Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να μπω στο μυαλό του Πούτιν. Να καταλάβω τι θέλει, γιατί το θέλει, τι φοβάται (σίγουρα κάτι θα φοβάται κι ας δείχνει εντελώς ψύχραιμος και ασύσπαστος). Και, κυρίως, γιατί φέρεται όπως φέρεται.

Προχθές αποφάσισε να ρίξει στη φωτιά και άλλα εκατομμύρια ανθρώπους. Τι σημαίνει αυτό; Οικογένειες που διαλύονται, παιδιά χωρίς πατέρα, γυναίκες χωρίς άνδρες… Εθελοντές, λέει. Μα τι εθελοντές μπορεί να υπάρχουν σε μια χώρα όπου η θέληση του απλού πολίτη δεν μετράει για τίποτα.

Ξεκίνησε ένα πρωί να κατακτήσει την Ουκρανία. Δεν του φτάνει που διοικεί κατά το κέφι του τη μισή υφήλιο, θέλει κι άλλη μία χώρα, άλλη μία μερίδα γης, κι άλλα εκατομμύρια υπηκόους που θα τον καταριούνται κάθε μέρα για τη σκλαβιά στην οποία τους καταδίκασε και δεν θα βλέπουν την ώρα να πεθάνει, να εξαφανιστεί, μήπως αυτό σημάνει περισσότερη ελευθερία για αυτούς.

Τι χρειάζεται ένας άνθρωπος; Εκτός από τα καθημερινά: ύπνο, τροφή, οικογένεια – παιδιά, γυναίκα, σεξ, διασκέδαση, παρέα. Για όλα αυτά χρειάζεται χρήματα. Αν είναι φιλόδοξος, πολλά, αμέτρητα χρήματα. Γιατί τα χρήματα είναι δύναμη, είναι εξουσία.

Φτάσαμε στη λέξη-κλειδί. Εξουσία. Ενας δικτάτορας, ένας τύραννος, χρειάζεται τεράστια, άπειρη εξουσία. Εξουσιάζει με πολλούς τρόπους. Πρώτα – και κύρια – με τη βία. Οι υπήκοοί του δεν έχουν δική τους θέληση. Ακολουθούν τη δική του. Μετά, με την εξαγορά: όλοι αυτοί οι ολιγάρχες ποιον νομίζετε πως βοηθάνε;

Ο Πούτιν τα έχει όλα αυτά και πολλά άλλα (οι κρυφές χαρές της παντοδυναμίας). Τον φτάνουν; Προφανώς όχι. Γι’ αυτό επιτίθεται και πολεμάει και έξω από τα σύνορά του. Τι τον νοιάζει αυτόν αν με τις αποφάσεις του φέρνει κάθε μέρα πόνο και σπαραγμό σε χιλιάδες ανθρώπους. Η θέλησή του ας γίνει – αυτό τον ικανοποιεί.

Κι ας πούμε πως τελικά πετυχαίνει τον στόχο του. Θα υποδουλώσει έναν περήφανο λαό που θα τον καταριέται κάθε μέρα. Εμένα θα με χάλαγε αν ήξερα ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που με καταριέται, ακόμα και σπάνια, όποτε με θυμάται. Θα ήθελα να τον βρω και να του ζητήσω συγγνώμη, γιατί, έστω και άθελά μου, τον πλήγωσα.

Τον δικτάτορα δεν του ταράζει τον ύπνο ο πόνος και η οδύνη που έφερε στον κόσμο. Δεν νιώθει ενοχές, δεν έχει τύψεις στη συνείδησή του; Αλλά μάλλον δεν έχει καν συνείδηση. Κάπως ο ψυχικός του μηχανισμός είναι διαφορετικός από του κοινού ανθρώπου.

Το μέλλον του δεν τον τρομάζει. Όσο δυνατός και πλούσιος κι αν είναι ένας άνθρωπος, δεν θα μπορέσει να αποφύγει το γήρας, την αρρώστια, τον θάνατο. Αλλά μάλλον όλα αυτά, που για εμάς είναι σκιάχτρα, για αυτόν μπορεί να είναι προκλήσεις, να βιαστεί, να κάνει περισσότερα. Τώρα! Για το μέλλον δεν τον νοιάζει – το έχει σβήσει από τη σκέψη του, όπως σβήνει τις κατάρες και τις ενοχές. Το βλέπει μόνο ως υστεροφημία.

