Ουσιαστικά, η αγορά των crypto έχει απωλέσει όλα τα κέρδη του εντυπωσιακού από κάθε άποψη 2021, ενός έτους κατά το οποίο ορισμένα κρυπτονομίσματα είδαν την τιμή τους να ενισχύεται έως και άνω του 10.000%. Η τεράστια προβολή που απέκτησε η αγορά και τα εκατομμύρια των επενδυτών που ασχολήθηκαν με τα crypto τράβηξαν την προσοχή των ρυθμιστικών αρχών.

Αυτό συμβαίνει γιατί ο αριθμός των bitcoin που θα δημιουργηθούν είναι πεπερασμένος και με τα χρόνια δυσκολεύει η διαδικασία. Παγκοσμίως, το δίκτυο του bitcoin χρησιμοποιεί όση ενέργεια χρειάζεται η πολιτεία της Ουάσιγκτον κάθε χρόνο ή το 0,5% της συνολικής ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνει ο πλανήτης.

Ακόμη και χώρες όπως η Μποτσουάνα ετοιμάζονται να θεσπίσουν νόμους για να «προλάβουν τον πολλαπλασιασμό των κινδύνων που σχετίζονται με τα crypto», όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι αρχές της χώρας. Το θέμα αγγίζει πλέον και τα… θεία, καθώς στην Ινδονησία, θρησκευτικοί οργανισμοί απαγορεύουν στους μουσουλμάνους τη χρήση κρυπτονομισμάτων γιατί εμφανίζουν μεγάλη μεταβλητότητα και δεν φέρουν κάποια κρατική εγγύηση.

Στην Ισπανία, οι νέοι κανονισμοί που θα τεθούν σε ισχύ στα μέσα Φεβρουαρίου, υποχρεώνουν τους influencers που διαφημίζουν τις επενδύσεις στα crypto μέσω των social media, να ενημερώνουν τις ισπανικές Αρχές για το περιεχόμενο κάθε διαφήμισης που απευθύνεται σε πάνω από 100.000 άτομα.

Σήμερα τα crypto απαγορεύονται πλήρως σε 9 χώρες. Στην Κίνα, την Αίγυπτο, το Ιράκ, το Κατάρ, το Ομάν, το Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία και το Μπαγκλαντές. Αυστηροί περιορισμοί που στην ουσία αποτελούν απαγόρευση, εφαρμόζονται σε 42 χώρες, σύμφωνα με έκθεση της νομικής βιβλιοθήκης του Κογκρέσου. Ο αριθμός των χωρών που προσπαθούν να απαγορεύσουν τα crypto έχει υπερδιπλασιαστεί την τελευταία διετία, με τις περισσότερες Αρχές να επικαλούνται την χρήση των crypto για ξέπλυμα μαύρου χρήματος και χρηματοδότηση τρομοκρατικών και άλλων εγκληματικών οργανώσεων.

Το πρώτο μεγάλο βήμα το έκανε η Κίνα μέσα στο 2021, μία από τις μεγαλύτερες αγορές crypto του κόσμου, όταν η People’s Bank of China κήρυξε παράνομη κάθε δραστηριότητα που σχετίζεται με τα ψηφιακά νομίσματα, προειδοποιώντας ότι απειλούν σοβαρά την ασφάλεια των περιουσιακών στοιχείων των πολιτών.

Πηγή: powergame.gr

Το άρθρο Ο παγκόσμιος πόλεμος στην αγορά των crypto μόλις ξεκίνησε εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το έχουμε ξαναγράψει: συντελείται μια ριζική μετατόπιση του Πραγματικού. Aρχίζει και διακτινίζεται μακριά η Εργασία, το Χρήμα, η Αξία. Η Οικονομία η ίδια εγκαθίσταται στο φαντασιακό, στο άπειρο, ενώ επικοινωνία και δεδομένα εντός του οικονομικού κυκλώματος, αποθηκεύονται πλέον στο σύννεφο της τεχνολογίας, σε ένα νοερό παράδεισο ασφάλειας: στο cloud. Απεδαφικοποιημένες τροχιές χρήματος στροβιλίζονται στις οθόνες με την μορφή ψηφίων. Το νόμισμα της ανθρωπότητας ανακυκλώνεται με ηλεκτρονικές λογιστικές συναλλαγές στα τραπεζικά ψηφιακά κατάστιχα και στα blockchains (γι αυτό εκτοξεύονται οι αξίες κρυπτονομισμάτων, εταιρειών λογισμικών, αόρατων περιουσιακών στοιχείων).

