Η απεργία θα ξεκινήσει τα μεσάνυχτα της 8ης Δεκεμβρίου και θα διαρκέσει για ένα 24ωρο και οι εργαζόμενοι, αντί να συντάσσουν ρεπορτάζ, θα κάνουν πικετοφορία έξω από τα γραφεία των «New York Times», ενώ θα μιλήσουν επιφανείς δημοσιογράφοι, όπως η ερευνήτρια δημοσιογράφος, γνωστή για την κάλυψη των πολιτικών δικαιωμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες, Νικόλ Χάνα Τζόουνς στη διάρκεια συγκέντρωσης αλληλεγγύης.

Σύμφωνα με το συνδικάτο NewsGuild of New York, που εκπροσωπεί δημοσιογράφους, τεχνικούς και άλλα μέλη του προσωπικού των New York Times, οι 1.100 και πλέον εργαζόμενοι που θα απεργήσουν αντιπροσωπεύουν περίπου τα εννέα δέκατα του συνόλου.

Wait?!?

There are “journalists” at The NY Times…?? https://t.co/oaLDyvE9uW

— Ted Cruz (@tedcruz) December 2, 2022

«Ελπίζαμε να καταλήξουμε σε μια δίκαιη συμφωνία πριν την προθεσμία που είχαμε δώσει, αλλά πλέον περισσότεροι από 1.100 εξ ημών είμαστε έτοιμοι να σταθούμε ενωμένοι ο ένας για τον άλλο, αλλά και ενωμένοι για όλους τους δημοσιογράφους σε κάθε μέρος», είπε η δημοσιογράφος των New York Times, Τζένι Βρέντας.

Οι εργαζόμενοι των NY Times ζητούν νέα Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και αυξήσεις μισθών

Η απεργία προγραμματίζεται καθώς η διοίκηση των New York Times και το συνδικάτο NewsGuild διαφωνούν για διάφορα ζητήματα, ειδικά τους μισθούς. Η διοίκηση λέει ότι έχει προσφέρει «σημαντικές αυξήσεις», αλλά το συνδικάτο αντιτείνει ότι η εφημερίδα «έχει συχνά μπερδέψει τις ίδιες της τις προτάσεις». Οι δύο πλευρές διαπραγματεύονται από τον Μάρτιο του 2021, οπότε είχε λήξει η τελευταία Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, αλλά μετά από ενάμιση χρόνο άκαρπων προσπαθειών το συνδικάτο αποφάσισε να προχωρήσει στην απεργία.

Οι δύο πλευρές προσπαθούν να συνάψουν μια συμφωνία της τελευταίας στιγμής για να αποτραπεί η απεργία, αλλά εκπρόσωπος των New York Times είπε ότι «δεν έχουν ληφθεί αποφάσεις» για διαπραγματεύσεις σήμερα Τετάρτη, κάτι που επιβεβαίωσε και ο εκπρόσωπος του NewsGuild. «Είναι πολύ πιθανό ότι η απεργία θα γίνει τελικά», είπε ο Γουέν Ζουάνγκ.

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Απεργία στους New York Times: Η μεγαλύτερη εδώ και τέσσερις δεκαετίες -Οι εργαζόμενοι διεκδικούν αυξήσεις μισθών εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο New York Times: Οι εκλογές πλησιάζουν ο Ερντογάν ανεβάζει την ένταση με την Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

1. Οι Ρώσοι ξεμένουν από κατευθυνόμενα όπλα ακριβείας (precision – guided weapons).
2. Οι Ουκρανοί ξεμένουν από πυρομαχικά της σοβιετικής περιόδου.
3. Η υφήλιος βλέπει την υπομονή της για τον πόλεμο να εξαντλείται.
4. Η κυβέρνηση Μπάιντεν ξεμένει από ιδέες αναφορικά με την από εδώ και πέρα εμπλοκή της στον πόλεμο.
5. Και οι Κινέζοι παρακολουθούν.

Οι ελλείψεις της Μόσχας, που είναι εμφανείς στα πεδία των μαχών εδώ και εβδομάδες, προκαλούν μακροπρόθεσμη ανακούφιση από τη μια πλευρά και ταυτόχρονα βραχυπρόθεσμη φρίκη από την άλλη, σύμφωνα με τον αρθρογράφο των New York Times.

Ανακούφιση, επειδή η ρωσική πολεμική μηχανή, για τον εκσυγχρονισμό της οποίας ξόδεψε πολλά ο Βλαντιμίρ Πούτιν, έχει πια εκτεθεί ως χάρτινος τίγρης (σ.σ. ως κούφια, κενή, άσφαιρη απειλή) που δεν θα μπορούσε να κοντράρει σοβαρά το ΝΑΤΟ σε μια συμβατική σύγκρουση.

Αλλά και φρίκη, επειδή ένας στρατός που δεν μπορεί να επιδοθεί σε έναν high-tech πόλεμο με σχετικά χαμηλές παράπλευρες απώλειες, θα επιδοθεί σε έναν low-tech πόλεμο με αποκρουστικά μεγάλες τέτοιες απώλειες.

Η Ουκρανία, σύμφωνα με τις δικές της εκτιμήσεις, μετρά περίπου 20.000 νεκρούς και τραυματίες μηνιαίως. Συγκριτικά, οι ΗΠΑ είχαν περίπου 36.000 νεκρούς και τραυματίες στο Ιράκ μέσα σε επτά χρόνια πολέμου, όπως σημειώνει ο Μπρετ Στίβενς, σύμφωνα με τον οποίο το Κίεβο μπορεί μεν να συγκρατήσει – αλλά όχι και να νικήσει – έναν γείτονα τριπλάσιο σε μέγεθος σε έναν πόλεμο φθοράς – κατατριβής.

Πρακτικά όμως αυτό σημαίνει ότι η Ουκρανία πρέπει να βρει τον τρόπο ώστε να κάνει περισσότερα από το να επιβραδύνει τον ρωσικό στρατό.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν στέλνει στην Ουκρανία προηγμένα χόβιτσερ (αυτοκινούμενα πυροβόλα), εκτοξευτές ρουκετών και πυρομαχικά, τα οποία όμως δεν φτάνουν εκεί αρκετά γρήγορα. Συν τοις άλλοις, ο χρόνος δεν είναι απαραίτητα με το μέρος της Δύσης.

