οπωσδήποτε δηλαδή αυτό το «σύνολο» αποτελεί έναν διασυρμό του νεκρού, αφού ο τυμβωρύχος προκειμένου να πετύχει τον στόχο του κυριολεκτικά πορεύεται Πατώντας επί πτωμάτων. Οι περί ών ο λόγος σέρνουν ξωπίσω τους ως πολιτικά λάφυρα τους άδικα νεκρούς των Τεμπών, όπως ο Αχιλλέας με τον διαβόητο διασυρμό του Έκτορα στο Τρωικό πεδίο. Το άρμα του διασυρμού το σέρνουν δε δύο τέθριππα, που για συντομία μπορούμε να τα αποκαλούμε «Κόμματα του Ξυλόλιου» (ΚτΞ). Ηνίοχοι οι Επαγγελματίες Τεμπωρύχοι, αλλά και όλοι οι σαλταδόροι της δημοσιότητας. Η Πλεύση, η Λύση και άλλα ακραία αριστερά και δεξιά, ανερμάτιστα σε κάθε περίπτωση, κομματίδια επιδίδονται σε μια χωρίς όρια σκύλευση, σε –κατά συγχώνευση– Πλύση (εγκεφάλων) με όσα απίθανα επινοούν και διαδίδουν.

Στην υπόθεση των Τεμπών, τα προσχηματικά αιτήματα ή σλόγκαν για την ανεύρεση της Αλήθειας, την απονομή της Δικαιοσύνης και την τιμωρία των ενόχων, έχουν περιπέσει σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα. Το πρώτιστο εδώ είναι η πρόσκαιρη και μικροπολιτική εκμετάλλευση ενός τραγικού δυστυχήματος για την αποκόμιση ή/και διαρπαγή πολιτικών ωφελημάτων. Ας το ονομάσουμε «πολιτική αρπαχτή». Με τους κατηγορούμενους της υπόθεσης ουδείς από δαύτους ασχολείται, προς μεγάλη τέρψη των τελευταίων. Μία σιδερένια φρουρά προστασίας περιβάλλει τον Σταθμάρχη και τους άμεσα υπεύθυνους. Παρ’ όλο που ακούσανε όλοι διάφορους απερίγραπτους διαλόγους των σταθμαρχών. Τα ΚτΞ και η τυχάρπαστη φίρμα Κ&Κ είχαν εδώ μια πρόσκαιρη επιτυχία. Κατάφεραν να μιλάμε επί μήνες όχι πώς και γιατί έγινε το ατύχημα και ποιοι ευθύνονται γι’ αυτό, αλλά γιατί κατά την σύγκρουση των δύο συρμών προκλήθηκε η πυρόσφαιρα. Πυρόσφαιρα λοιπόν και όποιον πάρει η μπάλα. Τα εν λόγω κόμματα και αποκόμματα καί τινες ολιγάρχες, αφού διαπίστωσαν ότι ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να ανατραπεί με έντιμα πολιτικά μέσα, εκστασιάζονται τώρα σε έναν δαιμονικό χορό γύρω από τα συντρίμμια των τραίνων. Η κορυφαία αυτού του χορού πολιτικών μαινάδων ήδη συμπεριφέρεται σαν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πρόσφατα μάλιστα μας αποκάλυψε ότι «συζητάει με τον εαυτό της» για την …πρωθυπουργοποίησή της καθώς η Πλεύση βρίσκεται σε τρελή δημοσκοπική άνοδο. «Ετοιμάζομαι και θα συνεχίζω να ετοιμάζομαι κάθε μέρα [να γίνω πρωθυπουργός]». Η Πασιονάρια των απανταχού ψεκασμένων το δήλωσε με όλους τους τρόπους: Δεν θα ησυχάσει αν δεν κλείσει τον Πρωθυπουργό στο φρενοκομείο – σίγουρα όμως «θα τον κλείσει στη φυλακή». Διαταραγμένα πράγματα δηλαδή. Και με ποιους θα μας κυβερνήσει; Με τους σύγχρονους «Λυσσασμένους» (Enragés); Με Διευθυντήριο τον αρρεβωνιάρη και τον άλλο μεγάλο πολιτικό άνδρα Μπιμπίλα; Μόνο η εντυπωσιασμένη από τα διψήφια νούμερα των δημοσκοπήσεων εφημεριδοσύνη δεν αναρωτιέται μήπως πρόκειται για αποτελέσματα της ζωής της σκευωρίας των Τεμπών που έχει κεφαλαιοποιήσει η Ζωή του κύματος – και θα ξεφουσκώσουν τόσο γρήγορα όσο φούσκωσαν. Σαν παιδική σαμπρέλα από φτηνό πλαστικό.

Σαν να μην έφθαναν αυτά, ήρθαν και οι τελευταίες ειδήσεις που έδειξαν ότι το πολυαναμενόμενο πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, πρώτον, επρόκειτο για μια μαθητική έκθεση ιδεών για το πώς δεν θα γίνουν «ποτέ ξανά» τέτοια ατυχήματα» και, δεύτερον, το τμήμα περί Πυρόμπαλας: το μόνο δηλαδή που ενδιέφερε τα ΚτΞ και την φίρμα Κ&Κ. Ήταν ένα πόρισμα που ήθελε να τους αφήσει όλους ευχαριστημένους. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ως μέρα ανακοίνωσής του επιλέχθηκε η 27/2, δηλαδή η προτεραία ακριβώς της μεγάλης συγκέντρωσης για τα Τέμπη. Και πώς μπορούσε να δικαιολογηθεί αυτή η φωτιά παρά μόνο με μεταφορά τόνων λαθραίου εύφλεκτου υλικού; Λαθρεμπορίου δηλαδή το οποίο ήθελε να καλύψει –αν δεν το διεξήγαγε η ίδια– η κυβέρνηση; Ένα επιχείρημα που παραδόξως δεν ακούστηκε και που όφειλε να είναι το πρώτο και κύριό τους, η ναυαρχίδα της Πλεύσης τους είναι και τούτο: Γιατί το ανύπαρκτο εύφλεκτο υλικό, στο ανύπαρκτο «χαμένο βαγόνι», ίσως και στα άλλα τρία «χαμένα βαγόνια», να μην ήταν εκείνο με το οποίο «μας ψεκάζουν» προκειμένου –εμείς ένας «αντιστασιακός λαός»– να ανεχόμαστε τα πάντα; Ως γνωστόν το ανύπαρκτο υγρό που κουβάλαγε λαθραία η εμπορική αμαξοστοιχία ήταν πολλοί τόνοι Ψεκόλιο. Την ιδέα την κάνουμε φιλική προσφορά στα ΚτΞ και στη φίρμα Κ&Κ. Και απορούμε πώς τα διαφημιστικά τους επιτελεία εκεί στην Πλύση δεν το σκέφτηκαν. Παρατηρούμε πάντως ότι τέτοια ομαδική παραζάλη είχε να ζήσει η χώρα από την περίπτωση του εκ του μακρόθεν «πολέμαρχου» του PKK Οτσαλάν. Τότε που όλοι ήξεραν τι έπρεπε να γίνει με την περίπτωσή του και πώς η χώρα μας έπρεπε να αντιμετωπίσει την προβοκάτσια.

Οι καταιγιστικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών έδειξαν ότι το σχετικό σημείο του πορίσματος για την πυρόσφαιρα στηριζόταν αποκλειστικά στα «επιστημονικά» συμπεράσματα ενός τύπου που εμφανίζεται σαν πραγματογνώμονας. Και ο οποίος αρνήθηκε, εγγράφως μάλιστα, να παραδώσει προς έλεγχο τις προσομοιώσεις που ισχυρίζεται ότι έκανε και οι οποίες τάχα στηρίζουν τα συμπεράσματά του. Εδώ να προσθέσουμε ότι στην ποινική διαδικασία τεχνικός σύμβουλος κάποιου διαδίκου μπορεί να διοριστεί κάποιος που έχει και τα προσόντα για να συμπεριληφθεί στον κατάλογο των δικαστικών πραγματογνωμόνων που υπάρχει στα δικαστήρια. Πρόκειται δηλαδή για τεχνικό συνήγορο του διαδίκου. Ο εν λόγω τύπος καμία τέτοια ειδικότητα δεν έχει. «Πτυχιούχο Λυκείου»[1] τον χαρακτήρισε ειρωνικά ο Υπουργός Δικαιοσύνης. Εύλογα λοιπόν ο Ανακριτής της Λάρισας κάλεσε όλους τους πραγματογνώμονες και τεχνικούς συμβούλους να καταθέσουν τα στοιχεία που δικαιολογούν αυτή την ειδικότητα, με ενδεχόμενο την αποβολή τους. Το ζήτημα όμως είναι αν η παρουσία τέτοιων άσχετων και αναρμόδιων μέσα στην ποινική διαδικασία μέχρι τώρα έχει προκαλέσει ακυρότητες. Αν η συνέπεια θα είναι η επανάληψη των σχετικών ανακριτικών πράξεων. Προφανώς εδώ τους προσφέρεται μία ακόμη ευκαιρία κωλυσιεργίας της υπόθεσης.

Μετά από τις καταιγιστικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών και τις έντονες διαμαρτυρίες δύο σοβαρών πανεπιστημίων (Γάνδης και Πίζας) ο Πρόεδρος κ.λπ. Χρήστος Παπαδημητρίου δήλωσε ότι θα αποσύρει παντελώς τις σχετικές αναφορές του πορίσματος που έχουν να κάνουν με την πυρόσφαιρα. Τελικά αναγκάστηκε να αποσυρθεί ο ίδιος. Όπως όλοι θυμόμαστε από την παρουσίαση στα ΜΜΕ του πορίσματος (της οποίας μόνο τρισάγιο δεν προηγήθηκε…), το θέμα της πυρόσφαιρας μονοπώλησε τη συζήτηση και το ενδιαφέρον. Σε μια προσπάθειά του να περισώσει ό,τι μπορεί να σωθεί, ο Παπαδημητρίου ισχυρίστηκε ότι απειλείται (από το εξωτερικό!) ακόμη και με τη ζωή του (προσοχή: μικρό ζήτα). Δεν θα έπρεπε λοιπόν να κληθεί κατεπειγόντως να καταθέσει οποιοδήποτε υπαρκτό στοιχείο; Το γεγονός ότι η απειλή της ζωής ενός ανθρώπου πέρασε σχεδόν απαρατήρητη ίσως να σημαίνει ότι ουδείς πήρε στα σοβαρά τα λεγόμενα του τέως Προέδρου.

Υπάρχει και ένας άλλος πραγματογνώμονας, ο Αναστάσιος Δέδες, τον οποίο επέλεξαν οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της Ελλάδας ως τεχνικό συνήγορο στην υπόθεση. Ο Α. Δέδες χαίρει γενικής εκτιμήσεως, όπως πάντες οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ των δικαστηρίων γνωρίζουν. Και ως άνθρωπος σεβόμενος και τον εαυτό του και την επιστημοσύνη του, έδωσε μία γνωμοδότηση την οποία απέκρυψε ο πρόεδρος των δικηγόρων, ο γνωστός και ως «Σεισμός-σεισμός, Δημήτρης Βερβεσός». Ο οποίος συνέχισε να ψέλνει κακόφωνα τα τροπάρια περί εγκλήματος (της κυβέρνησης Μητσοτάκη, εννοείται), συγκάλυψης κ.λπ. Ποιος συγκαλύπτει λοιπόν κρίσιμα στοιχεία της υπόθεσης; (Αριστεροί ψάλτες του τροπαρίου περί συγκάλυψης είναι και εκείνοι του μορφώματος «Σύριζα», που έπαιξαν το αναίσχυντο θέατρο συγκάλυψης το βράδυ της τραγωδίας του Ματιού – μεταξύ αυτών και ο Σ. Φάμελος). Όσο για τον «Σεισμό-σεισμό», αυτός έγινε ευρύτερα γνωστός από ένα ψεκασμένο πάρτι που έδωσε στην εποχή του κορωνοϊού με την απαγόρευση των συγκεντρώσεων. Ο εν λόγω πασόκος Βερβεσός λοιπόν βρέθηκε ευλόγως σε εξαιρετικά δύσκολη θέση όταν αποκαλύφθηκε η συγκάλυψη από τον ίδιον. Και τι είπε πελιδνός; Ότι δεν ανακοίνωσε το πόρισμα Δέδε γιατί τάχα αποτελούσε στοιχείο της δικογραφίας! Μα, πριν προσκομισθεί “on the tiptoes” (ακροποδητί), στην ανάκριση, δεν αποτελούσε στοιχείο της δικογραφίας! Φυσικά όφειλε να ενημερώσει τους προέδρους των άλλων δικηγορικών συλλόγων της χώρας, οι οποίοι όμως πληροφορήθηκαν την ύπαρξη του πορίσματος Δέδε από τα ΜΜΕ. Είναι αυτονόητο ότι η επιλεκτική ευαισθησία του Βερβεσού προκαλεί υποψίες, όταν σε μια σειρά άλλων υποθέσεων (Μάτι, Μάνδρα, Marfin κ.λπ.) ο ίδιος δεν έδειξε καμία ευαισθησία. Φαίνεται λοιπόν ότι η ευαισθησία του Βερβεσού δεν είναι άσχετη με φτηνές πολιτικές επιδιώξεις. Προφανώς η ποινική αξιολόγηση της συμπεριφοράς Βερβεσού δεν ανήκει σε εμάς. Εκείνο που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι ότι όφειλε να παραιτηθεί από την προεδρία του ΔΣΑ όπως και ο Παπαδημητρίου από την επιτροπή του.[2]

Γιατί όμως αυτή η εμμονή στην λάσπη περί λαθρεμπορίου; Διότι οι κινούντες τα νήματα των ΚτΞ και η φίρμα Κ&Κ θέλουν να φύγει η υπόθεση από την αρμοδιότητα του Εφετείου Κακουργημάτων και να παραπεμφθεί σε μικτό ορκωτό δικαστήριο (Κακουργιοδικείο). Εκεί όπου το λαϊκό στοιχείο, οι ένορκοι δηλαδή (4 τους 7) έχει την πλειοψηφία. Ελπίζουν λοιπόν ότι το λαϊκό στοιχείο δεν θα ασχοληθεί και πολύ (λόγω και άγνοιας) με τις νομικές πτυχές της υπόθεσης και τις νομικές αποδείξεις, και θα παρασυρθεί από τη βουή της «λαϊκής θέλησης». Άλλωστε η κα Καρυστιανού στη μήνυσή της απειλεί ότι εκείνη και οι συν αυτή θα αποφασίσουν από ποιους και πότε θα δικαστεί η υπόθεση… Θέλουν λοιπόν να στήσουν ένα φανταστικό δικαστήριο για τα φανταστικά αδικήματα που η διεστραμμένη φαντασία τους έχει επινοήσει. Φυσικά είναι ηλίου φαεινότερο ότι η συγκεκριμένη ομάδα δεν θέλει να δικαστεί ποτέ η υπόθεση. Θέλουν να σέρνεται τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές του 2027. Γι’ αυτό και υποβάλλουν για ψύλλου πήδημα μηνύσεις εναντίον δικαστικών λειτουργών. Γι’ αυτό τραμπούκισαν τον εφέτη ανακριτή της Λάρισας Σωτήρη Μπακαΐμη, που δήθεν «απέκρυψε 649.000 ντοκουμέντα» (τον μήνυσε και γι’ αυτό η Καρυστιανού). Ελπίζοντας προφανώς ότι οι τελευταίοι θα αγανακτήσουν και θα παραιτηθούν. Οπότε «φτου κι απ’ την αρχή». Εννοείται ότι η στάση αυτή προκαλεί βλάβη στους λοιπούς συγγενείς των θυμάτων, που φυσικά οι άνθρωποι δεν έχουν μικροπολιτικές φιλοδοξίες. Ήδη σύμφωνα με τον συνήγορο του Νίκου Πλακιά και της οικογένειας του μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας έχουν εκφράσει την έντονη δυσαρέσκειά τους γι’ αυτές τις μικροπολιτικές. Γι’ αυτό το «παίζειν εν ου παικτοίς». Διότι δεν θέλουν σοβαρό δικαστήριο, αλλά ξερό γήπεδο και εξέδρα. Πρωτοστατούσης της «Μάνας των Τεμπών» που ανακοίνωσε (11.4.2025) ότι μήνυσε και τα μέλη της ΝΔ στην Προανακριτική, για κατάχρηση εξουσίας, παράβαση καθήκοντος και εσχάτη προδοσία! Αυτή, καθώς ασκεί το επάγγελμα της «ολιστικής ιατρικής», επιδιώκει «ολιστική» αντιμετώπιση της… «κυβέρνησης δολοφόνων». Γι’ αυτό δεν έχει μείνει κανένας που να μην έχει μηνύσει η κατά φαντασίαν πολιτειακή παράγων της Ελληνικής Λαϊκής Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει θεσμικός εκπρόσωπος που να μην έχουν τραμπουκίσει κατά την εξέλιξη αυτής της ζωώδους σκευωρίας στο πλαίσιο της λαϊκής δικαιοσύνης τους. Το έχουμε ξαναγράψει: μια κυβέρνηση αστικού κόμματος δεν θα επέτρεπε στον εαυτό της να αντιδικεί με συγγενείς θυμάτων, δεν θα απαντούσε ακόμα και αν λένε τερατολογίες. Και αυτό όχι μόνο το εκμεταλλεύεται η κα Καρυστιανού και ο εντελώς αδιαφανής ιδιωτικός σύλλογός της, αλλά, όπως το συμπυκνώνει η εφημερίδα του Αδιάφθορου της Αριστεράς, το αντιστρέφει κιόλας: «Καρυστιανού: Κατηγορούμαστε από την κυβέρνηση για σκόπιμη διαστρέβλωση της αλήθειας». Και μηνύει, και ξαναμηνύει, και καταγγέλλει τους πάντες, από τον ανακριτή έως τον Πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ισχυρίζεται ακόμη και πως τα θύματα είναι περισσότερα (τουλάχιστον 85, αφού «υπάρχουν 85 διαφορετικά DNA») και μας τα κρύβουν. Αυτά τα είπε στις 3 Μαρτίου 2025 συνομιλώντας με συνεργάτη τού πιο ρυπαρού εντύπου που κυκλοφορεί στη χώρα (ΜΑΚΕΛΕΙΟ το λένε). Είχαμε λοιπόν τον Εθνικό Μηνυτή, τώρα αποκτήσαμε και την Εθνική Μηνύτρια. Ας μάθει λοιπόν ότι το πένθος δεν είναι είδος εμπορεύσιμο. Διότι δεν σέβεται ούτε το πένθος και το εφιαλτικό τραύμα των περισσότερων ανθρώπων που έχασαν τα παιδιά τους ή δικούς τους στα Τέμπη, οι οποίοι ασφαλώς έχουν όλο τον σεβασμό μας. Έφτασε στο σημείο να στείλει εξώδικο στον Νίκο Πλακιά,[3] και μόλις προχθές τον κατήγγειλε γιατί δεν δέχεται τις πραγματογνωμοσύνες των μαϊμού «ειδικών» – και ιδικών της. Αισθάνομαι πως πρόκειται για ένα κάτι πιο βαθύ, που μας λερώνει. Που λερώνει τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία – και την ανθρωπιά.

