Σε αυτό το βίντεο με απλό και κατανοητό τρόπο θα αποκτήσεις τις γνώσεις και τα δεδομένα για να καταλάβεις μόνος σου ή μόνη σου ποιο είναι το οικονομικό μέλλον της Ελλάδας και πως οι πολιτικοί τα τελευταία 15 χρόνια προσπαθούν να σε παραμυθιάσουν ότι δήθεν η ανάπτυξη ήρθε, έρχεται ή θα έρθει.

Επιμέλεια – παρουσίαση: Κοσμάς Μαρινάκης, Ph.D. Υπεύθυνος παραγωγής: Αντώνης Λαδόπουλος Το #Greekonomics έχει ως αντικείμενο την οικονομική γνώση. Αν σε ενδιαφέρουν τα βίντεο, σκέψου να εγγραφείς.

Ο Κοσμάς Μαρινάκης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής (Senior Lecturer) Οικονομικής Επιστήμης στο Singapore Management University. Έχει εργαστεί σε καθηγητικές και ερευνητικές θέσεις σε Πανεπιστήμια των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κύπρου. Έχει δημοσιεύσει ερευνητικές εργασίες στο αντικείμενο της Οικονομικής της Βιομηχανικής Οργάνωσης σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά. Διδάσκει οικονομικά από το 2003 σε προπτυχιακό, μεταπτυχιακό και διδακτορικό επίπεδο.

Το άρθρο Το Οικονομικό Μέλλον της Ελλάδας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αθήνα, 15 Νοεμβρίου 2022 – Σε ένα περιβάλλον με συνεχείς ανατροπές, τα τραπεζικά στελέχη εξετάζουν διεξοδικά τον εξελισσόμενο ρόλο του κλάδου τους στην πιο ανταγωνιστική αγορά που έχουν αντιμετωπίσει ποτέ. Τι επιφυλάσσει το μέλλον και πώς μπορούν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις που έρχονται για να εξασφαλίσουν καλύτερες προοπτικές, τόσο για τον κλάδο, όσο και για τον κόσμο συνολικά; Αυτό είναι το επίκεντρο της νέας μελέτης για το μέλλον των τραπεζών, Banking in 2035: three possible futures, που πραγματοποιήθηκε από το Economist Impact, με την στήριξη της SAS, της κορυφαίας εταιρείας AI και analytics.

Το πρώτο κομμάτι μιας μελέτης που χωρίζεται σε δυο μέρη, παρουσιάζει τρία πιθανά σενάρια για το τραπεζικό τοπίο του 2035. Μέσα από εκτεταμένη έρευνα και συνεντεύξεις ειδικών, η ανάλυση του Economist Impact:

·        Παρουσιάζει τα «megatrends» που έρχονται να αναδιαμορφώσουν το τραπεζικό τοπίο κατά την επόμενη δεκαετία.

·        Αποκαλύπτει τους κινδύνους και τις ευκαιρίες που ενέχουν διάφοροι συνδυασμοί των trends.

·        Επισημαίνει συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους οι τράπεζες μπορούν να εξελιχθούν για να υποστηρίξουν ένα πιο δίκαιο, ηθικό και βιώσιμο μέλλον.

Η μελέτη είναι ξεκάθαρη σχετικά τα διλήμματα που προκύπτουν για τη κλιματική αλλαγή, τον οικονομικό κατακερματισμό και τις διάχυτες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες: Οι τράπεζες βρίσκονται σε μια κρίσιμη στιγμή για το μέλλον τους ως κλάδος

«Η γρήγορη εξέλιξη του κλάδου εν μέσω της αβεβαιότητας που επικρατεί θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ποιος είναι ο σκοπός των τραπεζών;» δήλωσε ο Yuxin Lin, Senior Manager of Policy and Insights του Economist Impact. «Ο τρόπος με τον οποίο οι κορυφαίοι του κλάδου απαντούν σε αυτό το ερώτημα – και οι επιχειρηματικές αποφάσεις που λαμβάνουν ως αποτέλεσμα – θα επαναπροσδιορίσουν την τραπεζική εξολοκλήρου.»

«Οι τράπεζες έχουν τη δύναμη να αναβαθμίσουν όχι μόνο την παγκόσμια οικονομία, αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα,» δήλωσε ο Alex Kwiatkowski, Director of Global Financial Services της SAS. «Αξιοποιώντας την τεχνολογία και την καινοτομία, οι τράπεζες δύνανται να χαράξουν μια πιο προσανατολισμένη πορεία, όπου ο ύψιστος σκοπός  και η κερδοφορία συμβαδίζουν. Αν δεν εκμεταλλευτούν πλήρως τις δυνατότητες της τεχνολογίας, θα σπαταληθεί μια μεγάλη ευκαιρία να κάνουν την διαφορά, ενδεχομένως και με πολύ σοβαρές συνέπειες.»

1^ο Σενάριο: Μπορούν οι μετασχηματισμένες τράπεζες να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη του κοινού;

Από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, οι τράπεζες αντιμετωπίζουν προβλήματα αξιοπιστίας και φήμης. Στην πραγματικότητα, οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες κατατάσσονται σταθερά μεταξύ των τομέων με τη μικρότερη εμπιστοσύνη, εμπνέοντας σήμερα εμπιστοσύνη σε μόλις λίγο πάνω από το μισό (54%) του κοινού, σύμφωνα με το Edelman Trust Barometer του 2022.

Αν αναλογιστούμε το 2035, το 1^ο Σενάριο προβλέπει έναν κόσμο όπου οι τράπεζες αξιοποιούν τον ψηφιακό μετασχηματισμό για να αποκαταστήσουν την εικόνα τους. Οι τράπεζες θα έχουν ενισχύσει τα εργαλεία data privacy και κυβερνοασφάλειας και θα προασπίζονται τη θέσπιση κανονιστικών ρυθμίσεων με επίκεντρο τον καταναλωτή. Η μεγαλύτερη διαφάνεια και η προστασία των καταναλωτών ενισχύουν την εμπιστοσύνη του κοινού, τροφοδοτώντας την ανοικτή τραπεζική και τις συνεργασίες που φέρνουν νέα προσοδοφόρα προϊόντα και υπηρεσίες. Οι ψηφιακές πλατφόρμες ενοποιούν απρόσκοπτα κάθε πτυχή της οικονομικής ζωής των πελατών σε μια εξατομικευμένη και ευέλικτη εμπειρία..

«Η εμπιστοσύνη των καταναλωτών, που χτίζεται επί πολλά χρόνια, μπορεί να χαθεί μέσα σε μια στιγμή,» δήλωσε ο Stu Bradley, Senior Vice President of Fraud and Security Intelligence της SAS. «Καθώς η ψηφιοποίηση επιταχύνεται, είναι κρίσιμο για τις τράπεζες να δημιουργήσουν μια υπερ-προσωποποιημένη σχέση , αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα τους αυξανόμενους κινδύνους. Η εξισορρόπηση ανάμεσα στην εμπειρία πελάτη και της διαχείρισης κινδύνου απαιτεί μια προσέγγιση λήψης επιχειρηματικών αποφάσεων, όπου οι αποφάσεις για την πρόληψη και καταπολέμησης της απάτης, τον κίνδυνο και τη δέσμευση του πελάτη ενσωματώνονται ολιστικά σε κάθε σημείο του customer journey ∙ οι τράπεζες έτσι μπορούν να μειώσουν το κόστος και να εξορθολογήσουν τις τεχνολογικές υποδομές τους, ενισχύοντας παράλληλα τα έσοδά τους και διατηρώντας την πελατειακή τους βάση.» 

2^ο Σενάριο: Θα μπορούσαν οι τράπεζες να ενισχύσουν την συλλογική δράση του κλάδου για την κλιματική αλλαγή και να ενισχύσουν την πράσινη μετάβαση;

Η αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης θα απαιτήσει πρωτοφανή επίπεδα παγκόσμιας συνεργασίας. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, οι σημερινές δεσμεύσεις των κυβερνήσεων για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου υπολείπονται κατά πολύ των όσων απαιτούνται για τον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη κατά 1,5°C, πάνω δηλαδή από τα προβιομηχανικά επίπεδα. Η αποτροπή των χειρότερων επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής απαιτεί γρήγορη και αποφασιστική δράση.

Το 2^ο Σενάριο προβλέπει ότι το 2035 θα δημιουργηθεί μια παγκόσμια κοινότητα δεσμευμένη να δρα πάντα προς όφελος του κλίματος, όπου η απεξάρτηση από τον άνθρακα θα αποτελεί πρωταρχικό μέλημα σε όλους τους τομείς της ενέργειας, των υποδομών και των μεταφορών. Οι πόλεις θα έχουν επανασχεδιαστεί με στόχο την καλύτερη ενεργειακή απόδοση και την κλιματική ανθεκτικότητα. Οι οικονομικά αποδοτικές ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και οι πράσινες τεχνολογίες θα επικρατήσουν.

«Η ηγετική στάση του τραπεζικού τομέα σε ζητήματα για το κλίμα θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη καθολική πρόοδο όλων των κλάδων προς την επίτευξη μηδενικών εκπομπών έως το 2050, και αυτό ξεκινά από τώρα με καλύτερα analytics, μοντελοποίηση και διαχείριση του κλιματικού κινδύνου,» δήλωσε ο Troy Haines, Senior Vice President και Head of Risk Research and Quantitative Solutions της SAS. «Οι τράπεζες μπορούν να συμβάλουν στην προώθηση της πράσινης μετάβασης και να προωθήσουν την παγκόσμια κλιματική ανθεκτικότητα, ενισχύοντας την ικανότητά τους να μοντελοποιούν σενάρια κλιματικού κινδύνου και να κατανοούν τις πιθανές επιπτώσεις στους ισολογισμούς και τα κεφάλαιά τους.»