Οι «αδυναμίες» των κυρώσεων

Οι κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας μπορεί να προκαλέσουν μακροπρόθεσμη ζημιά στη Μόσχα. Επί του παρόντος ωστόσο, δεν αρκούν για να μειώσουν την καταστροφική δύναμη της ρωσικής πολεμικής μηχανής. Οι ίδιες κυρώσεις επιβαρύνουν, δε, και τον υπόλοιπο κόσμο. Και το κόστος που είναι διατεθειμένος να αναλάβει ο υπόλοιπος κόσμος σε ένδειξη αλληλεγγύης προς την Ουκρανία δεν είναι απεριόριστο.

Οι ελλείψεις τροφίμων, ενέργειας και λιπασμάτων, οι διαταραχές στις αλυσίδες εφοδιασμού και οι αυξήσεις των τιμών, δεν υπάρχουν τα περιθώρια για να συνεχίσουν να διαιωνίζονται μακροπρόθεσμα εντός δημοκρατικών κοινωνιών οι ανοχές των οποίων είναι περιορισμένες.

Όσο για τον ίδιο τον Βλαντιμίρ Πούτιν, εκείνος δεν φαίνεται προς το παρόν να πληρώνει κανένα υψηλό τίμημα. Τα ενεργειακά έσοδα της Ρωσίας έχουν αυξηθεί επειδή αυξήθηκαν οι τιμές, και η δημοτικότητα του Ρώσου προέδρου επίσης έχει ανέβει.

Δύο επιλογές για τον Μπάιντεν

Το να ελπίζει, δε, κανείς ότι ο Ρώσος ηγέτης θα μπορούσε να πεθάνει σύντομα από μια ασθένεια που τον ταλαιπωρεί όποια και αν είναι αυτή, δεν αποτελεί στρατηγική.

Τι παραπάνω μπορεί λοιπόν να κάνει τώρα η κυβέρνηση Μπάιντεν;

Σύμφωνα με τον Μπρετ Στίβενς των New York Times, δύο πράγματα:

Πρώτον, όπως έχει προτείνει ο απόστρατος ναύαρχος Τζέιμς Σταυρίδης, οι ΗΠΑ θα πρέπει να είναι προετοιμασμένες να αμφισβητήσουν τον ρωσικό θαλάσσιο αποκλεισμό της Οδησσού συνοδεύοντας φορτηγά πλοία από και προς το εν λόγω λιμάνι.

Παραχωρήσεις στην Άγκυρα;

Αυτό ωστόσο σημαίνει ότι θα πρέπει προηγουμένως να πειστεί η Τουρκία να επιτρέψει σε πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ να διέλθουν από τα στενά στη Μαύρη Θάλασσα. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο, ίσως να χρειαστούν και ορισμένες δυσάρεστες διπλωματικές παραχωρήσεις προς την πλευρά της Άγκυρας («…some uncomfortable diplomatic concessions to Ankara…»), όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο αρθρογράφος των New York Times.

Δεύτερον, οι ΗΠΑ θα πρέπει να δεσμεύσουν τα περίπου 300 δισεκατομμύρια δολάρια που διατηρεί η ρωσική κεντρική τράπεζα στο εξωτερικό και να χρηματοδοτήσουν με αυτά τις στρατιωτικές ανάγκες της Ουκρανίας και τις ανάγκες ανοικοδόμησής της.

Με το βλέμμα σε Κίνα και Ταϊβάν

Εάν ο πόλεμος τελειώσει με τον Πούτιν άνετο στην εξουσία και τη Ρωσία να κατέχει το 20% της Ουκρανίας, τότε το Πεκίνο θα πάρει το μάθημα ότι η επιθετικότητα αποδίδει καρπούς. Και έπειτα θα ακολουθήσει μια σύγκρουση στην Ταϊβάν, ίσως πολύ νωρίτερα από όσο νομίζουμε, προειδοποιεί ο Μπρετ Στίβενς μέσα από τις σελίδες των New York Times.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι είτε προοίμιο είτε φινάλε. Και ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν «θα πρέπει να κάνει ακόμη περισσότερα από όσα έχει ήδη κάνει για να διασφαλίσει ότι θα είναι το δεύτερο», καταλήγει στην ανάλυσή του ο αρθρογράφος των Τάιμς της Νέας Υόρκης.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο New York Times: Πέντε σκληρές αλήθειες για τον πόλεμο στην Ουκρανία εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ακόμη και μετά την αποτυχημένη προσπάθειά τους να καταλάβουν το Κίεβο, οι Ρώσοι εξακολουθούν να εξαπλώνουν τις δυνάμεις τους σε πολλά μέρη ταυτόχρονα, επισημαίνει η αμερικανική εφημερίδα, η οποία δημοσίευσε χάρτες και στοιχεία για την τρέχουσα φάση του πολέμου στην Ουκρανία, τονίζοντας τις αλλαγές στα σχέδια του Κρεμλίνου.

Η εκτεταμένη εξάπλωση χερσαίων δυνάμεων αποδυναμώνει την αποτελεσματικότητά τους και τον ανεφοδιασμό τους.

Η ανάλυση εξηγεί ότι η αναδίπλωση προς τα ανατολικά, με κατοχύρωση μόνο των εδαφικών κερδών εκτός Ντονμπάς στη Χερσώνα, οφείλεται στην προβληματική κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι Ρώσοι στο έδαφος παρά την απόλυτη υπεροχή τους στον αέρα.

Επιπλέον, τα ρωσικά στρατεύματα δεν διαθέτουν αξιόπιστες προμήθειες μαχητών και εξοπλισμού, σε αντίθεση με την Ουκρανία.

Όσο προχωρούν οι Ρώσοι, τόσο επιμηκύνονται οι γραμμές ανεφοδιασμού τους και τόσο περισσότερο βιώνουν τις ουκρανικές αντεπιθέσεις, λένε οι ΝΥΤ.

Το  δημοσίευμα καταλήγει ότι εάν οι εισβολείς δεν επιτύχουν σημαντική επιτυχία στο εγγύς μέλλον, ο πόλεμος μπορεί να σταματήσει και η μάχη για το Ντονμπάς θα είναι η τελευταία μεγάλη επίθεση τους.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο New York Times: Η επίθεση των Ρώσων στο Ντονμπάς ίσως να είναι η τελευταία εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Έχει ειπωθεί εδώ και καιρό ότι ο ορισμός της παραφροσύνης είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα. Με βάση αυτό, εμείς είμαστε εκείνοι που ζούμε εκτός πραγματικότητας αν συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε αυτό που η βιομηχανία πετρελαίου και το πράσινο κίνημα συνεχίζουν να μας λένε ξανά και ξανά, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα.