Ήδη τα λεγόμενα θεσμικά κόμματα Πασόκ και Σύριζα βλέπουν ότι η έλξη τους από τη Λοκομοτίβα της φίρμας Κ&Κ και του προνομιακού κατόχου των χειρογράφων του Ιησού τους κάνει ζημιά – αφού μόνο στο μικροπολιτικό κέρδος απέβλεπαν. Έτσι, έστω και τυχοδιωκτικά, ενόψει και των λοιπών καταιγιστικών εξελίξεων, προσπαθούν να αποσυρθούν από το προσκήνιο αναιδημόνως και με πλάγια βηματάκια. Όμως τη ζημιά την έχουν υποστεί. Δεν θα μπορέσουν εύκολα να αποτινάξουν τη ρετσινιά ότι «Ήμουν κι εγώ εκεί με τους Ούννους του Αττίλα». Ή του ξυλόλιου. Ούτε θα ξεπεράσει εύκολα ο εμφανώς ανεπαρκής Ανδρουλάκης τη δική του πρωτοβουλία για Προανακριτική, μαζί με την μηχανοδηγό του καρβουνιάρη της Πλεύσης και τον συρμό της. Ήδη τα κόμματα αυτά οδηγούνται στον κατακερματισμό και τη συρρίκνωση. Όμως «έτσι ας χαθεί κι όποιος άλλος παρόμοια πράττει» («ὡς ἀπόλοιτο καὶ ἄλλος ὅτις τοιαῦτά γε ῥέζοι»), όπως έλεγε ο Όμηρος.

 
Αποσπάσματα από τη μήνυση-πολιτικό μανιφέστο Καρυστιανού, Ασλανίδη κ.ά. κατά Μητσοτάκη κ.λπ.

Παραθέτουμε τώρα τα high lights από τη μήνυση που κατέθεσαν προεκλογικά, στις 16 Μαΐου 2023, οι Καρυστιανού, Ασλανίδης, Κωνσταντινίδης κ.ά. (προτού διασπαστούν σε διάφορες ομάδες και συλλόγους), θεωρώντας πρώτο κατηγορούμενο και «πρωταίτιο» τον Πρωθυπουργό. Κατέθεσαν ως μήνυση ένα παιδαριώδες πολιτικό μανιφέστο ασυνάρτητου φανατικού λόγου και εξτρεμιστικής συνωμοσιολογίας. Ως πηγές τεκμηρίωσης επικαλούνται κείμενα από σάιτ σαν το zougla.gr, και από τα μέσα του αξιότιμου Φιλιππάκη newsbreak.gr, τη φυλλάδα του «δημοκρατία», και διάφορα άλλα όμοιά τους, από δημοσιογράφους όπως ένας Δ. Βερύκιος κ.ά. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά κανόνα αποφεύγουν τις αναφορές στα μέσα «ενημέρωσης» που χρησιμοποιούν δίνοντας μόνο πληροφορίες του τύπου «Newsroom, 05.03.2023». Και μόνο χάρη στην εύρεση μέσω του Google εντοπίζει κανείς τα συνήθως ακροδεξιά μέσα απ’ όπου ψάρεψαν τις «έγκυρες» πληροφορίες με τις οποίες ψέκασαν τις 310 σελίδες της ασυνάρτητης μήνυσης. Η φυσική θέση της οποίας ήταν ο σκουπιδοτενεκές της Εισαγγελίας. Τότε δεν είχαν ανακαλύψει ακόμη το ξυλόλιο και την πυρόμπαλα, ωστόσο όμως αδίστακτα κατηγορούσαν την κυβέρνηση για απόκρυψη του αριθμού των νεκρών και των αγνοουμένων. Δήθεν γνώριζαν την Αλήθεια και ζητούσαν ταχύτατα Δικαιοσύνη, όπως αυτοί την εννοούσαν. Έγραφαν επί λέξει ότι αυτοί θα φροντίσουν να βρεθεί ο κατάλληλος φυσικός δικαστής:

«Είναι αυτονόητο ότι όποιος δεν μπορεί να αντέξει το βάρος των ευθυνών που έχει αναλάβει οφείλει να παραιτηθεί.

Θα πρέπει να γνωρίζουν οι πάντες ότι ουδείς είναι αναντικατάστατος και ότι θα πράξουμε κάθε τι δυνατόν προκειμένου να βρεθεί ο πραγματικά κατάλληλος φυσικός δικαστής για τη συγκεκριμένη υπόθεση ώστε να απονεμηθεί ουσιαστική δικαιοσύνη στον συντομότερο δυνατόν χρόνο, γιατί αυτό απαιτεί η τραγική και ασυγχώρητη απώλεια των συγγενών των συμπολιτών μας, γιατί αυτό είναι πλέον ανυποχώρητη απαίτηση όλων των σκεπτόμενων Ελλήνων» (σελ. 306). Εξ άλλου δήλωναν ότι «…αποφασίσαμε να πράξουμε ότι είναι δυνατόν για να επισπεύσουμε την απονομή της Δικαιοσύνης κατονομάζοντας τους πρωταίτιους του προαναγγελθέντος μαζικού αυτού εγκλήματος.» (σελ. 300-301). Είναι αυτονόητο ότι εννοούσαν πως ο εφέτης ανακριτής έπρεπε να παραιτηθεί. Στη συνέχεια έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν να καθυστερήσουν την απονομή δικαιοσύνης, μετερχόμενοι κάθε αθέμιτο και καταχρηστικό μέσον. (Να διευκρινίσουμε πως διατηρούμε την ορθογραφία του εν λόγω συνωμοσιολογικού δικογραφήματος).

Δεν ζητούσαν στην πραγματικότητα Δικαιοσύνη. Με το μανιφέστο τους ζητούσαν να μη θέσει υποψηφιότητα ο εξ ορισμού ένοχος Κυριάκος Μητσοτάκης στις εκλογές του Ιουνίου 2023: «Δεν μπορεί να συνεχίζει να διαθέτει δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι αυτός που θεωρεί ότι με μια απλή συγνώμη μπορεί να συνεχίσει ανενόχλητος την συγκάλυψη της αλήθειας και την παραμονή του σε κρίσιμες θέσεις ευθύνης, επηρεάζοντας καθημερινά αρνητικά τις ζωές όλων μας.» (σελ. 300)

Σε άλλο σημείο του «μανιφέστου» δέχονταν να τον αφήσουν να μετάσχει σε μελλοντικές εκλογές μόνο αν δικαστεί (από τον «κατάλληλο φυσικό δικαστή» που θα επιλέξουν αυτοί) και αθωωθεί. Άλλωστε τον κατηγορούσαν για το κακούργημα «1^ον) της ανθρωποκτονίας από ενδεχόμενο δόλο κατά συρροή» (σελ. 7). Αλλά ο πρωθυπουργός δεν διέπραξε μόνο τη «μαζική δολοφονία» στα Τέμπη. Κατέλυσε τη δημοκρατία στη χώρα μας με μια νέου τύπου Χούντα:

«Θεωρούμε ότι ο πρώτος μηνυόμενος [Πρωθυπουργός] που επιχείρησε με τον ιδρυτικό του “επιτελικού κράτους” ν. 4622/2019 να εγκαθιδρύσει υβριδικού τύπου τυραννία στην Ελλάδα ώστε να αποτολμά την εμπλοκή της Ελλάδας σε πολέμους [Ουκρανία] δίχως να ρωτήσει κανένα, δεν μπορεί να ζητά απλώς “συγνώμη”. Όφειλε να παραιτηθεί του δικαιώματος της ασυλίας, μαζί με τον σύνολο όσων είχαν θέσεις υπουργών και υφυπουργών στο αρμόδιο υπουργείο και να τεθούν όλοι μαζί στην διάθεση της ελληνικής Δικαιοσύνης, δηλώνοντας ότι θα τολμήσουν να θέσουν εκ νέου υποψηφιότητες μόνο εάν και εφόσον κριθούν αθώοι των εγκλημάτων που τους βαραίνουν.» (σελ. 303) Πρόκειται για τις λάσπες που πετούν δεξιά κι αριστερά.

Ελάχιστη ευθύνη έχει βεβαίως ο αχαρακτήριστος σταθμάρχης που του έλαχε –του ανθρώπου– μια «στραβή στη βάρδια του», κατά τη γνωστή συριζαϊκή ορολογία. Ένοχος αναμφίβολα για το «μαζικό έγκλημα» είναι ο Πρωθυπουργός:

«Γι’ αυτό άλλωστε η Κυβέρνηση, και ο ίδιος ο πρώτος μηνυόμενος [Πρωθυπουργός] από την πρώτη στιγμή επιχείρησαν να αποδώσουν την αιτία της πολύνεκρης τραγωδίας στο “τραγικό ανθρώπινο λάθος” οφειλόμενο δήθεν αποκλειστικά στις ενέργειες του Σταθμάρχη της Λάρισας, με απολύτως χλιαρές τις αντιδράσεις των μεγάλων κομμάτων στο ψεύδος αυτό, ενώ και η Δικαιοσύνη φαίνεται να ακολουθεί προς το παρόν οδό αποφυγής άμεσης σύγκρουσης με το πολιτικό σύστημα της χώρας, μεταθέτοντας σε άγνωστο χρόνο την αποκάλυψη της οφθαλμοφανούς ενοχής προσώπων που ασκούν κυβερνητική εξουσία.» (σελ. 35)

«…η αγανάκτηση και η κατακραυγή της κοινωνίας που διαδηλώνει σε όλη την χώρα, δεν στρέφεται τόσο στις ενέργειες του σταθμάρχη, όσο στις αδιανόητες και επί πολλά έτη παραλείψεις της ίδιας της κυβέρνησης.» (σελ. 35)

Ήγουν: «Αμελητέα η ευθύνη του σταθμάρχη».

Άλλωστε «Η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να κάνει διάχυση ευθυνών μετά την τραγωδία στα Τέμπη με τους 57 νεκρούς προκειμένου να “καλύψει” με κάθε τρόπο τις παραλείψεις και τις αστοχίες, έπεσε στο κενό από την πρώτη στιγμή.» (σελ. 54)

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για την ενοχή του Κυριάκου Μ., γιου –να το θυμόμαστε αυτό– του γνωστού Τυραννοπάτορος:

«Πρωταίτιο βέβαια του μαζικού αυτού εγκλήματος θεωρούμε τον υπό στοιχείο 1 μηνυόμενο Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Σύμφωνα με το βιογραφικό του γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968 και είναι γιος του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. (…) Όπως γίνεται αντιληπτό ουδεμία ουσιαστική επαγγελματική δραστηριότητα άσκησε, αφότου ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο “εκκολαπτήριο” πρωθυπουργών πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, δεδομένου ότι ως γόνος της γνωστής οικογένειας παραγωγής για την Ελλάδα πολιτικών ήταν αναμενόμενο να προωθηθεί στα ανώτατα κλιμάκια του στελεχιακού κομματικού δυναμικού της χώρας, ελάχιστοι όμως ανέμεναν να εξελιχθεί και σε πρωθυπουργό της χώρας καθώς πρόδηλα στερούνταν προσόντων φυσικής ηγεσίας. Όπως όμως αποδείχθηκε αυτό δεν αποτελούσε εμπόδιο για τους σχεδιασμούς εκείνων που θέλουν να χειραγωγούν τις εξελίξεις στον τόπο μας.» (σελ. 130). Συνεπώς κατά την Karystianou & Co σφάλλει σύμπας ο ελληνικός λαός που του εμπιστεύθηκε δύο συνεχείς φορές και με εντυπωσιακά ποσοστά τη διακυβέρνηση της χώρας. Το «καθεστώς του» δε είναι τόσο τυραννικό, που επιτρέπει στους «υπηκόους» του να του υποβάλλουν διαταραγμένα «μανιφέστα»-μηνύσεις, όπως ετούτο εδώ ή να τον αποκαλούν «αρουραίο που υποδύεται τον Πρωθυπουργό», όπως ο Κωνσταντινίδης,[4] που τον καταγγέλλει κι αυτός για «εσχάτη προδοσία»;

Ο «πρωταίτιος» και επικεφαλής της «υβριδικού τύπου τυραννίας» έχει αποδεδειγμένα εγκληματικό παρελθόν, είναι κατά συρροήν εγκληματίας, στην υπηρεσία της «υπερεθνικής ελίτ», για λογαριασμό της οποίας επέβαλε το αφήγημα περί δήθεν «κορωνοϊού» κ.λπ. (Εδώ προφανώς μιλούν Ψεκασμένοι):

«Το κυρίαρχο αφήγημα του “επιτελικού κράτους”, περί συγκεντρωτισμού για την αποτελεσματική δήθεν διακυβέρνηση, με πατερναλιστικές, ακραίες αντιλήψεις περί επιβολής με κάθε τρόπο του “γενικού καλού”, μέσα από γνώμες “ειδικών”, που ουδείς γνώριζε τα κριτήρια και την διαδικασία επιλογής τους, με μόνο κοινό τους γνώρισμα ότι ήταν εναρμονισμένοι με τα κελεύσματα μιας υπερεθνικής ελίτ, η οποία αυτόκλητη αποφάσισε να μας σώσει από “αόρατους εχθρούς”, δίχως ελεύθερο δημόσιο διάλογο, όπου η υποκριτική επίκληση της προστασίας της “δημόσιας υγείας”, σε συνδυασμό με την προπαγανδιστική διόγκωση του φόβου, στάθηκε ικανή για πρώτη φορά να ανατρέψει σε τέτοιο βαθμό την συνταγματικά διασφαλισμένη αξία του ανθρώπου και μάλιστα με διακομματική συναυτουργία στο ανοσιούργημα, είχε πια καταρρεύσει. (…)

Ενδεικτικά αναφέρουμε, καθώς είναι γνωστό, ότι η Ελλάδα κατετάγη πρώτη μεταξύ των 32 μεγαλύτερων χωρών της Ευρώπης στην αναλογία πληθυσμού και θανάτων από “Κορωνοϊό”, λόγω της προφανώς εγκληματικής διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης, καθώς αφενός οι ασθενείς σκόπιμα στερήθηκαν την πρωτοβάθμια υγειονομική φροντίδα, ενώ επίσης για πρώτη φορά επιχειρήθηκαν εκτεταμένες διασωληνώσεις εκτός ΜΕΘ, οι οποίες οδήγησαν στον θάνατο των νοσηλευομένων, σύμφωνα με τη μελέτη του ιδίου του επικεφαλής των διαφόρων επιτροπών “ειδικών” κ. Τσιόρδα [sic].» (σελ. 298-299) Καθηγητά Τσιόδρα, οφείλετε να ξέρετε ότι α) δεν είστε ειδικός και β) δεν σας λένε …Τσιόδρα! Μέμφονται λοιπόν την κυβέρνηση ότι χρησιμοποίησε ό,τι το άριστο διέθετε η χώρα σε επιστημονικό δυναμικό και δεν κατέφυγε, όπως αυτοί, σε «πραγματογνώμονες» του κύρους ενός Λακαφώση, λόγου χάριν.

