«Η Ευρωπαϊκή Ενωση και η φιλοσοφία του ΝΑΤΟ μοιάζουν με τους “Τρεις σωματοφύλακες”, δηλαδή όλοι για έναν και ένας για όλους», ήταν η «πληρωμένη» απάντηση του Πολωνού πρωθυπουργού Ντόναλντ Τουσκ. Η επιλογή του γαλλικού μυθιστορήματος δεν έγινε τυχαία, καθώς βρισκόταν στο Παρίσι για συνάντηση με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν και ενώ θα επισκεπτόταν αργότερα το Βερολίνο σε μια προσπάθεια αναβίωσης του λεγόμενου «τριγώνου της Βαϊμάρης», της πλατφόρμας πολιτικής συνεργασίας μεταξύ της Πολωνίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας που δημιουργήθηκε το 1991 και που «πάγωσε» την περίοδο πολιτικής κυριαρχίας του εθνικιστικού κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS).

Αμφότεροι Τουσκ και Μακρόν σημείωσαν την ανάγκη για ενίσχυση της αλληλεγγύης μεταξύ των συμμάχων με το «βλέμμα» και στην Ουκρανία –που παραμένει εκτός ΝΑΤΟ και Ε.Ε.–, την ώρα που αυξάνονται οι ανησυχίες για πιθανή έλλειψη μελλοντικής στήριξης των ΗΠΑ και προς το Κίεβο. Είχαν προηγηθεί δηλώσεις του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ στη νορβηγική τηλεόραση, την Κυριακή, όπου υπογράμμισε πως «οποιαδήποτε πρόταση ότι οι σύμμαχοι δεν θα υπερασπιστούν ο ένας τον άλλον υπονομεύει την ασφάλειά μας, συμπεριλαμβανομένης εκείνης των ΗΠΑ και θέτει Αμερικανούς και Ευρωπαίους στρατιώτες σε αυξημένο κίνδυνο».

Πηγές της Ε.Ε. τονίζουν στην «Κ» τη συνεχιζόμενη συνεισφορά της Ευρώπης προς την Ουκρανία και την πρόσφατη απόφαση για την οικονομική της ενίσχυση με 50 δισ. ευρώ.

Από την περασμένη Κυριακή, ηγέτες και αξιωματούχοι της Ε.Ε. αντιδρούν ποικιλοτρόπως στα σχόλια του Τραμπ, με κάποιους να θεωρούν ότι απλώς είναι μέρος της προεκλογικής καμπάνιας του και άλλους να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. «Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου στις ΗΠΑ θα ακούσουμε αρκετά. Ας είμαστε σοβαροί», σχολίασε χθες στις Βρυξέλλες ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Ζοζέπ Μπορέλ, για να προσθέσει ότι «δεν μπορεί το ΝΑΤΟ να είναι μια συμμαχία α λα καρτ».

Στο ίδιο μήκος κύματος περίπου κινήθηκαν οι δηλώσεις του νικητή των προεδρικών εκλογών της Κυριακής στην Φινλανδία, Αλεξάντερ Στουμπ. «Οι προεκλογικές εκστρατείες στις ΗΠΑ είναι πολύ διαφορετικές από τις εκλογές στη Φινλανδία και η ρητορική είναι αρκετά πιο σκληρή… Νομίζω ότι σε αυτή τη φάση το καλύτερο θα ήταν να παραμείνουμε ψύχραιμοι και να επικεντρωθούμε στην ενίσχυση της νατοϊκής συμμετοχής μας», είπε χαρακτηριστικά, ενώ αρκετοί αναλυτές αξιολογούν τη νίκη του –έναντι του πρώην υπουργού Εξωτερικών Πέκα Χααβίστο– ως καθαρή ένδειξη εμπιστοσύνης των Φινλανδών για τον Αλεξάντερ Στουμπ ως ικανότερου να ηγηθεί μιας πιο ισχυρής εξωτερικής πολιτικής για το νεότερο μέλος του ΝΑΤΟ.

Για ανάγκη «αφύπνισης» έκανε λόγο, πάντως, η πρωθυπουργός της Εσθονίας Κάγια Κάλας σχολιάζοντας τις δηλώσεις Τραμπ, υπογραμμίζοντας την ανάγκη ενίσχυσης των αμυντικών δαπανών της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, με φόντο την πραγματικότητα, όπου μόνο 11 χώρες του ΝΑΤΟ έφθασαν πέρυσι το όριο του 2% του ΑΕΠ στις αμυντικές δαπάνες –ανάμεσά τους και η Ελλάδα– ενώ συνολικά δεκατρείς, όπως οι Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία, δεν έπιασαν τον στόχο. Ευρωπαϊκές διπλωματικές πηγές μιλώντας στην «Κ», ωστόσο, υπενθύμισαν τη συνεχιζόμενη συνεισφορά των κρατών-μελών προς την Ουκρανία τα δύο τελευταία χρόνια, αλλά και την πρόσφατη απόφαση για την οικονομική της ενίσχυση ύψους 50 δισ. ευρώ, την ώρα που το αμερικανικό Κογκρέσο δεν έχει ακόμη λάβει την αντίστοιχη απόφαση ενίσχυσης του Κιέβου.

Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι τόσο στην αυριανή συνάντηση της προέδρου της Κομισιόν στο Παρίσι με τον Γάλλο πρόεδρο –στο περιθώριο της 50ής επετείου του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας– όσο και στη διάρκεια της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια αυτή την εβδομάδα, οι συζητήσεις θα επικεντρωθούν στην αναζωογόνηση της ιδέας της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας, ιδιαίτερα στον αμυντικό τομέα, ενόψει μιας κρίσιμης εκλογικής χρονιάς τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις ΗΠΑ.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο NATO: Συσπείρωση και οργή για τις δηλώσεις Τραμπ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Περισσότερο από έναν χρόνο μέσα στον μεγαλύτερο χερσαίο πόλεμο από το 1945, η Ευρώπη δεν έχει ακόμη αρχίσει να ασχολείται σοβαρά με την υπεράσπιση των ανατολικών συνόρων της. Οι Δυτικοευρωπαίοι σύμμαχοι εξακολουθούν να μην κάνουν αρκετά για να προστατεύσουν τα ανατολικά εδάφη που εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες.

Στην αρχή, αυτό μπορεί να ακούγεται σαν ένας εκπληκτικός ισχυρισμός. Εδώ και μήνες, υπάρχει μια συνεχής ροή αναφορών σχετικά με το πώς η Ευρώπη επιτέλους αφυπνίζεται απέναντι στην απειλή από την Ρωσία. Στην σύνοδο κορυφής του στη Μαδρίτη το περασμένο καλοκαίρι, το ΝΑΤΟ παρουσίασε σχέδια για την ενίσχυση της ανατολικής άμυνάς του, μεταξύ άλλων με την επέκταση των δυνάμεων υψηλής ετοιμότητας του ΝΑΤΟ σχεδόν στο δεκαπλάσιο και την επέκταση των πολυεθνικών ομάδων μάχης που έχουν αναπτυχθεί στην Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής σε σχηματισμούς μεγέθους ταξιαρχίας (αύξηση από περίπου 1.500 σε 5.000 στρατιώτες σε κάθε τοποθεσία).

Αλλά έναν χρόνο αργότερα, οι υποσχέσεις αυτές παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεκπλήρωτες. Από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, η παρουσία στρατευμάτων της Γερμανίας στα ανατολικά του ΝΑΤΟ αυξήθηκε από 653 στρατιώτες σε 2.225, της Γαλλίας από 300 σε 969, και της Ολλανδίας από 270 σε 595. (Τα στρατεύματα της Ιταλίας, εν τω μεταξύ, έχουν αυξηθεί από 350 σε 385.) Αυτά ίσως να ακούγονται εντυπωσιακά νούμερα συνολικά -μέχρι να σκεφτεί κανείς ότι την ίδια περίοδο, οι Ηνωμένες Πολιτείες αύξησαν την παρουσία των στρατευμάτων τους στην Ανατολική Ευρώπη από 5.000 σε περίπου 24.000, τα Ανατολικά μέλη του ΝΑΤΟ έχουν προβεί σε ιστορικές ενισχύσεις που θα κάνουν την Πολωνία να διαθέτει σύντομα περισσότερα άρματα μάχης από όσα όλη η Δυτική Ευρώπη μαζί, και η Ουκρανία έχει σήμερα σχεδόν κάθε αρτιμελή άνδρα -και πολλές γυναίκες- ετοιμοπόλεμους.