Τι τον τρέφει; Η εξουσία και η δύναμη σήμερα – και σίγουρα η δόξα, η φήμη, η υστεροφημία για αύριο. Πηδάει πάνω από τον θάνατο (αφού δεν μπορεί να τον αποφύγει) και ταξιδεύει στο μέλλον όπου οραματίζεται μνημεία και πορτρέτα. Λεωφόρος Πούτιν στην Πετρούπολη, στη Μόσχα και σε άλλες εκατό πόλεις. Αγάλματα και ανδριάντες. Ο Μέγας Πέτρος, η Μεγάλη Αικατερίνη, ο Μέγας Πούτιν…

Ο Μέγας Πούτιν;

(Συζήτηση μετά 80 χρόνια: Τι έκανε αυτός; Κατέκτησε την Κριμαία και την Ουκρανία. Μα καλά, δεν ελευθερώθηκαν μετά αυτοί οι τόποι; Βέβαια. Ε… δεν βλέπεις που ένας-ένας ξηλώνονται οι ανδριάντες του; Πάνε στα χυτήρια όπου έλιωσαν παλαιότερα τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μπρέζνιεφ…)

Πηγή: Έντυπη έκδοση ΤΟ ΒΗΜΑ, ot.gr

Το άρθρο Στο μυαλό του Πούτιν… Του Νίκου Δήμου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το «Χριστός Ανέστη» θα σας το είπαν σίγουρα και θα σας το πουν πολλοί. Είθισται να γίνεται αυτό κάθε Πάσχα. (Τη δική μας ανάσταση μας την υπόσχονται συνεχώς αλλά την περιμένουμε ακόμη.)

Ωστόσο πέρυσι όλη τη χρονιά γιορτάσαμε τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν, αλλά νομίζω πως ξεχάσαμε τον αρχηγό της και το πρώτο και επιφανέστερό της θύμα. Τον Αλέξανδρο Υψηλάντη – και ολόκληρη την οικογένεια των Υψηλάντη που τα έδωσε όλα για τον Αγώνα. Αν ο Αλέξανδρος υπήρξε ο πρώτος αρχηγός της, ο Δημήτριος, ο νεότερος από τα αδέλφια, πολέμησε στην τελευταία και νικηφόρα μάχη του Αγώνα – τη μάχη του Πέτα – κλείνοντας τον κύκλο της προσφοράς.

Την απουσία των Υψηλάντη ήρθε φέτος να καλύψει μια εξαίσια έκδοση, η ωραιότερη από όσες κυκλοφόρησαν για το ’21. Σε ένα μαύρο κουτί ντυμένο με πανί – στο κέντρο του μία φωτογραφία του Αλέξανδρου Υψηλάντη – περιέχεται ένα βιβλίο 441 σελίδων και βάρους σχεδόν 3 κιλών που περιέχει εκατοντάδες υπέροχες φωτογραφίες οι οποίες ζωντανεύουν όλον τον κόσμο όπου έζησαν οι ήρωές του. Η Μολδοβλαχία υπήρξε μια πατρίδα του Ελληνισμού. Από τους αρχαιοτάτους χρόνους στις όχθες του Δούναβη ζούσαν Ελληνες. Ελληνες ήταν και αυτοί που έφεραν την αρχαία ελληνική σκέψη και αργότερα τον χριστιανισμό στην περιοχή.

Δημιουργός αυτού του βιβλίου είναι μια ήδη γνωστή και καταξιωμένη φωτογράφος, η κυρία Δήμητρα Στασινοπούλου, για την οποία η περιοχή αυτή είναι μια δεύτερη πατρίδα.

Αφού γύρισε την Ινδία, το Μπουτάν, τη Νέα Καληδονία, την Κίνα, την Παπούα Νέα Γουινέα, την Μπούρμα και δεν ξέρω πόσες άλλες χώρες και τις αποτύπωσε σε υπέροχα βιβλία, τώρα επανήλθε στον τόπο της.

Δυστυχώς αυτό το βιβλίο δεν πωλείται. Είναι χορηγία μιας μεγάλης ρουμανικής φαρμακευτικής εταιρείας (Imedica SA), έχει τυπωθεί σε σχετικά περιορισμένο αριθμό αντιτύπων και δωρίζεται – ελπίζω στους σωστούς ανθρώπους. Οι υπόλοιποι όμως μπορούν να το δουν ολόκληρο δωρεάν στο Διαδίκτυο στη διεύθυνση: https://www.yumpu.com/xx/embed/view/8ixCt2gDBa1opy3H.

