Martin Wolf Αρχεία - NewIdeas | Το κανάλι με άποψη https://newideas.gr/tag/martin-wolf/ Wed, 16 Jul 2025 09:47:20 +0000 el hourly 1 https://wordpress.org/?v=7.1 https://newideas.gr/wp-content/uploads/2020/08/cropped-newsideas_favicon-32x32.png Martin Wolf Αρχεία - NewIdeas | Το κανάλι με άποψη https://newideas.gr/tag/martin-wolf/ 32 32 179878351 Επιστροφή στους δασμούς, με Taco ή όχι… Του Martin Wolf https://newideas.gr/epistrofi-stoys-dasmoys-me-taco-i-ochi-toy-martin-wolf/ https://newideas.gr/epistrofi-stoys-dasmoys-me-taco-i-ochi-toy-martin-wolf/#respond Wed, 16 Jul 2025 09:47:20 +0000 https://newideas.gr/?p=89999 Του Martin Wolf Σαν το σκυλί με το κόκκαλο, ο Ντόναλντ Τραμπ επιστρέφει πάντα στους δασμούς. Τώρα προτείνει μια τροποποιημένη λίστα σε μια σειρά χωρών, συμπεριλαμβανομένων στενών συμμάχων και ορισμένων απελπιστικά φτωχών εθνών, που θα επιβληθεί την 1η Αυγούστου 2025. Θα τολμήσει για άλλη μια φορά; Ποιος ξέρει; Αλλά οι πιθανότητες να πετύχει, ή όντως […]

Το άρθρο Επιστροφή στους δασμούς, με Taco ή όχι… Του Martin Wolf εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> Του Martin Wolf

Σαν το σκυλί με το κόκκαλο, ο Ντόναλντ Τραμπ επιστρέφει πάντα στους δασμούς. Τώρα προτείνει μια τροποποιημένη λίστα σε μια σειρά χωρών, συμπεριλαμβανομένων στενών συμμάχων και ορισμένων απελπιστικά φτωχών εθνών, που θα επιβληθεί την 1η Αυγούστου 2025. Θα τολμήσει για άλλη μια φορά; Ποιος ξέρει; Αλλά οι πιθανότητες να πετύχει, ή όντως να μπορέσει, συμφωνίες που θα κατευνάσουν τον παράλογο μερκαντιλισμό του φαίνονται από μικρές έως ανύπαρκτες. Ένας παράλογος άνθρωπος είναι απρόβλεπτος. Ίσως αυτή τη φορά το εννοεί. Αν ναι, το ήδη υψηλό μέσο επίπεδο πραγματικών δασμών των ΗΠΑ της Μέι, ύψους 8,8%, θα κατέληγε πολύ υψηλότερο. Θα μπαίναμε σε έναν νέο κόσμο.

Ρίξτε μια ματιά σε μερικά μόνο από αυτά που προτείνονται: δασμοί 50% στις εισαγωγές από τη Βραζιλία, 40% στο Λάος και τη Μιανμάρ, 36% στην Ταϊλάνδη, 35% στο Μπαγκλαντές, 32% στην Ινδονησία, 30% στη Νότια Αφρική, τη Σρι Λάνκα και την ΕΕ, και 25% στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα. Οι προτεινόμενοι δασμοί εξακολουθούν να είναι αρκετά κοντά σε εκείνους που προτείνονται από την εξαιρετική φόρμουλα που πρότεινε τον Απρίλιο ο σύμβουλος του Τραμπ, Πίτερ Ναβάρο, στην οποία ο καθοριστικός παράγοντας είναι η αναλογία του διμερούς ελλείμματος των ΗΠΑ προς τις διμερείς εισαγωγές.

Δεν μπορεί να λέγεται πολύ συχνά ότι πρόκειται για ανόητη οικονομική θεωρία. Δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος για τον οποίο το διμερές εμπόριο θα πρέπει να ισορροπεί. Το γεγονός ότι δεν συμβαίνει αυτό σίγουρα δεν δείχνει ότι η χώρα με πλεόνασμα «απατά».

Επιπλέον, το συνολικό ισοζύγιο εμπορίου αγαθών, ή ακόμη και αγαθών και υπηρεσιών, δεν είναι ένα σύνολο ανεξάρτητα καθορισμένων διμερών ισοζυγίων. Είναι το προϊόν της αλληλεπίδρασης μεταξύ των καθαρών εισοδημάτων των συντελεστών παραγωγής, των κεφαλαιακών ροών και, πάνω απ’ όλα, των συνολικών εισοδημάτων και δαπανών. Είναι, επίσης, τρελό να πιστεύουμε ότι οι ΗΠΑ μπορούν να έχουν ένα τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα χωρίς να έχουν επίσης μεγάλα ελλείμματα στο εμπορικό ισοζύγιο και στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, τουλάχιστον εφόσον ο υπόλοιπος κόσμος είναι διατεθειμένος να τα χρηματοδοτήσει. Τι θα συμβεί εάν ή όταν ο κόσμος σταματήσει; Ένα οικονομικό χάος.

Εν τω μεταξύ, το παράλογο μωσαϊκό δασμών που προτείνεται τώρα θα προκαλούσε μεγάλη λανθασμένη κατανομή πόρων. Ένα από τα σημεία που το καθεστώς Τραμπ αδυνατεί να κατανοήσει είναι ότι οι δασμοί σε ορισμένα αγαθά αποτελούν φόρο στην παραγωγή άλλων. Οι υψηλοί δασμοί σε εισροές, όπως ο χάλυβας ή το αλουμίνιο, αποτελούν φόρο στους παραγωγούς των αγαθών που τα χρησιμοποιούν. Εάν οι τελευταίοι παράγουν υποκατάστατα εισαγωγών, οι δασμοί θα μπορούσαν τουλάχιστον εν μέρει να αντισταθμίσουν αυτό το κόστος. Αλλά εάν παράγουν εξαγώγιμα προϊόντα, δεν θα μπορούσαν. Έτσι, οι δασμοί του Τραμπ θα ωφελούσαν τα λιγότερο διεθνώς ανταγωνιστικά τμήματα της οικονομίας εις βάρος των πιο ανταγωνιστικών. Έχει αυτό νόημα; Προφανώς όχι.

Ακόμα χειρότερα, ολόκληρη η εστίαση στα αγαθά του παρελθόντος είναι γελοία. Αυτό που έχει σημασία είναι η ανταγωνιστικότητα στο μέλλον. Αυτό, λοιπόν, ισοδυναμεί οικονομικά με προσπάθειες αναδημιουργίας δεινοσαύρων. Όπως σημειώνουν ο David Autor του MIT και ο Gordon Hanson του Harvard , η πρόκληση για τις ΗΠΑ σήμερα είναι η άνοδος της Κίνας ως τεχνολογικής και επιστημονικής υπερδύναμης. Αν θέλουν να ανταποκριθούν, οι ΗΠΑ πρέπει να συνεργαστούν με τους συμμάχους τους, να αφιερώσουν πολύ περισσότερους πόρους στην επιστημονική έρευνα και να καλωσορίσουν ταλαντούχους μετανάστες – ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνει ο Τραμπ. «Να κάνουμε την Αμερική σπουδαία ξανά»; Δύσκολα. Οι αγορές αγνοούν αυτούς τους μακροπρόθεσμους κινδύνους για τις ΗΠΑ. Μπορεί να έχουν δίκιο. Αλλά μπορεί και όχι.

Αυτοί οι δασμοί δεν είναι απλώς ανόητοι. Είναι επίσης και κακοί. Επιτρέψτε μου να αναφέρω μόνο δύο παραδείγματα. Το πρώτο είναι ο προτεινόμενος δασμός 50% του Τραμπ στη Βραζιλία.

Όπως ο ίδιος έχει καταστήσει σαφές σε επιστολή του προς τον Πρόεδρο Λουίζ Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, αυτό γίνεται σε απάντηση στη δίκη του «μικρού εαυτού» του Τραμπ, Ζαΐρ Μπολσονάρο, για την προσπάθειά του να ανατρέψει τα αποτελέσματα των τελευταίων προεδρικών εκλογών. Σας φαίνεται οικείο αυτό; Όπως σημειώνει ο Πολ Κρούγκμαν , αυτό αποτελεί μέρος του «Προγράμματος Προστασίας Δικτάτορα» του Τραμπ. Πέρα από όλα τα άλλα, ο Τραμπ δεν έχει καμία νομική εξουσία να χρησιμοποιεί δασμούς για τον σκοπό αυτό.

Έπειτα, υπάρχουν οι βάναυσοι δασμοί στο Λάος. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, το Λάος είναι πολύ φτωχό, με πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ μόλις 11% των επιπέδων των ΗΠΑ. Το διμερές πλεόνασμα του με τις ΗΠΑ ήταν επίσης μόλις 0,8 δισεκατομμύρια δολάρια το 2024! Η ιδέα ότι μια υπερδύναμη θα έπρεπε καν να σκεφτεί να επιβάλει τιμωρητικούς δασμούς σε μια τέτοια χώρα είναι πέρα για πέρα ανόητη. Είναι απαράδεκτη. Αυτό που την κάνει ανεπανόρθωτα κακή είναι ότι, σύμφωνα με το CNN, «από το 1964 έως το 1973, οι ΗΠΑ έριξαν περισσότερους από 2 εκατομμύρια τόνους βομβών στο Λάος… Περισσότερες βόμβες έπεσαν στο Λάος κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ από ό,τι στη Γερμανία και την Ιαπωνία μαζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αυτό έκανε το Λάος – κατά κεφαλήν – την πιο βαριά βομβαρδισμένη χώρα στην ιστορία». Δεν ντρέπονται αυτοί οι άνθρωποι;

Αυτή η κυβέρνηση διευθύνεται, δηλώνει ο Λευκός Οίκος , από «τον καλύτερο εμπορικό διαπραγματευτή στην ιστορία», του οποίου «η στρατηγική έχει επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση των συστημικών ανισορροπιών στους δασμολογικούς μας συντελεστές που έχουν γείρει το πεδίο δράσης υπέρ των εμπορικών μας εταίρων εδώ και δεκαετίες». Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να είχαν επιτευχθεί συμφωνίες με σχεδόν 200 χώρες, ή ακόμα και 100, σε λίγους μήνες. Επιπλέον, πολλές από τις απαιτήσεις των ΗΠΑ – η ΕΕ να εγκαταλείψει, για παράδειγμα, τον φόρο προστιθέμενης αξίας – είναι γελοίες. Ο ΦΠΑ δεν αποτελεί στρέβλωση του εμπορίου: εφαρμόζεται σε όλα τα αγαθά ή τις υπηρεσίες που πωλούνται στις αγορές της ΕΕ, όπως θα έπρεπε, σύμφωνα με την αρχή του προορισμού. Πάνω απ ‘όλα, αυτοί οι δασμοί δεν θα εξάλειφαν ούτως ή άλλως τα εμπορικά ελλείμματα των ΗΠΑ.