Η ανισότητα των προσπαθειών είναι εν μέρει το υποπροϊόν των καλά τεκμηριωμένων ανεπαρκειών των δυνατοτήτων της Δυτικής Ευρώπης. Αλλά οι ρίζες της βρίσκονται βαθύτερα, σε ένα μείγμα επώδυνης ιστορίας, διαφορετικών αντιλήψεων για τις απειλές, και παλαιών ταμπού για την αποφυγή του ανταγωνισμού με την Ρωσία στην πρώην σφαίρα επιρροής της. Από την αρχή, η Δυτική Ευρώπη ήταν απρόθυμη στο να υπερασπιστεί το έδαφος των ανατολικών μελών της Ευρώπης με το ίδιο επίπεδο δέσμευσης με το οποίο υπερασπίστηκε την Δυτική Γερμανία κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ανατολικοί σύμμαχοι του ΝΑΤΟ στερήθηκαν τα πλήρη οφέλη της ιδιότητας του μέλους, με τη μορφή σημαντικών συμβατικών αναπτύξεων, μόνιμων βάσεων, και συμμετοχής στο πρόγραμμα κοινής χρήσης πυρηνικών του ΝΑΤΟ, τα οποία παραχωρήθηκαν στα προηγούμενα μέλη.

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία θα έπρεπε να το έχει αλλάξει αυτό. Ωστόσο, παρόλο που ο πόλεμος έκανε πολλά για να πάρει η Δυτική Ευρώπη στα σοβαρά το θέμα της άμυνας, το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να δεσμεύεται από πολλούς από τους ίδιους παλιούς αυτοδημιουργημένους περιορισμούς. Η επανεξέταση αυτών των ταμπού είναι τώρα πιο επείγουσα από ποτέ, καθώς οι ρωσικές φιλοδοξίες αποκαλύφθηκαν και νέα μέλη -σήμερα η Φινλανδία, αύριο η Σουηδία, και ίσως τελικά η Ουκρανία- προστίθενται στους κόλπους του. Η διασφάλιση της ασφάλειας αυτού του διευρυμένου ανατολικού σκέλους εξαρτάται από το να αποδεχθούν τα μεγαλύτερα κράτη της Ευρώπης ευθύνες έξω από την άνεσή τους. Αν οι σύμμαχοι μπορέσουν να βρουν την σωστή φόρμουλα αυτήν την φορά, αυτό θα έχει οφέλη όχι μόνο για την αποτροπή στην Ευρώπη αλλά και στον Ινδο-Ειρηνικό.

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΦΥΛΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Οι ενδοιασμοί της Δυτικής Ευρώπης σχετικά με την ανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ έχουν βαθιές ρίζες. Αμέσως μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, υπήρχε η ανησυχία στις πρωτεύουσες της Δυτικής Ευρώπης ότι η πολύ τολμηρή δραστηριοποίηση στα εδάφη του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας θα προκαλούσε την ρωσική εχθρότητα. Ειδικά η Γαλλία είχε εκφράσει αμφιβολίες σχετικά με την διεύρυνση, και η Γερμανία τάχθηκε υπέρ της προσθήκης της Τσεχικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας, και της Πολωνίας (η Σλοβακία ήρθε αργότερα), αλλά μοιράστηκε την επιθυμία να αποφευχθεί ο ανταγωνισμός με την Ρωσία.

Το 1997, σε μεγάλο βαθμό ως αποτέλεσμα αυτών των ανησυχιών, η συμμαχία διαπραγματεύτηκε την Ιδρυτική Πράξη ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Σε αντίθεση με τους ρωσικούς ισχυρισμούς, το έγγραφο αυτό δεν ισοδυναμούσε με αποκήρυξη της επέκτασης του ΝΑΤΟ. Αυτό που έκανε, ωστόσο, ήταν να δεσμευτεί ότι θα βαδίσει προσεκτικά στα ανατολικά. Η συμμαχία υποσχέθηκε ότι «στο τρέχον και το προβλέψιμο περιβάλλον ασφαλείας», το ΝΑΤΟ θα επικεντρωθεί στην «ικανότητα για ενίσχυση παρά στην πρόσθετη μόνιμη τοποθέτηση σημαντικών μαχητικών δυνάμεων». Και συμφώνησε στα λεγόμενα τρία «όχι» -«καμία πρόθεση, κανένα σχέδιο, και κανένας λόγος» (—“no intentions, no plans, and no reason”) για την τοποθέτηση πυρηνικών όπλων στην ανατολική επικράτεια.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι σκέφτονταν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής εκείνη την εποχή: ήθελαν να δημιουργήσουν χώρο για δέσμευση με την Ρωσία, ακόμη και όταν το ΝΑΤΟ κινείτο προς τα ανατολικά. Αλλά παρόλο που το περιβάλλον ασφαλείας έχει αλλάξει δραματικά, το ΝΑΤΟ συνέχισε να λειτουργεί σύμφωνα με την παλιά συνταγή. Το πρώτο μεγάλο τράνταγμα ήρθε όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία το 2014. Στην συνέχεια, το ΝΑΤΟ αντέδρασε σχηματίζοντας την Ενισχυμένη Προωθημένη Παρουσία (Enhanced Forward Presence, eFP) -τέσσερις πολυεθνικές ομάδες μάχης που διασκορπίστηκαν στην Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής- και μια νέα δύναμη υψηλής ετοιμότητας. Αλλά ακόμη και τότε, υπήρχε δισταγμός σχετικά με μια [ενδεχόμενη] παραβίαση της Ιδρυτικής Πράξης. Ο συνολικός αριθμός των εμπλεκομένων (αρχικά, περίπου 3.000) παρέμεινε συμβολικός. Και ακόμη και όταν η κατάληψη της Κριμαίας έδειξε πόσο ξαφνικά μπορούσε να χτυπήσει η Ρωσία, η έμφαση του ΝΑΤΟ παρέμεινε στην «ικανότητα ενίσχυσης» μετά το ξέσπασμα μιας κρίσης.

ΧΑΡΤΙΝΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

Μια παρόμοια διαδικασία διαδραματίστηκε από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία. Το ΝΑΤΟ έχει εντείνει τις προσπάθειές του με διάφορους ευεργετικούς τρόπους: έθεσε σε κίνηση την ενσωμάτωση της Φινλανδίας και της Σουηδίας ως μελλοντικών μελών, επέκτεινε την eFP σε συνολικό αριθμό και γεωγραφική κάλυψη, και δεσμεύτηκε να αναβαθμίσει και να επεκτείνει τις δυνάμεις υψηλής ετοιμότητας από 40.000 σε 300.000, συνοδευόμενες από ένα νέο μοντέλο δυνάμεων και νέες περιφερειακές αμυντικές αρμοδιότητες. Αλλά το μεγαλύτερο μέρος αυτών [των προσπαθειών] παραμένει στα χαρτιά. Ενάμιση χρόνο μετά την έναρξη του πολέμου, τα δεδομένα επί του εδάφους στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ δεν είναι δραματικά διαφορετικά από όσο ήταν πριν. Όπου υπήρξε αλλαγή, αυτή καθοδηγήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες επέκτειναν τις επιτόπιες ετοιμοπόλεμες δυνάμεις τους στην Ανατολική Ευρώπη και ανέλαβαν ηγετικό ρόλο στην αναβάθμιση της ομάδας μάχης eFP στην Πολωνία.

Η αντίδραση άλλων Δυτικών συμμάχων ήταν πολύ πιο αργή. Δείτε την Γερμανία. Πριν από την σύνοδο κορυφής στη Μαδρίτη, ο Λιθουανός πρόεδρος και η Γερμανίδα καγκελάριος εξέδωσαν ένα κοινό ανακοινωθέν [1] που πιστοποιούσε τα γερμανικά σχέδια για την τοποθέτηση μιας ταξιαρχίας στην Λιθουανία. Αλλά στην συνέχεια το Βερολίνο φάνηκε να παίρνει πίσω την υπόσχεση. Ο Γερμανός υπουργός Άμυνας πρότεινε κάποια στιγμή ότι ο χρόνος και η έκταση της όποιας αύξησης της στρατιωτικής του παρουσίας «εξαρτάται από το ΝΑΤΟ» και ότι η Γερμανία σχεδίαζε να «παραμείνει ευέλικτη στο θέμα», προκαλώντας την ανησυχία του Βίλνιους. Προς τιμήν του, το Βερολίνο επιβεβαίωσε πρόσφατα την πρόθεσή του [2] να τηρήσει την υπόσχεση, αλλά το χρονοδιάγραμμα παραμένει ασαφές.

Ή δείτε την Γαλλία. Τους μήνες μετά τη [σύνοδο κορυφής στη] Μαδρίτη, η Γαλλία έστειλε ένα τάγμα από τα καλύτερα άρματα μάχης της και ένα σύστημα αεράμυνας στην Ρουμανία, αυξάνοντας την συνολική παρουσία της στην χώρα σε περίπου 750 στρατιώτες. Αλλά μέσα σε λίγες ημέρες από την αποστολή αυτή, άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια αναφορές ότι η ανεπαρκής ρουμανική υποδομή εμπόδιζε την ανάπτυξη. Όπως και με την γερμανική κατάσταση στην Λιθουανία, δεν υπάρχει καμία ένδειξη για το πότε η Γαλλία σχεδιάζει να κάνει περισσότερα.

