Το 4^ο επεισόδιο της εκπομπής «ΣΤΟ ΧΙΟΛΟΣΤΟ»  της περασμένης Δευτέρας στο ΣΚΑΙ, επιβεβαίωσε όλα όσα είχα κατά νου να καταγράψω στο παρόν άρθρο, από δικά μου συμπεράσματα παρακολουθώντας τα γεγονότα όλα αυτά τα χρόνια.

Η επίσημη επιβεβαίωση ότι το έτος 2008, ως συνέχεια του 2007, υπήρξε βαθιά παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία, κατά την άποψη διεθνών οικονομολόγων, πλησίασε την καταστροφική του 1929, με το πετρέλαιο να φτάνει τα 200 δολάρια το βαρέλι. Θύμα και η Λήμαν Μπρόδερς η Τράπεζα των ΗΠΑ που τάραξε και αυτή τα νερά στην Ευρώπη.

Ο Κώστας Καραμανλής και η κυβέρνησή του, προεξάρχοντας του Υπουργού Οικονομικών ξεχωριστού οικονομολόγου Γεωργίου Αλογοσκούφη, φρονίμως ποιών σε συνεννόηση με τον Πρωθυπουργό, κατόρθωσε να ψηφιστεί στη Βουλή νόμος που προέβλεπε αυστηρά οικονομικά μέτρα, αναγκαία για να ξεπεραστεί η, ήδη σοβούσα, κρίση και οι επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία. Ήταν ένας σοφός προβλεπτικός νόμος ο οποίος αν εφαρμοζόταν, θα αποφεύγαμε με ελαφρά τραύματα την κρίση, αλλά και όλα τα μετέπειτα Μνημόνια, τα οποία διατάραξαν την ελληνική κοινωνία, με νωπά ακόμη και σήμερα τα απόνερά της.

Μεγάλη λοιπόν συκοφαντία ότι ο Καραμανλής πτώχευσε την Ελλάδα, διότι δανείστηκε 90 δις ευρώ, από τα οποία τα 80 δις ήταν πληρωμή δανείων της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, τα οποία έσκασαν στην κυβέρνηση Καραμανλή, με τελευταίο αυτό των 5 δις με επιτόκιο 24% και πληρώθηκε στα 50 δις. Επιβεβαιώνεται ακόμη και η διαβεβαίωση των οικονομικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ προεκλογικά το 1981 προς τον Ανδρέα Παπανδρέου, ότι έχουμε μεγάλη δανειοληπτική ικανότητα, όταν ο Ανδρέας τους εξέφρασε την αγωνία του, πως θα ανταποκριθούμε, τώρα που όπως φαίνεται θα γίνουμε κυβέρνηση, στις μεγάλες υποσχέσεις που έχουμε δώσει στον ελληνικό λαό!  

Δυστυχώς για όλους μας, αντέδρασαν δυναμικά δύο στελέχη της κυβέρνησης, ο υφυπουργός Βασίλης Μιχαλολιάκος και ο Γραμματέας της ΓΣΕΕ συνδικαλιστής Γιάννης Μανώλης. Η αντίδρασή τους ήταν τόσο έντονη, που προμήνυε αναταραχές στη κυβέρνηση και ανάγκασε τον Πρωθυπουργό να ζητήσει από τον Αλογοσκούφη να πάρει πίσω το νόμο. Ασφαλώς ο φρόνιμος Αλογοσκούφης αρνήθηκε, διότι το θεωρούσε λίαν αναγκαίο και παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 2008 και διορίστηκε υπουργός στη θέση του, ο Παπαθανασίου.

Ως τελευταία προσπάθεια ο Καραμανλής, συγκάλεσε τον Μάρτιο του 2009 σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών, εξηγώντας τους ότι λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης, οφείλουμε να λάβουμε αυστηρά μέτρα, ανάλογα με το νόμο Αλογοσκούφη που καταργήθηκε. Όλοι συμφώνησαν εκτός από τον Γιωργάκη του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος, κατ’ εντολή(;), αρνήθηκε και είπε το περιβόητο «λεφτά υπάρχουν». Έτσι πέσαμε στη λακκούβα της ανάγκης χρημάτων, αφού μας έπληττε η κρίση, αλλά ο ίδιος ο Γεώργιος Παπανδρέου, ως Πρωθυπουργός τότε, μας ανακοίνωσε θριαμβικά μέσα από μια βάρκα στο Καστελόριζο, ότι δεχόμαστε το προσφερθέν από την Ε.Ε. δάνειο των 110 δις και μπαίνουμε στο Μνημόνιο.    

Ο Κώστας Καραμανλής, ως ο πιο έντιμος πολιτικός και ο μόνος Πρωθυπουργός που δούλεψε για την Ελλάδα, με την επιτυχή δημογραφική πολιτική του και με την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που, μεταξύ άλλων, θα καθιστούσε την Ελλάδα ενεργειακό κέντρο, με ό,τι κάτι τέτοιο συνεπάγεται,  υπήρξε θύμα και δύο άλλων συγκυριών. Το ένα η τόσο επιτυχημένη εξωτερική πολιτική του, ενόχλησε πολύ τους Αμερικάνους και προσπάθησαν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο, να βγει από τη μέση, δια του χρήσιμου ηλίθιου και δεύτερον, με την επερχόμενη οικονομική κρίση και στην Ελλάδα, οι ΓαλλοΓερμανοί ανησύχησαν για τις Τράπεζές τους, επεδίωξαν και πέτυχαν να δεχθεί ο Γιωργάκης που είχε αναλάβει Πρωθυπουργός στο μεταξύ, ένα τεράστιο δάνειο 110 δις, κυρίως για να πληρωθούν οι Γερμανικές Τράπεζες, κατά την επιβεβαίωση Ευρωπαίων Ηγετών της εποχής, στο «ΣΤΟ ΧΙΛΙΟΣΤΟ», έτσι μπήκαμε στο πρώτο Μνημόνιο, αφού φρόντισαν οι «ειδικοί», να δημιουργηθεί ένα έλλειμα του 15,2%, όσο ακριβώς χρειάζεται για να θεωρηθεί μια χώρα ως πτωχεύσασα.

Το μεγαλείο και η ανωτερότητα του Κώστα Καραμανλή, έλαμψε με τη σιωπηλή και αξιοπρεπή  αποχώρησή του από την πολιτική, χωρίς να διαμαρτυρηθεί για τη συκοφαντία ότι ήταν υπεύθυνος για την χρεωκοπία της χώρας και δη από εκείνους που πράγματι την χρεωκόπησαν και χωρίς να ζητήσει ευθύνες από κανέναν. Πόσο μας λείπουν πολιτικοί άνδρες όπως ο Κώστας Καραμανλής.

Η οξυδέρκεια(;) του Γεωργίου Παπανδρέου, δεν κράτησε πολύ και αφού αναγκάστηκε να παραιτηθεί με την πίεση των Ευρωπαίων Εταίρων μας, λόγω των παλινωδιών του, με την παρένθεση Πρωθυπουργεύοντος του τ. Προέδρου της Τράπεζας της Ελλάδος Λουκά Παπαδήμα, ανέλαβε Πρωθυπουργός ο Αντώνης Σαμαράς, ως Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας πλέον και μετά τις εκλογές του 2012, σε συνεργασία με τον Ευάγγελο Βενιζέλο Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, τον Γεώργιο Καρατζαφέρη Πρόεδρο του ΛΑΟΣ και τον  Πρόεδρο της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτη Κυβέλη, συγκρότησαν Κυβέρνηση.

Η ομαλή διακυβέρνηση της χώρας, με τέσσερα κόμματα, από το ένα πολιτικό άκρο στο άλλο, απέδειξε την πολιτική ευθύνη και σύνεση όλων, που την συγκρότησε και συγκρατούσε ο Σαμαράς με επιτυχία, κατά την αντιμετώπιση του Β’ Μνημονίου. Το Μνημόνιο αυτό, οι όροι του οποίου είχαν επιτυχώς σχεδόν ολοκληρωθεί, υπολειπομένης της 5^ης και τελευταίας φάσης ελέγχου για τον Οκτώβριο του 2014. Ο γνωστός μας Σόϊμπλε, ο οποίος τα βρήκε σκούρα με τον Σαμαρά, έβαλε σκοπό να τον τελειώσει, με πρώτη κίνηση η μετάθεση του ελέγχου της 5^ης φάσης για την άνοιξη του 2015. Στη συνέχεια, με συνεννόηση με τον Τσίπρα, μετέπεισαν τον αγαθό Φώτη Κουβέλη να υπαναχωρήσει από τη συμφωνία να είναι υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος, ως αριστερός, θα εκλεγόταν με την αδιαμφισβήτητη ψήφο της αριστεράς, ώστε οποιοσδήποτε άλλος  υποψήφιος θα καταψηφιζόταν, όπως έγινε με τον Σταύρο Δήμα και αναπόφευκτα πλέον θα πηγαίναμε σε εθνικές εκλογές, σύμφωνα με το Σύνταγμα, όπως και έγινε.

Οι επικρατούσες τότε συγκεχυμένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και με τη σύμπραξη του Σόϊμπλε, ευνόησαν να εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ με Πρωθυπουργό τον Τσίπρα, με τον οποίον, αφού έφαγε πόρτα με τον ένα νόμο ένα άρθρο, αλλά και με τα νταούλια που σίγησαν, γλυτώσαμε την τελευταία στιγμή να πέσουμε στα βράχια, υπεστήκαμε το τρίτο αχρείαστο και χειρότερο Μνημόνιο, το οποίο ολοκληρώθηκε με το στενό έλεγχο και παρακολούθηση της Τρόϊκα, με τις γνωστές βαθιές πληγές στα οικονομικά των Ελλήνων και υποθήκευση στο υπερταμείο, όλης της κρατικής περιουσίας.

Αυτή είναι η οδυνηρή αλήθεια για τα Μνημόνια και τις επώδυνες οικονομικές συνέπειές τους.