3^ο Σενάριο: Πώς θα αποδίδουν οι τράπεζες σε έναν γεωπολιτικά κατακερματισμένο κόσμο;

Ακόμα και αν ο κόσμος προσπαθεί να αφήσει πίσω του τις επιπτώσεις της COVID-19, οι αβεβαιότητες  της οικονομίας και των αγορών είναι πολλές. Τα κατάλοιπα της πανδημίας έχουν μεγεθύνει τις εντάσεις μεταξύ των παγκόσμιων οικονομικών υπερδυνάμεων, ενώ επιβαρύνουν υπερβολικά τις αναπτυσσόμενες χώρες, οι πληθυσμοί των οποίων υφίστανται τεράστιες συνέπειες.

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς το 3^ο Σενάριο, το οποίο περιγράφει μια γεωπολιτικά κατακερματισμένη παγκόσμια σκηνή το 2035, με αγώνα για την επικράτηση διαφορετικών συμφερόντων και μείωση της συνεργασίας ανάμεσα στους παγκόσμιους οικονομικούς κολοσσούς. Διμερείς και περιφερειακές συμφωνίες θα έχουν αντικαταστήσει τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα θα έχει διαταραχθεί από τα εναλλακτικά συστήματα πληρωμών των ανταγωνιστών και την άνοδο των ψηφιακών νομισμάτων.

«Η από-παγκοσμιοποίηση, η οποία επιταχύνθηκε από τα πρόσφατα παγκόσμια γεγονότα, θα διευρύνει πιθανότατα τις συγκλονιστικές κοινωνικές ανισότητες που μαστίζουν τον σύγχρονο κόσμο,» δήλωσε η Theodora Lau, ιδρύτρια της Unconventional Ventures. «Αναμφισβήτητα, οι τράπεζες και το χρήμα βρίσκονται στην καρδιά όλων αυτών. Ο καθένας από εμάς, με τις σημερινές μας ενέργειες, έχει να διαδραματίσει έναν ρόλο στην επίτευξη ενός πιο συμπεριληπτικού και βιώσιμου μέλλοντος.»

Η SAS θα παρουσιάσει σύντομα και το δεύτερο μέρος της μελέτης για το μέλλον των τραπεζών. Η έκθεση “Banking in 2035: global banking survey report” θα εξετάσει τα αποτελέσματα μιας διεθνούς έρευνας σε επαγγελματίες του τραπεζικού κλάδου. Μάθετε πώς η ουσιαστική γνώση δημιουργεί καλύτερες τραπεζικές υπηρεσίες στο SAS.com/betterbanking.

Σχετικά με το Economist Impact

Το Economist Impact συνδυάζει την αυστηρότητα ενός ερευνητικού οργανισμού με τη δημιουργικότητα ενός media brand για να προσελκύσει ένα κοινό με παγκόσμια επιρροή. Πιστεύουμε ότι οι τεκμηριωμένες γνώσεις μπορούν να προάγουν τη συζήτηση, να διευρύνουν τις προοπτικές και να προωθήσουν την πρόοδο. Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα impact.economist.com.

Σχετικά με την SAS

H SAS είναι ηγέτιδα εταιρεία στον τομέα της ανάλυσης δεδομένων. Μέσω καινοτόμων λογισμικών και υπηρεσιών, η SAS εμπνέει τους πελάτες της σε όλο τον κόσμο να μετατρέψουν τα δεδομένα σε νοημοσύνη. Η SAS σου προσφέρει THE POWER TO KNOW®.

Η SAS και όλες οι άλλες ονομασίες προϊόντων ή υπηρεσιών της SAS Institute Inc. είναι σήματα κατατεθέντα ή εμπορικά σήματα της SAS Institute Inc. στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες. Το ® υποδηλώνει κατοχύρωση στις ΗΠΑ. Άλλες ονομασίες εμπορικών σημάτων και προϊόντων είναι trademarks των αντίστοιχων εταιρειών τους. Copyright © 2022 SAS Institute Inc. Όλα τα δικαιώματα διατηρούνται.

Το άρθρο Οι τράπεζες το 2035: Νέα μελέτη της SAS προβλέπει πώς η κοινή γνώμη, οι κλιματικοί κίνδυνοι και οι γεωπολιτικές αντιπαλότητες διαμορφώνουν την εταιρική αποστολή του κλάδου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Γιάννη Παναγόπουλου*

Η άνοδος της Amazon στην κορυφή μιας οικονομίας που κερδίζει τα πάντα στη λογική του «ο νικητής τα παίρνει όλα» συνιστά πρόσκληση για τα εργατικά συνδικάτα σε όλο τον κόσμο να δράσουν και να αγωνιστούν για περισσότερα συλλογικά δικαιώματα και επιβεβαίωση της αξιοπρέπειας της εργασίας.

Η Amazon και ο τρόπος λειτουργίας όλων των αντίστοιχων ψηφιακών οικονομικών γιγάντων δεν αποτελούν απειλή μόνο για τα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά και για όσους πιστεύουν στην ιδιωτική ζωή, τις πολιτικές ελευθερίες και τις δίκαιες οικονομίες. Ο αγώνας και η ικανότητα της κοινωνίας μας να χαλιναγωγήσει την Amazon αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες της εποχής μας – έναν αγώνα που θα διαμορφώσει το μέλλον της εργασίας και των οικονομιών μας. Οι νικηφόρες εκλογές για την ίδρυση σωματείου στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά σε αποθήκη της Amazon. Η νίκη των εργαζομένων τον προηγούμενο μήνα ήταν τόσο μεγάλη, που η εταιρεία του Τζεφ Μπέζος αμέσως άνοιξε σκληρή νομική αντιπαράθεση για να ακυρώσει το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, σε μια συνεχιζόμενη και επίμονη εργοδοτική προσπάθεια αποτροπής της ίδρυσης του σωματείου.

Κι όμως, αυτή η νίκη, αυτό το αποτέλεσμα, ήδη σηματοδοτεί πολλά σε παγκόσμια κλίμακα. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η υποστήριξη για συλλογική οργάνωση και δράση στις ψηφιακές πλατφόρμες αυξάνεται. Όποιο κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα σε νομικό επίπεδο, αλλά και στις εκλογές που διεξάγονται στις υπόλοιπες αποθήκες της Amazon, αυτού του τύπου οι ψηφοφορίες είναι απόδειξη του πάθους των εργαζομένων για περισσότερη δημοκρατία. Δείχνουν την ικανότητά τους να αντιμετωπίζουν την αδυσώπητη εργοδοτική επίθεση, καθώς και τα κότσια εργαζομένων και συνδικάτων ν’ αναλάβουν μία από τις δυσκολότερες εκστρατείες σε αποθήκες της πολυεθνικής, όπως στο Bessemer της Αλαμπάμα, στον βαθύ Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου τα εργατικά συνδικάτα είναι ελάχιστα. Και η νίκη σε μία από τις μεγαλύτερες αποθήκες στη Νέα Υόρκη αποδεικνύει ότι οι εργαζόμενοι έχουν «χορτάσει την εργοδοτική βαρβαρότητα και ψηφίζουν υπέρ της αλλαγής και της ενδυνάμωσης.

Ταυτόχρονα, η λυσσαλέα προσπάθεια αποτροπής της ίδρυσης σωματείων τονίζει τα θεμελιώδη προβλήματα με το εργατικό δίκαιο και τον βαθμό στον οποίο οι εργοδότες είναι σε θέση να ασκήσουν καταναγκαστική εξουσία επί των εργαζομένων κατά τη διάρκεια αυτών των συνδικαλιστικών προσπαθειών. Κι αυτό δεν είναι κάτι άγνωστο ούτε στη χώρα μας. Οι νομοθετικές παρεμβάσεις των τελευταίων ετών στο συλλογικό εργατικό δίκαιο, σε αυτό κατατείνουν. Στον περιορισμό των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και στην ενίσχυση της εργοδοτικής εξουσίας σε κάθε χώρο εργασίας. Πολλοί συνάδελφοί μας απολύονται καθημερινά στην προσπάθειά τους να ιδρύσουν σωματεία. Η δομή της εργοδοτικής εξουσίας στον εργασιακό χώρο αλλάζει και πρέπει να αλλάξουν και τα συνδικάτα. Να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες του Διαδικτύου και να απευθυνθούν στους ασυνδικάλιστους εργαζομένους των μεγάλων ψηφιακών πλατφορμών και των πολυδύναμων περιφερειακών callcenters που συμπεριφέρονται απάνθρωπα σε χιλιάδες «αόρατους» για τα συνδικάτα εργαζομένους.

Δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε πλέον μπροστά στο πρόβλημα. Πρέπει ως συνδικάτα να μην κοιτάμε μόνο πίσω, αλλά και εμπρός. Και «εμπρός» σημαίνει ότι και εμείς έχουμε υποχρέωση και καθήκον διαρκούς μετασχηματισμού. Σε έναν κόσμο που αλλάζει, τα συνδικάτα πρέπει να αλλάζουν κι αυτά.

*πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ)

Το άρθρο Ποιο μέλλον για την εργασία;… Του Γιάννη Παναγόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το ερώτημα εάν, πότε και με ποιο τρόπο η Λευκορωσία θα συμμετάσχει στην εισβολή στην Ουκρανία απασχολεί την διεθνή κοινότητα πριν ακόμα τα ρωσικά στρατεύματα επιτεθούν στις 24 Φεβρουαρίου. Ο Αλεξάντερ Λουκασένκο, επικεφαλής της τελευταίας δικτατορίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, έχει συνδέσει την ύπαρξή του με εκείνη του Βλαντίμιρ Πούτιν από τον Αύγουστο του 2020. Ο ίδιος προσφέρθηκε να βοηθήσει τη Ρωσία στο Ντόνμπας πριν τις 24 Φεβρουαρίου και ήδη συμμετέχει στον πόλεμο αφού από το έδαφος της χώρας του περνούν τα στρατεύματα εισβολής και εκτοξεύονται πύραυλοι. Παρόλα αυτά, η κοινωνία και όπως όλα δείχνουν και ο στρατός είναι αντίθετοι σε κάθε εμπλοκή. Η μεγάλη πλειοψηφία των Λευκορώσων – το 91% σύμφωνα με ανεξάρτητες δημοσκοπήσεις – υποστηρίζει τον αγώνα των Ουκρανών και ήδη σημειώνονται σαμποτάζ κυρίως στους σιδηροδρόμους που μεταφέρουν οπλισμό και ρωσικά στρατεύματα. Επιπλέον, πολλοί στρατιώτες και στρατιωτικοί έχουν αυτομολήσει και πολλοί πολεμούν στο πλευρό των Ουκρανών. Μια εμπλοκή του καθόλου αξιόμαχου λευκορωσικού στρατού στην εισβολή θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανταρσίες και πτώση του καθεστώτος.

