Ο Πούτιν, εγκλωβισμένος σε έναν πόλεμο με την Ουκρανία που δεν περίμενε ότι θα διαρκέσει τέσσερα χρόνια, βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και ας διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο. Τα “ορφανά” του σε Ευρώπη και Ελλάδα πρέπει να περνούν δύσκολες ώρες, γιατί το “αφεντικό” του “ξανθού γένους”, δεν μπορεί να βάλει… πλάτη. Πιάστηκε με… κατεβασμένα χέρια στην περίπτωση της Συρίας και της Βενεζουέλας, ενώ προς τα εκεί δείχνουν τα πράγματα και στο Ιράν.

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Ο Τραμπ, σταθερά προσηλωμένος στις αξίες του προσωπικού επιχειρηματικού κέρδους, έχει ξεκινήσει να κάνει τη “βρώμικη” δουλειά, που άλλοι ούτε καν είχαν τολμήσει να σκεφτούν στο παρελθόν. “Χτυπάει στο ψαχνό” τους τελευταίους θύλακες του ISIS, διέλυσε μαζί με το Ισραήλ τη Χαμάς και τη Χεσμπολάχ, άλλαξε με ειρηνικό τρόπο το πολιτικό status quo του δικτάτορα Άσαντ στη Συρία και στην αυγή της νέας χρονιάς, είπε να τελειώσει και με τον Μαδούρο, σε μια εντυπωσιακή επιχείρηση, που ούτε ο πιο τρελός σεναριογράφος και σκηνοθέτης δεν θα μπορούσαν να συλλάβουν. Τώρα ήρθε η σειρά του Ιράν, γιατί πριν από 3-4 μήνες έγινε η… μισή δουλειά!

Μέσα σε όλο αυτό το πρωτοφανές σκηνικό, η Ευρώπη περιμένει να… κατακάτσει ο κουρνιαχτός για να δει και αυτή πώς θα οργανωθεί απέναντι στον ρωσικό κίνδυνο, ο οποίος εσχάτως έχει αναβαθμιστεί και για τις ΗΠΑ. Το ρεσάλτο των Αμερικανών κομάντος σε πλοίο στον βόρειο αρκτικό κύκλο συνιστά ηχηρό μήνυμα προς τον Πούτιν, για τον οποίο ο Τραμπ λέει ότι τον κορόιδεψε, όταν ισχυρίστηκε ψευδώς ότι ουκρανικά drones πήγαν να πλήξουν ένα από τα πολλά σπίτια που διαθέτει ως γνήσιος… δικτάτορας σε μια χώρα όπου μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

Οι ΗΠΑ τελειώνουν με τους… μικρούς “δαίμονες” του πλανήτη και θα ρίξουν το βάρος στην αντιμετώπιση του άξονα Κίνας-Ρωσίας. Ελπίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει με στρατιωτικά μέσα, αλλά με οικονομικές κινήσεις, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα μιλάμε για την αρχή του τέλους του κόσμου! Οι απίστευτες κινήσεις του Τραμπ είναι προφανές ότι έχουν μουδιάσει κυρίως το αριστερό “στρατόπεδο”, αλλά έχουν αγγίξει και το ακροδεξιό. Κομμουνιστές και ισλαμομουλάδες βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο, οπότε, αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό είναι ένα πολύ κακό νέο για τους “αγωνιστές” και όσους είναι “με τον άνθρωπο”.

Ο ιδιόρρυθμος “πλανητάρχης” κάνει επίδειξη ισχύος και δεν καταλαβαίνει τίποτα. Έχει μπροστά του άλλα τρία χρόνια και ένας θεός ξέρει τι θα δουν τα μάτια μας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσοι δεν υπηρετούν τα αμερικανικά συμφέροντα θα βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία σε μια νέα περίοδο αβεβαιότητας και κυνικότητας, το αριστερό αφήγημα πάει… περίπατο. Αυτό είναι προφανές ότι θα επηρεάσει όλες τις χώρες όπου γίνεται ανεκτή η αριστερή ασυδοσία. Προφανώς, οι εξελίξεις αυτές αφορούν και την Ελλάδα, την οποία ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει να φέρει τόσο κοντά στις ΗΠΑ. Η συμμαχία Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου είναι μια κοσμογονική και ιστορική εξέλιξη, η οποία έχει τις ευλογίες των ΗΠΑ. Όσο, για τους εγχώριους υποστηρικτές του αριστερού αφηγήματος, σε λίγο θα παρακαλούν να είναι καλά ο Πούτιν και ο Ερντογάν! Ούτε καν ο Σι Τζιπινγκ, γιατί εκπροσωπεί τη Μαοϊκή Κίνα…

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Τραμπ: Πώς ο ιδιόρρυθμος πλανητάρχης «γκρεμίζει» το αριστερό αφήγημα (και στην Ελλάδα)… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Δυστυχώς, ο «Σερίφης του Λευκού Οίκου», όσο γερνά (και μάλιστα πολύ… επικίνδυνα), τόσο περισσότερο θα βάζει σε μεγαλύτερες περιπέτειες την παγκόσμια οικονομία και τις αγορές. Ο «ιός Τραμπ» στην παρούσα φάση βρίσκεται στο… limit up της έξαρσης,  καθώς φαίνεται να πλησιάζει η ώρα της… τιμωρίας των ευρωπαϊκών προϊόντων που εξάγονται στις ΗΠΑ. Αυτό το σκηνικό έχει επαναληφθεί κάμποσες φορές κατά την τελευταία περίοδο, ωστόσο, την περασμένη Παρασκευή πυροδότησε νέες πωλήσεις στα χρηματιστήρια, πλήττοντας την επενδυτική ψυχολογία. 

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Ξέρουμε ότι ο ανθρωπος αυτός βγάζει λεφτά κάθε… δευτερόλεπτο, επηρεάζοντας είτε θετικά, είτε αρνητικά τις αγορές, καθώς κρατάει το… μαχαίρι και το… πεπόνι. Όποτε θέλει να βγάλει λεφτά ανεβάζει ή κατεβάζει τις αγορές. 

Ψυχρά, κυνικά και αδίστακτα. Το ίδιο πιστεύει και για τις γεωπολιτικές εξελίξεις, όπου οι αποφάσεις τους είναι επικίνδυνες και μάλιστα ικανές να προκαλέσουν μεγάλους τριγμούς και εντός των ΗΠΑ.

Το φιάσκο της Κωνσταντινούπολης, όπου ο Πούτιν «άδειασε» με εύσχημο τρόπο και τον ίδιο, αποτελεί την άλλη παράμετρο της συστημικής επικινδυνότητας του. Έδωσε πολύ… αέρα στον Πούτιν, υπονόμευσε την Ευρώπη, απαξίωσε τον Ζελένσκι και δεν θα αργήσει η ώρα, όπου όλα αυτά θα τα πληρώσει και ο ίδιος. 

Ενδεχομένως όχι σε προσωπικό επίπεδο, αλλά σε επίπεδο χώρας. Ήδη, ο Πούτιν το Σαββατοκύριακο έδειξε για ακόμη μία φορά πώς… εννοεί τις διαπραγματεύσεις για μια συμφωνία ειρήνης. Βομβάρδισε πόλεις στην Ουκρανία προκαλώντας τον θάνατο αμάχων. Δυστυχώς, στον πόλεμο, η… φωτιά δεν ξεχωρίζει αυτόν που πολεμά από αυτόν που είναι άμαχος.

Μια άλλη παράμετρος των παγκόσμιων εξελίξεων είναι η κλιμάκωση των πολεμικών επιχειρήσεων των Ρώσων στην Ουκρανία, σε σχέση με την πίεση που ασκείται από αυτήν στη Δύση και κυρίως στην Ευρώπη για να εξοπλιστεί ταχύτατα. 