Το άρθρο Τα Μνημόνια και η Αλήθεια… Του Νίκου Αναγνωστάτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η υφήλιος ολόκληρη παρακολουθεί με ενδιαφέρον, αλλά και αγωνία τη συνάντηση των «Μεγάλων», αρχής γενομένης με την αυτοκρατορική υποδοχή του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλτ Τραμπ από το Κινέζο Πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, με όλες τις μεγαλοπρέπειες και έμειναν και δύο φανερά τουλάχιστον ικανοποιημένοι. Γρήγορα ακολούθησε η επίσκεψη του Προέδρου της Ρωσίας Πούτιν, με την ίδια μεγαλοπρέπεια και έμειναν και αυτοί φανερά ικανοποιημένοι.  Η γρήγορη μετά τον Τραμπ υποδοχή του Πούτιν, ίσως να δείχνει αυτοπεποίθηση του Κινέζου, αν όχι επίδειξη δύναμης και επιρροής.

Η Κίνα είναι μια απέραντη χώρα με μεγάλη ιστορία και πολιτισμό, παρόμοιο με το ελληνικό, η οποία πέρασε πολλές φουρτούνες, με εμφυλίους πολέμους και εκμεταλλεύσεις, τόσο από Ευρωπαϊκές χώρες και, κυρίως από την Ιαπωνία με την οποία ήταν συνεχώς σε πόλεμο. Η εποχή που η Κίνα βρέθηκε υπό τον έλεγχο, την εκμετάλλευση και τη βίαιη εισβολή δυτικών δυνάμεων και της Ιαπωνίας είναι γνωστή στην ιστορία ως ο «Αιώνας της Ταπείνωσης» (περίπου 1839 – 1949). Ο Β΄ Σινοϊαπωνικός Πόλεμος ήταν ευρεία στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της Δημοκρατίας της Κίνας και της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας. 

Ο υπόλοιπος κόσμος, διερωτάται τι περίμενε ένας έκαστος από αυτή τη δυναμική τριπλέτα  και τι ελπίζει να προκύψει. Με τις όποιες λίγες γνώσεις μου, τις καταγράφω συνοπτικά:.

Ο Σι Τζινπίνγκ, κατ’ αρχήν, επιδιώκει να διατηρήσει την Κίνα σε θέση στρατηγικής ισορροπίας. Από τις ΗΠΑ απαιτεί σταθερότητα, αποφυγή συγκρούσεων και σεβασμό στις «κόκκινες γραμμές» της Ταϊβάν. Αντίθετα, από τη Ρωσία προσδοκά οικονομικά οφέλη, πρόσβαση σε φθηνότερη ενέργεια και πολιτική στήριξη για τη δημιουργία ενός πολυπολικού κόσμου.  

Ο Τραμπ, με τον πήχη να έχει τεθεί εκ των πραγμάτων χαμηλά, λόγω της δύσκολης στο παρελθόν σχέσης των ΗΠΑ με την Κίνα, αναμένεται να είναι win-win και για τις δύο πλευρές. Παρά τη σύγκρουση με τη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, η Κίνα έχει σταθεί δυναμικά στην αγορά και τα κινεζικά προϊόντα που παλαιότερα κατέληγαν στις ΗΠΑ βρίσκουν πλέον πελάτες στη Νοτιοανατολική Ασία και την Ευρώπη. Η κυριαρχία της Κίνας στις παγκόσμιες εξαγωγές αποτελεί την αντίστροφη όψη του χρόνιου εμπορικού ελλείμματος της Αμερικής και θα είναι ένα δυνατό διαπραγματευτικό χαρτί στις επικείμενες συνομιλίες.

Λίγες ώρες μετά τη συνάντησή του με τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο την περασμένη εβδομάδα, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ (Donald Trump) προειδοποίησε την Ταϊβάν να μην επιδιώξει την ανεξαρτησία της.

«Δεν θέλω να δω κανέναν να ανεξαρτητοποιείται. Και, ξέρετε, υποτίθεται ότι πρέπει να διανύσουμε 9.500 μίλια για να πολεμήσουμε. Δεν θέλω κάτι τέτοιο. Θέλω να ηρεμήσουν. Θέλω η Κίνα να ηρεμήσει», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος σε συνέντευξή του στο Fox News που μεταδόθηκε την Παρασκευή μετά τη συνάντησή του.

Ο Πούτιν, Σε άνευ προηγουμένου υψηλό επίπεδο, οι σχέσεις των δύο χωρών.

Οι τακτικές αμοιβαίες επισκέψεις και οι συνομιλίες Ρωσίας-Κίνας σε ανώτατο επίπεδο αποτελούν σημαντικό και αναπόσπαστο μέρος των κοινών τους προσπαθειών για την προώθηση του συνόλου των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών και την απελευθέρωση του πραγματικά απεριόριστου δυναμικού τους.

Για τη Ρωσία, αυτή η επίσκεψη είναι πολύ σημαντική, δήλωσε ο Γκουρίεφ στο CNBC, επειδή η Ρωσία εξαρτάται από την Κίνα για τεχνολογία, καταναλωτικά αγαθά και βιομηχανικά προϊόντα. 

Εντύπωση έκανε η αναφορά του Κινέζου στον Θουκυδίδη, δηλαδή στο Πελοποννησιακό πόλεμο, κάτι που οι τρεις σημερινοί ηγέτες του κόσμου, οφείλουν να το λάβουν σοβαρά υπόψη. Η αποφυγή του πολέμου είναι και πρέπει να είναι το πρωταρχικό μέλημα και των τριών, διότι μόνο να ωφεληθούν όλοι έχουν από μια διαρκή ειρήνη.

Η Κίνα είναι μια απέραντη χώρα με μεγάλη ιστορία και πολιτισμό, παρόμοιο με το ελληνικό, η οποία πέρασε πολλές φουρτούνες, με εμφυλίους πολέμους και εκμεταλλεύσεις, τόσο από Ευρωπαϊκές χώρες και, κυρίως από την Ιαπωνία με την οποία ήταν συνεχώς σε πόλεμο. Η εποχή που η Κίνα βρέθηκε υπό τον έλεγχο, την εκμετάλλευση και τη βίαιη εισβολή δυτικών δυνάμεων και της Ιαπωνίας είναι γνωστή στην ιστορία ως ο «Αιώνας της Ταπείνωσης» (περίπου 1839 – 1949). Ο Β΄ Σινοϊαπωνικός Πόλεμος ήταν ευρεία στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της Δημοκρατίας της Κίνας και της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας και σταμάτησε μόλις το 1945, με την παράδοσή της, μετά τις ατομικές βόμβες των ΗΠΑ..

Η Ρωσία είχε παλαιότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση ως βασικό εμπορικό εταίρο της, όμως λόγω του πολέμου στην Ουκρανία… στράφηκε προς την Κίνα και διπλασίασε το εμπόριό της με το Πεκίνο. Υπάρχει λοιπόν μια μεγάλη αναδιάταξη των εμπορικών ροών της ρωσικής οικονομίας, από την ΕΕ προς την Κίνα. Σήμερα, η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ρωσίας, με τον όγκο του εμπορίου να έχει διπλασιαστεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια», ανέφερε.

Ο Τεγκ Σιαοπινγκ, άλλαξε την ιστορία, την κοινωνία και τη ζωή των Κινέζων. Ο Τενγκ θεωρείται ο αρχιτέκτονας της σύγχρονης Κίνας, καθώς οι μεγάλες οικονομικές μεταρρυθμίσεις του ουσιαστικά μετέτρεψαν την οικονομία της Κίνας από κρατικά ελεγχόμενη σε καπιταλιστική. Στη διάρκεια της διακυβέρνησής του στη δεκαετία του 1980 έγινε μεταφορά της δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες, επιτράπηκε στους αγρότες και τους επιχειρηματίες να διατηρήσουν τα κέρδη τους και η οικονομία της Κίνας άνοιξε για τους ξένους επενδυτές. Διατήρησε όμως το κομμουνιστικό σύστημα διοίκησης, για λόγους ησυχίας και αδυναμίας να δημιουργηθούν αναταραχές.

Εντύπωση έκανε η αναφορά του Σι Τζινπινγκ στον Θουκυδίδη, δηλαδή στο Πελοποννησιακό πόλεμο, κάτι που οι τρεις σημερινοί ηγέτες του κόσμου, οφείλουν να το λάβουν σοβαρά υπόψη. Η αποφυγή του πολέμου είναι και πρέπει να είναι το πρωταρχικό μέλημα και των τριών, διότι μόνο να ωφεληθούν όλοι έχουν από μια διαρκή ειρήνη.

Μια ειλικρινής συνεννόηση να συνταθεί μια αμοιβαία δεσμευτική συμφωνία ειρήνης, μεταξύ των τριών ηγετών και γιατί όχι; για μια διεθνή επιτήρηση και επιβολής του διεθνούς δικαίου, ως ένας διεθνής διαιτητής και επιτηρητής του, θα αποφευχθούν πολλές ανόητες ή/και συμφεροντολογικές τοπικές διαμάχες, αποφεύγοντας έτσι έναν ενδεχόμενο πόλεμο.

Ως ένα συμπλήρωμα ή/και εκτελεστικό όργανο του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας, όργανα τα οποία πολύ λίγο έχουν διαδραματίσει ειρηνικό ρόλο μέχρι τώρα.

Τολμηρή και για πολλούς ίσως υποτέλεια, η οποία υπάρχει έτσι κι αλλιώς, αλλά ψύχραιμη και αποτελεσματική. Η δυσκολία έγκειται στη μείωση ανάγκης όπλων!!!

Το άρθρο ΗΠΑ–ΚΙΝΑ–ΡΩΣΙΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ… Του Νίκου Αναγνωστάτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η πρόσφατη συζήτηση για το «Βαθύ Κράτος» μας, με προβλημάτισε και μου αναθέρμανε τις οδυνηρές εμπειρίες μου, οι οποίες δυστυχώς συνεχίζονται,  με κίνδυνο να καταστραφώ χωρίς καμία δική μου ευθύνη, λόγω της σχέση μου με το «κράτος» μας και δη με τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις. Τούτο εκ πρώτης όψεως, σημαίνει ότι η κυβέρνηση, η όποια κυβέρνηση, δεν αποτελεί βαθύ κράτος.  Η ευθύνη της κυβέρνησης είναι στο ότι δεν θέλει ή φοβάται να το αλλάξει. Μία έννοια του βαθέως κράτους, είναι να ενεργεί με δικούς τους λόγους και σκεπτικό,   , αδιαφορώντας αν συμφωνεί ή όχι η κυβέρνηση και η κυβέρνηση να το ανέχεται αδιαφορώντας!