Εσωτερική κατάσταση

Το καθεστώς του Αλεξάντερ Λουκασένκο είναι η μόνη δικτατορία στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Από πολλές απόψεις, ήταν για χρόνια ένα ζωντανό απολίθωμα του σοβιετικού καθεστώτος. Στενά δεμένος με την Ρωσία, ο Λουκασένκο, προσπαθούσε να εκμεταλλευτεί την γεωπολιτική θέση της χώρας του και να έχει σχέσεις και με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με γνώμονα πάντοτε την διατήρηση του καθεστώτος του. Στις φυλακές της χώρας κατέληγε όποιος αμφισβητούσε την εξουσία, είτε αγωνιζόταν για τον εκδημοκρατισμό της Λευκορωσίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα είτε απειλούσε τον Λουκασένκο μέσα από το ίδιο του το καθεστώς.

Η ηγεσία του εξασφαλιζόταν από στημένες εκλογές που του έδιναν σοβιετικού τύπου ποσοστά. Στις προεδρικές εκλογές του Αυγούστου 2020, διεκδίκησε για έκτη φορά την προεδρία ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο σε νοθεία και καταστολή των αντιπάλων.

Το αποτέλεσμα αμφισβητήθηκε και στο εσωτερικό και το εξωτερικό με αποτέλεσμα ο Λουκασένκο να μην αναγνωρίζεται ως Πρόεδρος από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ.

Αντίπαλοι υποψήφιοι συνελήφθησαν όπως ο Βίκταρ Μπαμπάρικα (Viktar Babaryka) και ο Σεργκέι Τιχανόβσκι (Sergei Tikhanovsky) ή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα όπως ο φιλορώσος Βαλέρι Τσέπκαλο (Valery Tsepkalo) ο οποίος κατέφυγε με την οικογένειά του στη Ρωσία.

Αμέσως μετά τις εκλογές ξέσπασαν μαζικές διαδηλώσεις οι οποίες αντιμετωπίστηκαν με πρωτοφανή αγριότητα. Το Γραφείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών ανέφερε 450 επιβεβαιωμένες υποθέσεις βασανιστηρίων πολιτικών κρατουμένων, μεταξύ των οποίων και βιασμούς.

Πολλά στελέχη της αντιπολίτευσης κατέφυγαν στο εξωτερικό. Ανάμεσά τους και η αντίπαλος του Λουκασένκο στις εκλογές Σβιατλάνα Τσιχανούσκαγια (Sviatlana Tsikhanouskaya) η οποία εγκαταστάθηκε στην Πολωνία.

Σύμφωνα με τον Αμερικανό Πρέσβη στον Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (OSCE) Michael Carpenter στις φυλακές κρατούνται 1100 πολιτικοί κρατούμενοι. Ανάμεσά τους υπάρχουν πολλοί δημοσιογράφοι. Οι δυνάμεις καταστολής δεν σταματούν μπροστά σε τίποτε. Στα τέλη Μαρτίου η Viktoria Onakhava-Zhurauliova, μητέρα 13 παιδιών (τα 9 υιοθετημένα) καταδικάστηκε σε 3 χρόνια με αναστολή για μια ανάρτησή της εναντίον του Λουκασένκο. Ο γνωστός ζωγράφος και αγωνιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα Άλες Πούσκιν (Ales Pushkin) που είναι ανάμεσα στους πολιτικούς κρατούμενους, καταδικάστηκε πρόσφατα σε πέντε χρόνια φυλακή. Στην δίκη του παρουσιάστηκε σιδηροδέσμιος. Σε μια στιγμή που διέφυγε της προσοχής των δεσμοφυλάκων αυτοτραυματίστηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Υποτελής της Ρωσίας

Ο Λουκασένκο δεν θα επικρατούσε αυτή τη φορά χωρίς την βοήθεια του Πούτιν. Εκτός από φυσική υποστήριξη, η Ρωσία κινητοποίησε την μηχανή παραπληροφόρησης στην Ευρώπη όπου ακροδεξιά κόμματα μαζί με νοσταλγούς της Σοβιετικής Ένωσης αναπαρήγαγαν την προπαγάνδα περί «δυτικού δακτύλου», «ξένων πρακτόρων» κλπ.

Την φορά αυτή το τίμημα που κλήθηκε να πληρώσει η Λευκορωσία ήταν βαρύ. Μετατράπηκε σε «υποτελή» της Ρωσίας.

Από το 2020 η Λευκορωσία έχει σταδιακά καταληφθεί από τη Ρωσία με την συγκατάθεση του Λουκασένκο. Ρωσικές δυνάμεις έχουν εγκατασταθεί σε στρατηγικά σημεία της χώρας. Η συμπεριφορά τους απέναντι στον πληθυσμό – ανάμεσα τους και η σεξουαλική παρενόχληση γυναικών – όπως αναφέρεται ακόμα και από τοπικά έντυπα είναι εκείνη στρατού κατοχής.

Τον Μάϊο του 2021 ο Λουκασένκο πραγματοποίησε αλλαγές στην νομοθεσία της χώρας επιτρέποντας τη χρήση κάθε είδους όπλου εναντίον των διαδηλωτών και αντιπάλων του καθεστώτος και δίνοντας την άδεια στη Ρωσία να εγκαταστήσει πυρηνικά όπλα στο έδαφος της χώρας του.

Το νέο Σύνταγμα του 2022 αφαίρεσε τέλος από τη χώρα κάθε έννοια ανεξαρτησίας.

Η οικονομία της Λευκορωσίας βρίσκεται σε κακή κατάσταση, ενώ η Ρωσία κατέχει τουλάχιστον το 50% του εξωτερικού της χρέους το οποίο και αναχρηματοδοτεί η ίδια. Φέτος, η χώρα θεωρητικά οφείλει να πληρώσει ένα μεγάλο ποσό. Στις 18 Μαρτίου, ο Λουκασένκο για πέντε ολόκληρες ώρες διαπραγματευόταν με τον Πούτιν. Λίγες ημέρες πριν, ο πρωθυπουργός Ρόμαν Γκολοβτσένκο (Roman Golovchenko) είχε συναντήσει τον Ρώσο ομόλογό του Μιχαήλ Μισούστιν σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει βοήθεια για την λευκορωσική οικονομία. Επιπλέον, στις 18 Μαρτίου ο γιός του Λουκασένκο Νικολάϊ ταξίδεψε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αναζητώντας νέα δάνεια.

Χωρίς ακόμα να τολμά να στείλει στρατό στην Ουκρανία, ο Λουκασένκο παρέχει κάθε δυνατή βοήθεια στη Ρωσία για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της. Ακόμα και το πολιτικό αεροδρόμιο Gomel χρησιμοποιείται από τη ρωσική αεροπορία για επιδρομές στο ουκρανικό έδαφος.

Στρατός και κοινωνία αντιδρούν

Παρόλα αυτά οι αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας αυξάνονται. Στα μέσα Μαρτίου εργάτες των σιδηροδρόμων πραγματοποίησαν πολλά σαμποτάζ εναντίον των ρωσικών τρένων, κατέστρεψαν ρωσικό υλικό και μοίρασαν στους Ρώσους φαντάρους προκηρύξεις στα ρωσικά καλώντας τους να μην εισβάλουν στην Ουκρανία.

Στα τέλη Μαρτίου συνελήφθησαν 33 εργάτες στο διυλιστήριο πετρελαίου Mozyr ως ύποπτοι για σαμποτάζ.

Στις 31 Μαρτίου οι ειδικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ, χωρίς επιτυχία, εναντίον εργατών των σιδηροδρόμων που πραγματοποιούσαν σαμποτάζ.

Τις τελευταίες ημέρες έγιναν δεκάδες συλλήψεις σιδηροδρομικών.

Πριν ακόμα από την ρωσική εισβολή, χιλιάδες άνδρες μεταξύ 18 και 60 ετών εγκατέλειψαν τη χώρα φοβούμενοι πιθανή επιστράτευση. Το ίδιο παρατηρήθηκε και σε στρατιώτες και στρατιωτικούς. Πολλοί από αυτούς, σχημάτισαν τάγματα και πέρασαν στην Ουκρανία.

Τουλάχιστον πέντε τάγματα Λευκορώσων στρατιωτών πολεμούν σήμερα στο πλευρό των Ουκρανών. Ο ρόλος τους στην υπεράσπιση και απελευθέρωση του Ιρπίν και άλλων ουκρανικών πόλεων ήταν σημαντικός.

Η αντιπολίτευση κερδίζει έδαφος

Όσο όμως απομονώνεται ο Λουκασένκο τόσο η αντιπολίτευση αναγνωρίζεται διεθνώς και αποκτά δύναμη στο εσωτερικό της χώρας.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Πολωνία ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζο Μπάϊντεν κάλεσε επίσημα την ηγέτιδα της αντιπολίτευσης Τσιχανούσκαγια να παραστεί στην ομιλία του και είχε μαζί της τηλεφωνική συνομιλία.

«Σε τηλεφωνική συνομιλία σήμερα, βεβαίωσα τον @POTUS [τον Αμερικανό πρόεδρο] ότι ο λαός της Λευκορωσίας βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα για ελευθερία… στεκόμαστε σταθερά στο πλευρό του λαού της Ουκρανίας», έγραψε η ίδια στο Twitter στις 6 Μαρτίου.

