«Η ανεργία, όταν ανέλαβε η Νέα Δημοκρατία τη διακυβέρνηση της χώρας ήταν περίπου στο 18%. Σήμερα είναι 10 ποσοστιαίες μονάδες κάτω. Είναι στο 8%. Είναι  η μεγαλύτερη μείωση της ανεργίας που έχει συντελεστεί σε κράτος – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό πως μεταφράζεται στην πράξη; Αυτό σημαίνει ότι πάνω από 500.000 συμπολίτες μας οι οποίοι δεν δούλευαν το ’19, σήμερα δουλεύουν και η δουλειά σημαίνει ότι μπορείς να σταθείς στα πόδια σου, να δημιουργήσεις, να προσφέρεις στον εαυτό σου, στην οικογένειά σου» δήλωσε η υπουργός.

«Μάλιστα προχθές βγήκαν τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, για την απασχόληση και  η Ελλάδα είναι πρώτη στην αύξηση της απασχόλησης. Πρώτη η Ελλάδα σε όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ, στο πόσο αυξάνεται η απασχόληση» ανέφερε.

Πρόσθεσε δε ότι η τόσο σημαντική μείωση της ανεργίας δεν αποτελεί αφορμή για εφησυχασμό αλλά έναυσμα για μεγαλύτερη και πιο στοχευμένη προσπάθεια, ιδιαίτερα σε κατηγορίες όπως οι γυναίκες και οι νέοι όπου εντοπίζονται σημαντικά περιθώρια βελτίωσης.

«Το 8% μας κάνει να εφησυχάζουμε; Όχι είναι η απάντηση.  Μας κάνει να εστιάζουμε ακόμα περισσότερο πιο στοχευμένα σε αυτό που λέμε σκληρό πυρήνα της ανεργίας. Πάμε και αναλύουμε αυτό το 8% και βλέπουμε που έχουμε ακόμα περιθώρια βελτίωσης;».

Η κα Κεραμέως τόνισε ότι αυτή την περίοδο «τρέχει» το μεγαλύτερο πρόγραμμα επιδοτούμενης απασχόλησης για γυναίκες στην ιστορία της χώρας, το οποίο προβλέπει συνολικά 10.000 θέσεις εργασίας εκ των οποίων οι 5.000 πλήρους απασχόλησης και οι άλλες 5.000 μερικής απασχόλησης.

«Επιδοτούμε τις εταιρίες που επιλέγουν να προσλάβουν γυναίκες» εξήγησε η κα Κεραμέως διευκρινίζοντας ότι το ύψος της επιδότησης φτάνει στο 70% σε περιπτώσεις πρόσληψης άνεργων γυναικών και ανεβαίνει υψηλότερα και συγκεκριμένα στο 80% σε περίπτωση που η πρόσληψη αφορά σε μακροχρόνια άνεργες γυναίκες ή μητέρες παιδιών έως 15 ετών.

Απαντώντας στο ζήτημα ανεύρεσης εργαζομένων από επιχειρήσεις, εξήγγειλε την 50^η Ημέρα Καριέρας που πραγματοποιείται την ερχόμενη Παρασκευή και το Σάββατο στο Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου με τη συμμετοχή 300 και πλέον επιχειρήσεων που προσφέρουν πάνω από 8.000 θέσεις εργασίας, σημειώνοντας ότι πάνω από 12.000 πολίτες έχουν ήδη προσληφθεί μέχρι σήμερα μέσα από τις «Ημέρες Καριέρας» της ΔΥΠΑ.

«Έρχονται, λοιπόν, από τη μία επιχειρήσεις που έχουν θέσεις εργασίας να καλύψουν, ψάχνουν κόσμο και από την άλλη έρχονται χιλιάδες πολίτες οι οποίοι είτε είναι άνεργοι, προσέξτε, είτε θέλουν να αλλάξουν δουλειά. Και αυτό θεμιτό είναι».

Αναφερόμενη στον κατώτατο μισθό, η κα Κεραμέως υπενθύμισε ότι από το 2019 έχει αυξηθεί κατά 35,5%, φτάνοντας από τα 650€ στα 880€ σήμερα, σημειώνοντας ότι «από 1ης Απριλίου θα έχουμε αύξηση στον κατώτατο μισθό. Η μεγαλύτερη πρόκληση που έχουν σήμερα οι Έλληνες πολίτες είναι πώς ακριβώς θα ανταποκριθούν και στο κύμα της ακρίβειας που υπάρχει και υπάρχει και διεθνώς αλλά υπάρχει και στη χώρα μας. Η προτεραιότητα αυτής της Κυβέρνησης είναι να διευρύνει το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών με δύο τρόπους. Ο ένας είναι με αύξηση μισθών. Βλέπει αύξηση του κατώτατου μισθού, βλέπει συλλογικές συμβάσεις που οδηγούν σε αύξηση μισθών. Και ο δεύτερος τρόπος είναι με μείωση επιβαρύνσεων, φορολογικών βαρών, ασφαλιστικών εισφορών».

Στη συνέχεια, η υπουργός επεσήμανε ότι το νομοσχέδιο για την Εθνική Κοινωνική Συμφωνία, η οποία υπεγράφη το Νοέμβριο από όλους τους Κοινωνικούς εταίρους, βρίσκεται σε διαβούλευση και «οδεύει αμέσως μετά προς την Βουλή, θα ψηφιστεί μέσα στο Φεβρουάριο και αμέσως μετά θα ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για διάφορες συλλογικές τις οποίες εγώ σήμερα δεν μπορώ να επεκτείνω».

Δήλωσε μάλιστα ότι «οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας ανοίγουν το δρόμο για αύξηση μισθών και αύξηση παροχών» αποσαφηνίζοντας ότι υπάρχει μια σημαντική δικλείδα ασφαλείας: «Να μιλάμε για κλάδους στους οποίους έχουμε μια αύξηση παραγωγικότητας γιατί θέλει πολύ μεγάλη προσοχή να μην υπερβούμε και τις δυνατότητες του κάθε κλάδου. Άρα γιατί έχει σημασία ότι αυτό γίνεται μέσω συλλογικών συμβάσεων; Γιατί έρχονται και συμφωνούν εργαζόμενοι και εργοδότες στο τι είναι το καλύτερο που μπορούν να δώσουν στους εργαζόμενους».

Τέλος, κληθείσα να απαντήσει στις δηλώσεις της κας Καρυστιανού, σχετικά με τις αμβλώσεις, τις χαρακτήρισε θλιβερές.

«Κατ’ αρχάς, όχι ως πολιτικός, ως γυναίκα. Το θεωρώ θλιβερό. Το θεωρώ προκλητικό. Το θεωρώ ασύλληπτο, ασύλληπτη καν τη συζήτηση αυτή που γίνεται. Να συζητάμε για το αν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα θα τεθούν σε διαβούλευση. Να γυρίσουμε δεκαετίες πίσω. Είναι δυνατόν;  Είναι δυνατόν να αμφισβητούμε τέτοια θεμελιώδη δικαιώματα για τα οποία οι γυναίκες και όλη η κοινωνία, ολόκληρη, έδωσε τεράστιους αγώνες; Ασύλληπτο. Και ασύλληπτο να προέρχεται αυτό από μία γυναίκα».

Πρόσθεσε μάλιστα ότι η ίδια, ως πολιτικό πρόσωπο, πρέπει να απαντήσει πλέον σε πάρα πολλά θέματα ουσίας.

«Τι πιστεύει για την φορολογική πολιτική της χώρας; Τι πιστεύει για τη βιομηχανική πολιτική; Τι πιστεύει εν προκειμένω για την εργασία, για την ανεργία;  Για την επιδοτούμενη απασχόληση, για την προσέλκυση Ελλήνων του εξωτερικού; Συνολικά και στην εκπαιδευτική πολιτική. Την ενεργειακή πολιτική. Δηλαδή, πλέον πρέπει να ακούσουμε τις θέσεις της. Είναι άλλη ιδιότητα, άλλο το καπέλο».

Πηγή: ypergasias.gov.gr

Το άρθρο Ν. Κεραμέως στον ANT1: Πρώτη η Ελλάδα στην αύξηση της απασχόλησης στον ΟΟΣΑ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μάλιστα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα είχε χαμηλότερο πληθωρισμό από τον μέσο όρο της ΕΕ στους 13 από τους τελευταίους 16 μήνες, ενώ για τρεις συνεχόμενους μήνες τον χειμώνα -Δεκέμβριος 2024, Ιανουάριος και Φεβρουάριος 2025- ο πληθωρισμός στα τρόφιμα στη χώρα μας ήταν αρνητικός, κάτι που είχε να συμβεί από το 2021.

Βεβαίως, το φαινόμενο της ακρίβειας παραμένει διεθνές και πολυδιάστατο. Περιβαλλοντικοί και άλλοι ευρωπαϊκοί περιορισμοί – όπως οι κανόνες για την παραγωγή βοδινού κρέατος – επηρεάζουν το κόστος σε ολόκληρη την αγορά. Και η ακρίβεια, φυσικά, δεν αφορά μόνο τα τρόφιμα – όπου η Ελλάδα τα πάει αισθητά καλύτερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο – αλλά και άλλους τομείς που αγγίζουν την καθημερινότητα των πολιτών: την ενέργεια, τη στέγη, τις μεταφορές.

Αυτό άλλωστε δείχνουν και τα στοιχεία του ΟΟΣΑ για τον πληθωρισμό σε ετήσια βάση (Σεπτέμβριος 2025 με Σεπτέμβριο 2024) για την Ελλάδα. Σε σύνολο 1,9%, η «συνεισφορά» των τροφίμων είναι στο 0,3%, με την ενέργεια και τα λοιπά αγαθά και υπηρεσίες να συμπληρώνουν την εικόνα.

Κάθε αύξηση τιμών, όμως, μικρή ή μεγάλη, παραμένει επιπλέον επιβάρυνση για το πορτοφόλι του νοικοκυριού. Και η άνοδος του κόστους ζωής, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου τα ενοίκια έχουν σχεδόν διπλασιαστεί, έχει δυσκολέψει την καθημερινότητα πολλών οικογενειών, κυρίως στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα.

Η αποκλιμάκωση του πληθωρισμού είναι αναμφίβολα θετική· ειδικά μέσα σ’ ένα τόσο ρευστό παγκόσμιο περιβάλλον. Αλλά αυτό που μετράει στο τέλος είναι να το νιώσει ο πολίτης στην τσέπη του. Και αυτό κάνει ακόμη πιο αναγκαία τη συνέχιση των πολιτικών που συγκρατούν το κόστος ζωής και ενισχύουν τον υγιή ανταγωνισμό – ώστε το θετικό αποτέλεσμα να περάσει από τους δείκτες στην πραγματική ζωή, στο πορτοφόλι και στην καθημερινότητα κάθε ελληνικού νοικοκυριού.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται και η δημιουργία της νέας Ανεξάρτητης Αρχής Προστασίας του Καταναλωτή και Εποπτείας της Αγοράς από το Υπουργείο Ανάπτυξης, που θα λειτουργεί στα πρότυπα της – πετυχημένης – ΑΑΔΕ. Με 300 νέους ελεγκτές και με σύγχρονα ψηφιακά εργαλεία, που θα αξιοποιούν και το «υπερόπλο» της τεχνητής νοημοσύνης, θα συγκεντρώσει κάτω από ενιαία δομή όλους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς με στόχο τον πιο αποτελεσματικό έλεγχο της αγοράς, με διαφάνεια και ταχύτητα.

Μεταρρυθμίσεις, ενημέρωση των πολιτών, έλεγχοι, πρόστιμα, συμφωνίες μείωσης τιμών· όλα μαζί φέρνουν αποτέλεσμα στο να συγκρατείται σε χαμηλά επίπεδα ο πληθωρισμός των τροφίμων, καθώς και των βασικών ειδών διαβίωσης.

Πηγή: ΑΠΕ, euro2day.gr

Το άρθρο Φθηνά βλέπει τα τρόφιμα στην Ελλάδα ο ΟΟΣΑ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τονίζει, μεταξύ άλλων, ότι:

– οι επιδόσεις στις εξετάσεις PISA των μαθητών μειώνονται από το 2009, γεγονός που αναδεικνύει υποκείμενα μακροπρόθεσμα ζητήματα στο ελληνικό σχολείο.