Η εμπειρία μου, συνίσταται με το «έγκλημά» μου, να επιχειρήσω μια μεσαίου μεγέθους επένδυση, λόγω της οποίας ήρθα αντιμέτωπος με το πολύμορφο «Τέρας», που λέγεται δημόσια διοίκηση, η οποία ενεργεί και φέρεται σύμφωνα με τους δικούς της όρους και κανονισμούς, αγνοώντας και αδιαφορώντας παντελώς για τους νόμους και κανονισμούς και προπάντων τον αρμόδιο κατά καιρούς Υπουργό.

Συμπέρανα λοιπόν ότι α) Κανείς υπουργός δεν γνωρίζει λεπτομερώς τι συμβαίνει στο υπουργείο του, ή στην καλύτερη περίπτωση, δεν θέλει ή διστάζει να γνωρίζει. και β) Η δημόσια διοίκηση, με τους δικούς της κανονισμούς και σκεπτικό, αποτελούν, αν όχι το μοναδικό, τουλάχιστον ένα σημαντικό τμήμα του βαθέως κράτους, το οποίο βλάπτει πρώτα την ίδια την κυβέρνηση, διότι δεν τολμά να τα βάλει με το «Τέρας» αυτό της δημόσιας διοίκησης, αλλά αντιθέτως το εκτρέφει, όταν διαπιστώνει κάποια παρανομία της και προσπαθεί πάση θυσία να το υπερασπιστεί.

Επειδή τόλμησα, ως μέρος του DNA μου, το οποίο δοκίμασα ως Πλοίαρχος στη μακρόχρονη θαλασσοδαρμένη ζωή μου, έχοντας ξεπεράσει και «Σκύλλες» και «Χάρυβδες», αλλά ακόμη και «άγριο Ποσειδώνα», δεν θα διστάσω τώρα που μου δίδεται η ευκαιρία, έστω και άθελά μου, να γράψω για την «Οδύσσεια» που έζησα, ως Ιθακήσιος εμπνεόμενος από τον αξεπέραστο τολμηρό πατριώτη μου Οδυσσέα.

Επιγραμματικά λοιπόν θα αναφερθώ στην οδυνηρή περιπέτειά μου, διότι οι λεπτομέρειες, πρώτον, χρειάζονται πολύς χώρος και δεύτερον δεν θα προσφέρουν τίποτε επί πλέον επί της ουσίας της αυθαιρεσίας της δημόσιας διοίκησης,  την οποία θα αναλύσω με λίγα αλλά τεκμηριωμένα λόγια, με την προσδοκία όχι να με υπερασπιστεί η κυβέρνηση στην ακόμη εκκρεμούσα υπόθεσή μου, διότι αυτή θα την υπερασπιστώ μόνος μου μέχρι τέλους, αλλά για να πληροφορηθεί η κοινωνία μας για την ύπαρξη του  «Τέρατος» αυτού και να φυλάσσεται αν χρειαστεί.

Η επένδυσή μου, συγχρηματοδοτούμενη από την Ε.Ε., ενός ποσού περί των τριών εκατομμυρίων ευρώ, τη μελέτη της οποίας, καθώς και την όλη εκτέλεση μέχρι την πλήρη λειτουργία της, τα έκανα μόνος μου. Αυτό αποδείχτηκε το μεγάλο μου «λάθος». Διότι ο «ειδικός» που μελετάει και παρακολουθεί την επένδυση μέχρι την λειτουργία της, γνωρίζει πώς να αντιμετωπίσει κάθε αναφυόμενη δυσκολία ή πρόβλημα, ως φυσική συνέπεια της ύπαρξης της δημόσιας διοίκησης, μικρό ή μεγάλο πρόβλημα, το αντιμετωπίζει ο «ειδικός» με το δικό του γνώριμο τρόπο, με τον οποίο όλα τακτοποιούνται και έτσι είναι όλοι ικανοποιημένοι και ευχαριστημένοι κι η υπόθεση προχωρεί.      

Στην περίπτωσή μου, επειδή δεν δέχτηκα ποτέ ότι δεν υπάρχουν όρια στην όποια πίεση ή/και εκφοβισμό, διότι όσα προβλήματα και δυσκολίες μου προκύψουν ξέρω και μπορώ να τα αντιμετωπίσω.  μια πρώτη αντίδραση αρμόδιου υπαλλήλου, είχε ορκιστεί ότι δεν θα πάρω ποτέ άδεια λειτουργίας. Έτσι όλα προχωρούσαν μετ’ εμποδίων σε ρυθμό χελώνας, αλλά ξεπερνούσα κάθε πρόβλημα που παρουσιαζόταν, με γνώση, θέληση, υπομονή και επιμονή, μέχρι που αναγκάστηκαν να μου δώσουν άδεια λειτουργίας. Δεν είχαν όμως λήξει όλα, διότι υπήρχαν σε διεκπεραίωση οι Επιτροπές Ελέγχου, της προόδου της επιχείρησης και η τελική εισήγηση στην Γνωμοδοτική Επιτροπή, και η τελική υπογραφή του αρμόδιου Υπουργού.

Τα Όργανα Ελέγχου, ως το κατάλληλο εργαλείο, με δεδομένη τη συμφωνία, αν όχι σύμπραξη των ανωτέρων τους, στην περίπτωση μη υπάρξεως «ειδικού» ή οι συναφείς λεπτομέρειες, όπως στην περίπτωσή μας, περιέκοψαν αυθαίρετα περί το 40% των δαπανών, με βάση των οποίων αντιστοιχεί το ποσό της επιδότησης. Οι έντονες και αιτιολογημένες έγραφες αντιρρήσεις μας αγνοήθηκαν..       

Η ακαταμάχητη «εξουσία» τους, ως αποκορύφωμα της τημωριτικής τους τακτικής, δεν δίστασαν να φθάσουν  μέχρι του ακραίου σημείου να απεντάξουν την επένδυση, τελείως αυθαίρετα και απολύτως παράνομα, αλλά με την ιδιότυπη ασυλία που γνώριζαν ότι απολαμβάνουν, αντέκρουαν κάθε μας διαμαρτυρία, με έωλα επιχειρήματα και απύθμενο θράσος. Απένταξη σημαίνει ακύρωση της επένδυσης. Προφανώς διαμαρτυρήθηκα έντονα, πολλές φορές και σε όλη την ιεραρχία μέχρι και στον Υπουργό, αλλά και σε κάθε αρμόδια Αρχή και Εξουσία, χωρίς αποτέλεσμα!

Με δεδομένο ότι η ύπαρξη του Υπουργείου Ανάπτυξης είναι οι επενδύσεις, θεωρείται περίεργο τουλάχιστον, όταν η Υπηρεσία προσκομίζει πρόταση απένταξης, δηλαδή ακύρωση μιας επένδυσης, ο αρμόδιος υπουργός, να μην ανησυχήσει και να καλέσει τουλάχιστον τον επενδυτή να ακούσει την άποψή του, αλλά υπογράφει εύκολα την πρόταση αυτή, αχρηστεύοντας ακόμη και την ύπαρξή του. Τούτο από μόνο του, επιβεβαιώνει ότι ο υπουργός δεν γνωρίζει τι γίνεται στο υπουργείο του!    

Όταν ένας επόμενος Γενικός Διευθυντής, ύστερα από τις έντονες και θεμελιωμένες διαμαρτυρίες μου, αντιλήφθηκε το λάθος της απένταξης, πρότεινε μέσω Γνωμοδοτικής Επιτροπής να αρθεί μεν η απένταξη, αλλά κατά Σολομώντεια λύση, να περιοριστεί η επιδότηση σε αυτή της πρώτης δόσης, δηλαδή στο 1/11 της ολικής επιδότησης, πρόταση την οποία δίστασε να εγκρίνει ο αρμόδιος υπουργός, αλλά ένας επόμενος αρμόδιος υπουργός ενέκρινε την κουτσή αυτή πρόταση της Γνωμοδοτικής Επιτροπής, και εγώ ζητούσα συνεχώς όλη την νόμιμη επιδότηση, το «κύκλωμα» ανησύχησε και μεθόδευσε λύση «ανώνυμης επιστολής» προς την Εισαγγελία Διαφθοράς, διατυπωμένη μεθοδικά ώστε, αν δεν την πετούσαν στον κάλαθο των αχρήστων, όπου είναι ο προορισμός κάθε ανώνυμης επιστολής,  ένας μη γνωρίζων τους ειδικούς όρους της σύμβασης, όπως ένας Εισαγγελέας ή Δικαστής, να μη δύναται να εξάγει συμπέρασμα. ‘Ετσι κατηγορείται για καούργημα ολόκληρη την ιεραρχία της Γενικής Γραμματείας Βιομηχανίας, αλλά και εγώ, ως … ηθικός αυτουργός (;), όταν εγώ διαμαρτυρόμουν συνεχώς και σε κάθε αρμόδιο, για το αυθαίρετο της απόφασης που περιόριζε την επιδότηση!!! Αυτό θεωρείται κατάστημα του Υπουργείου Ανάπτυξης, αλλά και της κυβέρνησης γενικότερα.

Η συνέχεια θα κριθεί στο Δικαστήριο σύντομα και προκύπτει το προφανές ερώτημα, αν η καταγγέλλουσα, υπάλληλος της Γ.Γ.Β. πίστευε σε αυτά που καταγγέλλει, θα ήταν φυσικό και σωστό να τα καταγγείλει στο Υπουργείο, που είναι αρμόδιο να κρίνει και να αποφασίσει Εκτός και αν ήταν μεθόδευση να βρεθεί υπεύθυνος, εκτός του υπουργείου, να πληρώσει τη νύφη των παρανομιών των υπαλλήλων, φροντίζοντας να επιστρέψουν στην Ευρώπη τα δικά της χρήματα της συνεπιδότησης, για να αποφύγει η Ε.Ε. δια της OLAF, «…να ζητήσει από την υπηρεσία μας περαιτέρω στοιχεία για την υπόθεση αυτή …», όπως αναφέρεται σε έγγραφο μιας από τις υπηρεσίες που ενεπλάκησαν με την υπόθεση αυτή, οπότε θα είχε προηγηθεί του ΟΠΕΚΕΠΕ η Ευρωπαϊκή Εισαγγελέας!