Όμως οι εθνοφύλακες αγρυπνούν:

«Η “κυριακάτικη δημοκρατία” παρουσίασε σε όλο της το… μεγαλείο την κοροϊδία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο Βασίλης Γαλούπης και η εφημερίδα “κυριακάτικη δημοκρατία” δημοσίευσαν ένα αποκαλυπτικό συγκεντρωτικό ρεπορτάζ, με το οποίο εκθέτουν τον Πρωθυπουργό, τα όσα ήξερε και από πότε.» (σελ. 134)

Ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του κρύβουν τον αριθμό των νεκρών, τον αριθμό των αγνοουμένων αλλά και το λαθραίο φορτίο που προκάλεσε την φωτιά:

«…3^ον) Παραμένει άγνωστο εάν και από ποιους έγινε οποιαδήποτε επιτόπια θεώρηση των στοιχείων επί του εδάφους και επί των συντριμμιών, εάν ελήφθη φωτογραφικό υλικό, εάν εντοπίστηκε η αρχική θέση κάθε σωρού [sic] από το σύνολο των 57 νεκρών, πόσα διαφορετικά δείγματα DNA έχουν συλλεγεί και από ποιόν, ώστε να διευκρινιστεί ποιος είναι ο αριθμός των αγνοούμενων, (…) Τα παραπάνω εύλογα ερωτήματα και επισημάνσεις αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, διότι ουδεμία σαφής απάντηση έχει δοθεί έως σήμερα στα παρακάτω καίρια για την διερεύνηση των ευθυνών ερωτήματα:

1^ον) Εκτός από το νόμιμο-δηλωμένο φορτίο μήπως η εμπορική αμαξοστοιχία μετέφερε και μη νόμιμο (μαύρο) αδήλωτο, όπως από ποικίλα ρεπορτάζ αναδείχθηκε ότι συνηθιζόταν; Έλαβε χώρα και από ποιον οποιαδήποτε σχετική έρευνα στον σταθμό της Θεσσαλονίκης, όπου φορτώθηκε το επίμαχο φορτίο;

2^ον) Τι ακριβώς προκάλεσε την ανάφλεξη και την κόλαση φωτιάς που ακολούθησε και επί πέντε περίπου δευτερόλεπτα εντυνόταν [sic] δημιουργώντας ένα τεράστιο μανιτάρι πηρός, [sic] που οδήγησε σε απανθράκωση των δύο πρώτων βαγονιών της επιβατικής αμαξοστοιχίας και μαζί με αυτά όσων επέβαιναν, δεδομένου ότι αναπτύχθηκαν, όπως λέγεται, περισσότερο από 1300 βαθμοί κελσίου; Εκτός από τους νεκρούς υπάρχουν και πόσοι ακριβώς αγνοούμενοι, δεδομένου ότι επέβαιναν στο επιβατικό τρένο και αλλοδαποί που μόλις είχαν επιβιβαστεί από τον σταθμό της Λάρισας και είναι άγνωστο ποιοι είχαν προλάβει να εκδώσουν εισιτήριο;» (σελ. 155)

Επιμένουν από την αρχή έως το τέλος στην αυθαίρετη κατηγορία περί «ακαθόριστου έως σήμερα αριθμού αγνοουμένων» (σελ. 6)· «υπάρχει ακόμα ανεξακρίβωτος αριθμός αγνοουμένων» (σελ. 306). Δηλαδή οι επιπλέον νεκροί και αγνοούμενοι είχαν τόσο ανάλγητους συγγενείς, που ουδείς τους αναζήτησε μέχρι σήμερα… Μόνο βαριά άρρωστοι νόες θα μπορούσαν να σκεφτούν κάτι τέτοιο. Και κάθε λογικός άνθρωπος αναρωτιέται γιατί άραγε οι ανύπαρκτοι συγγενείς τους δεν αναζήτησαν τους ανύπαρκτους νεκρούς δυο χρόνια τώρα; Είναι τρομακτικό να συνειδητοποιείς πως είναι δυνατόν σ’ αυτή τη χώρα να ευτελίζεται, ακόμη και να γελοιοποιείται, μια τόσο ανείπωτη τραγωδία! Το «Όσο μπορείς» του Καβάφη δεν είναι ποίημα, είναι ένα άνοστο ανέκδοτο.

Ο Πρωταίτιος Πρωθυπουργός προσπαθεί να συγκαλύψει τη «μαζική δολοφονία». Ωστόσο εκείνοι δηλώνουν προς τον εισαγγελέα ότι:

«…δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να επέλθουν για μια ακόμη φορά οι τραγικές συνέπειες της συγκάλυψης που επιχειρείται ήδη με την σταδιακή αποκλιμάκωση της αναφοράς στο μαζικό έγκλημα του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών, όπως συνέβη κατά το παρελθόν με το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, με τα αίτια και την διαχείριση της οικονομικής και υγειονομικής κρίσης,…» (σελ. 299) Ακόμη και γιατί δεν πρόβλεψε τα προβλήματα επειδή χιόνισε μια μέρα στην Αττική Οδό τον κατηγορούν. (σελ. 212)

Αφού πήραν τον νόμο στα χέρια τους σαν σε ταινία Γουέστερν Σπαγγέτι, αφού τους υιοθέτησαν η Λύση, η Πλεύση, και όλοι οι ά-πλυτοι της Άκρας Αριστεράς και Άκρας Δεξιάς Πλύσης, αφού είδαν τον λαό ευλόγως να συγκινείται χωρίς να γνωρίζει πως 2-3 που έχασαν παιδιά ή συγγενείς στο τρομερό δυστύχημα προσπαθούν να κεφαλαιοποιήσουν τη λαϊκή συγκίνηση, αυτοί οι ελάχιστοι «διασπάστηκαν» και ίδρυσαν διαφορετικούς ιδιωτικούς συλλόγους. Εμφανίστηκαν επίσης και παλαιοί Αδιάφθοροι, όπως η ΑΜΚΕ Ισονομία, για να αποστείλουν μαζικά εξώδικα κατά του Πρωθυπουργού. Για το ποιόν τους και τις αντιλήψεις τους αρκεί η φράση τους:

«Επίσης, πιστεύουμε ότι θα γίνει ντόμινο εξελίξεων και θα απαλλαγούμε οριστικά από την ανομία και ατιμωρησία που ταλανίζει την πατρίδα μας, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ας μην ξεχνάμε ότι προετοιμάζεται διαμελισμός του Αιγαίου μας και κατάργηση ρευστών. Τα εθνικά θέματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την υπόθεση των Τεμπών και την κατάληξη αυτής. Όλοι μαζί μπορούμε να αποτρέψουμε τα χειρότερα.»

Κάτω ο υβριδικός Τύραννος! Κάτω ο γιος του Τυραννοπάτορος! Μόνο με μετρητά εξασφαλίζεται η διαφάνεια, η ισονομία και η δικαιοσύνη, αφού ως γνωστόν οι πιστωτικές κάρτες αποτελούν το σύγχρονο χάραγμα του Σατανά. Και μια ακροτελεύτια απορία: Σε τι νόμισμα θα ζητήσουν τις αποζημιώσεις;

Στιγμιότυπο από το θέατρο της πραγματικής συγκάλυψης της εκατόμβης στο Μάτι, στο οποίο έλαβε μέρος και ο σημερινός πρόεδρος του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτης Φάμελος. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 23 Ιουλίου 2018, ενώ είχε ολοκληρωθεί η καταστροφή, δήθεν δεν γνώριζαν για νεκρούς και ο Α. Τσίπρας ρωτούσε πότε θα επιχειρήσουν το πρωί τα πυροσβεστικά αεροπλάνα. Στο θέατρο στο Συντονιστικό Κέντρο Επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής συμμετείχαν οι υπουργοί του Πάνος Σκουρλέτης, Δημήτρης Τζανακόπουλος, Χρήστος Σπίρτζης, Σωκράτης Φάμελος, Νίκος Τόσκας, Παύλος Πολάκης, η περιφερειάρχης Ρένα Δούρου και ο Γραμματέας της ΚΕ Παναγιώτης Ρήγας. © ΑΠΕ-ΜΠΕ / Συμέλα Παντζαρτζή

[1] «…Όμως ένας μέγας εμπειρογνώμονας πτυχιούχος Λυκείου, ο οποίος ταλαιπώρησε την ελληνική κοινωνία με διάφορες γνωματεύσεις, δήλωσε ότι ο σκοπός του ήταν να σηκώσει κεφάλι επιτέλους ο λαός από μια άρχουσα τάξη “που μας έχει βγάλει το λάδι από το 1945”» (Γ. Φλωρίδης, Βουλή, 11.4.2025).

[2] Το εξοργιστικό μάλιστα είναι ότι το Πειθαρχικό των δικηγόρων της Αθήνας, αντί να ασχοληθεί με τον Βερβεσό που ανήκει στη δικαιοδοσία του, επενέβη «αυτεπαγγέλτως» εναντίον ενός αξιοπρεπούς δικηγόρου της Θεσσαλονίκης, του κ. Δημήτρη Γαλλή, διότι τάχα ο τελευταίος παραβίασε τα μυστικά της ανάκρισης. Αλλά πριν αλέκτωρ λαλήσει δις, απέσυραν άρον άρον και έντρομοι το κατηγορητήριό τους, ένα γονατογράφημα.

[3] Ανάμεσα σε άλλα προσβλητικά έγραφε: «Η συναντίληψη βέβαια των παραπάνω προϋποθέτει πνευματική καλλιέργεια, ευγένεια χαρακτήρα και κυρίως ουσιαστική πίστη στην δύναμη της αλήθειας, την αναγκαιότητα της δικαιοσύνης και την αξία του ανθρώπου, οπότε προφανώς δεν θα μπορούσαμε να έχουμε κοινή πορεία ούτε στο πεδίο αυτό». Η απάντηση του κ. Πλακιά ήταν: «Η Μάνα των Τεμπών έστειλε εξώδικα στην οικογένεια που έχασε τρία παιδιά. Ντρέπομαι…».

[4] «Δεν θα επιτρέψουμε σε αυτά τα πανικόβλητα ποντίκια να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν σε βάρος μας και με δικό μας κόστος την εξουσία που σφετερίζονται, ούτε να κρύψουν την αλήθεια στα λαγούμια και τις στοές που διαβιεί η “ηγεσία” της δικαιοσύνης, την οποία διόρισαν έτσι ώστε να εξασφαλίσουν ατιμωρησία.» (Κωνσταντινίδης, στο ίδιο, Εξώδικο προς την Προανακριτική Επιτροπή, 20.3.2025).

Πηγή: athensreviewofbooks.com

Το άρθρο Τεμπωρυχία… Του Μανώλη Βασιλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σε μια εποχή διεθνούς ανόδου των απολυταρχιών, η Athens Review of Books επιλέγει να προβάλει τον αγώνα του Ουίνστον Τσώρτσιλ για την παγκόσμια ειρήνη και για την ίδρυση των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης». Να μιλήσει προπαντός για το πνεύμα του ηγέτη με όραμα. Αλλά και την ανυπολόγιστη προσφορά της Μεγάλης Βρετανίας στη δημοκρατία και την ειρήνη, στην Ευρώπη και τον κόσμο, καθώς και την μικρόψυχη αντιμετώπισή της από κάποιες ευεργετηθείσες Ευρωπαϊκές χώρες. Η σκιά του Τσώρτσιλ θα πλανάται πάντα πάνω από την ζαλισμένη γηραιά και εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα ήπειρο. Η Ευρώπη οικοδομήθηκε με πολλά ζωτικά γενναία ψεύδη / ιδεολογήματα. Καιρός είναι να μελετήσει προσεκτικά την ιστορία της, να κάνει αυτοκριτική, να μάθει από τα λάθη της, να αναγνωρίσει σε ποιους οφείλει την μακρά ειρήνη και ευημερία της και –ανάγκη πάσα– να επανασχεδιαστεί και να επανιδρυθεί για να υλοποιήσει  το «Μεγάλο Σχέδιο» του Τσώρτσιλ: τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Με την εκ μέρους της ΕΕ προσέγγιση της Μεγάλης Βρετανίας και τη στενή συνεργασία της. Και –γιατί όχι;– με την επανένταξή της, διότι Ευρώπη χωρίς την Μ. Βρετανία δεν νοείται. Δεν μπορεί να υπάρξει ούτε Γερμανική Ευρώπη ούτε Γαλλική Ευρώπη ούτε Γαλλογερμανική Ευρώπη.[1]

Η Μάργκαρετ Θάτσερ έβλεπε θετικά μεν την Κοινή Αγορά και υποστήριζε την διεύρυνση της ΕΕ με χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Ωστόσο αντιδρούσε σφόδρα στην εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, πράγμα που εξέφρασε με την πασίγνωστη ομιλία της στην Μπριζ του Βελγίου το 1988. Εξαιτίας των θέσεων που ανέπτυξε τότε η «Σιδηρά Κυρία» προκλήθηκε εξέγερση στο κόμμα και την κυβέρνηση, που τελικά οδήγησε στην ανατροπή της το 1990. Παρά ταύτα ο ευρωσκεπτικισμός είχε εγκατασταθεί για τα καλά στη Βρετανία. Ο remainer Κάμερον και ο brexiter Τζόνσον παίζοντας με τον λαϊκισμό με το προεκλογικό σύνθημα “Broken Britain”, ο ακροαριστερός Κόρμπιν και ο ακροδεξιός Φάρατζ κατάφεραν ένα μεγάλο πλήγμα στην ενότητα της Ευρώπης με το οριακό ποσοστό του δημοψηφίσματος του Ιουλίου 2016 (51,89% υπέρ του Brexit, 48,11% κατά).

Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση κλονιζόταν από την οικονομική κρίση στο νότιο μέρος της ευρωζώνης και την έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας, η αναποφασιστικότητα και απρονοησία των Ευρωπαίων ηγετών επέτρεψε στον Πούτιν να θέσει σε εφαρμογή ένα ιμπεριαλιστικό σχέδιο ελέγχου της Ανατολικής Ευρώπης το οποίο κορυφώθηκε στον πιο αιματηρό πόλεμο σε ευρωπαϊκό έδαφος, έναν ναζιστικής έμπνευσης πόλεμο που δεν στρέφεται μόνο εναντίον της Ουκρανίας αλλά και του συνόλου της Δύσης και των αξιών της. Και διότι η κωλυσιεργία τους να βοηθήσουν από την αρχή την Ουκρανία εμπόδισε τον γρήγορο τερματισμό του πολέμου και έδωσε τον χρόνο στον επιτιθέμενο Πούτιν να ξεφύγει από την δεινή θέση στην οποία είχε περιέλθει με την εκλογή του φιλοτύραννου παλαιού φίλου του, Ντόναλντ Τραμπ. Γι’ αυτόν τον λόγο τον περασμένο Νοέμβριο, μετά την εκλογή του Τραμπ στις 5 Νοεμβρίου 2024, αποφασίσαμε να δώσουμε γενικό τίτλο στο τεύχος 167 «Η Ουκρανία και ο κροκόδειλος του Νέου Μονάχου», με άρθρα των Τίμοθυ Γκάρτον Ας και Τίμοθυ Σνάιντερ.

Κατά ειρωνικό τρόπο, η Διάσκεψη του ΝΑΤΟ για την Ασφάλεια γίνεται στο Μόναχο, πόλη η οποία συμβολίζει εκείνη τη μοιραία Διάσκεψη και Συμφωνία του 1938 – καλό θα ήταν να αποφεύγονται τέτοιοι συμβολισμοί. Στην πρόσφατη Διάσκεψη στις 14 Φεβρουαρίου 2025 άκουσαν έκπληκτοι τον μετα-φασίστα χούλιγκαν, αντιπρόεδρο του Τραμπ, Τζέι Ντι Βανς, αντί να επικρίνει τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, να επιπλήττει την δημοκρατική Ευρώπη και να στηρίζει την ευρωπαϊκή Ακροδεξιά. Αναρωτιέται κανείς σε ποιο Μεσαίωνα πορευόμαστε; Γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες συνειδητοποίησαν πλήρως πως το διαρκές Πανηγύρι της Ματαιότητας έλαβε τέλος.[2] Η ώρα της αλήθειας έφθασε για τους πολιτικούς που διαχειρίζονται τις τύχες της Ευρώπης και φαίνονται ανεπαρκείς όπως οι ηγέτες του Μεσοπολέμου. Δεν θα ανατρέξω αναλυτικά στην ιστορία της εξάρτησης της Γερμανίας και συνακόλουθα της Ευρώπης από τη Ρωσία του Πούτιν εξαιτίας του καγκελάριου Σρέντερ και της πολιτικής σπείρας του «Hanover Connection»[3] (σπείρα στην οποία ανήκε και ο σημερινός πρόεδρος της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ). Επίμονη και σταθερά προσανατολισμένη στις σχέσεις με το Κρεμλίνο αποδείχθηκε και η μοιραία καγκελάριος Μέρκελ. Το 2008 θεώρησε «εξαίρεση» την εισβολή στη Γεωργία, όπως και οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες. Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι (2008) επίσης απέρριψε την πρόταση Μπους για εφαρμογή Σχεδίου Δράσης Μέλους τύπου MAP, για την ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας στη Συμμαχία.[4] Αργότερα, όπως γράφει στα –τόσο πληκτικά!– απομνημονεύματά της, διαβεβαίωσε τον Πούτιν ότι όσο θα ήταν καγκελάριος δεν θα εντάσσονταν στο ΝΑΤΟ αυτές οι χώρες, κι εκείνος «μου είπε το εξής: “Δεν θα είσαι για πάντα καγκελάριος. Και τότε θα γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ. Κι εγώ αυτό θέλω να το αποτρέψω”. Ούτε εσύ θα είσαι για πάντα πρόεδρος, σκέφτηκα.»[5]– αλλά δεν τόλμησε να το πει.