– Για την υποχώρηση των επιδόσεων των μαθητών στην Ελλάδα δεν ευθύνεται μόνο η πανδημία COVID και η δημόσια δαπάνη ανά μαθητή. Φέρνει ως παράδειγμα, την Τουρκία και το Βιετνάμ, χώρες με χαμηλότερη δαπάνη ανά μαθητή, οι οποίες όμως αποδίδουν καλύτερα στις εξετάσεις PISA. 

– Πρέπει η ίδια η Ελλάδα να αποφασίσει ποιες μεταρρυθμίσεις πρέπει να κάνει στα σχολεία της και προσθέτει ότι “ο ΟΟΣΑ έχει ήδη συνεργαστεί εκτενώς με την Ελλάδα για λύσεις”. Φέρνει ως παράδειγμα μεταρρύθμισης την παροχή αυτονομίας σε κάθε σχολείο για να επιλέγει το ίδιο τους εκπαιδευτικούς που θα μπουν στην τάξη για να διδάξουν τους μαθητές. Λέει χαρακτηριστικά ότι στην Ελλάδα, “το 1% των μαθητών φοιτά σε σχολείο όπου οι διευθυντές έχουν την κύρια ευθύνη για την πρόσληψη εκπαιδευτικών, έναντι του μέσου όρου του ΟΟΣΑ που είναι 60%”.

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του στελέχους του ΟΟΣΑ.

Σχεδιάζοντας την Εκπαιδευτική Απάντηση της Ελλάδας στις Πραγματικότητες του 21ου αιώνα

Του Andreas Schleicher*

Στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη οικονομία, όπου η τεχνητή νοημοσύνη και η ψηφιοποίηση αναδιαμορφώνουν γρήγορα τον κόσμο, είναι ζωτικής σημασίας η διδασκαλία και η μάθηση να καινοτομούν για να διασφαλιστεί ότι η εκπαίδευση παραμένει σε διαρκή σχέση με τις παραπάνω εξελίξεις. Το Πρόγραμμα Διεθνούς Αξιολόγησης Μαθητών (PISA) χρησιμεύει ως πυξίδα, καθοδηγώντας τις χώρες προς αποτελεσματικές εκπαιδευτικές πολιτικές, επιτρέποντας στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να συγκρίνουν τα εκπαιδευτικά συστήματα 81 χωρών και οικονομιών. Στα τελευταία αποτελέσματα, η Ελλάδα σημείωσε πτώση στη μέση επίδοσή της στα μαθηματικά, την κατανόηση κειμένου και τις θετικές επιστήμες – πέφτοντας στα χαμηλότερα επίπεδα που έχει καταγράψει ποτέ η PISA.

Ενώ η πανδημία COVID-19 είναι ένας παράγοντας που πιθανότατα επηρέασε τα αποτελέσματα, η Ελλάδα έχει δει μαθητές να σημειώνουν χαμηλότερες βαθμολογίες εδώ και αρκετό καιρό. Αυτή η φθίνουσα τάση είναι επίσης εμφανής σε πολλές άλλες χώρες. Στην περίπτωση της Ελλάδας, οι επιδόσεις των μαθητών μειώνονται στην κατανόηση κειμένου και τις θετικές επιστήμες τουλάχιστον από το 2009. Αυτό δείχνει ότι τα υποκείμενα, μακροπρόθεσμα ζητήματα πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη για την πτώση στις επιδόσεις. Δεν οφείλεται μόνο στον COVID.

Αυτό φυσικά έχει σημασία γιατί τα σχολεία μας σήμερα διαμορφώνουν τις οικονομίες, τις κοινωνίες και τις δημοκρατίες του αύριο. Τα μαθηματικά, η κατανόηση κειμένου και οι θετικές επιστήμες αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της εκπαίδευσης, παρέχοντας στα παιδιά απαραίτητες δεξιότητες και γνώσεις που είναι καθοριστικές για την προσωπική, ακαδημαϊκή και επαγγελματική ανάπτυξη. Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα μιας βαθμολογίας κάτω από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ σε αυτά τα βασικά θέματα. Είναι σημαντικό ότι αυτό δεν αφορά μόνο τα αποτελέσματα σε φτωχά σχολεία σε φτωχές γειτονιές. Μάλιστα, οι διαφορές επιδόσεων μεταξύ των ελληνικών σχολείων είναι εντυπωσιακά μικρές. Οι χαμηλές επιδόσεις στην Ελλάδα είναι ένα θέμα για πολλούς μαθητές, σε πολλά σχολεία, σε πολλές γειτονιές.

Δεν είναι ότι οι Έλληνες μαθητές δεν μαθαίνουν τίποτα. Στην πραγματικότητα, οι Έλληνες μαθητές είναι πολύ καλοί στην αναπαραγωγή του περιεχομένου που έχουν μάθει. Αλλά ο σύγχρονος κόσμος δεν μας ανταμείβει πλέον μόνο για αυτά που γνωρίζουμε –η Google ξέρει τα πάντα– αλλά για όσα μπορούμε να κάνουμε με αυτά που γνωρίζουμε. Και οι Έλληνες μαθητές αγωνίζονται όταν πρέπει να προεκτείνουν από αυτά που γνωρίζουν και να εφαρμόσουν δημιουργικά τις γνώσεις τους σε νέες καταστάσεις, ακριβώς, δηλαδή, τα πράγματα που απαιτεί ο σύγχρονος κόσμος από τους ανθρώπους.

H PISA δείχνει ότι παίζουν ρόλο και άλλοι παράγοντες. Για παράδειγμα, σημειώθηκε μείωση στο ποσοστό των Ελλήνων μαθητών που ανέφεραν ότι ο δάσκαλος έδειχνε ενδιαφέρον για τη μαθησιακή πορεία κάθε μαθητή και τους παρείχε επιπλέον βοήθεια. Πολλοί μαθητές μελετούν επίσης μαθηματικά σε ένα πειθαρχικό κλίμα που δεν είναι ευνοϊκό για τη μάθηση. Το 2022, περίπου το 35% των μαθητών στην Ελλάδα ανέφεραν ότι δεν μπορούν να αποδώσουν καλά στα περισσότερα ή σε όλα τα μαθήματα. Ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό δεν ακούει τι λέει ο δάσκαλος στην τάξη (43%).

Φυσικά, αυτά είναι απλώς μια μικρογραφία ορισμένων από τα ευρήματα της PISA, και αυτό πρέπει να αναλυθεί μέσα σε ένα οικονομικό πλαίσιο. Μετά την οικονομική κρίση πριν από μια δεκαετία, η Ελλάδα γνώρισε σημαντική συρρίκνωση του ΑΕΠ, με αποτέλεσμα σημαντικές περικοπές στον τομέα της εκπαίδευσης. Σήμερα, η σωρευτική δαπάνη ανά μαθητή στην Ελλάδα, για μαθητές ηλικίας από 6 έως 15 ετών, είναι πολύ κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ.

Αυτές οι μειώσεις χρηματοδότησης είχαν προφανώς συνέπειες για τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τη μάθηση των μαθητών, αλλά η έλλειψη δαπανών από μόνη της δεν μπορεί να είναι ο μόνος λόγος που η Ελλάδα να υστερεί. Η Ελλάδα εξακολουθεί να ξεπερνά τις δαπάνες της Τουρκίας και του Βιετνάμ ανά μαθητή, χώρες οι οποίες πέτυχαν υψηλότερα αποτελέσματα στα μαθηματικά, την κατανόηση κειμένου και τις θετικές επιστήμες.

Τι πρέπει λοιπόν να γίνει; Αυτό εναπόκειται σε άλλους να το αποφασίσουν, αλλά ο ΟΟΣΑ έχει ήδη συνεργαστεί εκτενώς με την Ελλάδα για λύσεις. Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα θα πρέπει να έχουν περισσότερη πραγματική αυτονομία για να επιτυγχάνουν καλύτερα αποτελέσματα για τους μαθητές. Στην Ελλάδα, το 1% των μαθητών φοιτά σε σχολείο όπου οι διευθυντές έχουν την κύρια ευθύνη για την πρόσληψη εκπαιδευτικών, έναντι του μέσου όρου του ΟΟΣΑ που είναι 60%. Η βελτίωση της ποιότητας της διδασκαλίας θα πρέπει επίσης να αποτελεί προτεραιότητα, συμπεριλαμβανομένης της βελτίωσης της κατάρτισης των εκπαιδευτικών και της επαγγελματικής τους εξέλιξης. Αν και δεν υπάρχουν εύκολες και γρήγορες λύσεις, η PISA προσφέρει έναν πολύτιμο πόρο για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής ώστε να αντλούν έμπνευση από άλλα έθνη. Είναι σημαντικό να αναλύονται όλα τα δεδομένα και να διασφαλίζεται ότι οι μεταρρυθμίσεις στοχεύουν στην αντιμετώπιση κομβικών αδυναμιών. Βλέποντας πέρα από τα σύνορά της, η Ελλάδα μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα, την ισότητα και την αποτελεσματικότητα της εκπαίδευσης και να διασφαλίσει ότι όλοι οι νέοι έχουν ένα ευημερούν μέλλον.

* O κ. Andreas Schleicher είναι Διευθυντής Εκπαίδευσης και Δεξιοτήτων του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, ο οποίος ηγείται του Προγράμματος Διεθνούς Αξιολόγησης Μαθητών (PISA), το οποίο αξιολογεί τις δεξιότητες 15χρονων μαθητών στα μαθηματικά, την κατανόηση κειμένου και τις θετικές επιστήμες σε 81 χώρες και οικονομίες.

Πηγή: capital.gr

Το άρθρο ΟΟΣΑ στο Capital.gr: “Μεταρρυθμίστε τα σχολεία – Οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν” εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σημειώνεται ότι οι προηγούμενες εκτιμήσεις του οργανισμού, που είχαν ανακοινωθεί τον περασμένο Νοέμβριο, μιλούσαν για ανάπτυξη 6,7% το 2022 και ρυθμούς 1,6% το 2023 και το 2024.

«Η ισχυρή ανάκαμψη της Ελλάδας από την κρίση του κορωνοϊού, που υποστηρίζεται από συνεχείς μεταρρυθμίσεις, επιβραδύνθηκε από την αύξηση των τιμών της ενέργειας και τη νέα παγκόσμια αβεβαιότητα, παρά τα συνεχιζόμενα δημοσιονομικά μέτρα στήριξης», αναφέρει ο ΟΟΣΑ. «Η πλήρης εφαρμογή του φιλόδοξου Σχέδιου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, η διαχείριση των πιέσεων στην προσφορά και το κόστος παράλληλα με τη στήριξη των υγιών δημόσιων οικονομικών και η ολοκλήρωση της εξυγίανσης των τραπεζών είναι το κλειδί για μια βιώσιμη ανάκαμψη», προσθέτει.

Όπως επισημαίνει ο ΟΟΣΑ, τα μέτρα στήριξης έναντι της ενεργειακής κρίσης επιβραδύνουν την επιστροφή στα πλεονάσματα. Το δημόσιο χρέος έχει πέσει στα επίπεδα όπου βρισκόταν πριν από την κρίση (ως ποσοστό του ΑΕΠ) και η προσεκτική διαχείριση του χρέους κρατά υπό έλεγχο το κόστος χρηματοδότησης. Όμως, τα μέτρα στήριξης καθυστερούν την επίτευξη του στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα στο 1,5% με 2% του ΑΕΠ, λειτουργώντας ανασταλτικά για τη γρήγορη ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας, όπως σημειώνει η έκθεση.

Ειδικότερα, οι προβλέψεις του ΟΟΣΑ μιλούν για δημοσιονομικό έλλειμμα στο 2,6% του ΑΕΠ φέτος (από 4,3% το 2022) και 1,7% το 2024, με το πρωτογενές ισοζύγιο να εμφανίζει έλλειμμα στο 1,6% του ΑΕΠ το 2022, και πλεόνασμα στο 0,5% του ΑΕΠ φέτος και στο 1,5% το 2024.

Στο πλαίσιο αυτό, το χρέος προβλέπεται μειωμένο, από τα επίπεδα του 175,1% το 2022, στο 170,7% φέτος και στο 163,6% για το 2024.