Είμαι στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου για κάθε διευκρίνηση, είτε της κυβέρνησης δια του αρμόδιου υπουργού, ή όποιου άλλου επιθυμεί για λεπτομέρειες  και πρόσωπα, ακόμη και δημοσιογράφος, αν αποβλέπει στην εξάληψη του δυσμενούς για όλους παρακράτους ή βαθέως κράτους.

Το άρθρο Πού εντοπίζεται το Βαθύ Κράτος μας;… Του Νίκου Αναγνωστάτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η σημερινή ημέρα είναι η σπουδαιότερη του ελληνισμού, όχι μόνο διότι γιορτάζουμε την Εθνική Επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης που απελευθερωθήκαμε από την τετρακοσίων ετών σκλαβιάς ενός πρωτόγονου κατακτητή, αλλά οφείλουμε όλοι να γνωρίζουμε και ιδιαίτερα η νεολαία μας,  ότι την τόσο πολύτιμη λευτεριά μας την χρωστάμε στον Γέρο του Μωριά, τον μεγάλο πατριώτη, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.

Ο Μεγάλος αυτός γνήσιος αγωνιστής με το απαράμιλλο στρατηγικό μυαλό του, αλλά και την εντιμότητα, την ανεξικακία και πάντα με την Ελλάδα στην καρδιά του, ο «αγράμματος», κατά τη δική του δήλωση, στρατηλάτης, χωρίς καμιά υπερβολή,  είναι αυτός που του χρωστάμε την λευτεριά μας, με την συμμετοχή ασφαλώς όλων των άλλων μεγάλων αγωνιστών. Είναι αυτός που μας δίδαξε ήθος και πατριωτισμό, αλλά και ταπεινοφροσύνη, εντιμότητα και ανιδιοτέλεια.

Ο Κολοκοτρώνης, μία από τις πιο εμβληματικές και καθοριστικές προσωπικότητες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, πρωταγωνιστικό ρόλο ως αρχιστράτηγος των ελληνικών επαναστατημένων δυνάμεων και ηγετική μορφή του υπόδουλου γένους. Ως οπλαρχηγός και στρατηγός, υπήρξε ο πιο σημαντικός καθοδηγητής των γενναίων συναγωνιστών του κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και είχε κερδίσει πολυάριθμες μάχες, όπως η κατάληψη της Τριπολιτσάς και η καταστροφή του Δράμαλη, του σημαντικότερου Στρατηγού της Πύλης στα Δερβενάκια,  που καθόρισαν το μέλλον της ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους. Η στρατηγική του σκέψη, η διορατικότητα και η προσωπική του ηγεσία υπήρξαν καθοριστικά για την έκβαση των πολεμικών του επιχειρήσεων.

Η μεγαλοσύνη του ανδρός, έλαμψε όταν, μετά την αναβίωση της κατάρας της διχόνοιας των Ελλήνων, από την αρχαιότητα ακόμη, αφού οι άθλιοι πολιτικοί Κωλέττης και Μαυροκορδάτος, του είχαν δολοφονήσει τον γιό του Πάνο και τον έκλεισαν φυλακή φοβούμενοι την επικράτησή του, την οποία ουδέποτε διεκδίκησε, ο Κολοκοτρώνης χωρίς δισταγμό και χωρίς δικαιολογημένη βαρυγκωμιά, του ζήτησαν και αντιμετώπισε τον Ιμπραήμ που άρχισε να σαρώνει όλη την Πελοπόννησο και ρίχτηκε στον αγώνα με μότο «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», και μετά από δυσκολίες αλλά αποτελεσματικότητα στρατηγικής, εκδίωξε τον Ιμπραήμ.

Η μεγάλη κληρονομιά που άφησε στην Νεολαία μας, ήταν η ομιλία του στους μαθητές που συγκεντρώθηκαν στην Πνύκα στις 7 Οκτωβρίου 1838, στην ελεύθερη πλέον Ελλάδα. Στην ιστορική αυτή ομιλία, είπε: «Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «Πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα;», αλλά ως μία βροχή έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι (και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι) εσυμφωνήσαμε εις αυτόν τον σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση».

Το πρώτο δίδαγμα του μεγάλου αγωνιστή στους νέους, είναι ν’ αποφεύγουν τη διχόνοια που δίχασε τον τόπο και έβλαψε την Επανάσταση: «εξ αιτίας της διχονοίας, μάς έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε». Τέλος, η  προτροπή του στρατηγού Κολοκοτρώνη, το «χρυσό παράγγελμα» στους νέους του σοφού-“αγράμματου”, κατά την ταπεινόφρονα ομολογία του, είναι η απόκτηση παιδείας, η μόρφωση: «Να σκλαβωθήτε εις τα γράμματά σας», τους παραγγέλλει. Και το σπουδαιότερο: «Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μη γίνει σκεπάρνι μόνο διά το άτομό σας, αλλά να κοιτάζει το καλό της Κοινότητος, και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας».

Εκείνο που λείπει από τις προτροπές προς τους μαθητές, του μεγάλου αυτού αγωνιστή και πατριώτη, είναι «ο πατριωτισμός». Τούτο διότι το θεωρούσε δεδομένο, διότι σε αυτό στηρίχθηκε η επιτυχία της επανάστασης. Η σημερινή παρέλαση των μαθητών, στάθηκε η αιτία να γράψω αυτές τις λίγες γραμμές, για να τονίσω την μεγάλη σημασία και αξία της ιστορίας και του πατριωτισμού, η οποία δυστυχώς έχει εκλείψει σχεδόν τελείως από την σημερινή νεολαία. Όσοι από μας, τους παλαιούς, θυμόμαστε, ότι στους διαδρόμους των σχολείων μας ήταν αναρτημένοι όλοι οι ήρωες του 21, που συνετέλεσε στο να μας τονώνει τον πατριωτισμό μέσα βαθιά στην καρδιά μας. Οι δάσκαλοί μας ενέπνεαν την αξία της λευτεριάς και την έξαρση της φιλοπατρίας και είμαστε υπερήφανοι να μετέχουμε στις παρελάσεις και να αισθάνεται δυστυχής όποιος  για κάποιο σοβαρό λόγο δεν συμμετείχε.

Οι πύρινοι πατριωτικοί λόγοι από τους δασκάλους μας, μα εδραίωναν την αξία του πατριωτισμού, αισθανόμενοι έτοιμοι να μπούμε στη μάχη να υπερασπιστούμε την πατρίδα. Υποσυνείδητα ευχόμαστε να έρθει η ώρα να γίνουμε και εμείς ως κάποιος από τους ήρωες που βλέπαμε με καμάρι στους τοίχους των σχολείων μας. Να γίνουμε ένας Κολοκοτρώνης, ένας Καραϊσκάκης, ένας Ανδρούτσος, ένας Διάκος ή όποιος άλλος από τους τόσους ήρωες, για τους οποίους αισθανόμαστε υπερήφανοι.

Βλέποντας λοιπόν την νεολαία των σχολείων μας να παρελαύνει, αντί να μας εμπνεύσουν υπερηφάνεια και θαυμασμό, για τη νέα γενιά που θα μας αντικαταστήσει όπου και όταν χρειαστεί να υπερασπιστούν την πατρίδα, είδα ένα σκορποχώρι μαθητών, ωσάν να πήγαιναν για καταναγκαστικά έργα, χωρίς δυνατό βήμα, χωρίς στοίχιση, χωρίς ζύγιση, με τα χέρια να κρέμονται, μη αντιλαμβανόμενοι ότι τη στιγμή αυτή υπόσχονται στους γονείς τους ότι αν και όποτε χρειαστεί θα τα δώσουν όλα για η πατρίδα, αισθάνθηκα λύπη και απογοήτευση για την νεολαία που ετοιμάζουν οι, ας τους πούμε κατ’ ανάγκη, δασκάλους τους, για να υπερασπιστούν την πατρίδα άμποτε χρειαστεί, ώστε όταν βλέπουν τη σημαία μας και ακούν τον εθνικό ύμνο, να στέκονται προσοχή από σεβασμό και να δακρύζουν από συγκίνηση.

Εύχομαι και προσδοκώ, το Υπουργείο Παιδείας, να προβληματιστεί να λάβει μέτρα και τρόπους να βγουν κατάλληλοι δάσκαλοι και να διαπαιδαγωγήσουν πατριωτικά την μαθητιώσα νεολαία μας, με πρώτο βήμα να αναρτηθούν οι ήρωες του 21 στους τοίχους των σχολείων και έπαρση σημαίας κάθε πρωί. Είθε!

Το άρθρο Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και Η Σημερινή Νεολαία… Του Νίκου Αναγνωστάτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Νίκου Αναγνωστάτου

Θλιβερή μέρα σήμερα, γεμάτη δάκρυα και πόνο, για τους οικείους των 57 θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών, τρία χρόνια μετά . Το να σκοτώνονται  57 άνθρωποι, κυρίως νέα παιδιά φοιτητές και φοιτήτριες, καθιστούν την τραγωδία ακόμη οδυνηρότερη. Αυτός είναι άλλωστε και ένας από τους λόγους στις μεγάλες σημερινές συγκεντρώσεις σε πολλές πόλεις της χώρας μας.

Ένας άλλος λόγος για τον ξεσηκωμό των Ελλήνων, είναι η υποψία ότι έχει γίνει συγκάλυψη των αιτίων της πυρόσφαιρας, εξ αιτίας της οποίας πιστεύεται ότι 27 άτομα κάηκαν, τα οποία ενδέχεται να είχαν επιβιώσει, κάτι που μετατρέπει την τραγωδία σε έγκλημα και είναι στο στόμα των οργισμένων πολιτών στη σημερινή ογκώδη διαμαρτυρία!