Τι πρέπει λοιπόν να γίνει με αυτή την τρέλα; Πρώτον, θα πρέπει να ελπίζουμε ότι ο Τραμπ όντως θα υποκύψει ξανά και ξανά, αν και η αβεβαιότητα που θα δημιουργηθεί θα είναι δαπανηρή.

Δεύτερον, πρέπει να υπάρξουν αντίποινα – ιδανικά συντονισμένα αντίποινα – εναντίον των ΗΠΑ. Τρίτον, όλα τα μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου θα πρέπει να δηλώσουν ότι τυχόν εμπορικές παραχωρήσεις που θα γίνουν στις ΗΠΑ θα επεκταθούν και σε άλλα μέλη, σύμφωνα με την αρχή του «πλέον ευνοούμενου έθνους». Τέλος, τα άλλα μέλη θα πρέπει επίσης να τηρούν τις συμφωνίες τους μεταξύ τους. Οι ΗΠΑ έχουν γίνει αδίστακτες. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν χρειάζεται να ακολουθήσει.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Επιστροφή στους δασμούς, με Taco ή όχι… Του Martin Wolf εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> https://newideas.gr/epistrofi-stoys-dasmoys-me-taco-i-ochi-toy-martin-wolf/feed/ 0 89999 Wolf: Η επίθεση του Τραμπ στο παγκόσμιο δολάριο https://newideas.gr/wolf-i-epithesi-toy-tramp-sto-pagkosmio-dolario/ https://newideas.gr/wolf-i-epithesi-toy-tramp-sto-pagkosmio-dolario/#respond Fri, 23 May 2025 17:40:01 +0000 https://newideas.gr/?p=89283 Του Martin Wolf Μήπως αργοσβήνει η κυριαρχία του δολαρίου; Ο Ντόναλντ Τραμπ επιμένει ότι «αν χάσουμε το δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα … αυτό θα ισοδυναμούσε με το να χάσουμε έναν πόλεμο». Ωστόσο, αυτός ο ίδιος θα μπορούσε να είναι η αιτία μιας τέτοιας απώλειας. Η εμπιστοσύνη σε ένα ξένο νόμισμα εξαρτάται από την εμπιστοσύνη στην ευρωστία και τη ρευστότητά […]

Το άρθρο Wolf: Η επίθεση του Τραμπ στο παγκόσμιο δολάριο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> Του Martin Wolf

Μήπως αργοσβήνει η κυριαρχία του δολαρίου; Ο Ντόναλντ Τραμπ επιμένει ότι «αν χάσουμε το δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα … αυτό θα ισοδυναμούσε με το να χάσουμε έναν πόλεμο». Ωστόσο, αυτός ο ίδιος θα μπορούσε να είναι η αιτία μιας τέτοιας απώλειας.

Η εμπιστοσύνη σε ένα ξένο νόμισμα εξαρτάται από την εμπιστοσύνη στην ευρωστία και τη ρευστότητά του. Η εμπιστοσύνη στο δολάριο διαβρώνεται σιγά-σιγά εδώ και καιρό. Τώρα, υπό τον Τραμπ, οι ΗΠΑ έχουν γίνει ασταθείς, αδιάφορες, ακόμη και εχθρικές: γιατί να εμπιστευτεί κανείς μια χώρα που έχει εξαπολύσει εμπορικό πόλεμο εναντίον των συμμάχων της;

Ωστόσο, ενώ οι ξένοι μπορεί να επιθυμούν να διαφοροποιηθούν από το δολάριο, δεν έχουν κάποια συναρπαστική εναλλακτική λύση. Τι, λοιπόν, θα μπορούσε να αντικαταστήσει την ηγεμονία του δολαρίου -αν υπάρχει κάτι;

Το δολάριο υπήρξε το κορυφαίο νόμισμα στον κόσμο για έναν αιώνα. Ωστόσο, το ίδιο το δολάριο αντικατέστησε τη στερλίνα μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς η ισχύς και ο πλούτος του Ηνωμένου Βασιλείου μειώθηκαν.

Αντικειμενικά, οι ΗΠΑ δεν παρακμάζουν όπως παρήκμαζε το Ηνωμένο Βασίλειο εκείνη την εποχή: σύμφωνα με το ΔΝΤ, το μερίδιό τους στο ονομαστικό παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν 26% το 2024, έναντι 25% το 1980. Δεδομένης της ανόδου της οικονομίας της Κίνας κατά την περίοδο αυτή, αυτό είναι αξιοσημείωτο. Οι ΗΠΑ παραμένουν επίσης αιχμή της παγκόσμιας τεχνολογικής ανάπτυξης και η πρώτη στρατιωτική δύναμη.

Οι χρηματοπιστωτικές αγορές τους εξακολουθούν να είναι πολύ πιο βαθιές και πιο ρευστές. Επιπλέον, το δ’ τρίμηνο του περασμένου έτους, το 58% των παγκόσμιων αποθεμάτων ήταν σε δολάρια, έναντι του 71% το πρώτο τρίμηνο του 1999, αλλά πολύ μπροστά από το 20% του ευρώ. Σύμφωνα με την MacroMicro, το 81% της χρηματοδότησης του εμπορίου, το 48% των διεθνών ομολόγων και το 47% των διασυνοριακών τραπεζικών απαιτήσεων εξακολουθούν να είναι σε δολάρια.

Τι θα μπορούσε, λοιπόν, να πάει στραβά; Στο έργο του για το διεθνές σύστημα, ο Τσαρλς Κίντλμπεργκερ υποστήριξε ότι η σταθερότητα μιας ανοικτής παγκόσμιας οικονομίας εξαρτάται από την ύπαρξη μιας ηγεμονικής δύναμης που είναι πρόθυμη και ικανή να παρέχει βασικά δημόσια αγαθά: ανοικτές αγορές για το εμπόριο, ένα σταθερό χρήμα και έναν δανειστή έσχατης καταφυγής σε περίπτωση κρίσης.

Οι Βρετανοί παρείχαν και τα τρία μέχρι το 1914. Οι ΗΠΑ θα τα παρείχαν μετά το 1945. Αλλά σε αυτό το μεσοδιάστημα το Ηνωμένο Βασίλειο δεν μπορούσε – και οι ΗΠΑ δεν θα μπορούσαν – να παράσχουν αυτά τα αγαθά. Το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο.

Η εποχή της ηγεμονίας του δολαρίου έχει δει πολλά σοκ. Η μεταπολεμική ανάκαμψη της Ευρώπης και της Ιαπωνίας υπονόμευσε το σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών που συμφωνήθηκε στο Bretton Woods το 1944.

Το 1971, ο Ρίτσαρντ Νίξον, ο πρόεδρος που μοιάζει περισσότερο με τον Τραμπ, υποτίμησε το δολάριο. Αυτό, με τη σειρά του, οδήγησε σε υψηλό πληθωρισμό, ο οποίος τερματίστηκε μόλις τη δεκαετία του 1980. Οδήγησε επίσης σε κυμαινόμενες συναλλαγματικές ισοτιμίες και στη δημιουργία του ευρωπαϊκού μηχανισμού συναλλαγματικών ισοτιμιών και στη συνέχεια του ευρώ.

Ενώ οι οικονομολόγοι έτειναν να πιστεύουν ότι τα συναλλαγματικά αποθέματα θα έπαυαν να είναι σημαντικά σε έναν κόσμο κυμαινόμενων ισοτιμιών, μια πληθώρα χρηματοπιστωτικών και νομισματικών κρίσεων, κυρίως η ασιατική κρίση στα τέλη της δεκαετίας του 1990, έδειξε το αντίθετο. Τα δάνεια της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ αποδείχθηκαν επίσης διαρκούς σημασίας, ιδίως στη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008-09.

Οι όροι του Κίντλμπεργκερ, εν ολίγοις, εξακολουθούν να είναι επίκαιροι. Σχετικό είναι επίσης το ευρύτερο σημείο ότι οι εξωτερικές επιδράσεις του δικτύου υποστηρίζουν την εμφάνιση και τη βιωσιμότητα των κυρίαρχων παγκόσμιων νομισμάτων, δεδομένου ότι όλοι οι χρήστες επωφελούνται από τη χρήση του ίδιου νομίσματος με τους άλλους και θα συνεχίσουν να το κάνουν, αν μπορούν.

Τι γίνεται όμως αν ο ηγεμόνας χρησιμοποιήσει κάθε οικονομικό μέσο που μπορεί, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών κυρώσεων, για να πετύχει τον σκοπό του; Τι γίνεται αν ο ηγεμόνας απειλεί με εισβολές σε φιλικές χώρες και ενθαρρύνει εισβολές δεσποτών σε φιλικές χώρες; Τι γίνεται αν ο ηγεμόνας υπονομεύει τη δική του δημοσιονομική και νομισματική σταθερότητα και τα θεσμικά θεμέλια της οικονομικής του επιτυχίας; Τι γίνεται αν ο ηγέτης του είναι ένας αδίστακτος τραμπούκος;

Τότε τόσο οι χώρες, όσο και τα άτομα θα εξετάσουν εναλλακτικές λύσεις. Η δυσκολία έγκειται στο ότι, όσο μη ικανοποιητικός και αν είναι ο ηγεμόνας, οι εναλλακτικές λύσεις φαίνονται χειρότερες.