Το 2014, μετά την κατάληψη της Κριμαίας, η Μέρκελ πρότεινε στην υφυπουργό Εξωτερικών του Ομπάμα, Βικτόρια Νούλαντ: «Αφήστε με να τον μαλακώσω λίγο».[6] Και «θα μιλούσε με τον Πούτιν τελικά τριάντα οκτώ φορές κατά τη διάρκεια της [τότε] ρωσικής επίθεσης στην Ουκρανία».[7] Δεν έχω υπόψη μου την αγγλική πρωτότυπη φράση, που θα μπορούσε ίσως να μεταφραστεί, με την ορολογία του Μονάχου, «αφήστε με να τον κατευνάσω». Φυσικά «αντιτάχθηκε στην αποστολή βαρέος οπλισμού –την οποία ήθελαν στο Λονδίνο, στο Παρίσι και στην Ουάσιγκτον– προς συνδρομή των απελπισμένων ουκρανικών δυνάμεων».[8]

Παρ’ όλα αυτά θα συνέχιζε την πολιτική εξάρτησης της Γερμανίας και της Ευρώπης από το φυσικό αέριο της Ρωσίας, και αγνοώντας τις αμερικανικές αντιρρήσεις θα προχωρούσε το 2018 στην κατασκευή του αγωγού Nord Sream 2, παρά τις αμερικανικές κυρώσεις. Η έναρξη της λειτουργίας του ανεστάλη από τον καγκελάριο Σολτς μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022. Όπως ομολογεί η μοιραία καγκελάριος, «Ο αγωγός εξελίχθηκε έτσι σε επενδυτικό φιάσκο».[9] Με δυο λόγια, o ρώσος δικτάτορας, αφού συναντήθηκε με τον Μακρόν στις 7 Φεβρουαρίου 2022 και με τον Σολτς στη Μόσχα στις 15 Φεβρουαρίου 2022 να συζητήσουν για την «Ουκρανική κρίση», και τους έβαλε να καθίσουν σ’ εκείνο το τραπέζι σε απόσταση περίπου 10 μέτρων, έκανε τα τελευταία τεστ. Αφού λοιπόν ο τύραννος του Κρεμλίνου τους αντιμετώπισε ως εκπροσώπους ενός Νέου Μονάχου, διαπίστωσε ότι κανείς δεν θα τον εμποδίσει να εισβάλει στην Ουκρανία. Κι όμως, με τα λόγια του Τσώρτσιλ, για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: «Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε πόλεμος που να ήταν ευκολότερο να αποτραπεί με έγκαιρη δράση…» (ιστορική ομιλία στο Φούλτον,[10] 1946). Δυστυχώς τον χειρισμό του Ρώσου δικτάτορα είχαν πολιτικοί χαμηλών προσδοκιών.  

Οι Νέβιλ Τσάμπερλεν (Μ. Βρετανία) και Εντουάρ Νταλαντιέ (Γαλλία) ασκώντας την πολιτική κατευνασμού (appeasement) του Χίτλερ με τη Συμφωνία του Μονάχου (29 Σεπτεμβρίου 1938) επέτρεψαν στη ναζιστική Γερμανία την προσάρτηση εδαφών της Τσεχοσλοβακίας (Σουδητία), παρότι ήδη είχε προηγηθεί η προσάρτηση της Αυστρίας (Anschluss). Έτσι, κατά τον Τσάμπερλεν, εξασφαλίστηκε η ειρήνη: “I believe it is peace for our time. … Go home and get a nice quiet sleep”.

Με παρόμοιες αυταπάτες επισκέφθηκαν τη Μόσχα οι Μακρόν και Σολτς, επέστρεψαν και κοιμήθηκαν ήσυχο ύπνο, αν και είχαν προηγηθεί τόσα γεγονότα προσαρτήσεων, όπως της Κριμαίας, επεμβάσεων, εισβολών, δολοφονιών πολιτικών αντιπάλων, τέϊα με διοξίνες κ.λπ., για να ξυπνήσουν απότομα στις 24 Φεβρουαρίου 2022.

Με την έναρξη της ρωσικής εισβολής, ο τότε βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον εδήλωσε απερίφραστα τη στήριξη της Βρετανίας στην Ουκρανία: όλοι οι βρετανοί πρωθυπουργοί αισθάνονται μια ελάχιστη υποχρέωση να ακολουθήσουν με κάποιο τρόπο την παράδοση του Τσώρτσιλ. Θα ακολουθούσε η στήριξη της κυβέρνησης Μπάιντεν και εν συνεχεία της ΕΕ. Έτσι η εντός τριών ημερών «παρέλαση του Πούτιν στο Κίεβο» δεν κατέστη δυνατή τα επόμενα τρία χρόνια.  

Μετά την επιδρομή του Τραμπ με στόχο την καταστροφή της φιλελεύθερης μεταπολεμικής τάξης, της ευρωατλαντικής παγκόσμιας τάξης 80 χρόνων, την κήρυξη εμπορικού πολέμου στους πάντες, είναι πολύ αργά για να κάνουμε όσα δεν κάναμε τις προηγούμενες δεκαετίες. Έστω και τώρα όμως οφείλουμε να δεχθούμε την αλήθεια για την κατασκευή αυτού του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και ότι σφάλλαμε στις παραδοχές που θα το καθιστούσαν απρόσβλητο και αιώνιο, με ατμομηχανή την κραταιά Γερμανία. Οι αρτηριοσκληρωτικοί ιθύνοντες[11] στην ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης πίστευαν ότι είχαμε την καλύτερη δωρεάν …ασφαλιστική κάλυψη (στρατιωτική) από τις ΗΠΑ, πως είχαμε κατακτήσει την αειφόρο και αχανή αγορά της Κίνας, και θα είχαμε αενάως φθηνή ενέργεια από τη Ρωσία, με πρωταγωνίστρια και χονδρέμπορο τη Γερμανία.  

Έσφαλλαν σε όλα. Και παρά τις αναγκαστικές λόγω Τραμπ και Ουκρανικού ζητήματος επαφές με το Λονδίνο, ακόμη δεν έχουν αποταθεί σοβαρά στην χώρα του πραγματικού πατέρα της Ενωμένης Ευρώπης, του Ουίνστον Τσώρτσιλ, να εργαστούν από κοινού για την ενότητα του Δυτικού Κόσμου. Ίσως γιατί πολλοί έχουν την αντίληψη του Ντε Γκωλ. Όπως θα διαβάσετε στις διπλανές σελίδες, κατά την υπογραφή της άνευ όρων παράδοσης της ηττημένης Γερμανίας, ο γερμανός στρατάρχης Βίλελμ Κάιτελ θεώρησε ότι θα υπέγραφε με τους νικητές Αμερικανούς, Βρετανούς, Ρώσους. Όταν όμως είδε και τη Γαλλική αντιπροσωπία αναφώνησε: «Τι, και οι Γάλλοι;». Οι Γάλλοι δηλαδή εμφανίστηκαν ως νικητές ενός πολέμου που διεξήγαγαν άλλοι, ενώ κατά τη διάρκειά του το καθεστώς του Βισύ συνεργαζόταν με το Γ΄ Ράιχ. Χάρη στη μεγαλοψυχία και οξυδέρκεια του Τσώρτσιλ που οραματιζόταν μια ενωμένη Ευρώπη βρέθηκαν και οι Γάλλοι ισότιμα στο τραπέζι των νικητών. Ο Ντε Γκωλ αναδείχθηκε με τα χρήματα που του παρείχε ο Τσώρτσιλ, με τα όπλα, τους ασυρμάτους και λοιπά εφόδια, αλλά κυρίως τις εξ αποστάσεως ραδιοφωνικές ομιλίες του από το BBC.

Από τα τέσσερα κείμενα του Τσώρτσιλ που ακολουθούν φαίνεται ποιος πρωταγωνίστησε, με όλο το κύρος του «πατέρα της νίκης», την αίγλη της Μεγάλης Βρετανίας και της Βρετανικής Κοινοπολιτείας και τις παροτρύνσεις του προς την Αμερικανική ηγεσία να αναλάβει την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης ηπείρου και να συμβάλουν από κοινού στην οικοδόμηση μιας ενωμένης Ευρώπης με απώτερο όραμα την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

ΗΜεγάλη Βρετανία ταυτοχρόνως ενδιαφέρθηκε και για το δράμα του Γερμανικού λαού προκειμένου να σταθεί και πάλι στα πόδια του και να συνεργαστεί με τους Γάλλους, με στόχο την ενοποίηση της Ευρώπης. Επειδή ήταν τόσο νωπή η φρίκη του πολέμου, τον Οκτώβριο του 1945 ήταν εξαιρετικά δύσκολο στη Βρετανική Κυβέρνηση να στερήσει τρόφιμα και φάρμακα από τους πολίτες της και να τα δώσει στους εξαθλιωμένους Γερμανούς που εν μια νυκτί μεταμφιέστηκαν σε δημοκράτες. Πώς να τολμήσει η Κυβέρνηση να το προτείνει; Τότε δημοσιεύθηκε στην Daily Mirror μια σειρά ανταποκρίσεων των Χάρρυ Άσμπρουκ και Ντέιβιντ Γούοκερ από τη Γερμανία, που περιέγραφαν τη φοβερή κατάσταση στην κατεστραμμένη χώρα. Ότι 13 εκατομμύρια Γερμανοί κινδύνευαν να πεθάνουν από λιμοκτονία και ασθένειες: «Ακόμα περισσότεροι άνθρωποι είναι πιθανόν να πεθάνουν σε λίγες εβδομάδες απ’ όσους χάθηκαν στην Βρετανική Αυτοκρατορία κατά την διάρκεια των έξι χρόνων του πολέμου».[12]

Και μετά τη δημοσίευση των ανταποκρίσεων, την Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 1945 δημοσίευσε το κύριο άρθρο με τίτλο «ΤΑΪΣΤΕ ΤΑ ΚΤΗΝΗ», το οποίο κατέληγε:

«Αποτελεί θέμα διεθνούς επίλυσης, διεθνούς γενναιοδωρίας, διεθνούς κατανόησης. Όσο περισσότερο αφήνουμε την Ευρώπη να βυθίζεται στον βάλτο, τόσο περισσότερο θα καθυστερήσει να αναδυθεί – τόσο περισσότερο θα πρέπει να διαρκέσει η κατοχή. Ό,τι και να συμβεί εμμένουμε στην απόφαση της Διάσκεψης του Πότσδαμ. Το βιοτικό επίπεδο των Γερμανών δεν θα είναι πουθενά υψηλότερο από αυτό των Ευρωπαίων γειτόνων τους. H Τευτονική μπάκα πρέπει να εξαφανιστεί. Θα είναι ένα σύμβολο».

Και ο Τσώρτσιλ στη διάσημη ομιλία του στο Κολέγιο Ουεστμίνστερ στο Φούλτον του Μισούρι το 1946 παρουσία του Προέδρου Τρούμαν τόνισε: «Η ασφάλεια του κόσμου απαιτεί μια νέα ενότητα στην Ευρώπη, από την οποία κανένα έθνος δεν θα πρέπει να είναι μόνιμα αποκλεισμένο. Από τις διαμάχες των ισχυρών προγονικών φυλών στην Ευρώπη προήλθαν οι παγκόσμιοι πόλεμοι που ζήσαμε ή οι πόλεμοι που συνέβησαν σε παλαιότερες εποχές». Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ήταν εκείνος που μπορούσε να υποστηρίξει ενώπιον του Συμβουλίου της Ευρώπης την ένταξη της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια, στο Στρασβούργο στις 17 Αυγούστου 1949.

Πολλοί μιλούσαν μεταπολεμικά για το «Γερμανικό θαύμα». Το εν λόγω «θαύμα» επιτεύχθηκε με την διαγραφή των χρεών της Γερμανίας στη Διάσκεψη του Λονδίνου το 1953. Ήταν επίσης Αμερικανικό θαύμα, όπως και η ανοικοδόμηση και η πρόοδος της Ιαπωνίας. Πολιτικά, επρόκειτο για την υλοποίηση του σχεδίου του Τσώρτσιλ με αμερικανική παρέμβαση και κεφάλαια. Όταν ορθοπόδησε η Δυτική Γερμανία ο Αντενάουερ έκανε την πιο ειλικρινή Westbindung (πρόσδεση στη Δύση), έδειξε μεγαλύτερη προσήλωση στην Δύση απ’ ό,τι ο Ντε Γκωλ. Στον οποίο χάρις στον Τσώρτσιλ παραχωρήθηκε η Γαλλική ζώνη κατοχής στην ηττημένη Γερμανία ως οιονεί νικητή.

Στην διάσημη ομιλία του ο Τσώρτσιλ στο Κολέγιο Ουεστμίνστερ ανέφερε: «Και πάλι δεν μπορεί κανείς να φανταστεί μια αναγεννημένη Ευρώπη χωρίς μια ισχυρή Γαλλία. Σε όλη μου τη δημόσια ζωή εργάστηκα για μια ισχυρή Γαλλία και ποτέ δεν έχασα την πίστη μου στο πεπρωμένο της, ακόμη και στις πιο σκοτεινές ώρες. Δεν θα χάσω την πίστη μου τώρα».

Κι όμως, όταν με προτροπή της Μ. Βρετανίας ιδρύθηκε το 1960 η Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών με τη Σύμβαση της Στοκχόλμης, συνάντησε την άρνηση του Ντε Γκωλ. Σε ακόμα μεγαλύτερη ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο Ντε Γκωλ στις 14 Ιανουαρίου 1963 εξήγγειλε ότι η Γαλλία θα ασκήσει βέτο στην ένταξη της Μεγάλης Βρετανίας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Τον Ιούλιο του 1965 έκανε εξάμηνο μποϊκοτάζ στις κοινοτικές διαδικασίες, ανακαλώντας τον μόνιμο αντιπρόσωπο της Γαλλίας στην ΕΟΚ και εφαρμόζοντας την «πολιτική της άδειας καρέκλας», παραλύοντας έτσι την Κοινότητα. Το …αλτρουιστικό αίτημά του ήταν να λαμβάνει η Γαλλία τη μερίδα του λέοντος των γεωργικών επιδοτήσεων που ίσχυε από την ίδρυση της ΕΟΚ το 1957. Από το 1958 αξίωνε ένα τριμελές Διευθυντήριο (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία) για το ΝΑΤΟ, και τον Μάρτιο του 1966 η Γαλλία του Ντε Γκωλ σαμποτάροντας την κοινή αμυντική πολιτική αποχώρησε από την Βορειοατλαντική Συμμαχία και ζήτησε την αποχώρηση όλων των αμερικανικών δυνάμεων από τα γαλλικά εδάφη. (Να θυμίσουμε ότι ο Τσώρτσιλ, εκτός των άλλων, ήταν ο πρώτος που έθεσε το 1948 το θέμα ενός «ευρωπαϊκού στρατού» για την από κοινού στρατιωτική άμυνα της Ευρώπης). Και στη νέα αίτηση ένταξης της Μ. Βρετανίας στην ΕΟΚ το 1967 ο Ντε Γκωλ άσκησε για δεύτερη φορά βέτο απειλώντας με διάλυση της Κοινότητας των «Έξι». Θα ακολουθούσε την πολιτική γαλλικού «μεγαλείου» (delusion of grandeur). Τελικά, δυο περίπου χρόνια μετά τον θάνατό του, στις 22 Ιανουαρίου 1972, υπογράφηκε στις Βρυξέλλες η προσχώρηση στην ΕΟΚ της Μ. Βρετανίας (και της Δανίας, της Ιρλανδίας, της Νορβηγίας). Όταν έγινε η πρώτη σημαντική απόπειρα, το 2005, Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με την υιοθέτηση ενός Ευρωπαϊκού Συντάγματος, η Γαλλία και η Ολλανδία σε αντίστοιχα δημοψηφίσματα το απέρριψαν. Κι όταν συνέβη το ατύχημα του δημοψηφίσματος για το Brexit στην Βρετανία, οκτώ ημέρες μετά ο Ολάντ επέλεξε την πιο ακατάλληλη στιγμή να απαιτήσει από τον Βρετανό πρωθυπουργό την άμεση αποχώρηση από την ΕΕ. Το διέπραξε στην εκδήλωση για την ιστορική επέτειο των 100 χρόνων από τη Μάχη του Σομ, την 1 Ιουλίου 2016. Εκεί, στον χώρο όπου έχασαν τη ζωή τους 400.000 Βρετανοί στρατιώτες. Δεν θα υπενθύμιζα το περιστατικό για λόγους ηθικούς ή ιστορικής δικαιοσύνης, όσο για να καταδείξω σε τι μυωπικές ηγεσίες αφέθηκε το μέλλον της Ευρώπης σε τόσο κρίσιμες ώρες.

Ώσπου να συνέλθουν από την λαίλαπα του Τραμπισμού και να επανέλθουν οι ΗΠΑ στην φιλελεύθερη κανονικότητα, ο υπόλοιπος Δυτικός Κόσμος οφείλει να παραμείνει ενωμένος. Να εμπνευστεί από το ευρύ πνεύμα του Τσώρτσιλ, να μείνει προσηλωμένος στις αρχές του και να εμπιστευτεί ηγέτες που διαθέτουν κάποια από τα χαρακτηριστικά του Τσώρτσιλ, δηλαδή φυσικό, διανοητικό και ηθικό θάρρος, την ευφυία να μαθαίνουν από τα σφάλματά τους και διορατικότητα. Όπως τόνισε στην περίφημη ομιλία του το 1946: «Αλλά δεν πρέπει ποτέ να πάψουμε να διακηρύσσουμε σε άφοβους τόνους τις μεγάλες αρχές της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου, οι οποίες αποτελούν κοινή κληρονομιά του αγγλόφωνου κόσμου και οι οποίες, μέσω της Magna Carta, της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων (Bill of Rights), της αρχής του Habeas Corpus, ορκωτά δικαστήρια, του Αγγλικού Κοινοδικαίου, βρίσκουν την πιο διάσημη έκφρασή τους στην Αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας». Κι επειδή, σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται, τόνισε: «Οι σκοτεινοί αιώνες μπορεί να επιστρέψουν, η Λίθινη Εποχή μπορεί να επιστρέψει με τα λαμπερά φτερά της επιστήμης, και αυτό που μπορεί τώρα να προσφέρει ανυπολόγιστες υλικές ευλογίες στην ανθρωπότητα, μπορεί ακόμη και να προκαλέσει την ολική καταστροφή της».