Η φορτισμένη, από οργή, ακόμη και μίσους, ατμόσφαιρα, έχει επεκταθεί ως ευκαιρία από την ούτως ή άλλως ενδεή αντιπολίτευση στο σύνολό της, για λόγους αντιπολίτευσης, αλλά δυστυχώς η ευκαιρία και των άμυαλων αναρχικών μπαχαλάκιδων, να κάνουν την δική τους καταστρεπτική παρουσία και έτσι διαβάλουν την ούτως ή άλλως ειλικρινή και ειρηνική αυτή διαμαρτυρία κατά της κυβέρνησης.    

Με όλο τον σεβασμό των θρηνούντων γονέων, αλλά και των σημαντικών επιστημόνων που διατύπωσαν ένα τεκμηριωμένο συμπέρασμα για την ύπαρξη εύφλεκτου υλικού στο εμπορικό τραίνο, για την οποία κατηγορούν την κυβέρνηση ότι προσπαθεί με κάθε μέσο και τρόπο να το καλύψει, επιτρέψτε μου να διατυπώσω μια δική μου άποψη, από μια ψύχραιμη, όσο και αντικειμενικά και κατά το δυνατό τεκμηριωμένη σκοπιά.

Δεδομένου ότι μια τέτοια ενέργεια είναι λαθρεμπορικής μορφής, αφού δεν δηλώνεται επισήμως ως μεταφερόμενο εμπόρευμα, είναι αδήριτη ανάγκη, να ερευνήσουμε την δυνατότητα κάτι τέτοιο να έγινε από τη κυβέρνηση, έστω και αν δεν προκύπτουν λόγοι να κάνει κάτι τέτοιο η κυβέρνηση.

Η απάντηση, με απόλυτη τεκμηρίωση, είναι ότι δεν θα τολμούσε ποτέ να το επιχειρείσει, εν όψει των φανατισμένων ισχυρών συνδικαλιστών της αντιπολίτευσης, οι οποίοι δεν θα άφηναν ποτέ την ευκαιρία να πλήξουν την κυβέρνηση, ιδιαίτερα ύστερα από τον τόσο θόρυβο που δημιουργήθηκε.

Επικαλούμενος λοιπόν τη ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΡΟΈΔΡΟΥ ΟΣΕ Ζηλιακόπουλου, 1.5.2025, ο οποίος υπήρξε Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ από το 2010 έως και το 2015 (ως hyperlink, μπορείτε και αξίζει να to ανοίξετε). Πήρε τη θέση με το βιογραφικό του, μέσω του Opengov, επί Γιώργου Παπανδρέου και παρέλαβε μία ΤΡΑΙΝΟΣΕ που κόστιζε στο Δημόσιο 300 εκατομμύρια το χρόνο και όπως λέει ο ίδιος, όταν έφυγε παρέδωσε μια κερδοφόρα εταιρεία με 30 εκατομμύρια κέρδος το χρόνο, συμπεραίνεται ότι οι συνδικαλιστές του ΟΣΕ ήταν ως «κράτος εν κράτει» μέσα στον ΟΣΕ.

Χωρίς τις συγκλονιστικές παράνομες λεπτομέρειες, για την διακομματική δράση των συνδικαλιστών, που αιτιολογούν και τα μεγάλα ελλείμματα του ΟΣΕ, θα αναφέρω μόνο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Ζηλιακόπουλου, πολύ λίγα εκ των καμωμάτων των συνδικαλιστών, μέσω των οποίων αποφασιζόταν όλα, ότι: «υπήρχαν πολύ περίεργες συμβάσεις για μεταφορές εμπορευμάτων με τεράστιες εκπτώσεις. Υπήρχε μία λίστα με εκπτώσεις. Και εκεί που έπρεπε να εισπράξει η ΤΡΑΙΝΟΣΕ 100 ευρώ εισέπραττε 10 ευρώ. Υπήρχαν εκπτώσεις μέχρι και σε ποσοστό 90% πολλές φορές. Αντί να μας πληρώνουν, τους πληρώναμε για να τους μεταφέρουμε τα προϊόντα».

Η επόμενη εστία διαφθοράς! «Τα είχε βρει μία εταιρεία με έναν πολιτικό και μετέφερε σχεδόν δωρεάν μέσω του ΟΣΕ τα εμπορεύματά της. Από την κακοδιαχείριση των εμπορευμάτων η ΤΡΑΙΝΟΣΕ είχε χασούρα 60 εκατομμύρια ευρώ. Έρχονταν βαγόνια από το εξωτερικό τα οποία τα πληρώναμε και χάνονταν για 2 μήνες και όταν τα ξαναβρίσκαμε στα σύνορα, υπήρχε μία χρέωση για κάθε βαγόνι 20 ευρώ τη μέρα για 60 μέρες ή και παραπάνω».

Σχετικά με την Τραγωδία των Τεμπών, απάντησε: «Προφανώς ήταν ένα αδιανόητο δυστύχημα. Όπως και το δυστύχημα στο Άδενδρο. Και τα δύο θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Γιατί θα έπρεπε να υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες που να διορθώνουν και τα λάθη που συνέβησαν από τον συγκεκριμένο σταθμάρχη και το αν δουλεύει ή όχι η τηλεδιοίκηση. Δεν ήταν η πρώτη φορά, και επί των ημερών μου είχαμε τρένα στην ίδια κατεύθυνση, στην ίδια γραμμή, γιατί αστοχούσε μία δικλείδα ασφαλείας, αλλά υπήρχαν άλλες δυο τρεις που το προλαβαίνανε»..

Και συνέχισε: «Στο συγκεκριμένο δυστύχημα, έμεινε μία και μόνη ασφαλιστική δικλείδα, ο συγκεκριμένος σταθμάρχης. Δεν υπήρχαν οι άλλοι δύο, δεν υπήρχε ο προϊστάμενος αμαξοστοιχίας που είναι ο υπεύθυνος από τη μεριά του τρένου για την ασφάλεια της αμαξοστοιχίας. Δεν υπήρχε το κέντρο παρακολούθησης κυκλοφορίας στην Καρόλου που θα το προλάβαινε. Άρα είχε μείνει ο εξής ένας. Ένας απαίδευτος σταθμάρχης. Όλα αυτά όμως υπήρχαν μέχρι το 2015».

Ύστερα από τα λίγα που μας ομολόγησε ο π. Πρόεδρος του ΟΣΕ, αν το επίμαχο αυτό καύσιμο, δεν επιτρεπόταν να μεταφερθεί νόμιμα, λόγω του κινδύνου εκρήξεως, αλλά μόνο παράνομα με το τρένο, έχει κανείς αμφιβολία ότι κάτι τέτοιο έγινε από τους ίδιους τους συνδικαλιστές του ΟΣΕ/ΤΡΑΙΝΟΣΕ;

Μη ψάχνετε λοιπόν στα «μπάζα» ή οπουδήποτε αλλού! Αν υπήρχε φορτίο καυσίμων παράνομα επί του τρένου, οι ίδιοι οι συνδικαλιστές, θα είχαν οι ίδιοι καταγγείλει τον ένοχο, ποσώς δε μάλλον, αν ήταν η κυβέρνηση! ό.ε.δ.

Το άρθρο Η Τραγωδία των Τεμπών… Του Νίκου Αναγνωστάτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Θόρυβος που ξεπερνάει όλα τα εσκαμμένα, έχει δημιουργηθεί με το τραγικό ναυάγιο λαθρομεταναστών μεταξύ Χίου και Μικράς Ασίας και τον άδικο χαμό δεκαπέντε ανθρώπων και τον τραυματισμό αρκετών άλλων. Το επεισόδιο αφορά μια μεταφορά δυστυχισμένων ατόμων από τις ακτές της Τουρκίας προς τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου.  

Πριν προχωρήσω στην ανάλυση σε βάθος του θέματος, να κάνω μερικές αυτονόητες σκέψεις για το γεγονός. Η αξία της μετακόμισης των σαράντα περίπου λαθρέων μεταναστών, ήταν περί τα 180.000 δολάρια. Σημαντικό ποσό για να αναγκάσει τον διακινητή να κάνει ό,τι μπορεί για την ολοκλήρωση της μεταφοράς. Τούτο σημαίνει ότι έκανε διάφορους ελιγμούς για να αποφύγει το περιπολικό του λιμενικού σώματος. Σε έναν ελιγμό βρέθηκε στην πλώρη του περιπολικού, το οποίο ήταν εν κινήσει και πέρασε από κάτω του. Από την άλλη το περιπολικό δεν ήταν η πρώτη φορά που βρισκόταν σε παρεμπόδιση πλεούμενου να προχωρήσει, στις τόσες λοιπόν φορές να φέρθηκε απάνθρωπα για πρώτη φορά; Μάλλον δύσκολο, αν όχι αδύνατο, με καλοπιστία.  Άρα, κατά την ταπεινή μου άποψη, η πιο πιθανή εκδοχή, με όλη την καλή προαίρεση, οι ελιγμοί του φουσκωτού προκάλεσαν το ατύχημα.

Τώρα οι διεθνείς συνθήκες και κανονισμοί, οι οποίοι είναι λίαν προστατευτικοί των προσφύγων. Οφείλουμε λοιπόν να εξετάσουμε πως χαρακτηρίζεται ο πρόσφυγας.

«Πρόσφυγας θεωρείται αυτός/η που εγκαταλείπει τη χώρα καταγωγής του/ης ή τον τόπο της τελευταίας ή συνήθους διαμονής του/ης εξαιτίας δικαιολογημένου φόβου δίωξης εξαιτίας της φυλής, της θρησκείας, της εθνικότητας, της συμμετοχής του/ης σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα ή των πολιτικών του/ης πεποιθήσεων».

