Είναι απορίας άξιο το γεγονός ότι ( σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες) ο πρωθυπουργός  συζήτησε στο Παρίσι με τον πρόεδρο Εμ. Μακρόν  θέματα  εξοπλισμών και άμυνας ( προμήθεια πυραύλων Meteor  στην Τουρκία, κ.α)  αλλά σε ότι αφορά την κοινή Ευρωπαική άμυνα εμφανίζεται να έχει θέσει  το μόνο θέμα στο τραπέζι την εξαίρεση των αμυντικών δαπανών από τους δημοσιονομικούς στόχους ! Με την υπο διαμόρφωση όμως κοινή Ευρωπαική άμυνα υπάρχουν γενικότερα και ουσιαστικότερα προβλήμα ειδικώς για την Ελλάδα.

Οι ηγέτες της Ευρωπαικής Ένωσης ( ΕΕ)  συναντήθηκαν ως γνωστόν πρόσφατα  και είχαν μια σε βάθος συζήτηση πάνω στο θέμα  της κοινής άμυνας εν όψει και της Λευκής Βίβλου  που προετοιμάζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αλλά εάν κρίνει κάποιος από τις συζητήσεις αυτές, στόχος δεν είναι  και τόσο πολύ η  κοινή Ευρωπαϊκή άμυνα όσο η  ενίσχυση  της Ευρωπαϊκής αμυντικής/πολεμικής βιομηχανίας με την εξεύρεση των σημαντικών  πόρων που απαιτούνται (500 δις για μια δεκαετία). Η προσέγγιση αυτή προωθείται κυρίως από τη Γαλλία και υποστηρίζεται και από την Ελλάδα, η οποία έχει καταθέσει και σχετικές προτάσεις ( σύσταση ειδικού ταμείου, κ.λπ)  . Ενδιαφέροντα, χρήσιμα και αναγκαία όλα αυτά, μόνο που δεν συγκροτούν κοινή άμυνα και οπωσδήποτε δεν θεμελιώνουν την Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση. Και πάντως δεν φαίνεται να εξυπηρετούν άμεσα και τις ειδικότερες Ελληνικές αμυντικές ανάγκες. Η Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση για να υπάρξει θα πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον τα ακόλουθα τρία στοιχεία στα οποία οφείλει να επιμείνει  η Ελλάδα:

(i)  Δημιουργία δύναμης  “ευρωστρατού” νεωτερικής μορφής. Πρόκειται για εξαιρετικά δύσκολη άσκηση που βρίσκει αντίθετες αρκετές χώρες για διάφορους λόγους (αντιπαράθεσης με ΝΑΤΟ/ΗΠΑ, κ.λπ.). Αντίθετη είναι και η ύπατη εκπρόσωπος για την ΚΕΠΠΑ, Κ. Κάλας. Αναγκαίες οι «στρατιωτικές ικανότητες» αλλά χωρίς Ευρωσρατό (ειδική δύναμη )   δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή άμυνα στη λογική της στρατηγικής αυτονομίας. Ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ είχε ζητήσει από το 2015  τη δημιουργία Ευρωπαϊκού στρατού και μάλιστα μέχρι το 2025 (βλέπε  “Jean-Claude calls for EU army”, The Guardian, 8 Μαρτίου, 2015). Ας γίνουν επομένως τα πρώτα βήματα τώρα.

(ii)  Εγγύηση των εξωτερικών συνόρων. Η Ελλάδα είχε ζητήσει την εγγύηση των εξωτερικών συνόρων και προστασία της εδαφικής ακεραιότητας  το 1997 στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης της Συνθήκης του Άμστερνταμ. Έτσι  υιοθετήθηκαν πρόνοιες για τα σύνορα  και την ακεραιότητα (άρθ. 21 ΣΕΕ). Οι πρόνοιες αυτές θα πρέπει να αναβαθμισθούν  σε πλήρη εγγύηση συνόρων. Δεν νοείται  χώρες μέλη  ΕΕ να εγγυηθούν τα σύνορα της Ουκρανίας αλλά να μην έχουν εγγυηθεί αυτά της Ελλάδας λόγου χαρη..

(iii)   Ενίσχυση της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής (άρθ. 42,7 ΣΕΕ). Η  ρήτρα ( που πρότεινε και συνέταξε  ο γράφων-2002) θα πρέπει να ενισχυθεί πολλαπλώς, κυρίως  η επιχειρησιακή της αξία. Ο πρωθυπουργός σε σχετικό άρθρο του στους Financial Times αναγνώρισέ  την ανάγκη ενίσχυσης της ρήτρας.

Με  αυτές τις τρεις πρόνοιες θα μπορέσουμε να μιλάμε για οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ένωσης. Που να καλύπτει και τις Ελληνικές ανάγκες.

