Από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να κοινωνικοποιείται και να εγκαταλείπει τη νομαδική ζωή, ουκ έστιν αριθμός σωτήρων της ανθρωπότητας και συστημάτων που «σώζουν» ανθρώπους. Στην αντίπερα όχθη, εντυπωσιακός είναι και ο αριθμός ανθρώπων, που θανατώθηκαν ακριβώς επειδή ήθελαν την πρόοδο του ανθρώπου. Κλασική η περίπτωση του Σωκράτη, του φιλοσόφου που η χαρακτηριστική αμφιβολία του και η ακούραστη προσπάθειά του να εμπλέξει τους Αθηναίους στο διάλογο, μας λέει πολλά για την ουσία της ανθρώπινης κατανόησης. Σπάνια, ως φαίνεται, αυτή η τελευταία είναι ανοικτή σε ριζοσπαστικά και μη ερωτήματα, τα οποία για να απαντηθούν απαιτούν ικανότητα στην τέχνη της επιχειρηματολογίας.

Οι άνθρωποι γενικά προτιμούν τις εύκολες αν όχι οριστικές αλήθειες, τις οποίες κάποιοι στη διάρκεια του 19ου αιώνα, ανήγαγαν και σε επιστημονική πραγματικότητα. Μέσα σ’ αυτό το διαμορφωτικό αιώνες τώρα περιβάλλον, η ψηφιακή εποχή οριοθετεί μεταξύ άλλων και τις νέες συνθήκες της «σωτηριολογίας», της προόδου και της ύπαρξης του ανθρώπου. Ιδιαίτερα δε στον αναπτυγμένο κόσμο, αυτόν που από 38 χρόνια προσδόκιμο ζωής το 1900 σήμερα οδεύει προς τα 100 χρόνια, γεγονός που ισως ενοχλεί τους διάφορους «σωτήρες» και λοιπούς «προφήτες» λιμών και καταποντισμών. Εσχάτως λοιπόν, έρχονται ορμητικά στο προσκήνιο νέα φαινόμενα «προόδου», ένα από τα οποία είναι ο «νεολουδιτισμός».

Κατά τον ομότιμο καθηγητή Νεοτεκτονικής και Παλαιοσεισμολογίας του ΣΘΕ-ΑΠΑ κ. Σπύρο Παυλίδη, που είναι επίσης πρόεδρος της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας: «Στη χώρα μας αλλά και διεθνώς στις τελευταίες δεκαετίες βιώνουμε μια ιδιότυπη οικολογική «ευαισθησία» από μεγάλες κοινωνικές ομάδες για διάφορα σοβαρά περιβαλλοντικά θέματα (ΧΥΤΑ, εξόρυξη μεταλλευμάτων, εκμετάλλευση γεωθερμικών πεδίων, υδρογονάνθρακες-λιγνίτες παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, ακόμη και αντιδράσεις για ανεμογεννήτριες κ.α.), που σχεδόν πάντα ξεπέρνα την απλή ευαισθησία και παίρνει “πολεμικές” διαστάσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να παραλληλιστούν με το κίνημα των Λουδιτών ή στρατό των “Εκδικητών” (Redressers) του 19ου αιώνα, ως νεολουδιτικό κίνημα σήμερα».

Η Αγγλία ως γνωστό υπήρξε η κλασική χώρα της καπιταλιστικής ανάπτυξης στο 18° και 19° αιώνα. Η βιομηχανική ανάπτυξη στο αρχικό πρωτο-καπιταλιστικό στάδιό της πέρασε από διαφορές φάσεις διαμόρφωσης και προκάλεσε πολλές μορφές αντιδράσεων. Μια από τις πλέον ακραίες ήταν το περίφημο κίνημα των Λουδιτών (Luddites), που ξεκίνησε με μια «υστερική επίθεση» στα 1779 σε ένα χωριό του Λέισεστερσάιρ όταν κάποιος Νεντ Λουντ μπήκε σ’ ένα εργοστάσιο και κατέστρεψε δυο μηχανές πλεκτών, χαρακτηρίζοντας τες ως εχθρικές για τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Οι καταστροφές μηχανών προσέλαβαν μεγάλες διαστάσεις, ιδιαίτερα κατά την περίοδο 1811-12 με τις πολιτικές διακηρύξεις του τύπου: «Δεν θα καταθέσουμε ποτέ τα όπλα (μέχρις ότου) η Βουλή υιοθετήσει νόμο για να απομακρυνθούν όλες οι μηχανές, οι οποίες είναι επιζήμιες για τις λαϊκές τάξεις και να ανακαλέσει τον νόμο για τον απαγχονισμό εκείνων οι οποίοι σπάζουν τις μηχανές. Δεν θα υποβάλλουμε αιτήματα, αυτό δεν αρκεί – αλλά κηρύσσουμε τον πόλεμο!».