 Εκείνοι λοιπόν που εγκαταλείπουν την Τουρκία,  δηλαδή την χώρα που διαμένουν προσωρινά ή μόνιμα αδιάφορο, είναι μετανάστες για να βελτιώσουν τις συνθήκες της ζωής τους, από κοινωνική ή οικονομική άποψη, διότι δεν διώκονται ούτε κινδυνεύουν στην Τουρκία. Μετανάστες λοιπόν και δη λαθραίοι, αφού προσπαθούν να εισέλθουν στην Ελλάδα κρυφά δηλαδή χωρίς άδεια. Άρα με την ακριβολόγα και νοηματική αξιοθαύμαστη ελληνική γλώσσα, είναι λαθρομετανάστες! Δεν αντιλαμβάνομαι τον λόγο που ενοχλεί αυτός ο τόσο συγκεκριμένος και ακριβόλογος χαρακτηρισμός;  

Σύμφωνα πάλι με το διεθνές δίκαιο και με τη σύμβαση της Γενεύης, η οποία αποτελείται από 46 άρθρα, δύο παραρτήματα αρκετών επί πλέον άρθρων και αναφορών λεπτομερώς με κεφαλαία γράμμα «Α –ΣΤ», το ένα άρθρο συναγωνιζόμενο το άλλο και το ένα παράρτημα ισχυρότερο του άλλου, σε υπερβολικούς όρους προστασίας των «προσφύγων», όρους που θα ζήλευαν πολλοί πολίτες εξελιγμένων λαών, ευρωπαϊκών και άλλων κρατών, αναφέρει ότι  «οι χώρες αντιμετωπίζουν τους μετανάστες με βάση τους δικούς τους μεταναστευτικούς νόμους και διαδικασίες».

Τη σύμβαση αυτή της Γενεύης, της 25 Ιουλίου 1951, με έναρξη ισχύος τις 22 Απριλιου 1954, προσυπέγραψε και η Ελλάδα και κυρώθηκε με το ν.δ. 3989/19-09-1959 (ΦΕΚ Α’ 201). Επομένως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει όσα πιο πάνω αναφέρονται.

Με δεδομένο λοιπόν, ότι δεν έχουμε την αντικειμενική δυνατότητα ως Ελλάδα, να φιλοξενήσουμε όλους αυτούς τους δυστυχείς, που ψάχνουν για μια πιο ανθρώπινη ζωή, με ήρεμη, αλλά διερευνητική σκέψη και νηφάλια απόφαση, να σκέπτονται δύο φορές, πριν εκφράσουν κρίσεις και απόψεις, επί των καθημερινών γεγονότων, όπως αυτό το τραγικό δυστύχημα στα νερά της Χίου.

Δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό, να αναφερθώ στους «αριστερούς» της χώρα μας, και όχι μόνο, (ζητώντας προκαταβολικά συγγνώμη από τους αγνούς και ήρεμους ιδεολόγους,) οι οποίοι, μη αντιλαμβανόμενοι τον λόγο που οι ιδέες τους, ως μοναδικοί «επαναστάτες» και «ανθρωπιστές», δεν μπορούν να εφαρμοστούν, αλλά παριστάνουν τους μόνους «δίκαιους», «κοινωνιστές, «ανθρωπιστές» και ό,τι νομίζουν οι ίδιοι θεωρητικά σωστό, διαταράσσοντας και ζημιώνοντας την καθημερινή ζωή των πολιτών, με διαδηλώσεις που βλάπτουν την παραγωγικότητα, με κοντάρια πολεμικά, ως φέροντα την επαναστατική τους σημαία, ζημιώνοντας και τους μικροεπαγγελματίες, καταλαμβάνοντας και καταστρέφοντας τους πανεπιστημιακούς χώρους, εμποδίζοντας και τους ίδιους να σπουδάσουν για μια καλύτερη σύγχρονη και ευημερούσα κοινωνία, οφείλουν να αντιληφθούν το τεράστιο λάθος τους και την μάταιη, αλλά καταστροφική τους προσπάθεια, να προσγειωθούν στην, έτσι κι αλλιώς, μη απόλυτα σωστή και δίκαιη κοινωνία, για εφικτούς τρόπους σταδιακής και προσαρμόσιμης βελτίωσής της. Είθε!!!

Το άρθρο Σύμβαση Γενεύης VS Λαθρομετανάστες… Του Νίκου Αναγνωστάτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η Γροιλανδία, η παγωμένη και απομακρυσμένη γη του βορρά με τους χιλιάδες ψαράδες, καλυμμένη το 80% με πάγους που φθάνουν μέχρι 4 χιλιόμετρα ύψος  και τις 55.392 γηγενείς κατοίκους της, τους Ινουίτ, Εσκιμώους της Αλάσκας, έχει βρεθεί τους τελευταίους μέρες στο επίκεντρο του παγκόσμιου γεωπολιτικού ενδιαφέροντος και ως είναι φυσικό, αξίζει να εξεταστεί και να αναλυθεί από πλευράς, γεωγραφικής, φυσικής και γεωπολιτικής, με την προσδοκία να γνωρίζει ο πολύς κόσμος, πόση είναι η όποια αξία του μεγαλύτερου αυτού νησιού της γης μας.

Εισαγωγικά να θυμηθούμε ότι ολόκληρη η ήπειρος της Αμερικής, όλα τα κράτη που σήμερα γνωρίζουμε, κανένα από αυτά δεν κατέχει τον γεωγραφικό χώρο που βρίσκεται, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, που όλοι έχουν κατά κόρον επικαλεστεί οι Μεγάλοι Δημοκράτες της Οικουμένης. Ο κάθε εξερευνητής του Μεσαίωνα, όπου έφθανε, το θεωρούσε δική του χώρα, αφού εξόντωνε τους άτυχους ιθαγενείς.

Αν θεωρήσουμε νόμιμη αυτή την κτήση, ο Νορβηγός εξερευνητής Ερρίκος Ερυθρός ανακάλυψε την Γροιλανδία το 982 π.χ. Μεσολάβησαν οι Βίκινγκς και πέρασε στα χέρια των Δανών όταν χώρισαν την κρατική υπόσταση και συμφωνία τα δύο κράτη, αλλά ουδέποτε σκέφτηκε να εκμεταλλευθεί το πλούσιο υπέδαφός της, λόγω των πάγων. Τελικά μόνο το 1953 η Δανία ενσωμάτωσε τη Γροιλανδία, της έδωσε αυτονομία το 1979^.

Η σκοτεινή ιστορία της κυριαρχίας των Δανών στη Γροιλανδία, εντοπίζεται σε δύο περιπτώσεις. Η πρώτη όταν τη δεκαετία του 1950, περί τα 20 παιδιά Ινουίτ, ηλικίας μεταξύ πέντε και εννέα ετών, απομακρύνθηκαν από τις οικογένειές τους και στάλθηκαν στη Κοπεγχάγη για να μάθουν δανικά. Πέρασαν δύο χρόνια στη Δανία και όταν επέστρεψαν, μερικά από αυτά δεν μπορούσαν πλέον να μιλήσουν με τους γονείς τους, έχοντας ξεχάσει τη μητρική τους γλώσσα. Επέστρεψαν στη χώρα τους αλλά όχι στα χωριά τους. Τοποθετήθηκαν σε ένα είδος ορφανοτροφείου για περαιτέρω επανεκπαίδευση για αρκετά χρόνια. Η δεύτερη, μεταξύ του 1960 και του 1970, χιλιάδες γυναίκες και κορίτσια Ινσουίτ, υποβλήθηκαν σε τοποθέτηση ενδομήτριου σπειράματος (IUD) από δανούς γιατρούς – οι περισσότερες δεν γνώριζαν τίποτα, ούτε τους ζητήθηκε η άδεια ούτε ενημερώθηκαν σχετικά.

Ο στόχος, σύμφωνα με αρκετές μελέτες, ήταν να περιοριστεί η αύξηση του πληθυσμού στη Γροιλανδία, ώστε να αποφευχθεί η ανάλογη αύξηση του οικονομικού βάρους για τη Δανία. Η υπόθεση έγινε γνωστή ως «υπόθεση Spiral», από το σχήμα του σπειροειδούς «εργαλείου», το οποίο, σύμφωνα με ορισμένα θύματα, ήταν αρκετά επώδυνο. Πολλές από αυτές τις γυναίκες το είχαν για χρόνια χωρίς να γνωρίζουν τον λόγο και ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά.       

Όλοι οι κάτοικοι της Γροιλανδίας γνωρίζουν αυτές τις δύο περιπτώσεις, όπως γνωρίζουν, μια Τρίτη περίπτωση επίσης, την ιστορία των ψαράδων από τα παράκτια χωριά που, τη δεκαετία του 1970, μετακινήθηκαν σχεδόν με τη βία μετά την καταστροφή της οικονομίας τους. Μεταφέρθηκαν σε πολυκατοικίες στα περίχωρα του Νουούκ, σε μια προσπάθεια αναδιοργάνωσης των αλιευτικών δραστηριοτήτων και βελτίωση της αποδοτικότητάς τους. Αποπροσανατολισμένοι και χαμένοι, πολλοί από αυτούς τους Ινουίτ στράφηκαν στο αλκοόλ ή έπεσαν στην κατάθλιψη.  

Η κοινή ιστορία της Γροιλανδίας και της Δανίας είναι περίπλοκη και έχει αφήσει πίσω της πληγές που είναι δύσκολο να επουλωθούν. Μέχρι το 1953, η Γροιλανδία ήταν, στην πραγματικότητα, δανική αποικία. Από εκείνο το έτος και μετά, έγινε κομητεία της Δανίας. Το 1979 απέκτησε αυτονομία και το 2009 οι κεντρικές της εξουσίες επεκτάθηκαν σε όλους τους τομείς, εκτός από τις διεθνείς σχέσεις και την άμυνα.

Οι περισσότεροι από τους 57.000 κατοίκους της Γροιλανδίας επιθυμούν την ανεξαρτησία τους, εν μέρει λόγω των αδικιών που έχουν υποστεί όλα αυτά τα χρόνια, Ωστόσο πολύ λίγοι επιθυμούν την ανεξαρτησία αυτή την στιγμή, καθώς η Δανία στέλνει περίπου 600 εκατομμύρια ευρώ ετησίως για να υποστηρίξει μεγάλο μέρος του κοινωνικού συστήματος του νησιού.

Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα, είναι γιατί η Δανία αρνείται πεισμώνως να απαλλαγεί από την Γροιλανδία, όταν μόνο έξοδα έχει και θα έχει για πολλά χρόνια μέχρι να λιώσουν οι πάγοι και να μπορέσουν να αξιοποιήσουν το υπέδαφος.    

