Μαζί με όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα αποκαλύφθηκε ότι η Ελλάδα διαθέτει έναν «κρυφό» βιομηχανικό κλάδο. Ουδείς είχε αντιληφθεί ότι η Ελλάδα διαθέτει τόσο πολλές βιομηχανίες παραγωγής αμυντικού υλικού κάθε είδους. Ξεπερνούν ενδεχομένως και τις 200, πολλές από αυτές μεσαίου και μεγάλου μεγέθους και απασχολούν πολλές χιλιάδες εργαζομένων.

Οι περισσότερες είναι εξαγωγικές. Κάποιες εξ αυτών και εισηγμένες στο χρηματιστήριο, με δημοσιοποιημένη εξειδίκευση σε άλλους τομείς. Μια εξ αυτών, πραγματικός «εθνικός πρωταθλητής», παράγει το μεταλλικό κέλυφος για σφαίρες, αλλά ούτε και αυτή το έλεγε. Τώρα μαθαίνουμε ότι αποτελούσε ένα καλά κρυμμένο μυστικό από τις ίδιες, προκειμένου να καταφέρουν να επιβιώσουν από τις ασφυκτικές διαδικασίες της σύγχρονης γραφειοκρατίας των κανόνων βιωσιμότητας, των περίφημων ESG, που απέκλειαν με έμμεσο ή άμεσο τρόπο από τις χρηματοδοτήσεις τις αμυντικές βιομηχανίες.

Πρόκειται για τα γνωστά τρία κριτήρια που επηρεάζουν ολοένα και περισσότερο την αξία μιας επιχείρησης: οι ενέργειές της προς το περιβάλλον, η στάση της προς την κοινωνία και η εταιρική διακυβέρνηση που εφαρμόζει. Αυτό είναι το τρίπτυχο του ESG (Environmental, Social and Governance), το οποίο στον σύγχρονο κόσμο όποια μεγάλη ή μεσαία εταιρεία δεν τα διαθέτει κινδυνεύει από μειωμένες και ακριβότερες χρηματοδοτήσεις. Από αυτή τη μοντέρνα γραφειοκρατία προσπαθούσαν να γλιτώσουν οι συγκεκριμένες εταιρείες και προκειμένου να το πετύχουν δεν «φώναζαν» ότι διαθέτουν και ένα κομμάτι παραγωγής αμυντικού υλικού.

Το πρόβλημα της υπερ-ρύθμισης που έφεραν τα κριτήρια ESG είχε επισημανθεί και στην έκθεση Ντράγκι. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι οι πολλές ρυθμίσεις βλάπτουν την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης. Επικαλούνταν στην έκθεση του περασμένου Σεπτεμβρίου ότι το κόστος συμμόρφωσης με την Οδηγία Αναφοράς Εταιρικής Βιωσιμότητας φτάνει κατά μέσο όρο τις 150.000 ευρώ τον χρόνο για τις μη εισηγμένες σε χρηματιστήριο εταιρείες και το 1 εκατ. ευρώ για τις εισηγμένες, καθώς οι εταιρείες έπρεπε να διαθέσουν χρόνο και χρήμα για να συμμορφωθούν με 1.052 ποσοτικά ή ποιοτικά σημεία δεδομένων.

Στην πρόσφατη έκθεση της Κομισιόν για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης αναφέρεται ρητά ότι οι ευρωπαϊκές αμυντικές εταιρείες, ιδιαίτερα οι μικρότεροι υπεργολάβοι, συχνά αγωνίζονται να αντλήσουν κεφάλαια λόγω αυστηρών κανονισμών και ανησυχιών των επενδυτών. Στην έκθεση αναγνωρίζεται ότι πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες διστάζουν να χρηματοδοτήσουν αμυντικά έργα λόγω της φήμης και των περιβαλλοντικών, κοινωνικών και πολιτικών διακυβέρνησης (ESG), αφήνοντας τις αμυντικές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις να μην έχουν πρόσβαση σε κεφάλαια.

Πλέον η Κομισιόν απευθύνεται προς τα πιστωτικά ιδρύματα διαλύοντας την ιδέα ότι η κατασκευή όπλων είναι ασυμβίβαστη με τα πλαίσια του ESG. Οι επιχειρήσεις αυτές είναι ξανά χρηματοδοτήσιμες για την παραγωγή υλικών που μέχρι τώρα την κρατούσαν κρυφή. Η Ευρώπη σπάει τα «οικονομικά οδοφράγματα» που η ίδια δημιούργησε προκειμένου να φέρει με διαδικασίες εξπρές έναν ολόκληρο κλάδο ξανά στο προσκήνιο. Το ερώτημα είναι αν προλαβαίνει να καλύψει τις ανάγκες που δημιουργούνται ή οι εξελίξεις θα την ξεπεράσουν…