Και στις δύο περιπτώσεις, το άμεσο εμπόδιο είναι οι υποδομές, οι οποίες είναι λιγότερο ανεπτυγμένες στην ανατολική πλευρά από όσο στην Δυτική Ευρώπη. Οι ικανότητες των εν λόγω συμμάχων είναι επίσης ελλιπείς σύμφωνα με διάφορες καλά τεκμηριωμένες εκτιμήσεις˙ πρόσφατες αναφορές [3] δείχνουν ότι ειδικότερα ο γερμανικός στρατός δεν είναι σε θέση να αναπτύξει σημαντικές δυνάμεις οπουδήποτε, ακόμη και στην γειτονιά του.

Αλλά το βαθύτερο πρόβλημα παραμένει η πολιτική βούληση. Σίγουρα, οι Δυτικοευρωπαίοι σύμμαχοι λένε τα σωστά λόγια για τον στόχο περί ισχυρότερης άμυνας στα ανατολικά. Η πρόσφατα αποκαλυφθείσα γερμανική Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας, για παράδειγμα, δηλώνει ότι η Γερμανία «θα καταβάλει στοχευμένες προσπάθειες ώστε να επεκτείνει την στρατιωτική μας παρουσία σε συμμαχικό έδαφος και να την θέσει σε πιο μόνιμη βάση». Σε παρόμοιο πνεύμα, η γαλλική κυβέρνηση αγωνίστηκε πρόσφατα, με επιτυχία, για μεγάλες αυξήσεις των αμυντικών δαπανών που στηρίζονται στην ανάγκη να γίνουν περισσότερα για την υπεράσπιση της Ευρώπης.

Ωστόσο, στο παρασκήνιο, οι μεγάλες Δυτικές πρωτεύουσες πίεσαν ώστε οι νέες ανατολικές δεσμεύσεις να διατηρηθούν σε διαχειρίσιμα όρια. Οι ακριβείς λόγοι ποικίλλουν. Στην περίπτωση της Γερμανίας, για παράδειγμα, υπάρχουν κατανοητές πολιτισμικές αντιπάθειες, ριζωμένες στην ιστορία του 20ού αιώνα, για την ανάπτυξη στρατιωτικής ισχύος στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς και συνταγματικοί περιορισμοί που περιπλέκουν τις διμερείς συμφωνίες του είδους που χρησιμοποίησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην Πολωνία.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Το βασικό ζήτημα, ωστόσο, παραμένει η απόκλιση των αντιλήψεων για τις απειλές. Οι Δυτικοευρωπαίοι εξακολουθούν να μην αισθάνονται υψηλό βαθμό κινδύνου που προέρχεται από την Ρωσία. Στην Γερμανία, η κινητοποίηση της δημόσιας υποστήριξης για την αύξηση των αμυντικών δαπανών σε μόνιμη βάση και η προσπάθεια πειθούς των νέων να εγγραφούν για θητεία στην Βαλτική είναι πολιτικά δύσκολη υπόθεση. Και παρόλο που δεν υπάρχουν ανάλογες στρατιωτικές ευαισθησίες στην Γαλλία, η σημαντικότερη αντιληπτή απειλή εκεί εξακολουθεί να προέρχεται από το Σαχέλ και όχι από το Χάσμα του Suwalki (ο χερσαίος διάδρομος που συνδέει τον ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ με την ίδια την Ρωσία, χωρίζοντας τις χώρες της Βαλτικής από την Πολωνία).

Η ιδέα μιας ενδεχόμενης επιστροφής στον πολιτικό διάλογο με την Ρωσία διατηρεί επίσης μεγαλύτερη απήχηση στην Δυτική Ευρώπη απ’ όσο στις χώρες που βρίσκονται πιο κοντά στην σύγκρουση. Παραδόξως, οι ρωσικές στρατιωτικές ήττες στην Ουκρανία έχουν ενισχύσει αυτήν την γραμμή σκέψης: γιατί να μπει κανείς στον κόπο και να δαπανήσει για να ενισχύσει την άμυνα του ΝΑΤΟ στα ανατολικά, λέει [αυτός] ο λογισμός, όταν οι Ουκρανοί έχουν αναλάβει αυτήν την δουλειά και η Ρωσία θα παραμείνει αδύναμη στο άμεσο μέλλον;

Τίποτα από αυτά δεν έχει σκοπό να αμφισβητήσει την βοήθεια που έχουν παράσχει οι Δυτικοευρωπαίοι σύμμαχοι στην Ουκρανία ή να υποβαθμίσει τους περιορισμούς που τους εμποδίζουν να κάνουν περισσότερα. Το θέμα, μάλλον, είναι ότι κάτω από τους πηχυαίους τίτλους των[εφημερίδων περί] αυξημένων προϋπολογισμών και των νέων ταξιαρχιών στα χαρτιά παραμένει η σκληρή πραγματικότητα μιας συμμαχίας ουσιαστικά δύο ταχυτήτων, στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες και τα ανατολικά μέλη φέρουν το μεγαλύτερο μέρος του κινδύνου, χωρίς τα τελευταία να απολαμβάνουν το ίδιο προνόμιο της υπόθεσης της δυνατότητας φιλοξενίας μιας μεγάλης κλίμακας, μόνιμης στρατιωτικής παρουσίας η οποία αναπτύχθηκε σε κάθε μέλος που εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ πριν από το 1997.

Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για δύο λόγους. Πρώτον, η εμπειρία της Ουκρανίας υποδηλώνει ότι ένας μελλοντικός πόλεμος με την Ρωσία μπορεί να μην παιχτεί στα πλεονεκτήματα της τρέχουσας αμυντικής στάσης του ΝΑΤΟ, η οποία βασίζεται στον συνδυασμό μιας μέτριας προωθημένης παρουσίας και της υπόσχεσης για ενισχύσεις. Μόλις καταληφθεί, το έδαφος ίσως να είναι δύσκολο να ανακτηθεί. Αναγνωρίζοντας αυτό το γεγονός, το ΝΑΤΟ έχει υιοθετήσει μια στρατηγική «αποτροπής μέσω άρνησης» (deterrence-by-denial) με στόχο την παρεμπόδιση της επιθετικότητας εκεί όπου αυτή εκδηλώνεται -ή όπως το έθεσε ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, υπερασπίζοντας «κάθε τετραγωνική ίντσα» του εδάφους του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, μια τέτοια στρατηγική λειτουργεί μόνο αν το ΝΑΤΟ έχει μια σημαντική προωθημένη παρουσία για να αμφισβητήσει την κατάκτηση από την αρχή. Δεύτερον, μια μελλοντική κρίση στην ανατολική πτέρυγα της Ευρώπης θα μπορούσε να συμβεί την στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι δεσμευμένες στην Ασία. Πρόσφατες εκτιμήσεις δείχνουν ότι η Ρωσία ίσως να είναι σε θέση να ανακτήσει τις απώλειές της από τον πόλεμο και να ανασυγκροτήσει τον στρατό της σε μόλις δύο χρόνια. Σε ένα σενάριο δύο μετώπων, το ΝΑΤΟ θα εξακολουθεί να μπορεί να βασίζεται στις δυνάμεις των ΗΠΑ, αλλά αναπόφευκτα θα πρέπει να βασίζεται περισσότερο από όσο σήμερα στις ευρωπαϊκές συμβατικές δυνάμεις.

ΑΦΥΠΝΗΣΗ

Ο πόλεμος στην Ουκρανία παρουσιάζει ένα σπάνιο και ευπαθές παράθυρο για την αντιμετώπιση της γεωγραφικής ανισορροπίας των κινδύνων στο ΝΑΤΟ. Η Ουάσινγκτον και οι ομοϊδεάτες σύμμαχοι θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν αυτήν την εποχή με το μέγιστο αποτέλεσμα, για να προβάλουν την άποψη ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να αναιρέσει τους αυτοεπιβαλλόμενους περιορισμούς που συνόδευσαν τις διευρύνσεις μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Πρώτον, είναι καιρός να ακυρωθεί η Ιδρυτική Πράξη ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Παρόλο που είναι προφανώς νεκρό γράμμα, η πράξη συνεχίζει να ρίχνει στάχτη στα μάτια των διαπραγματεύσεων στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ για την ενίσχυση της ανατολικής πλευράς. Ένα καλό σημείο εκκίνησης θα ήταν να υπάρξει πίεση για μια δήλωση στην σύνοδο κορυφής της επόμενης εβδομάδας στο Βίλνιους ότι η συμμαχία θεωρεί πως οι «τρέχουσες και προβλέψιμες» συνθήκες του 1997 έχουν παρέλθει. Το ΝΑΤΟ θα πρέπει επίσης να εργαστεί για να κερδίσει την συναίνεση σχετικά με την ανάκληση της αυτοδεσμευτικής υπόσχεσης, που συμφωνήθηκε κατά την προετοιμασία της Ιδρυτικής Πράξης, η οποία περιόριζε τις ανατολικές αναπτύξεις σε εκ περιτροπής αντικαταστάσεις σε επίπεδο ταξιαρχίας. Ο σκοπός αυτής της δέσμευσης ήταν να προετοιμάσει το έδαφος για νομικά δεσμευτικά ανώτατα όρια στην Συνθήκη Προσαρμοσμένων Συμβατικών Ενόπλων Δυνάμεων στην Ευρώπη (Adapted Conventional Armed Forces Treaty in Europe), η οποία δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Η άρση αυτών των περιορισμών θα ανοίξει τον δρόμο για να μπορέσει το ΝΑΤΟ να κινηθεί προς μεγαλύτερες, μόνιμες αναπτύξεις τα επόμενα χρόνια.

Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να ενθαρρύνουν την Ευρωπαϊκή Ένωση να διαθέσει περισσότερους πόρους για την βελτίωση των υποδομών της Ανατολικής Ευρώπης [4]. Πέρυσι, οι Βρυξέλλες περιέκοψαν τον προτεινόμενο προϋπολογισμό για τέτοια έργα. Βασιζόμενη στην επιτυχημένη εταιρική σχέση υποδομών «Ramstein East» με την Πολωνία, η Ουάσινγκτον θα πρέπει να αναζητήσει τρόπους για να συνδυάσει έργα των ΗΠΑ και της ΕΕ -παρέχοντας, για παράδειγμα, αντίστοιχα κονδύλια σε βασικά έργα και ενσωματώνοντας συνδέσμους από Δυτικοευρωπαϊκούς συμμάχους στις πολωνικές επιχειρήσεις της. Η κυβέρνηση Μπάιντεν θα πρέπει επίσης να άρει την αντίθεσή της στην ένταξη της Πολωνίας στο πρόγραμμα ανταλλαγής πυρηνικών του ΝΑΤΟ. Τα τρία «όχι» χρονολογούνται από την εποχή της ανησυχίας για την υπερβολική αντίδραση του Κρεμλίνου σε μια μονομερή πυρηνικοποίηση. Με την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων από την Ρωσία στην Λευκορωσία και τις απειλές της να τα χρησιμοποιήσει στην Ουκρανία, η επιλεκτική επέκταση του προγράμματος κοινής χρήσης πυρηνικών του ΝΑΤΟ θα έστελνε ένα καθυστερημένο μήνυμα ότι το ΝΑΤΟ δεν θα συμμορφωθεί με τους αυτοεπιβαλλόμενους περιορισμούς, αν η Ρωσία δεν το κάνει.

Ιδιωτικά, η Ουάσινγκτον θα πρέπει να πιέσει τους Δυτικοευρωπαίους συμμάχους να δεσμευτούν να ενισχύσουν τις διμερείς και πολυμερείς αναπτύξεις τους στην ανατολική πλευρά, διευκολύνοντας τη ΝΑΤΟϊκή πολιτική αποτροπής μέσω άρνησης. Το μήνυμα θα πρέπει να είναι ότι η τοποθεσία των συμμαχικών στρατευμάτων -όχι μόνο το ποσοστό των δαπανών για την άμυνα- είναι ένα ζωτικής σημασίας μέτρο. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ ότι η υποστήριξη των ΗΠΑ για την ένταξη της Ουκρανίας στην συμμαχία θα αυξηθεί ανάλογα με την προθυμία των συμμάχων της να εγκαταλείψουν την παλιά φόρμουλα των αυτοεπιβαλλόμενων περιορισμών στους προηγούμενους γύρους νέων εισερχομένων. Ο σχηματισμός μιας ισχυρής οχύρωσης στην Ανατολική Ευρώπη θα απαιτήσει από τις Ηνωμένες Πολιτείες να ενσωματώσουν την Ουκρανία στην υπό την ηγεσία των ΗΠΑ αμυντική περίμετρο. Αν η Ουκρανία πρόκειται να γίνει κάποια στιγμή μέλος του ΝΑΤΟ, το υπόλοιπο από το ανατολικό σκέλος της συμμαχίας πρέπει να καταστεί υπερασπίσιμο, μεταξύ άλλων μέσω σημαντικών τοπικών και συμμαχικών δυνάμεων και μόνιμων βάσεων με δυνάμεις όχι μόνο των ΗΠΑ αλλά και άλλων συμμάχων.

Πολύ πριν από την ρωσική κατοχή της Κριμαίας το 2014, οι Ανατολικοί σύμμαχοι του ΝΑΤΟ και κάποιοι στην Ουάσιγκτον είχαν αρχίσει να επισημαίνουν ότι η Ανατολική Ευρώπη ήταν υπο-υπερασπίσιμη, προσκαλώντας την ρωσική αρπακτικότητα. Αυτό δεν ήταν ένα δημοφιλές μήνυμα εκείνη την εποχή. Αλλά η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία θα πρέπει τελικά να καταρρίψει τη μυθοπλασία ότι η διατήρηση σημαντικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ δυτικά της Γερμανίας θα οδηγήσει σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τον στρατιωτικό καιροσκοπισμό της Ρωσίας. Εν τω μεταξύ, η ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να αντιμετωπίσουν τον Ινδο-Ειρηνικό εξαρτάται από την ισχυρή άμυνα στην Ανατολική Ευρώπη. Αν τα πλουσιότερα και πολυπληθέστερα κράτη της Ευρώπης δεν κάνουν τα πάντα για να βοηθήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να καταστήσουν το έδαφος του ΝΑΤΟ υπερασπίσιμο σε μέρη που βρίσκονται εκτός της συνήθους ζώνης άνεσής τους, δεν εκπληρώνουν το καθήκον τους με τρόπους που ίσως αποβούν εις βάρος της συμμαχίας πολύ καιρό μετά το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία.

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.lrp.lt/en/joint-communique-by-the-president-of-the-republic-…
[2] https://www.reuters.com/world/europe/germany-ready-permanent-brigade-pre…
[3] https://www.bild.de/bild-plus/politik/inland/politik-inland/bundeswehr-g…
[4] https://cepa.org/comprehensive-reports/the-cepa-military-mobility-project/

Copyright © 2023 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Πηγή: foreignaffairs.gr

Το άρθρο Η Δυτική Ευρώπη εξακολουθεί να υστερεί στα ανατολικά του ΝΑΤΟ… Του A. Wess Mitchell εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η είσοδος της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ προσθέτει στη Συμμαχία έναν από τους πιο ισχυρούς στρατούς της Δυτικής Ευρώπης, καθώς και δυνατότητες συλλογής πληροφοριών και επιτήρησης των συνόρων που έχουν αναπτυχθεί σε βάθος δεκαετιών, απέναντι στην απειλή που συνιστά η Ρωσία, σχολιάζουν Αμερικανοί αξιωματούχοι στους New York Times.

Το εν ενεργεία στρατιωτικό προσωπικό αριθμεί 23.000 άτομα, αλλά η δύναμή της σε καιρό πολέμου μπορεί να αυξηθεί γρήγορα σε 280.000, χάρη σε ένα διευρυμένο σύστημα επιστράτευσης που μπορεί να κινητοποιήσει έως ένα εκατομμύριο στρατιώτες. Οι δυνατότητες αυτές οφείλονται στην προσήλωση στην ασφάλεια, σε μια χώρα που μοιράζεται περισσότερα από 800 μίλια συνόρων με τη Ρωσία και δέχθηκε δύο εισβολές της μέσα στον 20ό αιώνα.

«Γεωγραφικά, η προσθήκη των Φινλανδών στη Συμμαχία προσθέτει ένα τεράστιο σύνορο, του οποίου η υπεράσπιση είναι δύσκολη και περιπλέκει τους υπολογισμούς του Πούτιν», εξηγεί ο Τζέιμς Σταυρίντες, Αμερικανός ναύαρχος εν αποστρατεία και πρώην στρατιωτικός διοικητής του ΝΑΤΟ.

Η σημερινή τελετή πραγματοποιήθηκε καθώς οι υπουργοί Εξωτερικών της Συμμαχίας συγκεντρώνονταν στις Βρυξέλλες για διήμερη συνάντηση. Ο υπουργός Εξωτερικών της Φινλανδίας, Pekka Haavisto, θα παραστεί στη συνάντηση -την πρώτη της Φινλανδίας με την ιδιότητα του μέλους.

Ωστόσο, πολλά δεδομένα είναι ακόμα σε εκκρεμότητα. Μια νέα κυβέρνηση θα κληθεί να αποφασίσει εάν η Φινλανδία θα δεχθεί ξένα στρατεύματα στο έδαφός της, ή ακόμη και πυρηνικά όπλα που ανήκουν σε συμμάχους.

Πηγή: New York Times, kathimerini.gr

Το άρθρο Η Φινλανδία στο ΝΑΤΟ – Ενα στρατηγικό πλήγμα για τον Πούτιν εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Αν χρειαστεί, μπορούμε να δώσουμε διαφορετικό μήνυμα όσον αφορά τη Φινλανδία. Η Σουηδία θα σοκαριστεί όταν δώσουμε ένα διαφορετικό μήνυμα για τη Φινλανδία», δήλωσε ο αρχηγός του τουρκικού κράτους, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την υποψηφιότητα ένταξης των δύο βόρειων χωρών στο ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνάντηση με νέους.