Από τον Thomas L. Friedman/New York Times

Οι οπαδοί του πράσινου κινήματος συνεχίζουν να υποστηρίζουν ότι επειδή η τιμή της αιολικής και της ηλιακής ενέργειας είναι σήμερα φτηνότερη από την ενέργεια που παράγεται από ορυκτά καύσιμα, έχουν κερδίσει τον ενεργειακό πόλεμο. Άρα, παιχνίδι, σετ, αγώνας, καλωσορίσατε στον πράσινο πλανήτη!

Από την άλλη, οι πετρελαϊκές εταιρείες λένε —όπως έκαναν σε κάθε προηγούμενη ενεργειακή κρίση από το 1973— ότι η μόνη απάντηση σε αυτό που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα είναι αυτή που έχουν προσφέρει οι ίδιοι τα τελευταία 49 χρόνια: Τρυπάνια, μωρό μου, τρυπάνια. Καλωσορίσατε στην πραγματικότητα!

Λοιπόν, κάνουν και οι δύο λάθος, και η αποδοχή της επανάληψης μας βλάπτει οικονομικά, περιβαλλοντικά και γεωπολιτικά —ειδικά, τελευταία, γεωπολιτικά.

Ωστόσο, ας μην έχετε αυταπάτες, οι αμαρτίες του πράσινου κινήματος και της βιομηχανίας πετρελαίου δεν είναι εντελώς ίδιες σε αποτέλεσμα. Οι οπαδοί του πράσινου κινήματος προσπαθούν να διορθώσουν ένα πραγματικό, απειλητικό για τον πλανήτη πρόβλημα, ακόμα κι αν οι φιλοδοξίες τους ξεπερνούν την αντίληψή τους.

Από την άλλη, οι εταιρείες πετρελαίου και άνθρακα γνωρίζουν ότι αυτό που κάνουν είναι ασυμβίβαστο με ένα σταθερό, υγιές περιβάλλον. Ναι, έχουν δίκιο ότι χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχε παγκόσμια οικονομία σήμερα. Αλλά αν δεν χρησιμοποιήσουν τις τεράστιες τεχνολογικές ικανότητες τους για να γίνουν ενεργειακές εταιρείες, όχι μόνο εταιρείες ορυκτών καυσίμων, δεν θα υπάρξει βιώσιμη οικονομία αύριο.

Ας εξετάσουμε όμως και τα δύο: Για πάρα πολύ καιρό, πολλοί στο πράσινο κίνημα αντιμετώπιζαν την απαραίτητη και επείγουσα στροφή που χρειαζόμαστε να κάνουμε από τα ορυκτά καύσιμα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας σαν να ήταν αποτέλεσμα ενός διακόπτη που θα έπρεπε απλά να γυρίσουμε: Αποσύρετε τα ορυκτά καύσιμα τώρα, χωρίς να έχετε θέσει σε εφαρμογή μεταβατικούς μηχανισμούς καθαρών πηγών ενέργειας και κινήτρων της αγοράς που απαιτούνται για να γίνει μια τόσο μαζική αλλαγή στο ενεργειακό μας σύστημα.

Είναι η Γερμανία το 2011, που ξαφνικά αποφάσισε μετά το ατύχημα της Φουκουσίμα στην Ιαπωνία να καταργήσει σταδιακά τους 17 σχετικά καθαρούς και αξιόπιστους πυρηνικούς αντιδραστήρες της, οι οποίοι παρείχαν περίπου το 25% της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας. Και αυτό το έκανε, παρόλο που η Γερμανία δεν είχε αρκετά ηλιακά, αιολικά, γεωθερμικά ή υδροηλεκτρικά που θα αντικαθιστούσαν την πυρηνική ενέργεια. Έτσι σήμερα καίει περισσότερο άνθρακα και φυσικό αέριο.

Ένα έγγραφο εργασίας του 2019 για το Εθνικό Γραφείο Οικονομικών Ερευνών των ΗΠΑ διαπίστωσε ότι στη Γερμανία «η χαμένη παραγωγή πυρηνικής ενέργειας λόγω της σταδιακής κατάργησης της αντικαταστάθηκε κυρίως από παραγωγή άνθρακα και καθαρές εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας. Το κοινωνικό κόστος αυτής της μετάβασης από τα πυρηνικά στον άνθρακα είναι περίπου 12 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Πάνω από το 70% αυτού του κόστους προέρχεται από τον αυξημένο κίνδυνο θνησιμότητας που σχετίζεται με την έκθεση στην τοπική ατμοσφαιρική ρύπανση που εκπέμπεται κατά την καύση ορυκτών καυσίμων».

Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση καταρτίζει ένα σχέδιο για να κόψει τον εθισμό της στο ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο έως το 2027. Όπως ανέφερε το CNN τον Απρίλιο, επικαλούμενο έκθεση του Κέντρου Έρευνας για την Ενέργεια και τον Καθαρό Αέρα: «Τα ρωσικά έσοδα από τις εξαγωγές ορυκτών καυσίμων στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυξήθηκαν κατά τους δύο πρώτους μήνες της εισβολής στην Ουκρανία», στα 46,3 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό ήταν υπερδιπλάσιο από την αξία της ρωσικής ενέργειας που εισήχθη από την ΕΕ κατά το ίδιο δίμηνο του προηγούμενου έτους.

Αυτό δεν συνέβη επειδή ο όγκος των εισαγωγών της ΕΕ διπλασιάστηκε. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της αύξησης προήρθε από τις υψηλότερες τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Με άλλα λόγια, ο Vladimir Putin ξεκίνησε έναν πόλεμο που δημιουργεί αστάθεια, η οποία ανεβάζει τις τιμές του πετρελαίου, άρα η Ρωσία βγάζει διπλάσια χρήματα εξάγοντας περίπου την ίδια ποσότητα πετρελαίου.

Ενώ η Γερμανία εγκατέλειψε τα πυρηνικά προτού αποκτήσει ένα δίχτυ ασφαλείας με επαρκείς καθαρές εναλλακτικές λύσεις, τουλάχιστον βρισκόταν σε μια σοβαρή, καθοριστική πορεία για να τις αποκτήσει.