Ο Τσώρτσιλ συνέβαλε στην οικοδόμηση του ΟΗΕ,[13] κάνοντας οξυδερκείς παρατηρήσεις για το μέλλον του και διατηρώντας, ορθώς, τις επιφυλάξεις του. Τις καλές ελπίδες του όμως, τις ρεαλιστικές, τις εναπέθετε στην ενότητα του Δυτικού Κόσμου. Όπως όλα δείχνουν ο ΟΗΕ πρέπει και αυτός να επανασχεδιαστεί και να ανασυγκροτηθεί – αυτό όμως δεν είναι αντικείμενο του παρόντος κειμένου. Εκείνο που επείγει είναι η ενότητα του Δυτικού Κόσμου, από την Φινλανδία μέχρι την Αυστραλία, κι από τον Καναδά μέχρι την Ιαπωνία, στην παράδοση του Τσώρτσιλ, με πρωταγωνίστριες τη Μεγάλη Βρετανία, την Κοινοπολιτεία της και την ΕΕ, ώσπου να ξαναβρούν οι ΗΠΑ τον δημοκρατικό τους δρόμο. Στο πνεύμα του Τσώρτσιλ, ένα Σύνταγμα της Ανθρωπότητας, ένα Σύνταγμα του Ελεύθερου Κόσμου που συμμερίζεται τις Δυτικές αξίες, όπως έχω επισημάνει αλλού,[14] θα έπρεπε να έχει ακροτελεύτιο άρθρο τα λόγια του Στέφαν Τσβάιχ:

«Ποτέ ένα δικαίωμα, ποτέ μια ελευθερία δεν έχει κατακτηθεί τελειωτικά ενάντια στη βία της εξουσίας, που απλώς αλλάζει αδιάκοπα μορφή. Πάντα θα απειλείται κάθε βήμα προόδου, κάθε κατάκτηση της ανθρωπότητας, πάντα το αυτονόητο θα τίθεται υπό αμφισβήτηση. Ακριβώς όταν αρχίζουμε να θεωρούμε την ελευθερία καθημερινή πρακτική και όχι πλέον ιερότατο απόκτημα, αναδύεται από το σκοτάδι του ανθρώπινου υποσυνείδητου, από τον κόσμο των τυφλών ορμών, η παράφορη επιθυμία για βιασμό της».

Η επανεκλογή του Τραμπ και η άνοδος των απολυταρχιών το επιβεβαιώνουν με εφιαλτικό για την ανθρωπότητα τρόπο. Ας είμαστε όμως αισιόδοξοι: στο τέλος το πνεύμα του Τσώρτσιλ θα επικρατήσει. Η ιστορία του Τσώρτσιλ μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: «… αυτό είναι το δίδαγμα: ποτέ μην υποχωρείτε, ποτέ μην υποχωρείτε, ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ – σε τίποτα, μεγάλο ή μικρό, μεγάλο ή ασήμαντο – ποτέ μην υποχωρείτε παρά μόνο σε πεποιθήσεις τιμής και λογικής. Ποτέ μην υποχωρείτε στη βία – ποτέ μην υποχωρείτε στη φαινομενικά συντριπτική δύναμη του εχθρού».[15]

ΥΓ. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ υπήρξε ευεργέτης της Ελλάδας. Πλην της καθοριστικής επέμβασής του στην μεταπολεμική Ελλάδα, έδειχνε διαρκές ενδιαφέρον για τη χώρα μας. Στην ομιλία του στη Χάγη, έκανε ειδική αναφορά στην Ελλάδα, ενώ στην ιστορική ομιλία του το 1946 ανέφερε: «Η Αθήνα μόνη –η Ελλάδα με τις αθάνατες δόξες της– είναι ελεύθερη να αποφασίσει για το μέλλον της με εκλογές που θα διεξαχθούν με Βρετανούς, Αμερικανούς και Γάλλους παρατηρητές».

[1] Είχαμε γράψει από αυτές τις σελίδες πριν από μια σχεδόν δεκαετία: «…Γιατί χωρίς τη Μεγάλη Βρετανία αρτιμελής Ευρώπη δεν υπάρχει! Γιατί η σύγχρονη δημοκρατία, η ευημερία και η ειρήνη που απολαμβάνουν οι λαοί της Ευρώπης δεν θα υπήρχαν χωρίς τις ιδέες, τους θεσμούς και το αίμα της Μεγάλης Βρετανίας (και φυσικά των Ηνωμένων Πολιτειών, που ως πρώην αποικία αποτελεί μετεξέλιξη των αρχών και ιδεών που γέννησε η Μεγάλη Βρετανία) […] Οι ηγέτες μιας Ευρώπης που διασώθηκε από τον σκοταδισμό με το αίμα των Βρετανών, οι οποίοι αντιστέκονταν μόνοι στον φασισμό που είχε καταλάβει όλη την ήπειρο, και η οποία επούλωσε τις πληγές της με τα χρήματα των ΗΠΑ, φαίνεται να μη συνειδητοποιούν ότι με τη σπουδή που δείχνουν “να διώξουν τους Βρετανούς” καταστρέφουν τα ηθικά θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται το φιλόδοξο πλην ημιτελές οικοδόμημα της ΕΕ, θέτοντάς την σε απρόβλεπτους κινδύνους.

Συμπλεγματικοί, ή/και ανιστόρητοι πολιτικοί, με ροπή στον κάθε χρώματος και είδους σοσιαλιστικό λαϊκισμό, νομίζουν ότι μεγαλώνει το ανάστημά τους όταν μιλούν για Little England· χαιρέκακα την φαντάζονται εκτός Ευρώπης και ακρωτηριασμένη, και δεν αντιλαμβάνονται ότι χωρίς τη Μεγάλη Βρετανία σύντομα θα έχουμε μια μικρότερη ΕΕ που συνεχώς θα συρρικνώνεται.» (βλ. «Ποια Ευρώπη, χωρίς την Μεγάλη Βρετανία;», (ARB, τχ. 75, Ιούλιος 2016).

[2] Πόσο θα νοσταλγούσε η στερημένη από την στρατιωτική ασφάλεια των ΗΠΑ σημερινή Ευρώπη το σύνθημα της ιθαγενούς Αριστεράς και του Πασόκ «ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ». Μακάρι να ήταν και να παρέμεναν το ίδιο συνδικάτο. Μακάρι να παρέμεναν οι… «ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ» στην Ευρώπη.

[3] Βλ. Γιάν-Βέρνερ Μίλερ, «Γερμανία Α.Ε. Τα τέρατα της Ευρώπης», The Athens Review of Books, τχ. 141 (Ιούλιος-Αύγουστος 2022).

[4] Αναλυτικά, βλ. Βαλεντίν Ναουμέσκου, «Πώς φθάσαμε μέχρις εδώ;», The Athens Review of Books, τχ. 170 (Μάρτιος 2025).

[5] Angela Merkel, Ελευθερία, μτφρ. Έμη Βαϊκούση, Μεταίχμιο, Αθήνα 2024, σ. 473.

[6] Kati Marton, Η Καγκελάριος, μτφρ. Δ. Δουλγερίδης, Ψυχογιός, Αθήνα 2021, σ. 173. Παρ’ ότι πρόκειται για μια ημιεπίσημη, αρκετά μεροληπτική, βιογραφία της Μέρκελ, περιλαμβάνει πολλά στοιχεία που βοηθούν στην αξιολόγηση της θητείας της.

[7] Ό.π., σ. 174.

[8] Ό.π., σ. 176.

[9] Angela Merkel, Ελευθερία, ό.π., σ. 627.

[10] Πρόκειται για την διάσημη ομιλία του “The Sinews of Peace” (‘Iron Curtain’ Speech) στο Κολέγιο Ουεστμίνστερ στο Φούλτον του Μισούρι παρουσία του Προέδρου Τρούμαν στις 5 Μαρτίου 1946. Ο τίτλος της ομιλίας του Τσώρτσιλ είναι προφανώς αντιστροφή της φράσης του Κικέρωνα: Nervi belli pecunia... Στα ελληνικά ίσως μια καλή απόδοση είναι «Οι τένοντες της ειρήνης». Ή «Τα μέσα επίτευξης της ειρήνης». Η ομιλία είναι διαθέσιμη στο λινκ https://tinyurl.com/4jrt4duw

[11] Σαρκοζί: «Άνγκελα, είμαστε φτιαγμένοι για να προχωράμε μαζί. Είμαστε το κεφάλι και τα πόδια της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Η καγκελάριος του απάντησε αστραπιαία: «Όχι, Νικολά, εσείς είστε το κεφάλι και τα πόδια. Εγώ είμαι η τράπεζα». (Kati Marton, Η Καγκελάριος, ό.π., σ. 258-259).

[12] «Οι γυναίκες δέχονταν επιθέσεις μόλις εντοπίζονταν. Όποια αρνιόταν την απειλούσαν με θάνατο. Και οι άντρες που προσπαθούσαν να προστατεύσουν τις γυναίκες ή τις κόρες τους πυροβολούνταν…». Αργότερα η Daily Mirror θα χρειαζόταν να διευκρινίσει: «Επαναλαμβάνουμε ότι αυτά τα γεγονότα δεν παρατίθενται ούτε για να προκαλέσουν οίκτο για την ηττημένη Γερμανία, (…). Είναι απλά ένα τεράστιο πρόβλημα, που παρουσιάζεται με αντικειμενικό τρόπο, το οποίο επηρεάζει το μέλλον όλης της Ευρώπης – και αυτό συμπεριλαμβάνει και εμάς».

[13] «Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι το έργο του [ΟΗΕ] είναι καρποφόρο, ότι αποτελεί μια πραγματικότητα και όχι μια βιτρίνα, ότι είναι μια δύναμη δράσης και όχι απλώς μια φούσκα λέξεων, ότι είναι ένας αληθινός ναός της ειρήνης στον οποίο μπορούν κάποτε να κρεμαστούν οι ασπίδες πολλών εθνών και όχι απλώς ένα πιλοτήριο σε έναν πύργο της Βαβέλ».

[14] Μ. Βασιλάκης, Πρόλογος στο Στέφαν Τσβάιχ, Μια συνείδηση ενάντια στη βία, μτφρ. Δ. Δημοκίδης, επιμ. Χ. Ε. Μαραβέλιας, Athens Review of Books, 2019, σ. 15.

[15] 29 Οκτωβρίου 1941, Harrow School.

Πηγή: athensreviewofbooks.com

Το άρθρο Ουίνστον Τσώρτσιλ: Πατέρας της Ευρώπης… Του Μανώλη Βασιλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Θα πρέπει να γνωρίζουν οι πάντες ότι ουδείς είναι αναντικατάστατος και ότι θα πράξουμε κάθε τι δυνατόν προκειμένου να βρεθεί ο πραγματικά κατάλληλος φυσικός Δικαστής για την συγκεκριμένη υπόθεση»
(Μήνυση Καρυστιανού, Ασλανίδη κ.ά. 16.5.2023)

Αφιερωμένο στους δολοφονημένους της Marfin

Σύνθημα: «Έγκλημα» – παρασύνθημα: «Μπάζωμα»

1. Η φράση του τίτλου έχει να κάνει με την περιγραφή της συμπεριφοράς ορισμένων ανθρώπων –τρόπος του λέγειν!– που, προκειμένου να πετύχουν του σκοπούς τους, «δεν ορρωδούν προ ουδενός». Αυτοί δεν έχουν ηθικές, νομικές ή άλλες αναστολές και γενικά είναι αδίστακτοι. Με άλλα λόγια θεωρούν ακόμη και τα πτώματα βαθμίδες για να πετύχουν τους στόχους τους. Βασικό μέσο τους είναι η σπίλωση, η συκοφάντηση των αντιπάλων και η απόσπαση μέρους της δημοσιότητας. Όμως «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια». Δυστυχώς ωστόσο η πρόσφατη πείρα έχει δείξει ότι ο στόχος γίνεται ευκολότερος αν οι «βαθμίδες» αποτελούνται από ζωές νέων ανθρώπων που χάθηκαν. Όμως άλλο είναι η συγκίνηση, η συμ-πάθεια (Mitleid κατά Σοπενχάουερ) και άλλο η κυνική εμπορία της ξένης συμφοράς.

2. Ο τραγικός και αδόκητος θάνατος δεκάδων συνανθρώπων μας στο δυστύχημα (προμελετημένο «κρατικό έγκλημα» το λένε οι έμποροι του είδους) των Τεμπών δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο∙ και φυσικά την Athens Review of Books (βλ. «Έι, εσείς εκεί κάτω»). Όπως όφειλε να μην έχουν αφήσει κανέναν ασυγκίνητο οι 81 νεκροί του ναυαγίου του «Σάμινα», οι 121 νεκροί της πτήσης «Ήλιος» που συνετρίβη στο Γραμματικό, οι 63 νεκροί στις πυρκαγιές της Ηλείας, τα θύματα των δολοφονημένων της MARFIN από αριστερούς «αγωνιστές», οι εκατόμβες της Μάνδρας και του Ματιού, η δολοφονία του Φύσσα (η μάνα του οποίου εργάζεται ως τραπεζοκόμος στον Δήμο Κερατσινίου), τα θύματα των δολοφόνων της «17 Νοέμβρη», και άλλα ών ουκ έστι αριθμός. Όπως φυσικά η δολοφονία από συμπαγείς οπαδικούς τραμπούκους του άτυχου αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει η ίδια συγκίνηση ή έστω το ίδιο ενδιαφέρον για όλους τους «άδικα νεκρούς». Όχι μόνον αυτό, αλλά ενίοτε υπάρχει και αντιπαλότητα. Έτσι, όταν προ ημερών οι συγγενείς των θυμάτων του Ματιού ζήτησαν τη συμπαράσταση του κόσμου στο Εφετείο, «οι των Τεμπών» φρόντισαν να οργανώσουν μια συναυλιακή οιονεί αντισυγκέντρωση! Και ασφαλώς οφείλει να δείξει ευαισθησία για τους νέους συνήθως ανθρώπους που καθημερινά σκοτώνονται σε καθημερινά τροχαία δυστυχήματα. Με εξαίρεση τα Τέμπη, η γενική μέση αντίδραση ήταν/είναι η αδιαφορία. Ή ακόμη και ένα μοχθηρό «καλά να πάθουν!» αν πρόκειται για θύματα της άλλης πλευράς. Ωστόσο, με εξαίρεση τους στενούς συγγενείς των θυμάτων που ευλόγως περιμένουν την κάθαρση του δράματός τους και όχι φτηνό θόρυβο, το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών θεωρήθηκε χρυσή ευκαιρία από τους ολιγάρχες και τους μικρονοϊκούς πολιτικούς αρχηγίσκους για να πληγεί ο νυν πρωθυπουργός Μητσοτάκης. Που αποδεικνύεται μη αντιμετωπίσιμος με καθαρά και έντιμα πολιτικά μέσα. Ενός Πρωθυπουργού ο οποίος –προς τιμήν του– δεν επικαλέστηκε ποτέ ότι το ζήτημα έχει κριθεί «πολιτικά» από τις νικηφόρες γι’ αυτόν εκλογές που έγιναν μετά το τραγικό δυστύχημα.

Από το δυστύχημα στο… προμελετημένο έγκλημα

3. Έτσι από τις πρώτες συγκεντρώσεις για το «προμελετημένο κρατικό έγκλημα των Τεμπών», διάφορα στελέχη κομμάτων της αντιπολίτευσης πήγαιναν σ’ αυτές και έβγαζαν χασκογελώντας αναίσθητα σέλφις σαν μαθητές που τους προέκυψε σχολική εκδρομή. Στον Κυριάκο Μητσοτάκη οι Χαροκόποι των Τεμπών (από το Χάρος!), οι εξίσου μικροί άνθρωποι χρέωσαν στο παρελθόν τον θάνατο της ανύπαρκτης νεκρής «Μικρής Μαρίας του Έβρου», όπως και τον πνιγμό επί υπηρεσιακής κυβέρνησης πολλών παράνομων μεταναστών στα διεθνή ύδατα ανοιχτά της Πύλου. Αποδίδουν μάλιστα ευθύνες στην Ελλάδα, αδιαφορώντας αν έτσι α) συκοφαντούν διεθνώς τη χώρα, και β) διευκολύνουν τους μεγαλοδιακινητές μεταναστών στα κακουργήματά τους.