Η Άγκυρα αφήνει λοιπόν για πρώτη φορά να εννοηθεί ότι είναι έτοιμη να εξετάσει την υποψηφιότητα της Φινλανδίας χωριστά από αυτήν της Σουηδίας.

Η Τουρκία ανέστειλε την περασμένη Τρίτη τη διαδικασία ένταξης της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, αναβάλλοντας επ’ αόριστον τριμερή συνάντηση που είχε αρχικά προγραμματιστεί για τις αρχές Φεβρουαρίου και είχε στόχο την άρση των αντιρρήσεων της Άγκυρας στην υποψηφιότητά τους.

Οργή στην Άγκυρα για τα περιστατικά με την καύση του Κορανίου

Ο Τούρκος πρόεδρος είχε προειδοποιήσει τη Δευτέρα ότι η Σουηδία, που ήδη κατηγορείται από την Τουρκία ότι φιλοξενεί Κούρδους «τρομοκράτες», δεν μπορεί να υπολογίζει πλέον στην «υποστήριξη» της Άγκυρας, μετά το κάψιμο ενός αντίτυπου του Κορανίου από ακροδεξιό ακτιβιστή στη Στοκχόλμη.

Χωρίς ευθεία αναφορά στο περιστατικό, ο Τούρκος πρόεδρος επανέλαβε ωστόσο τις επικρίσεις του κατά της Σουηδίας σχετικά με τα τουρκικά αιτήματα έκδοσης.

«Τους είπαμε: “Αν θέλετε να μπείτε στο ΝΑΤΟ, πρέπει να μας στείλετε πίσω αυτούς τους τρομοκράτες”. Τους δώσαμε ένα κατάλογο 120 προσώπων (…) Αλλά αυτοί, μας κοροϊδεύουν λέγοντας ότι άλλαξαν το Σύνταγμά τους», δήλωσε.

Το κάψιμο του Κορανίου από δεξιό εξτρεμιστή την περασμένη εβδομάδα κοντά στην τουρκική πρεσβεία στη Σουηδία προκάλεσε τις έντονες διαμαρτυρίες της Άγκυρας.

Η Άγκυρα είχε ήδη ακυρώσει προγραμματισμένη επίσκεψη του Σουηδού υπουργού Άμυνας.

«Πάγωμα» συνομιλιών

Ο Σουηδός υπουργός Εξωτερικών Τομπίας Μπίλστρομ δήλωσε προχθές, Σάββατο, ότι οι συνομιλίες μεταξύ της χώρας του και της Τουρκίας έχουν «παγώσει».

Όπως υπογράμμισε σε συνέντευξή του στη σουηδική εφημερίδα «Expressen», η κυβέρνηση της Στοκχόλμης έχει επενδύσει χρόνο και προσπάθεια για να προχωρήσει ο διάλογος, ενώ επισήμανε πως εξακολουθεί να ελπίζει ότι η διαδικασία θα ολοκληρωθεί το καλοκαίρι στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ.

Σημειώνεται ότι η Φινλανδία έχει διαμηνύσει ότι θα μπορούσε να ενταχθεί στη Βορειοατλαντική Συμμαχία χωρίς τη Σουηδία, μετά την εμπλοκή που υπάρχει στις σουηδοτουρκικές συνομιλίες.

Πηγή: liberal.gr

Το άρθρο Ο Ερντογάν απειλεί με «σοκ» ΝΑΤΟ και Σουηδία εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Η Τουρκία επιβεβαιώνει ότι πράττουμε αυτά που είχαμε υποσχεθεί, αλλά ζητάει και άλλα πράγματα, που δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να κάνουμε», σημείωσε ο Σουηδός πρωθυπουργός σε διάσκεψη για αμυντικά θέματα. Ολες οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ πλην Τουρκίας και Ουγγαρίας έχουν επικυρώσει την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας. Οι αξιώσεις της Αγκυρας αφορούν κυρίως τη δίωξη της κουρδικής οργάνωσης ΡΚΚ και απελάσεις Τούρκων από τις δύο σκανδιναβικές χώρες. Χθες, ανακοινώθηκε ότι Σουηδία και ΗΠΑ ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για τη σύναψη διμερούς αμυντικής συμφωνίας.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο Τουρκικό μπλόκο στο ΝΑΤΟ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Υπό αμφισβήτηση

Και προσθέτει πως «Η Φινλανδία και η Σουηδία έχουν λάβει την εκπληκτική απόφαση να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, αλλά οι εμπορικοί και στρατιωτικοί εταίροι της Ρωσίας δεν την έχουν ακόμη εγκαταλείψει σε ώρα ανάγκης, δυστυχώς συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, της οποίας η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ θ’ αμφισβητηθεί το 2023, εάν ο πρόεδρος Ερντογάν (πιθανώς από απάτη) επανεκλεγεί».

Συνεχίζοντας την ανάλυσή του, αναφέρεται μεταξύ άλλων στο παράδειγμα της Γερμανίας, όπου, σύμφωνα με τον κ. Μπόλτον, ο κ. Σολτς ελάχιστα έχει πραγματοποιήσει απ’ αυτά που υποσχέθηκε για τους εξοπλισμούς και τη συνεισφορά του στο ΝΑΤΟ.

Καθώς και στη Γαλλία, ο πρόεδρος της οποίας διαφωνεί, όπως λέει ο πρώην αμερικανός αξιωματούχος, με τον ομόλογό του της Ουκρανίας ως προς το τι θα πρέπει να «δώσουν» στη Ρωσία για να καταλήξουν σε διπλωματική λύση.

Πηγή: in.gr

Το άρθρο Μπόλτον: Υπό αμφισβήτηση η συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ λόγω της στάσης της έναντι της Ρωσίας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η ομάδα Shanghai Five, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), δημιουργήθηκε στις 26 Απριλίου 1996, όταν υπεγράφη η σχετική συνθήκη για εμβάθυνση της στρατιωτικής εμπιστοσύνης στις συνοριακές περιοχές, στη Σανγκάη από τους αρχηγούς κρατών της Κίνας, του Καζακστάν, της Κιργιζίας, της Ρωσία και του Τατζικιστάν.

Πλήρως μέλη της de facto απάντησης του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στο ΝΑΤΟ, εκτός από την ομάδα των Πέντε της Σαγκάης, είναι το Ουζμπεκιστάν, το Ιράν, η Ινδία και το Πακιστάν, με τη Λευκορωσία να περνά από τη διαδικασία ένταξης. Το Αφγανιστάν και η Μογγολία είναι κράτη παρατηρητές. Η Σρι Λάνκα, η Τουρκία, η Καμπότζη, το Αζερμπαϊτζάν, το Νεπάλ, η Αρμενία, η Αίγυπτος, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία είναι εταίροι διαλόγου.

Τι κοινό έχουν τα μέλη, τα μελλοντικά μέλη, οι εταίροι διαλόγου και οι μελλοντικοί εταίροι διαλόγου αυτού του εξωτικού μείγματος εθνών;

Έχοντας ολοένα αυξανόμενο έλλειμμα δημοκρατίας και καθεστώτα που χαρακτηρίζονται από αυταρχικά στην καλύτερη ως ακόμα και δικτατορικά, οι χώρες βρίσκονται σε έναν άτυπο ψυχρό πόλεμο με το δημοκρατικό μπλοκ των εθνών του κόσμου, γράφει στο Middle East Forum ο Μπουράκ Μπεκντίλ του Gatestone Institute.

Ένα σύντομο ιστορικό:
~ “Αφήστε μας να μπούμε και θα επανεξετάσουμε την προσπάθειά μας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ)”, είπε ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τον Ιούλιο του 2012· την ίδια χρονιά η Τουρκία έγινε εταίρος διαλόγου της SCO.
~ “Είπα στον Πούτιν… Αφήστε μας να μπούμε για να χωρίσουμε με την ΕΕ. Η Πεντάδα της Σαγκάης είναι καλύτερη [από την ΕΕ]. Είναι πολύ πιο ισχυρή. [Με την ένταξη] θα έχουμε την ευκαιρία να είμαστε μαζί με τις χώρες με τις οποίες μοιραζόμαστε κοινές αξίες”, είπε ο Ερντογάν, τον Ιανουάριο του 2013.
~ “Γιατί η Τουρκία να μην είναι στην Πεντάδα; διερωτήθηκε ο Ερντογάν, τον Μάρτιο του 2016.

Και τελικά, τον Σεπτέμβριο του 2022, ο Ερντογάν έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους του ΝΑΤΟ που συμμετείχε σε σύνοδο κορυφής της SCO, στο Ουζμπεκιστάν. “Οι σχέσεις μας με αυτές τις χώρες θα περάσουν σε πολύ διαφορετική βάση με αυτό το βήμα”, δήλωσε εκεί ο Ερντογάν. Όταν ρωτήθηκε αν εννοούσε την ένταξη στην SCO, είπε, “φυσικά, αυτός είναι ο στόχος”. Αλλά είναι επίσης ο στόχος του Πούτιν, όπως η τοποθέτηση μιας άλλης ωρολογιακής βόμβας στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ. Ο Ερντογάν πήγε στη Σύνοδο μετά από προσωπική πρόσκληση του Πούτιν.