Από την άλλη πλευρά, ο Τράμπ που την θέλει κυρίως για γεωστρατηγικούς λόγους, θα μπορούσε να ικανοποιήσει τη Δανία με το όποιο μελλοντικό όφελος θα είχε η Δανία και να εκλείψουν οι διαμάχες οι οποίες έχουν πάρει διαστάσεις ρήξης με τις ΗΠΑ, τη στιγμή που οι Ευρωπαίοι δεν έχουν κανένα επιχείρημα πέραν την θεωρητική επίκληση του Διεθνούς Δικαίου, που όλοι γνωρίζουμε στο πεδίο πλέον την όποια αξία και σημασία του. Με έναν επιπρόσθετο λόγο, ότι πράγματι η Γροιλανδία κατέχει ζωτικό χώρο γεωστρατηγικής αξίας, τον οποίο η Ευρώπη ολόκληρο, δεν δύναται να υπερασπιστεί, αν χρειαστεί.

Για την ιστορία, η διεκδίκηση της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ, χρονολογείται από τη δεκαετία του 1940 με σειρά Προέδρων των ΗΠΑ. Μάλιστα ο Τζον Χίκερσον, αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, έγραψε σε ένα σημείωμά του, η περιοχή ήταν «εντελώς άχρηστη για τη Δανία», και «απαραίτητη για την ασφάλεια των ΗΠΑ».

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Προέδρος Τραμπ, αντί φωνών και  παληκαρισμών, να στείλει στη Γροιλανδία, έξυπνους διπλωμάτες να πείσουν τους κατοίκους της, υπόσχοντάς τους, με στοιχεία και αριθμούς ενδεχομένως, ότι θα έχουν και προσωπικό όφελος ο καθένας Ινουίτ, αν ενταχθεί η Γροιλανδία στις ΗΠΑ. Το αποδεικνύει η αξία που δίνουν οι Γροιλανδοί στην επιχορήγηση της Δανίας.

Το άρθρο Υπόθεση Γροιλανδίας… Του Νίκου Αναγνωστάτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με αφορμή την λαμπρή υποδοχή μας της υπερσύγχρονης Φ/Γ ΚΙΜΩΝ BELH@RRA, την οποία καμαρώσαμε όλοι να πλέει στα ελληνικά νερά και να σταθμεύει στο Ναύσταθμο στη Σαλαμίνα, μας γέμισε μια αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση, ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον οιονδήποτε επιβουλέα κατά της πατρίδας μας, αποφάσισα να επανέλθω στο θέμα των αμυντικών δαπανών, ως προς το ποιος και πως οφείλει να καλύπτει αυτές τις σημαντικές δαπάνες.

Προβληματισμένος από την έκφραση του παρουσιαστή ότι την πανάκριβη αυτή Φρεγάτα belha@rra, την πληρώνουμε εμείς, ο ελληνικός λαός, «και πολύ καλώς», πρόσθεσε, ήρθε στη μνήμη μου ένα άρθρο που είχα γράψει στις 20.9.2021 με θέμα, Η Ε.Ε. υποχρεούται να καλύψει τις αμυντικές μας δαπάνες, 15.1.2026.docx, οπότε σκέφτηκα είναι μια καλή ευκαιρία να επανέλθουμε στη λογική και στις  προβλέψεις της Συνθήκης, πρότασή μου η Ε.Ε. στα πλαίσια του εξοπλιστικού προγράμματος της Ε.Ε. με δεδομένα την παλαιότερη πρόταση του Προέδρου Μακρόν «Η δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής εφεδρικής Δύναμης», όπως συζητήθηκε στη Σύνοδο Ηγετών των εννέα Μεσογειακών Κρατών της Ε.Ε. στην Αθήνα EUMED9 τότε που προέδρευε η χώρα μας, στην οποία συμμετείχε και η Πρόεδρος της Commission της Ε.Ε., κα Ούρσουλα Φον ντερ Λάϊεν,  αλλά και το νέο σκεπτικό για τον αμυντικό εξοπλισμό της Ε.Ε. με 800 δις ευρώ δαπάνες, φοβούμενοι, σωστά ή λανθασμένα, επίθεση από τη Ρωσία,  να ενεργοποιηθούν τα άρθρα 42 και 46 της Συνθήκης, στα οποία περιγράφονται λεπτομερώς όλες οι διαδικασίες οργάνωσης και εφαρμογής την εξασφάλιση της ασφάλειας των κρατών μελών, με την ανάπτυξη αποτελεσματικής άμυνας, στα πλαίσια της κοινής εξωτερικής πολιτικής.

Στο ΤΜΗΜΑ 2, ξεκινάει με το πιο σημαντικό θέμα, όπως «σχετικά με την πολιτική ασφάλειας και άμυνας», που αναπτύσσεται στα άρθρα 42 και 46, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω. Το πρώτο άρθρο της ενότητας, το 42 αρχίζει εμφαντικά με την εξής έκφραση, δίδοντας το σκεπτικό και την πρόθεση της Ε.Ε. «Η κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας αποτελεί αναπόσπαστο  στοιχείο της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας».

Με δεδομένα τα αναφερόμενα στην επόμενη παράγραφο του άρθρου αυτού, ότι « Η κοινή αμυντική πολιτική θα οδηγήσει κοινή άμυνα όταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο λάβει σχετική απόφαση με ομοφωνία», πιστεύω ότι, ύστερα από πανικό που έχει καταλάβει την Ε.Ε. για ενδεχόμενη επίθεση της Ρωσίας, είναι πανεύκολο να ληφθεί, αν δεν έχει ήδη ληφθεί με την απόφαση να εξοπλιστεί η Ε.Ε. με 800 δις δαπάνες εξοπλισμού. Οπότε θεωρώ ότι είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση να θέσει το θέμα όπου δει στην Ε.Ε. αμέσως για να ληφθεί απόφαση χρηματοδότησης της χώρας μας για αμυντικό εξοπλισμό, πέραν και πάνω των όποιων άλλων κονδυλίων μας παρέχει η Ε.Ε.

Ας παρακάμψουμε την έννοια της κοινής αμυντικής πολιτικής, στην οποία περιλαμβάνεται και η συμμετοχή σε ανθρώπινο δυναμικό, σε περίπτωση επίθεσης στη χώρα μας από τον «σημαντικότερο» γείτονά μας, για το οποίο απαλλάσσουμε τους εταίρους μας και ας περιοριστούμε στην ενίσχυσή μας με τα ανάλογα ποσά να προμηθευτούμε τον πλήρη αμυντικό εξοπλισμό μας.

Μια απόδοση αυτού μας του αιτήματος, είναι να επικαλεστούμε ότι αποτελεί μέρος των 800 δις που προβλέπονται για τον εξοπλισμό όλων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να καταστεί ευκολότερη η έγκριση της χρηματοδότησής μας.

Προσδοκώ να μην θεωρηθώ αφελής με αυτή μου την πρόταση, αλλά αιτιολογημένα προβληματισμένος Έλληνας πολίτης, δεδομένου ότι η πρότασή μου αυτή στηρίζεται τόσο στις προβλέψεις της Συνθήκης της Ε.Ε., όσο και στις τρέχουσες αναφυείσες συνθήκες και ανάγκες.

Το άρθρο Η Ε.Ε. υποχρεούται να καλύψει τις αμυντικές μας δαπάνες… Του Νίκου Αναγνωστάτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο κ. Τσίπρας, απόφοιτος της νέας σχολής πολιτικής, εμφανίστηκε λάβρος και επέπεσε με κάθετη εξόρμηση κατά πάντων, με εκφράσεις των νέων του δασκάλων, με σκοπό να παραπλανήσει ξανά τον ελληνικό λαό, καθήμενος σε σαθρό βάθρο, διαστρεβλώνοντας τα πάντα και γρήγορα.

Επικαλέστηκε την απειρία του στη διακυβέρνηση της χώρας, τη μόνη σωστή παρατήρηση, αναμεμιγμένη με αδιευκρίνιστο(;) αριστερισμό, και οδήγησε τη χώρα τον Ιούνιο του 2015 στα βράχια, αγνοώντας τα προσυπογεγραμμένα πρακτικά του eurogroup της 20^ης Φεβρουαρίου 2015, τα οποία επαινούσαν την διακυβέρνηση Σαμαρά, προτρέποντάς τον, να συνεχίζει την ίδια πολιτική, όταν με μισό βήμα θα βγαίναμε και τυπικά, από το δεύτερο και τελευταίο αναγκαίο Μνημόνιο. Λέω τυπικά διότι ήδη η χώρα από τον Μάρτιο του 2014 δανειοδοτούταν ήδη και με ανεκτό επιτόκιο και θα είχαμε τελειώσει με τα Μνημόνια τον Οκτώβριο του 2014, αν η Γερμανία δεν το ανάβαλε φοβούμενη την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι εννούσε άραγε ο υπουργός του, εργασίας κ. Δημ. Στρατούλης προς το τέλος Ιουνίου 2015, όταν από στιγμή σε στιγμή πέφταμε στα βράχια, ότι «μην ανησυχείτε καλά πάμε!». Μήπως είχαν δημιουργηθεί οι κατάλληλες συνθήκες, τουτέστιν εξαθλίωσης της κοινωνίας, για «λαοκρατία»; Λέω μήπως.

Ξέχασε ο κ. Τσίπρας την τραγική νύχτα της 30^ης Ιουνίου 2015, όταν κλεισμένος σε ένα δωμάτιο σε πλήρη απελπισία, να πιέζετε για αλλαγή πολιτικής και με την λυτρωτική παρέμβαση του προέδρου της Δημοκρατίας κ. Παυλόπουλου, ότι θα παραιτηθεί αν δεν συμφωνήσει στους νέους όρους της Ε.Ε., και αναγκάστηκε να υπογράψει τους νέους, όχι μόνο καταπιεστικούς όρους, αλλά κυριολεκτικά δουλοπρεπείς όρους, νέο αυστηρό Μνημόνιο επιτηρούμενο και εκτελούμενο με την επιβολή και επίβλεψη της Τρόικα, αύξηση χρέους κατά 100 δις και υποθήκευση ολόκληρης της ελληνικής περιουσίας για 99 χρόνια.