Με την Τσιχανούσκαγια συνομιλούν πλέον οι περισσότερες κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πορεία της εισβολής του Πούτιν στην Ουκρανία και η διατήρηση του ίδιου στην εξουσία είναι καθοριστικές για την διατήρηση του καθεστώτος Λουκασένκο. Άλλο τόσο όμως μια ενδεχόμενη πτώση της τελευταίας δικτατορίας στην Ευρώπη θα μπορούσε να πλήξει αποφασιστικά το καθεστώς Πούτιν στην Ρωσία.

Πηγή: europeanbusiness.gr

Το άρθρο Λευκορωσία: Το μέλλον του Λουκασένκο εξαρτάται από την πορεία της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία… Του Θεόδωρου Μπενάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

-Εννέα στους 10 νέους Ευρωπαίους συμφωνούν ότι η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της υγείας και της ευημερίας τους (91 % των ατόμων ηλικίας 15-24 ετών), ενώ το αίσθημα αυτό το συμμερίζεται το 87 % του συνόλου των ερωτηθέντων

– Το 81 % των ερωτηθέντων δηλώνουν ικανοποιημένοι με τη ζωή τους στην ΕΕ

– Το 68 % των Ευρωπαίων συμφωνεί ότι η ΕΕ είναι τόπος σταθερότητας σε έναν ταραγμένο κόσμο· ενώ το 67 % συμφωνεί ότι το σχέδιο της ΕΕ προσφέρει μια μελλοντική προοπτική για τη νεολαία της Ευρώπης

Το μέλλον της Ευρώπης

Με την έναρξη του 2022 –που έχει ανακηρυχθεί Ευρωπαϊκό Έτος Νεολαίας–, η  έρευνα αναδεικνύει τις απόψεις των νέων Ευρωπαίων σχετικά με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση, παράλληλα με τον καίριο ρόλο που διαδραματίζουν οι νέοι στη Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης.

Το Ευρωβαρόμετρο δείχνει ότι το 91 % των ατόμων ηλικίας 15-24 ετών πιστεύουν ότι η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της υγείας και της ευημερίας τους, ενώ συμφωνεί και το 84 % των ατόμων ηλικίας 55 ετών και άνω. Σχεδόν ένας στους δύο Ευρωπαίους (49 %) θεωρεί την κλιματική αλλαγή ως την κύρια παγκόσμια πρόκληση για το μέλλον της ΕΕ, ενώ υποστηρίζει σχεδόν καθολικά τους περιβαλλοντικούς στόχους της Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας: το 88 % των Ευρωπαίων πιστεύει ότι είναι σημαντικό να αυξήσουμε την ενεργειακή απόδοση και το μερίδιο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στην οικονομία μας, ενώ το 80 % συμφωνεί ότι είναι σημαντικό να καταστεί η Ευρώπη η πρώτη κλιματικά ουδέτερη ήπειρος στον κόσμο έως το 2050 και να προωθηθεί η ανάπτυξη της αγοράς οχημάτων μηδενικών και χαμηλών εκπομπών.

Άλλες μελλοντικές παγκόσμιες προκλήσεις που επισημάνθηκαν από τους ερωτηθέντες είναι η υγεία (34 %) και η αναγκαστική μετανάστευση και εκτόπιση (αναφέρονται από το περίπου 30 % των ερωτηθέντων).

Η ύπαρξη συγκρίσιμου βιοτικού επιπέδου (31 %) και κοινής πολιτικής για την υγεία (22 %) είναι οι δύο πιο χρήσιμες πτυχές για το μέλλον της Ευρώπης. Οι Ευρωπαίοι δίνουν επίσης προτεραιότητα στην ενίσχυση της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών (21 %) και στην ενεργειακή ανεξαρτησία (20 %).

Πλεονεκτήματα, προκλήσεις και αξίες της ΕΕ

Οι τέσσερις προκλήσεις που αναφέρθηκαν περισσότερο και αντιμετωπίζει η ίδια η ΕΕ είναι οι κοινωνικές ανισότητες (36 %), η ανεργία (32 %), και ακολουθούν τα μεταναστευτικά ζητήματα (31 %). Όπως και με τις παγκόσμιες προκλήσεις, τα περιβαλλοντικά ζητήματα και η κλιματική αλλαγή κατέχουν επίσης υψηλή θέση στον κατάλογο των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η ΕΕ και αναφέρθηκαν από το 32 % των ερωτηθέντων.

Οι Ευρωπαίοι θεωρούν ότι ο σεβασμός της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου από την ΕΕ (27 %) αποτελεί το κύριο πλεονέκτημα της ΕΕ και ακολουθεί η οικονομική, βιομηχανική και εμπορική της δύναμη (25 %).

Σύμφωνα με τους ερωτηθέντες, η ειρήνη (49 %), η ελευθερία της γνώμης (47 %), η κοινωνική ισότητα και αλληλεγγύη (45 %) και η ανεκτικότητα και το ανοιχτό πνεύμα σε άλλους (44 %) είναι οι αξίες που ενσωματώνει καλύτερα η ΕΕ — σε σύγκριση με άλλες χώρες.

Η ζωή στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Η μεγάλη πλειονότητα των Ευρωπαίων συμφωνούν ότι είναι ικανοποιημένοι που ζουν στην ΕΕ (81 %) και στη χώρα τους (89 %), ενώ είναι επίσης ικανοποιημένοι με την οικογενειακή τους ζωή (89 %).

Η Διάσκεψη για το μέλλον της Ευρώπης

Περίπου το 43 % των Ευρωπαίων δηλώνουν ότι το κύριο όφελος από τη συμμετοχή της νέας γενιάς στη Διάσκεψη είναι η εστίαση σε θέματα που τους ενδιαφέρουν. Περαιτέρω οφέλη από τον καίριο ρόλο τους στη Διάσκεψη είναι η ενέργεια και τα κίνητρα για μεταρρυθμίσεις και αλλαγές που επιφέρουν (αναφέρεται από το 35 %), καθώς και η προσπάθειά τους ώστε στο μέλλον η Ευρώπη να αντιμετωπίζει επιτυχώς τις προκλήσεις της σημερινής κοινωνίας (33 %).

Οι Ευρωπαίοι πολίτες εξακολουθούν να επιδεικνύουν έντονο ενδιαφέρον για συνεισφορά και συμμετοχή στη Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης. Αν και η απάντηση σε μια έρευνα είναι το προτιμώμενο μέσο, όπως κατέδειξαν οι απαντήσεις των περισσοτέρων από τους μισούς Ευρωπαίους (59 %), σχεδόν ένας στους δύο Ευρωπαίους (46 %) θα μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του να συμμετέχει σε συνεδριάσεις στην περιοχή του/της. Η συμμετοχή σε διαδικτυακές διαβουλεύσεις (40 %), η υποβολή ιδεών και προτάσεων σε Ευρωπαίους και εθνικούς πολιτικούς (39 %) και η συμμετοχή σε ευρωπαϊκές πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις που συνδέονται με τη Διάσκεψη (39 %) ακολουθούν στη σειρά ως οι πιο ελκυστικές μορφές συμμετοχής των πολιτών.

Συνολικά, οι Ευρωπαίοι θεωρούν την κλιματική αλλαγή και το περιβάλλον (44 %), την υγεία (40 %), καθώς και μια ισχυρότερη οικονομία, κοινωνική δικαιοσύνη και περισσότερες θέσεις εργασίας (40 %) ως βασικά ζητήματα για τη Διάσκεψη.

Υπάρχει σαφής προσδοκία ότι η Διάσκεψη θα οδηγήσει σε απτά αποτελέσματα. Πράγματι, οι ερωτηθέντες θα ενθαρρύνονταν περισσότερο να συμμετάσχουν στις δραστηριότητες της Διάσκεψης εάν ήταν πεπεισμένοι ότι η συμμετοχή τους θα είχε πραγματικό αντίκτυπο (53 %).

Η φωνή των πολιτών στην ΕΕ

Το 90 % των Ευρωπαίων συμφωνούν ότι οι φωνές των πολιτών της ΕΕ θα πρέπει να λαμβάνονται περισσότερο υπόψη στις αποφάσεις που αφορούν το μέλλον της Ευρώπης. Το 55 % των Ευρωπαίων αναφέρουν την ψήφο στις ευρωπαϊκές εκλογές ως έναν από τους πλέον αποτελεσματικότερους τρόπους για να εξασφαλιστεί ότι οι φορείς λήψης αποφάσεων σε επίπεδο ΕΕ αφουγκράζονται τις απόψεις τους.

Ιστορικό

Παράλληλα με τις εν εξελίξει εργασίες των ομάδων Ευρωπαίων πολιτών που εγκρίνουν τις συστάσεις τους προς τη Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης, η ειδική έρευνα του χθεσινού Ευρωβαρόμετρου 517 με τίτλο «Το μέλλον της Ευρώπης» παρέχει πληροφορίες σχετικά με τις απόψεις και συμπεριφορές των Ευρωπαίων όσον αφορά τη Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης, καθώς και τις βασικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ένωσή μας.

Η έρευνα, η οποία ανατέθηκε από κοινού από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Επιτροπή, πραγματοποιήθηκε από τις 16 Σεπτεμβρίου έως τις 17 Οκτωβρίου 2021 (EB 96.1) στα 27 κράτη μέλη της ΕΕ. Η έρευνα διεξήχθη διά ζώσης και συμπληρώθηκε με διαδικτυακές συνεντεύξεις κατά περίπτωση, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Πραγματοποιήθηκαν συνολικά περίπου 26 530 συνεντεύξεις.

Όλοι οι Ευρωπαίοι μπορούν να μοιραστούν τις ιδέες τους σχετικά με τον τρόπο διαμόρφωσης του κοινού μας μέλλοντος στην πολύγλωσση ψηφιακή πλατφόρμα της Διάσκεψης για το μέλλον της Ευρώπης.