Το ρενμίνμπι μπορεί να είναι το καλύτερο νόμισμα για τις συναλλαγές με την Κίνα. Αλλά η Κίνα έχει capital controls και μη ρευστοποιήσιμες εγχώριες κεφαλαιαγορές. Αυτά, επιπλέον, αντανακλούν τη στρατηγική προτεραιότητα του κινεζικού κομμουνιστικού κόμματος, που είναι ο έλεγχος, τόσο ο οικονομικός όσο και ο πολιτικός. Η Κίνα φαίνεται αρκετά πιθανό να χρησιμοποιήσει και οικονομικό εξαναγκασμό. Έτσι, η Κίνα δεν μπορεί να προσφέρει τα ρευστά και ασφαλή περιουσιακά στοιχεία που ιστορικά παρείχαν οι ΗΠΑ.

Το ευρώ δεν πάσχει από αυτά τα μειονεκτήματα του ρενμίνμπι. Δεν θα μπορούσε λοιπόν να αντικαταστήσει το δολάριο, τουλάχιστον εν μέρει, όπως υποστηρίζει η Ελέν Ρέι του London Business School; Ναι, θα μπορούσε.

Αλλά και αυτό πάσχει από ελαττώματα. Η Ευρωζώνη είναι κατακερματισμένη, διότι δεν είναι μια πολιτική ένωση, αλλά μάλλον μια λέσχη κυρίαρχων κρατών. Αυτός ο πολιτικός κατακερματισμός φαίνεται επίσης στον χρηματοπιστωτικό και οικονομικό κατακερματισμό, ο οποίος περιορίζει την καινοτομία και την ανάπτυξη.

Πάνω απ’ όλα, η ΕΕ δεν είναι ηγεμονική δύναμη. Η απήχησή της μπορεί να ξεπερνάει εκείνη των ΗΠΑ στη χειρότερη σημερινή της κατάσταση, αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με τις ΗΠΑ στην καλύτερη κατάσταση.

Μένουμε λοιπόν με έναν ανταγωνισμό μεταξύ τριών εναλλακτικών λύσεων, ενώ κάποιες άλλες επιλογές – ένα παγκόσμιο νόμισμα ή ένας κόσμος βασισμένος στην κρυπτογράφηση – είναι σίγουρα αδιανόητες.

Η πρώτη επιλογή θα ήταν ο μετασχηματισμός της Κίνας ή της Ευρωζώνης και έτσι η ανάδειξη ενός από αυτούς ως εκδότη ενός ηγεμονικού νομίσματος.

Η δεύτερη θα ήταν ένας κόσμος με δύο ή τρία ανταγωνιστικά νομίσματα, το καθένα κυρίαρχο σε διαφορετικές περιοχές. Όμως τα φαινόμενα δικτύου θα δημιουργούσαν ασταθείς ισορροπίες σε έναν τέτοιο κόσμο, καθώς οι άνθρωποι θα έτρεχαν από το ένα νόμισμα στο άλλο. Αυτό θα έμοιαζε περισσότερο με τις δεκαετίες του 1920 και του 1930 παρά με οτιδήποτε άλλο έκτοτε. Το τρίτο θα ήταν η συνεχιζόμενη κυριαρχία του δολαρίου.

Τι είδους ηγεμονία του δολαρίου μπορεί να είναι αυτή; Ιδανικά, θα επανεμφανίζονταν οι αξιόπιστες ΗΠΑ. Αλλά αυτό είναι όλο και πιο απίθανο, δεδομένης της ζημιάς που προκαλείται τώρα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Στο βασίλειο των τυφλών, βασιλεύει ο μονόφθαλμος. Ομοίως, ακόμη και ένα ελαττωματικό κατεστημένο νόμισμα θα μπορούσε να συνεχίσει να κυβερνά τον νομισματικό κόσμο, δεδομένης της έλλειψης υποκατάστατων υψηλής ποιότητας. Στον Τραμπ θα άρεσε αυτός ο κόσμος. Στους περισσότερους από εμάς τους υπόλοιπους δεν θα άρεσε.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Wolf: Η επίθεση του Τραμπ στο παγκόσμιο δολάριο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> https://newideas.gr/wolf-i-epithesi-toy-tramp-sto-pagkosmio-dolario/feed/ 0 89283 Ο οικονομικός εθνικισμός των ΗΠΑ θα πληρωθεί ακριβά… Του Martin Wolf https://newideas.gr/o-oikonomikos-ethnikismos-ton-ipa-tha-plirothei-akriva-toy-martin-wolf/ https://newideas.gr/o-oikonomikos-ethnikismos-ton-ipa-tha-plirothei-akriva-toy-martin-wolf/#respond Tue, 11 Apr 2023 09:33:38 +0000 https://newideas.gr/?p=78835 Του Martin Wolf Ζούμε σε έναν διχαστικό κόσμο. Αυτοί οι διχασμοί έχουν πολλές επιπτώσεις. Αλλά οι σημαντικότερες από αυτές αφορούν το παγκόσμιο εμπόριο. Η επιβράδυνση του παγκόσμιου εμπορίου, η στροφή προς τον οικονομικό εθνικισμό και οι αυξανόμενες απαιτήσεις στη Δύση, και ιδίως στις ΗΠΑ, για την αποσύνδεση από την Κίνα, αναδιαμορφώνουν την παγκόσμια οικονομία. Μέχρι […]

Το άρθρο Ο οικονομικός εθνικισμός των ΗΠΑ θα πληρωθεί ακριβά… Του Martin Wolf εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> Του Martin Wolf

Ζούμε σε έναν διχαστικό κόσμο. Αυτοί οι διχασμοί έχουν πολλές επιπτώσεις. Αλλά οι σημαντικότερες από αυτές αφορούν το παγκόσμιο εμπόριο.

Η επιβράδυνση του παγκόσμιου εμπορίου, η στροφή προς τον οικονομικό εθνικισμό και οι αυξανόμενες απαιτήσεις στη Δύση, και ιδίως στις ΗΠΑ, για την αποσύνδεση από την Κίνα, αναδιαμορφώνουν την παγκόσμια οικονομία.

Μέχρι τώρα δεν είναι ξεκάθαρο το πόσο μακριά θα πάει αυτή η αποσύνδεση. Είναι ασαφές το πόσο μακριά θα πάει και ο εσωστρεφής παρεμβατισμός. Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο καμπής, με απρόβλεπτα και, κατά πάσα πιθανότατα, επιζήμια αποτελέσματα.

Όπως αναδεικνύει μια σημαντική πρόσφατη εργασία των Alan Wolff, Robert Lawrence και Gary Hufbauer από το Peterson Institute for International Economics, η έχθρα προς το εμπόριο που διακατέχει όλο και περισσότερο τις ΗΠΑ δημιουργεί τον κίνδυνο να αντιστραφούν εννέα δεκαετίες εξαιρετικά επιτυχημένης πολιτικής.

Από την καταστροφή του προστατευτισμού των αρχών της δεκαετίας του 1930, η ώθηση της αμερικανικής πολιτικής ήταν προς τη δημιουργία ενός ανοικτού συστήματος εμπορίου που διέπεται από κανόνες. Αυτές οι πολιτικές δημιούργησαν μια πιο ευημερούσα παγκόσμια οικονομία, που έγινε το θεμέλιο της δυτικής οικονομικής (και ως εκ τούτου και πολιτικής) επιτυχίας στον ψυχρό πόλεμο. Διευκόλυναν μια εκπληκτική μείωση της παγκόσμιας φτώχειας. Είναι το πιο σημαντικό διαπιστευτήριο για τον ισχυρισμό των ΗΠΑ πως υπήρξαν ένας καλός ηγεμόνας.

Σήμερα, ωστόσο, ο Donald Trump και ο Joe Biden, που διαφωνούν σχεδόν στα πάντα, συμφωνούν πως αυτό ήταν λάθος -μια εξαπάτηση του Αμερικανού εργαζόμενου. Επιπλέον, δεν είναι μόνο οι πολιτικές στα σύνορα που αλλάζουν. Οι ΗΠΑ ενστερνίζονται επίσης επιθετικές βιομηχανικές πολιτικές, με την υποστήριξη γενναιόδωρων επιδοτήσεων. Πίσω από αυτό και ενισχύοντάς το, βρίσκεται η μεγάλη σύγκρουση δυνάμεων με την Κίνα. Μπαίνουμε πράγματι σε έναν καινούριο κόσμο.

Δύο ευρείες εξηγήσεις μπορούν να δοθούν για αυτή τη θεμελιώδη αλλαγή στην αμερικανική πολιτική. Η μία είναι η απόρριψη του «νεοφιλελευθερισμού» -μιας υποτιμητικής ταμπέλας που μπήκε στις πολιτικές που είναι προσανατολισμένες στις αγορές. Αλλά, αντίθετα με τη διαδεδομένη άποψη, είναι αναληθές πως το φιλελεύθερο εμπόριο είναι ένας κυρίαρχος ή ακόμα και σημαντικός λόγος για τα προβλήματα των εργατικών τάξεων των δυτικών κοινωνιών.

Ο βασικός «οδηγός» της πτώσης της βιομηχανικής απασχόλησης ήταν η αύξηση της παραγωγικότητας. Μεταξύ του 2000 και του 2020, έξι εκατ. θέσεις εργασίας στον μεταποιητικό τομέα χάθηκαν στις ΗΠΑ, αλλά μόνο περίπου 1 εκατ. από αυτή την απώλεια (που πλέον έχει ξεπεραστεί) οφείλονταν στις εισαγωγές από την Κίνα. Η αποτυχία ήταν ότι δεν παρασχέθηκε «μαξιλάρι» σε αυτούς που έχασαν τη δουλειά τους και στις περιοχές στις οποίες ζούσαν, καθώς και ότι αγνοήθηκε η αυξανόμενη οικονομική ανισότητα.

Η άλλη εξήγηση είναι η άνοδος ενός ομότιμου ανταγωνιστή που λειτουργεί τόσο επιτυχημένα εντός της ανοικτής παγκόσμιας οικονομίας. Αυτό έχει συνδεθεί με την αυξανόμενη καχυποψία των ελεύθερων αγορών να δικαιολογήσουν την αποσύνδεση από την Κίνα, τον «επαναπατρισμό» ή το «friendshoring» των αλυσίδων προμήθειας, και τις παρεμβατικές και προστατευτικές εμπορικές και βιομηχανικές πολιτικές. Επιπλέον, αυτές οι νέες πολιτικές δεν απευθύνονται μόνο στην Κίνα. Οι πολιτικές «buy America» στοχεύουν τόσο τους φίλους όσο και τους εχθρούς.