Η Ευρώπη είναι υποχρεωμένη να θέσει σε πρώτο πλάνο την πλήρη αμυντική θωράκιση της με δαπάνες εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ για οπλικά συστήματα, από τη στιγμή που ο Τραμπ επέλεξε να διαρρήξει μια παραδοσιακή σχέση 80 ετών, μέσω της οποίας οι ΗΠΑ αποτελούσαν την προστάτιδα δύναμη της Ευρώπης. Τέτοιες ανατροπές προκαλούν συνέπειες σε δημοσιονομικό και αναπτυξιακό επίπεδο, με το μεγαλύτερο πρόβλημα να εντοπίζεται στην περίπτωση της Γερμανίας, καθώς αποτελεί τον σηματωρό της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Επιπλέον, μια Ευρώπη σε κατάσταση ύψιστου πολεμικού συναγερμού, με συνεχή αύξηση των δαπανών για την άμυνα της, αλλά και υπό απειλή από τον Τραμπ για τους δασμούς, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα υποφέρει, «εξάγοντας» την κρίση και στις ΗΠΑ. Χθες, η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν επικοινώνησε μαζί του για να ζητήσει προθεσμία έως τις 9 Ιουλίου, ώστε οι διαπραγματεύσεις να οδηγήσουν σε ένα θετικό αποτέλεσμα στο ζήτημα των δασμών. Το παζάρι θα είναι σκληρό και μένει να δούμε την τελική συμφωνία, από τη στιγμή που ο… τρελός του χωριού έχει προειδοποιήσει για δασμούς 50% στα ευρωπαϊκά προϊόντα.

Μέσα σε όλα αυτά, η νέα ισχυρή άνοδος του χρυσού αντανακλά στο έπακρο τις ανησυχίες της παγκόσμιας επενδυτικής κοινότητας. Από τότε που οι Ρώσοι εισέβαλαν στην Ουκρανία έως και σήμερα, η τιμή του πολύτιμου μετάλλου έχει εκτιναχθεί στα ύψη, γιατί οι κεντρικές τράπεζες αγοράζουν μεγάλες ποσότητες, σαν να περιμένουν το… τέλος του κόσμου! Δεν χρειάζεται να είναι όλοι… τρελοί στον πλανήτη για να έρθει η συμφορά! Αρκούν ο Τραμπ και ο Πούτιν για να τα τινάξουν όλα στον αέρα! Ας ελπίσουμε ότι το κοντινό μέλλον μας επιφυλάσσει καλύτερες μέρες και όχι σενάρια καταστροφής. Κάποιοι ξύνονται στην… γκλίτσα του τσοπάνη και καμιά φορά το δυνατό… ξύσιμο προκαλεί… γδαρσίματα και χαίνουσες πληγές!

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Πώς ο Τραμπ έχει ανεβάσει στα ύψη τον συστημικό κίνδυνο στις αγορές… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στο επίκεντρο αυτής της αναδιάταξης βρίσκεται η δασμολογική πολιτική του Τραμπ, η οποία επανέρχεται με σκληρούς όρους: δασμός 10% σε βασικά ευρωπαϊκά αγαθά, εισφορές 25% σε αυτοκίνητα και μέταλλα, και μία ανοιχτή απειλή για κλιμάκωση στο 20% εάν δεν υπάρξει πρόοδος έως τον Ιούλιο.

Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες της ΕΕ να εξομαλύνει τη σχέση, η απάντηση από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι μία: σιωπή ή… ειρωνεία.

Ο Τραμπ έχει πει ξεκάθαρα πως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι «πιο μοχθηρή και επιθετική από την Κίνα». Και αυτό δεν είναι απλώς μια προσβλητική δήλωση. Είναι το στίγμα μιας νέας εποχής στον παγκόσμιο εμπορικό χάρτη.

Διαπραγματεύσεις χωρίς νόημα: η Ευρώπη σε ρόλο κομπάρσου

Ενώ η Βρετανία γιορτάζει την πρώτη της εμπορική επιτυχία με την Ουάσινγκτον μετά την επιβολή των δασμών, και η Κίνα κλείνει μια διμερή συμφωνία για μείωση δασμών, οι Βρυξέλλες βρίσκονται ακόμη στα προκαταρκτικά στάδια συζητήσεων.

Ο Maroš Šefčovič, ο επικεφαλής διαπραγματευτής της Επιτροπής, έχει πραγματοποιήσει ήδη τρεις γύρους επαφών με Αμερικανούς αξιωματούχους –χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Οι φωτογραφίες είναι χαμογελαστές, αλλά πίσω από τις κάμερες επικρατούν αβεβαιότητα και απογοήτευση.

«Είναι σαν να εφευρίσκουν τις απαιτήσεις τους στην πορεία», λέει ανώτερος Ευρωπαίος αξιωματούχος. Κι όσο η Ουάσινγκτον φλερτάρει με την Ινδία, την Ιαπωνία και ακόμα και το Βιετνάμ, η Ευρώπη χάνει τη σειρά της.

Από «εταίρος-πρότυπο» σε «δύσκολο διαπραγματευτή»

Η ΕΕ, που επί δεκαετίες υπήρξε στρατηγικός εταίρος και βασικός εμπορικός σύμμαχος των ΗΠΑ, βλέπει πλέον τη θέση της να αποδυναμώνεται. Οι Ευρωπαίοι εμφανίζονται πρόθυμοι να παραχωρήσουν ακόμη και ρυθμιστικά οφέλη και να ενταχθούν σε κοινές προσπάθειες για τον περιορισμό της κινεζικής υπερπαραγωγής. Παρόλα αυτά, το μόνο που εισπράττουν είναι καχυποψία και περιφρόνηση.

Ακόμα και όταν η Επιτροπή ανακοίνωσε ότι ετοιμάζει αντίποινα με δασμούς ύψους 95 δισ. ευρώ σε αμερικανικά αγαθά, οι ΗΠΑ απάντησαν απαξιωτικά. Ο εμπορικός σύμβουλος του Τραμπ, Πίτερ Ναβάρο, χαρακτήρισε την ενέργεια «προκλητική» και «μη εποικοδομητική».

Το «σκληρό παζάρι» του Τραμπ και η στρατηγική υπομονής της Ευρώπης

Το μοτίβο είναι σαφές: ο Τραμπ διατηρεί τον βασικό δασμό του 10%, και μετατρέπει τους υπόλοιπους κλαδικούς δασμούς σε μοχλούς πίεσης. Το παιχνίδι δεν παίζεται πια στην παραδοσιακή βάση της αμοιβαιότητας, αλλά στον στίβο της γεωπολιτικής επιρροής και της βιομηχανικής αναδιάρθρωσης.

Ο δασμός 25% στα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα, μέταλλα και εν δυνάμει φαρμακευτικά προϊόντα, δεν είναι απλώς εμπορικός φραγμός – είναι στρατηγική επιλογή με στόχο την αναγέννηση της αμερικανικής βιομηχανίας.

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έχει διαμηνύσει ότι δεν πρόκειται να υπάρξει νέα συνάντηση κορυφής, εάν δεν παρουσιαστεί από τις ΗΠΑ ένα συγκεκριμένο και σοβαρό πακέτο προτάσεων. Αντί να αντιδρά σπασμωδικά, η Επιτροπή επιλέγει –προς το παρόν– τη λεγόμενη «στρατηγική υπομονή».