Ο πληθωρισμός

Ο οργανισμός βλέπει τον εναρμονισμένο πληθωρισμό στην Ελλάδα να κλείνει στο 9,5% για το 2022 και να υποχωρεί στο 3,7% για το 2023 και στο 2,3% για το 2024.

«Έπειτα από μία δεκαετία όπου ο πληθωρισμός ήταν ανάμεσα στους χαμηλότερους στις χώρες του ΟΟΣΑ, οι τιμές έχουν επιταχυνθεί, καθώς οι πιέσεις στην προσφορά διευρύνονται», αναφέρει η έκθεση.

Ο ΟΟΣΑ επισημαίνει την αύξηση των μισθών, έπειτα από 12 χρόνια στασιμότητας, επισημαίνοντας ότι οι αυξήσεις στον κατώτατο μισθό παρέχουν ένα δίκτυ ασφαλείας για τους εργαζόμενους με μικρή διαπραγματευτική ισχύ, όμως έχουν γίνει η βασική πηγή προσαρμογής των μισθών για πολλούς εργαζόμενους που αμείβονται με περισσότερα από τον κατώτατο μισθό. Στο πλαίσιο αυτό, ο οργανισμός τονίζει ότι οι συλλογικές διαπραγματεύσεις για τους μισθούς και τις εργασιακές συνθήκες σε κλαδικό επίπεδο θα στήριζαν καλύτερα τα εισοδήματα και την παραγωγικότητα.

Η έκθεση αναφέρεται στην πρόοδο που γίνεται στον τραπεζικό κλάδο, επισημαίνοντας ότι ο τραπεζικός δανεισμός προς τις επιχειρήσεις έχει αρχίσει να αυξάνεται.

Όμως, ο οργανισμός τονίζει ότι η διατηρήσιμη ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας απαιτεί την αντιμετώπιση των μακροχρόνιων προκλήσεών της, όπως για παράδειγμα  το χαμηλότερο σε σχέση με άλλες χώρες ποσοστό των ενηλίκων που συμμετέχουν στο εργατικό δυναμικό (ειδικά ανάμεσα στις γυναίκες και τους νέους), παρά την ανάκαμψη της απασχόλησης μετά την πανδημία. Ελλείψεις σε δεξιότητες εμφανίζονται και η γήρανση του πληθυσμού μειώνει τον πληθυσμό που βρίσκεται σε ηλικία εργασίας.

Την ίδια στιγμή, μια «κληρονομιά» χαμηλών επενδύσεων αποδυναμώνει την παραγωγικότητα και την ικανότητα των επιχειρήσεων να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες της ψηφιοποίησης και της πράσινης μετάβασης.

Οι ιδιωτικές επενδύσεις είναι χαμηλές εδώ και χρόνια και η επέκταση του ρόλου των μεσαίων και  μεγαλύτερων επιχειρήσεων θα βοηθήσει την Ελλάδα να εκμεταλλευτεί αυτές τις ευκαιρίες, αναφέρεται.

Οι συστάσεις του ΟΟΣΑ

Για την δημοσιονομικά βιώσιμη ανάκαμψη

• Επιστροφή σε πρωτογενές πλεόνασμα από το 2023 και διατήρηση του πλεονάσματος στη συνέχεια τουλάχιστον στο 1,5% έως 2% του ΑΕΠ.
• Αποφυγή της αύξησης του συνολικού αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων με την ανακατανομή του προσωπικού σε περιοχές όπου υπάρχει έλλειψη πόρων. Ενοποίηση κατακερματισμένων δραστηριοτήτων, όπως οι προμήθειες του Δημοσίου, σε ειδικούς φορείς.
• Συνέχιση της ψηφιοποίησης και της απλούστευσης των διαδικασιών στον δημόσιο τομέα, με προτεραιότητα στις μεταρρυθμίσεις της εργασίας και στην αύξηση των δεξιοτήτων.
• Εστίαση των μελλοντικών αλλαγών του φορολογικού συντελεστή στη διατήρηση των εσόδων, με την παράλληλη διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Τακτική δημοσίευση ολοκληρωμένων εκθέσεων για το κόστους και τα οφέλη όλων των φορολογικών δαπανών και επιδοτήσεων, υπογραμμίζοντας αυτές που ισχύουν για τα ορυκτά καύσιμα.

Για την αύξηση της απασχόλησης και των εισοδημάτων  

• Προώθηση της συμμετοχής των γυναικών στην αμειβόμενη απασχόληση, μέσω, μεταξύ άλλων, της ενθάρρυνσης πιο ευέλικτων μορφών εργασίας. Ενίσχυση των κινήτρων ώστε οι εργοδότες να προσλαμβάνουν νέους εργαζόμενους με μικρή εμπειρία, όπως είναι η άρση των εργοδοτικών εισφορών για τις νέες προσλήψεις. Να εξεταστεί το ενδεχόμενο αντικατάστασης των μη χρηματικών επιδομάτων ανεργίας που παρέχονται σε εγγεγραμμένους ανέργους με στοχευμένη εισοδηματική στήριξη.
• Ενίσχυση της χρήσης των συλλογικών διαπραγματεύσεων σε κλαδικό επίπεδο, με έμφαση στη στήριξη των κοινωνικών εταίρων ώστε να εφαρμόζουν τις κλαδικές συμβάσεις στους εργασιακούς χώρους.

Για τις επενδύσεις σε μια ανάκαμψη με διάρκεια

• Να ενθαρρυνθούν οι τράπεζες να «χτίσουν» την κεφαλαιακή τους βάση, μέσω της οργανικής αύξησης των κερδών και εξετάζοντας την αύξηση των απαιτούμενων μαξιλαριών κεφαλαίων.
• Χαμηλότερα εμπόδια εισόδου σε κάποια επαγγέλματα, με προτεραιότητα στις επαγγελματικές υπηρεσίες και απλοποίηση των χωροταξικών κανόνων για τη γη.
• Βελτίωση της αποτελεσματικότητας του νομικού συστήματος, με την επανεξέταση και την απλούστευση όλων των διοικητικών διαδικασιών.

Για την πράσινη μετάβαση

• Μεσοπρόθεσμα, αύξηση της τιμής των εκπομπών ρύπων τουλάχιστον στο επίπεδο του συστήματος εμπορίας εκπομπών της ΕΕ, μαζί με προσωρινά και στοχευμένα μέτρα, ώστε να διευκολυνθούν τα νοικοκυριά να προσαρμοστούν.

• Αύξηση των επενδύσεων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, με βάση αναλύσεις κόστους/ωφέλειας.
• Καθορισμός ενός χρονοδιαγράμματος για αυστηροποίηση των προτύπων ελάχιστης ενεργειακής απόδοσης, που να εφαρμοστούν σε όλα τα υπάρχοντα κτίρια έως το 2050.
• Επισημοποίηση του επιμερισμού του κινδύνου, για παράδειγμα κάνοντας την ασφάλιση περιουσίας για ακραία καιρικά φαινόμενα υποχρεωτική για όλα τα κτίρια.
• Αύξηση της πρόσβασης και της ποιότητας των ενεργών πολιτικών για την αγορά εργασίας και της κατάρτισης των εργαζομένων σε όλους τους τομείς και τις περιφέρειες που επηρεάζονται από την μετάβαση στην πράσινη οικονομία.

Πηγή: Moneyreview.gr, kathimerini.gr

Το άρθρο ΟΟΣΑ: Βλέπει ανάπτυξη 1,1% φέτος και 1,8% το 2024 – Οι συστάσεις εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η πρόσφατη λήψη απόφασης στον ΟΟΣΑ – μετά από διαφωνίες που διήρκεσαν για μεγάλη περίοδο – για την επιβολή ελάχιστου εταιρικού φόρου 15%, ελπίζω να αποτελεί ειλικρινή πρόθεση των κυβερνήσεων προς την κατεύθυνση αυτή. Δεν αρκεί όμως μία απλή αριθμητική προσέγγιση από τον ΟΟΣΑ στο πρόβλημα του υπερπλουτισμού και της αποφυγής φορολογίας από τις πολυεθνικές και τους πολύ πλούσιους. Δεν αρκεί μία «διεθνής ντιρεκτίβα» για να συνειδητοποιήσουν οι πολιτικοί πως ο πολύ πλούσιος οφείλει να συνεισφέρει στο κοινωνικό σύνολο όχι τόσο για λόγους φορολογικής ισονομίας, αλλά κυρώς γιατί θα πρέπει να αντιμετωπίζεται πλέον ως μέρος του προβλήματος της κοινωνικής στρέβλωσης.

Επί δεκαετίες δομήθηκαν νέες πρακτικές λειτουργίας των οικονομιών με βάση τις αντιδράσεις των αγορών. Τέθηκε κατ΄επέκταση σε δεύτερη μοίρα η επιβεβλημένη προώθηση κοινωνικής ισορροπίας και δικαιότερης κατανομής του πλούτου. Νομοτελειακά οδηγήθηκε σε εξάλειψη – προσωρινή ελπίζω – η προώθηση κάθε έννοιας που σχετίζεται με την ουσιαστική προοδευτικότητα της πολιτικής. Σε τέτοιο βαθμό που επικρατεί σύγχυση πλέον ως προς το τι νοείται ως προοδευτικό. Σύγχυση που στην παρούσα φάση αναδεικνύεται εξαιτίας της αδυναμίας παραγωγής ιδεών από τις προοδευτικές δυνάμεις όχι μόνον στην χώρα μας, αλλά στην Ευρώπη γενικότερα. Δυστυχώς, ο προοδευτικός χώρος είτε ιδρυματοποιήθηκε, είτε ριζοσπαστικοποιήθηκε σε ακραίο βαθμό, χάνοντας και στις δύο περιπτώσεις τον δυναμισμό του παραγωγικού και αναπτυξιακού του ρόλου.

Το γεγονός ότι η έννοια του επιχειρηματικού κέρδους είναι άμεσα συνυφασμένη με την απώτερη στόχευση του καπιταλισμού, προφανώς δεν προκαλεί εντύπωση. Ακόμα δε περισσότερο η ανάλυση του όρου «απόδοση κεφαλαίου». Αυτό όμως που επιβάλλεται να προκαλέσει εντύπωση είναι η εμφάνιση μίας προοδευτικότητας στην ανάγκη επαναφοράς αναδιανεμητικών πολιτικών. Πολιτικών που θα επαναφέρουν τον χαμένο ανταγωνισμό στις αγορές και θα απαλύνουν την αδικία του υπερπλουτισμού.

Το βασικότερο εργαλείο για την «επιβολή» δικαιότερων κανόνων λειτουργίας του συστήματος προς μία προοδευτική στόχευση δεν είναι παρά η φορολογία. Αποτελεί το βασικό εργαλείο που θα επαναφέρει την πολιτική στην σφαίρα της υποστήριξης μίας δίκαιης κατανομής βαρών στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος. Όπως είπε δε σε πρόσφατη ομιλία του ο J. Biden, είναι δυνατόν να οδηγήσει προς την κατεύθυνση να «κτισθεί η οικονομία γύρω από τους αδύνατους. Να αρχίσει να προσφέρει η οικονομική πολιτική αξιοπρέπεια και σεβασμό μέσα από την ανάδειξη καλών θέσεων εργασίας».

Η συζήτηση περί της αποτελεσματικότητας της μείωσης της φορολογίας στην ανάπτυξη και την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, είναι διαχρονική και μακρά. Ειδικά εάν εντάξουμε στην μελέτη μας τους οικονομικούς κύκλους και τις επακόλουθες εξελίξεις. Δεν αρκεί η φορολογική πολιτική να αναζητά ρόλο ρυθμιστή σε μία ισορροπημένη προσέγγιση συγκέντρωσης πόρων για το κράτος. Ούτε βέβαια πρέπει να χρησιμοποιείται ως μέσο εξαγγελιών με προεκλογικό πρόσημο. Μία τέτοια σταθερά επιβεβαιώνει απλά την μέχρι σήμερα πραγματικότητα, πως η μονοδιάστατη χρήση της δεν είναι σε θέση πλέον να προκαλέσει ένα απαιτούμενο σοκ μετασχηματισμού.

Αν υποθέσουμε πως η οικονομία και η διαχείρισή της από κάθε κυβέρνηση είναι σε άμεση συνάρτηση με την Δημοκρατία, οδηγούμαστε αργά αλλά σταθερά σε ένα καθεστώς όπου η φορολογική πολιτική που δεν εξαλείφει την φορολογική αδικία και τον υπερπλουτισμό οδηγεί στην υποβάθμιση της ίδιας της δημοκρατίας.

