Η αναγόρευση έγινε στη Μεγάλη Αίθουσα του Πανεπιστημίου Αθηνών Η τελετή ξεκίνησε με την προσφώνηση του Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή Γεράσιμου Σιάσου, ενώ χαιρετισμό απηύθυνε ο υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού Κυριάκος Πιερρακάκης.

Ακόμη, η παρουσίαση του έργου και της προσωπικότητας του Παναγιώτη Πικραμμένου έγινε από τον καθηγητή Δημοσίου Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιο Δελλή.

Ακολούθησε η αναγόρευση του κ. Πικραμμένου και η ανάγνωση του ψηφίσματος της αναγόρευσης και του διδακτορικού διπλώματος από τον κοσμήτορα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή Κωνσταντίνο Χριστοδούλου και επιδόθηκε τιμητικό μετάλλιο στον κ. Πικραμμένο από τον κ. Σιάσο, ενώ θα ακολούθησε η ομιλία του τιμωμένου.

Κατά την ομιλία του ο κ. Πικραμμένος έθεσε το ρητορικό ερώτημα, εάν έχει “πολιτικό” ρόλο το Συμβούλιο της Επικρατείας και απάντησε ο ίδιος: «Η απάντηση μου είναι καταφατική. Ναι έχει! Να διευκρινίσω όμως τι εννοώ όταν λέω “πολιτικό” ρόλο. Θεωρώ λοιπόν ότι ασκεί “πολιτικό” ρόλο κάθε όργανο ή θεσμός, ο οποίος έχει την δυνατότητα να ασκήσει επιρροή σε αποφάσεις που λαμβάνονται σε κυβερνητικό επίπεδο και που επηρεάζουν το κοινωνικό σύνολο ή μέρος αυτού. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται βέβαια ότι ο δικαστής δεσμεύεται από το πραγματικό και από τον κανόνα δικαίου και ότι δεν έχει ευχέρεια επιλογών αφού είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει αυτό που του υπαγορεύει ο νόμος. Είναι όμως έτσι ακριβώς τα πράγματα; Στην πραγματικότητα ο δικαστής έχει ευχέρεια τόσο στην αξιολόγηση των πραγματικών περιστατικών όσο και κατά την εφαρμογή του κανόνα δικαίου. Ο δικαστής ερμηνεύει τον νόμο (και η ερμηνεία αυτή δεν είναι στατική) ή και συμπληρώνει τα κενά του νόμου. Μπορεί επίσης να δημιουργήσει νομολογιακούς κανόνες (η νομολογία ως πηγή δικαίου). Υπάρχουν λοιπόν αρκετά περιθώρια για τον δικαστή κατά την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου». 

Παράλληλα, ο κ. Πικραμμένος, ανέφερε: «Πάμε τώρα ειδικότερα στον διοικητικό δικαστή και σε αυτόν του Συμβουλίου της Επικρατείας. Από τη στιγμή που η πολιτική εξουσία υπήχθη οικειοθελώς στον έλεγχο των διοικητικών πράξεων που εκδίδει, πιστεύω ότι ο ρόλος του δικαστή εισχωρεί αυτόματα στο πεδίο της πολιτικής. Εφόσον ο διοικητικός δικαστής έχει την εξουσία να κρίνει τις σχέσεις μεταξύ Διοικήσεως και διοικουμένων, οι αποφάσεις του ασκούν εκ των πραγμάτων επιρροή στο πολιτικό πεδίο. Ο διοικητικός δικαστής είναι ο δικαστής της Διοικήσεως. Όμως, η διοικητική δράση είναι ένα από τα μέσα – το κυριότερο ίσως – υλοποίησης της κυβερνητικής πολιτικής.

Έτσι, και μόνο από το γεγονός ότι έχει την εξουσία να ακυρώσει τις διοικητικές πράξεις, πιστεύω ότι ο δικαστής έχει, εντέλει, έναν “πολιτικό” ρόλο. Ο ρόλος αυτός γίνεται ακόμη πιο έντονος εφόσον δεχθούμε – και έτσι συμβαίνει στην πραγματικότητα – ότι πολλές φορές, ερμηνεύοντας κυρίως το γράμμα και το πνεύμα του Συντάγματος, σύμφωνα με τις εκάστοτε επικρατούσες συνθήκες, ο δικαστής διαπλάθει και θέτει ο ίδιος τον κανόνα δικαίου στο οποίο θα υπαχθεί η δράση της Διοικήσεως. Θα έλεγα λοιπόν ότι διαπλάθοντας τον κανόνα δικαίου στον οποίο πρέπει να υπαχθεί η δράση της Διοικήσεως, ο δικαστής αναλαμβάνει, κατά κάποιον τρόπο, να την καθοδηγεί, εκφράζοντας με την απόφαση του μία “πολιτική” επιλογή, τα στοιχεία της οποίας προσδιορίζει. Αλλά ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο δικαστής που δεν περιορίζεται, όπως προαναφέρθηκε, σε στενό έλεγχο της νομιμότητας των διοικητικών πράξεων, αλλά πολλές φορές επεκτείνεται και σε έλεγχο προσφορότητας, βάσει των κοινωνικών συνθηκών, της κοινής λογικής, αλλά και (αναπόφευκτα) των δικών του προσωπικών αντιλήψεων;