Το τέλος του μεταπολεμικού status quo;

Η διατλαντική εμπορική σχέση, αξίας 1,6 τρισεκατομμυρίων ευρώ, δοκιμάζεται όσο ποτέ. Η επιλογή του Τραμπ να αγνοήσει το ευρωπαϊκό μπλοκ δεν είναι μόνο εμπορική στρατηγική –είναι σαφής ένδειξη του πώς βλέπει τον νέο κόσμο: κατακερματισμένο, γεμάτο διμερείς συναλλαγές, χωρίς ενιαία στρατόπεδα.

Οι Ευρωπαίοι το καταλαβαίνουν αυτό και προσπαθούν να προετοιμαστούν. Όπως λέει αξιωματούχος της Επιτροπής, «κανένας άλλος εταίρος των ΗΠΑ δεν έχει καταθέσει τόσο ξεκάθαρες θέσεις όσο εμείς». Κι αυτό, θεωρούν στις Βρυξέλλες, θα μετρήσει – όταν και αν η Ουάσινγκτον αποφασίσει ότι η ΕΕ αξίζει να επιστρέψει στο τραπέζι. Μέχρι τότε, όμως, η Ευρώπη παραμένει… στο τέλος της ουράς.

Η εποχή των βεβαιοτήτων έχει τελειώσει. Η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να διαχειριστεί την πιο ψυχρή περίοδο των σχέσεών της με τις Ηνωμένες Πολιτείες εδώ και δεκαετίες. Και το μεγάλο ερώτημα είναι: θα περιμένει παθητικά να κληθεί ξανά στο τραπέζι ή θα αναζητήσει εναλλακτικές γεωπολιτικές ισορροπίες;

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Politico: Ο Τραμπ αλλάζει το παιχνίδι στο παγκόσμιο εμπόριο και αφήνει την Ευρώπη πίσω εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το «μαστίγωμα» της Ευρώπης από τον αντιπρόεδρο του J D Vance και το παράλληλο «χάιδεμα αυτιών» του Πούτιν και της Ρωσίας από τον ίδιο, τον πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Ουκρανό πρόεδρο Β.Ζελένσκι θα έπρεπε να τον είχαν προβληματίσει.

Κατά συνέπεια θα χρειαζόταν να προετοιμαστεί καλύτερα πηγαίνοντας στο Λευκό Οίκο για να συναντήσει τον Αμερικάνο πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Παράλληλα όμως, από καιρό τώρα, καλό θα ήταν να είχε μελετήσει λίγο και την προσωπικότητά του συνομιλητή του.

Είναι πλέον κατάδηλο ότι πολλά γεγονότα, τον τελευταίο καιρό, έχουν προκαλέσει αμφιβολίες για τη δέσμευση της Αμερικής να υπερασπιστεί το ΝΑΤΟ, τη Δύση και την Ευρώπη, ανεξαρτήτως συνθηκών. Ένας φόβος είναι ότι οι αμερικανικές δυνάμεις μπορεί να μειωθούν ή να αποσυρθούν, αφήνοντας, για παράδειγμα την Ανατολική Ευρώπη εκτεθειμένη. Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι προτεραιότητες των ΗΠΑ βρίσκονται στην Ασία. Το πρόβλημα είναι ότι αν η Ευρώπη δεχθεί επίθεση από τη Ρωσία και ζητήσει την αμερικανική βοήθεια, το πρώτο και βαθύτερο μέλημα του κ. Τραμπ θα είναι να ρωτήσει τι θα κερδίσει ο ίδιος από αυτό.

Και βέβαια, αυτό που θα κερδίσει, θα πρέπει να «πουληθεί» καταλλήλως και σε κάποια εκατομμύρια Αμερικανούς, που ψήφισαν τον σημερινό πρόεδρο. Συνεπώς, για έναν γκουρού των deals, η ετοιμότητα του για παραχωρήσεις, είναι ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα της Ευρώπης σήμερα. Ας μην ξεχνάμε ότι η αποτελεσματικότητα του ΝΑΤΟ, εξαρτάται από την ικανότητα  του στην αποτροπή κινδύνων και στη βεβαιότητα, ότι αν ένα μέλος του δεχτεί επίθεση, τα υπόλοιπα θα σπεύσουν σε βοήθεια. Η όποια αμφιβολία στο θέμα αυτό, είναι διαβρωτική της συμμαχίας και αφήνει την Ευρώπη επικίνδυνα εκτεθειμένη.

Στο επίπεδο αυτό έτσι, η όλη κατάσταση προσλαμβάνει νέα γεωπολιτικά χαρακτηριστικά, τα οποία για τον Ντόναλντ Τραμπ έχουν  συγκεκριμένα πλεονεκτήματα.

Στις δύο δεκαετίες που ακολούθησαν το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η παγκοσμιοποίηση κέρδισε έδαφος έναντι του εθνικισμού. Ταυτόχρονα, η άνοδος ολοένα και πιο περίπλοκων συστημάτων και δικτύων – θεσμικών, οικονομικών και τεχνολογικών – επισκίασε τον ρόλο του ατόμου στην πολιτική. Αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 2010, άρχισε μια βαθιά αλλαγή.

Μαθαίνοντας να αξιοποιεί τα εργαλεία αυτού του αιώνα, μια ομάδα χαρισματικών ηγετικών  μορφών αναβίωσε τα αρχέτυπα του προηγούμενου αιώνα: τον ισχυρό ηγέτη, το μεγάλο έθνος, τον «περήφανο πολιτισμό».

Η αλλαγή ξεκίνησε αναμφισβήτητα στη Ρωσία. Το 2012, ο Βλαντιμίρ Πούτιν τελείωσε ένα σύντομο πείραμα κατά το  οποίο εγκατέλειψε την προεδρία και πέρασε τέσσερα χρόνια ως πρωθυπουργός ενώ ένας συμμορφούμενος σύμμαχος του υπηρέτησε ως πρόεδρος. Ο Πούτιν επέστρεψε στην κορυφαία θέση και εδραίωσε την εξουσία του, συντρίβοντας κάθε αντιπολίτευση και αφιερώνοντας τον εαυτό του στην ανοικοδόμηση «του ρωσικού κόσμου», αποκαθιστώντας το καθεστώς της μεγάλης δύναμης που είχε εξατμιστεί με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Δύο χρόνια αργότερα, ο Xi Jingping έφτασε στην κορυφή στην Κίνα. Οι στόχοι του ήταν  ίδιοι με αυτούς του Πούτιν,  αλλά πολύ μεγαλύτεροι σε κλίμακα. Η Κίνα ως γνωστόν έχει μεγάλες φιλοδοξίες και περισσότερες δυνατότητες από τη Ρωσία. Το 2014, ο Ναρέντρα Μόντι, ένας άνθρωπος με τεράστιες φιλοδοξίες για την Ινδία, ολοκλήρωσε τη μακρά πολιτική του άνοδο στο γραφείο του πρωθυπουργού και καθιέρωσε τον ινδουιστικό εθνικισμό ως την κυρίαρχη ιδεολογία της χώρας του. Την ίδια χρονιά, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος είχε περάσει λίγο περισσότερο από μια δεκαετία ως σκληροτράχηλος πρωθυπουργός της Τουρκίας, έγινε πρόεδρός της. «Εν συντομία, ο Ερντογάν μετέτρεψε το φατριακό δημοκρατικό σύνολο  της χώρας του σε ένα αυταρχικό μονοπρόσωπο σόου», αναφέρει η επιθεώρηση «Φόρεϊν Αφαίρς».