Επίσης, εδώ και καιρό ένα συμπεριφορικό παίγνιο παίζεται μεταξύ των κλειδοκρατόρων-εκδοτών του χρήματος( κεντρικών τραπεζών) και των οικονομικών υποκειμένων(κράτη, τράπεζες, νοικοκυριά, επιχειρήσεις).Η προβολή του μέλλοντος είναι απαγορευτική άσκηση. γιατί το συνεχιζόμενο μηδενικό κόστος έκδοσης και κυκλοφορίας του χρήματος συναντά τον απειροστικό λογισμό της ψηφιακής δυνητικότητας. Και γι’ αυτό το Κεφάλαιο λειτουργεί πλέον ως χωροχρονικό μέγεθος σε μια δίνη περιστροφής γύρω από το Χρέος και την Αξία, χωρίς αρχή και τέλος. Γεννιέται ένας νέος εννοιολογικός κόσμος στην οικονομική ορολογία. Ξεκίνησε από τον καιρό που ο χρυσός έχασε τον θρόνο του ως εχέγγυο της κυκλοφορίας του χαρτονομίσματος. Και συνεχίζει σήμερα με το ψηφιακό χρήμα και τα κρυπτονομίσματα. Αλλά κυρίως με την αντι-αξία( Harvey).Την νέα έννοια περιγραφής ενός συναλλακτικού σύμπαντος που εκμηδενίζει αποστάσεις. Και με την ίδια ευκολία που εκτοξεύει περιουσίες, τις εξαυλώνει κιόλας.

Το ψηφιακό άπειρο είναι η απροσδιόριστη επικράτεια της Αξίας. Η φαντασία στο συλλογικό ασυνείδητο δημιουργεί σχήματα έξω από την πραγματικότητα: διηνεκής απώθηση χρέους, απεριόριστη ποσότητα νομισμάτων, αέναη κεφαλαιοποίηση αξιών. Ο ψηφιακός χωροχρόνος δεν επιτρέπει στην Αξία να κάθεται, να παγιώνεται. Αλλά την υποχρεώνει να μετακυλιέται, να σέρνεται, να απωθείται. Πλέον το ίδιο το παρόν της είναι η αντι-αξία που κουβαλάει το μηδενικό επιτόκιο έκδοσης χρήματος και καμουφλάρει την έλλειψη παραγωγικών κεφαλαίων στις οικονομίες. Αυτά που υφίστανται άλλοτε ως στάσιμα ( λιμνάζοντα) και ως παρασιτικά, δηλαδή βάση για κερδοσκοπική μόχλευση χρηματιστηριακών αξιών.

Πολλοί άρχισαν ήδη να φαντάζονται το ψηφιακό ευρώ ως επανεδαφικοποίηση νομισματικής αξίας, δηλαδή ως μια νέα σταθερά απεριόριστης φερεγγυτότητας, αφού δηλώθηκε ότι θα είναι αποθεματικό νόμισμα. Μας διαφεύγει ότι σε φάση σχεδόν αποπληθωρισμού οποιοδήποτε νόμισμα αποθεματοποιείται ως συναλλακτικό μέσο, δύναται να έχει αντίκρυσμα μη πεπερασμένης αξίας. Δηλαδή αέρα κοπανιστό που θα μπορεί να πετάει στο νέφος, στο cloud των τερματικών, στις οθόνες, στα χρηματιστήρια.