Και όντως πόλεμος υπήρξε, στο πλαίσιο του οποίου, ο Κάρολος Μαρξ επεσήμανε τη διάκριση μεταξύ μηχανών από την οικονομική τους χρησιμοποίηση τονίζοντας ότι οι επιθέσεις δεν έπρεπε να στρέφονταν ενάντια στα ίδια τα υλικά μέσα παραγωγής, αλλά ενάντια στην κοινωνική μορφή της εκμετάλλευσής τους και τάχθηκε ουσιαστικά εναντίον του λουδιτισμού. Κατ’ αναλογία, συνεπώς, κάθε σοβαρός μαρξιστής και κάθε σώφρων άνθρωπος θα τασσόταν σήμερα ξεκάθαρα ενάντια στο νεολουδιτισμό.

Ιδιαίτερα δε σε μια κρίσιμη φάση επαναπροσδιορισμού του παγκόσμιου καταμερισμού της εργασίας, στον οποίον εισέρχονται όλο και περισσότεροι ισχυροί παίκτες. Με αυτούς τους τελευταίους να έχουν κάθε λόγο στον αναπτυγμένο κόσμο να υπάρχουν κινήματα τύπου «λουδιτών» με σημαία τους το περιβάλλον, τη φύση και την προστασία τους. Υπό αυτή την έννοια, την ώρα που πολύς λόγος γίνεται εσχάτως για την κλιματική αλλαγή, η ανάπτυξη της αποκαλούμενης «Βαθιάς Οικολογίας» (Deep Ecology) είναι ένα φαινόμενο που χρήζει προσοχής. Η Βαθιά Οικολογία ουσιαστικά πρόκειται για μια ολιστική προσέγγιση των παγκόσμιων προβλημάτων, η οποία περιλαμβάνει στοιχεία φιλοσοφικά, συναισθηματικά, μυστικιστικά, πολιτικά, αλλά και τρόπους καθημερινής δράσης, συχνά ακραίους και βίαιους. Η Βαθιά Οικολογία, σε αντίθεση με τον δυτικό ανθρωποκεντρισμό, αναδεικνύει ως κεντρική ιδέα ότι, όλα τα έμβια όντα έχουν τη δική τους αξία, που πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα. Χαρακτηρίστηκε από θεωρητικούς οικολόγους ως «βαθιά ανοησία» ή «Οικοφασισμός» και η σκέψη και πρακτική της επικίνδυνη.

Ας έχουν γνώσιν λοιπόν οι φύλακες γιατί ο ολοκληρωτισμός έχει πολλά πρόσωπα και σε ιδεολογικό επίπεδο, με κύριο όπλο του την ασυναρτησία και το φόβο, είναι εφευρετικός,απλοικός και ως εκ τούτου επικίνδυνος.

Το άρθρο Η παγίδα του «νεολουδιτισμού» και τι σημαίνει… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

Δεν χωράει καμμιά αμφιβολία ότι η αισιοδοξία τις μέρες μας είναι ένα απαραίτητο στοιχείο της καθημερινής μας ζωής, πάνω από την οποίαν πλανώνται ακόμα αρκετοί υγειονομικοί κίνδυνοι. Παράλληλα, η κρίση του 2009 είναι παρακινδυνευμένο να θεωρείται ότι έχει τελειώσει. Η Ελλάδα έχει ακόμα σοβαρά διαρθρωτικά και θεσμικά προβλήματα και από αυτή την έννοια κρίνουμε πολύ αισιόδοξες κάποιες αναπτυξιακές προβλέψεις. Ιδιαίτερα δε σε μια εποχή όπου πολλά και βαρειά σύννεφα υπάρχουν πάνω από την παγκόσμια οικονομία και που παράγονται κυρίως από την γεωπολιτική συγκυρία.