«Ίσως η πιο σημαντική στιγμή σε αυτή την εξέλιξη συνέβη το 2016, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών. Υποσχέθηκε να “κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά” και να βάλει “την Αμερική πρώτα” – συνθήματα που αιχμαλώτιζαν ένα λαϊκίστικο, εθνικιστικό,  πνεύμα που διαπερνούσε μέσα και έξω από τη Δύση, ακόμη και όταν η φιλελεύθερη διεθνής τάξη υπό τις ΗΠΑ επικρατούσε  και μεγάλωνε. Ο Τραμπ δεν ακολουθούσε αυτό το τότε παγκόσμιο κύμα. Το  όραμά του για τον ρόλο των ΗΠΑ στον κόσμο αντλήθηκε από ειδικές αμερικανικές πηγές και λιγότερο από το αρχικό κίνημα America First που κορυφώθηκε τη δεκαετία του 1930, με αφορμή την κρίση της εποχής, Επίσης, οι θέσεις του δεν υπαγορεύονταν από τον δεξιό αντικομουνισμό της δεκαετίας του 1950», γράφει ο ιστορικός Michael Kinmage, πρώην ανώτατο στέλεχος του State Department.

Μέσα σε αυτό το νέο γεωπολιτικό περιβάλλον, ένα θέμα που έρχεται ορμητικά στο προσκήνιο, είναι αυτό της γεωπολιτικής ισχύος, όχι όμως όπως αυτή ήταν αντιληπτή στο πρόσφατο παρελθόν. Οι Πούτιν, Τραμπ, Μόντι, και Χι Ζιπίνγκ, δεν ενδιαφέρονται για την παγκοσμιοποίηση του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας. Όπως όλοι βλέπουμε και βιώνουμε, η Ορθόδοξη Ρωσία βρίσκεται σε πόλεμο με την Ορθόδοξη Ουκρανία, όχι με τη μουσουλμανική Τουρκία. Ο Τραμπ παρουσιάστηκε στη συνέλευση του GOP του 2020 ως «ο σωματοφύλακας του δυτικού κόσμου». Η ηγεσία του Κρεμλίνου έχει αναπτύξει την έννοια της Ρωσίας ως «κράτος-πολιτισμού», χρησιμοποιώντας τον όρο για να δικαιολογήσει τις προσπάθειές της να κυριαρχήσει στη Λευκορωσία και να υποτάξει την Ουκρανία. Στη Σύνοδο Κορυφής για τη Δημοκρατία του 2024, ο Ινδός Μόντι χαρακτήρισε τη δημοκρατία ως «τον ζωτικό παράγοντα του ινδικού πολιτισμού». Σε μια ομιλία του το 2020, ο Ερντογάν δήλωσε ότι «ο πολιτισμός μας είναι πολιτισμός κατάκτησης». Σε μια ομιλία του 2023 στην Κεντρική Επιτροπή του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ο Κινέζος ηγέτης Χι Ζινπινγκ εξήρε τις αρετές ενός εθνικού ερευνητικού προγράμματος για την προέλευση του κινεζικού πολιτισμού, τον οποίο ονόμασε «τον μόνο μεγάλο, αδιάκοπο πολιτισμό που συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε κρατική μορφή».

Στα επόμενα χρόνια το είδος της τάξης που θα ακολουθήσουν αυτοί οι ηγέτες θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη δεύτερη θητεία του Τραμπ.

Με τον σημερινό Αμερικανό πρόεδρο στην εξουσία, ο κόσμος οδεύει προς νέο διεθνές σύστημα, χωρίς συμφωνημένο σύνολο κανόνων. Στο πλαίσιο αυτό, ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για την ενδυνάμωση της Δύσης, η οποία έχει ήδη υποχωρήσει, αλλά για την ισχύ της Αμερικής. Η Ευρώπη περισσότερο ενοχλεί τα σχέδιά του, παρά τα στηρίζει.

Αν κρίνουμε από τη συμπεριφορά του απέναντι στον Ζελένσκι, η περίπτωση της Ουκρανίας θα παίξει κορυφαίο ρόλο στις περί εξωτερικής πολιτικής αποφάσεις της διοίκησης Τραμπ. Μέσω της διαπραγμάτευσης για μια μη βιαστική ειρήνη και για ανταλλάγματα, η Ουάσιγκτον θα   βοηθούσε την Ουκρανία να καθορίσει τους κανόνες εμπλοκής με τη Ρωσία και μέσω αυτών των κανόνων, ο  πόλεμος θα μπορούσε σταδιακά να ελαχιστοποιηθεί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν τότε να διαχωρίσουν τις σχέσεις τους με τη Ρωσία, όπως έγινε με τη Σοβιετική Ένωση καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, συμφωνώντας να διαφωνήσουν για την Ουκρανία, αναζητώντας όμως πιθανά σημεία συμφωνίας για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, τον έλεγχο των εξοπλισμών, την κλιματική αλλαγή, τις πανδημίες, την αντιτρομοκρατία, την Αρκτική και την εξερεύνηση του διαστήματος. Ο διαχωρισμός της σύγκρουσης με τη Ρωσία θα εξυπηρετούσε ένα βασικό συμφέρον των ΗΠΑ, που είναι αγαπητό στον Τραμπ: την αποτροπή μιας πυρηνικής σύγκρουσης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας.

Το μεγάλο στοίχημα για τον Τραμπ, είναι να προσφέρει ενδείξεις ότι «διαλύει” την Ατλαντική Συμμαχία, ώστε να γίνει περιττή η συνεργασία των χωρών BRICS και να χωρίσουν τα τσανάκια τους Κίνα και Ρωσία. Το κατά πόσο όμως αυτό είναι εφικτό, αποτελεί άλλη ιστορία, στην οποίαν και θα επανέλθουμε.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Ποιον κόσμο θέλει ο Τραμπ;… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος αρέσκεται να προκαλεί αναστάτωση και θέλει να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, θέτοντας ως στόχο στο τέλος της ημέρας, το κλείσιμο του… deal!

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Οι Ευρωπαίοι αιφνιδιάστηκαν από την πρωτοβουλία του να συζητήσει με τον Πούτιν και να τα… βρουν μεταξύ τους για την Ουκρανία. Αυτό που έχει στο μυαλό του ως ιδέα και όχι ως σχέδιο, είναι να καλέσει τον Ζελένσκι και να του πει να ξεχάσει τα εδάφη που έχασε στα πεδία των μαχών από τον Πούτιν, ενώ για τη… διαμεσολάβηση του αυτή θα πρέπει να πάρει κάτι από τις σπάνιες γαίες που διαθέτει η Ουκρανία! Τόσο απλά και τόσο κυνικά!

Στη συνέχεια, θα στείλει τον λογαριασμό για τη στήριξη της Ουκρανίας στους Ευρωπαίους, οι οποίοι δεν έχουν λεφτά για τέτοια ανοίγματα! Και τι ανοίγματα! Μόνο… 3,1 δισεκατομμύρια δολάρια ή κάτι λιγότερο από 3 δισ. ευρώ! Τόσο απλό είναι το… παίγνιο της διπλωματίας του εκβιασμού και των deals για τον τύπο, ο οποίος σε λίγο καιρό θα αμφισβητήσει ακόμη και την ανατολή του ηλίου! Πουλάει τρέλα, ρίχνει ιδέες και πιστεύει παραδείγματος χάρη, ότι θα φύγουν 2 εκατ. Παλαιστίνιοι για να εγκατασταθούν σε άλλες χώρες, ώστε να κάνουν… ζωάρα! Το ότι οι χώρες αυτές δεν το… γνωρίζουν ή ότι δεν δέχονται, δεν τον απασχολεί. Παιχνίδι να γίνεται…

Ο Τραμπ πιστεύει ότι ο Πούτιν έχει… μπέσα για να υπογράψει μια συμφωνία ειρήνευσης με την Ουκρανία, ενδεχομένως με την option ότι δεν θα επιτεθεί σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Βρήκες και άνθρωπο δηλαδή! Το θέμα της Ουκρανίας είναι μείζον για την Ευρώπη, όπως και το θέμα της Μέσης Ανατολής, όπου ο Τραμπ πιστεύει ότι θα φύγουν… ησύχως 2 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι προς άλλες χώρες, για να μετατρέψει τη Γάζα σε Ριβιέρα!