Και αυτό γιατί στην πραγματικότητα το συνολικό μελλοντικό απόθεμα των ψηφίων θα μοιάζει άπειρο. Αλλά δεν θα είναι. Όπως δεν είναι άπειρο το εξορυκτικό ψηφιακό απόθεμα των κρυπτονομισμάτων. Τα ψηφία δεν είναι νομισματική αξία, ούτε εμπράγματη εχέγγυα επικράτεια. Είναι μια λογιστικοποιημένη εκδοχή συναλλακτικής αποτύπωσης αφηρημένης ποσότητας χρήματος-χρέους και αντι-αξίας μαζί : είναι quantum’s value( κβαντική αξία). Φίλος διαδικτυακός έκανε μια χρήσιμη ερώτηση: εάν τα νομισματικά ψηφία αξίας είναι άπειρα αυτό σημαίνει ότι τα υλικά αντικείμενα ( σπίτια, γη, εμπόρευμα) μπορούν να αποκτήσουν αξία ανεκτίμητη ; Ιδού το μείζον παράδοξο της εποχής. Απωθείται στο άπειρο ο μέγας εξισωτής αξιών( χρήμα-χρέος) αλλά καθηλώνονται -ελλείψει μεγάλης κυκλοφορίας αληθινού ρευστού και λόγω εκκίνησης αποπληθωρισμού- περιουσιακά στοιχεία, αντικείμενα, εισόδημα, υλικές αξίες. Υποθέτω ότι πάλι θα διαμεσολαβήσει μεταξύ μελλοντικών αξιών η λογική της εμπράγματης εξασφάλισης αντικρύσματος από τις κεντρικές τράπεζες. Αλλά το εμπράγματο θα είναι και αυτό ψηφιακό: ομόλογα ψηφιακά ώστε να ισοσταθμίστει ο όγκος των μελλοντικών πιστώσειων κυκλοφορίας κεφαλαίου με τις επενδύσεις σε μελλοντικές υπεραξίες γης, εμπορευμάτων, ακινήτων.

Εν ολίγοις: Η θεωρία του ψηφιακού νομίσματος δεν είναι η θεωρία της απειροστικής λογικής που σαγηνεύει τον κοινό νου. Είναι η θεωρία της μηχανικής πίσω απο την πεπερασμένη κυκλοφορία αντι-αξίας. Μια καθαρά αλγοριθμική εκκαθάριση μεταξύ προσφοράς ζήτησης /χρήματος που όμως αφορά στην πραγματικότητα το χρήμα-χρέος. Και αυτό είναι που σταδιακά και αθόρυβα απομειώνει την Αξία.

Φρονώ ότι χρειαζόμαστε μια εξωσυμβατική νομισματική πολιτική για να μην απαξιωθούμε περισσότερο ως κοινωνικές οικονομίες, ως συναλλακτικά υποκείμενα, ως σύστημα και κύκλωμα παραγωγής/κατανάλωσης. Χρειαζόμαστε μια “αντικραδασμική” τιτλοποίηση παγίων παραγωγικών κεφαλαίων ως νέα ”νομισματική βάση”. Όσο αδόκιμο και αν ακούγεται πρέπει να νομιμοποιήσουμε ως αντίκρυσμα αυτά που θα γεννηθούν ως μελλοντικά κέρδη, αφού κάνουμε συνεχώς άπειρο το χρέος. Ξεχάσαμε ηθελημένα ότι το κόστος του χρήματος μηδενίστηκε για να επικρατήσει η συνεχής κάμψη της αξίας ως αποτέλεσμα μιας ατέρμονης προσπάθειας να πιάσει κανείς αυτό που χάνει στον καπιταλισμό αλλά το φαντάζεται σε ένα δυνητικό άπειρο. Και αγνοούμε ότι το χρήμα έγινε -αυτό το ίδιο- μια ανεστραμμένη αντανάκλαση της δυνητικής του αναπαραγωγής και γι’ αυτό πήρε αρνητικό πρόσημο. Όχι ως παράγωγο της υποκείμενης αξίας του αλλά ως εμπόρευμα: αυτό που ήταν πάντα δηλαδή και συνέβαλλε στην απεδαφικοποίηση του πλούτου μέσω της νομισματικής αφαίρεσης.