4. Στην εποχή βέβαια του πολτού των «κοινωνικών δικτύων», είναι αρκετά εύκολο να πείσεις, να συγκινήσεις και να κινητοποιήσεις μεγάλες μάζες κρυπτόμενος πίσω από την ανωνυμία. Τη συνταγή αυτή είχε εφαρμόσει συστηματικά ο παλαιότερα ανερχόμενος «Σύριζα» με τα διαβόητα ηλεκτρονικά Τάγματα Εφόδου των τρολ του. Κάποτε πιστεύαμε ότι έχει ξεπεραστεί η εποχή της αθωότητας και ότι πλέον ζούμε στην «εποχή της υποψίας». Σήμερα όμως το ψέμα, η συκοφαντία, η λάσπη κατά των αντιπάλων, μαζί με τους ωμούς τραμπουκισμούς θεωρούνται θεμιτά όπλα της αχρείας μικροπολιτικής τους. Και όποιος αρνείται αυτές τις μεθόδους οφείλει εκείνος να αποδείξει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Θεωρούν την ανυπαρξία οποιουδήποτε ενοχοποιητικού στοιχείου ως πλήρη απόδειξη των λογής συνωμοσιών που «βλέπουν» ή πλάθουν και πλασάρουν. Υπάρχει εκτενέστατη διεθνής βιβλιογραφία σχετικά με τις συνωμοσιολογίες, επιστημόνων οι οποίοι κατακεραυνώνουν μεν το φαινόμενο, ματαιοπονούν δε (βλ. πρόχειρα στα ελληνικά Μ. Shermer, Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα;).

5. Δυστυχώς όμως από τις εκλογές του Ιουνίου 2023 προέκυψε μια Βουλή-κουρελού. Απέναντι σε μια συμπαγή κυβερνητική πλειοψηφία υπάρχει ένας πολύχρωμος θίασος ποικιλιών. Τρέμει κανείς με τη σκέψη ότι μια ενδεχόμενη μεγάλη εθνική κρίση θα την αντιμετώπιζαν αυτοί οι άξεστοι τύποι. Η πείρα διδάσκει ότι όσο χαμηλού ή/και μορφωτικού επιπέδου να είσαι, θα βρεις άλλους, ακόμη κατώτερους κι από εσένα, ή ανοητότερους (έλεγε ο Ροΐδης), που θα σου εμπιστευθούν την ψήφο τους. Έτσι λοιπόν προέκυψε η σημερινή σύνθεση της Βουλής. Ελπίζουμε η επόμενη να μην είναι η πλεύση του Ship of Fools.

Αυτοί που θα νικήσουν τον Μητσοτάκη

6. Υπάρχει μια ισχυρή κυβέρνηση και μία, δύο, τρεις, πολλές αντιπολιτεύσεις που αντιπροσωπεύουν όλες τις τάσεις του κακοήθους ή/και του κωμικού. Κάτι δηλαδή το τραγικό. Ως αξιωματική αντιπολίτευση ξεκίνησε το κόμμα του έντρομα λακίσαντος ηττηφόρου Comandante Τσίπρα. Ο οποίος, με την αρωγή δασύτριχου πολιτευτή του εκ Χανίων μάς έφερε ως «φυτευτό» του(ς) τον καθ’ όλα τα άλλα χαριτωμένο Στέφανο Κασσελάκη. Που θα έριχνε τον ακλόνητο Μητσοτάκη λόγω και του ότι, καθώς έλεγε, μιλάει «καλύτερα αγγλικά από εκείνον». (Εδώ λίγοι αντιλήφθηκαν την κατά του …φυτεύσαντος σπόντα!). Πάντως ο Κασσελάκης, άθελά του προφανώς, προσέφερε και μια εθνική υπηρεσία. Διέλυσε τον «Σύριζα», αφού πρώτα τον εξευτέλισε καταπώς του έπρεπε.

Ο «Αστραχάν» του Αρκαλοχωρίου

7. Οι δυνάμεις που ποντάρισαν στον Κασσελάκη, έστρεψαν τότε τις ελπίδες τους στον Νίκο Ανδρουλάκη. Κλασικό παιδί του πασοκικού κομματικού σωλήνα, εμφανούς ανεπάρκειας και με νοοτροπία (και παιδεία) του αυριανικού Πασόκ. Από τον οποίο η περίοδος Σημίτη έχει αποσιωπηθεί πλήρως. Τα όργανα του πάλαι ποτέ κραταιού «Κινήματος» είναι οι παρέες του αρχηγού. Ούτε οι μισοί απ’ αυτούς που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ψηφίζουν Πασόκ, δεν θέλουν ούτε κατά διάνοια αυτόν τον εν συγχύσει χωρικό για πρωθυπουργό.  Αλλά και ο ίδιος δεν φαίνεται να τρέφει αυταπάτες. Τα όρια που ο ίδιος έχει θέσει για τον εαυτό του είναι να μείνει αρχηγός ενός μικρού λαϊκoαριστερού κόμματος της τάξης του 13-14%. Αν δούμε τα βίντεο της βραδιάς των τελευταίων βουλευτικών εκλογών, ο Ανδρουλάκης πανηγύριζε και χόρευε μόνος, εκστασιασμένος και πανευτυχής σαν μικρό παιδί, επειδή είχε πιάσει το μυθικό… 11%! – ανώτερο πάντως του Λαοπρόβλητου (4,68%) ελιγματία «συνταγματολόγου» Βενιζέλου). Έτσι οι δυνάμεις που θα ήθελαν με κάθε τρόπο να «ροκανιστεί» ο Κυριάκος Μητσοτάκης, άρχισαν αιδημόνως να αποσύρουν τις ελπίδες και τα πονταρίσματά τους από τον συγκεκριμένο «Αστραχάν» του Αρκαλοχωρίου.

Η σιδηρά γροθιά της «λαϊκής δικαιοσύνης»

8. Όμως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Ουκ εία αυτούς καθεύδειν το του Κυριάκου τρόπαιον. Με δεδομένο ότι τα ελληνικά κόμματα είναι κόμματα αρχηγών και όχι κόμματα αρχών (το ΚΚΕ ανήκει στα τελευταία, αλλά με υπερχειλή θεολογικά χαρακτηριστικά) ψάχνουν εναγωνίως να βρουν κάποιον πολιτικό αρχηγό που θα μπορέσει να «νικήσει τον Μητσοτάκη». Και τώρα λοιπόν «ο κλήρος πέφτει στα… κορίτσια». Η νέα τους ελπίδα είναι η Ζωή Νικολάου Κωνσταντοπούλου, ισάξια θυγατέρα γνωστού πατρός. Ποντάρουν τώρα στην Κωνσταντοπούλου, που έχει ένα ιδιόκτητο κόμμα, το οποίο μόλις ξεπέρασε το όριο του 3% στις τελευταίες εκλογές. «Πλεύση Ελευθερίας» το ονομάζει σαρκαστικά και μ’ αυτό αρμενίζει στο αρχιπέλαγος της μικροπολιτικής. Επίσης η εν λόγω κυρία έχει διατελέσει Πρόεδρος της Βουλής στην πρώτη κυβέρνηση των Συριζανεξέλ. Και όπως όλοι θυμόμαστε χρησιμοποίησε με εξοργιστικά σαδιστικό τρόπο το αξίωμά της εκείνο.

9. Εδώ όμως το μεσήλικο πουλέν έχει ένα μείον (ένα, τρόπος του λέγειν). Δεν έχει κανένα πρόγραμμα, ενδεχομένως δε και καμία γνώση πέραν της τρομερής αναίδειας. Έκανε την προσπάθειά της, κι αντί να τρίζει τα δόντια, άρχισε να μοιράζει δεξιά κι αριστερά καρδούλες, σαν θηλυκός άγιος Βαλεντίνος. Προσπαθούσε να κοιτάζει μόνο «μπροστά», θέλοντας να ξεχάσουμε τι άφησε πίσω της. Ο πολύς κόσμος ξέχασε τα σαδιστικά καμώματά της, τα δε μίντια κάποιων ολιγαρχών ανακάλυψαν νέο πολιτικό αστέρι. Φυσικά δεν μπορεί κανείς να περιμένει πρόγραμμα από ένα κόμμα που η βασική στελέχωσή του είναι ο αρρεβωνιάρης Διαμαντής ή ο κωμικός Μπιμπίλας. Ένα κόμμα που δεν είχε καλύτερη πρόταση για ΠτΔ από τον …Μπαμπά της Αρχηγού. Ήδη η Αρχηγός, που απαιτεί κραυγάζοντας «Δικαιοσύνη», βρίσκεται κατηγορούμενη για ωμούς τραμπουκισμούς κατά δικαστών.

Στων Τεμπών την ολόμαυρη ράχη

10. Ήταν λοιπόν φανερό ότι το συγκεκριμένο μικρόκομμα στερείται εντελώς προγράμματος και θεματικής. Έστω και σε επίπεδο μαθητικής έκθεσης ιδεών. Ευλόγως λοιπόν παρέπαιε. Όμως κάποια στιγμή η Αρχηγός αναφώνησε. Εύρηκα! – Τι εύρηκες; την ρώτησαν όλοι οι περί αυτήν εναγώνια. – «ΤΕΜΠΗ» ήταν η μονολεκτική απάντηση. Έτσι αποφάσισε να βαδίσει ξυπόλητη στων Τεμπών την ολόμαυρη ράχη, βαφτίζοντας το πολύνεκρο δυστύχημα έγκλημα και τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη δολοφόνο. «Έγκλημα» ήταν λοιπόν το βασικό σύνθημα, «Μπάζωμα» το παρασύνθημα. Μπάζωμα ποιανού; Μα, του… εγκλήματος! Όπερ έδει δείξαι!

11. Οι χαροκόποι των Τεμπών είχαν ήδη κρίνει ότι αυτοί θα αποφασίσουν πότε θα δικαστεί η υπόθεση και από ποιους δικαστές. Και το καταστατικό του ΣτΚ, ήτοι του ιδιωτικού Συλλόγου της Καρυστιανού, στους σκοπούς του έχει όχι την δικαιοσύνη, αλλά να δικάσει τον Πρωθυπουργό, που χυδαιότατα αποκαλούν «δολοφόνο» ή «αρουραίο» (!). Σκοπός τους, σύμφωνα με το καταστατικό του «Συλλόγου Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών 28-2-2023», είναι «[η] ανάπτυξη πρωτοβουλιών αλλαγής του συνταγματικού και νομοθετικού πλαισίου για την ευθύνη πολιτικών προσώπων, πρωθυπουργών, υπουργών, υφυπουργών κλπ. προκειμένου να καταργηθούν πάσης φύσεως ασυλίες, ακαταδίωκτα και ατιμωρησίες, που προάγουν τη διαφθορά, η πάταξη της οποίας, ως κυρίαρχου αιτίου για το τραγικό συμβάν των Τεμπών, αυτονόητα αποτελεί προτεραιότητα του Συλλόγου μας». Αργότερα το «τραγικό συμβάν» θα βαφτιστεί «έγκλημα του Πρωθυπουργού».

Η εργαλειοποίηση του πολύνεκρου δυστυχήματος εφευρέθηκε ένα περίπου χρόνο μετά, σε μια φάση που η ανάκριση έβαινε προς την ολοκλήρωσή της. Το πένθος των ολίγων εξελίχθηκε σε μίσος και ταυτοχρόνως πανηγύρι, η θεμιτή πολιτική πίεση εξελίχθηκε σε τυχάρπαστο Κίνημα Ανατροπής της κυβέρνησης. Για τους ποταπούς σκοπούς τους χρησιμοποιούν αχρείους ή διαταραγμένους διακινητές τερατολογιών των σόσιαλ μίντια, και κάθε αθέμιτο μέσον, και προβάλλοντας κάθε παράλογη και αντιθεσμική εξωφρενική απαίτηση, γνωρίζοντας ότι καμιά κυβέρνηση αστικού κόμματος δεν θα μπορούσε να αντιδικεί με κάποιαν ή κάποιον που έχασε το παιδί του – και αδίστακτα ορισμένοι το εκμεταλλεύονται. Διοργανώνουν συναυλίες για να συγκεντρώσουν χρήματα, για ποιο σκοπό; Μα, για τα …έξοδα για τις μελλοντικές δίκες στην Ευρώπη (τις αξίες της οποίας απορρίπτουν), αφού είναι βέβαιο ότι καμία απόφαση κανενός ελληνικού δικαστηρίου δεν πρόκειται να τους ικανοποιήσει. Μήπως μέρος από αυτά τα χρήματα θα έπρεπε να διατεθούν για γίνει ένα επιβλητικό άγαλμα της «Μάνας των Τεμπών» ορατό πανταχόθεν;

Τις συνέπειες της εργαλειοποίησης, όχι όσον αφορά τις επιπτώσεις για τη χώρα σ’ αυτή την περίοδο παγκόσμιων ανακατατάξεων και κινδύνων, αλλά για τους σεμνά σιωπηλούς άτυχους γονείς και συγγενείς που έχασαν τους δικούς τους τις περιέγραψε ο μέχρι πρόσφατα δικηγόρος οικογένειας θύματος του δυστυχήματος, ο οποίος προφανώς έχει γνώση της δικογραφίας, Δημήτριος Κ. Γαλλής: «Όλη αυτή η ιστορία θα τρελάνει κόσμο και θα τρελάνει κυρίως τους συγγενείς. Όλη αυτή η ιστορία θα τρελάνει τους συγγενείς διότι τους εκτρέπει από τα πραγματικά δεδομένα της ιστορίας και τους παρασύρει σε σενάρια και ιστορίες και μυθοπλασίες. Και αυτοί οι άνθρωποι έχουν να διαχειριστούν μια τραγική κατάσταση και δεν μπορεί το μυαλό τους να ξεχαστεί ούτε για ένα λεπτό. Ανοίγεις το ραδιόφωνο, Τέμπη, ανοίγεις την τηλεόραση, Τέμπη, ανοίγεις το παράθυρο, πορεία για τα Τέμπη, πας για καφέ, Τέμπη. Θα τους τρελάνουνε με ιστορίες οι οποίες δεν έχουνε καμία απολύτως πραγματική βάση» (24.3.2025).

Συντονιστικό Κέντρο Ψευδών για τα Τέμπη

12. Το να πούμε ότι ο σκληρός πυρήνας του δήθεν κινήματος Δικαιοσύνης για τα Τέμπη δεν θέλει την αλήθεια, δεν θέλει τη δίκη είναι ηλίου φαεινότερον. Ακόμη και οι λιγότερο ευφυείς από τους συμπολίτες μας έχουν καταλάβει ότι το εν λόγω «κίνημα» απλώς θέλει να μετατρέψει τη δίκη σε μια επικερδή πολιτικά και οικονομικά επιχείρηση. Έτσι με διάφορες προφάσεις παρεμβάλλει ένα σωρό εμπόδια στην πρόοδο της διαδικασίας. Εδώ υπήρξε και μια μάλλον άστοχη παρέμβαση του Αρείου Πάγου, που ζήτησε από τις δικαστικές αρχές της Λάρισας να ερευνηθεί κάθε πτυχή της υπόθεσης, κάθε καταγγελία. Έτσι γίναμε μάρτυρες μιας σειράς απίθανων καταγγελιών που κινούνται από το απλό παράλογο έως το διεστραμμένο. Μέχρι και ως όργανα λαθρεμπορίου (της κυβέρνησης φυσικά) κατηγορήθηκαν οι νεκροί μηχανοδηγοί των μοιραίων συρμών. Πετάνε στον αέρα οτιδήποτε συλλάβει το αρρωστημένο μυαλό τους και καλούν τις Αρχές να αποδείξουν ότι αυτό δεν αληθεύει. Το καλό για την Αλήθεια και τη Δημοκρατία μας είναι ότι δεν υπάρχει συντονισμός μεταξύ τους, έτσι ώστε όλοι να λένε έστω τα ίδια ψέματα. Όλοι τους διεκδικούν τα πρωτεία στην υπερβολή και στη γηπεδοποίηση του δράματος. Θα μπορούσαν λοιπόν –μια ιδέα ρίχνουμε– να δημιουργήσουν ένα ΣΚΨΤ (Συντονιστικό Κέντρο Ψευδών για τα Τέμπη) ή κατ’ ευφημισμόν αυτό που προσπαθούν κάποιοι μωροφιλόδοξοι καθηγητές να προλάβουν την Κωνσταντοπούλου, να στήσουν μια «Επιτροπή Αλήθειας για τα Τέμπη». Η προεδρία ασφαλώς του ΣΚΨΤ θα έπρεπε να ανατεθεί σε μία από τις δύο προπετείς κυρίες Κ&Κ. Αλλά μάλλον εδώ θα αρχίσει το μαλλιοτράβηγμα διότι είναι ανέφικτη η οξυγονο-κόλληση παντοίων και ετερόκλητων επιδιώξεων. Πάντως, μάλλον η «Μάνα των Τεμπών» όπως φαίνεται από την σύνολη συμπεριφορά της δεν θεωρεί τον εαυτό της τίποτα λιγότερο από πολιτειακό παράγοντα. Οπότε η θέση πάει στην άλλη κυρία. (Που έχει και πείρα μάλιστα από παρόμοιες επιτροπές διαφόρων ξυπόλητων αγυρτών).