Το χθεσινό Ειδικό Ευρωβαρόμετρο είναι διαθέσιμο σε νέο ειδικό ιστότοπο του Ευρωβαρόμετρου όπου παρέχεται πρόσβαση σε έρευνες του Ευρωβαρόμετρου και σε δεδομένα που δημοσιεύονται και από τα δύο θεσμικά όργανα από το 1974.

Για περισσότερες πληροφορίες

Ειδικό Ευρωβαρόμετρο για το μέλλον της Ευρώπης (Ιανουάριος 2022)

Ευρωβαρόμετρο – Η κοινή γνώμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Το άρθρο Το μέλλον της Ευρώπης: Οι Ευρωπαίοι θεωρούν την κλιματική αλλαγή κορυφαία πρόκληση για την ΕΕ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ισως δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από αυτό που έχει ειπωθεί, ότι οι αλλαγές τα επόμενα 20 χρόνια θα ισοδυναμούν με τις αλλαγές των τελευταίων 200 και ότι η επόμενη δεκαετία θα είναι η πιο σημαντική στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η επιτάχυνση του ψηφιακού μετασχηματισμού που έφερε η πανδημία μάς αποκάλυψε ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο τοπίο όχι μόνο στη λειτουργία του κράτους ή των επιχειρήσεων αλλά και στην ανθρώπινη διάσταση, την εργασιακή συμπεριφορά των ταλέντων και κυρίως στο τι ορίζεται ως τέτοιο, επανακαθορίζοντας έναν σημαντικό παράγοντα του «μέλλοντος της εργασίας».

Ενα από τα χαρακτηριστικά του μέλλοντος αυτού είναι ότι σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταλλάσσεται δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε και να ευδοκιμήσουμε ως oργανισμοί και επιχειρήσεις αν βασιζόμαστε σε στατικές γνώσεις και δεξιότητες (skills). Και αυτό γιατί οι δεξιότητες έχουν χάσει πλέον τη μακροχρόνια βιωσιμότητά τους – η ωφέλιμη διάρκεια ζωής τους είναι κατά μέσο όρο δύο-πέντε χρόνια για τις επιχειρησιακές δεξιότητες και μόλις ενάμισης χρόνος για τις πιο τεχνικές δεξιότητες. Μέχρι το 2025 φαίνεται ότι 50% των εργαζομένων θα χρειαστεί επανεκπαίδευση, καθώς η αυτοματοποίηση θα εξαφανίσει 85 εκατομμύρια θέσεις εργασίας παγκοσμίως. Ωστόσο, 97 εκατομμύρια νέοι ρόλοι θα κάνουν την εμφάνισή τους για να ανταποκριθούν στα νέα δεδομένα, με έναν στους δύο εργαζομένους να αναγνωρίζουν τη σημασία του Artificial Intelligence (ΑΙ) ως απαραίτητη δεξιότητα που θα χρειαστούν για το μέλλον τους. Αυτό δείχνει να προκαλεί ανησυχία στους CEOs παγκοσμίως, με 73% από αυτούς να θεωρούν σημαντικό σημείο διατάραξης την έλλειψη ικανοτήτων και ταλέντου στην αγορά εργασίας.

Θα θεωρούσε κάποιος λοιπόν ότι πρέπει οι οργανισμοί, περισσότερο από ποτέ, να επενδύσουν σε προγράμματα Upskilling και Reskilling. Ενδεικτικά, το 41% των στελεχών της φετινής παγκόσμιας έρευνας Human Capital Trends της Deloitte δήλωσε ότι η δημιουργία δυνατοτήτων εργατικού δυναμικού μέσω Upskilling, Reskilling και εσωτερικών μετακινήσεων είναι μία από τις σημαντικότερες οργανωσιακές δράσεις που αναλαμβάνουν για να μεταμορφώσουν την εργασία.

Ωστόσο, είναι ικανό το Reskilling να προετοιμάσει το ανθρώπινο δυναμικό για την επόμενη μέρα; Το Reskilling, αν και είναι πλέον απαραίτητο, δεν αποτελεί λύση για τη μακροπρόθεσμη και ανθεκτική ανάπτυξη των εργαζομένων και κατ’ επέκταση και των οργανισμών. Αν οι δεξιότητες δεν έχουν τη διάρκεια ζωής που επιθυμούμε και χρειάζονται διαρκή ανανέωση, τότε ακόμα πιο σημαντική από κάθε επιμέρους δεξιότητα αναδεικνύεται η βαθύτερη ικανότητα των ανθρώπων να αποκτούν, να εφαρμόζουν και να προσαρμόζουν τις εκάστοτε δεξιότητές τους στο περιβάλλον και τις ανάγκες που προκύπτουν. Να εξελίσσονται. Να προσαρμόζονται. Ως «ανθρώπινες ικανότητες» ορίζονται τα στοιχεία όπως η ανθεκτικότητα, η συναισθηματική και κοινωνική νοημοσύνη, η ενσυναίσθηση, η προσαρμοστικότητα, η κριτική σκέψη, η δημιουργικότητα και η συνεργατικότητα. Στοιχεία τα οποία έχουν μεγαλύτερη διάρκεια και εύρος εφαρμογής, ανεξαρτήτως συνθηκών και χρονισμού. Επενδύοντας σε αυτά τα χαρακτηριστικά, «χτίζεται» η ετοιμότητα του εργατικού δυναμικού απέναντι σε οποιαδήποτε μελλοντική διατάραξη, ενώ ενισχύεται παράλληλα η δυνατότητα των ανθρώπων να ανανεώνουν τις δεξιότητές τους κατευθυνόμενοι πλέον προς την υιοθέτηση ενός «thrive mindset».

*Ο κ. Δ. Κουτσόπουλος είναι CEO της  Deloitte Ελλάδος.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Οι ανθρώπινες ικανότητες είναι οι δεξιότητες του μέλλοντος… Του Δημήτρη Κουτσόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

H ανθρωπότητα βρίσκεται εν μέσω της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης, η οποία περιλαμβάνει καινοτομίες στους τομείς της αυτοματοποίησης και της τεχνολογίας των πληροφοριών. Οι διαδικασίες παραγωγής και λήψης αποφάσεων γίνονται ήδη πιο αποδοτικές, αυτόνομες και προσαρμοστικές, με τη χρήση των μεγάλων δεδομένων (big data), της τεχνητής νοημοσύνης (AI) και του Διαδικτύου των Πραγμάτων (Internet of Things). Η 4η Βιομηχανική Επανάσταση διαφέρει από όλες τις προηγούμενες, διότι διεισδύει σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας και επηρεάζει όλες τις θέσεις εργασίας και τους τομείς οικονομικής δραστηριότητας. Αποτελεί ουσιαστικά τον συγκερασμό του ψηφιακού, του φυσικού και του βιολογικού κόσμου.

Οι έξυπνες μηχανές προκαλούν αβεβαιότητα και εύλογα ερωτήματα σχετικά με τον αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή, τις αλλαγές που επέρχονται στην αγορά εργασίας και τη διαμόρφωση της σχέσης ανθρώπου – μηχανής. Η υιοθέτηση των ψηφιακών τεχνολογιών και η επέλαση της αυτοματοποίησης απαιτούν κατανόηση των ευκαιριών και των προκλήσεων. Η περαιτέρω ανάπτυξη της ψηφιακής ωριμότητας των επιχειρήσεων και της οικονομίας απαιτεί τεχνογνωσία και υψηλά επίπεδα ψηφιακού αλφαβητισμού.

Οι ψηφιακές τεχνολογίες προσφέρουν στις επιχειρήσεις νέες επιλογές και δυνατότητες αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας τους και την αξιοποίηση της εργασίας. Ταυτόχρονα, ο εκθετικός ρυθμός προόδου της τεχνολογίας θέτει νέες προκλήσεις για την επιτυχή μετάβαση των επιχειρήσεων στην ψηφιακή εποχή. Η χρήση τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών επιδρά τόσο στη φύση της εργασίας όσο και στον τρόπο οργάνωσής της. Η τεχνολογική πρόοδος καταργεί τις θέσεις εργασίας που απαιτούν συνήθεις χειρωνακτικές και γνωστικές δεξιότητες, ενώ δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας και νέα επαγγέλματα που απαιτούν ψηφιακές δεξιότητες.

Σύμφωνα με το World Economic Forum, μέχρι το 2025, 85 εκατομμύρια θέσεις εργασίας θα καταργηθούν και αντίστοιχα 97 εκατομμύρια θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν ως αποτέλεσμα της αλλαγής στον καταμερισμό της εργασίας μεταξύ ανθρώπων και μηχανών. Την ίδια στιγμή, οι σύγχρονες τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών καθώς και το Διαδίκτυο επιτρέπουν την ταχύτερη διασύνδεση των εργαζομένων και οδηγούν στην ανάγκη επανασχεδιασμού του χώρου εργασίας, με πιο ευέλικτες μορφές ψηφιακής αλληλεπίδρασης εργαζομένων και εργοδοτών.

Η αγορά εργασίας αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα. Βασικό ρόλο στο νέο, εκθετικά μεταβαλλόμενο, περιβάλλον έχουν οι δεξιότητες των ατόμων. Η τεχνολογία απαιτεί έναν συνδυασμό τεχνικών, μεθόδων, διαδικασιών και δεξιοτήτων. Σημαντικό ρόλο στην τεχνολογική πρόοδο μέχρι σήμερα έχουν διαδραματίσει βασικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου, όπως η παρατηρητικότητα και η διάθεση για εξέλιξη και γνώση. Η σύγχρονη εποχή είναι η εποχή της συνεχούς ανάπτυξης δεξιοτήτων και της καινοτομίας σε όλους τους τομείς. Μια καινοτόμος οικονομία και κοινωνία απαιτεί την απόκτηση, ενεργοποίηση και χρήση εξειδικευμένων δεξιοτήτων, όπως είναι η χρήση μαθηματικού προγραμματισμού, αλλά χρειάζεται, συγχρόνως, άτομα με υψηλές κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες.