Αυτή η στροφή στην πολιτική της ηγεμονικής δύναμης του κόσμου εγείρει τρία μεγάλα ερωτήματα. Πρώτον, θα λειτουργήσουν αυτές οι πολιτικές με τους δικούς τους όρους;

Υπάρχουν σοβαροί λόγοι να αμφιβάλλουμε γι’ αυτό. Ο Adam Posen του PIIE υποστήριξε πρόσφατα ότι η τρέχουσα αμερικανική προσέγγιση της «αυτο-διευθέτησης» θα αποδειχθεί αντιπαραγωγική, η αυτάρκεια είναι ανόητος στόχος, η ανταγωνιστική επιδότηση είναι ένα παιχνίδι αρνητικού αθροίσματος και η πολιτικοποίηση του εμπορίου είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε σπάταλα αποτελέσματα.

Επιπλέον, υποστηρίζει ότι η εστίαση στην παραγωγή είναι λανθασμένη -σημασία έχει η υιοθέτηση νέων τεχνολογιών. Και όχι λιγότερο σημαντικό, κατά τη λήψη αποφάσεων για τις πολιτικές τους, οι ΗΠΑ πρέπει να κατανοήσουν ότι δίνουν το παράδειγμα που θα ακολουθήσουν οι άλλοι. Οι παρεμβατιστές στο εξωτερικό θα αισθάνονται νομιμοποιημένοι, καθιστώντας την παγκόσμια οικονομία λιγότερο ανοικτή.

Δεύτερον, ποιος θα είναι ο αντίκτυπος αυτής της αλλαγής στην παγκόσμια οικονομία; Ο Eswar Prasad από το Cornell προειδοποιεί ότι «όλες οι χώρες, πλούσιες και φτωχές, μια μέρα θα μετανιώσουν για την εσωστρέφειά τους».

Προς επίρρωση, ένα νέο βιβλίο της Παγκόσμιας Τράπεζας τονίζει ότι οι μακροπρόθεσμες προοπτικές για την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη επιδεινώνονται. Ένας από τους λόγους για αυτό είναι η επιβράδυνση της ανάπτυξης του παγκόσμιου εμπορίου μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-09, η οποία επιδεινώθηκε από τα σοκ μετά την Covid και τον αυξανόμενο προστατευτισμό.

Μεταξύ άλλων, όπως σημειώνεται στο βιβλίο, το εμπόριο «είναι ένας από τους πρωταρχικούς διαύλους διάχυσης της νέας τεχνολογίας». Επιπλέον, θα πρέπει να σημειωθεί ότι ένας πιο προστατευτικός κόσμος θα είναι ένας κόσμος με χαμηλότερες ελαστικότητες προσφοράς και άρα μεγαλύτερη τάση για πληθωριστικά σοκ.

Τέλος, πώς θα περιοριστεί αυτή η στροφή σε έναν κόσμο συγκρούσεων μεγάλων δυνάμεων; Η προφανής και ορθολογική απάντηση είναι να υπάρξει ακριβής και σαφής καθορισμός των εξαιρέσεων από τους γενικούς κανόνες του φιλελεύθερου εμπορίου. Έτσι, όσον αφορά τις αλυσίδες εφοδιασμού και την τεχνολογία, οι ΗΠΑ και οι άλλες δυνάμεις θα πρέπει να ορίσουν πού ακριβώς πιστεύουν ότι η αγορά θα αποτύχει να τους παράσχει την ασφάλεια που χρειάζονται και να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους αναλόγως.

Θα πρέπει να υπάρχει συνεχής παρακολούθηση των σχετικών οικονομικών κινδύνων και των κινδύνων ασφαλείας και προσαρμογή των σχετικών πολιτικών. Ταυτόχρονα, ο παρεμβατισμός με γνώμονα την ασφάλεια θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο ακριβής και μη προστατευτικός, με σκοπό να συνεχίσουν να επωφελούνται από τις οικονομίες κλίμακας που παρέχει το διασυνοριακό εμπόριο.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι αυτό είναι αδύνατο και ότι η Κίνα και οι ΗΠΑ γίνονται όλο και πιο εσωστρεφείς. Τι θα πρέπει να επιδιώξουν να κάνουν οι άλλες χώρες; Μια απάντηση είναι η δημιουργία μιας συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου που θα βασίζεται στις αρχές του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, αλλά θα τις υπερβαίνει.

Ο πυρήνας μιας τέτοιας συμφωνίας υπάρχει: η Συνολική και Προοδευτική Συμφωνία για τη Δια-Ειρηνική Εταιρική Σχέση (CPTPP). Αυτή γεννήθηκε από τη Σύμπραξη Δια-Ειρηνικού, που δημιουργήθηκε από τον Barack Obama, για να αποκηρυχθεί από τον Trump.

Προσθέστε λοιπόν τον Ατλαντικό και τον Ινδικό ωκεανό. Αλλά αφήστε τις υπερδυνάμεις εκτός. Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να εξακολουθήσει να συνεργάζεται.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Ο οικονομικός εθνικισμός των ΗΠΑ θα πληρωθεί ακριβά… Του Martin Wolf εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> https://newideas.gr/o-oikonomikos-ethnikismos-ton-ipa-tha-plirothei-akriva-toy-martin-wolf/feed/ 0 78835 Tρεις κίνδυνοι και πέντε «λύσεις» για την παγκόσμια οικονομία… Του Martin Wolf https://newideas.gr/treis-kindynoi-kai-pente-lyseis-gia-tin-pagkosmia-oikonomia-toy-martin-wolf/ https://newideas.gr/treis-kindynoi-kai-pente-lyseis-gia-tin-pagkosmia-oikonomia-toy-martin-wolf/#respond Fri, 14 Oct 2022 14:58:03 +0000 https://newideas.gr/?p=74842 Του Martin Wolf Δεν ήταν οι γνώριμες οικονομικές δυνάμεις που προκάλεσαν τις αναταράξεις των τελευταίων ετών, αλλά η Covid και ο πόλεμος στην Ουκρανία. Αυτό μάς υπενθυμίζει πως οι πιο καταστροφικές δυνάμεις που γνωρίζουμε, είναι η αδιάφορη φύση και η μοχθηρή ανθρωπότητα. Στην τελευταία του έκθεση για τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας, το ΔΝΤ τονίζει […]

Το άρθρο Tρεις κίνδυνοι και πέντε «λύσεις» για την παγκόσμια οικονομία… Του Martin Wolf εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> Του Martin Wolf

Δεν ήταν οι γνώριμες οικονομικές δυνάμεις που προκάλεσαν τις αναταράξεις των τελευταίων ετών, αλλά η Covid και ο πόλεμος στην Ουκρανία. Αυτό μάς υπενθυμίζει πως οι πιο καταστροφικές δυνάμεις που γνωρίζουμε, είναι η αδιάφορη φύση και η μοχθηρή ανθρωπότητα.

Στην τελευταία του έκθεση για τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας, το ΔΝΤ τονίζει την «κρίση του κόστους διαβίωσης» και την οικονομική επιβράδυνση στην Κίνα. Ωστόσο, η αντίδραση πολιτικής στην Covid, η ανισόρροπη ανάκαμψη από την ασθένεια αυτή και ο πόλεμος του Βλάντιμιρ Πούτιν προκάλεσαν το πρώτο, ενώ η αντίδραση της Κίνας στην Covid προκάλεσε το δεύτερο. Οι αρρώστιες και ο πόλεμος έχουν πράγματι κλονίσει τον κόσμο μας.

Αυτές οι τεράστιες εκπλήξεις μάς έχουν επίσης υπενθυμίσει πως είναι αδύνατον να προβλέψεις την οικονομία. Συχνά είναι πιο διαφωτιστική η εξέταση του πώς εξελίσσονται οι προβλέψεις. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί κανείς να συνοψίσει τις αλλαγές από τις προηγούμενες προβλέψεις πολύ απλά: «Σχεδόν ό,τι μπορούσε να πάει στραβά, πήγε στραβά». Στη γλώσσα του ΔΝΤ, οι «πτωτικοί κίνδυνοι» υλοποιήθηκαν.

Ποιοι ήταν αυτοί οι πτωτικοί κίνδυνοι;

Πρώτον, ο πληθωρισμός είναι ισχυρότερος και πολύ πιο επίμονος απ’ όσο αναμενόταν προηγουμένως: όπως σημειώνεται στο WEO, «ο παγκόσμιος δομικός πληθωρισμός, εξαιρώντας τις τιμές τροφίμων και ενέργειας, αναμένεται να είναι στο 6,6% το δ’ τρίμηνο σε σχέση με το περυσινό δ’ τρίμηνο» φέτος. Ως αποτέλεσμα, υπάρχει έντονη σύσφιξη της νομισματικής πολιτικής.

Δεύτερον, η οικονομική επίπτωση του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία ήταν μεγαλύτερη απ’ όσο φοβόμασταν πριν από έξι μήνες. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Ευρώπη, μετά τις δραματικές μειώσεις των ρωσικών εξαγωγών αερίου.

Τέλος, η Covid μπορεί ακόμα να προκαλέσει χάος, τουλάχιστον σε χώρες οι πολιτικές των οποίων δεν έχουν αναπτυχθεί με λογική, όπως στην Κίνα, και πιθανότατα και στην Αφρική, όπου ο ρυθμός του εμβολιασμού είναι ανησυχητικά χαμηλός.