Πράγματι, ολόκληρος ο κόσμος χρωστάει στη Γερμανία επειδή μείωσε την τιμή των ηλιακών συλλεκτών και των ανεμογεννητριών μέσω των επιδοτήσεων και των φορολογικών κινήτρων που δημιούργησε. Στη Γερμανία, οι ανεμογεννήτριες, οι ηλιακοί συλλέκτες και άλλες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας κάλυψαν το 54% της κατανάλωσης ενέργειας τον περασμένο Ιανουάριο και Φεβρουάριο, κάτι που είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ. Το 2021, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αντιπροσώπευαν μόνο το 12% περίπου της συνολικής ενέργειας των ΗΠΑ που καταναλώθηκε.

Παρόλα αυτά, η πιο σημαντική αυταπάτη του πράσινου κινήματος σήμερα λέει στον εαυτό του ότι επειδή σήμερα η τιμή της αιολικής και ηλιακής τεχνολογίας έχει πέσει τόσο χαμηλά που μπορεί να νικήσει τον άνθρακα και το φυσικό αέριο στις περισσότερες αγορές, συχνά ακόμη και χωρίς επιδοτήσεις, το παιχνίδι για τα ορυκτά καύσιμα έχει τελειώσει. Η ΤΙΜΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΜΙΣΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Εάν δεν μπορούμε να εγκαταστήσουμε τις γραμμές μεταφοράς —για να πάρουμε αυτή την ηλιακή και αιολική ενέργεια από τους τεράστιους ανοιχτούς χώρους όπου παράγεται στις μεγάλες αστικές περιοχές όπου χρειάζεται— και εάν δεν μπορούμε να διαθέσουμε περισσότερη γη για να εγκαταστήσουμε την κλίμακα ηλιακής ενέργειας και τα αιολικά πάρκα προς αντικατάσταση του άνθρακα, του φυσικού αερίου ή των πυρηνικών, δεν έχει καμία σημασία ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι φθηνότερες ανά κιλοβατώρα.

Και σήμερα η αυτές οι γραμμές μεταφοράς είναι ένα τεράστιο πρόβλημα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, όπου πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν αιολικά πάρκα, ηλιακά πεδία, γραμμές ηλεκτρικής ενέργειας —ή αγωγούς φυσικού αερίου— στην αυλή τους.

Ο Philip Anschutz, ο 82χρονος δισεκατομμυριούχος και μέλος των ρεπουμπλικάνων που έκανε μια περιουσία από γεωτρήσεις για πετρέλαιο, «προσπαθούσε την τελευταία δεκαετία να κατασκευάσει μια δυνητικά προσοδοφόρα γραμμή ρεύματος κόστους 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων, την TransWest Express, η οποία θα συνέδεε το τεράστιο νέο αιολικό του πάρκο στην Το Wyoming στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ και θα προμήθευε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας σε περίπου δύο εκατομμύρια πελάτες», ανέφερε το Bloomberg τον περασμένο μήνα. «Οι ΗΠΑ χρειάζονται χιλιάδες μίλια νέων γραμμών ηλεκτρικής ενέργειας για να μεταφέρουν αιολική και ηλιακή ενέργεια από λιβάδια και ερήμους στις πόλεις κατά τη μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα».

Ο Anschutz, ανέφερε το ρεπορτάζ, «πέρασε χρόνια προσπαθώντας να αποκτήσει εκατοντάδες άδειες και υπογραφές από τοπικές κυβερνήσεις και ιδιοκτήτες γης κατά μήκος της διαδρομής». Τις εξασφάλισε όλες εκτός μίας: Της άδειας για το Cross Mountain Ranch, για το οποίο κανείς από την τοπική κοινωνία δεν ήθελε το παρθένο τοπίο του Κολοράντο να σημαδευτεί από καλώδια ρεύματος. Έτσι τώρα, «17 χρόνια μετά την έναρξη του έργου, ούτε ένα σύρμα δεν έχει περάσει από εκεί».

Λυπούμαστε, θα θέλαμε να μην ήταν έτσι, αλλά δεν υπάρχει εύκολος δρόμος μετάβασης από την καφέ στην πράσινη ενέργεια, καθώς είναι στρωμένος με σκληρές αντιπαραθέσεις.

Την ίδια στιγμή, από το αραβικό εμπάργκο πετρελαίου του 1973, οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες έλεγαν βασικά σε κάθε διαδοχική κρίση: Σίγουρα, χρειαζόμαστε περισσότερη καθαρή ενέργεια, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι είμαστε σε κρίση. Αυτήν την περίοδο, είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οπότε πρέπει απλώς να κάνουμε περισσότερες γεωτρήσεις. Ακούμε το ίδιο ρεφρέν σήμερα, γι’ αυτό κινδυνεύουμε να σπαταλήσουμε άλλη μια κρίση πετρελαίου και να μην σπάσουμε ποτέ τον εθισμό μας στα ορυκτά καύσιμα.

Ωστόσο, οι εταιρείες πετρελαίου είναι καλύτερο πλέον να είναι προσεκτικές, γιατί αυτή τη φορά θα μπορούσε η εξέλιξη να είναι διαφορετική, χάρη στους περισσότερους καταναλωτές που απαιτούν ηλεκτρικά αυτοκίνητα και τις περισσότερες βιομηχανίες που αναγκάζονται από τους καταναλωτές και τους υπαλλήλους τους να απελευθερωθούν γρήγορα από τον άνθρακα.

Πρόσφατα, η McKinsey εξέδωσε την Παγκόσμια Ενεργειακή Έκθεση της για το 2022, καταλήγοντας: «Καθώς ο κόσμος στρέφεται σε πόρους χαμηλών εκπομπών άνθρακα, η παγκόσμια ενεργειακή ζήτηση για ηλεκτρική ενέργεια θα μπορούσε να τριπλασιαστεί στο 50% έως το 2050 και η ζήτηση ορυκτών καυσίμων θα μπορούσε να κορυφωθεί μόλις το 2023, κυρίως λόγω της αυξημένης αγοράς ηλεκτρικών οχημάτων».