Πέρα από σπουδαία φωτογράφος η Δήμητρα Στασινοπούλου στο βιβλίο αυτό αποδεικνύεται και συγγραφέας. Παλιά μιλούσε μόνο με εικόνες. Τώρα τις σχολιάζει και πληροφορεί πολύ γλαφυρά.

Και ένας θάνατος.

Εφυγε αυτές τις μέρες ένας επιστήθιος φίλος με τον οποίο μας συνέδεαν από το σχολείο 75 χρόνια διαλόγου… και ρήξης. Ενας πολύ αξιόλογος άνθρωπος που έφτασε να γίνει καθηγητής στο London School of Economics (το γνωστό LSE), σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου και ευρωβουλευτής του ΠαΣοΚ. Για αυτόν θα γράψω την επόμενη Κυριακή.

Πρόκειται για τον Γιώργο Κατηφόρη. Δεν μπόρεσα να πάω στην κηδεία του, τη Μεγάλη Δευτέρα, γιατί είμαι καθηλωμένος με COVID (ευτυχώς προς το παρόν ελαφράς μορφής) που τον έφεραν (άκουσον άκουσον!) τα ανιψάκια μου από τη Νέα Ζηλανδία.

Δυστυχώς πεθαίνουν συνεχώς άνθρωποι και ανάμεσά τους φίλοι αγαπημένοι που, εκτός από την προσωπική σχέση τους μαζί μας, λείπουν και από την κοινωνία μας. Για τον Γιώργο Κατηφόρη με τον οποίο είχαμε μια φιλία και έναν διάλογο που θα μπορούσε να κρατήσει μια αιωνιότητα, θα αφιερώσω ένα από τα προσεχή μου κείμενα στο μπλογκ. Είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω.

Πηγή: tovima.gr

Το άρθρο Η Ανάσταση του Κυρίου, η Επανάσταση των Ελλήνων και ένας Θάνατος… Του Νίκου Δήμου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ηταυτότητά μου γράφει πως είμαι συγγραφέας. Κάνω αυτή τη δουλειά εδώ και πολλά χρόνια. Από το 1970 έχουν εκδοθεί 52 τίτλοι βιβλίων μου που έχουν πουλήσει χιλιάδες αντίτυπα και έχουν μεταφραστεί σε δέκα γλώσσες. Ολα – εκτός από ένα – έχουν ανατυπωθεί πολλές φορές. Ενα – «Η δυστυχία του να είσαι Ελληνας» – βρίσκεται στην 40ή ανατύπωση.

Τα τελευταία χρόνια έχει λιγοστέψει η κίνηση των βιβλίων μου (πού οι χρονιές όταν κάθε ανατύπωση ήταν 5.000 αντίτυπα!). Δεν είμαι πια «ευπώλητος».

Αλλά όχι και αζήτητος. Αλλιώς ο εκδότης μου δεν θα είχε ανατυπώσει πρόσφατα (2020) τέσσερα βιβλία μου: Το «Μικρό εγχειρίδιο ορθολογισμού» (7η έκδοση), «Σκέψεις για την αναγκαιότητα της αγάπης» (9η έκδοση), «Το Βιβλίο των Γάτων» (7η έκδοση) και το «Ειρωνικό Νεοελληνικό Λεξικό» (12η έκδοση). Που σημαίνει πως τα βιβλία αυτά είχαν εξαντληθεί.

Το ποσό που αναγράφεται στον τίτλο του κειμένου είναι το καθαρό μου έσοδο από την πώληση όλων των βιβλίων μου (παλαιών και νέων) το οικονομικό έτος 2020.

Ισοδυναμεί με €254 τον μήνα. Περίπου το ένα τρίτο του κατώτατου μισθού.

Λες και είχα προαισθανθεί ότι κάποτε θα βρεθώ αντιμέτωπος με το μηνιάτικο των €250, ξόδεψα τη μισή μου ζωή να μαζεύω χρήματα. Δύο επικερδείς δεκαετίες στη διαφήμιση και πώληση της εταιρείας, άλλες τέσσερις δεκαετίες στην επιφυλλιδογραφία. Τα πρώτα μου βιβλία ήταν πολύ κερδοφόρα. Ετσι εξοικονόμησα τα χρήματα που καλύπτουν τα σημερινά μας έξοδα.

Γιατί όμως ένας (με όλα τα κριτήρια) εμπορικά επιτυχημένος συγγραφέας φτάνει σε αυτό το σημείο; (Ο φοροτεχνικός μου δεν πίστευε τα μάτια του!)