Στις ΗΠΑ φαίνεται πως ο νέος πρόεδρος J. Biden τολμά μέσω μίας έντονα κοινωνικής πολιτικής να αναδείξει εκ νέου τον ρόλο του υγιούς καπιταλισμού. Πρωτοστάτησε στην επιβολή του ελάχιστου «παγκόσμιου» εταιρικού φόρου, επιβάλλει φόρο υπεραξίας επί κεφαλαιακών κερδών 39,6% για ποσά άνω του 1 εκατομμυρίου κερδών, από 20% που ίσχυε μέχρι σήμερα. Εξαγγέλλει μία πρωτόγνωρη σε εύρος πολιτική ενίσχυσης των οικογενειών ύψους 1,8 τρις δολαρίων. Προωθεί ένα σημαντικό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και εκπαίδευσης εργαζομένων μέσω ενός δεκαετούς πλάνου.

Είναι καιρός ίσως να δούμε πλέον τον καπιταλισμό με άλλο μάτι. Ειδικά για την χώρα μας όπου η δυναμική μεσαία τάξη τα τελευταία είκοσι χρόνια έχασε την «διαπραγματευτική» της ισχύ προς όφελος των υπερπλούσιων. Είναι ανάγκη να αναδιαταχθεί η συνολική κοινωνική και οικονομική μας θεώρηση στα πλαίσια ενός νέου «ηθικού καπιταλισμού». Για να γίνει όμως αυτό απαιτείται μία νέα προσέγγιση της πολιτικής και ένα κράτος που να αναδεικνύει χαρακτηριστικά ενσυναίσθησης πριν τα αναζητήσουμε στους πολύ πλούσιους προς χάριν της κοινωνικής ισορροπίας.

Η έμφαση που δίνεται μέσω του προϋπολογισμού στην μείωση της φορολογίας μπορεί να έχει λογική εξαιτίας τους μεγάλου κόστους στρεβλοτήτων που επικρατούν στα συστήματα στήριξης της επιχειρηματικότητας εδώ και πολλά χρόνια. Η δε παροχή στήριξης της περίοδο της πανδημίας προσέφερε ένα μικρό μαξιλάρι ηρεμίας. Οι πολιτικές αυτές όμως δεν είναι δυνατόν αν συνεχίσουν να αποτελούν μονοδιάστατη προσέγγιση βραχυπρόθεσμης στήριξης χωρίς ουσιαστικό μακροπρόθεσμο πολιτικό ορίζοντα.

Αν λάβουμε υπόψη πως οι εξαγγελίες του προέδρου Biden αφορούν μία δεκαετία, υπάρχει σημαντικό κενό σήμερα που αναδεικνύεται από την εξέταση του σχεδίου προϋπολογισμού ως προς την πρόθεση της κυβέρνησης να προβάλλει πολιτικές παραγωγικής και κοινωνικά δίκαιης αναδιανομής του εισοδήματος. Προς χάριν της ανάδειξης του ανταγωνισμού αλλά και διατήρησης της δημοκρατίας στην οικονομία. Η προοπτική μίας σχετικά κοινωνικά δίκαιης διαχείρισης των κρατικών εσόδων δεν περνάει μέσα από την διαδικασία μείωσης της φορολογίας ως εργαλείο βραχυπρόθεσμων προσαρμογών.

Απαιτείται προοδευτικότητα σε κάθε έκφανση της πολιτικής. Ειδικά όταν συζητάμε για τον συνδυασμό φορολογίας και σχεδιασμού διαχείρισης του Ταμείου Ανάκαμψης. Δυστυχώς το αποκαλούμενο προοδευτικό στρατόπεδο της πολιτικής έχει αποκοιμηθεί θεωρώντας πως όλα μπορεί να λυθούν με στείρες αντιδράσεις και προγραμματικές διακηρύξεις. Ξέχασε όμως πως ο κόσμος θέλει και το συναίσθημα στην πολιτική, θέλει να πεισθεί. Κάπου θέλει και να καθοδηγηθεί με ειλικρίνεια και ενσυναίσθηση χωρίς τα στοιχεία αυτά να αποτελούν πολιτική ουτοπία.

https://www.protothema.gr/

*Οικονομολόγος

Πηγή: tempo24.news

Το άρθρο Το αναγκαίο σοκ οικονομικού μετασχηματισμού και μία νέα αναδιανεμητική πολιτική… Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μετά µια μακρά περίοδο με συνεδριάσεις εξ αποστάσεως, η ετήσια Υπουργική Σύνοδος στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως διεξήχθη διά ζώσης. Περισσότεροι από πενήντα υπουργοί, μεταξύ των οποίων ο Χρήστος Σταϊκούρας, προσήλθαν επί τούτω στην έδρα του Οργανισμού στο Παρίσι. Οι Αμερικανοί προεδρεύσαντες, ο Τζον Κέρι και, κυρίως, ο Τόνι Μπλίνκεν, με την παρουσία και τις ομιλίες τους έδειξαν την επιστροφή της χώρας τους στην πολυμερή διπλωματία και, βεβαίως, στον ΟΟΣΑ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες καθόρισαν, επίσης, το θέμα της συνάντησης: «Κοινές αξίες: ένα πράσινο και συμπεριληπτικό μέλλον»

Είναι αυτονόητο ότι ο ΟΟΣΑ ασχολείται με το περιβάλλον· επίσης, ότι ερευνά την άνοδο των ανισοτήτων και των αποκλεισμών. Επομένως, η εφετινή θεματική εμφαίνει στις «κοινές αξίες»

Τον Μάρτιο 2021, παρά τις διαφορετικές προβλέψεις, επικράτησε ο Αυστραλός Ματίας Κόρμαν ως νέος γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ. Εξι μήνες αργότερα, η Ευρώπη αιφνιδιάστηκε με την αμυντική συμμαχία ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Αυστραλία· την AUKUS. Η εκλογή του γενικού γραμματέα και η AUKUS κινούνται εκ παραλλήλου. Εστω και σε διαφορετική κλίμακα, υποδηλώνουν τη στροφή προς τον Ινδικό και Ειρηνικό ωκεανό.

Η Κίνα έχει καταστεί μείζων πρόκληση για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αμερικανική πολιτική, επομένως, προσαρμόζεται και εστιάζεται στην αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος. Γι’ αυτό επιστρατεύεται και ο ΟΟΣΑ. Ενας ανάλογος προσανατολισμός, άλλωστε, αποφασίστηκε ήδη κατά την ίδρυσή του, εξήντα χρόνια πριν, όταν η απειλή προερχόταν από τη Σοβιετική Ενωση.

Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η γεωπολιτική διάσταση του ΟΟΣΑ λησμονήθηκε. Επανήλθε προς στιγμήν το 2014, όταν η προσάρτηση της Κριμαίας ανέστειλε οριστικά την προοπτική να ενταχθεί η Ρωσία στον Οργανισμό. Κατόπιν, οι άμεσες παγκόσμιες εξελίξεις, δηλαδή τα οικονομικά, τα περιβαλλοντικά και τα υγειονομικά ζητήματα, επισκίασαν τη γεωπολιτική αφύπνιση. Η σημερινή έμφαση στις «κοινές αξίες»την επαναφέρει.

Η συμφωνία AUKUS ερμηνεύθηκε ως στροφή των Ηνωμένων Πολιτειών προς την περιοχή Ινδικού – Ειρηνικού ωκεανού. Η στρατιωτική της διάσταση υποδηλώνει την αποφασιστικότητα να ξεπεραστούν οι όποιες καθυστερήσεις και εμπλοκές τις οποίες συνεπάγεται το δυτικό ξεπερασμένο αμυντικό σύστημα. Το μήνυμα προς την Κίνα πρέπει να σταλεί σαφώς και πειστικά.

Οσο και αν οι τρέχουσες ενδείξεις μοιάζουν αντιφατικές, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται πάντα τους Ευρωπαίους και τους άλλους συμμάχους τους.

Η αμερικανική πολιτική απέναντι στην Κίνα δεν μπορεί να περιοριστεί στο ινδοειρηνικό πλαίσιο. Οπως στο παρελθόν η Σοβιετική Ενωση, έτσι και η Κίνα προωθεί την επιρροή της σε παγκόσμια κλίμακα. Η Αφρική έχει καταστεί μείζον γεωπολιτικό διακύβευμα. Η πολιτική «δρόμος της μετάξης»belt and road initiative) συσπειρώνει γύρω από την Κίνα πολλές χώρες της Ασίας –και όχι μόνον. Η επιρροή φθάνει ώς τη χώρα μας.

Οσο και αν οι τρέχουσες ενδείξεις μοιάζουν αντιφατικές, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται πάντα τους Ευρωπαίους και τους άλλους συμμάχους τους. Η στροφή προς τον Ινδικό και τον Ειρηνικό δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί εις βάρος των άλλων δεσμών· ούτε να περιοριστεί στον στρατιωτικό χώρο. Η συνοχή του «στρατοπέδου»γύρω από τις Ηνωμένες Πολιτείες οφείλει να προστατευθεί.

Σε αυτό το πνεύμα, ο ΟΟΣΑ αποτελεί ένα ιδανικό εργαλείο για τη διατήρηση και την ενίσχυση των δεσμών ανάμεσα στα κράτη τα οποία στηρίζουν την αμερικανική πολιτική έναντι της Κίνας. Τι καθιστά μέλη του ιδίου συνόλου χώρες τόσο απομακρυσμένες όσο η Ισλανδία από την Ελλάδα ή η Γαλλία από τη Νότια Κορέα; Οι «κοινές αξίες» όπως δηλώνει η εφετινή θεματική. Η προεδρία της Υπουργικής επικεντρώνεται στη γεωπολιτική.

Ο ΟΟΣΑ αναδεικνύεται και πάλι δυνάμει σε παράγοντα της παγκόσμιας πολιτικής. Ηδη, παράλληλα με την ισχυρή ευρωπαϊκή συμμετοχή, περιλαμβάνει όλες τις χώρες της συμμαχίας AUKUS, καθώς και τις ιδιαιτέρως υποστηρικτικές χώρες, όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Χιλή. Προβλέπεται να διευρυνθεί, δηλαδή να εντάξει και άλλες χώρες εκτός Ευρώπης. Με τον νεοεκλεγέντα Αυστραλό γενικό γραμματέα, ο ΟΟΣΑ ανοίγεται δυναμικά στην κρίσιμη ινδοειρηνική ζώνη. Από ευρωκεντρικός, μετατρέπεται σε σταυροδρόμι όπου συναντώνται η παλαιά και η νέα εστία των γεωπολιτικών εντάσεων.

Οι πρόσφατες εξελίξεις δεν πρέπει, επομένως, να ερμηνευθούν ως διαζύγιο ανάμεσα στην Ευρώπη και στο αγγλοσαξονικό σύνολο. Αντιθέτως, αναζητείται μια νέα σχέση, με ανανεωμένη κατανομή ρόλων· μια σύμπραξη η οποία θα μπορεί να ανταποκριθεί στην καινούργια πραγματικότητα. Ο ανανεωμένος Παγκόσμιος Οργανισμός, μαζί με τις άλλες σημαντικές αρμοδιότητές του, θα έχει και ένα ρόλο forum για την αναζήτηση συγκλίσεων μεταξύ του ευρωπαϊκού και του ινδοειρηνικού πεδίου. Η Ελλάδα, χώρα με στενούς δεσμούς τόσο με την Ευρώπη όσο και με τον αγγλοσαξονικό κόσμο, όπου ανθεί η ελληνική διασπορά, μπορεί να συμβάλει αποτελεσματικά στην προσπάθεια αυτή.

* Ο κ. Γιώργος Πρεβελάκης είναι ομότιμος καθηγητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο AUKUS και ΟΟΣΑ, η σύνθεση της αμερικανικής πολιτικής… Του Γιώργου Πρεβελάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στις 2 Ιουλίου ο Ματίας Κόρμαν, νεοεκλεγείς γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ, ήρθε στην Ελλάδα – πρώτη διμερής επίσκεψη σε κράτος-μέλος. Κατά τη διήμερη παραμονή του συναντήθηκε με μια σειρά υπουργών, το αντικείμενο των οποίων συμπεριλαμβάνεται στο ερευνητικό πεδίο του διεθνούς οργανισμού – οικονομία, περιβάλλον, ανάπτυξη, παιδεία, ψηφιακή διακυβέρνηση, εξωτερική και κοινωνική πολιτική. Συναντήθηκε, επίσης, με τον δήμαρχο της Αθήνας, αλλά και με τη συνυποψήφιά του Αννα Διαμαντοπούλου. Εδωσε, τέλος, στον Αλέξη Παπαχελά την πρώτη συνέντευξη από την ανάληψη των καθηκόντων του.