Πηγή: www.tanea.gr, metarithmisi.gr

Το άρθρο Τι ευρωπαική άμυνα θέλει η Ελλάδα;… Του Παναγιώτη Ιωακειμίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μήπως φλερτάρουμε επικίνδυνα με τον αντι-Ευρωπαισμό ; Στη έρευνα της Metron Analysis που παρουσιάστηκε στο συνέδριο του Κύκλου Ιδεών (“ Η Καμπύλη της Μεταπολίτευσης 1974-2024) καταγράφεται  ένα εξόχως ανησυχητικό στοιχείο (που   ανιχνεύεται και σε έρευνες του Ευρωβαρόμετρου): ένα 32%  πιστεύει ότι η Ελλάδα ζημιώθηκε (  όχι απλά δεν ωφελήθηκε αλλά ζημιώθηκε !)  από την συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση-ΕΕ. Στην ηλικία δε των 28-43 το ποσοστό αυτό φθάνει στο 47% (!)   ενώ ένα 3% ότι ούτε ζημιώθηκε ούτε ωφελήθηκε. Ένας στους τρεις Έλληνες δηλαδή  εκτιμά ότι η συμμετοχή στην  Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ζημιογόνος/βλαπτική  για τη χώρα! Επί πλέον  μόνο το 39% έχει θετική εικόνα για την Ένωση (47% μέσος όρος ΕΕ-27) σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο.  Το ένα-τρίτο είναι εξαιρετικά υψηλό ποσοστό για μια χώρα που τα αριθμητικά στοιχεία και άλλα δεδομένα πιστοποιούν ότι   είναι από τις πλέον ωφελημένες  της ΕΕ τόσο σε ότι αφορά  τις μεταβιβάσεις χρηματικών  πόρων ( διαρθρωτική πολιτική, ΚΑΠ, κ.α.)  όσο και σε άυλα οφέλη όπως συμβολή της Ένωσης στην εδραίωση  της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας (θεσμών, κράτους δικαίου, κοινωνίας πολιτών,  κ.λπ), ενίσχυση της  ασφάλειας και ανεξαρτησίας της χώρας, και βεβαίως στην ανάδειξη της Ελλάδας σε  χώρα με ισχυρή επιρροή στις περιφερειακές υποθέσεις αλλά και  ευρύτερο παγκόσμιο σύστημα. Δεν χρειάζεται να τονισθεί βέβαια ότι αυτό το ένα τρίτο  αποτελεί την εν δυνάμει κοινωνική κατηγορία που μπορεί να επωάσει ισχυρότερα  τοξικά φαινόμενα αντι-ευρωπαισμού και εθνολαϊκισμού. Πολύ περισσότερο που η ίδια έρευνα καταγράφει ότι ένα 45% πιστεύει ότι “η Ελλάδα ανήκει μεν περισσότερο στη Δύση” αλλά ένα 46%  ότι “βρίσκεται ανάμεσα στη Δύση και στην Ανατολή”. Το προπατορικό ερώτημα δηλαδή  “το πού ανήκει η Ελλάδα, σε Δύση ή Ανατολή”, δεν φαίνεται να έχει κλείσει οριστικά και τελεσίδικα, αντίθετα με ό,τι πίστευε ο Κ. Καραμανλής (πρεσβύτερος) με την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα/ Ένωση.

Το ερώτημα είναι όμως γιατί έχουμε αυτό το παράδοξο – της ευρωαπορριπτικής στάσης του ενός τρίτου των Ελλήνων. Μια απάντηση βρίσκεται στο περιεχόμενο της προεκλογικής εκστρατείας  που διεξάγεται τώρα  για την ανάδειξη των νέων μελών του Ευρωκοινοβουλίου( 9 Ιουνίου). Ενώ η Ελλάδα χρησιμοποιεί κατά κόρον τον παράγοντα Ευρωπαϊκή Ένωση  για να αντιμετωπίσει ποικίλες  προκλήσεις (Αλβανία, Β. Μακεδονία, ακρίβεια, μετανάστευση, κ.α.)  και ενώ “η Ευρώπη καίγεται”, ουσιαστικά   αδιαφορεί,  για άλλα τυρβάζει, “χτενίζεται”.  Συζητά για οτιδήποτε άλλο εκτός από την Ευρώπη. Βέβαια και σε άλλες χώρες-μέλη οι προεκλογικές εκστρατείες δεν ασχολούνται και τόσο πολύ με την Ευρώπη( σε ορισμένες  τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα σε  ακραίο λαϊκισμό   και πόλωση- Σλοβακία) Με τη σημαντική διαφορά όμως  ότι στις χώρες αυτές η Ευρώπη δεν  χρησιμοποιείται για “πάσαν νόσον…” στην έκταση τουλάχιστον  που γίνεται στην Ελλάδα. Για τη χώρα μας η Ευρώπη και η συμμετοχή της σ’ αυτήν απαντά σε υπαρξιακού τύπου προβλήματα. Επομένως όταν η Ευρώπη αντιμετωπίζει  ζήτημα επιβίωσης (Εμ. Μακρόν) η Ελλάδα δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα. Οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να έχουν επεξεργασμένες θέσεις, απόψεις, σχέδιο που  να το επικοινωνούν στην κοινωνία. Κάτι που ούτε έχουν   ούτε κάνουν. Και ο αντι–ευρωπαισμός ελλοχεύει.

Πηγή: www.tanea.gr, metarithmisi.gr

Το άρθρο Σε δρόμο αντι-Ευρωπαικό;… Του Παναγιώτη Ιακειμίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.