Ο λόγος που γράφω και δημοσιεύω αυτό το κείμενο δεν είναι για να εκφράσω κάποιο προσωπικό παράπονο. Είναι για να διεκτραγωδήσω την οικονομική κατάσταση των ελλήνων συγγραφέων οι οποίοι – εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις – κυριολεκτικά πένονται.

Χειρότεροι οι ποιητές: Στη χώρα των ποιητικών Νομπέλ, όχι μόνο δεν εισπράττουν, αλλά πληρώνουν από την τσέπη τους τα έξοδα της έκδοσης. Αλλά και οι πεζογράφοι (με εξαίρεση μερικές κυρίες της «ροζ» σχολής) δεν κερδίζουν καν τα προς το ζην. Σχεδόν όλοι ασκούν και άλλο (κύριο) επάγγελμα. Οι δοκιμιογράφοι έχουν φτάσει να πλησιάζουν τους ποιητές.

Εχω συναδέλφους στο εξωτερικό που έχουν αποκτήσει περιουσίες αποκλειστικά από τη σοβαρή συγγραφική τους δραστηριότητα. Εμείς, γιατί;

Ας αραδιάσω μερικούς λόγους.

Η χώρα – και η γλώσσα μας – είναι μικρή. Ενδοξη, αλλά μικρή. Οπως και τα περισσότερα βιβλιοπωλεία μας. Ενα νέο βιβλίο έχει ελάχιστη ζωή στον πάγκο και στη βιτρίνα. Περιμένουν άλλες χιλιάδες να πάρουν σειρά. Αν δεν γίνει μπεστ σέλερ, σε δύο εβδομάδες έχει πάει στο ράφι και μετά στη λησμονιά.

Επιπλέον οι Ελληνες δεν διαβάζουν. Οι σχετικές στατιστικές είναι θλιβερές. Οι μισοί (λένε ότι) διαβάζουν ένα βιβλίο τον χρόνο. Μόνο το 7% διαβάζει μέχρι 10. Η συνήθεια της ανάγνωσης πρέπει να καλλιεργείται στα παιδιά από τα πρώτα τους χρόνια. Αντίθετα εδώ, στο τέλος της χρονιάς, πετάμε (ή καίμε) και τα σχολικά βιβλία.

Οι τιμές των βιβλίων είναι χαμηλές. Πολλοί εκδότες, με αφορμή την πανδημία, ζήτησαν από τους συγγραφείς να μειώσουν το ποσοστό των πνευματικών τους δικαιωμάτων. Από 15% επί της λιανικής τιμής κατέβηκαν στο 12% – ακόμα και στο 10%. Ετσι, από τη μέση τιμή ενός βιβλίου που είναι γύρω στα €15 ο συγγραφέας παίρνει €1,5. Πόσα αντίτυπα πρέπει να πουλήσει για να πιάσει έστω τον βασικό μισθό; 5.200. Πόσα βιβλία πουλάνε πάνω από 5.000 αντίτυπα ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ; (Γιατί ο συγγραφέας γράφει ένα βιβλίο κάθε τρία με τέσσερα χρόνια, λένε οι στατιστικές.) Ελάχιστα. Και μην ξεχνάμε: όταν αναφερόμαστε σε βασικό μισθό, μιλάμε για μισθό πείνας. Ποια οικογένεια μπορεί να ζήσει με €650 τον μήνα;

Οι συνάδελφοί μας στο εξωτερικό έχουν σημαντικά έσοδα από κρατικές επιχορηγήσεις και ΜΜΕ. Κάποτε πληρώθηκα €2.000 για μία εμφάνιση στη γερμανική τηλεόραση (επιπλέον τα έξοδα ταξιδιού και ξενοδοχείου). Εδώ όχι μόνο δεν σε πληρώνουν για μια συνέντευξη, αλλά θεωρούν ότι σου κάνουν και χάρη.

Δεν χρειάζεται εδώ να πω πόσο σημαντικό πράγμα είναι το βιβλίο για τον πολιτισμό μιας χώρας… Αλλά τα βιβλία δεν φυτρώνουν από μόνα τους. Τα γράφουν οι συγγραφείς. Η Εταιρεία Συγγραφέων λιμοκτονεί ομαδικά. Αραγε, το σεβαστό υπουργείο Πολιτισμού τι έχει κάνει γι’ αυτούς τους ανθρώπους;

Πηγή: tovima.gr

Το άρθρο 3.816 – 763 (φόρος) = €3.053. Τον χρόνο!… Του Νίκου Δήμου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.