Το άρθρο Αξία, αντι-αξία και νόμισμα στην εποχή του ψηφιακού νέφους: Οι δικλείδες ασφαλείας… Του Ηλία Καραβόλια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το έχουμε ξαναγράψει: συντελείται μια ριζική μετατόπιση του Πραγματικού. Aρχίζει και διακτινίζεται μακριά η Εργασία, το Χρήμα, η Αξία. Η Οικονομία η ίδια εγκαθίσταται στο φαντασιακό, στο άπειρο, ενώ επικοινωνία και δεδομένα εντός του οικονομικού κυκλώματος, αποθηκεύονται πλέον στο σύννεφο της τεχνολογίας, σε ένα νοερό παράδεισο ασφάλειας: στο cloud. Απεδαφικοποιημένες τροχιές χρήματος στροβιλίζονται στις οθόνες με την μορφή ψηφίων. Το νόμισμα της ανθρωπότητας ανακυκλώνεται με ηλεκτρονικές λογιστικές συναλλαγές στα τραπεζικά ψηφιακά κατάστιχα και στα blockchains (γι αυτό εκτοξεύονται οι αξίες κρυπτονομισμάτων, εταιρειών λογισμικών, αόρατων περιουσιακών στοιχείων).

Επίσης, εδώ και καιρό ένα συμπεριφορικό παίγνιο παίζεται μεταξύ των κλειδοκρατόρων-εκδοτών του χρήματος( κεντρικών τραπεζών) και των οικονομικών υποκειμένων(κράτη, τράπεζες, νοικοκυριά, επιχειρήσεις).Η προβολή του μέλλοντος είναι απαγορευτική άσκηση. γιατί το συνεχιζόμενο μηδενικό κόστος έκδοσης και κυκλοφορίας του χρήματος συναντά τον απειροστικό λογισμό της ψηφιακής δυνητικότητας. Και γι’ αυτό το Κεφάλαιο λειτουργεί πλέον ως χωροχρονικό μέγεθος σε μια δίνη περιστροφής γύρω από το Χρέος και την Αξία, χωρίς αρχή και τέλος. Γεννιέται ένας νέος εννοιολογικός κόσμος στην οικονομική ορολογία. Ξεκίνησε από τον καιρό που ο χρυσός έχασε τον θρόνο του ως εχέγγυο της κυκλοφορίας του χαρτονομίσματος. Και συνεχίζει σήμερα με το ψηφιακό χρήμα και τα κρυπτονομίσματα. Αλλά κυρίως με την αντι-αξία( Harvey).Την νέα έννοια περιγραφής ενός συναλλακτικού σύμπαντος που εκμηδενίζει αποστάσεις. Και με την ίδια ευκολία που εκτοξεύει περιουσίες, τις εξαυλώνει κιόλας.

Το ψηφιακό άπειρο είναι η απροσδιόριστη επικράτεια της Αξίας. Η φαντασία στο συλλογικό ασυνείδητο δημιουργεί σχήματα έξω από την πραγματικότητα: διηνεκής απώθηση χρέους, απεριόριστη ποσότητα νομισμάτων, αέναη κεφαλαιοποίηση αξιών. Ο ψηφιακός χωροχρόνος δεν επιτρέπει στην Αξία να κάθεται, να παγιώνεται. Αλλά την υποχρεώνει να μετακυλιέται, να σέρνεται, να απωθείται. Πλέον το ίδιο το παρόν της είναι η αντι-αξία που κουβαλάει το μηδενικό επιτόκιο έκδοσης χρήματος και καμουφλάρει την έλλειψη παραγωγικών κεφαλαίων στις οικονομίες. Αυτά που υφίστανται άλλοτε ως στάσιμα ( λιμνάζοντα) και ως παρασιτικά, δηλαδή βάση για κερδοσκοπική μόχλευση χρηματιστηριακών αξιών.