Ένα αποτέλεσμα αυτού του συνδυασμού γεγονότων είναι πως οι ΗΠΑ έχουν την ίδια ώρα δει μια έντονη νομισματική σύσφιξη, επειδή ο πληθωρισμός ήταν τόσο δυνατός, ωστόσο βρίσκονται σε πολύ καλύτερη οικονομική κατάσταση απ’ ό,τι η Ευρώπη ή η Κίνα. Αυτό, συν τη συνηθισμένη επίπτωση «ασφαλούς καταφυγίου» σε προβληματικούς καιρούς, έχει προκαλέσει μια απότομη ανατίμηση του δολαρίου. Αυτό είναι δυνητικά καταστροφικό για δανειολήπτες με μεγάλο παθητικό σε δολάρια. Μπορεί να μην υπάρξει μια γενική κρίση χρέους. Αλλά οι κρίσεις χρέους σε ευάλωτες χώρες είναι βέβαιες.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν μια περαιτέρω υποβάθμιση των προβλέψεων. Ούτε μια πτώση στην παγκόσμια παραγωγή ούτε μια πτώση στην παγκόσμια παραγωγή κατά κεφαλήν είναι η βασική πρόβλεψη του Ταμείου. Αλλά μια συρρίκνωση του πραγματικού ΑΕΠ που θα διαρκέσει για τουλάχιστον δύο συνεχόμενα τρίμηνα αναμένεται κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του 2022-2023 σε οικονομίες που αντιπροσωπεύουν πάνω από το ένα τρίτο του παγκόσμιου ΑΕΠ. Ως αποτέλεσμα, αυτά τα σοκ θα επιφέρουν περαιτέρω απώλειες στην παγκόσμια παραγωγή σε σχέση με τις προ του 2020 προβλέψεις.

Επιπλέον, οι κίνδυνοι εξακολουθούν να είναι πτωτικοί. Σε αυτούς περιλαμβάνονται: μια επιδείνωση της επίπτωσης του πολέμου· μια επανεμφάνιση της Covid ή κάποια άλλη πανδημία· μια νομισματική πολιτική που είναι υπερβολικά δυνατή, προκαλώντας βαθύτερη ύφεση, ή μια πολιτική υπερβολική αδύναμη, που επιτρέπει τον επίμονα υψηλό πληθωρισμό· μια τεράστια κατάρρευση της αγοράς ακινήτων στην Κίνα· μεγαλύτερες αποκλίσεις πολιτικής μεταξύ των οικονομιών υψηλού εισοδήματος, προκαλώντας ακόμα περισσότερες χρηματοοικονομικές πιέσεις· ευρείες κρίσεις χρέους σε αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες οικονομίες· και μια περαιτέρω διάσπαση της συνεργασίας των ισχυρών χωρών. Αυτό το τελευταίο θα κατακερμάτιζε περαιτέρω την παγκόσμια οικονομία και θα καθιστούσε αδύνατη οποιαδήποτε κοινή προσέγγιση σε μια ευρεία γκάμα παγκόσμιων προκλήσεων, από το χρέος μέχρι το κλίμα.

Ο πόλεμος της Ρωσίας ξεφεύγει της κανονικής πολιτικής. Οι κυρώσεις έχουν δοκιμαστεί αλλά -προβλεπόμενο- δεν έχουν αλλάξει την πορεία του, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Η κινεζική πολιτική κατά της Covid επίσης βρίσκεται πέραν του πεδίου της παγκόσμιας δράσης. Μπορεί να υποθέσει κανείς πως κάποια στιγμή θα αλλάξει. Το πότε και πώς όμως παραμένουν μυστήριο.

Άρα, τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει;

Πρώτον, πρέπει να καταπολεμηθεί ο πληθωρισμός. Όπως το θέτει το ΔΝΤ, «το να υποκύψουμε στις πιέσεις για επιβράδυνση του ρυθμού σύσφιξης απλώς θα υπονομεύσει την αξιοπιστία, θα επιτρέψει την άνοδο των προσδοκιών για τον πληθωρισμό και θα καταστήσει αναγκαίες πιο επιθετικές και επώδυνες δράσεις πολιτικής αργότερα. Με την αντιστροφή της πορείας τους, οι υπεύθυνοι χάραξης νομισματικής πολιτικής θα προσφέρουν μόνο τον πόνο της σύσφιξης, χωρίς κανένα από τα οφέλη». Οι προσδοκίες έχουν παραμείνει αγκυλωμένες επειδή οι άνθρωποι εμπιστεύονται τις κεντρικές τράπεζες να κάνουν αυτό που υποτίθεται ότι πρέπει να κάνουν. Πρέπει να το κάνουν.

Δεύτερον, να υπάρξει συντονισμός της δημοσιονομικής και της νομισματικής πολιτικής. Αυτό είναι απόλυτα συμβατό με την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας. Δεν έχει νόημα οι δύο αυτές πτυχές της μακροοικονομικής πολιτικής να αντιμάχονται η μία την άλλη.

Τρίτον, να προστατευθούν οι ευάλωτοι. Η κρίση του «κόστους διαβίωσης» είναι η χειρότερη δυνατή στιγμή για να περικοπούν οι δαπάνες για τους πιο αδύναμους. Το ταμείο αντιτίθεται στα ανώτατα όρια τιμών στην ενέργεια. Διαφωνώ. Αλλά πρέπει να στοχεύουν στην αποκοπή των ακραίων μεταβολών των τιμών και να είναι δημοσιονομικά ανεκτές.

Τέταρτον, να αναπτυχθεί ένα καλύτερο πλαίσιο για την αντιμετώπιση της δυσπραγίας χρέους. Ιδιαίτερα σημαντική από την άποψη αυτή είναι η στενή συνεργασία μεταξύ της Κίνας και της Δύσης. Οι συστημικές χρηματοπιστωτικές κρίσεις είναι ένας άλλος κίνδυνος: τα πλαίσια πρέπει να είναι ολοκληρωμένα.

Πέμπτον, να αναγνωριστεί ότι η διαχείριση της παγκόσμιας οικονομίας απαιτεί συνεργασία. Ένα προφανές παράδειγμα είναι ο πόλεμος του Πούτιν. Είναι αδύνατο να πείσουμε την Κίνα ότι αυτή η καταστροφή μπορεί να απειλήσει και τα δικά της συμφέροντα;

Τέλος, υπάρχει η μεγαλύτερη πρόκληση: το κλίμα. Το ΔΝΤ παρέχει μια ενθαρρυντική ανάλυση αυτής της μεγαλύτερης από τις συλλογικές προκλήσεις, επισημαίνοντας ότι το οικονομικό κόστος της άμεσης και αποφασιστικής δράσης για τη μείωση των εκπομπών είναι μικρό, ιδίως αν συγκριθεί με τα οφέλη. Ωστόσο, είναι ήδη απελπιστικά αργά. Το τι θα κάνουμε (ή, το πιθανότερο, το τι δεν θα κάνουμε) για τις εκπομπές την επόμενη δεκαετία μπορεί να καθορίσει το μέλλον αυτού του πλανήτη ως σπίτι για το δικό μας και για άλλα είδη.

Δεν πρέπει να αφήσουμε το επείγον της κατάστασης να εμποδίσει τη δράση για το σημαντικό της κατάστασης. Ούτε θα πρέπει να αφήσουμε τις διαφορές μας να μας εμποδίσουν να συμφωνήσουμε σε αυτό που πρέπει να κάνουμε. Στην περιβαλλοντική κρίση, οι φυσικές δυνάμεις συνδυάζονται με την ανθρώπινη ανοησία. Πρόκειται για μια τρομερή συμμαχία.

Πρέπει να την τερματίσουμε.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Tρεις κίνδυνοι και πέντε «λύσεις» για την παγκόσμια οικονομία… Του Martin Wolf εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> https://newideas.gr/treis-kindynoi-kai-pente-lyseis-gia-tin-pagkosmia-oikonomia-toy-martin-wolf/feed/ 0 74842 H παγκοσμιοποίηση δεν πεθαίνει, αλλάζει… Του Martin Wolf https://newideas.gr/h-pagkosmiopoiisi-den-pethainei-allazei-toy-martin-wolf/ https://newideas.gr/h-pagkosmiopoiisi-den-pethainei-allazei-toy-martin-wolf/#respond Mon, 19 Sep 2022 09:26:04 +0000 https://newideas.gr/?p=74079 Του Martin Wolf Ποιο είναι το μέλλον της παγκοσμιοποίησης; Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα της εποχής μας. Τον Ιούνιο, υποστήριξα, σε αντίθεση με την ολοένα και πιο διαδεδομένη άποψη, ότι «η παγκοσμιοποίηση δεν έχει πεθάνει. Μπορεί καν να μην πεθαίνει. Αλλά αλλάζει». Μεταξύ των πιο σημαντικών τρόπων με τους οποίους αλλάζει, είναι η ανάπτυξη […]

Το άρθρο H παγκοσμιοποίηση δεν πεθαίνει, αλλάζει… Του Martin Wolf εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> Του Martin Wolf

Ποιο είναι το μέλλον της παγκοσμιοποίησης; Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα της εποχής μας. Τον Ιούνιο, υποστήριξα, σε αντίθεση με την ολοένα και πιο διαδεδομένη άποψη, ότι «η παγκοσμιοποίηση δεν έχει πεθάνει. Μπορεί καν να μην πεθαίνει. Αλλά αλλάζει».

Μεταξύ των πιο σημαντικών τρόπων με τους οποίους αλλάζει, είναι η ανάπτυξη των υπηρεσιών που παρέχονται εξ αποστάσεως.

Από τη βιομηχανική επανάσταση, υποστηρίζει ο Ρίτσαρντ Μπάλντουϊν στο βιβλίο του «Η Μεγάλη Σύγκλιση» έχουμε δει τρία κύματα ευκαιριών για εμπόριο. Πρώτον, η εκβιομηχάνιση και η επανάσταση στις μεταφορές δημιούργησαν ευκαιρίες για το εμπόριο αγαθών. Πιο πρόσφατα, οι νέες τεχνολογίες πληροφοριών επέτρεψαν το «εμπόριο σε εργοστάσια»: έγινε κερδοφόρο να μεταφερθούν ολόκληρα εργοστάσια εκεί όπου η εργασία ήταν φθηνή. Σήμερα, ωστόσο, το ευρυζωνικό διαδίκτυο επιτρέπει το «εμπόριο σε γραφεία»: αν κάποιος μπορεί να εργαστεί για τον εργοδότη του από το σπίτι, μπορεί να το κάνει και κάποιος στην Ινδία.