Να θυμίσω στον κ. Τσίπρα, ότι είχε γκέμια που τα κρατούσε η Τρόικα και ότι άνθρωπός της ερχόταν κάθε βδομάδα, ήλεγχε την κυβέρνηση, υπουργό προς υπουργό, αν έγιναν όσα συμφωνήθηκαν και υπαγόρευαν ποια θα γίνουν την επόμενη εβδομάδα. Συνεπώς δεν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η Τρόικα, και επομένως είναι μάλλον ντροπή ο κ. Τσίπρας να ισχυρίζεται ότι ήταν δική του πολιτική και να αισθάνεται υπερήφανος που ήταν υποτελής και υπάκουος στην Τρόικα!

Το τέλος του Μνημονίου τον Αύγουστο του 2018 που ήταν απλά το τέλος χρόνου και όχι απελευθέρωση, κάτι που το πέτυχε η Τρόικα και όχι ο Τσίπρας. Όπως και το απόθεμα των 37 δις ευρώ, ήταν εντολή και επίτευγμα Τρόικα και όχι Τσίπρα. Τούτο για την εξασφάλιση αποπληρωμής των μελλοντικών δόσεων του δανείου μας.

Αξιοσημείωτη η παρατήρηση του κ. Ευκλείδη Τσακαλώτου, ότι δεν θα έπρεπε να ρίξουμε την κυβέρνηση Σαμαρά. Όλα θα είχαν αποφευχθεί.

Αυτό που θα καθιστούσε αξιόπιστο τον κ Τσίπρα, θα ήταν να ομολογήσει ότι, εκτός της απειρίας που ομολόγησε, να συμπληρώσει ότι ήταν λάθος η αριστερή πολιτική, η οποία πουθενά στον κόσμο δεν πέτυχε και ότι θα πορευτεί προς το κέντρο με φιλελεύθερη πολιτική, όπως το έχει κρύφιο σκοπό και θα το πλασάρει προσεχώς σταδιακά.

Ομολογώ ότι εγώ προσωπικά, μέσω κοινού φίλου, έστειλα σημείωμα στο κ.Τσίπρα την άνοιξη του 2015, ότι πρέπει να ακολουθήσει τις οδηγίες του eurogroup, αδιαφορώντας τι λένε οι σύντροφοί του, και τότε θα μείνει στην ιστορία ως ο πλέον πετυχημένος, ή κάπως έτσι αλλά το ίδιο νόημα, δηλώνοντάς του ότι εγώ δεν είμαι σύριζα, αλλά αγαπώ την πατρίδα και θέλω το καλό της.

Δεν γνωρίζω αν το πήρε, αλλά επειδή αδιαφόρησε για τις οδηγίες της Ε.Ε. , πέσαμε στα βράχια και ακολούθησε ό,τι επακολούθησε.

Το μόνο που δεν έχει δικαίωμα ο κ. Τσίπρας, είναι να αισθάνεται υπερήφανος για ό,τι έκανε η Τρόικα και να προσπαθεί να παραπλανά τον ελληνικό λαό, αντί να ζητήσει συγγνώμη για τα τεράστια αυτά λάθη του, τα οποία θα τα πληρώνουμε για χρόνια ακόμη, αφού κάνει κουμάντο το λεγόμενο «υπερταμείο», που ελέγχει όλα τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους για τα επόμενα 89 πλέον χρόνια.

Κατά συνέπεια, επικαλούμενος την ΙΘΑΚΗ κατά Καβάφη, προσβάλει τόσο την ιστορία, όσο και το όμορφο νησί μου.

Και να δηλώσει ότι, αν του δοθεί η ευκαιρία, έχει διδαχθεί από τα λάθη του αυτά και ότι δεν θα τα κάνει ποτέ ξανά. Χρειάζεται βέβαια μεγάλη καρδιά να το παραδεχθεί και μεγαλύτερη υπομονή και επιμονή για να πείσει άλλη μια φορά τον ελληνικό λαό.

Το άρθρο Ο κ. Τσίπρας συνεχίζει να παραπλανά τον ελληνικό λαό… Του Νίκου Αναγνωστάτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Είμαι ένας απλός επτανήσιος πολίτης, με πολύ καλή παιδεία, πριν την παρούσα κατάρρευση, με κύρια ασχολία μου την Ναυτιλία σε όλους τους ρόλους, που όμως παρακολουθώ προσεκτικά τα διάφορα προβλήματα της χώρας μας. Με την τόλμη που με διακρίνει, θα κάνω ένα άλμα αρμοδιότητας και θα ασχοληθώ με το casus belli της Τουρκίας, που απασχολεί τη χώρα μας σε βαθμό εμπλοκής μας σε θερμό επεισόδιο με την γείτονα, και ως εκ τούτου απασχολεί τους πάντες, με την προσδοκία να κριθώ με επιείκεια για την άποψη μη ειδικού, αλλά προβληματισμένου πολίτη.

Η κυβέρνηση και κάθε ειδικός, αποφαίνεται ότι η απειλή αυτή της Τουρκίας με casus belli η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια, είναι παράνομη, διότι τούτο αποτελεί αποκλειστικό δικό μας δικαίωμα, το οποίο μπορούμε να το εφαρμόσουμε όταν εμείς κρίνουμε … την κατάλληλη ώρα.

Ο λόγος για τον οποίο δεν βρέθηκε ακόμη η «κατάλληλη ώρα», κατά τη ταπεινή μου άποψή, είναι ότι ενδέχεται η Τουρκία να εφαρμόσει την απειλή της και να μας κηρύξει πόλεμο.

Ασφαλώς κανείς δεν θέλει τον πόλεμο, αλλά όταν τον φοβάσαι για ένα θέμα για το οποίο πιστεύεις ότι έχεις απόλυτο δίκιο, τότε τον έχεις χαμένο πριν καν εκδηλωθεί! Τούτο σημαίνει ότι η Τουρκία ικανοποιεί τις παράλογες απαιτήσεις της, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δηλαδή είτε άμεσα είτε έμμεσα κυρίως και εμείς τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα να … μειώσουμε τις επιπτώσεις.

Πολλοί αποφαίνονται ότι η Τουρκία είναι μια χώρα 85 εκατομμυρίων, με πολυάριθμο στρατό και ανάλογο εξοπλισμό. Άρα καλό είναι να μη συγκρουόμαστε μαζί της και να διατηρούμε τα «ήρεμα νερά»! Τα ήρεμα αυτά νερά όμως, είναι δικά μας και δεν χρειαζόμαστε κανενός την σύμπραξη ή βοήθεια για να τα διατηρούνται «ήρεμα».

Το καίριο ερώτημα είναι αν καλώς και δικαιολογημένα φοβόμαστε έναν πόλεμο με την Τουρκία! Είναι πράγματι η Τουρκία τόσο δυνατή ώστε να την φοβόμαστε; Από όσα μπορεί κανείς να συνάψει από τις απόψεις ειδικών, οι οποίοι δεν διστάζουν να τα διακηρύττουν από όλα ΜΜΕ καθημερινά, την στιγμή αυτή, είμαστε κατά μιάμιση στάθμη ανώτεροι από την Τουρκία σε εξοπλισμό. Το γεγονός τούτο επιτεύχθηκε από το πρόγραμμα εξοπλισμών της κυβέρνησης, πρόγραμμα το οποίο συνεχίζεται με σοβαρές δαπάνες μεν, αναγκαίες δε και με τη συναίνεση όλων των Ελλήνων.

Επειδή όμως η Τουρκία προσπαθεί να εξισορροπήσει την διαφορά και να την υπερβεί και δη με ιδιαίτερη θέρμη και προσπάθεια, η οποία κάποια στιγμή ενδέχεται να το πετύχει, μια λογική σκέψη λέει, μήπως τώρα που είμαστε δυνατότεροι εξοπλιστικά από την Τουρκία, είναι η ώρα να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια; Τώρα δηλαδή που δεν φοβόμαστε έναν πόλεμο με την Τουρκία, αλλά λογικά είναι η Τουρκία που πρέπει να φοβάται ένα πόλεμο με ην Ελλάδα, είναι η πλέον κατάλληλη στιγμή να το επιχειρήσουμε;

Τα πολλά εκατομμύρια των Τούρκων, δεν πρέπει να μας φοβίζουν, για δύο βασικούς λόγους: Ένας, διότι ένας πόλεμος σήμερα, δεν διεξάγεται με ξιφολόγχες, αλλά με τα σύγχρονα οπλικά συστήματα, στα οποία υπερτερούμε, και Δύο, διότι η πολεμική αρετή του Έλληνα, έστω και στο παρόν υποτονικό εθνικό φρόνημα της νεολαίας μας, είμαστε πάντοτε καλύτεροι πολεμιστές, όπως το έχει αποδείξει η ένδοξη πολεμική ιστορία μας. Αντιθέτως ο τουρκικός στρατός είναι ψοφοδεής, όπως έχει αποδειχθεί ακόμη και στην σχετικά πρόσφατη εισβολή τους στην Κύπρο, κάτι που το ομολογούν οι Πολιτικοί/Στρατιωτικοί των ΗΠΑ, έστω και αν έγινε χωρίς καμιά αντίσταση.

Πέραν του γεγονότος ότι δεν επιτρέπεται πόλεμος μεταξύ δύο κρατών μελών του ΝΑΤΟ, η ευθύνη ανήκει στην Τουρκία, διότι εμείς απλά ασκούμε ένα νόμιμο δικαίωμά μας, δεν κηρύττουμε πόλεμο.

Τέλος, με μια προσεκτική, «έξυπνη» διπλωματική ενημέρωση την νέας, δυναμικής πρέσβεως των ΗΠΑ, η οποία εμφανίζεται πως αγαπάει την Ελλάδα, ενδέχεται να επιθυμεί να δείξει την πρώτη της αποφασιστική παρέμβαση απ’ ευθείας στο Πρόεδρο Τραμπ, έστω και μια σιωπηλή μη αντίδραση, θα πετύχουμε απλά και εύκολα, τα δώδεκα μίλια χωρικά μας ύδατα.

Μια γενναία γρήγορη απόφαση, είναι αυτό που χρειάζεται να λυθεί ό, λανθασμένα, για να μη πούμε, φοβισμένα, θεωρούμενος ως Γόρδιος Δεσμός!

Το άρθρο Τώρα είναι η κατάλληλη ώρα για επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια παντού… Του Νίκου Αναγνωστάτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.