Ο… 47ος  όταν δεν ασχολείται με το Ουκρανικό και τους Παλαιστινίους υπογράφει διατάγματα για την επιβολή δασμών σε όποια χώρα έχει διαφορετική σημαία από την Αστερόεσσα! Αυτό έκανε και χθες, προφανώς τσατισμένος γιατί οι Ευρωπαίοι τον προειδοποίησαν ότι είναι… κομμάτι δύσκολο να αποφασίσει με τον Πούτιν για την Ουκρανία, χωρίς να τους ρωτήσει.

Η Ευρώπη καλείται να αντιδράσει δυναμικά πριν υπάρξουν τετελεσμένα

Οι Ευρωπαίοι δείχνουν ότι αυτή τη φορά είναι πιο αποφασισμένοι για να προχωρήσουν γρήγορα στην επιβολή αντίμετρων προς τις ΗΠΑ του Τραμπ.

Σημείο κλειδί είναι αναμφίβολα το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών, καθώς μια νίκη των Χριστιανοδημοκρατών θα ανοίξει τον δρόμο για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνασπισμού υπό τον Μερτς, ο οποίος είναι αποφασισμένος να σώσει την τιμή της Ευρώπης, μαζί με τους υπολοίπους. Πάντως, η εκκρεμότητα των γερμανικών εκλογών είναι ένας επιπλέον ένας λόγος για να… αλωνίζει ο Τραμπ και να κάνει το δικό του παιχνίδι!

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο τύπος αποτελεί πλέον ασύμμετρη απειλή για την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο. Η Ευρώπη έχει την υποχρέωση να οργανωθεί πολύ γρήγορα και να απαντήσει στις προκλήσεις του. Και βέβαια, αυτό δεν ισχύει μόνο γι αυτόν, αλλά και για τον βασικό εχθρό Πούτιν, καθώς και το… κατοικίδιο του, τον Μεντβέντεφ, ο οποίος χαρακτήρισε τη Γηραιά Ήπειρο “ψυχρή γεροντοκόρη”, η οποία… εξοργίστηκε από τον αιφνιδιασμό του Τραμπ να συνομιλήσει τηλεφωνικά με τον Πούτιν. Μάλιστα, ο… Dimitrakis πρόβλεψε ότι η Ευρώπη τελείωσε!

Η ανάγκη για μια ισχυρή γερμανική κυβέρνηση υπό τον Μερτς, η οποία θα ισχυροποιήσει τον Γερμανογαλλικό άξονα, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει οργανωμένη αντίδραση απέναντι στις ΗΠΑ του Τραμπ και τη Ρωσία του παρανοϊκού και τυχοδιώκτη Πούτιν. Ξέρουμε ότι έχουμε μπλέξει με την “αγέλη των δημοκρατικών δικτατόρων”, τύπου Τραμπ, Πούτιν, Ερντογάν και λοιπών. Αν κάποιοι νομίζουν ότι από αυτές τις ανατροπές κινδυνεύει μόνο η Ευρώπη, ας αλλάξουν πλευρό. Κινδυνεύει ολόκληρος ο κόσμος…

Η προετοιμασία για δυναμικά ανοίγματα της Γηραιάς Ηπείρου προς την Κίνα, την Ινδία, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θα μπορούσαν να αποτελέσουν τα απαραίτητα αντίβαρα για να αντιμετωπιστεί η έκτακτη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Γιατί οι έκτακτες καταστάσεις απαιτούν έκτακτες αποφάσεις, καθώς αυτή τη στιγμή διακυβεύονται υψίστης σημασίας συμφέροντα για το… σπίτι μας, μετά από 80 χρόνια στενής σχέσης με τις ΗΠΑ!  

Η Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει “σάντουιτς” ανάμεσα στον Τραμπ και τον Πούτιν, αλλά ούτε και πρέπει να πληρώσει τον λογαριασμό δύο τρελών, οι οποίοι οδηγούν τον κόσμο σε… ηφαιστειακές καταστάσεις. Ο καιρός θα δείξει τι θα επιβεβαιωθεί και τι θα διαψευστεί…

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Οι εκβιασμοί του Τραμπ στην Ευρώπη και η βίαιη αφύπνιση της Γηραιάς Ηπείρου… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Χθες, αργά το βράδυ ώρα Ελλάδος, ο Τραμπ δήλωσε μέσα από το προεδρικό αεροσκάφος ότι σήμερα θα ανακοινώσει την επιβολή δασμών 25% στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου για όλες τις χώρες του πλανήτη! 

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Από μόνο του αυτό το στοιχείο, δεν συνιστά απλά μια ανατροπή για την παγκόσμια βιομηχανία, αλλά μάλλον πρέπει να θεωρούμε μετά βεβαιότητος σίγουρο, ότι οι ΗΠΑ θα έχουν το μεγαλύτερο πρόβλημα από την εφαρμογή τέτοιων μέτρων.

Οι γεωπολιτικές ακροβασίες για τη Ριβιέρα της Γάζας, τον εκβιασμό για να προσαρτήσουν οι ΗΠΑ τον Καναδά, αλλά και την… ειρήνη που θέλει ο Πούτιν στην Ουκρανία, αρκεί να ικανοποιηθούν όλες οι απαιτήσεις του, δείχνουν ότι ο Τραμπ έχει μπερδέψει τις “μπίζνες” με τις… χήνες! Πιστεύει ότι συζητά με κάποιον βασικό μέτοχο για να κλείσει… deal και να αγοράσει μια… χώρα! Αυτό είναι που ανησυχεί περισσότερο τους επενδυτές κυρίως στις ΗΠΑ, αλλά και στον υπόλοιπο πλανήτη.

Ο Τραμπ κέρδισε τις Εκλογές, καθώς κατάφερε να πείσει περίπου 1.150.000 ψηφοφόρους να ψηφίσουν τον ίδιο και να μην ψηφίσουν τους Δημοκρατικούς. Γι αυτό και βγήκε πανηγυρικά πρώτος με διαφορά 2,3 εκατ. ψήφων, αν και στις ΗΠΑ το πιο σημαντικό για ένα κόμμα δεν είναι μόνο η πρωτιά σε ψήφους, αλλά κυρίως η πρωτιά στις πολιτείες που βγάζουν τους περισσότερους εκλέκτορες.

Οι ΗΠΑ δεν είναι η κλασική οικονομία που στηρίζεται στον βιομηχανικό τομέα της, έτσι όπως τουλάχιστον την ξέραμε μέχρι πριν μερικές δεκαετίες. Η εικόνα αποβιομηχάνισης πολλών περιοχών που ήταν οι κορωνίδες της αμερικανικής βιομηχανίας (Μίσιγκαν, Ντιτρόιτ) είναι δύσκολο να αλλάξει. Θα περάσουν πολλά χρόνια, όσα δισεκατομμύρια και να διαθέσει ο Τραμπ, αν και δύσκολα οι οικονομίες γυρίζουν στα παλιά. Οι καιροί άλλαξαν και αυτά που θεωρούσαμε ως δεδομένα πριν από δεκαετίες, σήμερα αποτελούν ζητούμενα.