Πολλοί άρχισαν ήδη να φαντάζονται το ψηφιακό ευρώ ως επανεδαφικοποίηση νομισματικής αξίας, δηλαδή ως μια νέα σταθερά απεριόριστης φερεγγυτότητας, αφού δηλώθηκε ότι θα είναι αποθεματικό νόμισμα. Μας διαφεύγει ότι σε φάση σχεδόν αποπληθωρισμού οποιοδήποτε νόμισμα αποθεματοποιείται ως συναλλακτικό μέσο, δύναται να έχει αντίκρυσμα μη πεπερασμένης αξίας. Δηλαδή αέρα κοπανιστό που θα μπορεί να πετάει στο νέφος, στο cloud των τερματικών, στις οθόνες, στα χρηματιστήρια.

Και αυτό γιατί στην πραγματικότητα το συνολικό μελλοντικό απόθεμα των ψηφίων θα μοιάζει άπειρο. Αλλά δεν θα είναι. Όπως δεν είναι άπειρο το εξορυκτικό ψηφιακό απόθεμα των κρυπτονομισμάτων. Τα ψηφία δεν είναι νομισματική αξία, ούτε εμπράγματη εχέγγυα επικράτεια. Είναι μια λογιστικοποιημένη εκδοχή συναλλακτικής αποτύπωσης αφηρημένης ποσότητας χρήματος-χρέους και αντι-αξίας μαζί : είναι quantum’s value( κβαντική αξία). Φίλος διαδικτυακός έκανε μια χρήσιμη ερώτηση: εάν τα νομισματικά ψηφία αξίας είναι άπειρα αυτό σημαίνει ότι τα υλικά αντικείμενα (σπίτια, γη, εμπόρευμα) μπορούν να αποκτήσουν αξία ανεκτίμητη ; Ιδού το μείζον παράδοξο της εποχής. Απωθείται στο άπειρο ο μέγας εξισωτής αξιών( χρήμα-χρέος) αλλά καθηλώνονται -ελλείψει μεγάλης κυκλοφορίας αληθινού ρευστού και λόγω εκκίνησης αποπληθωρισμού- περιουσιακά στοιχεία, αντικείμενα, εισόδημα, υλικές αξίες. Υποθέτω ότι πάλι θα διαμεσολαβήσει μεταξύ μελλοντικών αξιών η λογική της εμπράγματης εξασφάλισης αντικρύσματος από τις κεντρικές τράπεζες. Αλλά το εμπράγματο θα είναι και αυτό ψηφιακό: ομόλογα ψηφιακά ώστε να ισοσταθμίστει ο όγκος των μελλοντικών πιστώσειων κυκλοφορίας κεφαλαίου με τις επενδύσεις σε μελλοντικές υπεραξίες γης, εμπορευμάτων, ακινήτων.

Εν ολίγοις: Η θεωρία του ψηφιακού νομίσματος δεν είναι η θεωρία της απειροστικής λογικής που σαγηνεύει τον κοινό νου. Είναι η θεωρία της μηχανικής πίσω από την πεπερασμένη κυκλοφορία αντι-αξίας. Μια καθαρά αλγοριθμική εκκαθάριση μεταξύ προσφοράς ζήτησης /χρήματος που όμως αφορά στην πραγματικότητα το χρήμα-χρέος. Και αυτό είναι που σταδιακά και αθόρυβα απομειώνει την Αξία.

Φρονώ ότι χρειαζόμαστε μια εξωσυμβατική νομισματική πολιτική για να μην απαξιωθούμε περισσότερο ως κοινωνικές οικονομίες, ως συναλλακτικά υποκείμενα, ως σύστημα και κύκλωμα παραγωγής/κατανάλωσης. Χρειαζόμαστε μια “αντικραδασμική” τιτλοποίηση παγίων παραγωγικών κεφαλαίων ως νομισματική βάση, όχι ως απλών περιουσιακών στοιχείων. Θα είναι μια δικλείδα ασφαλείας συμβατή με την αξιωματική του πραγματικού/παραγωγικού κεφαλαίου που η πανδημία  έχει νεκρώσει. Ξεχάσαμε ηθελημένα ότι το κόστος του χρήματος μηδενίστηκε για να επικρατήσει η συνεχής κάμψη της αξίας ως αποτέλεσμα μιας ατέρμονης προσπάθειας να πιάσει κανείς αυτό που χάνει στον καπιταλισμό αλλά το φαντάζεται σε ένα δυνητικό άπειρο. Και αγνοούμε ότι το χρήμα έγινε -αυτό το ίδιο- μια ανεστραμμένη αντανάκλαση της δυνητικής του αναπαραγωγής και γι αυτό πήρε αρνητικό πρόσημο. Όχι ως παράγωγο της υποκείμενης αξίας του αλλά ως εμπόρευμα: αυτό που ήταν πάντα δηλαδή και συνέβαλλε στην απεδαφικοποίηση του πλούτου μέσω της νομισματικής αφαίρεσης.