Με βάση τα παραπάνω, το σίγουρο είναι πως οι οπαδοί της πράσινης και της καφέ ενέργειας πρέπει να γίνουν αληθινοί: Οι πράσινοι πρέπει να βελτιώσουν το παιχνίδι ανάπτυξης τους. «Αυτό σημαίνει τριπλασιασμό των ρυθμών εγκατάστασης ηλιακής ενέργειας, διπλασιασμό περίπου των γραμμών μεταφοράς μεγάλων αποστάσεων, κάνοντας ό,τι είναι δυνατό για να επιταχυνθεί η μετάβαση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων και να αρχίσει να κυκλοφορεί ανανεώσιμο υδρογόνο για τη βιομηχανία», δήλωσε ο Hal Harvey, διευθύνων σύμβουλος της Energy Innovation, που βοηθά εταιρείες και χώρες στη μετάβαση σε καθαρά καύσιμα. Και πρέπει να το κάνουμε αυτό γρήγορα και έξυπνα, «προστατεύοντας παράλληλα τα τοπικά οικοσυστήματα».

Οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων, λέει ο Harvey, «πρέπει να αλλάξουν το επιχειρηματικό τους μοντέλο ώστε να είναι συμβατό με τη ζωή στη γη, όσο έχουν ακόμη μία ευκαιρία».

Για εκείνες τις εταιρείες πετρελαίου που βρίσκονται σε μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου —το οποίο χρειάζεται σε αυτή τη μετάβαση, επειδή είναι καθαρότερο από τον άνθρακα— σημαίνει αξιοποίηση αυτών των κοιτασμάτων, αλλά με μηδενική διαρροή μεθανίου, διαφορετικά το αέριο γίνεται τόσο κακό όσο ο άνθρακας.

Αλλά σημαίνει επίσης ότι πρέπει να σκεφτόμαστε πολύ πιο σοβαρά για το πώς οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων κάνουν πραγματικά τη μετάβαση προκειμένου να γίνουν «εταιρείες ενέργειας», όχι μόνο εταιρείες πετρελαίου, ώστε να μπορούν να αξιοποιήσουν τις ικανότητες τους για να παρέχουν περισσότερες ενεργειακές λύσεις που να σώζουν τον πλανήτη, όχι να τον ζεσταίνουν.

Η πέτρινη εποχή, όπως λένε, δεν τελείωσε γιατί μας τελείωσαν οι πέτρες. Και η εποχή του πετρελαίου δεν θα τελειώσει γιατί μας τελειώνει το λάδι. Θα τελειώσει με εκατομμύρια βαρέλια ακόμα στο έδαφος, επειδή κάναμε το πετρέλαιο για τη μεταφορά ξεπερασμένο. Οι σοβαρές εταιρείες πετρελαίου θα τα καταφέρουν. Ωστόσο, αυτή τη μετάβαση αποκλείεται να την ολοκληρώσουμε τόσο σύντομα.

Πηγή: koourdistoportocali.com

Το άρθρο Νew York Times_Thomas L. Friedman> Ας πούμε επιτέλους την αλήθεια για την πράσινη ενέργεια και τα ορυκτά καύσιμα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στους Νew Υork Τimes, η μη κυβερνητική οργάνωση «JFK–Justice for Kurds», υπό τον τίτλο: «Ήρθε η ώρα να τα χαλάσουμε με τον Ερντογάν», κρούει τον κώδωνα για τις πολεμοχαρείς διαθέσεις του Τούρκου προέδρου που απειλούν τα συμφέροντα της Δύσης.

H JFK, είναι μια γαλλοαμερικάνικη οργάνωση με έδρα τη Νέα Υόρκη για την προστασία των Κούρδων και την αφύπνιση της διεθνούς κοινής γνώμης για το κουρδικό ζήτημα. Φέτος συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την συμπλήρωση ενός έτους από την εισβολή της Τουρκίας στη βόρεια Συρία.

To άρθρο:

«Ο αυταρχικός πρόεδρος της Τουρκίας θέτει σε κίνδυνο τα συμφέροντα της Δύσης…Στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν οι Γάλλοι Λαμαρτίνος και ο Σατωβριάνδος είχαν εξουσία, η Τουρκία ήταν γνωστή ως «ο ασθενής της Ευρώπης».

Δύο αιώνες αργότερα, η Τουρκία είναι αυτή που με γρήγορους ρυθμούς αρρωσταίνει την Ευρώπη – και όχι μόνο την γηραιά ήπειρο, αλλά και την ευρύτερη Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή.

Τα συμπτώματα της νέας ασθένειας είναι γνωστά: η αιματηρή εισβολή στη βόρεια Συρία . Η καταστολή της Δημοκρατίας στη δυτική Λιβύη · η αντιπαράθεση με την Κύπρο και τώρα με την Ελλάδα ανοιχτά του Καστελόριζου · Ο πόλεμος που έχει ενορχηστρώσει μεταξύ Αζερμπαιτζάν και της μικροσκοπικής δημοκρατίας της Αρμενίας · και τα πρόσφατα σχόλια του Ερντογάν στους Τούρκους βουλευτές ότι «η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη μας».

Από την Κύπρο έως τη Λιβύη, από τα νησιά του Αιγαίου έως τη Συρία, από το Ιράκ έως το Λίβανο, από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη έως τις μακρινές ακτές της Ερυθράς θάλασσας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ενισχυμένος από τη στρατιωτική του συμμαχία με το Κατάρ, συνιστά μια απειλή για την περιοχή»

Για να μην αναφέρουμε τη μοναδική προσωπικότητα (εντάξει, τη διαταραγμένη προσωπικότητα…) του ανθρώπου που, μέχρι νεωτέρας, ενσωματώνει αυτόν τον εκρηκτικό συνδυασμό.

Το πραγματικό ερώτημα είναι τι μέσα διαθέτει η Δύση για τον περιορισμό της τουρκικής απειλής.