Μπορεί η οικονομική πολιτική του Τζο Μπάϊντεν στις ΗΠΑ να προκαλεί αισιοδοξία, πλην όμως οι αμερικανο-κινεζικές σχέσεις παραμένουν όλο και πιο μεγάλο κρίσιμο ερωτηματικό. Το ίδιο δε ισχύει και για τις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, συν τα σοβαρά προβλήματα στη Μέση Ανατολή και την Αφρική.

Για να επιστρέψουμε όμως στην Ελλάδα, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η διπλή κρίση του 2010 και της πανδημίας, απέχει αρκετά από την γραμμή του τερματισμού. Όπως τονίζει ο καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου κ. Μαν. Γαλενιανός, μέλος της Επιτροπής Πισσαρίδη, “καθώς η κρίση έχει αφήσει υψηλή ανεργία, πολλά λουκέτα και ελλιπή χρησιμοποίηση του κεφαλαιακού εξοπλισμού της χώρας, μια πολιτική αναθέρμανσης της ζήτησης μέσω της αύξησης των κρατικών δαπανών (η ο ποία μπορεί, πλέον, να χρηματοδοτηθεί από τα ευρωπαϊκά κονδύλια) μοιάζει ως η προφανής λύση. Τέτοιου είδους “κεϊνσιανές” πολιτικές αποτελούν σταθερό εργαλείο της οικονομικής πολιτικής παγκοσμίως και εφαρμόζονται με επιτυχία τον τελευταίο χρόνο στις ΗΠΑ”. Μπορούν όμως οι πολιτικές αυτές να έχουν την επιθυμητή απόδοση και αποτελεσματικότητα στην Ελλάδα;» Η θετική απάντηση δεν μοιάζει να είναι αυτονόητη.

Σύμφωνα με το Σχέδιο Ανάπτυξης της Επιτροπής Πισσαρίδη, για το οποίο δεν γίνεται πολύς λόγος πλέον, ακόμα και μια υπερκεϋνσιανή πολιτική, που κάποιοι την έκαναν λάβαρό τους, δεν θα φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Πιο συγκεκριμένα, ακόμα και αν την επομένη δεκαετία η ανεργία υποχωρήσει στα επίπεδα προ κρίσης, ο υπάρχον κεφαλαιακός εξοπλισμός χρησιμοποιηθεί πλήρως και η παραγωγικότητα της εργασίας αυξηθεί παράλληλα με τους ευρωπαϊκούς ρυθμούς (το οποίο δεν έχει συμβεί με το 2002), το 2030 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας θα φτάσει μόλις το 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, οριακά υψηλότερο από το σημερινό 67%.

Η αιτία για αυτές τις απαισιόδοξες προβλέψεις είναι ότι οι πολιτικές αυτές τείνουν να διαιωνίζουν το υπάρχον οικονομικό μοντέλο της χώρας όπως εφαρμόζονται. Οι σημαντικές αδυναμίες του ελληνικού μοντέλου, όμως, θέτουν χαμηλή οροφή στις δυνατότητες των πολιτικών αυτών να επιτύχουν θετικά αποτελέσματα και επιβάλλουν μια πολύ διαφορετική κατεύθυνση για την οικονομική πολιτική, η οποία, θα έπρεπε να έχει ως κεντρικό στόχο τη ριζική αναδιάρθρωση της οικονομίας.

Η αναδιάρθρωση αυτή όμως, παρά τις όντως φιλότιμες κυβερνητικές πρωτοβουλίες, είναι υποτονική. Το περίφημο φάντασμα του πολιτικού κόστους σκιάζει πάντα τον ορίζοντα. Κατά τον καθηγητή Μαν. Γαλενιανό, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αφορά την αγορά εργασίας. Η μείωση του ποσοστού ανεργίας στο 8,5% όπου βρισκόταν το 2007, μέσω κεϊνσιανών πολιτικών θα οδηγήσει σε αύξηση του αριθμού των απασχολουμένων μόλις κατά 2%, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού και δεν θα συνεισφέρει ουσιαστικά στο κλείσιμο της ψαλίδας με την ΕΕ. Υπάρχουν, όμως, μεγάλες δεξαμενές ανθρώπινου δυναμικού, οι ποίες δεν αξιοποιούνται: μεγάλα ποσοστά των νέων, των γυναικών και των άνω των 55, αλλά εργάσιμης ηλικίας, παραμένουν οικονομικά ανενεργοί (δεν εργάζονται, ούτε αναζητούν εργασία) εξαιτίας των πολλών φορολογικών και γραφειοκρατικών αντικινήτρων στην εργασία, της ελλιπούς στήριξης των οικογενειών με μικρά παιδιά και της συχνής (και, συνήθως, εξαιρετικά άδικης) πρόωρης συνταξιοδότησης προνομιούχων ομάδων. Μια μεταρρυθμιστική προσπάθεια για την αξιοποίηση αυτού του δυναμικού θα δημιουργήσει μεγάλα οικονομικά αλλά και κοινωνικά οφέλη και θα ανατρέψει τις επιπτώσεις των δυσμενών δημογραφικών εξελίξεων. Απαιτεί όμως τη ρήξη με τις πρακτικές του παρελθόντος. Αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν σε πολλές άλλες πτυχές της οικονομικής δραστηριότητας, όπως η σύνδεση έρευνας και παραγωγής, η εύρυθμη λειτουργία των αγορών και η κινητροδότηση των επενδύσεων, πτυχές οι οποίες αναλύονται διεξοδικά στο πόρισμα της Επιτροπής Πισσαρίδη.