Το άρθρο Αξία και νόμισμα στην εποχή του ψηφιακού νέφους και δικλείδες ασφαλείας στο καθεστώς αντι-αξίας… Του Ηλία Καραβόλια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ήδη από την επίσημη κυκλοφορία του την 1^η Ιανουαρίου 1999, το ενιαίο νόμισμα έχει καταφέρει να επιτελέσει το ρόλο του που αφορά στην προστασία από τις κρίσεις και τη σταθεροποίηση των τιμών. Από την άλλη πλευρά, η ανεπαρκής σύγκλιση των οικονομιών της Ευρωζώνης καταδεικνύει την ευθραυστότητά του.

Το ευρώ γιορτάζει τα 20α γενέθλιά του. Η κατάρρευση, η αποτυχία και η έκρηξή του έχουν προβλεφθεί πολλές φορές, από τη δημιουργία του έως τη χρηματοπιστωτική κρίση και στη συνέχεια την κρίση του δημόσιου χρέους.

Σύμφωνα με την ΕΚΤ, η σταθερότητα και η ευημερία που επέφερε το ευρώ αποτέλεσαν δύο βασικά πλεονεκτήματα, όταν καθορίστηκαν οι συναλλαγματικές ισοτιμίες των 11 συμμετεχόντων κρατών.

Ένα δημοφιλές νόμισμα

Το κοινό νόμισμα έχει διευρυνθεί, χρησιμοποιείται από 340 εκατομμύρια Ευρωπαίους σε 19 χώρες και παρά τις όποιες επικρίσεις είναι απίστευτα δημοφιλές.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα σχετικής έρευνας του Ευρωβαρόμετρου που διεξήχθη τον Οκτώβριο του 2018, το 74% των ερωτηθέντων σε ολόκληρη τη Ευρωζώνη δήλωσαν ότι θεωρούν ότι το ευρώ θετική εξέλιξη για την Ευρώπη.

Η στήριξη ήταν η ισχυρότερη στην Ιρλανδία (85%), το Λουξεμβούργο (80%) και την Αυστρία (76%).

Διατήρηση της σταθερότητας των τιμών

Παρά την αντίληψη ότι η εισαγωγή του ευρώ προκάλεσε την αύξηση των τιμών, το ενιαίο νόμισμα πέτυχε να αποτρέψει την επιστροφή του πληθωρισμού από την επιβάρυνση της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών.

Από την 1η Ιανουαρίου 1999, ο ετήσιος πληθωρισμός ανήλθε σε 1,7% κατά μέσο όρο, ενώ είναι «χαμηλότερος από τον μέσο πληθωρισμό που παρατηρήθηκε στις χώρες τις δεκαετίες του 1970, του 1980 και του 1990, όταν δεν είχε εισαχθεί ακόμη το ευρώ», υπογράμμισε η ΕΚΤ.

«Το ευρώ ήταν μια λογική και αναγκαία συνέπεια της ενιαίας αγοράς. Διευκόλυνε τις μετακινήσεις, το εμπόριο και τις συναλλαγές εντός της Ευρωζώνης και πέραν αυτής. Μετά από 20 χρόνια, υπάρχει μια γενιά που δεν γνωρίζει άλλο εθνικό νόμισμα», δήλωσε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι.

«Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η ΕΚΤ έχει αναλάβει το καθήκον διατήρησης της σταθερότητας των τιμών. Επιπροσθέτως, συμβάλλουμε στην ευημερία των πολιτών της Ευρωζώνης, αναπτύσσοντας ασφαλή και καινοτόμα τραπεζογραμμάτια, προωθώντας ασφαλή συστήματα πληρωμών και εποπτεύοντας τις τράπεζες με στόχο τη διασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας στην Ευρωζώνη», πρόσθεσε.