Η ύπαρξη αρκετών εργαζομένων υψηλής εξειδίκευσης δεν είναι το μοναδικό ζητούμενο, αν και βέβαια αποτελεί βασική προϋπόθεση για την επιτυχή ανταπόκριση στην πρόκληση της σύγχρονης τεχνολογίας. Για την εξισορρόπηση της προσφοράς και της ζήτησης εργασίας χρειάζεται οι εργαζόμενοι να διαθέτουν τις κατάλληλες δεξιότητες. Τα άτομα δεν αρκεί πλέον να αναπτύξουν θεμελιώδεις δεξιότητες, όπως γλωσσικό γραμματισμό, αριθμητική και επίλυση προβλημάτων, αλλά χρειάζονται και συμπληρωματικές κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες και αξίες, όπως δεκτικότητα σε νέες εμπειρίες, προσαρμοστικότητα, επικοινωνία και ομαδικότητα.

Στον σύγχρονο κόσμο της εργασίας που χαρακτηρίζεται από συνεχείς αλλαγές, οι απαιτούμενες γνώσεις και δεξιότητες υπερβαίνουν ένα συγκεκριμένο πεδίο ειδίκευσης. Οι νεοεισερχόμενοι στην αγορά εργασίας χρειάζεται να συνδυάζουν την κύρια ειδικότητά τους με ευρύτερες γνώσεις και δεξιότητες, καθώς και με άλλες εξειδικεύσεις. Παράλληλα, όσο πιο γρήγορα αλλάζει ο κόσμος, τόσο μειώνεται ο χρόνος ζωής των δεξιοτήτων. Ως εκ τούτου, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αναβαθμίζουν τις δεξιότητές τους και να επανειδικεύονται καθ’ όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους ενώ θα πρέπει να μπορούν να προσαρμόζονται σε κάθε αλλαγή. Σύμφωνα με το World Economic Forum, το 50% των εργαζομένων θα χρειαστούν επανεκπαίδευση μέχρι το 2025.

Ψηφιακός μετασχηματισμός, απομακρυσμένη εργασία και διά βίου μάθηση φαίνεται να συνθέτουν την εργασία του μέλλοντος. Ο εργαζόμενος θα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το λεγόμενο γραμμικό μοντέλο σταδιοδρομίας, όπου απασχολείται στο ίδιο επάγγελμα με το οποίο ξεκίνησε μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Η σταδιοδρομία πολλές φορές χαρακτηρίζεται ως «απρόβλεπτη» και «μεταβατική». Και τα άτομα, για να επιτύχουν πλέον στην επαγγελματική τους πορεία, χρειάζεται να διαθέτουν ένα πλέγμα πολύπλευρων δεξιοτήτων. Αλλωστε, λόγω των νέων συνθηκών της πανδημίας, δεξιότητες, όπως η ενεργή μάθηση, η ανθεκτικότητα, η ευελιξία, αποδεικνύονται εξαιρετικά χρήσιμες.

Επομένως, αυτό που θα μεταβάλλεται διαρκώς στον σύγχρονο κόσμο της εργασίας είναι η ζήτηση σε δεξιότητες.

Η επέλαση της ψηφιακής τεχνολογίας ανέδειξε δύο κυρίαρχα ζητήματα: τις δεξιότητες που θα πρέπει να διαθέτουν οι νέοι, καθώς και τη σημασία της διασύνδεσης της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας. Ορισμένοι εργοδότες δηλώνουν ότι η πλήρωση των κενών θέσεων εργασίας είναι δύσκολη, διότι ακόμη και οι υποψήφιοι που διαθέτουν πολλά προσόντα, δεν διαθέτουν τα σωστά προσόντα. Ισχυρίζονται ότι τα εκπαιδευτικά συστήματα «διδάσκουν στους πτυχιούχους του αύριο τις δεξιότητες που είχε ανάγκη η αγορά εργασίας χθες».

Προκειμένου η εκπαίδευση να συμβαδίζει με τις εξελίξεις απαιτούνται κατ’ ελάχιστον τα εξής:

Πρώτον, αποτελεσματικότερη διασύνδεση της έρευνας, της εκπαίδευσης και της καινοτομίας, δηλαδή των τριών πλευρών του «τριγώνου της γνώσης».

Δεύτερον, αποτελεσματικότερη διασύνδεση της εκπαίδευσης με την εργασία, ενίσχυση της μαθητείας και διεύρυνση των δυνατοτήτων επαγγελματικού προσανατολισμού των νέων.

Τρίτον, ανάληψη στοχευμένης δράσης και συντονισμός του κράτους, του επιχειρηματικού τομέα και της ακαδημαϊκής κοινότητας, με ενδιάμεσο στόχο την ψηφιακή αναβάθμιση της πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και έμπρακτη υποστήριξη της διά βίου μάθησης, με τελικό στόχο τη βελτίωση του ψηφιακού αλφαβητισμού του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας. Οι δεξιότητες πληροφορικής είναι πλέον απαραίτητες σε όλα τα επαγγέλματα, από τους αγρότες και τους τεχνίτες μέχρι τα στελέχη επιχειρήσεων.

Εφόσον είναι επιθυμητό ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο προετοιμάζει τη μετάβαση των νέων από τα θρανία στην εργασία, εναρμονίζοντας τους μαθησιακούς στόχους με τις σύγχρονες ανάγκες και προάγοντας τις «δεξιότητες του 21ου αιώνα», το πιο σημαντικό στοιχείο αυτού του εκπαιδευτικού συστήματος είναι η μετακίνηση από τη στείρα μετάδοση γνώσεων και πληροφοριών στην αξιοποίηση της αποκτηθείσας γνώσης. Το να «μαθαίνεις πώς να μαθαίνεις» (learning to learn) δεν ήταν ποτέ τόσο επίκαιρο και σημαντικό όσο σήμερα. Είναι το κλειδί στην εποχή της ψηφιοποίησης της πληροφορίας. Η σύγχρονη εποχή αναζητά εκείνο το είδος των εργαζομένων που μπορούν να μαθαίνουν αυτόνομα, να αναλαμβάνουν ευθύνες, να προσπαθούν να επιτυγχάνουν τους στόχους τους, να είναι δημιουργικοί, να ανακαλύπτουν τις υπάρχουσες ευκαιρίες και να αντεπεξέρχονται με επιτυχία στις απαιτήσεις της σύγχρονης περίπλοκης κοινωνίας.

Η σύγχρονη εποχή χαρακτηρίζεται ως εποχή σημαντικών μεταβάσεων. Υπάρχουν σημαντικές ευκαιρίες αλλά και προκλήσεις από τη μετάβαση στην ψηφιακή εποχή, την τεχνητή νοημοσύνη, τη μηχανική μάθηση, τη ρομποτική, τα μεγάλα δεδομένα και τη βιοτεχνολογία. Αυτές οι τεχνολογικές εξελίξεις αποτελούν διαστάσεις μιας διαρκούς κοινωνικής αλλαγής που επηρεάζει τη λειτουργία της οικονομίας, των επιχειρήσεων, τη φύση και την έννοια της εργασίας, την αγορά εργασίας και τις επιστήμες. Επηρεάζει όμως και τη ζωή των ανθρώπων.

Η πανδημία, μέσω της επιτάχυνσης της ψηφιακής μετάβασης, ανέδειξε τους περιορισμούς της ψηφιακής ετοιμότητας των επιχειρήσεων και της κοινωνίας. Η πανδημία έδρασε αρνητικά στο ήδη υφιστάμενο χάσμα ψηφιακών δεξιοτήτων, ενώ συγχρόνως έφερε στην επιφάνεια, αλλά και επέτεινε, τον κίνδυνο κατάργησης πολλών θέσεων εργασίας, ως επί το πλείστον ανειδίκευτης και χαμηλής εξειδίκευσης. Στην πορεία προς την ανάκαμψη, η βελτίωση της ανθεκτικότητας μέσω των δεξιοτήτων καθίσταται επιτακτική. Με στόχο την προώθηση των ίσων ευκαιριών και την καταπολέμηση του αποκλεισμού από την εργασία, είναι απαραίτητη η ενίσχυση της προσπάθειας για την αναβάθμιση των ψηφιακών δεξιοτήτων και γνώσεων των εργαζομένων, καθώς και η παροχή εκτεταμένων ευκαιριών κατάρτισης. Αυτά αποτελούν τις μεγάλες προκλήσεις της κοινωνικής πολιτικής και της παιδείας στη σύγχρονη εποχή.

*Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Τεχνολογικές εξελίξεις και το μέλλον της εργασίας… Του Γιάννη Στουρνάρα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η ανθρωπιά στη χώρα μας πήρε άριστα, με όσα συνέβησαν στην εκλιπούσα Φώφη Γεννηματά, μέσα σε λιγότερο χρόνο από τις τρεις εβδομάδες. Ευτυχώς, στην Ελλάδα παραμένουμε συναισθηματικοί και ευαίσθητοι στον ανθρώπινο πόνο. Όπως άλλωστε πάντοτε ήμασταν οι Έλληνες –και παραμένουμε και τώρα– συναισθηματικοί και στην προσέγγιση των πολιτικών γεγονότων. Και πάλι ευτυχώς. Όμως, η ζωή συνεχίζεται και η πολιτική διαμάχη συνεχίζεται και οι πολιτικές εξελίξεις δεν σταματούν, όπως δεν σταματά και το ενδιαφέρον, για ένα θέμα που έχει να κάνει με την εκλογή νέας ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ. Είναι μία πολιτική εξέλιξη πολύ παράξενη. Γιατί;

Πρώτον, διότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο θεωρουμένων ως επικρατέ-στερων στην κούρσα για την ηγεσία, έχει ως σημείο αναφοράς την επιστροφή στο 1974, όταν ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου. Ο ένας εκ των υποψηφίων, ο κ. Α. Λοβέρδος, δήλωσε ευθύς εξ αρχής ότι αν εκλεγεί θα ξαναονομάσει το ΚΙΝΑΛ, ΠΑΣΟΚ. Ο άλλος εκ των υποψηφίων, ο κ. Γ. Παπανδρέου, δηλώνει μεν ότι θέλει το ΚΙΝΑΛ σε προοδευτική κατεύθυνση, πλην όμως, με το ίδιο το όνομά του «δίνει σήμα» για ανάλογη επιστροφή στο παρελθόν. Δεν έχει ξαναγίνει. Να διεξάγεται πολιτικός αγώνας με το βλέμμα στο μακρινό παρελθόν.