Από αυτά που προηγούνται, το γενικότερο συμπέρασμα είναι ότι σήμερα, λόγω Ευρώπης, δυνατότητες εξόδου από την συνολική κρίση υπάρχουν. Απαιτούν όμως τόλμη στις λήψεις αποφάσεων και αρκετές δόσεις, κατά τον μεγάλο Γ. Σουμπέτερ, “δημιουργικής καταστροφής”.Μήπως όμως αυτή η τελευταία αποτελεί μόνιμο ελλειμμα της ελληνικής πραγματικότητας?

Το άρθρο Η παγίδα της υπεραισιοδοξίας… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και διεθνή χρηματοοικονομική εμπειρία έχει αλλά και με ευχέρεια μπορεί να παρακολουθεί τον διεθνή οικονομικό Τύπο. Κατά συνέπεια όχι μόνον είναι ενήμερος των τεκταινόμενων στη διεθνή οικονομία, αλλά μπορεί να κάνει και ασφαλέστερες εκτιμήσεις ως προς τις λειτουργίες και τους πιθανούς προσανατολισμούς της. Ιδιαίτερα δε στη σημερινή λόγω COVID-19 κρίσιμη συγκυρία. Στο πλαίσιο

της οποίας η εκτύπωση και κυκλοφορία χρήματος, παγκοσμίως, αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό της.

Γνωρίζει προφανώς ο κύριος πρωθυπουργός τον βαθμό υποχρέωσης της παγκόσμιας οικονομίας και βλέπει ότι η Ελλάδα ως προς τη σχέση χρέους/ΑΕΠ είναι ίσως η πρώτη στον κόσμο σε κατά κεφαλήν δημόσιο και ιδιωτικό χρέος.

Αμφότερα έχουν ξεπεράσει τα 530 δισ. ευρώ, που σημαίνει ότι κάθε Έλληνας οφείλει με το καλημέρα πάνω από 50.000 ευρώ, ήτοι ανέτως περισσότερες από δύο φορές το ετήσιο εισόδημά του. Στη βάση αυτών των δεδομένων, ποια έννοια έχει η πρόσφατη πρωθυπουργική ανακοίνωση ότι η Ελλάδα δανείζεται με πολύ χαμηλό επιτόκιο; Αποτελεί ειδική επίδοση επιτυχίας; Αν αυτό νομίζει ο κ. πρωθυπουργός, τότε ας προσέξει πολύ. Η παγίδα του χρέους τον περιμένει ορθάνοιχτη και μπορεί ξαφνικά να τον καταπιεί. Και τούτο διότι ο φθηνός δανεισμός της χώρας δεν οφείλεται στην αξιοπιστία της, στον βαθμό που υπονοεί ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης.

Όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο έμπειρος περί τα χρηματοοικονομικά οικονομολόγος Θεοδόσης Μπουντουράκης, η βασικότερη πηγή του ελληνικού φθηνού δανεισμού είναι το βασικό επιτόκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Η τελευταία, ως γνωστόν, έχει μειώσει το βασικό επιτόκιο στο -0,50% και στην ουσία τιμωρεί την αποταμίευση, στη βάση μιας κεϋνσιανής λογικής ενίσχυσης της κατανάλωσης. Με διαφορετικά λόγια, αντί να πληρώνει κάποιο τόκο στους αποταμιευτές, τους βάζει να πληρώνουν πρόστιμο! Εκτός και αν ρίξουν την αποταμίευση τους στην αγορά.