Πρωτεύουσα σημασία είχε η τετ α τετ συνομιλία με τον πρωθυπουργό, έπειτα από την οποία διατυπώθηκε μια ιδιαιτέρως σοβαρή πρόταση. Ο πρωθυπουργός εισηγήθηκε την ίδρυση ενός κέντρου του οργανισμού στην Κρήτη, με αντικείμενο τις αλληλεπιδράσεις οικονομίας και δημογραφίας. Η αύξουσα επιρροή της τεχνολογίας και η προϊούσα φθορά του περιβάλλοντος έχουν υπερκαλύψει τη θεματική, η οποία παλαιότερα απασχολούσε κατά κύριο λόγο τους μελλοντολόγους· τον δημογραφικό παράγοντα. Περιβάλλον, τεχνολογία και δημογραφία αποτελούν όμως ένα σύνολο, τα στοιχεία του οποίου είναι στενά συνδεδεμένα. Ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης· η φύση είναι εξανθρωπισμένη, σφραγισμένη από την ανθρώπινη παρέμβαση· τέλος, η τεχνολογία αποτελεί το μέσον διά του οποίου ο άνθρωπος διαλέγεται, παραγωγικά ή καταστροφικά, με τη φύση. Η υποτίμηση του ενός από τα στοιχεία του τριπτύχου αυτού καθιστά την ανάλυση ελλειμματική και την πρόβλεψη αβέβαιη.

Η σημερινή δημογραφική κατάσταση προδιαγράφει τη μελλοντική. Μόνο δραματικές συνθήκες, όπως οι γενοκτονίες ή το καθεστώς Μάο που επέβαλε μονογονικές οικογένειες, ανατρέπουν την προκαθορισμένη πορεία. Και η Ιστορία διδάσκει το βάρος του πληθυσμιακού παράγοντα στις μεγάλες ιστορικές τάσεις – επί παραδείγματι, πώς οι μεγάλες μεταναστεύσεις τον Μεσαίωνα καθόρισαν τη δημιουργία των ευρωπαϊκών εθνών. Η εποχή μας βιώνει κοσμοϊστορικές αλλαγές στο επίπεδο της γεωγραφίας των πληθυσμών. Εως τα μέσα του 20ού αιώνα ο ευρωπαϊκός πληθυσμός κατείχε την πρώτη θέση ανάμεσα στις άλλες ηπείρους. Σήμερα έχει υποβιβαστεί στην τέταρτη θέση. Αντιθέτως, η Αφρική, τέταρτη έως πρόσφατα, τείνει να καταλάβει την πρώτη θέση. Αλλαγές παρατηρούνται και στα άλλα ηπειρωτικά σύνολα.

Η δημογραφία εξηγεί τη γεωπολιτική. Η Κίνα, καθώς σύντομα θα αντιμετωπίσει γήρανση του πληθυσμού της, προσπαθεί να κατοχυρώσει μιαν ηγεμονική θέση, πριν προκύψει το πρόβλημα – όθεν και η επιθετικότητά της. Η δημογραφική παρακμή οδηγεί σε σοβαρά οικονομικά και πολιτικά προβλήματα, καθώς συνοδεύεται αναπόφευκτα από τη γήρανση του πληθυσμού. Στο άλλο άκρο, η δημογραφική έκρηξη χωρίς αντίστοιχη οικονομική ανάπτυξη προκαλεί κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις, ενίοτε και πολέμους. Ο δημογραφικός παράγων οδηγεί σε σοβαρές αναταράξεις και στον μεσογειακό χώρο. Η νότια όχθη υπερβαίνει πληθυσμιακά τη βόρεια, ανατρέποντας την παλαιά ιεραρχία. Το 1970 η Γαλλία και η Ιταλία κυριαρχούσαν δημογραφικά στον μεσογειακό χώρο· σήμερα υπολείπονται κατά πολύ από χώρες όπως η Αίγυπτος ή η Τουρκία. Οι ποσοτικές εξελίξεις συνοδεύονται από ποιοτικές: γήρανση στον Βορρά, νεολαία άνεργη στον Νότο.

Στη βόρεια όχθη δημιουργείται πληθυσμιακό κενό σε πολλά εδάφη τα οποία ερημοποιούνται· αντιθέτως ο Νότος, με τις περιορισμένες αξιοποιήσιμες εκτάσεις, κινδυνεύει από τον υπερπληθυσμό, ιδιαιτέρως στις παραθαλάσσιες ζώνες. Η κλιματική αλλαγή επιδεινώνει τις καταστάσεις αυτές. Οι διαφορές στο δημογραφικό δυναμικό ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αφρική οδηγούν αναπόφευκτα σε μεταναστευτικές πιέσεις, πολλές από τις οποίες διαπερνούν τη Μεσόγειο. Πόσο έτοιμες είναι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες να εντάξουν παραγωγικά νέους πληθυσμούς; Πόσο αντέχουν οι μεσογειακές χώρες να λειτουργούν ως μεταναστευτικό ανάχωμα;

Σε αυτά τα πιεστικά ερωτήματα θα αναφέρεται το προτεινόμενο κέντρο του ΟΟΣΑ. Συνδέοντας την οικονομία με τη δημογραφία, θα αξιοποιήσει το συγκριτικό πλεονέκτημα του οργανισμού στην οικονομική ανάλυση για να αντιμετωπιστούν οι δημογραφικές προκλήσεις.

Χάρη στο επιστημονικό δυναμικό και την εμπειρία του ΟΟΣΑ, στο κέντρο αυτό θα εκπονηθούν πρωτοποριακές μελέτες. Θα αφορούν τη γήρανση, την ανάπτυξη, την αλληλεπίδραση ανάμεσα στις διάφορες περιοχές του κόσμου, όπως τη διαμορφώνουν οι μεταναστευτικές ροές – και τα συνεπαγόμενα προβλήματα. Στις θεματικές αυτές προστίθεται και μια άλλη, παραγνωρισμένη διάσταση της γεωγραφίας των πληθυσμών: ο ρόλος των διασπορών στην οικονομική ανάπτυξη και τη μεταφορά τεχνολογίας, ιδεών και αξιών. Γεωγραφική γέφυρα ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αφρική, στο επίκεντρο της μεσογειακής Ιστορίας, η Κρήτη συνεισφέρει ένα μοναδικό συμβολικό κεφάλαιο στην αναγνωρισιμότητα και την ελκυστικότητα του κέντρου, το οποίο θα φιλοξενεί συνέδρια και άλλες εκδηλώσεις με πολιτικούς και επιστήμονες από την Αφρική, την Ευρώπη και όλο τον κόσμο.

Η νέα πρωτοβουλία του πρωθυπουργού έρχεται μετά τη σημαντική ελληνική υποψηφιότητα για τη θέση του γενικού γραμματέα και την ανάληψη της προεδρίας του Global Strategy Group από τον υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης. Επιβεβαιώνει de facto μια αλλαγή στάσης: η Ελλάδα στον ΟΟΣΑ δεν συμμετέχει απλώς· φιλοδοξεί να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο.

* Ο κ. Γιώργος Πρεβελάκης είναι μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο Ενα κέντρο του ΟΟΣΑ στην Κρήτη… Του Γιώργου Πρεβελάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η εκλογή του Αυστραλού Mathias Cormann στη Γενική Γραμματεία του Ο.Ο.Σ.Α. έπληξε και εξέπληξε τους Ευρωπαίους. Επί μία συναπτή εικοσιπενταετία, όλοι οι χρηματίσαντες Γενικοί Γραμματείς του Οργανισμού προέρχονταν από χώρες εκτός Ευρώπης. Σήμερα, από τα 37 κράτη-μέλη, 26 έρχονται από την ευρωπαϊκή ήπειρο και 22 είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήταν, επομένως, εύλογη η βεβαιότητα ότι ο διάδοχος του επιτυχημένου χαρισματικού Άνχελ Γκουρία θα ήταν Ευρωπαίος. Εντούτοις, το αποτέλεσμα από τη διαδικασία επιλογής, την οποία επικύρωσε το Συμβούλιο του ΟΟΣΑ, διέψευσε τις προβλέψεις.

Πρόκειται για μια σαφή ευρωπαϊκή ήττα. Πολλές ευρωπαϊκές χώρες και, βεβαίως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχαν επενδύσει στην επιστροφή της Γενικής Γραμματείας σε ευρωπαϊκά χέρια. Πώς, όμως, η πλειοψηφούσα Ευρώπη οδηγήθηκε σε μια τέτοια ήττα; Στον παγκόσμιο τύπο έχουν διατυπωθεί τρεις ερμηνευτικές υποθέσεις: ο Ο.Ο.Σ.Α. θέλησε διά της Αυστραλίας να στραφεί προς την Ασία· ο Αυστραλός υποψήφιος εξασφάλισε υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες· υπήρχαν πολλές ανταγωνιστικές ευρωπαϊκές υποψηφιότητες.

Καμία από τις εξηγήσεις αυτές δεν ευσταθεί. Η ήττα της Ευρώπης οφείλεται σε σφάλμα τακτικής. Με τη διακριτική ενθάρρυνση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τα περισσότερα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επέλεξαν ως αντίπαλο του Mathias Cormann τη Cecilia Malmstrom- αντί για την Άννα Διαμαντοπούλου. Η λανθασμένη αυτή κίνηση έγινε κατά τον τρίτο κύκλο διαβουλεύσεων και επιβεβαιώθηκε όταν, από τους 10 αρχικούς υποψηφίους, απέμεναν 3- από την Αυστραλία, τη Σουηδία και την Ελλάδα. Με σημαντικές, αλλά μειοψηφούσες εξαιρέσεις, οι χώρες της Ευρώπης έκριναν τη σουηδική υποψηφιότητα περισσότερο πειστική από την ελληνική.

Όμως, η Cecilia Malmstrom είχε πολλούς αντιτιθεμένους. Ως επίτροπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είχε επικρίνει σκληρά πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Υπήρχαν, επίσης, έντονες φήμες ότι δύο κράτη-μέλη θα ασκούσαν αρνησικυρία σε μια ενδεχόμενη εκλογή της. Επιπλέον, στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε συγκροτηθεί ισχυρό lobby εναντίον της. Συνεπώς, η Cecilia Malmstrom δεν συγκέντρωνε το σύνολο των ευρωπαϊκών ψήφων. Ακόμη και αν εξασφάλιζε πλειοψηφία, θα δυσκολευόταν να επιτύχει ομόφωνη έγκριση του Συμβουλίου. Αντιθέτως, η Άννα Διαμαντοπούλου, όχι μόνον δεν είχε αμφισβητήσεις, αλλά είχε επιτύχει ευρεία αναγνώριση από τα κράτη-μέλη. Σε μια τελική αντιπαράθεση με τον Mathias Cormann, πιθανότατα θα εξασφάλιζε όλες τις ευρωπαϊκές ψήφους.

Ατυχώς για την Ευρώπη, οι υποστηρικτές της Cecilia Malmstrom θεώρησαν ότι, παρά τις αντιστάσεις στην υποψηφιότητά της, θα επικρατούσε έναντι του Mathias Cormann. Προτίμησαν την παρακινδυνευμένη σουηδική υποψηφιότητα από τη βέβαιη ελληνική. Η Cecilia Malmstrom έχασε, έστω και για πολύ λίγο. Αν είχε προωθηθεί η Άννα Διαμαντοπούλου, η μικρή αυτή διαφορά θα είχε άνετα υπερκαλυφθεί. Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέδειξε και πάλι τη δυσκολία της να χαράξει στρατηγική χωρίς υπεροψίες και προκαταλήψεις.