Αυτό είναι το φυσικό αποτέλεσμα των κωφευόντων ώτων και των παροπίδων της Δύσης. Όταν ο Ερντογάν μίλησε για πρώτη φορά για την ένταξη της Τουρκίας στο SCO πριν από μια δεκαετία, οι πρωτεύουσες της Δύσης αντέδρασαν ανεύθυνα και κάνοντας μια λάθος διάγνωση: ότι ο Ερντογάν απλώς μπλόφαρε για να κερδίσει ταχύτερη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι μεγάλες χώρες της Δύσης δεν πήραν καν το μήνυμα όταν το 2013 ο Ερντογάν μίλησε για τις ευρασιατικές δικτατορίες ως “χώρες με τις οποίες έχουμε κοινές αξίες”. Απλώς έλεγε αυτό που, γι’ αυτόν, ήταν η αλήθεια.

Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς δήλωσε τον περασμένο μήνα ότι ήταν “πολύ εκνευρισμένος” από τις προσπάθειες της Τουρκίας να ενταχθεί σε αυτό το μπλοκ της Κεντρικής Ασίας για την ασφάλεια και οτιδήποτε άλλο που ελέγχεται από τη Ρωσία και την Κίνα. Αλλά είναι πολύ αργά.

Απίστευτη ειρωνεία συνιστά το γεγονός πως ο Ερντογάν έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους του ΝΑΤΟ που παρευρέθηκε σε σύνοδο κορυφής της SCO ενώ την ίδια ώρα πίεζε το Κογκρέσο για την παράδοση των αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών F-16 Block 70 για την αεροπορία του. Πίσω από τις κλειστές πόρτες στην Ουάσιγκτον, οι απεσταλμένοι του και τα κανάλια του θα πουν στο αμερικανικό κοινό τους ότι “το μέλλον της Τουρκίας είναι στο δυτικό μπλοκ, ότι η συζήτηση για την SCO είναι η εξισορροπητική πράξη της Τουρκίας μεταξύ της δέσμευσής της στη Δύση και της αναπόφευκτης γειτνίασής της με τη Ρωσία”.

Ο Πούτιν ανακοίνωσε στη σύνοδο κορυφής της SCO στις 16 Σεπτεμβρίου: “Η συμφωνία μας για τις παραδόσεις ρωσικού φυσικού αερίου στην Τουρκία θα πρέπει να τεθεί σε ισχύ στο εγγύς μέλλον, με το 25% της πληρωμής για αυτές τις παραδόσεις σε ρωσικά ρούβλια”.

Αφού οι δυτικές κυρώσεις έπληξαν τη Ρωσία, πέντε τουρκικές τράπεζες εντάχθηκαν στο ρωσικό σύστημα πληρωμών Mir (αν και δύο αργότερα αποσύρθηκαν), ουσιαστικά ακρωτηριάζοντας τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν ως απάντηση στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο. Ορισμένες τουρκικές τράπεζες ανέστειλαν τον εταιρικό τους δανεισμό αφού η τελευταία σειρά κανονισμών της τουρκικής κυβέρνησης αύξησε το κόστος τους και ανάγκασε πολλές να περιορίσουν τους κινδύνους του ισολογισμού τους.

Παρόλα αυτά, ο ευρασιατισμός του Ερντογάν, οι ρεβιζιονιστικές νεο-οθωμανικές πολιτικές του και η επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου μπορεί να μην λειτουργούν σαν τα θαυματουργά εργαλεία που θα ήλπιζε ότι θα τον βοηθήσουν ενόψει των προεδρικών και κοινοβουλευτικών εκλογών τον Ιούνιο του 2023. Απειλεί να εισβάλει σε ελληνικά νησιά του Αιγαίου. Έχει απειλήσει να εξαπολύσει νέα στρατιωτική εισβολή στη Συρία, όπου Τούρκοι στρατιώτες πολεμούν ήδη εναντίον Κούρδων που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ. Στο παρελθόν, τέτοια εργαλεία λειτουργούσαν πάντα για να ανυψώσουν το εθνικιστικό πνεύμα των Τούρκων και κέρδιζαν ψήφους για τον Ερντογάν. Αλλά οι Τούρκοι ζουν σε μια εντελώς διαφορετική οικονομική σφαίρα από το πρόσφατο παρελθόν.

Ο επίσημος ετήσιος πληθωρισμός της Τουρκίας σκαρφάλωσε σε νέο υψηλό 24 ετών 85,5% τον Οκτώβριο – αν και η ENAG, ένας ανεξάρτητος ερευνητικός οργανισμός, υπολόγισε τον πραγματικό ετήσιο ρυθμό πληθωρισμού στο 185,34% για την ίδια περίοδο. Μπορεί να έρθουν ακόμη χειρότερα.

Η EPDK, η τουρκική ρυθμιστική αρχή ηλεκτρικής ενέργειας, και η αντίστοιχη Botas διανομής φυσικού αερίου, μόλις αποφάσισαν να αυξήσουν τις τιμές ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου κατά 20% για ιδιώτες και 50% για εταιρείες. Αυτό το μέτρο αναμένεται να επιταχύνει περαιτέρω τον πληθωρισμό στη χώρα.

Μεταξύ των κρατών μελών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), η Τουρκία σημείωσε τη μεγαλύτερη αύξηση στις τιμές της ενέργειας τον τελευταίο χρόνο. Σύμφωνα με το Euronews, η χονδρική τιμή φυσικού αερίου της Botas αυξήθηκε κατά 1.330% για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, 997% για βιομηχανική χρήση και 216% για οικιακή χρήση. Εν τω μεταξύ, το νόμισμα της Τουρκίας, η λίρα, έχει χάσει περισσότερο από το ήμισυ της αξίας του έναντι του δολαρίου ΗΠΑ από το 2021.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της δημοσκόπησης Optimar, το 76,6% των Τούρκων δηλώνει ότι το κύριο πρόβλημα τους είναι ο πληθωρισμός και η ανεργία. Αυτό δεν είναι καλός οιωνός για τον ηγέτη μιας χώρας όπου το επίσημο κατά κεφαλήν εισόδημα την τελευταία δεκαετία μειώθηκε από 13.000 δολάρια σε 8.000 δολάρια και ο οποίος οδεύει σε προεδρικές εκλογές.

Πηγή: capital.gr

Το άρθρο Είναι η Τουρκία σύμμαχος του ΝΑΤΟ;… Του Πέτρου Κράνια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Κατανοούμε τις ανησυχίες της Σουηδίας για την ασφάλειά της και θέλουμε να ανταποκριθεί από την πλευρά της στις δικές μας», τόνισε ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος εμποδίζει από τον περασμένο Μάιο την ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία. «Θέλουμε τη στήριξη της Σουηδίας απέναντι στην τρομοκρατία», συμπλήρωσε.

Μετά τη συνάντηση που είχε με τον πρωθυπουργό της Σουηδίας, ο Ερντογάν ανακοίνωσε πως «νέα σύσκεψη θα πραγματοποιηθεί στα τέλη του μήνα στη Στοκχόλμη». «Ελπίζουμε σε ένα πιο θετικό συμπέρασμα» είπε, και διαβεβαίωσε τον Κρίστερσον ότι «ευχόμαστε ειλικρινώς να ολοκληρωθεί η ένταξη της Σουηδίας στη Συμμαχία».

Μαζί με τη Φινλανδία, η Σουηδία υπέβαλε αίτημα ένταξης στο ΝΑΤΟ τον Μάιο, εν μέσω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Η Τουρκία αντιτάχθηκε σε αυτήν την προοπτική, κατηγορώντας τις δύο χώρες ότι παρέχουν προστασία σε μαχητές του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG), οργανώσεις τις οποίες η Άγκυρα χαρακτηρίζει «τρομοκρατικές».

Προκειμένου η Τουρκία να άρει τις αντιρρήσεις της, οι τρεις χώρες υπέγραψαν ένα μνημόνιο στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, τον περασμένο Ιούνιο, που αφορά κατά κύριο λόγο το αίτημα της Άγκυρας για την έκδοση υπόπτων για «τρομοκρατία».