Κατά τον Θεοδ. Μπουντουράκη, η ΕΚΤ, με την τακτική της, κάνει τα τραπεζικά δάνεια φθηνότερα, ώστε να παρακινείται ο πολίτης να καταναλώσει. Και το ερώτημα είναι όμως, να καταναλώνει τι ακριβώς; Άμεσα ή διαρκή για παράδειγμα καταναλωτικά αγαθά και ποια συγκεκριμένα; Στο επίπεδο αυτό το πράγματα περιπλέκονται. Διότι η κατανάλωση αρκετών αγαθών στον αναπτυγμένο κόσμο όπως προκύπτει από σωρεία μελετών και ερευνών αγοράς, έχει κορεστεί. Παράλληλα όμως αλλάζει και η φύση της κατανάλωσης, γεγονός που «διαφεύγει της προσοχής» αρκετών πολιτικών και οικονομολόγων. Μήπως, λοιπόν, τα αρνητικά επιτόκια αντί την κατανάλωση ευνοούν και προάγουν την προσοδοθηρία; Μήπως το χρήμα αυτό αντί να πηγαίνει στην κατανάλωση τροφοδοτεί χρηματοοικονομικές φούσκες;

Μήπως, λόγου χάρη, το χρήμα που η ΕΚΤ ρίχνει στην αγορά μέσω διαφόρων μηχανισμών επαναγοράς ομολόγων, αντί να ανεβάζει την κατανάλωση επενδύεται στην αγορά ομολόγων ανεβάζοντας τις τιμές τους και πιέζοντας τις αποδόσεις τους;

Το ίδιο συμβαίνει και με τα Χρηματιστήρια τα οποία έχουν ανέβει σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας μεγάλης επενδυτικής φούσκας. Και όσο μεν τα επιτόκια παραμένουν χαμηλά και το χρήμα ρέει άφθονο στην αγορά, ελέω ΕΚΤ, η φούσκα συντηρείται. Τι θα γίνει όμως αν κάποια στιγμή εμφανισθεί πληθωρισμός και θα πρέπει να αυξηθούν τα επιτόκια; Τότε η φούσκα θα σκάσει και όποιος προλάβει θα μπει στο τρένο…

Όσο για τους «άλλους», όπως ο Γκοντό, θα περιμένουν τον επόμενο συρμό, ίσως επ’ αόριστον.

Ας σημειωθεί επίσης ότι σε σύγκριση με το λεγόμενο περιθώριο των ομολόγων έναντι του γερμανικού bund, που φέρει μηδενικό επενδυτικό κίνδυνο, η Ελλάδα δανείζεται ακριβότερα από ό,τι οι άλλες μεσογειακές χώρες. Δεν συντρέχει συνεπώς λόγος να επαιρόμεθα για τον ευνοϊκό δανεισμό, όσο και αν αυτός είναι θετικός στην παρούσα φάση της πανδημίας. Από την άλλη πλευρά η ενίσχυση της δανειακής ψυχολογίας σε μια χώρα απελπιστικά υπερχρεωμένη, με επτά πτωχεύσεις στο παθητικό της μέσα σε 200 χρόνια και ασθενή παραγωγική βάση, είναι ό,τι το χειρότερο, όταν απαιτείται γενναία μεταρρυθμιστική αντίληψη.

Κατά τα άλλα, υπό το φως τελευταίων εξελίξεων στο μέτωπο της κακοκαιρίας, που έπληξε τη χώρα, θεωρούμε ατυχές να προβάλλεται η αξιοπιστία ενός πελατειακού κράτους, το οποίο με αφορμή μια προαναγγελθείσα χιονόπτωση, άφησε χωρίς ρεύμα και νερό επί δύο με τρεις ημέρες κάποιες χιλιάδες συμπολίτες μας. Και αυτό συνέβη μόλις 25 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας! Όλα τα είχε η Μαριορή τα φθηνά δανεικά της έλειπαν…

*(Από τη Ναυτεμπορική)

Πηγή: energia.gr

Το άρθρο Η Παγίδα του Φθηνού Δανεισμού… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο τιμοκατάλογος

Σύμφωνα με την εγκύκλιο Πιτσιλή, για άρση ακινησίας:

α) χρονικής διάρκειας 1 μηνός, καταβάλλονται τα 2/12 των αναλογούντων στο όχημα ετήσιων τελών κυκλοφορίας

β) χρονικής διάρκειας 3 μηνών, καταβάλλονται τα 4/12 του ποσού των αναλογούντων στο όχημα ετήσιων τελών κυκλοφορίας

γ) για το υπόλοιπο διάστημα του έτους και μέχρι το τέλος αυτού (31.12.2017), καταβάλλονται τα δωδέκατα του ποσού των αναλογούντων στο όχημα ετήσιων τελών κυκλοφορίας που απομένουν από την ημερομηνία της άρσης μέχρι και το τέλος του έτους συν 2/12 των αναλογούντων ετήσιων τελών.