Οι ΗΠΑ αποτελούν πλέον μια οικονομία υπηρεσιών με έμφαση στα χρηματοοικονομικά και την τεχνολογία. Άρα, οι δασμοί θα κάνουν μεγαλύτερη ζημιά στην ίδια την Αμερική, “φορτώνοντας” τους πολίτες με επιπλέον “φόρους”, μέσα σε συνθήκες ακρίβειας. Επιπλέον, δεν πρέπει να έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ δεν θα μείνει χωρίς απάντηση. Η Ευρώπη, η Κίνα, ο Καναδάς και πολλές άλλες χώρες, δεν θα μείνουν θεατές των εξελίξεων και μάλλον τα αντίμετρα που θα ανακοινώσουν θα “τσούξουν” πάρα πολύ τους Αμερικανούς. 

Ίσως, ο Τραμπ να δρομολογεί την επιστροφή στο κλασσικό αμερικανικό βιομηχανικό μοντέλο, επειδή πιθανολογεί ότι θα σκάσει η “φούσκα” της τεχνολογίας και κυρίως της Τεχνητής Νοημοσύνης. Άλλωστε, η κινεζική ανακάλυψη από την DeepSeek έστειλε το πρώτο… μήνυμα πριν 20 μέρες στη Wall Street και στον δείκτη Nasdaq. 

Αναπόφευκτα, θα υπάρξει και συνέχεια. Και αν ξεκινήσει το… πανηγύρι από την τεχνολογία θα πάρει η… μπάλα τους πάντες και γι αυτό οι αναλυτές θεωρούν ότι οι αγορές θα θυμίζουν… Σαντορίνη!

Ο Τραμπ χωρίς να λάβει καν υπόψιν τις παγκόσμιες παραμέτρους, λόγω του έντονου ναρκισσισμού του και της διχασμένης προσωπικότητας του, ξεκίνησε πόλεμο με τους υπόλοιπους μεγάλους “παίκτες” της παγκόσμιας οικονομίας. Νομίζει ότι θα κερδίσει, αλλά η επιβολή δασμών είναι η πλέον… σίγουρη μέθοδος φορολόγησης των πολιτών. 

Η παραγωγική βάση της χώρας του δεν πρόκειται να ανακάμψει πριν περάσουν πολλά χρόνια και αφού προηγηθεί ένα πολύ βαρύ τίμημα. Μακάρι να βγούμε ψεύτες, γιατί μας ενδιαφέρει να πάει καλά η παγκόσμια οικονομία και να μην μπλέξουμε σε κρίσεις. Το γνωστό τραμπικό σλόγκαν “Make America Great Again” (MAGA) ίσως να μην αργήσει να μετονομαστεί σε… “ΜΑΡΑ”, που μεταφράζεται σε Make America Pitiful Again (Κάνε την Αμερική ελεεινή ξανά)! 

Ο Τραμπ έχει… βεβαρημένο παρελθόν από την περίοδο 2016-2020 και όλοι γνωρίζουμε πώς έφυγε και πόσο προσβλητική ήταν η εικόνα για τις ΗΠΑ από την έφοδο στο Καπιτώλιο στις αρχές Ιανουαρίου του 2021. Η μεγαλύτερη σύγχρονη ντροπή για την υπερδύναμη…

Με βάση τα παραπάνω, φαίνεται ότι τα επενδυτικά χαρτοφυλάκια κανονίζουν την πορεία τους για να μην πιαστούν… κορόιδα. Σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές, δεν θα αργήσει η στιγμή όπου δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων δολαρίων θα αναζητήσουν “καταφύγιο” σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπως για παράδειγμα την Ιαπωνία και την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Όσοι νομίζουν ότι οι αμερικανικοί κολοσσοί με το ενεργητικό των δεκάδων τρισεκατομμυρίων δολαρίων θα μείνουν με… σταυρωμένα χέρια να βλέπουν τις ανοησίες του… 47ου, καλύτερα να αναθεωρήσουν.

Σύμφωνα με τα… πρόδρομα μηνύματα των τελευταίων 24ώρων και εβδομάδων, ο Τραμπ με τον Μασκ αποτελούν αυτή τη στιγμή ασύμμετρες απειλές για το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Η… τρέλα και η ματαιοδοξία αυτών των πλούσιων τύπων που μπέρδεψαν την πολιτική με τα deals και τη διπλωματία με το… real estate, δυστυχώς εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους. Δύσκολα θα αποφύγουμε μια παγκόσμια βύθιση των αγορών, η οποία θα συμπαρασύρει και την πραγματική οικονομία. 

Με τις επιλογές του Τραμπ, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα χάσει ολόκληρος ο πλανήτης, ο οποίος θα μπει σε μεγάλες περιπέτειες. Άλλωστε, αυτό μας δείχνει μέχρι στιγμή η… εκτυφλωτική λάμψη του χρυσού!

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Γιατί το δόγμα «MAGA» του Τραμπ μπορεί να εξελιχθεί σε… «ΜΑΡΑ»… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ δείχνει να σφραγίζει μια νέα εποχή ενός «μη-συνεργατικού παιγνίου» στο πεδίο της διεθνούς οικονομίας. Κορωνίδα του παιγνίου αυτού η επιβολή δασμών, με σκοπό την εξάλειψη του ελλείμματος στο αμερικανικό εξωτερικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (ΙΤΣ), έλλειμμα το οποίο θεωρείται ότι αφαιρεί ευημερία. Ωστόσο, αυτή η νεο-μερκαντιλιστική εκδοχή της διεθνούς οικονομίας την οποία φαίνεται να υιοθετεί ο αμερικανός πρόεδρος δεν μπορεί να αποδώσει, εν τέλει, αυτά που υπόσχεται.

Εάν οι ΗΠΑ επιβάλουν δασμούς στα εισαγόμενα αγαθά, τότε είναι πολύ πιθανό οι υπόλοιπες χώρες να ανταπαντήσουν με τον ίδιο τρόπο. Στο τέλος θα έχουμε το ίδιο περίπου αμερικανικό έλλειμμα αλλά αυτή τη φορά με υψηλότερες τιμές. Αλλά ακόμη κι αν κάποιες από αυτές δεν προχωρήσουν στην επιβολή δασμών ως αντίπραξη, η ανατίμηση του δολαρίου θα επιφέρει, σε δεύτερο χρόνο είναι αλήθεια, μείωση των – ακριβότερων – αμερικανικών εξαγωγών και αύξηση των – φθηνότερων – εισαγωγών.

Επισημαίνουμε ότι και στην περίπτωση αυτή έχουμε υψηλότερες τιμές λόγων των δασμών. Στην πραγματικότητα, το κλείσιμο της ψαλίδας του ΙΤΣ δεν διατάσσεται καθώς καθορίζεται από την αποδοτική ανισορροπία μεταξύ εθνικών αποταμιεύσεων και επενδύσεων. Αποδοτική γιατί οι ΗΠΑ αποτελούν παραδοσιακά χώρο προσέλκυσης διεθνών επιχειρηματικών κεφαλαίων λόγω υψηλής αποδοτικότητας με αποτέλεσμα το σύνολο των επενδύσεων να υπερβαίνει τις εθνικές αποταμιεύσεις.

Το έλλειμμα αυτό των εθνικών αποταμιεύσεων είναι η άλλη πλευρά του ελλείμματος στο ΙΤΣ. Στη βιβλιογραφία μάλιστα επισημαίνεται αυτό ως μόνιμος παράγοντας που οδηγεί το δολάριο σε ανατίμηση διαχρονικώς. Το έλλειμμα στο ΙΤΣ είναι πράγματι επικίνδυνο στον βαθμό που τροφοδοτείται από ένα δημοσιονομικό έλλειμμα, περίπτωση στην οποία πάντως εντάσσονται οι ΗΠΑ. Σε κάθε περίπτωση, καθώς αυτό το μη-συνεργατικό παίγνιο θα οδηγήσει μακροχρονίως τις οικονομίες σε χαμηλότερους ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης, δεν πρόκειται να βοηθήσει ούτε τα ταμεία του κράτους. Βέβαια, στην πολιτική αγορά σημασία δεν έχει τόσο το μακροχρόνιο αλλά η στενή εκλογική περίοδος. Οι ΗΠΑ έχουν εκλογές για θέσεις στη Βουλή και στη Γερουσία σε λιγότερο από δύο έτη.