Ανάγκη μεγαλύτερης σύγκλισης

Τελικά, το ευρώ οδήγησε στην οικονομική ανάπτυξη ή την εμπόδισε λόγω των κριτηρίων του Μάαστριχτ; Το εν λόγω ερώτημα αποτελεί αντικείμενο πολλών συζητήσεων και παρόλα αυτά ο τερματισμός του κινδύνου ανταγωνιστικών υποτιμήσεων συνιστά ήδη ένα αναμφισβήτητο επίτευγμα.

Η ΕΚΤ δήλωσε ότι «το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν ανά άτομο που ζει στην ΕΕ θα ήταν χαμηλότερο, αν δεν είχε πραγματοποιηθεί η ολοκλήρωση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο», υπογραμμίζοντας ότι η Ευρωζώνη βρίσκεται στη δεύτερη θέση μεταξύ των κυριότερων οικονομιών παγκοσμίως όσον αφορά το ΑΕΠ ανά άτομο.

Εντούτοις, τα κενά στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ έχουν διευρυνθεί μεταξύ των χωρών, ιδίως μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας ή Ιταλίας. Σύμφωνα με τη Eurostat, το Λουξεμβούργο κατέχει το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο στις βασικές μονάδες αγοραστικής δύναμης, με τη Γερμανία στη 6η θέση, τη Γαλλία στην 11η θέση και την Ιταλία στην 12η θέση.

Ενώ ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ανέφερε ότι το ευρώ «επέφερε ευημερία και ενίσχυσε την προστασία των πολιτών μας», ο Ιταλός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Αντόνιο Ταγιάνι, τόνισε ότι εξακολουθούν να απαιτούνται περαιτέρω προσπάθειες σύγκλισης.

«Για να μπορέσουν οι Ευρωπαίοι να επωφεληθούν πλήρως από τις θέσεις εργασίας, την ανάπτυξη και την αλληλεγγύη, θα πρέπει να ολοκληρώσουμε την Οικονομική και Νομισματική Ένωση μέσω μιας πραγματικής οικονομικής, φορολογικής και πολιτικής Ένωσης. Το γεγονός αυτό θα επιτρέψει στην Ευρώπη να προστατέψει αποτελεσματικότερα τους πολίτες της από ενδεχόμενες μελλοντικές κρίσεις», σημείωσε ο Ιταλός Ευρωβουλευτής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και ιδρυτής της Forza Italia.

Ελλιπής διάρθρωση

Αναμφίβολα, η κύρια αδυναμία του ενιαίου νομίσματος έγκειται στην ελλιπή διάρθρωσή του. Η πλειοψηφία των Ευρωπαίων ηγετών συμφωνεί ότι πρέπει να ολοκληρωθεί η Οικονομική και Νομισματική Ένωση, η οποία θα επιτευχθεί όχι μόνο με την ολοκλήρωση της Ένωσης Τραπεζών και Κεφαλαιαγοράς, αλλά και με την καθιέρωση μιας πραγματικής δημοσιονομικής αλληλεγγύης, δηλαδή ενός προϋπολογισμού της Ευρωζώνης.

Το έργο αυτό υποστηρίζεται σθεναρά από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και τον Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος έχει εξασφαλίσει εν μέρει τη στήριξη της Άνγκελα Μέρκελ. Το εγχείρημα αυτό υποστηρίζεται, εξίσου, από την Αριστερά, κυρίως από τους Γάλλους σοσιαλιστές.

Έκθεση της Γαλλίδας ευρωβουλευτού, Pervenche Berès, στηρίζει τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής λειτουργίας σταθεροποίησης των επενδύσεων (χρηματοδοτική στήριξη με τη μορφή δανείων προς τα κράτη μέλη που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, τα οποία διασφαλίζονται από τον προϋπολογισμό της ΕΕ), αλλά περιλαμβάνει και ένα στοιχείο «αντιστάθμισης της ανεργίας στις χώρες υπόκεινται σε ασύμμετρο σοκ».