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Οι «κρυφές» αμυντικές βιομηχανίες και τα οικονομικά οδοφράγματα… Του Νίκου Φιλιππίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πάμε να δούμε τι είπε ο Ντράγκι: Το ΔΝΤ εκτιμά ότι τα εσωτερικά εμπόδια της Ευρώπης ισοδυναμούν με δασμούς 45% για τη μεταποίηση και 110% για τις υπηρεσίες. Αρα ποιος Τραμπ, το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο και βρίσκεται εντός των τειχών. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι οι ευρωπαϊκοί ρυθμιστικοί κανόνες μόνο σε έναν τομέα, αυτόν των εταιρειών τεχνολογίας, προκαλούν σημαντική επιβάρυνση, καθώς μόνο το κόστος συμμόρφωσης με το GDPR (προσωπικά δεδομένα) εκτιμάται ότι έχει μειώσει τα κέρδη για τις μικρές ευρωπαϊκές εταιρείες τεχνολογίας έως και 12%. Θα πρόσθετα και τους εκτός ελέγχου περιβαλλοντικούς φόρους που συνεχώς αυξάνονται και φορτώνουν την οικονομία με επιπλέον κόστος.Ολα αυτά τα αυξημένα εσωτερικά εμπόδια, η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και πολυνομία, οδήγησαν τις ευρωπαϊκές εταιρείες να ανοίξουν παρτίδες δυσανάλογες με όλες τις άλλες μεγάλες χώρες (Κίνα, ΗΠΑ), με το εξωτερικό, καθώς οι κανόνες ήταν λιγότεροι στις συναλλαγές μαζί τους. Σύμφωνα με τον Ντράγκι, προτιμούσαν να εξάγουν ανεμπόδιστα σε τρίτες χώρες από το να μπλέξουν με τα εμπόδια της εσωτερικής αγοράς. Στην Ευρώπη το εμπόριο με τρίτες χώρες ανέβηκε από το 1999 έως σήμερα από το 31% στο 55% του ΑΕΠ, ενώ στην Κίνα αυξήθηκε από 34% σε 37% και στις ΗΠΑ από 23% σε μόλις 25%.

Ο Ντράγκι στο πολυσυζητημένο πλέον άρθρο του στους «Financial Times», περιγράφει την ΕΕ ως μια κοινή αγορά… εμποδίων και όχι απρόσκοπτης διακίνησης αγαθών και υπηρεσιών, που ήταν και η αρχική ιδέα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Απωλέσαμε το βασικό πλεονέκτημα, πάνω στο οποίο δημιουργήθηκε η ΕΕ. Αντίθετα εκτεθήκαμε σε υπερβολικά υψηλούς κινδύνους εξάρτησης, θεωρώντας αφελώς ότι αυτή θα είναι η πορεία των πραγμάτων. Στην πρώτη μεγάλη παγκόσμια αλλαγή, ξεμείναμε από σχέδιο.

Ο Ντράγκι αποδίδει μεγάλο μέρος του προβλήματος και στον τρόπο που αντιμετώπισε η ΕΕ την κρίση του 2008, καθώς όλες οι πολιτικές έκτοτε βασίζονταν στην άποψη ότι έπρεπε να μειωθεί η εγχώρια ζήτηση ως ποσοστό του ΑΕΠ, παράλληλα με μια σφιχτή δημοσιονομική πολιτική. Μειώσαμε το δημόσιο χρήμα με στόχο τη βιωσιμότητα του χρέους, αλλά εξαπλώσαμε και μια σειρά από εσωτερικά εμπόδια, κανονισμούς, με στόχο την προστασία των πολιτών, αλλά στην πραγματικότητα μείωσαν την ευημερία, ενώ και τα δημόσια οικονομικά των χωρών παραμένουν προβληματικά.
Δημιουργήσαμε έτσι ένα οικοδόμημα με μειωμένη προσφορά, αλλά και μειωμένη ζήτηση. Μια μικρότερη των δυνατοτήτων μας οικονομία. Προφανώς στο χέρι μας είναι να την αλλάξουμε, με χρηματοδοτήσεις για μεγαλύτερες παραγωγικές επενδύσεις και πολλά κονδύλια για έρευνα και καινοτομία. Αλλά αυτό που υπονοεί ο Ντράγκι, είναι πάμε να ξαναδούμε από την αρχή τους κανόνες που βάζουν εμπόδια στις εσωτερικές εμπορικές σχέσεις της ΕΕ.

Οποιος θέλει μπορεί να ακούει και να δέχεται, να απορρίπτει ή να αυτομαστιγώνεται με όσα είπε ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Βανς στο Μόναχο. Προσωπικά θα άκουγα με προσοχή έναν δικό μας άνθρωπο, τον Μάριο Ντράγκι. Τον πρώην ευρωπαίο κεντρικό τραπεζίτη, έναν πολιτικό που κράτησε το ευρώ όρθιο στα δύσκολα, που ζει στον ευρωπαϊκό Νότο και έχει άποψη χωρίς συμφέρον για την πρόοδο της Ευρώπης.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Ας ακούσουμε τον Ντράγκι… Του Νίκου Φιλιππίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ανεξάρτητα από την γκρίνια που λογικά προκάλεσε στην αγορά και το Χρηματιστήριο η παρέμβαση της κυβέρνησης για τις τράπεζες, όλοι αναγνώρισαν ότι απάντησε σε μια ανάγκη της κοινωνίας. Εξού και παρά το γεγονός ότι εισήγαγε μια κάποιας μορφής έκτακτη φορολόγηση (έστω και έμμεση), που επισήμως απέκλειε, στις τραπεζικές μετοχές σημειώθηκε λελογισμένη πτώση. Η αιτιολόγηση τώρα όσων συνόδευσαν τις ανακοινώσεις, ειδικά η αναφορά του Πρωθυπουργού σε «καταχρηστικές πρακτικές», μάλλον σε πολιτικές ανάγκες παρέπεμπε παρά σε πραγματικές. Αν πράγματι είναι καταχρηστική η συμπεριφορά των τραπεζών, η ελληνική πολιτεία έχει όργανο, την Επιτροπή Ανταγωνισμού για να επιληφθεί και εκεί θα έπρεπε να παραπεμφθεί προς επίλυση το θέμα. Εκτός και αν η αναφορά αποτελούσε μομφή για το (μη) έργο της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Σε κάθε περίπτωση κάτι που φαινόταν να γίνεται καθεστώς στη μεταμνημονιακή Ελλάδα, οι υψηλές τραπεζικές προμήθειες, έσπασε έστω και με καθυστέρηση, γεγονός που πιστώνεται στα θετικά της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Το σημαντικό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι οι τράπεζές μας δείχνουν πλέον αρκετά ισχυρές όχι μόνο να διαχειριστούν έκτακτες κυβερνητικές παρεμβάσεις, αλλά να ανοίξουν ξανά τα «φτερά» τους για το εξωτερικό. Ηδη μελετούν την επέκτασή τους και μέσα στο 2025 θα τη δούμε να μετουσιώνεται ποικιλοτρόπως. Και αυτό είναι καλό νέο και για τους καταθέτες και για τους φορολογούμενους. Με την ανάπτυξη δραστηριοτήτων ξανά στα Βαλκάνια, όπως κάνει η Eurobank (στη Βουλγαρία) ή ακόμα και στην Κύπρο. Την επέκταση σε νέες κερδοφόρες δραστηριότητες όπως οι ψηφιακές τράπεζες, σαν αυτήν που επιχειρεί η Τράπεζα Πειραιώς με τη Snappi ή την επέκταση της συμμαχίας της Alpha Bank με την πανίσχυρη ιταλική Unicredit. Αντίστοιχες ευκαιρίες επέκτασης εκτός της ελληνικής αγοράς αναζητά και η Εθνική Τράπεζα. Το πιο σημαντικό είναι ότι πλέον όλοι καταλαβαίνουν ότι χρειαζόμαστε μεγαλύτερες τράπεζες και για να το πετύχουν δεν αρκεί μόνο η εν Ελλάδι παρουσία.