Επιπλέον, μια σημαντική διαφορά μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου κύματος, που χρειάζεται κίνηση αντικειμένων, και του τρίτου, που μετακινεί πληροφορίες εικονικά, είναι ότι τα εμπόδια στο φυσικό εμπόριο είναι πολύ πιο εύκολο να επιβληθούν από αυτά στο εικονικό εμπόριο. Δεν είναι αδύνατο να επιβληθεί το δεύτερο, όπως δείχνει η Κίνα. Θέλει όμως μεγάλη προσπάθεια.

Όπως υποστηρίζει ο Μπάλντουϊν σε τέσσερα πρόσφατα ιστολόγια, αυτό το αναλυτικό πλαίσιο μας επιτρέπει να δούμε το μέλλον του εμπορίου με διαφορετικό πρίσμα από αυτό που είναι τώρα της μόδας. Συγκεκριμένα, αυτό που αποκαλεί «τεμπέλικη» άποψη για την ιστορία της παγκοσμιοποίησης και του εμπορίου είναι παραπλανητική σε πολλές διαστάσεις. Ποια είναι λοιπόν αυτή η άποψη; Είναι ότι μετά από περίπου δύο δεκαετίες πολύ γρήγορης ανάπτυξης, το παγκόσμιο εμπόριο αγαθών κορυφώθηκε το 2008, κάτω από το θανάσιμο πλήγμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, καθώς ο κόσμος απομακρύνθηκε από το εμπόριο.

Αυτή η άποψη τόσο για το τι συνέβη όσο και για το γιατί είναι παραπλανητική.

Πρώτον, o λόγος του εμπορίου προς το ΑΕΠ του δεύτερου μεγαλύτερου εμπόρου αγαθών στον κόσμο, της Κίνας, κορυφώθηκε πραγματικά πριν από το 2008 (το 2006). Ο λόγος του εμπορίου προς το ΑΕΠ του τρίτου και του τέταρτου μεγαλύτερου εμπόρου αγαθών, των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας, κορυφώθηκαν μετά το 2008 (το 2011 και το 2014). Ο λόγος του μεγαλύτερου εμπόρου, της ΕΕ, δεν έχει κορυφωθεί, αν και έχει μείνει στάσιμος.

Δεύτερον, η μεγαλύτερη πτώση του λόγου του εμπορίου σημειώνεται στην Κίνα. Αλλά αυτό δεν αντανακλά προστατευτισμό στο εξωτερικό ή μια σκόπιμη απομάκρυνση από το εμπόριο από την ίδια την Κίνα. Η Κίνα έχει απλώς ομαλοποιήσει την εξάρτηση από το εμπόριο σε σχέση με το οικονομικό της μέγεθος.

Τρίτον, σε όρους χρήματος, η μεγαλύτερη αιτία της πτώσης του λόγου του εμπορίου ήταν η πτώση της τιμής των εμπορευμάτων και όχι η μείωση του όγκου των συναλλαγών. Αυτή η πτώση των τιμών αντιπροσώπευε τις 5,7 ποσοστιαίες μονάδες από τη μείωση κατά 9,1 ποσοστιαίες μονάδες του λόγου του εμπορίου αγαθών προς το παγκόσμιο ΑΕΠ μεταξύ 2008 και 2020.

Τέλος, υπάρχουν όντως στοιχεία ότι περιορίζονται οι διασυνοριακές αλυσίδων εφοδιασμού, αλλά το σημείο καμπής φαίνεται να είναι το 2013, μετά την οικονομική κρίση, αλλά πριν από την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Μια κύρια εξήγηση είναι η μετατόπιση των αλυσίδων εφοδιασμού στο εσωτερικό των νέων προμηθευτών, ιδίως της Κίνας, του κυρίαρχου προμηθευτή. Αντί να συναρμολογεί εισαγόμενα ενδιάμεσα προϊόντα, η Κίνα τα παράγει τώρα η ίδια.

Συνολικά, υπάρχουν απολύτως φυσικές εξηγήσεις για την πτώση του λόγου του παγκόσμιου εμπορίου αγαθών προς το ΑΕΠ. Αλλά η επιβράδυνση στην ανάπτυξη διεθνών εφοδιαστικών αλυσίδων είναι πραγματική. Μεταξύ άλλων λόγων, πολλές από αυτές τις αλυσίδες έχουν πλέον μετατοπιστεί στο εσωτερικό της Κίνας.

Οι υπηρεσίες είναι μια διαφορετική ιστορία. Ο λόγος του εμπορίου υπηρεσιών προς το ΑΕΠ, αν και πολύ χαμηλότερος από ό,τι για τα αγαθά, συνέχισε να αυξάνεται. Οι υπηρεσίες είναι μια πολύ ετερογενής ομάδα δραστηριοτήτων, ορισμένες από τις οποίες απαιτούν μετακίνηση ανθρώπων (τουρισμός, για παράδειγμα).

Ωστόσο, οι δραστηριότητες στην εξαιρετικά δυναμική κατηγορία των «λοιπών εμπορικών υπηρεσιών» (OCS) μπορούν, σε μεγάλο βαθμό, να παρέχονται ψηφιακά. Αυτές περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων. Η ανάπτυξη του εμπορίου OCS είναι επίσης εξαιρετικά δυναμική: μεταξύ 1990 και 2020, το εμπόριο αγαθών πενταπλασιάστηκε ενώ το OCS πολλαπλασιάστηκε 11 φορές.

Ένα κρίσιμο σημείο είναι ότι η επέκταση του εμπορίου τέτοιων υπηρεσιών έχει εξαρτηθεί ελάχιστα από τις εμπορικές συμφωνίες. Η ρύθμιση των δραστηριοτήτων παροχής υπηρεσιών επικεντρώνεται στις τελικές υπηρεσίες και όχι στις ενδιάμεσες. Υπάρχουν, για παράδειγμα, αυστηροί κανόνες για την πώληση λογιστικών υπηρεσιών στις ΗΠΑ. Ωστόσο, υπάρχουν λίγοι κανόνες σχετικά με τα προσόντα των εργαζομένων που κάνουν τη γραφειοκρατία πίσω από την παροχή τέτοιων υπηρεσιών.

Έτσι, «ένας λογιστής στις ΗΠΑ μπορεί να προσλάβει σχεδόν οποιονδήποτε για να υπολογίσει τα έξοδα ταξιδιού ενός πελάτη και να τα αντιστοιχίσει με αποδείξεις εξόδων». Παραδείγματα επαγγελμάτων που παρέχουν ενδιάμεσες σε αντίθεση με τις τελικές υπηρεσίες περιλαμβάνουν λογιστές, ορκωτούς λογιστές, ελεγκτές βιογραφικών, βοηθητικό διοικητικό προσωπικό, προσωπικό παροχής βοήθειας μέσω διαδικτύου, γραφίστες, copy editors, προσωπικούς βοηθούς, βοηθούς ακτινολόγου, συμβούλους ασφάλειας υπολογιστών, προσωπικό IT, προγραμματιστές, δικηγόρους που ελέγχουν συμβάσεις, οικονομικούς αναλυτές που γράφουν εκθέσεις. Η λίστα συνεχίζεται.

Όπως υποστηρίζει ο Μπάλντουϊν, οι δυνατότητες για αυτό το είδος εμπορίου που επιτρέπουν οι νέες τεχνολογίες είναι τεράστιες. Θα είναι επίσης εξαιρετικά ανατρεπτικό: οι εργαζόμενοι γραφείου που παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες σε χώρες υψηλού εισοδήματος αποτελούν σημαντικό μέρος της μεσαίας τάξης. Αλλά θα είναι δύσκολο να τους προστατέψουμε.

Συνολικά, τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι οι φυσικές οικονομικές δυνάμεις ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες για τις προηγούμενες αλλαγές στη μορφή του παγκόσμιου εμπορίου. Η αυξανόμενη ανησυχία για την ασφάλεια των αλυσίδων εφοδιασμού αναμφίβολα θα υποβοηθήσει αυτές τις αλλαγές, αν και το κατά πόσον το αποτέλεσμα θα είναι το «reshoring» ή το «friendshoring» είναι αμφίβολο. Πιο πιθανό είναι ένα περίπλοκο μοτίβο διαφοροποίησης.

Εν τω μεταξύ, η τεχνολογία ανοίγει νέους τομείς ανάπτυξης στις υπηρεσίες. Περιττό να πούμε ότι οι καταστροφές μπορεί να αλλάξουν αυτή την εικόνα: η Covid ήταν ανατρεπτική. Έτσι είναι και η σημερινή ενεργειακή κρίση. Και ο πόλεμος ή η απειλή του θα είναι ακόμη πιο ανατρεπτικά. Το υγιές παγκόσμιο εμπόριο είναι σημάδι ειρήνης, ακόμα κι αν δεν την προκαλεί.

Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα επιθυμούσε τις ζοφερές εναλλακτικές.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο H παγκοσμιοποίηση δεν πεθαίνει, αλλάζει… Του Martin Wolf εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> https://newideas.gr/h-pagkosmiopoiisi-den-pethainei-allazei-toy-martin-wolf/feed/ 0 74079 Η Ουκρανία και το τέλος της παγκοσμιοποίησης που ξέραμε… Του Martin Wolf https://newideas.gr/i-oykrania-kai-to-telos-tis-pagkosmiopoiisis-poy-xerame-toy-martin-wolf/ https://newideas.gr/i-oykrania-kai-to-telos-tis-pagkosmiopoiisis-poy-xerame-toy-martin-wolf/#respond Thu, 24 Mar 2022 15:43:54 +0000 https://newideas.gr/?p=68197 Του Martin Wolf Η επίθεση του Vladimir Putin στην Ουκρανία θα αναδιαμορφώσει τον κόσμο μας. Το πώς θα το κάνει, παραμένει αβέβαιο.Τόσο το αποτέλεσμα του πολέμου όσο, ακόμα περισσότερο, οι ευρύτερες επιπτώσεις του, συμπεριλαμβανομένων αυτών στην παγκόσμια οικονομία, είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστα. Αλλά ορισμένα σημεία είναι ήδη εμφανή. Μόλις δύο χρόνια μετά την έναρξη της […]

Το άρθρο Η Ουκρανία και το τέλος της παγκοσμιοποίησης που ξέραμε… Του Martin Wolf εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> Του Martin Wolf

Η επίθεση του Vladimir Putin στην Ουκρανία θα αναδιαμορφώσει τον κόσμο μας. Το πώς θα το κάνει, παραμένει αβέβαιο.Τόσο το αποτέλεσμα του πολέμου όσο, ακόμα περισσότερο, οι ευρύτερες επιπτώσεις του, συμπεριλαμβανομένων αυτών στην παγκόσμια οικονομία, είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστα. Αλλά ορισμένα σημεία είναι ήδη εμφανή. Μόλις δύο χρόνια μετά την έναρξη της πανδημίας, ο πόλεμος είναι ένα ακόμα οικονομικό σοκ, καταστροφικό για την Ουκρανία, κακό για τη Ρωσία και σημαντικό για την υπόλοιπη Ευρώπη και το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου κόσμου.