Ανεπαρκές διεθνές νόμισμα

Στην ομιλία του για την Κατάσταση της Ένωσης τον Σεπτέμβριο του 2018, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δήλωσε ότι «πρέπει να κάνουμε περισσότερα, προκειμένου να επιτρέψουμε στο ενιαίο νόμισμα να διαδραματίσει πλήρη ρόλο στη διεθνή σκηνή».

Ωστόσο, η επιρροή του ευρώ στην αγορά συναλλάγματος έχει μειωθεί, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία (από το 2016) της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών.

Μόνο το 20% των διεθνών αποθεματικών σε ξένες κεντρικές τράπεζες είναι σε ευρώ, το οποίο βρίσκεται πολύ πίσω από το δολάριο (60%), ακόμη και αν κανένα άλλο νόμισμα δεν υπερβαίνει το 5%. Μετά την κρίση του δημόσιου χρέους, οι κεντρικές τράπεζες τείνουν να διαφοροποιούν τα αποθεματικά νομίσματά τους, ιδίως στις αναδυόμενες χώρες.

Στην προσπάθεια να ενισχυθεί ο διεθνής ρόλος του ευρώ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι θα υπάρξει δημόσια διαβούλευση και μια σειρά μέτρων που αποσκοπούν κυρίως στην ενθάρρυνση των φορέων σε ορισμένους στρατηγικούς τομείς, όπως στην ενέργεια, προκειμένου να ασκούν τις δραστηριότητές τους σε ευρώ.

Τέλος, η Επιτροπή θα αξιολογήσει τις απόψεις των ενδιαφερόμενων μερών για τον τρόπο με τον οποίο το ευρώ μπορεί να χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο στο εμπόριο πρώτων υλών (όπως τα γεωργικά υλικά, τα μέταλλα και τα ορυκτά), στον τομέα των μεταφορών (ναυπηγεία, κατασκευές αεροσκαφών και αμαξοστοιχιών), καθώς και στις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Από Delphine Cuny | La Tribune | Μετάφραση :  Ειρήνη Σωτηροπούλου

Γιούνκερ: Αυτή είναι η σημαντικότερη υπογραφή που έβαλα ποτέ

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ με αφορμή τη συμπλήρωση 20 ετών από τη χρήση του ευρώ εμφανίστηκε πεπεισμένος ότι η σημαντικότερη υπογραφή που έβαλε στην πολιτική του καριέρα είναι η Συνθήκη του Μάαστριχτ που οδήγησε στο ενιαίο νόμισμα.

«Το ευρώ είναι πλέον σύμβολο ενότητας, εθνικής κυριαρχίας και σταθερότητας, έχει αποφέρει ευημερία και προστασία στους πολίτες μας και πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι αυτό θα συνεχιστεί», τόνισε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Κομισιόν.

«Ως ένας από τους υπογράφοντες τη Συνθήκη του Μάαστριχτ που παραμένουν πολιτικά ενεργοί σήμερα, θυμάμαι τις σκληρές και ιστορικές διαπραγματεύσεις για τη δρομολόγηση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Πάνω απ΄ όλα, θυμάμαι τη βαθιά πεποίθηση ότι ανοίγαμε ένα νέο κεφάλαιο στην κοινή μας ιστορία. Ένα κεφάλαιο που θα διαμόρφωνε το ρόλο της Ευρώπης στον κόσμο αλλά και το μέλλον όλων των λαών της. Είκοσι χρόνια αργότερα, είμαι πεπεισμένος ότι αυτή ήταν η σημαντικότερη υπογραφή που έβαλα ποτέ» προσθέτει ο κ. Γιούνκερ.

Παράλληλα έκανε λόγο για «ιστορική στιγμή που αποτέλεσε ορόσημο για ένα ταξίδι που ξεκίνησε με γνώμονα τη φιλοδοξία εξασφάλισης σταθερότητας και ευημερίας στην Ευρώπη».

Το άρθρο 20 χρόνια ευρώ: Ένα ημιτελές success story εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.