Το πρόβλημα ωστόσο για την οικονομία, για το οποίο δεν έγινε ούτε μια αναφορά στον προϋπολογισμό, παραμένει το δυσθεώρητο ύψος του ιδιωτικού χρέους. Και εδώ έχουμε ένα πρόβλημα για το οποίο όσα γίνονται, μονίμως δεν αρκούν για να το μειώσουν. Πρόκειται για τα κόκκινα δάνεια που στο μεγαλύτερο μέρος τους έχουν μεταφερθεί από τις τράπεζες στις εταιρείες διαχείρισης ιδιωτικού χρέους. Τα τελευταία στοιχεία του 2024 δείχνουν ότι ανέρχονται σε 70 δισεκατομμύρια ευρώ, λίγο λιγότερο από το μισό των δανείων που εξυπηρετούνται και έχουν φτάσει τα 151 δισ. ευρώ.

Το 2019 τα κόκκινα μη εξυπηρετούμενα δάνεια έφταναν τα 92 δισ. ευρώ και τα εξυπηρετούμενα τα 100 δισ. ευρώ. Με λίγα λόγια υπάρχει μια βελτίωση 22 δισ. ευρώ σε πέντε χρόνια, που άλλα πληρώθηκαν και άλλα διεγράφησαν, αλλά ακόμα υπάρχει πολύς δρόμος να καλυφθεί για να φτάσουμε σε μιας μορφής «κανονικότητα». Το ερώτημα είναι τι είδους κανονικότητα μπορεί να υπάρξει όταν από τους 800.000 με δάνειο σε servicer μόλις οι 20.000 έχουν ανοίξει λογαριασμό στην πλατφόρμα τους (αντίστοιχο ebanking) και η συντριπτική πλειοψηφία των οφειλετών κυριολεκτικά αγνοείται. Οι οφειλές όμως παραμένουν οφειλές και βαραίνουν μια ολόκληρη οικονομία και κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίσουμε να συζητάμε ρεαλιστικές λύσεις.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Το ξεχασμένο ιδιωτικό χρέος… Του Νίκου Φιλιππίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στην Ολλανδία που το στεγαστικό πρόβλημα και ειδικά αυτό των ενοικίων είναι πολύ πιο μεγάλο από αυτό που αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα, πήραν πολύ σκληρά μέτρα, τα οποία αντί να λύσουν το πρόβλημα το έκαναν μεγαλύτερο. Η κυβέρνηση της χώρας – για την ακρίβεια η προηγούμενη, αλλά το εφαρμόζει η νέα που ανέλαβε μέσα στο καλοκαίρι – επέβαλε τον Ιούλιο πλαφόν ενοικίου για χιλιάδες κατοικίες. Πρόκειται για τον νόμο για το προσιτό ενοίκιο, όπου χιλιάδες κατοικίες βγήκαν πρακτικά από την ελεύθερη αγορά. Το μέτρο περιορίζει τα ενοίκια σε περίπου 2,5 εκατομμύρια σπίτια σε 880 ευρώ τον μήνα για νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα για τα δεδομένα της Ολλανδίας, που κερδίζουν έως 52.671 ευρώ τον χρόνο.

Εντός της περιμέτρου του νόμου βρίσκονται και χιλιάδες άλλες κατοικίες, χωρίς συγκεκριμένες απαιτήσεις εισοδήματος, που απευθύνονται σε οικογένειες με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για τις οποίες το μέγιστο ενοίκιο είναι 1.158 ευρώ τον μήνα. Πρακτικά ωφελημένοι από το σύνολο του μέτρου είναι προσώρας αυτοί των χαμηλών μισθών και χαμένοι αυτοί των μεσαίων εισοδημάτων, που και πλαφόν δεν δικαιούνται, αλλά και τις αυξήσεις που προκαλεί η εφαρμογή του μέτρου στην υπόλοιπη αγορά καλούνται να αντιμετωπίσουν.