13. Η παραπομπή μιας παρωνυχίδας της υπόθεσης των Τεμπών σε προανακριτική επιτροπή της Βουλής έδωσε την ευκαιρία σε όλα τα μέλη αυτού του παρδαλού θιάσου να τρίβουν τα χέρια τους. Να τρίζουν δόντια και να ακονίζουν μαχαίρια. Το θέαμα κάμποσων μηνών ήταν εξασφαλισμένο. Όμως το ξεγύμνωμα αυτών των Χαροκόπων ήρθε εν μια νυκτί με τον αιφνιδιασμό τους από τον υφυπουργό Χρήστο Τριαντόπουλο. Ο οποίος ζήτησε την άμεση παραπομπή της υπόθεσης στις προδικασίες του Ειδικού Δικαστηρίου. Αυτοί όμως, όχι! Ήθελαν την προανακριτική για να την μετατρέψουν σε εξέδρα ποδοσφαιρικού γηπέδου Γ΄ κατηγορίας∙ κατά το έθος τους. Για να ζητούν καθημερινά να έρθει ως μάρτυρας / κατηγορούμενος ο Πρωθυπουργός. Ο οποίος θα πρέπει να θέσει και τα κινητά του τηλέφωνα στη διάθεση του κάθε κομπλεξικού και χυδαίου. Για να δούμε την ευτέλεια των κινήτρων τους, ας θυμηθούμε ότι στο όχι και τόσο απώτερο παρελθόν, τα αρμόδια «όργανα» του «Σύριζα» αποφάνθηκαν ότι η υπόθεση Τριαντόπουλου δεν άξιζε να απασχολήσει τη Βουλή.

Γίνεται Επιτροπή χωρίς Τηλεόραση;

14. Δηλαδή ο Χρ. Τριαντόπουλος τους πήρε την μπουκιά απ’ το στόμα. Όχι, κύριοι, τους είπε. Δεν θα γίνω εγώ μπαίγνιο στα αναίσχυντα σχέδιά σας. Δεν θα βυσσοδομείτε επί 3-4 μήνες εις βάρος μου. Δεν θα συμπράξω στο φτηνό σόου σας, που θα κάνει τη Βουλή αρένα. Εδώ ας προσθέσουμε ότι, όπως διδάσκει η ψυχολογία, στα συλλογικά όργανα αθροίζεται όχι η τυχόν υπάρχουσα ευφυΐα, αλλά η ανοησία των συμμετεχόντων. Τούτου δεδομένου, εδώ έχουμε ένα άθροισμα γελοιοτήτων. Ήταν λοιπόν έτοιμοι και έξυναν τα πολιτικώς φυρά κεφάλια τους μπας και κατεβάσουν κάποια ιδέα που θα δώσει τροφή στα πρωινάδικα. Έτσι το πρώτο που ζήτησαν ήταν η παρουσία της ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ στην Επιτροπή∙ που θα φρόντιζε για όλα τα περαιτέρω. Ήθελαν μάλιστα την TV παρούσα ακόμη και στις προκαταρκτικές / διαδικαστικές συζητήσεις. Και έμειναν άναυδοι όταν το αίτημά τους για TV Show απορρίφθηκε. Γι’ αυτό και προτίμησαν να αποχωρήσουν σκυλιασμένοι. Εδώ να παρατηρήσουμε και τούτο: Κάθε όργανο που εκδίδει μία κρίση, μια απόφαση, θα πρέπει να έχει κάποια ελάχιστα minima αντικειμενικότητας. Η εξέδρα της κραυγάζουσας αντιπολίτευσης έχει έστω και μία τρίχα απ’ αυτό το προαπαιτούμενο; Όπως είχε τονίσει σε αγόρευσή του ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στη Βουλή τον Φεβρουάριο του 2003: «Κύριε Πρόεδρε, ανήκω σε εκείνους οι οποίοι έζησαν τα πρόσφατα γεγονότα τα οποία όλοι γνωρίζουμε και είπα ότι τα έζησα και από τις δύο πλευρές και ως κατηγορών και ως κατηγορούμενος. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα, είναι πάρα πολύ απλό. Ο Βουλευτής δεν μπορεί να είναι δικαστής του πολιτικού του αντιπάλου. Είναι πέραν της ανθρώπινης φύσης. Ό,τι και αν κάνετε θα υποστηρίξει τον κομματικό σύντροφο και σε ορισμένες περιπτώσεις, ακραίες, πρέπει να ομολογήσω, θα επιχειρήσει να τιμωρήσει και μ’ αυτόν τον τρόπο τον κομματικό του αντίπαλο. Για τον τίμιο πολιτικό, η μόνη ασπίδα προστασίας, το είπα και θα το ξαναλέω όσο καιρό στέκομαι όρθιος, είναι η δικαιοσύνη, κύριε Πρόεδρε. Αυτό ισχύει σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη και μήκη. Πουθενά στον κόσμο δεν δικάζει ο πολιτικός τον πολιτικό του αντίπαλο. Τον δικάζει η δικαιοσύνη και ο Υπουργός υπόκειται στη δικαιοσύνη».

Το σόου υπέρτερο της δικαιοσύνης

15. Ας επιστρέψουμε όμως στον κ. Τριαντόπουλο. Είπε απλά: Τι θέλετε, κύριοι; Να με παραπέμψετε σε ανάκριση (εξ ού και ο όρος προανάκριση) για να διερευνηθεί η τυχόν διάπραξη του ήσσονος πλημμελήματος το οποίο μου αποδίδετε. Μάλιστα! Κι εγώ μαζί σας! Ομολογώ την ύπαρξη απλών «ενδείξεων» που μου αποδίδετε και ζητώ να κριθώ από τον φυσικό μου δικαστή. Γιατί; Διότι όχι εγώ, αλλά ΕΣΕΙΣ δεν θα σεβαστείτε την όποια απόφαση της Προανακριτικής, στην οποία το κόμμα μου έχει την πλειοψηφία. Επίσης: Και διότι αυτό θα επιταχύνει τη διαδικασία ανεύρεσης της αλήθειας για την οποία δήθεν κόπτεσθε. – Και ποιος σας είπε, κ. Τριαντόπουλε, ότι μπορείς να μας πάρεις το σόου μέσα από τα χέρια; – Μα, εσείς δεν λέγατε ότι αυτές οι υποθέσεις θα πρέπει να παραπέμπονται πάραυτα στον φυσικό τους δικαστή; – Ναι, βέβαια, οπωσδήποτε, χωρίς άλλο, ποιος αντιλέγει, μμμ,… αλλά, επιμένουμε, ποιος σας δίνει το δικαίωμα να μας στερήσετε το σόου; Ποιος σας είπε ότι –στον κόσμο των αξιών μας– η Δικαιοσύνη είναι έννοια υπέρτερη του Σόου;

16. Δημοσκοπική άνοδος Πλεύσης Ανελευθερίας: Εδώ μάλλον γίνεται ομαδικό δούλεμα των δημοσκόπων προς την Αρχηγό της Πλεύσης σε τρελή ανεξέλεγκτη πορεία, η οποία έχει πιστέψει ότι είναι η επόμενη πρωθυπουργός στην «Κυβέρνηση Λαρίσης». Μέχρι πότε όμως οι μαύροι καπνοί των Τεμπών θα φουσκώνουν τα πανιά της Ζωικής Πλεύσης; Μα εδώ πρόκειται για ένα αντισυστημικό κόμμα, λένε. Ποιος βρήκε αυτή την εξυπνάδα; Και πώς μπορεί αυτού του είδους τα μικροκόμματα να βαφτίζονται «αντισυστημικά» όταν ο βασικός τους στόχος είναι ο κρατικός κορβανάς; Κρατικοδίαιτος αντισυστημικός, σουρεαλιστικό ακούγεται.

Σύλλογος Ανατροπής Μητσοτάκη

17. Θέλουν λοιπόν η υπόθεση να πάει στη Δικαιοσύνη; Εδώ η απάντηση είναι ένα βροντερό ΟΧΙ. Διότι στη Δικαιοσύνη δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη, όπως δήλωσε πρόσφατα ο ανεπίδεκτος βελτίωσης αρχηγός του Πασόκ. Η πλευρά επίσης των Κ&Κ (Καρυστιανού και Κωνσταντοπούλου) έχει φερθεί τουλάχιστον βάναυσα σε αρμόδιους δικαστικούς λειτουργούς. Όσο για το μόρφωμα «Σύριζα», αυτό αναθυμάται τις ένδοξες μέρες της Δικαιοσύνης του τύπου Βασιλικής Θάνου, Παπαγγελόπουλου aka Ρασπούτιν και Ν. Παππά aka 13-0, αμετάκλητα καταδίκων υπουργών των Συριζανεξέλ οι δύο τελευταίοι. Τι «δικαιοσύνη» θέλουν λοιπόν; Θέλουν μια Δικαιοσύνη απλώς ως σύνθημα. Τίποτε άλλο. Θέλουν δε με κάθε τρόπο να διαρκέσει αυτό το απαράδεκτο καλαμπούρι όσο πιο πολύ γίνεται, αφού δεν έχουν καμία απολύτως πρόταση για τα πολλά και μεγάλα ανοιχτά ζητήματα και μέτωπα της χώρας. Γι’ αυτό και αντέδρασαν εμμανώς στη γενναία απόφαση του Χρ. Τριαντόπουλου να ζητήσει να κριθεί κατευθείαν από τη Δικαιοσύνη. «Μα, η Δικαιοσύνη είναι του Μητσοτάκη». Εξ ιδίων προφανώς κρίνουν. Ένα δείγμα της «Δικαιοσύνης» τους είναι εκείνο το ανεκδιήγητο θεατρικό δικαστήριο στο οποίο οι δυνάμεις της προοδευτικής (άλλως προϊούσας) Αντίδρασης «δίκασαν» τον Δημοκρατικό Πρόεδρο Κλίντον, που «τα χέρια του έσταζαν αίμα», σε μια παράσταση τύπου Καραγκιόζ μπερντέ. Αντιθέτως, το ψευδεπίγραφο «Κίνημα για τα Τέμπη» έχει τοξικά χαρακτηριστικά επικίνδυνα για τους θεσμούς και τη δημοκρατία. Οι καθοδηγητές του δεν θέλουν δικαιοσύνη. Δεν θέλουν δίκη, ενεργούν με κακόβουλη πρόθεση (actual malice). Έχουν άλλωστε αποφασίσει οι «λαϊκοί δικαστές» και χωρίς καμία διαδικασία ποιοι είναι ένοχοι. Αλίμονο αν οι συγγενείς οποιουδήποτε θύματος ατυχήματος ή ακόμη και εγκλήματος δίκαζαν αυτούς που έκριναν ενόχους. Εννοείται πως η έννοια διάκριση των εξουσιών είναι αδιανόητη στους εξ αυτών σταλινογενείς και λοιπούς συνοδοιπόρους, αλλά και στους χαροκόπους σκυλευτές. Τέτοια δικαιοσύνη θέλουν λοιπόν. Θέλουν μια Δικαιοσύνη που να δέχεται ότι ο πολυδολοφόνος Κουφοντίνας είναι «ιδεολόγος» (τάδε έφη ο επί Σύριζα Άρειος Πάγος, απόφ. 1001/2019).

Ο Κυριακοδρόμος και η Λύσσα

18. Από τον χορό των θεατρικά οδυρομένων δεν μπορούσε να λείπει βέβαια ένας ορθόδοξος συγγραφέας, opus magnum του οποίου είναι ένα βιβλιαράκι με τίτλο Κυριακοδρόμιο. Δημοσίευσε λοιπόν στην Καθημερινή της Κυριακής (17.3.2025) ένα άρθρο με τίτλο «Αντιγόνη και Κρέοντας» ή κάπως έτσι. Όπου Αντιγόνη είναι η Καρυστιανού και Κρέοντας ο Μητσοτάκης. Εδώ θα μπορούσαμε να τον κατηγορήσουμε ευθέως για έλλειψη φαντασίας ή/και θεατρικής παιδείας. Γιατί όταν έχεις στη διάθεσή σου ολόκληρο Οιδίποδα Τύραννο τι τον θέλεις τον Κρέοντα; Και αν η περίπτωση του Οιδίποδα δεν προσφέρεται αφού εκείνος ό,τι κακό διέπραξε ουσιαστικά το έπαθε, γιατί δεν παίρνει για παράδειγμα τον Ηρακλή Μαινόμενο; Ο οποίος σκότωσε τα ίδια του τα παιδιά; Θυμίζουμε ότι ο Ηρακλής είχε παντρευτεί τη Μεγάρα, κόρη του Κρέοντα! Στο έργο μάλιστα υπάρχει και μια δαιμόνισσα ονόματι Λύσσα. Δηλαδή ό,τι πρέπει για την περίπτωση του σχήματος του Κυριακοδρόμου μας.

Αθώος ο σταθμάρχης – Δολοφόνος ο Μητσοτάκης

19. Θα δεχθούν λοιπόν οι Χαροκόποι τις όποιες αποφάσεις των αρμοδίων δικαστών της υπόθεσης; ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ! Όλοι θυμόμαστε ότι από τις πρώτες ώρες της υπόθεσης η Κυβέρνηση έκανε λόγο για λάθη οφειλόμενα στον ανθρώπινου παράγοντα. Τι λένε επ’ αυτού οι ψευτο-Αγανακτισμένοι; «ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΣΤΑΘΜΑΡΧΗΣ»! Αν η κυβέρνηση έλεγε πως δεν φταίει ο σταθμάρχης, αυτοί θα έβγαιναν και θα έσκουζαν πως η Κυβέρνηση προσπαθεί να καλύψει τον δικό της άνθρωπο! Ήδη μέρα παρά μέρα διοργανώνουν και μία συγκέντρωση «για τα Τέμπη». Φυσικά το πράγμα μοιραίως τείνει προς εκφυλισμό. Το ερώτημα όμως είναι: Για πόσο θα δέχονται οι σιωπηλοί συγγενείς των θυμάτων, εκείνοι που πραγματικά πενθούν, να γίνεται το δυστύχημα εμπροσθοφυλακή των ομάδων τραμπούκων που εμφανίζονται σε κάθε συγκέντρωση;

20. Για να ερμηνεύσει κανείς το φαινόμενο των μονοθεματικών συγκεντρώσεων, χρήσιμο θα ήταν να (ξανα)μελετήσει το φιλοσοφικό δοκίμιο Μάζα και Εξουσία του Ελία Κανέττι. Εκεί θα βρει πολλά και ενδιαφέροντα. Λ.χ. ότι η «αυθόρμητη μάζα… εκεί που δημιουργείται, στον πραγματικό πυρήνα της, δεν είναι καθόλου αυθόρμητη όσο φαίνεται». Η μάζα είναι ένα ευκαιριακό φαινόμενο που προσπαθεί να ξεπεράσει τον φόβο της επαφής. Το κύριο χαρακτηριστικό της μάζας είναι η απουσία αρχηγού. Στην περίπτωσή μας έχουμε όχι απουσία, αλλά πολλότητα επίδοξων αρχηγών που διαγκωνίζονται ποιος θα βγάλει τις πιο στεντόρειες κραυγές. Έχει πει κάποιος πως αν θέλεις να σε ακούσουν κραύγαζε. Αν θέλεις να σε προσέξουν ψιθύριζε. Ετούτοι εδώ όχι απλώς φωνάζουν, αλλά κρώζουν σαν όρνεα πάνω από τη λεία τους. Επειδή λοιπόν όλοι οι ηγετίσκοι της πολύχρωμης κουρελούς της αντιπολίτευσης φαντάζονται μόνο τον εαυτό τους αρχηγό, η κατάσταση αυτή ισοδυναμεί με παντελή έλλειψη αρχηγού. Γι’ αυτό και τα μεγάλα πλήθη διαλύονται στην πρώτη τουφεκιά.

Ή κράτος δικαίου ή δικαστής στην πλατεία Συντάγματος

21. Και πώς διαγράφεται το μέλλον; Οι επαγγελματίες των Τεμπών, με τη στήριξη επιτήδειων ολιγαρχών, θα πράξουν το παν ώστε να μην προχωρήσει η δίκη. Οι μηνύσεις ή/και οι αιτήσεις εξαιρέσεως κατά δικαστών θα παίρνουν και θα δίνουν. Το αίτημά τους για δικαιοσύνη είναι κάλπικο. Η Δικαιοσύνη έχει χαρακτηρισθεί από παλιά ως οχυρό της Δημοκρατίας. Με όλα τα ελαττώματά του, καλύτερο θεσμό δεν έχουν οι Δυτικές Δημοκρατίες για την επίλυση τω διαφορών ή την τιμωρία των ενόχων. Συνεπώς το ηχηρό σύνθημα όλων ημών των δημοκρατών, όλων ημών που αποτελούμε τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού, θα πρέπει να είναι: Κάτω τα χέρια από το κράτος δικαίου, τυχοδιώκτες!

Και οι Γελοίοι ζητούν προσλήψεις… 

Διερχόμενος από την Βασ. Σοφίας στις 21 Μαρτίου είδα και φωτογράφισα μερικές δεκάδες διαδηλωτές για το «έγκλημα των Τεμπών» έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών. Ετούτοι με δυο πανώ ζητούσαν προσλήψεις/μονιμοποιήσεις σε κάποιο Δήμο. Αλλά είχαν και καμιά 30ριά πλακάτ με τη φωτογραφία του Πρωθυπουργού και το σύνθημα: «ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ. ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ». Ο «Δολοφόνος» όμως, πριν ανατραπεί, όφειλε να έχει ικανοποιήσει τα …δίκαια αιτήματά τους.