Δεύτερον, όλοι μαζί –και οι έξι υποψήφιοι για την αρχηγία του κόμματος– ομιλούν για την αλλαγή, όντας μέλη και στελέχη ενός κόμματος που το όνομά του είναι «Κίνημα Αλλαγής». Πολύ παράδοξο και πολύ εντυπωσιακό, αλά υπαρκτό ως πολιτικό θέμα. Τρίτον, έτσι όπως είναι τα πράγματα, μέγας προβληματισμός επικρατεί για το ποια θα είναι τελικά η πολιτική φυσιογνωμία αυτού του κόμματος, όταν αρχές προσεχούς Δεκεμβρίου, αποκτήσει καινούργιο αρχηγό. Όταν στις παρέες τίθεται τέτοιο ερώτημα, κάποιοι λένε: «Ποιο είναι το πρόβλημα; Μήπως τα άλλα κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου έχουν συγκεκριμένη ιδεολογική φυσιογνωμία και πολιτική ταυτότητα, για να έχει και το ΚΙΝΑΛ;»

Είναι υπερβολή βέβαια αυτό, αφού ούτε στην άλλη Ευρώπη ευδοκιμούν τέτοιες πολυτέλειες. Επομένως, μοιραία πρέπει να πάμε στις προβλέψεις για το ποιος εκ των έξι θα επικρατήσει τελικά, πράγματα το οποίο έχει περισσό-τερο ενδιαφέρον. Οι περισσότεροι συμπολίτες μας, λοιπόν, όσοι ασχολούνται με τα πολιτικά γεγονότα, προβλέπουν ότι θα επικρατήσει ο κ. Γ. Παπανδρέου, διότι λόγω ονόματος, είναι ο πιο «ορίτζιναλ» εκπρόσωπος της τάσης για την επιστροφή στο παρελθόν. Ο κ. Α. Λοβέρδος, που το δήλωσε αυτό πρώτος, υπήρξε άτυχος, διότι δεν μπορούσε να προβλέψει τα φοβερά γεγονότα που εν τω μεταξύ συνέβησαν στον εν λόγω κομματικό χώρο. Για τους άλλους τέσσερις υποψήφιους, η «πιάτσα» προβλέπει ότι δεν θα είναι στον δεύτερο γύρο, αλλά θα επηρεάσουν την αναμέτρηση μεταξύ των δύο επικρατέστερων προαναφερθέντων υποψηφίων.

Αναφερθήκαμε στην αρχή του παρόντος κειμένου στον συναισθηματισμό του Έλληνα πολίτη, ακόμα και όταν ψηφίζει. Αυτό, δεν είναι πάντοτε κακό διότι, κατά τη γνώμη μας, πολιτική χωρίς συναίσθημα και ευαισθησία, σίγουρα είναι επικίνδυνη. Και πάντως, δεν λειτουργεί υπέρ των πολλών. Και τις τελευταίες μέρες, με τα δραματικά γεγονότα που όλοι ζήσαμε, στην εκλογή του αρχηγού του κόμματος ΚΙΝΑΛ, έπεσε σαν ογκόλιθος το συναισθηματικό στοιχείο, με μελαγχολία, με θλίψη, με νοσταλγία, συναισθήματα τα οποία, για ευνόητους λόγους, ευνοούν την υποψηφιότητα Γ. Παπανδρέου. Ο οποίος, συναισθανόμενος ότι η επιστροφή στο 1974 δεν…. πολυενθουσιάζει, ειδικά τους νέους ψηφοφόρους, ξεκαθάρισε από την αρχή ότι το πρόγραμμά του και οι συμμαχίες του κόμματος θα είναι προς την προοδευτική κατεύθυνση, την κεντροαριστερή δηλαδή. Κατά τη γνώμη μας, αυτό το «ιδεολογικό» πρόταγμα, ενώ είναι και αυτό επιστροφή στις ρίζες του ΠΑΣΟΚ, είναι προοδευτικό, αφού είναι γνωστό ότι το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου, ήταν πράγματι, όταν ιδρύθηκε, προωθημένο κεντροαριστερό κόμμα.

Άλλωστε, τα πράγματα είναι απλά, αν τα δούμε πρακτικά. Η συμμαχική κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ, του 2012-2015, δηλαδή η κεντροδεξιά εκδοχή, έφερε το ΚΙΝΑΛ να είναι μεν τρίτο κόμμα στη Βουλή, στις εκλογές του 2019, με ποσοστό όμως 8%, δηλαδή ένα ποσοστό που ισούται με το ένα πέμπτο, σε σχέση με το πρώτο κόμμα, τη Νέα Δημοκρατία και το ένα τέταρτο περίπου του δεύτερου κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ.

Το άρθρο Το μέλλον της «Αλλαγής»… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 60 ετών από την έναρξη της λειτουργίας του ΟΟΣΑ, η ομάδα Foresight του Οργανισµού παρουσίασε τρία σενάρια για το 2035 και αναζήτησε τις επιπτώσεις στο μέλλον του φορέα. Το πρώτο από αυτά τιτλοφορήθηκε «Multitrack World» και αφορά έναν κόσμο όπου η ανθρωπότητα έχει συγκροτήσει πολλούς ξεχωριστούς, και σε μεγάλο βαθμό παράλληλους πυρήνες (clusters), με τον καθέναν να λειτουργεί μέσα στη δική του υποδομή δεδομένων και στο δικό του ψηφιακό οικοσύστημα.

Στην εκδήλωση συμμετείχε και η ελληνική ομάδα Foresight που εκπροσωπήθηκε από τον αναπληρωτή πρόεδρό της δρα Επαμεινώνδα Χριστοφιλόπουλο. Στο σημείο αυτό θα μπορούσε κάποιος να θέσει κλιμακωτά τρία ερωτήματα: Γιατί η Ελλάδα να πάρει μέρος σε μια τέτοια διαδικασία; Γιατί η Προεδρία της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει στη σύσταση Ομάδας Στρατηγικών Προβλέψεων και Προοπτικής Διερεύνησης; Γιατί όλη αυτή η συζήτηση που έχει ανοίξει να αφορά τον μέσο έλληνα πολίτη, μια 40χρονη υπάλληλο σε ιδιωτική εταιρεία του κέντρου της Αθήνας ή έναν μαθητή Δημοτικού;

Ενα παιδί έξι ετών σήμερα, που ξεκινά στην πρώτη τάξη του Δημοτικού, το 2035 θα είναι είκοσι ετών. Μπορεί να φοιτά σε κάποια Πανεπιστημιακή Σχολή ή να έχει μπει ήδη στην αγορά εργασίας. Το σίγουρο είναι πως το περιβάλλον στο οποίο θα σπουδάζει ή θα εργάζεται δεν θα έχει καμία σχέση με το σημερινό. Αυτό που έδειξε με έμφαση η εμπειρία της πανδημίας της Covid-19 είναι πως όλοι θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για ένα μέλλον με πιθανά απροσδόκητα γεγονότα μεγάλου αντίκτυπου που θα επηρεάζουν βίαια την καθημερινότητά μας.

Ο εξάχρονος μαθητής πέρασε φέτος το μεγαλύτερο μέρος της σχολικής του χρονιάς με τηλεκπαίδευση, ενώ η 40χρονη ιδιωτική υπάλληλος (που θα μπορούσε να είναι και μητέρα του) πιθανότατα εργάστηκε από το σπίτι και τις ημέρες που ήταν εκτός τηλεργασίας άλλαξε τον τρόπο μετακίνησής της προς και από τη δουλειά της. Πριν από ενάμιση χρόνο αυτός ο τρόπος ζωής είχε καταγραφεί μόνο σε ταινίες blockbuster ενώ κανένα πλήρες πρωτόκολλο αντίδρασης δεν είχε προβλεφθεί από τις κυβερνήσεις.

Αν τελικά το σενάριο του «Multitrack World» του ΟΟΣΑ γίνει πραγματικότητα, ο τότε 20χρονος πλέον σπουδαστής ή εργαζόμενος του 2035 θα πρέπει να κινηθεί σε ένα περιβάλλον ανταγωνιστικών οντοτήτων και σε ένα πλαίσιο δυνητικά αποκλίνουσας αξίας και ορισμών της ευημερίας. Αλλωστε είναι κοινή παραδοχή πως τα τελευταία χρόνια οι νέες τεχνολογίες εμφανίζονται και διαχέονται με μεγαλύτερη ταχύτητα, διαταράσσοντας την οικονομία, την αγορά εργασίας, την ίδια την κοινωνία και τη θέση του πολίτη σε αυτήν.

Εκτός από την τεχνολογική εξέλιξη, τα σενάρια του μέλλοντος θα τα διαμορφώσουν και άλλες, συχνές πια, παγκόσμιες προκλήσεις, όπως η κλιματική αλλαγή, οι πιθανές χρηματοοικονομικές κρίσεις και οι πανδημίες. Αυτές με τη σειρά τους μπορούν να προκαλέσουν έναν νέο κύκλο κοινών προκλήσεων: η περιβαλλοντική υποβάθμιση, για παράδειγμα, ενδεχομένως να επιδεινώσει την ανασφάλεια για επάρκεια τροφίμων και νερού, να αυξήσει τη μετανάστευση, να προκαλέσει νέες υγειονομικές κρίσεις και να επηρεάσει το δημογραφικό.