Οι πρώτες επιπτώσεις αυτού του νόμου είναι τα ενοίκια στα υπόλοιπα σπίτια που βρίσκονται εκτός των ορίων του να τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Η δε τάση των ιδιοκτητών είναι να προτιμούν κατά προτεραιότητα να νοικιάζουν τα σπίτια τους σε ξένους, οι οποίοι είναι πολύ πιο πιθανό να φύγουν ύστερα από μερικά χρόνια, όταν θα ολοκληρώσουν τη δουλειά ή τις σπουδές τους, μειώνοντας τις πιθανότητες σε ολλανδούς πολίτες να βρουν σπίτι.

Παράλληλα, πολλοί ιδιοκτήτες που βλέπουν τα σπίτια τους να ωθούνται στη ρυθμιζόμενη αγορά βάσει του νέου συστήματος, επιλέγουν να τα πουλήσουν προκειμένου να απεμπλακούν, αφήνοντας σχεδόν αυτόματα στον δρόμο ενοικιαστές που πίστευαν ότι είχαν πιάσει την καλή, μένοντας σε σπίτι με χαμηλό ενοίκιο.

Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι μια νέα άνοδος των τιμών των ακινήτων, οι οποίες μόνο στο τελευταίο τρίμηνο έχουν αυξηθεί σε μέσα επίπεδα κατά 7,2%.

Ηδη στην Ολλανδία η εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι το αργότερο σε έναν χρόνο, οι άνθρωποι, αυτή τη φορά της μεσαίας τάξης, θα βγουν στους δρόμους να παραπονεθούν για τις επιπτώσεις που προκαλεί η ρύθμιση που κάνει όλο και δύσκολη την εξεύρεση σπιτιού.

Το ολλανδικό παράδειγμα ή το ολλανδικό πείραμα, δείχνει ότι εύκολες λύσεις, σαν αυτές που μας αρέσουν να συζητάμε εδώ στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν.

Μια λάθος λύση μπορεί να προκαλέσει μια μεγαλύτερη ζημιά, ειδικά εάν αυτή δεν λαμβάνει υπόψη βασικούς κανόνες της αγοράς. Στην Ολλανδία χρειάζονται περίπου 100.000 νέες κατοικίες κάθε χρόνο και αυτοί χτίζουν λιγότερο από τις μισές. Στην Ελλάδα που για την ώρα «τρέλες» τύπου πλαφόν δεν έχουν υιοθετηθεί, επίσης δεν λαμβάνονται επαρκώς υπόψη οι κανόνες της αγοράς. Τη στιγμή που εμφανέστατα λείπουν χιλιάδες νέες κατοικίες από την αγορά ενοικίου, η κυβέρνηση επιμένει να μη σχεδιάζει τη δημιουργία νέων.

Επιλέγει δηλαδή τη μη λύση, η οποία σε πολλές περιπτώσεις ισοδυναμεί με μια κακή λύση σαν αυτή που επέλεξαν στην Ολλανδία…

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Το ολλανδικό πείραμα στην αγορά ενοικίου… Του Νίκου Φιλιππίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πριν από την κρίση οι καφετέριες και τα καφενεία στη χώρα μας είχαν υπολογιστεί σε περίπου 19.500. Η ευκολία δημιουργίας ενός τέτοιου καταστήματος, τα υψηλά περιθώρια κέρδους, αλλά κυρίως η συνήθεια του Έλληνα να περνά αρκετές ώρες της ημέρας στην καφετέρια ή στο καφενείο, έκαναν διαχρονικά τον συγκεκριμένο κλάδο αντικείμενο ενδιαφέροντος για κάθε λογής «επενδυτές». Στα χρόνια μας έχει χαθεί το μέτρημα, κυρίως γιατί η πώληση καφέ έχει φυτρώσει παντού, σε κάθε επιχείρηση υγειονομικού ενδιαφέροντος, από φούρνους και σουπερμάρκετ μέχρι βενζινάδικα και μανάβικα. Κάθε επιχείρηση που μπορεί να αγοράσει μια μηχανή καφέ και να κλείσει μια συμφωνία με έναν χονδρέμπορο για την αγορά της πρώτης ύλης είναι εν δυνάμει σημείο πώλησης καφέ. Λογικά, σήμερα, ο αριθμός των σημείων πώλησης καφέ πρέπει να έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα 19.500 καταστήματα του 2009.

Από την 1η Ιουλίου όμως η αγορά δηλώνει αναστατωμένη. Ο ΦΠΑ στον καφέ που σερβίρεται σε καθημένους επιστρέφει στο 24% από το 13% στο οποίο είχε μειωθεί την τελευταία τετραετία. Για αυτούς που θα συνεχίσουν να τον πίνουν στο όρθιο ή να τον παίρνουν μαζί τους, ο ΦΠΑ παραμένει ο ίδιος μέχρι το τέλος του έτους. Όλοι θυμόμαστε ότι ο συγκεκριμένος κλάδος χτυπήθηκε μεν αρχικά από την κατάσταση που δημιούργησε η πανδημία, στην πορεία ωστόσο ωφελήθηκε στον μέγιστο βαθμό.

Με μια σειρά από δανεικά και αγύριστα, όπως η επιστρεπτέα προκαταβολή και οι ενισχύσεις επί της αμοιβής του προσωπικού και ενοικίου, πάγωμα κάθε είδους οφειλής, προφανώς μικρότερο κατά 11 μονάδες ΦΠΑ, και χαριστικές ρυθμίσεις λειτουργίας, οι επιχειρήσεις του κλάδου μπορούσαν με ελάχιστο προσωπικό να κάνουν τζίρο με καφέ στα όρθια, από τους στερημένους κοινωνικά πολίτες που ξεπερνούσε την κανονική περίοδο. Και μην πει κανείς ότι αυτό φάνηκε στα φορολογικά έσοδα. Γιατί εκείνη την περίοδο ούτε κατά λάθος δεν έβγαινε εφοριακός για έλεγχο. Αρα λειτουργούσαν οι επιχειρήσεις και με χωρίς ίχνος απόδειξης. Εκείνη την περίοδο υπερχρεωμένες επιχειρήσεις, που οι ιδιοκτήτες τους είχαν κουράγιο να δουλέψουν, πάτησαν ξανά στα πόδια τους. Και αυτό έγινε με τη βοήθεια ή την ανοχή όλων μας. Μάλιστα μετά την πανδημία η ανάπτυξη της οικονομίας και του τουρισμού οδήγησε στη δημιουργία ακόμα περισσότερων καφέ, σημάδι ότι ο κλάδος πάει καλά. Εχει πατήσει στα πόδια του και βγάζει λεφτά.