Έστω και αν η Ελλάδα δεν επεκράτησε, απεκόμισε σημαντικά κέρδη. Η Άννα Διαμαντοπούλου έφθασε αξιοκρατικά στην τρίτη θέση, δικαιώνοντας την επιλογή του Πρωθυπουργού. Η κινητοποίηση και ο συντονισμός της διπλωματίας, του Πρωθυπουργού και της μικρής ομάδας η οποία οργάνωσε την εκστρατεία απέδειξαν ότι η Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπίσει επιτυχώς μηχανισμούς με ασυγκρίτως υπέρτερα μέσα. Πρόκειται για μια παραγωγική άσκηση δημόσιας διπλωματίας, η οποία έφερε την Ελλάδα στο διεθνές στερέωμα, σε διεκδίκηση ηγετικού ρόλου. Προετοιμάστηκε προσεκτικά, με σοβαρότητα και σχεδιασμό και επέτρεψε στη χώρα μας να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και να αντιληφθεί σε ποιους μπορεί να στηρίζεται. Η “γυάλινη οροφή”, η προκατάληψη κατά του Νότου, την ύπαρξη της οποίας υποκριτικά αμφισβητούν αντίπαλοι και σύμμαχοι, έγινε φανερή. Σε αυτήν προσέκρουσε η Άννα Διαμαντοπούλου.

Ο νεοεκλεγείς Γενικός Γραμματέας κατανόησε περισσότερο από τους Ευρωπαίους το βάρος και τη σημασία της ελληνικής υποψηφιότητας η οποία, όπως έγινε αντιληπτό, τον ανησύχησε πολύ περισσότερο από τη σουηδική. Είναι βέβαιο ότι θα επιδιώξει τη συνεργασία της χώρας μας στο δύσκολο έργο το οποίο τον αναμένει. Εξάλλου, η δυναμική ελληνο-αυστραλιανή κοινότητα η οποία συνέβαλε αποφασιστικά στην εκλογή του δεν θα παραλείπει να του το υπενθυμίζει.

*Ομότιμος Καθηγητής στη Σορβόννη
Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον Ο.Ο.Σ.Α.

Το άρθρο Το παρασκήνιο μιας εκλογής… Του Γιώργου Πρεβελάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Προ ημερών, ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης δημοσιοποίησε τις προβλέψεις του για την ελληνική οικονομία. Σύμφωνα λοιπόν με τον Ο.Ο.Σ.Α., η ύφεση θα είναι 10,1% του Α.Ε.Π. για το 2020 και 0,9% η ανάπτυξη για το 2021. Ότι ο πρώτος χρόνος με εμβόλιο δηλαδή θα είναι, πρακτικά, χρονιά στασιμότητας. Αλλά, με το 2021 να μην βγάζει μια δυνατή ανάκαμψη, τίποτα δεν προμηνύεται καλύτερο και για τα επόμενα χρόνια.

Ο διεθνής αυτός οργανισμός λοιπόν υποστηρίζει ότι η ζημιά από την πανδημία δεν είναι περαστική. Αλλά και χωρίς προβλέψεις μεγεθών, διαισθανόμαστε όλοι ότι, ακόμα και αν το εμβόλιο εξαφανίσει τον COVID 19 σε χρόνο ρεκόρ, αυτό που πάθαμε δεν είναι μια πρόσκαιρη αναποδιά, αλλά κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια Τρίτη Καταστροφή. Μετά την Πρώτη το 2010, με την αδυναμία εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους και τις βαριές υποχρεώσεις που αναλάβαμε για να μην χρεοκοπήσουμε. Και την Δεύτερη το 2015, με την μακροχρόνια εκχώρηση δημοσιονομικής κυριαρχίας και την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας μας.

Αυτή λοιπόν η καταστροφή που ζούμε, ξεκίνησε και συνεχίζεται ως υγειονομική κρίση με την ασθένεια και τον χαμό πολλών συνανθρώπων μας. Με αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία μας, το μέγεθος των οποίων γίνεται τώρα αντιληπτό: δίκην Σισύφου, με το Α.Ε.Π. μας κατά 10.1% μικρότερο και με την αντιπαραγωγική συνταγή των πιστωτών στη πλάτη μας, καλούμαστε να αρχίσουμε ξανά τις δουλειές μας. Είναι φανερό ότι αν δεν ανατρέψουμε αυτά τα δεδομένα, προκοπή δεν γίνεται.

Η αμεριμνησία του κατεστημένου μας

Ας δούμε τώρα πως αντιμετωπίζει την δεινή αυτή κατάσταση το κατεστημένο μας, ξεκινώντας από την κυβέρνηση. Η οποία, δια του αρμόδιου Υπουργού Οικονομικών, για το ΑΕΠ του 2020 έχει, διαδοχικά, προβλέψει στις 18 Μαρτίου μικρή αύξηση, -3% στις 26/3 , -4% στις 4/4, -8% στις 30/9 για να καταλήξει στο -10% στις 10/11 στο τελικό σχέδιο της για τον προϋπολογισμό του 2021. Όπου και προβλέπει για το 2021 ανάπτυξη 4,8%. «Κάνε το όπως η στρουθοκάμηλος» λοιπόν: ξορκίζοντας την μεγάλη ύφεση με, αβάσιμα ευοίωνες, προβλέψεις.

Δεν είναι όμως μόνον οι άκυρες προβλέψεις. Η κυβέρνηση συγκρότησε την επιτροπή Πισσαρίδη με ερώτημα όχι αν, αλλά πως μπορούμε να προχωρήσουμε με τα σημερινά δεδομένα. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση ζήτησε και έλαβε από την επιτροπή πιστοποιητικό εγκυρότητας του συμφώνου συμβίωσης της με την ύφεση και το πλαίσιο που την αναπαράγει. Σε τέτοιο «πόρισμα», φυσικά, δεν περιέχονται προτάσεις λύσεων για τα τρέχοντα και πραγματικά προβλήματα, επειδή, απλούστατα, με τόσο περιοριστικές παραμέτρους δεν υπάρχουν λύσεις! Και ήταν πραγματικά θλιβερό να διαφημίζεται αυτό το σύμφωνο συμβίωσης με την ύφεση από ατζέντηδες σε πρόθυμα μέσα.

Τέλος, το κυβερνητικό θεραπευτικό κοκτέιλ, έρχεται να συμπληρωθεί με επιδόματα. Για την τόνωση της αγοραστικής δύναμης φτωχών νοικοκυριών και τον μετασχηματισμό τους σε κύκλο εργασιών επιχειρήσεων που χειμάζονται, υποτίθεται. Παράπλευρη, αν όχι πρώτη, σκοπιμότητα βέβαια είναι τα επιδόματα να επηρεάσουν θετικά για την κυβέρνηση τους αποδέκτες των επιδομάτων. Στην πραγματικότητα πάντως, τα επιδόματα δεν είχαν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα: αντί για αύξηση κατανάλωσης και ενίσχυση μικρών επιχειρήσεων, έγιναν κυρίως αύξηση ιδιωτικών καταθέσεων (και μάλλον όχι των πιο αδύναμων οικονομικά) και μείωση των ταμειακών διαθέσιμων του δημοσίου.

Οι Τρεις Καταστροφές

Η κυβέρνηση έχει συμβιβαστεί με την προοπτική ενός οικονομικού Αρμαγεδδώνα διαρκείας και απλώς επιμελείται την παραμονή της στα πράγματα με την διαφημιστική της καμπάνια «Νούμερα» – «Πορίσματα» – «Επιδόματα». Μια εκστρατεία παραπλάνησης της κοινής γνώμης, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ασκούν κριτική σ’ αυτή την παρακμιακή συμπεριφορά, όπως άλλωστε οφείλουν, αλλά εκεί… σταματούν. Δεν υπονοούν καν ότι θα άλλαζαν το πλαίσιο της ύφεσης που μας πνίγει. Τους λόγους της αιδήμονος αυτής σιγής τους ας εξηγήσουν τα ίδια. Έτσι όμως η πολιτική μας ζωή ξεπέφτει σε μια καταγγελία όλων από όλους, συχνά σε έναν καυγά για το αν η Τρίτη Καταστροφή που ζούμε είναι χειρότερη από την Δεύτερη που ζήσαμε το 2015. Ενώ είναι ήδη ηλίου φαεινότερο ότι οδεύουμε πλησίστιοι προς την επόμενη.

Μ’ αυτά τα εγκατεστημένα, τυχοδιωκτικά ήθη στα δημόσια πράγματά μας, είναι δύσκολο να αποφύγουμε την επερχόμενη Τέταρτη Καταστροφή. Αυτήν για την οποία προειδοποιεί εγκαίρως ο Ο.Ο.Σ.Α. και βλέπουμε και εμείς οι ίδιοι να πλησιάζει. Ζητούμενο είναι αν μπορούμε να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο των αλλεπάλληλων (μια ανά πενταετία) καταρρεύσεων. Για να καταφέρουμε κάτι τέτοιο, είναι απαραίτητο να διακόψουμε οριστικά τις σχέσεις μας με όσους δεν ενδιαφέρονται να αναλάβουν την ευθύνη αυτής της διάσωσης. Με όσους έχουν ως πρώτη τους μέριμνα το ίδιον και όχι το εθνικό και δημόσιο συμφέρον. Μόνο που το αυτό δεν φτάνει.

… και πως να αποφύγουμε την Τέταρτη

Μας λείπουν ακόμα μια συνταγή σωτηρίας, ο θεράπων να την υπογράψει και η απόφασή μας να γιατρευτούμε. Η συνταγή βέβαια είναι γνωστή: νέες, καλύτερες θέσεις εργασίας, δηλαδή νέα εισοδήματα, νέα φορολογητέα ύλη, νέες ασφαλιστικές εισφορές. Πολιτική πλήρους απασχόλησης δηλαδή, προσαρμοσμένη στα σημερινά δεδομένα. Και πολιτική πλήρους απασχόλησης για την Ελλάδα σήμερα σημαίνει ένα μεγάλο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, σε ένα, όλο και πιο απλό και καθαρό θεσμικό πλαίσιο, ικανό να προσελκύσει το ενδιαφέρον σε ιδιωτικά κεφάλαια, ελληνικά και ξένα, ώστε να τοποθετηθούν στην Ελλάδα.

Απαιτείται επίσης ένα πολιτικό κόμμα που να θέλει την πλήρη απασχόληση και να είναι σε θέση να την διεκδικήσει από τους πιστωτές μας. Αυτός είναι ο θεράπων με δικαίωμα υπογραφής της συνταγής. Ο οποίος θα έδινε ξανά νόημα στην συμμετοχή μας στις εθνικές εκλογές, με σκοπό την υπερψήφιση του: την απόφασή μας να γιατρευτούμε. Ο δρόμος λοιπόν να αποφύγουμε τα χειρότερα είναι δύσβατος, αλλά πραγματικός. Και δεν βλέπω να υπάρχει άλλος!

Το άρθρο Πώς να αποφύγουμε την Τέταρτη Καταστροφή … Του Παντελή Οικονόμου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

• Με βάση την οικογενειακή κατάσταση: Άγαμοι 57,5%, έγγαμοι 27,6%, διαζευγμένοι 10,8%, σε διάσταση 0,1%
• Με βάση την κατάσταση απασχόλησης: Άνεργος 58%, μισθωτός 4,4%, εποχικά εργαζόμενος 5,7%, περιστασιακά εργαζόμενος 4,3%
• Με βάση την υπηκοότητα: Έλληνες 86%, Πολίτες ΕΕ 7,1%, Τρίτες χώρες 6,9%
• Με βάση την οικονομική κατάσταση: Το 81% δήλωσε εισόδημα έως ένα ευρώ, το 58% δήλωσε μηδενικό πραγματικό εισόδημα και το το 74% μηδενική αξίαα ακίντης περιουσίας!

Κι άλλες διαπιστώσεις: Ενισχύθηκαν κυρίως όσοι εργάζονται σε αδήλωτες εργασίες, είναι αυτοαπασχολούμενοι ή αγρότες, η μέλη οικογενειών των παραπάνω επαγγελματικών δραστηριοτήτων σε βάρος των μισθωτών και των ανέργων. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία το οικογενειακό εισόδημα των αγροτών σε ποσοστό 85% ήταν κάτω των 4.000 ευρώ και συνεπώς είναι επιλέξιμη μονάδα!