Είναι σαφές πλέον πως η κλίμακα των παγκόσμιων κοινών προκλήσεων υπερβαίνει την ικανότητα των υπαρχόντων συστημάτων και δομών να τις αντιμετωπίσουν. Η «κοινωνική ισορροπία» δεν είναι κάτι στατικό, πόσω μάλλον μόνιμο, αλλά εξαρτάται από την ποιότητα της διαρκούς ανάδρασης μεταξύ του αυτο-οργανούμενου κοινωνικού, οικονομικού, περιβαλλοντικού συστήματος, με τους θεσμούς και τα υποκείμενα δράσης.

Εδώ ακριβώς είναι που η επιστήμη των προσαρμοστικών πολύπλοκων συστημάτων, στην οποία βασίζεται και το strategic foresight μπορεί να μας δώσει μοντέλα που οδηγούν σε ερμηνείες και συμπεράσματα από την αναδυόμενη προσαρμοστική φύση των οργανώσεων. Η αναγνώριση της περιπλοκότητας της σύγχρονης πραγματικότητας, αλλά και των αναδυόμενων μηχανισμών και διαδικασιών που διασφαλίζουν την προσαρμοστικότητά της έναντι των αναδυόμενων προκλήσεων, βοηθά τον φορέα της αλλαγής να κατανοήσει καλύτερα τη συμπεριφορά των συστημάτων, να καλλιεργήσει τις προϋποθέσεις της ευρωστίας τους και να παρεμβαίνει αποτελεσματικά σε αυτά κάθε φορά που οι συνθήκες το απαιτούν.

Σε αυτό το πλαίσιο, η προσαρμογή, κεντρικός στόχος του σχεδιασμού μιας Ομάδας Στρατηγικών Προβλέψεων και Προοπτικής Διερεύνησης, είναι πια επιτακτική ανάγκη, αλλά και βασική πηγή πλεονεκτήματος και θετικών αποτελεσμάτων για όλους. Για παράδειγμα, οι δημογραφικές αλλαγές που πιθανότατα θα επηρεάσουν το μέλλον στο οποίο θα ζήσει ο σημερινός εξάχρονος το 2035, απαιτούν μια ευρεία προσαρμογή, ιδιαίτερα σε χώρες και περιοχές όπως η Ευρώπη με υψηλά ποσοστά ηλικιωμένων πληθυσμών που, αν δεν εφαρμόσουν στρατηγικές όπως η αύξηση της χρήσης αυτοματισμών, ενδέχεται να αντιμετωπίσουν περιορισμούς στην οικονομική τους ανάπτυξη.

Παράμετροι, όπως το υπερσυνδεδεμένο πληροφοριακό περιβάλλον, η μεγαλύτερη αστικοποίηση και η αλληλεξάρτηση των οικονομιών θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη στις συγκεκριμένες πολιτικές προσαρμογής, ώστε να αποδώσουν θετικά αποτελέσματα υπέρ του 20χρονου τότε φοιτητή ή εργαζομένου. Σε έναν κόσμο που συνδέεται άρρηκτα και ταυτόχρονα είναι κατακερματισμένος, η υπερ-συνδεσιμότητα δεν θα πρέπει να οδηγήσει σε νέες εντάσεις και ανισορροπίες, αλλά στην παραγωγή νέων ικανοτήτων, ευκαιριών και προόδου που αποτυπώνεται στο βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων.

Χρέος λοιπόν κάθε οργανισμού και κάθε κράτους είναι να προετοιμαστεί για το απροσδόκητο, και στο group των χωρών που σήμερα σχεδιάζουν το μέλλον τους με αισιοδοξία, αυτοπεποίθηση και συστηματικότητα, βρίσκεται πλέον και η Ελλάδα.

*Ο Γρηγόρης Δημητριάδης είναι γενικός γραμματέας του Πρωθυπουργού. Ο Γιώργος Ευθυμίου είναι μέλος της Ομάδας Strategic Foresight και αναπληρωτής διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού.

Πηγή: tanea.gr

Το άρθρο Σχεδιασμός στο παρόν για τις προκλήσεις του μέλλοντος… Των Γρηγ. Δημητριάδη & Γ. Ευθυμίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο Άλεκ Ρος είναι κατηγορηματικός, «Ο κυβερνοχώρος», μας λέει, «έχει ανάγκη από ειδικούς σε θέματα ασφάλειας. Προσωπικά είμαι πολύ ευχαριστημένος από αυτό που κάνουν, κερδίζουν εξαψήφιο νούμερο σε δολάρια το χρόνο και είμαι βέβαιος ότι τα προσεχή 20 χρόνια δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο να βρεθούν χωρίς δουλειά». Ο συνομιλητής μου δεν έχει άδικο. Όντως η δουλειά που κάνει σήμερα και που θα συνεχίζει αύριο έχει τεράστια ζήτηση. Είναι από τις δουλειές που έχουν μέλλον και που αναπτύσσεται, σ΄ έναν ψηφιακό κόσμο ο οποίος με τη σειρά του, ανατρέπει όλα τα δεδομένα των προηγούμενων βιομηχανικών εποχών.

Στο εξής ο κόσμος μας φεύγει από την εποχή του ψυχρού πολέμου και μπαίνει σ΄ αυτήν του ψηφιακού. Υπό αυτή την έννοια δημιουργούνται νέα δεδομένα ασφαλείας, με σκοπό τις αναχαιτίσεις των κυβερνοεπιθέσεων που κάθε μέρα γίνονται περισσότερες. Υπάρχουν έτσι σοβαρά θέματα κυβερνοασφάλειας, τα οποία γίνονται και πολυπλοκότερα.

Όποια μορφή και αν πάρει η ανάπτυξη του τομέα της ασφάλειας στον κυβερνοχώρο, αυτό που δεν έχω ακούσει κανέναν έστω και να προσπαθεί να διαψεύσει, είναι πως η βιομηχανία αυτή πρόκειται να μεγαλώσει πολύ και γρήγορα. Αν ένας φοιτητής Κολλεγίου με ρωτούσε με ποια σταδιοδρομία είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα εξασφαλίσει 50 χρόνια σταθερής και καλοπληρωμένης απασχόλησης, θα απαντούσα «Η ασφάλεια στον κυβερνοχώρο». Η ανάπτυξη είναι ταχύτατη, η ζήτηση θα διατηρηθεί αμετάβλητη και αυτή η διαρκώς αυξανόμενη ανάγκη έρχεται σήμερα αντιμέτωπη με μια μεγάλη έλλειψη ταλέντου. Οι υποψήφιοι με τα απαραίτητα προσόντα είναι ελάχιστοι.

Η στατιστική υπηρεσία απασχόλησης των ΗΠΑ (Bureau of Labour Statistics), που μόνο επιρρεπής στην υπερβολή δεν μπορεί να θεωρηθεί, αναφέρει ότι θα σημειωθεί «τεράστιο άλμα» στη ζήτηση για άτομα με δεξιότητες ψηφιακής ασφάλειας. Απηχώντας μια από τις διαπιστώσεις του Τζιμ Γκόσλερ, ο επικεφαλής ενός ιδιαίτερα επιτυχημένου κεφαλαίου αντιστάθμισης κινδύνων της Νέας Υόρκης, με αξία πολλών δις δολαρίων, το οποίο επενδύει στον κυβερνοχώρο, μου είπε: «Υπάρχει μια μικρή ομάδα εξαιρετικά ταλαντούχων ανθρώπων που καταλαβαίνουν στ΄ αλήθεια αυτά τα πράγματα, σε βαθμό που να μπορούν στην πράξη να σχεδιάζουν λύσεις υλισμικού και λογισμικού για την αντιμετώπιση τους». Εξηγεί πως η μοναδικότητα του κλάδου της ασφάλειας στον κυβερνοχώρο έγκειται αυτήν ακριβώς τη στιγμή στο ότι δεν αποτελεί απλώς ένα …ζήτημα. με το οποίο πρέπει να καταπιαστεί κάποιος κλάδος ή κάποιος προμηθευτής. Πρόκειται για ένα ζήτημα που οποιαδήποτε διασυνδεδεμένη εταιρεία ή οποιοδήποτε διασυνδεδεμένο άτομο θα πρέπει να αντιμετωπίσει κάποια στιγμή: «Το διακύβευμα είναι μεγάλο και συνεχώς μεγαλώνει για όλους […] άρα πρόκειται για μεγαλύτερο πρόβλημα, ή για μεγαλύτερη ευκαιρία, ανάλογα με την οπτική γωνία του καθενός».

Μια οπτική γωνία που δεν πρέπει να λησμονούμε είναι εκείνη των πολιτών και των μικρών επιχειρήσεων που αδυνατούν να καλύψουν το κόστος της πανάκριβης προστασίας στον κυβερνοχώρο, την οποία απολαμβάνουν τα κράτη και οι μεγάλες εταιρείες. Η ανάπτυξη της βιομηχανίας της ασφάλειας στον κυβερνοχώρο ως απάντηση στην οπλοποίηση του κώδικα, ήταν ακριβώς αυτό – ανάπτυξη μιας βιομηχανίας. Η ασφάλεια ωστόσο πρέπει να παρέχεται από κάποιους φορείς. Ποιοι θα είναι όμως; Θα είναι το κράτος που ήδη καλύπτει και παρέχει τις παραδοσιακές μορφές ασφάλειας ή θα ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο με παρουσία και του ιδιωτικού τομέα; Το ερώτημα είναι πολύ σοβαρό και …έγκυρες. οριστικού χαρακτήρα απαντήσεις δεν υπάρχουν. Παρ΄ όλα αυτά, η ζήτηση για ψηφιακούς χωροφύλακες καλά κρατεί. Έτσι, λοιπόν, όσοι πιστοί προσέλθετε.

Το άρθρο Χωροφύλακας κυβερνοχώρου: ένα επάγγελμα με μέλλον… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.