Έπειτα από όλα αυτά, να ακούς έμπειρους συνδικαλιστές αυτής της μορφής επιχειρηματικότητας να προεξοφλούν ότι θα περάσει όλη η αύξηση του ΦΠΑ στην τιμή του καφέ, λες και είναι κρατικά ελεγχόμενος κλάδος, δείχνει το λιγότερο έλλειψη μνήμης, ευγνωμοσύνης, των όσων περάσαμε. Λένε ότι προσπαθούν να πιέσουν την κυβέρνηση. Αλλά στην πραγματικότητα πιέζουν εμάς. Κάποιοι άλλοι λένε ότι ο κλάδος δεν είναι και τόσο ανταγωνιστικός, καθώς τις τιμές της πρώτης ύλης και των μηχανών παραγωγής καφέ τις ελέγχουν λίγοι χονδρέμποροι. Το κρατάμε και αυτό.

Σε κάθε περίπτωση, αντιλαμβάνεστε ότι έχουμε μπροστά μας μια άσκηση καπιταλισμού. Θα διαπιστώσουμε στην πράξη, πέρα από όσα λένε οι συνδικαλιστές, πώς θα λειτουργήσει ο ανταγωνισμός σε μια αγορά με πολλές ομοειδείς επιχειρήσεις, που πουλάνε κατά κανόνα το ίδιο προϊόν, ευρισκόμενες συνήθως η μία δίπλα στην άλλη, και θα διαπιστώσουμε εάν καθοδηγείται ή είναι ελεύθερη. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, θα βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Ασκηση καπιταλισμού… Του Νίκου Φιλιππίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο καταγγέλλων δεν είναι ακριβώς κάποιος ανυποψίαστος πολίτης. Εχει χρόνια στον δημόσιο βίο σε διάφορες θέσεις ευθύνης. Προσπαθεί να μεταβιβάσει στους δύο του γιους δύο διαμερίσματα που έχει στην κατοχή του, το ένα κληρονομιά από τον δικό του πατέρα και το άλλο δική του αγορά προ εικοσαετίας. Αυτές οι απλές μεταβιβάσεις, που έπρεπε να χρειαστούν το πολύ ένα, άντε δύο μήνες, έχουν αρχίσει προ διετίας και ακόμα δεν γνωρίζει κανείς πότε θα ολοκληρωθούν.

Αλλος καταγγέλλων, ο οποίος επίσης δεν δικαιούται να δηλώνει ανυποψίαστος, ξεκίνησε προ διετίας και βάλε να κάνει αποδοχή κληρονομιάς του πατέρα του. Για να μη βιαστείτε να σχολιάσετε, δεν χρωστούσε ποτέ και πουθενά ούτε ο θανών ούτε ο εν ζωή γιος. Είχαν απλά την ατυχία να υπάγονται σε μια Εφορία κυριολεκτικά «κράτος εν κράτει» του κέντρου της Αθήνας. Σε αυτή την Εφορία μπορείς να περιμένεις ατέρμονα για ένα έγγραφο, από αυτά που δεν βγαίνουν ηλεκτρονικά και ουδείς ασχολείται. Κάποια στιγμή σε αυτή τη διετία και βάλε το έγγραφο βγήκε ως διά μαγείας, αλλά εκείνη τη στιγμή διαπιστώθηκε ότι για όλα τα υπόλοιπα έγγραφα που είχαν βγει ηλεκτρονικά είχε λήξει η ισχύς τους. Μέχρι να επανεκδοθούν, το ακριβοθώρητο έγγραφο της Εφορίας είχε χάσει και πάλι την ισχύ του. Οπότε βρέθηκε ο καταγγέλων ξανά στην ανάγκη να υποβάλει νέο αίτημα, στην ίδια Εφορία, που είναι «κράτος εν κράτει» και να μπλέξει σε έναν φαύλο κύκλο χωρίς εμφανή κατάληξη.

Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο περιπτώσεων και προφανώς χιλιάδων άλλων είναι ότι μέρος του προβλήματος, όχι της λύσης, είναι και οι συμβολαιογράφοι. Οι περισσότεροι δεν έχουν εξελίξει καθόλου τη δουλειά τους, δεν έχουν μεταβληθεί σε αυτό που εκ των πραγμάτων είναι, ένας ιδιωτικός φορέας ξεμπλοκαρίσματος της γραφειοκρατίας. Αντ’ αυτού «συνεισφέρουν» και αυτοί με τις δικές τους δυνάμεις στην παράνοια της ελληνικής γραφειοκρατίας, ζητώντας από ανθρώπους (τους πελάτες τους) που δεν γνωρίζουν να προσκομίσουν έγγραφα που επίσης δεν είναι σαφές και με ποιες διαδικασίες θα εκδοθούν.