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Άκαρπη η συνάντηση Ερντογάν-Κρίστερσον για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η ομάδα Shanghai Five, η οποία αργότερα έγινε ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), δημιουργήθηκε στις 26 Απριλίου 1996 με την υπογραφή της Συνθήκης για την εμβάθυνση της στρατιωτικής εμπιστοσύνης στις συνοριακές περιοχές, στη Σαγκάη από τους αρχηγούς κρατών της Κίνας, του Καζακστάν, της Κιργιζίας, της Ρωσία και του Τατζικιστάν. Αποτελεί την de facto απάντηση του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στο ΝΑΤΟ. Εκτός από την ομάδα Shanghai Five, εντός είναι το Ουζμπεκιστάν, το Ιράν, η Ινδία και το Πακιστάν, με τη Λευκορωσία να περνά από τη διαδικασία ένταξης. Το Αφγανιστάν και η Μογγολία είναι κράτη παρατηρητές. Η Σρι Λάνκα, η Τουρκία, η Καμπότζη, το Αζερμπαϊτζάν, το Νεπάλ, η Αρμενία, η Αίγυπτος, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία είναι εταίροι διαλόγου.

Τι κοινό έχουν τα μέλη, τα μελλοντικά μέλη, οι εταίροι διαλόγου και οι μελλοντικοί εταίροι διαλόγου αυτού του εξωτικού μείγματος εθνών; Με τα αυξανόμενα δημοκρατικά τους ελλείμματα και τα αυταρχικά προς δικτατορικά καθεστώτα, βρίσκονται σε ψυχρό πόλεμο με το δημοκρατικό μπλοκ των εθνών του κόσμου.

Ένα σύντομο χρονολόγιο:

• Αφήστε μας [την Τουρκία] να μπούμε και θα εξετάσουμε την προσπάθειά μας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ)” — είπε ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τον Ιούλιο του 2012 — την ίδια χρονιά η Τουρκία έγινε εταίρος διαλόγου της SCO.
• “Είπα στον Πούτιν… Αφήστε μας να μπούμε για να χωρίσουμε με την ΕΕ. Η Σαγκάη είναι καλύτερη [από την ΕΕ]. Είναι πολύ πιο ισχυρή. [Με την ένταξη] θα έχουμε την ευκαιρία να γίνουμε μαζί με τις χώρες με τις οποίες μοιραζόμαστε κοινές αξίες» — Ερντογάν, τον Ιανουάριο του 2013.
• «Γιατί η Τουρκία να μην είναι εντός; – Ερντογάν, τον Μάρτιο του 2016.
• Και τελικά, τον Σεπτέμβριο του 2022, ο Ερντογάν έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους του ΝΑΤΟ που συμμετείχε σε σύνοδο κορυφής της SCO, στο Ουζμπεκιστάν. «Οι σχέσεις μας με αυτές τις χώρες θα μεταφερθούν σε πολύ διαφορετική θέση με αυτό το βήμα», δήλωσε εκεί ο Ερντογάν. Όταν ρωτήθηκε αν εννοούσε την ένταξη στην SCO, είπε, «Φυσικά, αυτός είναι ο στόχος». Αλλά είναι επίσης ο στόχος του Πούτιν, όπως η τοποθέτηση μιας άλλης ωρολογιακής βόμβας αργής ασφάλειας στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ. Ο Ερντογάν πήγε στη σύνοδο μετά από προσωπική πρόσκληση του Πούτιν.

Αυτό είναι το φυσικό αποτέλεσμα των κωφών αυτιών και των τυφλών ματιών της Δύσης. Όταν ο Ερντογάν μίλησε για πρώτη φορά για την ένταξη της Τουρκίας στο SCO πριν από μια δεκαετία, οι δυτικές πρωτεύουσες αντέδρασαν με ντροπαλό γέλιο και μια λάθος διάγνωση, ότι ο Ερντογάν απλώς μπλόφαρε για να κερδίσει ταχύτερη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι δυτικοί “μεγάλοι” δεν πήραν καν το μήνυμα όταν το 2013 ο Ερντογάν μίλησε για τις ευρασιατικές δικτατορίες ως «χώρες με τις οποίες έχουμε κοινές αξίες». Απλώς έλεγε αυτό που, γι’ αυτόν, ήταν η αλήθεια. Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς δήλωσε τον περασμένο μήνα ότι ήταν “πολύ εκνευρισμένος” από τις προσπάθειες της Τουρκίας να ενταχθεί σε αυτό το μπλοκ της Κεντρικής Ασίας για την ασφάλεια και οτιδήποτε άλλο που κυριαρχείται από τη Ρωσία και την Κίνα. Συγγνώμη, πολύ αργά.

Αστείο, ο Ερντογάν έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους του ΝΑΤΟ που παρευρέθηκε σε σύνοδο κορυφής της SCO ενώ πίεζε το Κογκρέσο για την παράδοση μαχητικών αεροσκαφών F-16 Block 70 αμερικανικής κατασκευής για την αεροπορία του. Πίσω από τις κλειστές πόρτες στην Ουάσιγκτον, οι απεσταλμένοι του και τα πίσω κανάλια του θα πουν στο κοινό τους στις ΗΠΑ ότι «το μέλλον της Τουρκίας βρίσκεται στο δυτικό μπλοκ, ότι η συζήτηση για την SCO είναι η εξισορροπητική πράξη της Τουρκίας μεταξύ της δέσμευσής της στη Δύση και της αναπόφευκτης γειτνίασής της με τη Ρωσία».

Ο Πούτιν ανακοίνωσε στη σύνοδο κορυφής της SCO στις 16 Σεπτεμβρίου:

«Η συμφωνία μας για τις παραδόσεις ρωσικού φυσικού αερίου στην Τουρκία θα πρέπει να τεθεί σε ισχύ στο εγγύς μέλλον, με το 25% της πληρωμής για αυτές τις παραδόσεις σε ρωσικά ρούβλια».

Αφού οι δυτικές κυρώσεις έπληξαν τη Ρωσία, πέντε τουρκικές τράπεζες εντάχθηκαν στο ρωσικό σύστημα πληρωμών Mir (αν και δύο αργότερα αποσύρθηκαν), ουσιαστικά ακρωτηριάζοντας τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν ως απάντηση στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο. Ορισμένες τουρκικές τράπεζες ανέστειλαν τον εταιρικό τους δανεισμό αφού η τελευταία σειρά κανονισμών της τουρκικής κυβέρνησης αύξησε το κόστος τους και ανάγκασε πολλές να περιορίσουν τους κινδύνους του ισολογισμού τους.

Παρόλα αυτά, ο ευρασιατισμός του Ερντογάν, οι ρεβιζιονιστικές νεο-οθωμανικές πολιτικές του και η επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου μπορεί να μην λειτουργούν σαν τα θαυματουργά εργαλεία που θα μπορούσε να ήλπιζε ενόψει των προεδρικών και κοινοβουλευτικών εκλογών τον Ιούνιο του 2023. Πρόσφατα απείλησε να εισβάλει σε ελληνικά νησιά του Αιγαίου. Έχει απειλήσει να εξαπολύσει νέα στρατιωτική εισβολή στη Συρία, όπου Τούρκοι στρατιώτες πολεμούν ήδη κουρδικές ομάδες που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.

Στο παρελθόν, τέτοια εργαλεία λειτουργούσαν πάντα για να ανυψώσουν το εθνικιστικό πνεύμα των Τούρκων και κέρδιζαν τις ψήφους του Ερντογάν. Αλλά οι Τούρκοι ζουν σε μια εντελώς διαφορετική οικονομική σφαίρα από το πρόσφατο παρελθόν. Ο επίσημος ετήσιος πληθωρισμός της Τουρκίας σκαρφάλωσε σε νέο υψηλό 24 ετών 80% τον Αύγουστο – αν και ο ENAG, ένας ανεξάρτητος ερευνητικός οργανισμός, υπολόγισε τον πραγματικό ετήσιο ρυθμό πληθωρισμού στο 181% για την ίδια περίοδο. Μπορεί να έρθουν ακόμη χειρότερα.

Η EPDK, η τουρκική ρυθμιστική αρχή ηλεκτρικής ενέργειας, και η αντίστοιχη Botas διανομής φυσικού αερίου, μόλις αποφάσισαν να αυξήσουν τις τιμές ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου κατά 20% για ιδιώτες και 50% για εταιρείες. Αυτό το μέτρο αναμένεται να επιταχύνει περαιτέρω τον πληθωρισμό στη χώρα.

Μεταξύ των κρατών μελών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), η Τουρκία σημείωσε τη μεγαλύτερη αύξηση στις τιμές της ενέργειας τον τελευταίο χρόνο. Σύμφωνα με το Euronews, η χονδρική τιμή φυσικού αερίου της Botas αυξήθηκε κατά 1.330% για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, 997% για βιομηχανική χρήση και 216% για οικιακή χρήση. Εν τω μεταξύ, το νόμισμα της Τουρκίας, η λίρα, έχει χάσει περισσότερο από το ήμισυ της αξίας του έναντι του δολαρίου ΗΠΑ από το 2021.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της δημοσκόπησης Optimar, το 76,6% των Τούρκων δηλώνει ότι το κύριο πρόβλημα τους είναι ο πληθωρισμός και η ανεργία. Αυτό δεν είναι καλός οιωνός για τον ηγέτη μιας χώρας όπου το κατά κεφαλήν εισόδημα την τελευταία δεκαετία μειώθηκε από 13.000 δολάρια σε 8.000 δολάρια και ο οποίος οδεύει σε προεδρικές εκλογές.