Του Δημήτρη Στεργίου

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας ανακοίνωσε ότι θα αυξηθούν κατά 300 εκατ. ευρώ οι πόροι του Οργανισμού Προνομιακών Επιδομάτων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΟΠΕΚΑ) για την καταβολή επιδομάτων, όπως είναι το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, το επίδομα τέκνων και το επίδομα στέγασης. Πρόκειται για τα κοινωνικά επιδόματα και τα τάχα “Κοινωνικά Παντοπωλεία”, για τα οποία είχαν υποσχεθεί ή είχαν δεσμευτεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση όλες οι κυβερνήσεις από το 1992 για την καταπολέμηση της φτώχειας, αλλά με το ζόρι τα επέβαλαν οι “άπονοι” δανειστές, η τρόικα, το 201Ο, αλλά με καθυστερήσεις και με δειλά πιλοτικά προγράμματα και για ορισμένες περιοχές χορηγήθηκαν το … 2014 και, τελικά, το 2017 και το 2019!
Αλλά, το πρόβλημα με τα κοινωνικά προγράμματα δεν είναι οι καθυστερήσεις στη χορήγησή τους και οι δημαγωγικές κάθε φορά ανακοινώσεις για το “θεαθήναι” τω ελληνικώ λαώ, αλλά η απογοητευτική αναποτελεσματικότητά τους στη μείωση της φτώχειας, δηλαδή η διάθεση τεράστιων ποσών από τα φορολογικά έσοδα χωρίς να πιάνουν τόπο, αφού, όπως πιστεύει το 78% των Ελλήνων κατευθύνονται σε άτομα που δεν τα δικαιούνται.

Υπενθυμίζεται ότι το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα δίνεται σε πάνω από 270.000 νοικοκυριά με ιδιαίτερα χαμηλό εισόδημα και πολύ μικρή κινητή και ακίνητη περιουσία. Κάθε μήνα καταβάλλονται 200 ευρώ για μονοπρόσωπο νοικοκυριό, 100 ευρώ για κάθε επιπλέον ενήλικο μέλος και 50 ευρώ για κάθε ανήλικο μέλος. Επίσης, το επίδομα τέκνων που μετονομάστηκε σε επίδομα παιδιού το 2018, χορηγείται σε πάνω από 900.000 οικογένειες και αφορά πάνω από 1,5 εκατομμύρια παιδιά. Το ύψος του εξαρτάται από την οικονομική κατάσταση κάθε οικογένειας και τον αριθμό των παιδιών. Το ποσό του επιδόματος, καταβάλλεται σε 6 διμηνιαίες δόσεις και ανέρχεται σε 70, 42 ή 28 ευρώ για κάθε παιδί (για το πρώτο και το δεύτερο), ανάλογα με το ύψος του εισοδήματος, και σε 140, 84 ή 56 ευρώ από το τρίτο και για κάθε επόμενο παιδί, ανά μήνα. Ακόμα, το επίδομα στέγασης καταβάλλεται από 2019 σε πάνω από 260.000 οικογένειες με εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια και το ύψος του ανέρχεται σε 70 ευρώ το μήνα για το δικαιούχο και επιπλέον 35 ευρώ το μήνα για κάθε επιπλέον μέλος του νοικοκυριού. Σε αυτά τα προνοιακά μέτρα περιλαμβάνεται και η χορήγηση του κοινωνικού μερίσματος επί τρία συναπτά έτη (2017-19), το οποίο στηρίζει τους οικονομικά ασθενέστερους, αλλά, όπως εέχει επισημανθεί από μελέτες και από την Τράπεζα της Ελλάδος, δεν συντελεί στον εκσυγχρονισμό του ελληνικού κοινωνικού κράτους, καθώς αποτελεί οικονομική ενίσχυση που ανακοινώνεται εκτάκτως στην εκπνοή του έτους και εφόσον επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα. Εκτιμάται ότι οι συναφείς πόροι θα είχαν μεγαλύτερο κοινωνικό αντίκρυσμα και αναπτυξιακό αποτέλεσμα εάν κατευθύνονταν προς τη συστηματική κάλυψη των κενών προστασίας, όπως την ευρύτερη κάλυψη των ανέργων, την ενίσχυση της απασχόλησης και των κοινωνικών επενδύσεων στους τομείς της παιδείας και της υγείας.

Το κόστος

Ο Οργανισμός Προνοιακών Επιδομάτων Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΟΠΕΚΑ) έχει αρμοδιότητες που αφορούν την απονομή όλων των προνοιακών επιδομάτων και οικονομικών ενισχύσεων και υπηρεσιών σε ευπαθείς και ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Στο πλαίσιο αυτό καταβάλλει, μεταξύ άλλων, το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ), το επίδομα παιδιού, το επίδομα στέγασης και επιδόματα αναπηρίας. Από επίσημα στοιχεία προκύπτει ότι το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης καταβάλλονται πάνω από 330 εκατ. Ευρώ , με μέση μηνιαία καταβολή ανά νοικοκυριό περίπου 210 ευρώ για πάνω από 267 νοικοκυριά (πάνω από 490.000 άτομα).που εντάσσονται στο πρόγραμμα.

Ο συνολικός μηνιαίος προϋπολογισμός για τις εγκεκριμένες αιτήσεις ανέρχεται σε πάνω από 55 εκατ. Ευρώ, ενώ από τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των νοικοκυριών που έχουν ενταχθεί στο ΚΕΑ, προκύπτουν οι ακόλουθες διαπιστώσεις:

• το 23,2% έχουν και ανήλικα μέλη (κατά μέσο όρο περίπου 1,6 ανήλικα μέλη).
• το 12,1% έχουν και μέλη άνω των 65 ετών
• το 56,2% των αιτήσεων που έχουν γίνει δεκτές αφορούν μονομελή νοικοκυριά.
• το 53,0% έχει μηδενικό εισόδημα, ενώ περίπου 70,0% έχει εισόδημα μέχρι 500 ευρώ.
• το 27,8% των νοικοκυριών δηλώνουν εισόδημα μόνο από κοινωνικές παροχές, ενώ
• 35,9% των δικαιούχων νοικοκυριών δηλώνουν εισόδημα από τόκους καταθέσεων.
• Το 52,5% είναι άνεργοι από τους οποίους το 49,5% είναι εγγεγραμμένοι στον ΟΑΕΔ, το 18,7% είναι εργαζόμενοι, το 1,3% είναι συνταξιούχοι και το 20,3% είναι παιδιά.

Επίσης, για το επίδομα στέγασης, το οποίο άρχισε να υλοποιείται από σε εθνικό επίπεδο από τον Μάρτιο του 2019 και καταβάλλεται σε περίπου 730.000 οικογένειες, υπάρχει η εκτίμηση ότι ο συνολικός ετήσιος προϋπολογισμός ανέρχεται σε περίπου 300 εκατ. Ευρώ.

Με την ευκαιρία αναφέρω ότι, σύμφωνα με έρευνα του ΟΟΣΑ που κατέγραψε τις αντιλήψεις των πολιτών σε 21 χώρες για την κοινωνική πολιτική (βλ. OECD (2019), “Risks that Matter: Main Findings from the 2018 OECD Risks that Matter Survey,” www.oecd.org/social/risks-that-matter.htm), το 73-79% των Ελλήνων θεωρούσε το 2018 ότι η εισοδηματική ενίσχυση που δύναται να εισπράξει από το κράτος σε διάφορες περιπτώσεις απώλειας εισοδήματος (π.χ. ανεργία, αναπηρία κ.λπ.) δεν είναι επαρκής, ενώ κατά μέσο όρο στις 21 συμμετέχουσες χώρες το ποσοστό αυτό κυμαίνεται μεταξύ 44% και 61% κατά περίπτωση εισοδηματικής απώλειας. Επίσης, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, έντονο είναι και το αίσθημα της κοινωνικής αδικίας, καθώς το 78% των Ελλήνων πιστεύει ότι υπηρεσίες και επιδόματα απολαμβάνουν πολίτες οι οποίοι δεν τα δικαιούνται στην πραγματικότητα.

Αναποτελεσματικές οι, έστω και περιορισμένες, κοινωνικές δαπάνες

Από τη σύντομη αυτή περιήγηση στα στοιχεία της κοινωνικής πολιτικής επιβεβαιώνεται η διαπίστωση μελετών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), της Τράπεζας της Ελλάδος και της ΓΣΒΕΕ ότι δεν έχει γίνει η αναγκαία αξιολόγηση της αποτελεσµατικότητας των µέτρων για την αντιµετώπιση της φτώχειας και της ανθρωπιστικής κρίσης στη χώρα μας,. Δηλαδή, δεν έχουν ληφθεί τα αναγκαία μέτρα ώστε οι περιορισµένες κοινωνικές δαπάνες να γίνουν πιο αποτελεσµατικές, δίνοντας προτεραιότητα στην εξάλειψη ακραίων φαινοµένων φτώχειας σε οικογένειες µε παιδιά και χωρίς κανέναν εργαζόµενο, χωρίς επίδοµα ανεργίας ή άλλη εισοδηµατική ενίσχυση και συχνά χωρίς πρόσβαση στην κοινωνική ασφάλιση. Προς αυτή την κατεύθυνση στηρίζονταν πολλές ελπίδες στην καθολική εφαρµογή του ελάχιστου εγγυηµένου εισοδήµατος, αλλά δυστυχώς από την πρώτη ακόμα πιολοτική εφαρμογή του διαπιστώθηκε ότι ένα μεγάλος μέρος της δαπάνης πηγαίνει σε αλλότριες κατευθύνσεις. Συγκεκριμένα, σύµφωνα µε µελέτη της Παγκόσµιας Τράπεζας, η καθολική εφαρµογή του ελάχιστου εγγυηµένου εισοδήµατος το 2013 στην Ελλάδα θα µπορούσε να αυξήσει το εισόδηµα περίπου 1.200.000 ατόµων (ή 11% του πληθυσµού) µειώνοντας το χάσµα της φτώχειας κατά το 1/3. Το δηµοσιονοµικό κόστος εκτιµήθηκε σε 980 εκατ. ευρώ, δηλαδή 0,5% του ΑΕΠ ή περίπου 2,5% των κοινωνικών δαπανών.Tο κόστος αυτό θα µπορούσε να µειωθεί µε την αποτελεσµατικότερη αντιµετώπιση της φοροδιαφυγής και να χρηµατοδοτηθεί µέσω επανασχεδιασµού των υφιστάµενων κοινωνικών µεταβιβάσεων. Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται από τις αποκλίσεις που παρατηρούνται µεταξύ πραγµατικών εισοδηµάτων και δηλωθέντων στην εφορία. Όπως επισημαίνει η μελέτη του ΟΟΣΑ, εάν η επιλογή των δικαιούχων γινόταν µε βάση το πραγµατικό και όχι το δηλωθέν εισόδηµα των αιτούντων, ώστε να αποκλείονται όσοι ψευδώς εµφανίζονται να πληρούν τα εισοδηµατικά κριτήρια λόγω απόκρυψης του πραγµατικού εισοδήµατος, ο αριθµός των δικαιούχων εκτιµάται ότι θα µειωνόταν σε 754.269 άτοµα (ή 7% του πληθυσµού) και το κόστος σε 681 εκατ. ευρώ (ή 0,4% του ΑΕΠ).