Η απορρύθμιση που υπόσχεται ο αμερικανός πρόεδρος, η διατήρηση στο 21% και ίσως η περαιτέρω μείωση των φορολογικών συντελεστών των επιχειρήσεων, οι απολύσεις στον δημόσιο τομέα κ.τ.λ., πιθανόν να δώσουν στην αρχή μια ισχυρότερη ώθηση στην ανάπτυξη, υπερθερμαίνοντας όμως την αμερικανική οικονομία, η οποία έχει παραδοθεί στον νέο πρόεδρο σε κατάσταση πλήρους απασχόλησης και σημαντικά χαμηλότερου πληθωρισμού.

Με άλλα λόγια, όλα τα παραπάνω θα επιταχύνουν βραχυχρονίως πράγματι το «αυτοκίνητο της οικονομίας», πέρα όμως από τις δυνατότητές του (potential growth) με αποτέλεσμα την υπερθέρμανση (πληθωρισμός). Ολα θα καταλήξουν λοιπόν στον κεντρικό τραπεζίτη και το διοικητικό συμβούλιο της Fed. Οι αναμενόμενες αποφάσεις της Fed για την καταπολέμηση του πληθωρισμού μπορεί να μην αρέσουν. Προσώρας, η πορεία του Τζερόμ Πάουελ δείχνει ότι θα αντισταθεί σε οποιεσδήποτε πιέσεις, όμως η θητεία του λήγει το 2026. Ενας πειθήνιος στην πολιτική, ένας τραμπικός πολιτικός ή και ένας επιχειρηματίας… στη θέση αυτή θα μπορούσαν να τινάξουν στον αέρα κάτι που κατακτήθηκε με πολύ κόπο, σε πολλές δεκαετίες: την αξιοπιστία.

*Ο κ. Θεόδωρος Πελαγίδης είναι καθηγητής Οικονομικής Ανάλυσης στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος,
πρ. υπηρ. υπουργός Οικονομικών.

Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (ΟΤ) – ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, ot.gr

Το άρθρο Η Fed και τα trumponomics… Του Θεόδωρου Πελαγίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Είναι προσωπικότητες που θα αναλάβουν θέσεις στην κυβέρνηση που θα σχηματίσει ή στις υπηρεσίες του στον Λευκό Οίκο.

Οι 20 συνεργάτες που επέλεξε ο Τραμπ

Μάρκο Ρούμπιο, γερουσιαστής που εκλέγεται στη Φλόριντα: υπουργός Εξωτερικών.

Ματς Γκετς, βουλευτής που εκλέγεται στη Φλόριντα: υπουργός Δικαιοσύνης. Θα τον πλαισιώσουν οι Τοντ Μπλαντς και Εμίλ Μπόουβ, δικηγόροι του κ. Τραμπ, που ονομάστηκαν υφυπουργοί Δικαιοσύνης.

Πιτ Χέγκσεθ, πρώην ταγματάρχης πεζικού, παρουσιαστής του Fox News: υπουργός Άμυνας.

Ίλον Μασκ και Βίβεκ Ραμασουάμι, επιχειρηματίες: επικεφαλής στο υπό ίδρυση «υπουργείο Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας».

Ρόμπερτ Φ. Κένεντι ο νεότερος, αντιεμβολιαστής, δικηγόρος ειδικευμένος σε περιβαλλοντικά ζητήματα: υπουργός Υγείας.

Μάικ Γουόλτς, βουλευτής που εκλέγεται στη Φλόριντα: σύμβουλος εθνικής ασφαλείας της προεδρίας.

Τάλσι Γκάμπαρντ, πρώην βουλεύτρια των Δημοκρατικών: συντονίστρια («διευθύντρια», DNI) των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ.

Τζον Ράτκλιφ, πρώην DNI: διευθυντής της CIA.

Κρίστι Νόεμ, κυβερνήτρια της Νότιας Ντακότας: υπουργός Εσωτερικής Ασφαλείας.

Τομ Χόμαν, πρώην διευθυντής της υπηρεσίας αστυνόμευσης των συνόρων (ICE): «τσάρος των συνόρων», αρμόδιος κυρίως για την πολιτική απελάσεων.

Νταγκ Μπέργκουμ, κυβερνήτης της Βόρειας Ντακότας: υπουργός Εσωτερικών (αρμόδιος ιδίως για τη διαχείριση των εθνικών πάρκων) και επικεφαλής του υπό ίδρυση «Εθνικού Συμβουλίου Ενέργειας» του Λευκού Οίκου.

Νταγκ Κόλινς, πρώην βουλευτής που εκλεγόταν στην Τζόρτζια: υπουργός Βετεράνων.

Κρις Ράιτ, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Liberty Energy, αρνητής της κλιματικής αλλαγής: υπουργός Ενέργειας.

Λι Ζέλντιν, άλλοτε βουλευτής που εκλεγόταν στη Νέα Υόρκη: διευθυντής της υπηρεσίας προστασίας του περιβάλλοντος (EPA).

Σούζι Γουάιλς, υπεύθυνη της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ: γενική διευθύντρια («προσωπάρχισσα») του Λευκού Οίκου.

Στίβεν Μίλερ, σύμβουλος του Ντόναλντ Τραμπ: βοηθός γενικός διευθυντής της προεδρίας.

Στίβεν Τσανγκ, διευθυντής επικοινωνίας της εκστρατείας Τραμπ: διευθυντής επικοινωνίας της προεδρίας.

Κάρολαϊν Λέβιτ, εκπρόσωπος της εκστρατείας Τραμπ: εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου.

Ελίζ Στεφάνικ, βουλεύτρια που εκλέγεται στη Νέα Υόρκη: πρεσβεύτρια της χώρας στον ΟΗΕ.

Μάικ Χάκαμπι, πρώην κυβερνήτης του Άρκανσο, πρώην πάστορας των βαπτιστών: πρεσβευτής στο Ισραήλ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Τραμπ: Οι 20 άνθρωποι του προέδρου -Αμφιλεγόμενοι, θα αναλάβουν θέσεις σε κυβέρνηση και Λευκό Οίκο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Η Ευρωπαϊκή Ενωση και η φιλοσοφία του ΝΑΤΟ μοιάζουν με τους “Τρεις σωματοφύλακες”, δηλαδή όλοι για έναν και ένας για όλους», ήταν η «πληρωμένη» απάντηση του Πολωνού πρωθυπουργού Ντόναλντ Τουσκ. Η επιλογή του γαλλικού μυθιστορήματος δεν έγινε τυχαία, καθώς βρισκόταν στο Παρίσι για συνάντηση με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν και ενώ θα επισκεπτόταν αργότερα το Βερολίνο σε μια προσπάθεια αναβίωσης του λεγόμενου «τριγώνου της Βαϊμάρης», της πλατφόρμας πολιτικής συνεργασίας μεταξύ της Πολωνίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας που δημιουργήθηκε το 1991 και που «πάγωσε» την περίοδο πολιτικής κυριαρχίας του εθνικιστικού κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS).