Βλέπουμε τρία, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα:

1. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Στην πραγματικότητα, είναι από το 1952. Και γνωρίζουμε ότι η συνθήκη του ΝΑΤΟ δεν περιέχει καμία διάταξη για την αποπομπή ενός μέλους.
Αλλά αυτός είναι ένας λόγος για να αποδεχτούμε παθητικά την εγγύτητα με ένα καθεστώς που, στο Κουρδιστάν, σκοτώνει τους πιο αξιόπιστους συμμάχους μας στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους ; Δεν είμαστε υποχρεωμένοι τουλάχιστον να εξετάσουμε το ζήτημα του διπλού παιχνιδιού που παίζεται από μια χώρα που αποκτά μαχητικά F-16 από τις Ηνωμένες Πολιτείες και αντιπυραυλικά συστήματα S-400 από τη Ρωσία;
Και δεν θα πρέπει να αποφύγουμε να σπρώξουμε τη χώρα στην αγκαλιά του Πούτιν όταν μπορούμε να δούμε πολύ καλά ότι οι επιθέσεις φιλίας της Άγκυρας πολλαπλασιάζονται όχι μόνο με τον Πούτιν αλλά και με τον αντίπαλο του ΝΑΤΟ, τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) ;

Η Τουρκία πρέπει να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ. Το λιγότερο που πρέπει να κάνουμε είναι να της υπενθυμίσουμε αυστηρά τα άρθρα 1 και 2 της Συνθήκης, τα οποία δεσμεύουν τα μέλη να «διευθετήσουν οποιαδήποτε διεθνή διαφορά στην οποία ενδέχεται να εμπλακούν με ειρηνικά μέσα».

2. Η σημερινή πολεμοχαρής και αυταρχική Τουρκία έχει έναν άλλο βίαιο σύμμαχο που χρηματοδοτεί τις προκλήσεις της, όπως όταν, το καλοκαίρι του 2018, ο Ερντογάν κράτησε όμηρο τον Αμερικανό πάστορα Andrew Brunson και οι αμερικανικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν σε βάρος της απειλούσαν να βυθίσουν το τουρκικό νόμισμα. Αυτός ο σύμμαχος είναι το Κατάρ. Και, ειρωνικά, η ίδια η αμερικανική κυβέρνηση που επέβαλε αυτές τις κυρώσεις ανακοίνωσε πρόσφατα, ότι θα προσφέρει στο Κατάρ το πολυπόθητο καθεστώς ενός «μεγάλου μη νατοικού συμμάχου…» Θυμηθείτε, ότι το καθεστώς αυτό παρέχει ευνοϊκή πρόσβαση στον στρατιωτικό εξοπλισμό του Πενταγώνου και στις τεχνολογίες που το συνοδεύουν. Και να θυμάστε ότι επωφελούνται από αυτήν την κατάσταση σήμερα χώρες όπως το Ισραήλ, η Αυστραλία, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν, η Νέα Ζηλανδία και η Ουκρανία.

Μήπως το Κατάρ που κάνει συμπαιγνία με την Άγκυρα, για να αποσταθεροποιήσει την Αίγυπτο, τορπιλίζει την ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ του ΆμποΥ Ντάμπι και της Ιερουσαλήμ, και υποστηρίζει τις πολεμικές προσπάθειες της Χαμάς και της Χεζμπολάχ , αξίζει μία θέση σε αυτή το συμμαχία;»

Όταν συνειδητοποιήσετε τον ρόλο που δεν σταμάτησε ποτέ να παίζει το Κατάρ, ακόμη και όταν φιλοξενεί μια από τις μεγαλύτερες αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις της περιοχής, για να αποφύγει τις διεθνείς κυρώσεις κατά του Ιράν, δεν είναι παράλογο να συνάψει μία συμμαχία που σίγουρα θα καταχραστεί, εάν οι σχέσεις με την Τουρκία χειροτερεύσουν;

Και πώς δεν θα μπορούσαμε να ελπίζουμε, ωστόσο, ότι τα τελευταία ηγετικά « μυαλά» στην Ουάσινγκτον θα καθυστερήσουν μια απόφαση , που ελήφθη βιαστικά και μπορεί να δώσει μόνο φτερά στον Οθωμανό δικτάτορα που μοιράζεται με τον Πούτιν την περίφημη τιμή του να είναι δημόσιος εχθρός Νο. 1 των δημοκρατιών;

Ένα μήνυμα προς τον επόμενο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών: Αν θέλετε να συγκρατήσετε την Τουρκία, φύγετε από το Κατάρ.

3. Και τότε υπάρχει το ζήτημα της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είμαστε καν σίγουροι αν το ζήτημα υπάρχει στο μυαλό των ευρωπαίων ηγετών. Ωστόσο, η διαδικασία προσχώρησης, που ξεκίνησε το 2005, παραμένει ενεργή, Δεκαέξι κεφάλαια μιας διαπραγμάτευσης που αποτελείται, νόμιμα, από 32, έχουν ανοίξει και, με μία εξαίρεση, παραμένουν ανοιχτά….»

Πηγή: protothema.gr

Το άρθρο Άρθρο «κόλαφος» στους New York Times εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Για πάνω από ένα χρόνο, αξιωματούχοι του Ταμείου λένε- δυνατά- ότι δεν μπορούν να μετάσχουν σε ένα νέο πακέτο διάσωσης για την Ελλάδα, εκτός αν η Ευρώπη συμφωνήσει να ελαφρύνει το χρέος, σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα.

«Η απροθυμία του Ταμείου να χορηγήσει περαιτέρω χρήματα στην Ελλάδα υπογραμμίζει επίσης μία ευρέως διαδεδομένη άποψη μεταξύ αξιωματούχων του ΔΝΤ- και της διοίκησης Τραμπ- ότι το ΔΝΤ ξεπέρασε τον εαυτό του με την Ελλάδα. Επίσης βλέπουν την ευθύνη για την αποκατάσταση της οικονομικής υγείας της χώρας ως κάποια που ανήκει πρωταρχικά στην Ευρώπη, η οποία αυτή τη στιγμή καλύπτει το 80% του ελληνικού χρέους», αναφέρει ακόμη το δημοσίευμα.

Την ίδια ώρα, η Ελλάδα, που έχει συναινέσει στις απαιτήσεις του Ταμείου για περικοπές δαπανών, είναι αντιμέτωπη με μία αποπληρωμή χρέους ύψους 7 δισ. ευρώ τον Ιούλιο, την οποία μπορεί να μην είναι ικανή να εκπληρώσει αν ΔΝΤ και Ευρώπη δεν μπορέσουν να επιτύχουν συμφωνία για το νέο πρόγραμμα διάσωσης, συνεχίζουν οι New York Times.