Με αυτές τις συνθήκες, όλα αυτά τα γραφειοκρατικά εμπόδια, περιμένει κανείς να έχουμε αξιοπρεπή ανάπτυξη; Καταλαβαίνει κανείς πόσο δύσκολη και περίπλοκη είναι η καθημερινότητα για τον μέσο πολίτη στα πιο απλά πράγματα; Η σημερινή κυβέρνηση η αλήθεια είναι ότι είδε, μέσω των ψηφιακών εφαρμογών, την ανάγκη διευκόλυνσης του πολίτη. Δεν είδε όμως τις διαδικασίες. Τις άφησε ανέγγιχτες. Εκεί κρύβεται η μεγαλύτερη γραφειοκρατία. Τα πολλά αχρείαστα έγγραφα. Το γεγονός ότι κόπηκε η απευθείας επαφή του πολίτη με τον υπάλληλο, αλλά αυτή έγινε ηλεκτρονική. Ο κακός υπάλληλος μπορεί ανενόχλητος να καθυστερήσει όσο θέλει ένα έγγραφο και εναπόκειται στη φιλοτιμία του προϊσταμένου του να τον συνετίσει.

Λέει τώρα η κυβέρνηση ότι θα μετονομάσει το τέλος χαρτοσήμου, όπως ίσχυε επί σχεδόν έναν αιώνα, σε ψηφιακό τέλος συναλλαγών.

Θα κάνει δηλαδή αλλαγή ονόματος στο πιο εμφανές (υπάρχουν πολλά αφανή) κόστος της γραφειοκρατίας στην Ελλάδα. Μια χαρά, καλή κίνηση. Θα ήταν ακόμα καλύτερη αν το συγκεκριμένο τέλος επιβαλλόταν μια φορά, στο τέλος της έγκαιρης ολοκλήρωσης μια γραφειοκρατικής διαδικασίας. Αν απλώς επιβαρύνει την ατέρμονη έκδοση εγγράφων χωρίς αποτέλεσμα, η σωστή ονομασία είναι ψηφιακό «χαράτσι».

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Γραφειοκρατικές διαδικασίες… Του Νίκου Φιλιππίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πόσο καιρό μιλάμε για τον αδάμαστο πληθωρισμό των τροφίμων; Σχεδόν τρία χρόνια. Για μεγάλο διάστημα ήταν πάρα πολύ υψηλός. Σχεδόν πάντα διπλάσιος του μέσου όρου. Τα τελευταία στοιχεία του πληθωρισμού Απριλίου έδειξαν ότι ο μέσος πληθωρισμός ήταν 3,1%. Ο πληθωρισμός των τροφίμων ανακοινώθηκε όμως στο 5,4%, γεγονός που έδειχνε ότι το φαινόμενο επέμενε. Τώρα μαθαίνουμε από ανάλυση του ΙΟΒΕ ότι αν αφαιρούσαμε ένα και μόνο προϊόν, το ελαιόλαδο, ο πληθωρισμός των τροφίμων τον Απρίλιο θα ήταν μόλις 2,8%! Μικρότερος και από τον γενικό πληθωρισμό.

Η στάθμιση του ελαιολάδου, όπως προβλέπουν οι κανονισμοί της Eurostat, λόγω διαχρονικής υψηλής κατανάλωσης από τα ελληνικά νοικοκυριά, είναι τόσο μεγάλη στον δείκτη τιμών καταναλωτή και η ετήσια αύξησή του επίσης τόσο μεγάλη (+64%), που το 2,8% του Απριλίου χωρίς ελαιόλαδο γίνεται 5,4% με ελαιόλαδο. Ενώ στατιστικώς ο υπολογισμός είναι προφανώς σωστός από την Ελληνική Στατιστική Αρχή, δεν λαμβάνει υπόψη ότι τη συγκεκριμένη χρονιά που γίνεται η μέτρηση μπορεί τα νοικοκυριά λόγω των υψηλών τιμών να έχουν αλλάξει καταναλωτικές συνήθειες. Να μη χρησιμοποιούν για παράδειγμα τόσο πολύ ελαιόλαδο και να το έχουν υποκαταστήσει με άλλα είδη λαδιών, όπως το ηλιέλαιο ή το σογιέλαιο, στη διατροφή τους. Βλέπετε, η στάθμιση γίνεται ανά όχι και τόσο τακτά χρονικά διαστήματα, από την ΕΛΣΤΑΤ, δημιουργώντας μια στρεβλή εικόνα.

Το γεγονός αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ακρίβεια στα τρόφιμα, μην μπερδευόμαστε. Η ακρίβεια είναι ένα ούτως ή άλλως σωρευτικό φαινόμενο, καθώς οι τιμές αυξάνουν επί μία σχεδόν τριετία και προφανώς δεν έχουν διορθώσει προς τα κάτω. Απλά ο πληθωρισμός επιβραδύνει και αν δεν έχουμε ακριβή εικόνα για την πορεία του, δεν μπορούμε να συζητήσουμε πώς θα τον χειριστούμε. Αν για παράδειγμα χρειάζεται να πάρουμε νέα μέτρα σε περίπτωση έξαρσης του φαινομένου (μείωση ΦΠΑ) ή αν κριθεί ότι ο πληθωρισμός επιβραδύνει, πρέπει να αποσυρθούν οι προστατευτικές διατάξεις από την οικονομία που περιορίζουν τον ανταγωνισμό (πλαφόν στο περιθώριο κέρδους).