Αμφότεροι Τουσκ και Μακρόν σημείωσαν την ανάγκη για ενίσχυση της αλληλεγγύης μεταξύ των συμμάχων με το «βλέμμα» και στην Ουκρανία –που παραμένει εκτός ΝΑΤΟ και Ε.Ε.–, την ώρα που αυξάνονται οι ανησυχίες για πιθανή έλλειψη μελλοντικής στήριξης των ΗΠΑ και προς το Κίεβο. Είχαν προηγηθεί δηλώσεις του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ στη νορβηγική τηλεόραση, την Κυριακή, όπου υπογράμμισε πως «οποιαδήποτε πρόταση ότι οι σύμμαχοι δεν θα υπερασπιστούν ο ένας τον άλλον υπονομεύει την ασφάλειά μας, συμπεριλαμβανομένης εκείνης των ΗΠΑ και θέτει Αμερικανούς και Ευρωπαίους στρατιώτες σε αυξημένο κίνδυνο».

Πηγές της Ε.Ε. τονίζουν στην «Κ» τη συνεχιζόμενη συνεισφορά της Ευρώπης προς την Ουκρανία και την πρόσφατη απόφαση για την οικονομική της ενίσχυση με 50 δισ. ευρώ.

Από την περασμένη Κυριακή, ηγέτες και αξιωματούχοι της Ε.Ε. αντιδρούν ποικιλοτρόπως στα σχόλια του Τραμπ, με κάποιους να θεωρούν ότι απλώς είναι μέρος της προεκλογικής καμπάνιας του και άλλους να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. «Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου στις ΗΠΑ θα ακούσουμε αρκετά. Ας είμαστε σοβαροί», σχολίασε χθες στις Βρυξέλλες ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Ζοζέπ Μπορέλ, για να προσθέσει ότι «δεν μπορεί το ΝΑΤΟ να είναι μια συμμαχία α λα καρτ».

Στο ίδιο μήκος κύματος περίπου κινήθηκαν οι δηλώσεις του νικητή των προεδρικών εκλογών της Κυριακής στην Φινλανδία, Αλεξάντερ Στουμπ. «Οι προεκλογικές εκστρατείες στις ΗΠΑ είναι πολύ διαφορετικές από τις εκλογές στη Φινλανδία και η ρητορική είναι αρκετά πιο σκληρή… Νομίζω ότι σε αυτή τη φάση το καλύτερο θα ήταν να παραμείνουμε ψύχραιμοι και να επικεντρωθούμε στην ενίσχυση της νατοϊκής συμμετοχής μας», είπε χαρακτηριστικά, ενώ αρκετοί αναλυτές αξιολογούν τη νίκη του –έναντι του πρώην υπουργού Εξωτερικών Πέκα Χααβίστο– ως καθαρή ένδειξη εμπιστοσύνης των Φινλανδών για τον Αλεξάντερ Στουμπ ως ικανότερου να ηγηθεί μιας πιο ισχυρής εξωτερικής πολιτικής για το νεότερο μέλος του ΝΑΤΟ.

Για ανάγκη «αφύπνισης» έκανε λόγο, πάντως, η πρωθυπουργός της Εσθονίας Κάγια Κάλας σχολιάζοντας τις δηλώσεις Τραμπ, υπογραμμίζοντας την ανάγκη ενίσχυσης των αμυντικών δαπανών της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, με φόντο την πραγματικότητα, όπου μόνο 11 χώρες του ΝΑΤΟ έφθασαν πέρυσι το όριο του 2% του ΑΕΠ στις αμυντικές δαπάνες –ανάμεσά τους και η Ελλάδα– ενώ συνολικά δεκατρείς, όπως οι Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία, δεν έπιασαν τον στόχο. Ευρωπαϊκές διπλωματικές πηγές μιλώντας στην «Κ», ωστόσο, υπενθύμισαν τη συνεχιζόμενη συνεισφορά των κρατών-μελών προς την Ουκρανία τα δύο τελευταία χρόνια, αλλά και την πρόσφατη απόφαση για την οικονομική της ενίσχυση ύψους 50 δισ. ευρώ, την ώρα που το αμερικανικό Κογκρέσο δεν έχει ακόμη λάβει την αντίστοιχη απόφαση ενίσχυσης του Κιέβου.

Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι τόσο στην αυριανή συνάντηση της προέδρου της Κομισιόν στο Παρίσι με τον Γάλλο πρόεδρο –στο περιθώριο της 50ής επετείου του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας– όσο και στη διάρκεια της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια αυτή την εβδομάδα, οι συζητήσεις θα επικεντρωθούν στην αναζωογόνηση της ιδέας της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας, ιδιαίτερα στον αμυντικό τομέα, ενόψει μιας κρίσιμης εκλογικής χρονιάς τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις ΗΠΑ.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο NATO: Συσπείρωση και οργή για τις δηλώσεις Τραμπ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η σφυγμομέτρηση έδειξε ότι ο Μπάιντεν και ο Τραμπ βρίσκονται σε «απόσταση αναπνοής», με τον Ρεπουμπλικανό πρώην πρόεδρο να προηγείται του Δημοκρατικού διαδόχου στον Λευκό Οίκο με 51% έναντι 49%, σε ερώτηση με μόνες επιλογές τους δύο πολιτικούς.

Περίπου το 50% των υποστηρικτών του Μπάιντεν στη δημοσκόπηση τόνισαν πως με την ψήφο τους θα καταψηφίσουν τον Ντόναλντ Τραμπ και τις πολιτικές του, σε σύγκριση με το 38% που δήλωσαν ότι θα ψήφιζαν «για να υποστηρίξουν τον Τζο Μπάιντεν και τις πολιτικές του». 

Η νέα δημοσκόπηση του Reuters/Ipsos καταγράφει σημαντική υποστήριξη πολιτών και για τον ανεξάρτητο υποψήφιο Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ ακτιβιστή κατά των εμβολίων και γόνο μιας ιστορικής πολιτικής οικογένειας.

Σε μια υποθετική τριπλή αναμέτρηση, το 30% των ερωτηθέντων στη δημοσκόπηση επιλέγει τον Μπάιντεν, το 32% τον Τραμπ και το 20% τον Κένεντι. Οι υπόλοιποι δήλωσαν αβέβαιοι ή ότι δεν θα ψήφιζαν.

Ειδικοί των Δημοκρατικών δήλωσαν ότι τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης ενισχύουν την άποψη ότι ο Μπάιντεν πρέπει να προβάλει μια θετική επιχειρηματολογία για την επανεκλογή του, ιδίως σε πολιτείες όπως η Τζόρτζια και η Βόρεια Καρολίνα. Πολλοί Αμερικανοί εξακολουθούν να μην είναι εξοικειωμένοι με την οικονομική πολιτική του προέδρου, η οποία έχει οδηγήσει το Κογκρέσο να εγκρίνει σημαντικές νέες επενδύσεις. 

«Ο Μπάιντεν πρέπει 100% να διατυπώσει με σαφήνεια το οικονομικό του όραμα», δήλωσε ο Μάικλ Σεράσο, στρατηγικός σύμβουλος των Δημοκρατικών που εργάστηκε στις προεκλογικές εκστρατείες του πρώην προέδρου Μπαράκ Ομπάμα το 2008 και το 2012. 

Ο Τζέσι Φέργκιουσον, στρατηγικός σύμβουλος που εργάστηκε για την προεδρική υποψηφιότητα της Δημοκρατικής Χίλαρι Κλίντον το 2016, δήλωσε ότι η ομάδα του Μπάιντεν θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τα δεδομένα για να κάνει συγκρίσεις με τον Τραμπ και όχι απλώς να του επιτεθεί.

Πηγή: Reuters, kathimerini.gr

Το άρθρο Δημοσκόπηση ΗΠΑ: Πρώτος ο Ντόναλντ Τραμπ, έκπληξη από τον Κένεντι Τζούνιορ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.