Ως συνήθως, η επίπτωση των προσφύγων είναι κυρίως τοπική. Η Πολωνία ήδη στεγάζει τον δεύτερο μεγαλύτερο προσφυγικό πληθυσμό του κόσμου, μετά την Τουρκία. Οι πρόσφυγες συρρέουν επίσης σε άλλες χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Θα έρθουν και άλλοι. Πολλοί θα θελήσουν επίσης να παραμείνουν κοντά στην πατρίδα τους, ελπίζοντας πως θα επιστρέψουν γρήγορα. Πρέπει να σιτιστούν και να στεγαστούν.

Ωστόσο, οι επιπτώσεις πάνε πολύ πέραν της ανατολικής Ευρώπης ή ακόμα και συνολικά της Ευρώπης, όπως δείχνει μια εξαιρετική ενδιάμεση οικονομική έκθεση του ΟΟΣΑ. Η Ρωσία και η Ουκρανία αντιπροσωπεύουν μόλις το 2% της παγκόσμιας παραγωγής και ένα αντίστοιχο ποσοστό του παγκόσμιου εμπορίου. Το εύρος των ξένων άμεσων επενδύσεων στη Ρωσία και των Ρώσων αλλού είναι μόλις το 1-1,5% του συνόλου.

Ο ευρύτερος ρόλος των χωρών αυτών στην παγκόσμια χρηματοοικονομική είναι επίσης ασήμαντος. Ωστόσο, έχουν σημασία για την παγκόσμια οικονομία, κυρίως επειδή είναι σημαντικοί προμηθευτές βασικών εμπορευμάτων, κυρίως σιτηρών, λιπασμάτων, αερίου, πετρελαίου και ζωτικής σημασίας μετάλλων, οι τιμές των οποίων στις παγκόσμιες αγορές έχουν εκτιναχθεί.

Ο ΟΟΣΑ εκτιμά πως αυτό το σοκ θα χαμηλώσει την παγκόσμια παραγωγή φέτος κατά 1,1 ποσοστιαία μονάδα χαμηλότερα απ’ αυτό που θα ήταν. Η επίπτωση στις ΗΠΑ θα είναι μόνο 0,9 ποσοστιαία μονάδα, αλλά στην ευρωζώνη θα είναι 1,4 ποσοστιαίες μονάδες. Η συγκριτική επίπτωση στον πληθωρισμό θα είναι συν 2,5 ποσοστιαίες μονάδες για τον κόσμο, συν 2 ποσοστιαίες μονάδες για την ευρωζώνη και συν 1,4 ποσοστιαίες μονάδες για τις ΗΠΑ.

Οι αυξημένες τιμές ενέργειας και τροφίμων θα μειώσουν τα πραγματικά εισοδήματα των καταναλωτών κατά πολύ περισσότερο από αυτές τις απώλειες ΑΕΠ. Είναι επίσης πιθανό οι εκτιμήσεις του ΟΟΣΑ να είναι υπερβολικά αισιόδοξες. Αυτό θα εξαρτηθεί, μεταξύ άλλων, από τη διάρκεια αυτού του σατανικού πολέμου και την πιθανή επέκταση των κυρώσεων στην Κίνα ή την επιβολή ευρωπαϊκού εμπάργκο στη ρωσική ενέργεια.

Αυτές οι αναμενόμενες άμεσες επιπτώσεις στην παραγωγή είναι πολύ μικρότερες από αυτές της Covid: το 2020 η παγκόσμια οικονομική παραγωγή κατέληξε περίπου 6 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα της τάσης. Αλλά δεν υπήρξε πλήρης ανάκαμψη από την Covid πριν από την έλευση αυτού του νέου σοκ, που έχει βλάψει τις διεθνείς σχέσεις, έχει ενισχύσει τις ανησυχίες για την εθνική ασφάλεια και έχει υπονομεύσει τη νομιμότητα της παγκοσμιοποίησης.

Αυτή η τραγωδία είναι πιθανόν να ρίξει μεγάλες σκιές. Ένας λόγος είναι η επίπτωση που θα έχει στον πληθωρισμό και στις πληθωριστικές προσδοκίες. Η Federal Reserve των ΗΠΑ έχει γίνει πιο «επιθετική». Αλλά εξακολουθεί να πιστεύει στον καθαρό αποπληθωρισμό -στην ικανότητα να καμφθεί ο πληθωρισμός χωρίς μεγάλη, ή και καθόλου, αύξηση της ανεργίας.

Η ΕΚΤ επίσης αντιμετωπίζει ένα άλμα στον πληθωρισμό, στο οποίο θα αναγκαστεί να απαντήσει. Στην πράξη, η σύσφιξη πιθανότατα θα βλάψει τη δραστηριότητα και τις θέσεις εργασίας περισσότερο απ’ όσο υπολογίζεται τώρα, εν μέρει λόγω της χρηματοοικονομικής ευθραυστότητας.

Σε πιο θεμελιώδες επίπεδο, η ανάδυση γεωπολιτικών διαχωρισμών μεταξύ της Δύσης από τη μια πλευρά και της Ρωσίας και Κίνας από την άλλη, θα θέσει σε κίνδυνο την παγκοσμιοποίηση. Οι απολυταρχίες θα προσπαθήσουν να μειώσουν την εξάρτησή τους από τα δυτικά νομίσματα και τις χρηματαγορές. Τόσο αυτά όσο και η Δύση θα προσπαθήσουν να μειώσουν την εξάρτησή τους από το εμπόριο με τους αντιπάλους. Οι εφοδιαστικές αλυσίδες θα μικρύνουν και θα γίνουν πιο τοπικές. Ωστόσο σημειώστε πως η εξάρτηση της Ευρώπης από εξαρτήματα που προέρχονται από την Ουκρανία ήταν ήδη τοπικού χαρακτήρα.

Η οικονομική πολιτική έχει μικρή σημασία σε περιόδους πολέμου. Δεν μπορεί να σώσει αυτούς που δέχονται επίθεση, αν και μπορεί να επιδιώξει να τιμωρήσει ή να αποτρέψει τους υπεύθυνους. Αλλά μπορεί και πρέπει να αντιδρά στις επιπτώσεις. Η νομισματική πολιτική πρέπει να συνεχίσει να είναι στοχευμένη στον έλεγχο του πληθωρισμού και των πληθωριστικών προσδοκιών, όσο δυσάρεστο και αν φαίνεται.

Αλλά είναι πιθανό και απαραίτητο οι χώρες να εφαρμόσουν τους δημοσιονομικούς τους πόρους για να φροντίσουν τους πρόσφυγες και να αντισταθμίσουν την επίπτωση των υψηλότερων τιμών ενέργειας και τροφίμων στους πιο ευάλωτους. Στους τελευταίους περιλαμβάνονται πολλοί από τις αναπτυσσόμενες χώρες, ιδιαίτερα των καθαρών εισαγωγέων ενέργειας και τροφίμων.

Θα χρειαστούν σημαντική βραχυπρόθεσμη στήριξη. Τα ειδικά τραβηχτικά δικαιώματα που δημιουργήθηκαν πέρυσι θα μπορούσαν τώρα να χρησιμοποιηθούν για τέτοιους σκοπούς. Οι χώρες υψηλού εισοδήματος δεν τα χρειάζονται και θα πρέπει να τα δώσουν ή τουλάχιστον να τα δανείσουν στις χώρες εκείνες που τα χρειάζονται περισσότερο.

Η ανταπόκριση σε αυτή την τραγωδία δεν θα πρέπει να είναι βραχυπρόθεσμη. Όπως η Covid μάς αναγκάζει να σχεδιάσουμε το πώς να αντιμετωπίσουμε μελλοντικές πανδημίες, έτσι και αυτός ο πόλεμος πρέπει να μας αναγκάσει να σκεφτούμε περισσότερο αναφορικά με την ασφάλεια σε έναν κόσμο πιο επιθετικό απ’ όσο περιμέναμε ή ελπίζαμε οι περισσότεροι από εμάς.

Η ενεργειακή ασφάλεια θα ενισχυθεί από μια ακόμα ταχύτερη στροφή προς τις ΑΠΕ. Αυτό δεν έχει να κάνει πλέον μόνο με το κλίμα. Βραχυπρόθεσμα, η διαφοροποίηση των πηγών ορυκτών καυσίμων επίσης θα είναι ουσιώδους σημασίας. Και πάλι, είναι ξεκάθαρο πως η Δύση και ιδιαίτερα η Ευρώπη θα πρέπει να κάνουν μεγάλες και συντονισμένες αυξήσεις στη συλλογική αμυντική τους δυνατότητα. Αυτό θα κοστίσει χρήματα. Οι Ευρωπαίοι έχουν τους πόρους να είναι πιο ανεξάρτητοι στρατηγικά. Θα πρέπει να τους χρησιμοποιήσουν. Όσο η δεξιά του απομονωτισμού παραμένει τόσο ισχυρή στις ΗΠΑ, αυτό δεν θα είναι μόνο σωστό αλλά και σοφό.

Τέλος, η Ρωσία πρέπει να παραμείνει παρίας όσο επιβιώνει αυτό το αισχρό καθεστώς. Αλλά θα πρέπει επίσης να δημιουργήσουμε μια νέα σχέση με την Κίνα. Πρέπει και πάλι να συνεργαστούμε. Ωστόσο δεν μπορούμε πλέον να βασιζόμαστε σε αυτό τον αναδυόμενο γίγαντα για βασικά αγαθά. Βρισκόμαστε σε ένα νέο κόσμο. Η οικονομική αποσύνδεση τώρα οπωσδήποτε θα γίνει βαθιά και μη αναστρέψιμη.