Με δεδομένη τη μεγάλη συμμετοχή του ελαιολάδου στη στάθμιση του δείκτη του πληθωρισμού, κινδυνεύουμε να βρεθούμε με ένα διαφορετικής τάξης πρόβλημα, αν, όπως φαίνεται, η παραγωγή φέτος είναι καλύτερη από την προηγούμενη τριετία και οι τιμές του μειωθούν. Αν η τιμή του υποχωρήσει από τα 8 ευρώ το λίτρο που είναι σήμερα, στα 5 ή 6 ευρώ το λίτρο. Ούτε καν δηλαδή 3 ευρώ το λίτρο, όσο ήταν το 2021. Σε αυτή την πολύ πιθανή περίπτωση, κινδυνεύουμε να βρεθούμε με την επίσης στρεβλή εικόνα της μεγάλης μείωσης των τιμών των τροφίμων, γεγονός που δύσκολα θα είναι αληθινό για τα περισσότερα προϊόντα και πάλι θα μας οδηγήσει σε λάθος αποφάσεις.

Οι μέρες και οι μήνες που περνάμε είναι πολύ φορτισμένα λόγω της τριετούς ακρίβειας. Οι πολίτες δικαίως το θεωρούν το σημαντικότερο θέμα για το μέλλον του νοικοκυριού τους. Σε έκτακτες ωστόσο συνθήκες, χρειάζεται ακριβής και προσαρμοσμένη ενημέρωση για τις πραγματικές μεταβολές των τιμών…

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Πληθωρισμός τροφίμων ή ελαιολάδου;… Του Νίκου Φιλιππίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα τελευταία 24ωρα ο υπουργός Εργασίας Αδωνις Γεωργιάδης έχει γίνει μεγάλη φίρμα στην Ισπανία. Την περασμένη Παρασκευή, η ομόλογός του υπουργός Εργασίας Γιολάντα Ντίας, τον «στόλισε» κανονικά και αυτός της απάντησε. Η ισπανίδα πολιτικός χαρακτήρισε το εργασιακό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε πρόσφατα στην ελληνική Βουλή ως παράδειγμα για το τι δεν πρέπει να κάνει η Ευρώπη στα εργασιακά. Η φράση της όπως δημοσιεύτηκε στο δημοφιλές Χ (πρώην Τwitter) ήταν ότι «ανησυχώ πολύ για αυτά τα νέα που έρχονται από την Ελλάδα» κάνοντας λόγο για «λιγότερο χρόνο, χειρότερες ζωές, οικονομία χαμηλού κόστους». Ο Αδωνις Γεωργιάδης, της απάντησε με μια αναλυτική ανάρτηση (επίσης στο Χ), με την εξέλιξη του ποσοστού της ανεργίας την τελευταία τετραετία και πως η Ισπανία έγινε ξανά πρωταθλήτρια στην Ευρώπη, τη στιγμή που στην Ελλάδα μειώθηκε πάνω από 7 μονάδες.

Ολη αυτή η υπόθεση έχει γίνει αντικείμενο μεγάλης δημόσιας συζήτησης την Ισπανία. Αριστερά και δεξιά μέσα ενημέρωσης «ξιφούλκησαν» για το ποιος έχει δίκιο. Η κυρία Ντίας είναι ηγετικό στέλεχος των Podemos, διάδοχος του γνωστού Πάμπλο Ιγκλέσιας και πλέον κατηγορείται από αντιπολιτευόμενα δεξιά ή φιλελεύθερα μέσα ότι είπε κραυγαλέα ψέματα.

Πρώτα από όλα την κατηγορούν ότι ερμήνευσε λανθασμένα αυτό που ψηφίσθηκε στην Ελλάδα, αφού το 8ωρο παραμένει σε ισχύ και η επιπλέον δουλειά έγκειται στη διακριτική ευχέρεια των εργαζομένων να την επιλέξουν. Δηλαδή αυτή η ρύθμιση επηρεάζει μόνο τους πολυαπασχολούμενους.

Το πιο προβληματικό της στάσης της κυρίας Ντίας είναι ότι στη χώρα της Ιβηρικής το όριο για την περίπτωση πολλαπλής εθελοντικής απασχόλησης είναι υψηλότερο από αυτό που ψηφίστηκε την περασμένη Παρασκευή στην Ελλάδα. Και εκεί προστατεύεται το 8ωρο ανά σύμβαση εργασίας, αλλά σε περίπτωση δεύτερης δουλειάς, μπορεί να επεκταθεί σε 16 ώρες την ημέρα, έναντι 13 ωρών που προβλέπεται στη χώρα μας.

Προσέξτε κάτι άλλο, στην Ισπανία όσοι έχουν τουλάχιστον μία ακόμα μισθωτή δουλειά, πέραν της βασικής τους, ξεπερνούν το μισό εκατομμύριο. Πρόκειται για το υψηλότερο επίπεδο από τότε που υπάρχουν στοιχεία και αυτό συμβαίνει τώρα, με τη σοσιαλιστική κυβέρνηση Σάντσεθ. Αυτό δηλαδή που τώρα θέσπισε ως δυνατότητα η ελληνική κυβέρνηση και μάλιστα με μειωμένες ώρες εξτρά ωρών απασχόλησης, στην Ισπανία όχι απλώς συμβαίνει, αλλά οι εργαζόμενοι αυξάνουν τη χρήση του, σημάδι ότι χρειάζονται την επιπλέον δουλειά για να βγάλουν οικονομικά τον μήνα.

Η αλήθεια είναι ότι και στην Ελλάδα, το ίδιο συμβαίνει. Σε μια οικονομία που έχει ελλείψεις στην αγορά εργασίας, αλλά ταυτόχρονα μαστίζεται από ακρίβεια, η δυνατότητα να κάνει κάποιος νόμιμα μια επιπλέον απασχόληση για λίγες επιπλέον ώρες, εφόσον η φύση του επαγγέλματός του το επιτρέπει, αποτελεί πλέον ανάγκη.