Αποκαλυπτικό και συνάμα καταγγελτικό είναι, μεταξύ άλλων, το άρθρο του επίκουρου καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κωνσταντίνου Δημουλά με τίτλο “Η εφαρμογή του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης στην Ελλάδα”, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό “Κοινωνική Πολιτική” (Επιστημονική Εταιρεία Κοινωνικής Πολιτικής -2017), όπου πέρα από το ιστορικό με τις τρεις αποτυχημένες προσπάθειες εισαγωγής στη χώρα μας, παρουσιάζει πολλά στοιχεία και διαπιστώσεις από την εφαρμογή του ως αναπόσπαστου μέροςς των υποχρεώσεων της χώρας απέναντι στους Δανειστές της. Ειδικότερα, παρουσιάζοντας ο κ. Δημουλάς τις βασικές προϋποθέσεις για την επιλογή των δικαιούχων του προγράμματος και τις παρενέργειές τους στην αποτυελεσματικότητα του προγράμματος, αναφέρει τα εξής:

“Ω βασικές προϋποθέσεις καθορίστηκαν η νόμιμη και σταθερή διαμονή του δικαιούχου, τα όρια του δήμου εφαρμογής του προγράμματος, το ύψος της κινητής και ακίνητης περιουσίας, το ετήσιο πραγματικό εισόδημα και η θετική συμπεριφορά του αιτούντος απέναντι στη δηλωμένη απασχόληση. Ειδικότερα, το ύψος του ετήσιου εισοδήματος δεν έπρεπε να ξεπερνά το διπλάσιο του «κατωφλιού εισοδήματος» που αντιστοιχεί στην κάθε μονάδα http://epublishing.ekt.gr | e-Publisher: EKT | Downloaded at 09/10/2020 21:45:29 | 14 εξαιρουμένου το 20% αυτού που προέρχεται από μισθωτή εργασία ή «με μπλοκάκι», εργόσημο ή αποζημίωση αναδοχής αστέγου. Η συνολική φορολογητέα αξία της ακίνητης περιουσίας δεν έπρεπε να ξεπερνά τις 90.000 ευρώ για κάθε άτομο και τις 200.000 ευρώ για κάθε μονάδα, τα τεκμήρια δαπανών διαβίωσης (αυτοκίνητα, δίκυκλα κλπ) τις 6.000 ευρώ και οι καταθέσεις το προηγούμενο δωδεκάμηνο το διπλάσιο του κατωφλίου εισοδήματος”

Στη συνέχεια, σχολιάζοντας τα κριτήρια αυτά, επισημαίνει τα ακόλουθα:

“Με αυτά τα κριτήρια ενισχύθηκαν κυρίως όσοι εργάζονται σε αδήλωτες εργασίες, είναι αυτοαπασχολούμενοι ή αγρότες, η μέλη οικογενειών των παραπάνω επαγγελματικών δραστηριοτήτων σε βάρος των μισθωτών και των ανέργων. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία το οικογενειακό εισόδημα των αγροτών σε ποσοστό 85% ήταν κάτω των 4.000 ευρώ και συνεπώς είναι επιλέξιμη μονάδα. Αντίθετα, ένα ζευγάρι ανέργων που τον προηγούμενο χρόνο επιδοτήθηκε για 12 μήνες( ανώτατο όριο) με το βασικό επίδομα ανεργίας και για τα δύο άτομα έχει, στην καλύτερη περίπτωση, συνολικό εισόδημα πάνω του κατωφλιού φτώχειας και δεν λαμβάνει την εισοδηματική ενίσχυση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Επίσης, όσοι πριν από την κρίση εργαζόταν συνεχώς για αρκετά χρόνια και έλαβαν αποζημίωση απόλυσης είναι ενδεχόμενο να εμφανίζουν επίπεδο καταθέσεων πάνω από το επιλέξιμο όριο. Το ίδιο συμβαίνει και με τους εποχιακά απασχολούμενους, τους περιστασιακά εργαζόμενους μισθωτούς και τους μερικά απασχολούμενους. Για τον περιορισμό των φαινομένων μεγάλης διάστασης μεταξύ δηλουμένων και πραγματικών συνθηκών διαβίωσης, στην υπουργική απόφαση προβλέφθηκε η διενέργεια κοινωνικής έρευνας και η πραγματοποίηση επιτόπιων επισκέψεων από αρμόδιους κοινωνικούς λειτουργούς των κοινωνικών υπηρεσιών των δήμων και η κατάρτιση σχεδίων δράσης για την ένταξη των δικαιούχων κατά τη διακριτική τους ευχέρεια, δυνατότητα που είχε πολύ περιορισμένη πρακτική αξία εξαιτίας των μεγάλων ελλείψεων των δημοτικών υπηρεσιών σε στελέχη κοινωνικής πολιτικής και σε κοινωνικούς λειτουργούς. Επιπλέον, οι αιτούντες και τα λοιπά μέλη της ωφελούμενης μονάδας θα πρέπει να είναι εγγεγραμμένοι άνεργοι ως αναζητούντες εργασία και δεσμεύονται στην αποδοχή θέσης εργασίας που αντιστοιχεί στις δεξιότητές και τις ικανότητές τους, την ένταξή τους σε προγράμματα κατάρτισης και δράσεις επιχειρηματικότητας που θα τους προταθούν από τους αρμόδιους φορείς. Παράλληλα, απεντάσσονται από το πρόγραμμα εφόσον επιλεχθούν για συμμετοχή σε επιδοτούμενες θέσεις εργασίας ή σε προγράμματα κοινωφελούς εργασίας στα όρια του δήμου τους. Εάν ο δικαιούχος είναι ικανός για εργασία και δεν έχει άλλα σοβαρά κωλύματα(π.χ. φροντίδα υπερήλικα ή ανήλικου παιδιού που δεν φοιτά σε βρεφικό ή παιδικό σταθμό) και δεν αποδεχτεί την προσφερόμενη θέση απασχόλησης διακόπτεται η εισοδηματική του ενίσχυση. Τέλος, για την επίβλεψη και παρακολούθηση της εφαρμογής του μέτρου συστάθηκε ειδική Διαρκής Επιτροπή Κοινωνικής Πολιτικής και Αλληλεγγύης και Ομάδα Διοίκησης Έργου που υπάχθηκαν απευθείας στον υφυπουργό Εργασίας, ενώ η πληροφόρηση των ενδιαφερόμενων και η διαδικασία υποβολής αιτήσεων έγινε με τη συνδρομή των δημοτικών υπηρεσιών κοινωνικής πολιτικής . Κατά την πιλοτική εφαρμογή του Εγγυημένου Κοινωνικού Εισοδήματος καταδείχθηκαν άλλη μία φορά οι ανεπάρκειες και οι διοικητική αδυναμία της κοινωνικής διοίκησης τόσο στο εθνικό όσο και το τοπικό επίπεδο. Οι περισσότερες από τις 32.048 αιτήσεις (εκ των οποίων το 37,7% έγιναν από γυναίκες και το 62,3% από άντρες) υποβλήθηκαν από τους ίδιους τους αιτούντες με τη συνδρομή φίλων ή λογιστών, με συνέπεια να παρουσιαστεί σωρεία λαθών, ενώ το κεντρικά ελεγχόμενο ηλεκτρονικό σύστημα καταγραφής «έπεφτε, πολύ συχνά, εκτός λειτουργίας» με αποτέλεσμα να εντείνονται τα λάθη και να εμφανίζονται πολλά κενά ή λανθασμένα στοιχεία στα στοιχεία που δηλώνονταν στις αιτήσεις. Συνολικά από τα ΚΕΠ συμπληρώθηκε μόλις το 2% των αιτήσεων και από τους δήμους το 13,4%(Καμινιώτη, 2015) ενώ παρατηρήθηκαν πολύ μεγάλες αποκλίσεις στα χαρακτηριστικά των αιτούντων από δήμο σε δήμο, όπως είναι η διαφοροποίηση σε Έλληνες και υπηκόους . Στην πράξη, βέβαια, οι περισσότερες αιτήσεις έγιναν από τους λογιστές των αιτούντων ή με την υποστήριξη δημοτικών υπαλλήλων και αιρετών εκπροσώπων στην τοπική αυτοδιοίκηση και η ακρίβεια των στοιχείων, εκτός αυτών που είναι καταγεγραμμένα στις φορολογικές αρχές και την ΗΔΙΚΑ, είναι αμφιλεγόμενη. Τελικά, μετά τη διεξαγωγή των ηλεκτρονικών διασταυρώσεων και των επιτόπιων ερευνών εγκρίθηκαν οι αιτήσεις 19.574 (64%) δικαιούχων, από τις οποίες αυτές των μεταναστών(κυρίως από Αλβανία) κάλυψαν μόλις το 48,7% των αντίστοιχων αρχικών αιτήσεων εξαιτίας της αδυναμίας τους να προσκομίσουν τα αναγκαία τυπικά έγγραφα, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στους Έλληνες ανήλθε το 86% (Γαβρόγλου, 2015 Χαρίσης, 2015). Πολύ περιορισμένη είναι, επίσης, η συμμετοχή αναπήρων και ατόμων που ανήκουν σε άλλες ευάλωτες ομάδες(π.χ. άστεγοι), όπως και η συμμετοχή τους στο δεύτερο πυλώνα του προγράμματος(ένταξη σε άλλα προγράμματα κοινωνικής στήριξης). Αξίζει να σημειωθεί ότι, στην απασχόληση μέσω προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας εντάχθηκαν συνολικά μόλις 30 άτομα, καταδεικνύοντας την πλήρη αδυναμία εφαρμογής των προβλεπόμενων δράσεων, πέρα από αυτή της εισοδηματικής ενίσχυσης(Χαρίσης, 2015). Επιπλέον, η καταβολή της εισοδηματική ενίσχυσης δεν ήταν, ούτε τακτική ούτε περιοδική, όπως προέβλεπε η νομοθεσία με συνέπεια τη γενικευμένη δυσανασχέτηση των δικαιούχων αλλά και την απογοήτευση αρκετών στελεχών υποστήριξής τους. Οι περισσότεροι δικαιούχοι του Εγγυημένου Κοινωνικού Εισοδήματος ήταν μεσαίου ή χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, άγαμοι και άνεργοι. Επίσης, όσοι εργάζονται, είτε περιστασιακά και εποχιακά είτε ως μισθωτοί αντιστοιχούν σε περιορισμένο ποσοστό των δικαιούχων”.

Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία δύο πινάκων που παραθέτει ο Δημουλάς από τα οποία προκύπτουν οι ακόλουθες μελαγχολικές διαπιστώσεις:

• • Κατά την πιλοτική του εφαρμογή το Εγγυημένο Κοινωνικό Εισόδημα λειτούργησε ως μέσο αποτροπής του κοινωνικού αποκλεισμού των ανειδίκευτων νέων, κάτι που χρήζει περαιτέρω διερεύνησης.
  • ‘Ηταν εμφανής η πλήρης απουσία ατομικών περιουσιακών στοιχείων, καταθέσεων και εισοδήματος.
  • Το κατώφλι εισοδήματος για τους περισσότερους (70,9%) δεν ξεπερνά τις 3600 ευρώ, δηλαδή δεν αγγίζουν το κατώφλι της ακραίας φτώχειας(4.452 ευρώ το άτομο το 2015) ακόμα και μετά την εισοδηματική ενίσχυση τους από το πρόγραμμα.
  • Με βάση τον τίτλο σπουδών: δεν πήγε σχολείο το 13,9%, πήγε στο Δημοτικό το 23,4%, στο Γυμνάσιο 18,5%, στο Λύκειο το 35,3%, στο Πανεπιστήμιο το 8,2%, μεταπτυχιακό 0,6%, διδακτορικό 0,1%
  • Με βάση την οικογενειακή καάσταση: Άγαμοι 57,5%, έγγαμοι 27,6%, διαζευγμένοι 10,8%, σε διάσταση 0,1%
  • Με βάση την κατάσταση απασχόλησης: Άνεργος 58%, μισθωτός 4,4%, εποχικά εργαζόμενος 5,7%, περιστασιακά εργαζόμενος 4,3%
  • Με βάση την υπηκοότητα: Έλληνες 86%, Πολίτες ΕΕ 7,1%, Τρίτες χώρες 6,9%
  • Με βάση την οικονομική κατάσταση: Το 81% δήλωσε εισόδημα έως ένα ευρώ, το 58% δήλωσε μηδενικό πραγματικό εισόδημα και το το 74% μηδενική αξία ακίνητης περιουσίας!

Και ο κ. Δημουλάς επισημαίνει, με βάση όλα αυτά, μεταξύ άλλων, τα εξής: “Τα προβλήματα που εντοπίστηκαν κατά την αξιολόγηση της πιλοτικής εφαρμογής του Εγγυημένου Κοινωνικού Εισοδήματος το 2015 ανέδειξαν την ανάγκη τροποποίησης των όρων του προγράμματος κατά τη γενίκευσή του σε όλη την επικράτεια. Επιπρόσθετα, η αξιολόγηση της Παγκόσμιας Τράπεζας επικεντρώθηκε στην αντιμετώπιση της απάτης από μέρους των δικαιούχων, το βαθμό κάλυψης των ευάλωτων ομάδων από το πρόγραμμα και την εύρεση των πόρων χρηματοδότησής του.”

Το άρθρο Αρχίζει το νέο “πανηγύρι” με τα λεγόμενα κοινωνικά επιδόματα! εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.