Πηγή: gatestoneinstitute.org

Το άρθρο Ανήκει η Τουρκία σε ΝΑΤΟ και Δύση;… Του Burak Bekdil εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η θητεία του Γενς Στόλτενμπεργκ στο ΝΑΤΟ ολοκληρώνεται στις 30 Σεπτεμβρίου 2023 και τον ερχόμενο Ιούνιο η Συμμαχία θα εκλέξει τον ή τη διάδοχό του.

Ήδη οι χώρες – μέλη του ΝΑΤΟ και οι ηγέτες τους έχουν αρχίσει να σκέφτονται ποιο πρόσωπο είναι το κατάλληλο για να αναλάβει το «τιμόνι» σε μία δύσκολη στιγμή για ολόκληρο τον πλανήτη.

Το όνομα του Μάριο Ντράγκι «παίζει» δυνατά ενώ ένα από τα φαβορί για τη θέση του Γενικού Γραμματέα είναι και η Κάγια Κάλας.

Πρόκειται για την 45χρονη πρωθυπουργό της Εσθονίας, που στέκεται στο πλευρό της Ουκρανίας και καταδικάζει σθεναρά τη ρωσική εισβολή. «Μόνο η ήττα της Ρωσίας στον πόλεμο της Ουκρανίας, μπορεί να φέρει την ειρήνη», υποστηρίζει.

Μάλιστα, το Ταλίν από το Φεβρουάριο που η Μόσχα εισέβαλε στην ουκρανική επικράτεια βοηθά το Κιέβο με τον δικό του τρόπο. Μέχρι στιγμής, η Εσθονία έχει δώσει την μεγαλύτερη στρατιωτική βοήθεια διεθνώς προς την Ουκρανία σε αναλογία με το ΑΕΠ της.

Συγκεκριμένα, έχει χορηγήσει χρήματα και εξοπλισμό ισοδύναμο με το 1% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος ενώ παράλληλα προτρέπει συνεχώς το ΝΑΤΟ να ακολουθήσει πιο σκληρή γραμμή κατά του Βλαντιμίρ Πούτιν, τονίζοντας ότι είναι η πιο άμεση απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια αυτή τη στιγμή.

Ποια είναι λοιπόν η Κάγια Κάλας;

Γεννήθηκε στο Τάλιν στις 18 Ιουνίου 1977 και είναι κόρη του Σίιμ Κάλας, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 14ος πρωθυπουργός της Εσθονίας και αργότερα διετέλεσε Ευρωπαίος Επίτροπος. Κατά τη διάρκεια των σοβιετικών εκτοπισμών από την Εσθονία, η μητέρα της, Κρίστι, 6 μηνών τότε, απελάθηκε στη Σιβηρία με τη μητέρα και τη γιαγιά της σε ένα αυτοκίνητο βοοειδών και έμεινε εκεί μέχρι την ηλικία των 10 ετών.

Ο παππούς της ήταν ο Έντουαρντ Άλβερ, ο οποίος ήταν ένας από τους ιδρυτές της Δημοκρατίας της Εσθονίας στις 24 Φεβρουαρίου 1918 και πρώτος αρχηγός της Εσθονικής Αστυνομίας από το 1918 έως τις 24 Μαΐου 1919.

Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τάρτου το 1999 με πτυχίο νομικής. Από το 2007 παρακολούθησε την Εσθονική Σχολή Επιχειρήσεων, κερδίζοντας Master στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στα οικονομικά το 2010.

Πριν μπει στον χώρο της πολιτικής η Κάλας εργάστηκε ως δικηγόρος.

Το 2011 έγινε μέλος του Μεταρρυθμιστικού Κόμματος και την ίδια χρονιά εξελέγη στο κοινοβούλιο της Εσθονίας, όπου προήδρευσε της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων μέχρι το 2014.

Το 2014 ήταν υποψήφια για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και έλαβε 21.498 ψήφους. Στις Βρυξέλλες ασχολήθηκε με τη στρατηγική της ΕΕ για την ψηφιακή ενιαία αγορά, με την πολιτική των καταναλωτών, τα ζητήματα της ενέργειας, καθώς και με τις σχέσεις της Ένωσης με την Ουκρανία.

Η ίδια υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, διατηρώντας ότι τα σύνορα στον ψηφιακό κόσμο εμποδίζουν την εμφάνιση καινοτόμων εταιρειών. Υποστήριξε (και συνεχίζει να υποστηρίζει) την καινοτομία και συχνά τόνιζε ότι οι κανονισμοί δεν μπορούν και δεν πρέπει να εμποδίζουν την τεχνολογική επανάσταση.

Σημειώνεται ότι, το 2019 το περιοδικό Politico την επέλεξε ως ένα από τα 40 μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου «που είχαν σημασία την περίοδο 2014 – 2019». «Μία ανταγωνιστική δικηγόρος, η Κάλας έλαμψε κατά τη θητεία της ως ευρωβουλευτής, αναπτύσσοντας υψηλό προφίλ στις συζητήσεις με θέμα την τεχνολογία, που κυριάρχησαν στην ατζέντα του Κοινοβουλίου», σημείωσε το Politico .

Στα τέλη του 2017, το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα βρισκόταν σε αναταραχή. Ένα χρόνο πριν έχασε τις εκλογές και για πρώτη φορά από τ0 1999 δεν συμμετείχε στην κυβέρνηση αφού οι Χριστιανοδημοκρατικές και οι Σοσιαλδημοκράτες σχημάτισαν συνασπισμό.

Ο Τάαβι Ρούιβας, πρωθυπουργός της Εσθονίας από το 2014 έως το 2016, παραιτήθηκε από αρχηγός του κόμματος και τη θέση του ανέλαβε ο Χάννο Πέβκουρ. Ωστόσο, οι συγκρούσεις στο εσωτερικό του κόμματος τον ανάγκασαν να αποχωρήσει. Ο ίδιος ανακοίνωσε ότι δεν θα λάμβανε πλέον υποψηφιότητα για την ηγεσία του κόμματος τον Ιανουάριο του 2018 και πρότεινε να τον αντικαταστήσει η Κάλας. Και έτσι έγινε.

Στις 3 Μαρτίου 2019, το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα, με επικεφαλής την Κάλας, κέρδισε τις εκλογές με περίπου το 29% των ψήφων ενώ το κυβερνών κόμμα του Κέντρου έλαβε περίπου το 23% των ψήφων.

Αναμενόταν να γίνει πρωθυπουργός όμως το κόμμα του Γιούρι Ράτας με το Isamaa και το EKRE κατάφεραν να σχηματίσουν κυβερνητικό συνασπισμό, που άντεξε μέχρι τις 13 Ιανουαρίου 2021, οπότε και κατέρρευσε. Τώρα, ήταν επιτέλους η σειρά της Κάλας να αναλάβει τα ηνία της χώρας.

Έτσι, στις 26 Ιανουαρίου 2021 έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Εσθονίας.

Στη λίστα με τους «100 ανερχόμενους»

Τον Σεπτέμβριο του 2022 το περιοδικό Time συμπεριέλαβε την Εσθονή πρωθυπουργό στην ετήσια λίστα «Time100 Next».

Πρόκειται για τη λίστα με τους «100 ανερχόμενους αστέρες από διάφορους τομείς και από όλον τον κόσμο». Το έργο των προσωπικοτήτων που έχουν συμπεριληφθεί σε αυτή περιγράφουν φίλοι ή συνάδελφοί τους με μία παράγραφο.

Η πρωθυπουργός της Φινλανδίας, Σάνα Μάριν, έγραψε, μεταξύ άλλων, για την 45χρονη πολιτικό: «Η Κάγια Κάλας επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μου μόλις λίγες ώρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της ως πρωθυπουργός της Εσθονίας, τον Ιανουάριο του 2021. Έκτοτε, συνεργαζόμαστε στενά, ενισχύοντας τις διμερείς μας σχέσεις αλλά και εκείνες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μοιραζόμαστε μια ατζέντα φιλόδοξης πολιτικής για το κλίμα και μετασχηματισμού της ενεργειακής μας πολιτικής, δίνοντας έμφαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και μειώνοντας παράλληλα την εξάρτησή μας από τη ρωσική ορυκτή ενέργεια.

Η Κάλας είναι μια ισχυρή φωνή εντός της Ένωσης, που έχει υποστηρίξει την υποψηφιότητα της ένταξης της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ. Η ίδια, ηγείται της χώρας της με ισχυρή ευρωπαϊκή πεποίθηση, η οποία αναμφίβολα θα γίνει ισχυρότερη με την κοινή άμυνα στην περιοχή μας».

Πηγή: in.gr

Το άρθρο Κάγια Κάλας: Στο «τιμόνι» του ΝΑΤΟ για πρώτη φορά μία γυναίκα – Όσα πρέπει να ξέρουμε για την 45χρονη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.