Οι εποχές που αυτά τα θέματα τα βλέπαμε με διαχωρισμούς, μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, έχει ξεπεραστεί. Οι περισσότερες χώρες και οι πολίτες τους έχουν τις ίδιες ανάγκες και τα ίδια προβλήματα. Οι πολιτικοί που τα αφουγκράζονται και δίνουν λύσεις, παρά το πολιτικό κόστος, ειδικά αν ξεπερνούν τις ιδεοληψίες τους θα είναι αυτοί που θα ξεχωρίζουν.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Αριστερά και δεξιά… Του Νίκου Φιλιππίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Το «κλειδί» του Χατζηδάκη… Του Νίκου Φιλιππίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στην επιστροφή από τις διακοπές, στις περισσότερες φιλικές συναθροίσεις βρίσκεται στο επίκεντρο η περίπτωση «Κασσελάκη». Ολοι είχαν μια άποψη για τον νέο επίδοξο πολιτικό. Μόλις όμως η ευχάριστη και σχετικά ανάλαφρη συζήτηση εξαντλούνταν, άρχιζαν μέλη της παρέας να «ξεφυσούν». Τα πράγματα αυτόματα σοβάρευαν. Τα πρόσωπα χλώμιαζαν.

Τα ζευγάρια που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα κοιτιούνται μεταξύ τους με νόημα. Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή περίπτωση να συναντηθείς με ανθρώπους κάθε ηλικίας και εισοδηματικής τάξης και να μην υπάρξει συζήτηση για το θέμα των ενοικίων. Ολοι έχουν κά-ποια περίπτωση που αφορά τους ίδιους ή τον περίγυρό τους. Είναι να τρελαίνεσαι πραγματικά με την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και τις ιστορίες που καθημερινά συμβαίνουν στην κοινωνία μας.

Ιδιοκτήτες που εισέπρατταν ενοίκια 700-800 ευρώ για σπίτια ικανά να φιλοξενήσουν μια οικογένεια, από συνεπείς ενοικιαστές, τους «πετούν» έξω με κάθε πρόφαση. Διεκδικούν πλέον ακόμα και σε μεσοαστικά προάστια ενοίκια των 1.000 ευρώ και πάνω. Πόσο πάνω; Οσο τους έρθει. Ζητώνται και γίνονται τρελά πράγματα. Για διαμέρισμα του 1990, 100 τ.μ. στο Χαλάνδρι, μερικά χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, να ζητά κάποιος ενοίκιο 1.250 ευρώ. Πιο νότια, στη Νέα Σμύρνη, τα ενοίκια που ζητώνται φτάνουν για παρόμοιο σπίτι τα 1.500 ευρώ. Και όλοι βρίσκουν ενοικιαστή.

Οχι γιατί τα εισοδήματά τους το αντέχουν, οι μισθοί δεν έχουν αυξηθεί τόσο πολύ, αλλά γιατί πρέπει να βρουν ένα σπίτι να στεγάσουν την οικογένειά τους. Διαμερισματάκια σε άθλια κατάσταση, μ’ ένα βαψιματάκι διεκδικούν ενοίκια επαύλεων. Οι τιμές δε, είναι μη διαπραγματεύσιμες. Οι αυξήσεις σ’ όσους μένουν σε σπίτια με υποψία χαμηλότερου ενοικίου είναι εθελοντικές. Τις κάνουν μόνοι τους οι ενοικιαστές προκειμένου να μην «ταράξουν» την οικογενειακή ηρεμία, να μην επιβαρυνθούν επιπλέον και με τα έξοδα της μετακόμισης.

Η αγορά κατοικίας τρέχει χωρίς φρένα και οικογενειακοί προϋπολογισμοί τινάσσονται στον αέρα. Μιλάμε για οικογένειες με δύο εργαζόμενους γονείς και με πολλές υποχρεώσεις, για τις οποίες πλέον τα έξοδα στέγασης ξεπερνούν το ήμισυ του εισοδήματός τους. Tο πρόβλημα για μια οικογένεια με παιδί φοιτητή σε επαρχιακή πόλη ακόμα μεγαλύτερο. Σπίτι στον Βόλο που πριν από το καλοκαίρι νοικιαζόταν 300 ευρώ, πλέον δεν το βρίσκεις με κάτω από 450 ευρώ. Και το παιδί… πρέπει επιπλέον και να φάει. Το ίδιο πρέπει να κάνει και ο δημόσιος υπάλληλος που μετακινείται σε μια πόλη μακριά από τη βάση του.

Οχι κίνητρο δεν έχει για την αποκόμιση ενός καλύτερου εισοδήματος, αλλά τα έξοδα στέγασης πνίγουν κάθε διάθεση για να προσφέρει στη νέα θέση που τον έστειλε το κράτος. Μια λύση θα μπορούσε να είναι η αγορά κατοικίας με δάνειο. Είναι για να το τολμά κανείς; Με 4.000 και 5.000 ευρώ το τετραγωνικό στα νεόδμητα, με τιμές διπλάσιες σε σχέση με πριν από την πανδημία στα παλαιά και με επιτόκια που συνεχώς αυξάνονται, αξίζει τον κόπο να δεσμεύσεις τη ζωή σου με δόση όση τα σημερινά υπέρογκα ενοίκια για δύο ή τρεις δεκαετίες;

Ο Γουόρεν Μπάφετ είχε πει πριν από μερικά χρόνια ότι «η απόκτηση ενός σπιτιού μπορεί να εξελιχθεί σε εφιάλτη αν τα μάτια του αγοραστή βλέπουν υψηλότερα από το πορτοφόλι του». Στην περίπτωση του έλληνα ενοικιαστή ο «εφιάλτης» απειλεί τους ιδιοκτήτες με φέσια από τα ανείσπρακτα ενοίκια που έρχονται.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Η γενιά των +1.000 ευρώ ενοικίων… Του Νίκου Φιλιππίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.