Πηγή: athensreviewofbooks.com

Το άρθρο Πατώντας επί πτωμάτων… Του Μανώλη Βασιλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η Καθηγήτρια, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το τελευταίο έτος Πρόεδρος του Ιδρύματος Ουράνη Χρύσα Μαλτέζου (1941-2025), απεβίωσε χθες. Η Χρύσα Μαλτέζου υπήρξε αγαπητή φίλη και συνεργάτις της Athens Review of Books από το 2012 οπότε προγραμματίσαμε και οργανώσαμε ένα μοναδικό αφιέρωμα σε έναν από τους μεγαλύτερους ιστορικούς του 20ού αιώνα, τον William Hardy McNeill (τχ. 38, Μάρτιος 2013). Όμως μας ένωσε μια ζεστή φιλία όταν εκείνη υπήρξε όπως και η ARB θύμα της μισαλλοδοξίας τής τότε κυβέρνησης που την είχε στοχοποιήσει ως διευθύντρια του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών Βενετίας (1998-2013). (Σχετικά με όσα υπέστη έγραψε και εξέδωσε το βιβλίο Η δική μου Βενετία ή Το χρονικό της δίωξης του Ινστιτούτου Βενετίας, το 2016). Όταν το παρέλαβε φρεσκοτυπωμένο μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι ήμουν ο πρώτος που ήθελε να δώσει αντίτυπό του. Είναι ένα από τα πνευματικά τιμαλφή στη βιβλιοθήκη μου. Την αποχαιρετώ με εκτίμηση και αγάπη.

Το τελευταίο έργο της είναι το Ύλη ιστορίας του βενετοκρατούμενου ελληνισμού, 13ος-18ος αι. Αναδημοσιεύουμε την κριτική παρουσίαση για αυτό το σημαντικό βιβλίο που έγραψε ο Καθηγητής Ιωάννης Πολέμης («Βενετία: μια άλλη πρωτεύουσα του Ελληνισμού», τχ. 147, Φεβρ. 2023).

Χρύσα Μαλτέζου, Ὕλη ἱστορίας τοῦ βενετοκρατούμενου ἑλληνισμοῦ, 13ος-18ος αἰ., Πανεπιστημιακές Ἐκδόσεις Κρήτης, Ἡράκλειο 2022, σελ. 259

Στη σύγχρονη Ελλάδα οι περισσότεροι συνηθίζουν να ταυτίζουν τους αιώνες που διήνυσε ο νέος ελληνισμός υπό ξένη κυριαρχία με την τουρκοκρατία, λησμονώντας ότι πριν καν εμφανιστούν οι Οθωμανοί στα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ένα μεγάλο μέρος του ελληνισμού, ιδιαίτερα του νησιωτικού, είχε περάσει ήδη στην εξουσία των δυτικών σταυροφόρων, η οποία, με διάφορες εναλλαγές φυσικά, διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του δεκάτου όγδοου αιώνα, ορισμένες περιοχές μάλιστα δεν γνώρισαν ποτέ την εξουσία των Τούρκων. Ήδη από τον δέκατο τρίτο αιώνα πάντως η Βενετία είχε καρπωθεί, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, το μεγαλύτερο μέρος των βυζαντινών εδαφών που κατέλαβαν οι Φράγκοι σταυροφόροι και συνέχισε να επεκτείνει την κυριαρχία της στον χώρο του Αιγαίου και της νοτιοανατολικής Μεσογείου μέχρι και τον δέκατο έβδομο αιώνα, καταφέρνοντας να αναχαιτίζει ενίοτε την τουρκική επιθετικότητα και να αντισταθμίζει τις απώλειές της (π.χ. Κρήτη) με νέες κατακτήσεις, έστω εφήμερες (π.χ. Πελοπόννησος). Δικαιολογημένα λοιπόν οι ειδικοί χαρακτηρίζουν την Βενετία δεύτερη πρωτεύουσα του ελληνισμού στους αιώνες της δουλείας, υπονοώντας φυσικά ότι πρώτη πρωτεύουσα ήταν πάντα η Κωνσταντινούπολη.

Το βιβλίο της ακαδημαϊκού, ομότιμης καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών και παλαιάς διευθύντριας του πάλαι ποτέ γεραρού Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας, που σήμερα αποπροσανατολισμένο από κακές πολιτικές επιλογές, παραπαίει, έχοντας χάσει τον επιστημονικό προσανατολισμό του, Χρύσας Μαλτέζου, έρχεται κατά την άποψή μου να καλύψει ένα σημαντικό κενό στην νεοελληνική ιστοριογραφία. Όχι επειδή μας έλειπαν οι εξειδικευμένες μελέτες που αναφέρονται στην Βενετοκρατία, κάθε άλλο. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε εδώ τα ονόματα του Μουστοξύδη, του Σάθα, του Μανούσακα και τόσων άλλων παλαιότερων ή σύγχρονων ερευνητών που αφιέρωσαν τη ζωή τους στη μελέτη της Βενετοκρατίας, δημοσιεύοντας πλήθος ανέκδοτων τεκμηρίων και διευκρινίζοντας πάρα πολλά ειδικά θέματα, χωρίς να δώσουν όμως ποτέ μια συνθετική επισκόπηση της εποχής, που θα χρησίμευε τόσο στον νέο σπουδαστή της ιστορίας, για να προσανατολισθεί στο αχανές αυτό αντικείμενο, αλλά και στον ειδικό ερευνητή, για να του προσφέρει μία σταθερή αφετηρία για την περαιτέρω προώθηση της έρευνάς του. Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει το βιβλίο της Μαλτέζου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ο τίτλος του είναι εμπνευσμένος από τον τίτλο που έδωσε στην Ιστορία του Νικηφόρου Βρυεννίου, έργο του δωδέκατου αιώνα, ο πρώτος εκδότης της, ο οποίος, αφορμώμενος από μια φράση του ίδιου του Βρυέννιου, τιτλοφόρησε το έργο αυτό, που παραδιδόταν στο μοναδικό χειρόγραφο που το διέσωσε ακέφαλο, Ύλη ιστορίας. Ίδιο τίτλο είχε χρησιμοποιήσει τον πέμπτο αιώνα για το δικό του ιστορικό έργο ο Ολυμπιόδωρος. Με κάποια μετριοφροσύνη η συγγραφέας χρησιμοποιεί αυτόν τον τίτλο για ένα εγχειρίδιο, στο οποίο επεξεργάζεται το πρωτογενές υλικό σε σημαντικό βαθμό και το καθιστά μια πλήρη και τεκμηριωμένη ιστορία. Αν και στηρίζεται στις πανεπιστημιακές σημειώσεις της συγγραφέως, το βιβλίο δεν έχει καμιά σχέση με τα πανεπιστημιακά συγγράμματα που κυκλοφορούν στην αγορά, για να καλύψουν τρέχουσες ανάγκες των φοιτητών. Είναι έργο αναφοράς, που θα αποτελέσει στο μέλλον πολύτιμο vade mecum για κάθε ερευνητή της Βενετοκρατίας και απαραίτητο οδηγό για κάθε φιλέρευνο αναγνώστη, το οποίο οπωσδήποτε ανοίγει νέους ορίζοντες στην έρευνα και προωθεί τη λύση των υπό συζήτηση ακόμη προβλημάτων σε σημαντικό βαθμό.

Άφιξη δουκικής πομπής στο Λίντο της Βενετίας την ημέρα της Αναλήψεως. Λεπτομέρεια από πίνακα που αποδίδεται στον Τζιρόλαμο Πιλόττι (17ος αιώνας), Βενετία, Μουσείο Κορρέρ. Παλαιότερα ο πίνακας είχε αποδοθεί στον ζωγράφο Αντώνιο Βασιλάκη.

Είναι αυτονόητο ότι η πρώτη ενότητα του βιβλίου καταγίνεται με θέματα περιοδολόγησης της ιστορίας της Βενετοκρατίας, η οποία δεν είναι τόσο εύκολη, εφόσον η βενετική κυριαρχία δεν είχε ούτε την ίδια χρονική αφετηρία σε όλα τα ελληνικά εδάφη ούτε την ίδια διάρκεια ούτε το ίδιο τέλος. Ακόμη κι ο τρόπος εξάρτησης από τη μητρόπολη διέφερε από περιοχή σε περιοχή, αφού πολλά νησιά ήταν υπό την εξουσία τοπικών δυναστειών, στις οποίες είχαν παραχωρηθεί τα νησιά αυτά από τις βενετικές αρχές και οι οποίες εξαρτώνταν μόνο έμμεσα από τη Γαληνοτάτη Πολιτεία. Είναι δύσκολο επίσης να προσδιορισθεί εν γένει η ακριβής φύση της βενετικής εξουσίας. Είναι η Βενετία αυτοκρατορία παραδοσιακής μορφής, βασίλειο, αποικιακού τύπου κράτος, ομοσπονδία υποτελών κρατιδίων, πριγκιπάτο ή κάτι άλλο; Πιο σημαντική όμως είναι η συνοπτική αλλά καίριας σημασίας εξέταση του θέματος των αλλαγών που διαπιστώνονται στο χρονικό συνεχές της βενετικής παρουσίας στον ελληνικό νησιωτικό χώρο, αλλά και η μελέτη της συμβολής της βενετικής κυριαρχίας στη διαμόρφωση της ιδιοπροσωπίας του νέου ελληνισμού, καθώς και της αλληλεπίδρασης του πολιτισμού των κατακτημένων με τον πολιτισμό των κατακτητών και της συνακόλουθης γνωριμίας των Ελλήνων με τα πνευματικά ρεύματα της δυτικής Ευρώπης (Αναγέννηση, Διαφωτισμό, κ.λπ.).

Στη δεύτερη ενότητα η ματιά της ιστορικού εστιάζεται στα αίτια και τις αρχές της παρουσίας της Βενετίας στον χώρο του Αιγαίου, αλλά και στις προβληματικές σχέσεις του νησιωτικού κράτους της βόρειας Ιταλίας με το Βυζάντιο, οι οποίες εύστοχα χαρακτηρίζονται σχέσεις αγάπης και μίσους. Παρακολουθούμε πώς η Βενετία, εκμεταλλευόμενη την προϊούσα εξασθένηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, κυριάρχησε στους εμπορικούς δρόμους της ανατολικής Μεσογείου ήδη από τον δωδέκατο αιώνα, εξασφαλίζοντας μία παρουσία κυρίαρχη στα βυζαντινά εδάφη, η οποία διευκόλυνε αργότερα την κατάκτηση της παρηκμασμένης αυτοκρατορίας. Βενετικές παροικίες εντός των συνόρων του ελεύθερου ακόμη βυζαντινού κράτους λειτουργούσαν ως εμπορικά κέντρα, αλλά και ως μέσα πολιτικής και οικονομικής διείσδυσης στον κορμό του Βυζαντίου, και απετέλεσαν το εφαλτήριο για την άσκηση ασφυκτικής πίεσης στους τελευταίους αυτοκράτορες πριν την άλωση του 1204, που αντικατοπτρίζεται στα συνεχώς νέα προνόμια που κατόρθωναν να εξασφαλίσουν από αυτούς οι Βενετοί. Με πλούσια επιλογή αποσπασμάτων από σύγχρονες πηγές που συμβάλλουν στη γλαφυρότητα της αφήγησης γίνεται αναφορά στα γεγονότα της τέταρτης σταυροφορίας και στη ληστρική διανομή των εδαφών της αυτοκρατορίας που αποτυπώθηκε και επικυρώθηκε εγγράφως με τη γνωστή Partitio terrarum imperii Romaniae, αλλά και στην αντίσταση των Ελλήνων στους Φράγκους κατακτητές, η οποία, ξεκινώντας από την εκκλησιαστική άρνηση των δυτικών δογμάτων και λειτουργικών πρακτικών στην ορθόδοξη Ανατολή, πολύ γρήγορα πήρε άλλες μορφές, πολιτικής και κοινωνικής αντίστασης πλέον, που αποκρυσταλλώθηκε στην ίδρυση των κρατών-επιγόνων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως το κράτος της Νίκαιας, το οποίο επωμίσθηκε και το κύριο βάρος του αγώνα για την ανασύσταση της χαμένης αυτοκρατορίας. Κύριος στόχος αρχικά ήταν η αποδυνάμωση της λεγόμενης λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης, ενός κακέκτυπου της παλαιάς αυτοκρατορίας, εξαρτώμενης απόλυτα από τις βουλήσεις της Βενετίας, η οποία εξασφάλισε και τη μερίδα του λέοντος από τη διανομή της λείας.

Στη διαμόρφωση του ελλαδικού χώρου μετά τη τέταρτη σταυροφορία είναι αφιερωμένη η τέταρτη ενότητα του βιβλίου. Η Βενετία κατάφερε σταδιακά να θέσει υπό τον έλεγχό της, αποσπώντας τις περιοχές αυτές από άλλους δυτικούς διεκδικητές, πολλά νησιά του Αιγαίου, τα νησιά του Ιονίου, την Εύβοια (από το 1383 ώς το 1470), την Κύπρο (από το 1489 ώς το 1570), την Θεσσαλονίκη (από το 1423 ώς το 1430), την Αθήνα (από το 1397 ώς το 1456), και φυσικά τα δύο διαμάντια στο στέμμα της, τον Μοριά (από το 1204 ώς το 1540 μερικές μόνο πόλεις, τη Μεθώνη, την Κορώνη, το Ναύπλιο, το Άργος, και τη Μονεμβασία, και από το 1685 ώς το 1715 ολόκληρη σχεδόν τη χερσόνησο), και την Κρήτη (από το 1204 τυπικά, μέχρι το 1669). Μερικές από τις περιοχές αυτές, όπως τα νησιά του Ιονίου, η Κύπρος, αλλά και η Κρήτη, είχαν αποσπασθεί από τη βυζαντινή επικράτεια ήδη πριν από την τέταρτη σταυροφορία. Μερικές πάλι για πολλά χρόνια υπάγονταν μόνο έμμεσα στη Βενετία (π.χ. το δουκάτο της Νάξου που ίδρυσε ο σταυροφόρος Μάρκος Σανούδος), ενώ για την επικυριαρχία τους η Βενετία ήταν υποχρεωμένη να ερίζει και με το εφήμερο λατινικό βασίλειο της Κωνσταντινουπόλεως και με το σταθερότερο και μακροβιότερο πριγκηπάτο της Αχαΐας, αλλά και με την ισχυρή εμπορική πόλη της Γένοβας, που είχε κι αυτή τα δικά της συμφέροντα στο Αιγαίο, καθώς και με μικρότερα τοπικά κρατίδια όπως εκείνο των Τόκκων στη δυτική Ελλάδα. Οι συγκρούσεις των Βενετών με τον τοπικό πληθυσμό, που προσπαθούσε να διατηρήσει τη θρησκευτική και εθνική του ταυτότητα ενάντια στις πιέσεις των κατακτητών, αλλά και οι παραχωρήσεις των τελευταίων (περιορισμένες συνήθως και εξασφαλισμένες με πολύ αγώνα και κόπο από τον ντόπιο πληθυσμό) διαμόρφωσαν ένα κλίμα έντασης και μάλλον δύσκολης συμβίωσης, το οποίο, ωστόσο, με το πέρασμα των χρόνων καρποφόρησε, ιδιαίτερα στην Κρήτη, και συνέβαλε αποφασιστικά στη δημιουργία ενός από τα πρώτα σημαντικά επιτεύγματα του νεοελληνικού πολιτισμού, της λογοτεχνίας της Κρητικής αναγέννησης (δέκατος έκτος και δέκατος έβδομος αιώνας). Τα αριστουργήματα της Κρητικής λογοτεχνίας, όπως ο Ερωτόκριτος, η Ερωφίλη και η Θυσία του Αβραάμ, δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξουν παρά μόνο στο κλίμα της πολιτισμικής ώσμωσης Ανατολής και Δύσης που είχε δημιουργηθεί στις βενετοκρατούμενες περιοχές.

Τελικά οι τουρκικές πιέσεις συρρίκνωσαν τις κτήσεις της Βενετίας στα ελληνικά εδάφη. Ο δέκατος όγδοος αιώνας είναι η περίοδος της ραγδαίας παρακμής της άλλοτε κραταιάς Γαληνοτάτης Πολιτείας του Αγίου Μάρκου, στην οποία, όταν αυτή καταλύθηκε από τον Ναπολέοντα το 1797, είχαν απομείνει από τα ελληνικά εδάφη μόνο τα νησιά του Ιονίου. Όμως η πολιτισμική επιρροή της Βενετίας στην πνευματική ζωή του νέου ελληνισμού εξακολούθησε να λειτουργεί για πολλά χρόνια ακόμη στα Επτάνησα, των οποίων οι καλλιεργημένοι άρχοντες και αστοί πεισματικά κρατούσαν τη δυτική κουλτούρα τους, την οποία όφειλαν στη Βενετία, σε πείσμα των καιρών. Ο Διονύσιος Σολωμός και ο Ανδρέας Κάλβος, που τόσο επηρεάστηκαν από την παραμονή τους στην Ιταλία, είναι δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Αξίζουν λοιπόν συγχαρητήρια στη συγγραφέα για το πόνημά της, που είναι διανθισμένο, όπως επιβάλλεται σε ένα έργο που απευθύνεται κυρίως στους ειδικούς, από δαψιλή χρήση αποσπασμάτων από έγγραφα κυρίως αλλά και άλλες πηγές. Μια μόνο παρατήρηση: θα ήταν καλό να υπήρχε και μια μετάφραση των εγγράφων. Δεν ξέρω αν μπορούν όλοι οι αναγνώστες του βιβλίου να καταλάβουν τα εύκολα έστω λατινικά των εγγράφων. Οι φοιτητές που θα το χρησιμοποιήσουν σίγουρα δεν μπορούν.

Πηγή: athensreviewofbooks.com

Το άρθρο Χρύσα Μαλτέζου… Του Μανώλη Βασιλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.