Η άρση της ακινησίας θα γίνεται κατόπιν εγγράφου αιτήματος του κατόχου του οχήματος ενώ για τον υπολογισμό του ποσού των τελών κυκλοφορίας, ο μήνας που γίνεται η άρση της ακινησίας λογίζεται ως ολόκληρος μήνας, ανεξάρτητα από την ημερομηνία της άρσης εάν δηλαδή αυτή γίνεται στην αρχή ή στο τέλος του μήνα. Εάν δηλαδή κάποιος ζητήσει άρση στις 25 του μήνα θα πληρώσει για ολόκληρο το μήνα.

Παραδείγματα

1. Για επιβατικό ΙΧ 1000 κ.εκ., τα ετήσια τέλη κυκλοφορίας είναι 120€. Έστω ότι φορολογούμενος αιτείται εγγράφως άρσης ακινησίας στις 20 Ιουνίου 2017:

– εάν επιλέξει την άρση για 1 μήνα τα αναλογούντα τέλη κυκλοφορίας υπολογίζονται ως εξής: 120€ x (2/12) = 20€. Τα στοιχεία κυκλοφορίας στην περίπτωση αυτή επιστρέφονται, εμπρόθεσμα, στη Δ.Ο.Υ. έως την τελευταία εργάσιμη ημέρα του Ιουνίου, αφού ο μήνας αυτός λογίζεται ολόκληρος για τις ανάγκες υπολογισμού των τελών.

– εάν επιλέξει την άρση για 3μήνες τα αναλογούντα τέλη κυκλοφορίας θα είναι 120€ x (4/12) = 40€. Τα στοιχεία κυκλοφορίας στην περίπτωση αυτή επιστρέφονται, εμπρόθεσμα, στη Δ.Ο.Υ. έως την τελευταία εργάσιμη ημέρα του Αυγούστου.

– εάν επιλέξει την άρση για το υπόλοιπο του έτους δηλαδή μέχρι 31-12-2017, θα καταβληθούν τέλη κυκλοφορίας για 7 μήνες συν 2/12 ως εξής: 120€ x (7/12) + 120€ x (2/12) = 70€ + 20€ = 90€.

2. Για επιβατικό ΙΧ με εκπομπές 100γρ CO2/χλμ , τα ετήσια τέλη κυκλοφορίας είναι : 100 x 0,90 = 90€. Έστω ότι φορολογούμενος αιτείται (εγγράφως) άρσης ακινησίας στις 20 Ιουνίου 2017:

– εάν επιλέξει την άρση για 1 μήνα τα αναλογούντα τέλη κυκλοφορίας υπολογίζονται ως εξής: 90€ x (2/12 ) = 15€. Τα στοιχεία κυκλοφορίας στην περίπτωση αυτή επιστρέφονται, εμπρόθεσμα, στη Δ.Ο.Υ. έως την τελευταία εργάσιμη ημέρα του Ιουνίου, αφού ο μήνας αυτός λογίζεται ολόκληρος για τις ανάγκες υπολογισμού των τελών.

– εάν επιλέξει την άρση για 3μήνες τα αναλογούντα τέλη κυκλοφορίας θα είναι 90€ x (4/12) = 30€. Τα στοιχεία κυκλοφορίας στην περίπτωση αυτή επιστρέφονται, εμπρόθεσμα, στη Δ.Ο.Υ. έως την τελευταία εργάσιμη ημέρα του Αυγούστου.

– εάν επιλέξει την άρση για το υπόλοιπο του έτους μέχρι 31-12-2017, θα καταβληθούν τέλη κυκλοφορίας για 7 μήνες συν 2/12, δηλαδή 90€ x [(7/12) + (2/12)] = 90€ x (9/12) = 67,5€

Το άρθρο Τέλη κυκλοφορίας με το μήνα: Η μεγάλη παγίδα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.