Δεν βλέπω πώς θα το αποφύγουμε αυτό.

© The Financial Times Limited 2022. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation
Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Η Ουκρανία και το τέλος της παγκοσμιοποίησης που ξέραμε… Του Martin Wolf εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> https://newideas.gr/i-oykrania-kai-to-telos-tis-pagkosmiopoiisis-poy-xerame-toy-martin-wolf/feed/ 0 68197 Γιατί μένουν πίσω χώρες που κάποτε μεγαλουργούσαν!… Του Martin Wolf https://newideas.gr/giati-menoyn-piso-chores-poy-kapote-megaloyrgoysan-toy-martin-wolf/ https://newideas.gr/giati-menoyn-piso-chores-poy-kapote-megaloyrgoysan-toy-martin-wolf/#respond Fri, 26 Feb 2021 16:56:17 +0000 https://newideas.gr/?p=56626 Του Martin Wolf Από τότε που ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, η παραγωγικότητα του Ηνωμένου Βασιλείου έχει ουσιαστικά μείνει στάσιμη. Σε μια στάσιμη οικονομία, η οικονομική πολιτική γίνεται μηδενικού αποτελέσματος: η κατάσταση ορισμένων μπορεί να βελτιωθεί μόνο εάν χειροτερεύσει η κατάσταση κάποιων άλλων. Αυτή είναι η συνταγή της σύγκρουσης. Είναι ουσιαστικής σημασίας, αντί αυτού, να δημιουργηθεί μια […]

Το άρθρο Γιατί μένουν πίσω χώρες που κάποτε μεγαλουργούσαν!… Του Martin Wolf εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> Του Martin Wolf

Από τότε που ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, η παραγωγικότητα του Ηνωμένου Βασιλείου έχει ουσιαστικά μείνει στάσιμη.

Σε μια στάσιμη οικονομία, η οικονομική πολιτική γίνεται μηδενικού αποτελέσματος: η κατάσταση ορισμένων μπορεί να βελτιωθεί μόνο εάν χειροτερεύσει η κατάσταση κάποιων άλλων. Αυτή είναι η συνταγή της σύγκρουσης. Είναι ουσιαστικής σημασίας, αντί αυτού, να δημιουργηθεί μια διατηρήσιμη οικονομική ανάπτυξη.

Η πτώση του ρυθμού ανάπτυξης της παραγωγικότητας δεν είναι μοναδική στο Ηνωμένο Βασίλειο. Κάθε μέλος της ομάδας των επτά κορυφαίων χωρών υψηλού εισοδήματος (G7) είχε έντονα χαμηλότερη ανάπτυξη της παραγωγής ανά ώρα στο διάστημα 2010-2019 απ’ ό,τι στο διάστημα 1990-2000. Αλλά η κάμψη του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν η μεγαλύτερη, υποχωρώντας από έναν ετήσιο ρυθμό 2,6% στο μόλις 0,4%. Η μόνη οικονομία των G7 με χαμηλότερη ανάπτυξη της παραγωγικότητας στη δεύτερη περίοδο ήταν η Ιταλία.

Σχετικές εξηγήσεις είναι εύκολο να βρεθούν: οι μέσες ετήσιες μeικτές σταθερές επενδύσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν οι χαμηλότερες των G7 στο διάστημα 2010-2018 και ανέρχονταν σε λίγο παραπάνω από 16% του ΑΕΠ· και η μόνη χώρα στους G7 με χαμηλότερες μέσες επενδύσεις στην έρευνα και την ανάπτυξη ήταν, και πάλι, η Ιταλία. Καθώς οι νέες τεχνολογίες είναι ενσωματωμένες στις νέες μηχανές, οι τόσο χαμηλές επενδύσεις σχεδόν εγγυώνται πως η ανάπτυξη της παραγωγικότητας θα είναι χαμηλή.

Γιατί έχει επιβραδυνθεί τόσο πολύ η βρετανική ανάπτυξη; Η καλύτερη ανάλυση που έχω δει αναφορικά με τους καθοριστικούς παράγοντες της ανάπτυξης είναι μια που έγινε από τον David Sainsbury, επιχειρηματία που υπηρέτησε ως υπουργός Επιστημών στην κυβέρνηση του Tony Blair. Οι απόψεις του πηγάζουν από αυτές πρότερων στοχαστών όπως ο Alexander Hamilton και ο Joseph Schumpeter.

Όπως σημειώνει ο Sainsbury, η νεοκλασική οικονομική δεν έχει μια θεωρία ανάπτυξης, επειδή δεν έχει μια θεωρία για την καινοτομία. Ο ίδιος όμως έχει -και καθοδηγείται από τις καινοτόμες επιχειρήσεις. Αυτό το αποκαλεί «δυναμική ικανότητας/ευκαιρίας της αγοράς». Υπάρχουν τέσσερις συνθήκες για την επιτυχία: ζήτηση για νέα προϊόντα και υπηρεσίες, τεχνολογικές ευκαιρίες για συγκεκριμένες δραστηριότητες, εταιρείες ικανές να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες αυτές και θεσμοί ικανοί να στηρίξουν τις εταιρείες εκείνες.

Έτσι η ανάπτυξη είναι μια εξελικτική διαδικασία που χαρακτηρίζεται από δοκιμές και λάθη, αβεβαιότητα, από οικονομίες κλίμακας και φάσματος, από εξωτερικά στοιχεία δικτύων, από προσωρινά μονοπώλια και αθροιστικό πλεονέκτημα. Η ιστορική εμπειρία επιβεβαιώνει πως η ανάπτυξη είναι ένας αγώνας για την κορυφή. Σημαίνει να εκμεταλλεύεσαι νέες ευκαιρίες που δημιουργούν πλεονεκτήματα με διάρκεια στους τομείς υψηλής παραγωγικότητας και έτσι υψηλούς μισθούς.

Αυτή η θεώρηση επιτρέπει στον Sainsbury να εξετάζει γιατί ορισμένες χώρες έχουν πετύχει οικονομικά, γιατί άλλες έχουν αποτύχει και γιατί χώρες που κάποτε ήταν επιτυχημένες μπορεί να μείνουν πίσω. Η απάντηση στο τελευταίο είναι πως έχουν χάσει σε πολλούς από τους νέους τομείς υψηλής καινοτομίας και υψηλής παραγωγικότητας.

Αν κοιτάξουμε τις επιτυχημένες ιστορίες προσπαθειών κάλυψης του χαμένου εδάφους στην ανάπτυξή τους τελευταίους δύο αιώνες, από τη Γερμανία και της ΗΠΑ μέχρι την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Κίνα, δεν είχε ποτέ να κάνει με το ότι έκαναν περισσότερα από το ίδιο πράγμα. Είχε να κάνει με την ανάπτυξη νέων πραγμάτων και ακόμα περισσότερο με την ικανότητά τους να αναπτύσσουν νέα πράγματα. Όταν μια οικονομία έχει χάσει αυτή την ικανότητα, αρχίζει να γίνεται στάσιμη.

Υποστηρίζει πως οι κυβερνήσεις θα πρέπει να κάνουν το δεύτερο και το τρίτο, όχι όμως και το τέταρτo. Αυτό καλύτερα να το κάνουν οι τραπεζίτες ή οι venture capitalists. Αλλά οι κυβερνήσεις μπορούν και πρέπει να χρηματοδοτήσουν την επιστήμη και την ανάπτυξη επιστημονικών και άλλων δεξιοτήτων και θα πρέπει να προωθήσουν μερικούς ευρύτερους κλάδους και τεχνολογίες.

Η οικονομική λογική για τη στήριξη της καινοτομίας είναι πως η γνώση είναι ένα ημι-δημόσιο αγαθό. Αυτό δεν είναι απλώς ένα θεωρητικό στοιχείο. Πρακτικά, η κυβερνητική στήριξη έχει παίξει κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη όλων σχεδόν των θεμελιωδών τεχνολογιών του 20ού και του 21ου αιώνα. Αλλά οι κυβερνήσεις παίζουν κεντρικό ρόλο, ευρύτερα, στην ανάπτυξη όλων εκείνων των δυνατοτήτων για τις οποίες μιλά ο Sainsbury. Αυτό συμβαίνει επειδή σχεδόν οποιαδήποτε σημαντική νέα δυνατότητα έχει πτυχές δημόσιου αγαθού. Για παράδειγμα, η γνώση που αναπτύσσει μια εταιρεία θα ενσωματωθεί στους ανθρώπους που μπορεί να αποχωρήσουν για να εργαστούν σε μια αντίπαλη εταιρεία. Και πάλι, η ανάπτυξη ενός πράγματος θεμελιωδώς νέου είναι συχνά και ακριβή αλλά και ριψοκίνδυνη. Και αυτό, όμως, αιτιολογεί κάποια στήριξη.

Η βρετανική οικονομία έχει μια κρίση καινοτομίας και ως εκ τούτου και κρίση ανάπτυξης. Η κυβέρνηση πρέπει να εξετάσει τι θα κάνει γι’ αυτό. Γιατί, για παράδειγμα, επενδύουν τόσο λίγο οι βρετανικές επιχειρήσεις; Γιατί έχει το Ηνωμένο Βασίλειο μια σχετικά αδύναμη θέση στην κατασκευή υψηλής τεχνολογίας; Ποιοι κλάδοι και τεχνολογίες προσφέρουν τις καλύτερες ευκαιρίες για το μέλλον; Πώς θα πρέπει να συνδεθούν οι πανεπιστημιακές έρευνες με τις επιχειρήσεις; Η χώρα μένει πίσω. Αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν.

© The Financial Times Limited 2021. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation
Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Γιατί μένουν πίσω χώρες που κάποτε μεγαλουργούσαν!… Του Martin Wolf εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

]]> https://newideas.gr/giati-menoyn-piso-chores-poy-kapote-megaloyrgoysan-toy-martin-wolf/feed/ 0 56626