«Κατά πολλές έννοιες, η κατάσταση στην Ελλάδα έχει γίνει ένα υπαρξιακό ερώτημα για το ΔΝΤ. Το Ταμείο έχει επικριθεί για υπερβολική χορήγηση πόρων στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Για παράδειγμα, τα 30 δισ. ευρώ που δάνεισε στην Ελλάδα το 2010 ήταν 30 φορές περισσότερα από την οικονομική συνεισφορά της Ελλάδας ως μέλος του Ταμείου. Το δάνειο είναι ένα από τα μεγαλύτερα στην ιστορία του ΔΝΤ», σημειώνει η εφημερίδα. «Όμως, το Ταμείο έχει μία υποχρέωση να δανείζει σε χώρες που είναι σε οικονομική ανάγκη όπως και να διασφαλίζει την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα», συμπληρώνει.

«Σε αυτό το σημείο γίνεται ιδιαίτερα ανήσυχο. Το Ταμείο στυλώνει τα πόδια, αλλά αν επικρατήσει η ριψοκίνδυνη διπλωματία που έχουν ασκήσει οι Ευρωπαίοι και οι Ελληνες στο παρελθόν, θα δείτε μεγαλύτερη αστάθεια στις αγορές. Αυτό σίγουρα προκαλεί άγχος, τόσο εντός του Ταμείου, όσο και εντός των εθνικών κυβερνήσεων», σχολίασε ο Ράνταλ Χένινγκ, ειδικός σε ζητήματα παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών θεσμών. Σε αντίθεση με προηγούμενες εαρινές συζητήσεις, τα ερωτήματα για την Ελλάδα δεν μονοπώλησαν τη δημόσια συζήτηση αυτή την εβδομάδα, κατά την οποία υπουργοί Οικονομικών και κεντρικοί τραπεζίτες βρίσκονται στην Ουάσινγκτον, σημειώνουν οι New York Times. Αντί για αυτό, στην ατζέντα κυριάρχησε η ανάκαμψη των αναδυόμενων αγορών, η βελτιωμένη προοπτική της παγκόσμιας ανάπτυξης και η αβεβαιότητα για τη δέσμευση της διοίκησης Τραμπ στις πολιτικές ελεύθερου εμπορίου που προωθεί το ΔΝΤ, συνεχίζει το δημοσίευμα.

Όμως, πίσω από κλειστές πόρτες η συζήτηση για τα επόμενα βήματα με την Ελλάδα κατανάλωσε πολύ χρόνο, όπως πάντα, σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα. «Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος συναντήθηκε με αξιωματούχους, αλλά μικρή πρόοδος έγινε σύμφωνα με ανθρώπους που ενημερώθηκαν για τις συζητήσεις», αναφέρει το δημοσίευμα.

Οι δημόσιες τοποθετήσεις, παρατηρούν οι New York Times, δεν άλλαξαν: πρέπει να βγαίνουν τα νούμερα πριν το Ταμείο σκεφτεί να εκταμιεύσει χρήματα, μήνυμα που έστειλε και η Κριστίν Λαγκάρντ. «Η Γερμανία και άλλοι δανειστές της βόρειας Ευρώπης, που είναι βαθιά καχύποπτα για την ικανότητα της Ελλάδας να χειριστεί τα οικονομικά της μακροπρόθεσμα, έχουν υποσχεθεί στους ψηφοφόρους ότι θα συμφωνήσουν σε άλλο ελληνικό πρόγραμμα μόνο αν το ΔΝΤ συμφωνήσει», σημειώνει η εφημερίδα.

Οι New York Times υπενθυμίζουν την έκθεση του Peterson Institute, που δόθηκε αυτό το μήνα στη δημοσιότητα, που- όπως σημειώνει η εφημερίδα- αναδεικνύει το πόσο σύνθετο είναι το ελληνικό ζήτημα. Αυτή αμφισβητεί την ικανότητα της Ελλάδας να πετυχαίνει σταθερά αρκετά μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα που επιτρέπουν να πληρώνει το χρέος της. Και παρότι αποδέχεται ότι η Ευρώπη έχει προτείνει εφικτά μέτρα για τη μείωση του χρέους, όπως η παράταση ωριμάνσεων, υποστηρίζει ότι για να κάνουν διαφορά αυτά τα μέτρα, η Ευρώπη θα πρέπει να δεσμευθεί σε έως και 100 δισ. ευρώ επιπλέον δάνεια. Ο συντάκτης της έκθεσης, Ζερομίν Ζετελμέγιερ, ειδικός στα ζητήματα χρέους, που πρόσφατα εργάστηκε ως υψηλόβαθμος σύμβουλος στο γερμανικό ΥΠΟΙΚ ενώ στο παρελθόν υπήρξε οικονομολόγος του ΔΝΤ, κατέληξε ότι δεν υπάρχει απλή λύση στο ελληνικό ζήτημα.

«Είναι απογοητευτικό. Ενώ υπάρχουν τεχνικές λύσεις, υπάρχουν μεγάλα πολιτικά προβλήματα που συνδέονται με όλες αυτές», σχολίασε ο Ζετελμέγιερ μιλώντας στους New York Times. «Υπάρχει η εκτίμηση ότι απλά θα υπάρχει περισσότερη αναβλητικότητα. Και τα πράγματα μπορεί να ξεφύγουν από τον έλεγχο», συμπλήρωσε.

Για αυτό κάποιοι αναλυτές πιστεύουν ότι το ΔΝΤ και η Γερμανία θα βρουν τρόπο να συμβιβαστούν, με την Ευρώπη να συμφωνεί σε αρκετή ελάφρυνση χρέους προκειμένου να επανέλθει στο πρόγραμμα το Ταμείο, σημειώνει το δημοσίευμα. «Ο χρόνος τρέχει. Με τις ευρωπαϊκές εκλογές, το τελευταίο που θέλει ο καθένας είναι μία ακόμη ελληνική κρίση», σχολίασε ο Χένινγκ.

Το άρθρο New York Times: ΔΝΤ και Ευρώπη τσακώνονται πάλι για την Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Τελευταία έχει δημιουργηθεί μια ανησυχητική τάση στην κλινική του. Ζευγάρια επιμένουν να κάνουν μόνο ένα παιδί. Γυναίκες με δάκρυα στα μάτια ακυρώνουν τα σχέδιά τους να συλλάβουν ένα παιδί. Και αυξάνονται οι γονείς με ένα παιδί που του ζητούν να καταστρέψει τα έμβρυά τους που φυλάσσονται στην κλινική του», γράφει η δημοσιογράφος των ΝYT μετά τη συνομιλία της με τον γιατρό Μηνά Μαστρομηνά. «Μου λένε ότι δεν μπορούν να αντέξουν πάνω από ένα παιδί ή ακόμα και κανένα παιδί. Μετά από οχτώ χρόνια κρίσης εγκαταλείπουν τα όνειρά τους», συμπληρώνει ο γιατρός. Το άρθρο της εφημερίδας μένει και στο γεγονός ότι πολλοί νέοι επιστήμονες έχουν μεταναστεύσει, άνθρωποι νέοι σε ηλικία οι οποίοι υπό άλλες συνθήκες θα έμεναν και θα έκαναν οικογένεια στην Ελλάδα.

Στην αμερικανική εφημερίδα για την κατάσταση που επικρατεί μίλησε η 43χρονη δημοσκόπος Μαρία Καρακλιούμη, η οποία όπως εξηγεί αποφάσισε να εγκαταλείψει το ενδεχόμενο να κάνει παιδιά καθώς είδε ότι δεν θα μπορούσε να τους προσφέρει το σταθερό μέλλον που πρόσφεραν στην ίδια οι γονείς της. «Υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια. Δεν ξέρω αν θα έχω την ίδια δουλειά σε δύο μήνες ή σε έναν χρόνο. Αν δεν βλέπεις φως στην άκρη του τούνελ, πώς μπορείς να προγραμματίσεις το μέλλον;» αναρωτιέται η κυρία Καρακλιούμη με τους ΝΥΤ να τονίζουν ότι η ανεργία για τις γυναίκες στην Ελλάδα βρίσκεται στο 27% έναντι του 20% για τους άνδρες.

Στην ίδια κατάσταση και η 42χρονη πωλήτρια Αναστασία Οικονομοπούλου που έβαλε πίσω το όνειρό της να κάνει πολλά παιδιά υπό το φόβο ότι θα χάσει τη δουλειά της όταν οι υπεύθυνοι της είπαν ότι δεν θέλουν γυναίκες που μένουν έγκυες. Όταν κατέφυγε στην κλινική του κ. Μαστρομηνά ο μισθός της είχε μειωθεί κατά 30% με αυτόν του συζύγου της να μειώνεται ακόμα περισσότερο. «Έτσι τους ζήτησα να μην βάλουν πολλά έμβρυα γιατί μπορούμε να αντέξουμε θεραπείες μόνο για ένα» λέει η κυρία Οικονομοπούλου.

Η αμερικανική εφημερίδα στέκεται και στην επιδοματική πολιτική για την απόκτηση παιδιών στην Ελλάδα, σημειώνοντας ότι στη Γαλλία δίνονται 130 ευρώ το μήνα για κάθε παιδί μετά το δεύτερο ενώ στην Ελλάδα μόνο 40 ευρώ. « Η Ελλάδα, όμως, ως ο πιο αδύναμος κρίκος, δεν έχει τις ίδιες επιλογές. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να έχει την αύξηση των γεννήσεων ως πρώτη προτεραιότητα. Οι φοροελαφρύνσεις και τα επιδόματα για μεγάλες οικογένειες μειώθηκαν υπό το βάρος των Μνημονίων. Η Ελλάδα έχει τώρα το χαμηλότερο προϋπολογισμό στην ΕΕ για οικογενειακά επιδόματα» γράφουν οι ΝΥΤ. Καταλήγοντας σημειώνει την παρατήρηση του Καρέλλα:  «Αν δεν φτιάξουμε την κατάσταση αυτή, τα επόμενα 20 χρόνια θα γίνουμε μια χώρα γερόντων. Αν αυτό γίνει θα πρόκειται για καταστροφή».

Το άρθρο ΝΥΤ: Οι Ελληνίδες εγκαταλείπουν το όνειρο της μητρότητας λόγω κρίσης εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

“Παρά τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής και τις μεταρρυθμίσεις που ζητήθηκαν από τους δανειστές ώστε η χώρα να επανέλθει στην ανάπτυξη, λίγη πρόοδος έχει σημειωθεί, ενώ την ίδια ώρα η Ελλάδα παραμένει πιο εξαρτώμενη από ποτέ από τα προγράμματα διάσωσης”, τονίζει το άρθρο.  Η αμερικανική εφημερίδα συντάσσεται με πρόσφατη έκθεση του ΣΕΒ, ότι δηλαδή “ένα από πιο δύσκολα επιλύσιμα προβλήματα για την Ελλάδα είναι αυτό της παραοικονομίας ή “μαύρης” οικονομίας, η οποία σύμφωνα με το ρεπορτάζ αγγίζει το 20% με 25% του ΑΕΠ της χώρας.

Μάλιστα οι NYT αναφέρουν ότι τα υφεσιακά μέτρα της υπερφορολόγησης και του ασφαλιστικού ώθησαν πολλούς νομοταγείς επιχειρηματίες και πολίτες να καταφύγουν στην παρανομία, σε μια προσπάθεια να γλυτώσουν από τους υπέρογκους φόρους και τις εισφορές. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, τα φορο-χρέη προς το ελληνικό δημόσιο έχουν φτάσει τα 95 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ πριν δύο χρόνια το ποσό ήταν 76 δισ. ευρώ. Τα περισσότερα από αυτά τα χρήματα θεωρείται απίθανο να εισπραχτούν.

“Η ουσία του ζητήματος για αυτόν τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό ιδιωτών και επιχειρήσεων, είναι το γεγονός ότι πλέον δεν διαθέτουν τους οικονομικούς πόρους για να αποπληρώνουν τις αυξανόμενες φορολογικές υποχρεώσεις τους”, αναφέρει ο οικονομολόγος Γενς Μπάστιαν, ειδικός σε ζητήματα Ευρωπαϊκής Ένωσης.  “Και καθώς δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές, πολλοί στρέφονται στην παραοικονομία”, συμπληρώνει. Όπως αναφέρει η εφημερίδα, για τους πιστωτές είναι προτεραιότητα να χτυπηθεί η “μαύρη” οικονομία και η πάταξη της φοροδιαφυγής θα είναι ένα από τα ζητήματα που θα πρέπει να επιλυθούν στην διαπραγμάτευση, για να “ξεκλειδώσουν” τα χρήματα της δόσης προς την Αθήνα.

Το άρθρο Νew York Times: Η Ελλάδα επιστρέφει στην παραοικονομία εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.