Είναι ο δικαστής που έχει ως αποστολή την διαφύλαξη της νομιμότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και την προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος, τα οποία κατά καιρούς εκλογικεύει με την νομολογία του. Μετά λοιπόν από όσα προανέφερα, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι ο διοικητικός δικαστής, ασκώντας τις αρμοδιότητες του, ασκεί καθαρά πολιτική και ως εκ τούτου παραβιάζει την διάκριση των εξουσιών; Η απάντηση μου είναι σαφώς αρνητική! Ο δικαστής πρέπει πάντα να δίνει λύσεις που δεν ξεφεύγουν από την νομιμότητα. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να επιλύει κοινωνικά και άλλα προβλήματα, χωρίς να εμποδίζει την δράση της Διοικήσεως, αλλά να την εκλογικεύει. Αυτά ισχύουν ιδιαίτερα σε περιόδους έντονων πολιτικών και οικονομικών προβλημάτων και αναταραχών, όπου το κοινωνικό συμβόλαιο κινδυνεύει να διαρραγεί. Στις οριακές αυτές περιπτώσεις αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο ο εξισορροπητικός ρόλος του δικαστή. Γι’ αυτό πιστεύω ότι ο δικαστής, ιδιαίτερα του Συμβουλίου της Επικρατείας, πρέπει πέραν από τις νομικές γνώσεις να έχει ευρύτητα πνεύματος και αντίληψη των προκλήσεων και προβλημάτων της σύγχρονης εποχής».

Πηγή: lifo.gr

Το άρθρο Επίτιμος διδάκτορας της Νομικής Αθηνών ο Παναγιώτης Πικραμμένος εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Απέναντι σε μία πρωτοφανή παγκόσμια υγειονομική κρίση με συνακόλουθο κοινωνικό και οικονομικό αντίκτυπο, η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη καταφέρνει όχι μόνο να αντιμετωπίζει τις συνέπειες της κρίσης, αλλά και να εισάγει ένα καινούργιο σύστημα διακυβέρνησης. Η Χώρα μας γίνεται πρότυπο μοντέλο διαχείρισης της κρίσης αυτής και διαμορφώνει τις βάσεις για μία ριζική αναδιαμόρφωση σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

Πολιτική σταθερότητα

Στη διετία Ιούλιος 2019-2021, η Κυβέρνηση και η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας έδειξαν πως είναι ένας «ζωντανός» οργανισμός σε διαρκή εγρήγορση, που με πνεύμα ενότητας και ομοψυχίας παρακολουθούν και αφουγκράζονται τον παλμό της κοινωνίας. Ο Πρωθυπουργός επικοινωνεί ανά σταθερά διαστήματα με τους βουλευτές του κόμματος και τα στελέχη της παράταξης. Άλλωστε η αμφίδρομη αυτή σχέση θα αναπτυχθεί περισσότερο τη δεύτερη διετία της διακυβέρνησης. Η συνεπής Κοινοβουλευτική διαδικασία και το αρραγές κοινοβουλευτικό μέτωπο, παρά τις δύσκολες συνθήκες της πανδημίας, είναι ο καθρέπτης της πολιτικής σταθερότητας που διαμορφώνει η σωστή κυβερνητική διαχείριση.

Η ανοικοδόμηση της ελληνικής οικονομίας και η δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης έχει επίσης άμεσο αποτύπωμα και στη διεθνή παρουσία της Χώρας μας. Ύστερα από μία δεκαετία που η Ελλάδα βρέθηκε στη δίνη δυσμενών διεθνών συσχετισμών το επενδυτικό περιβάλλον αλλάζει και οι ξένες επενδύσεις, η ολοκλήρωση του κτηματολογίου, ο πολεοδομικός σχεδιασμός και το αρνητικό ομόλογο πιστοποιούν τo comeback της Χώρας μας στο διεθνές προσκήνιο. Οι παραδοσιακές συμμαχίες μας αναβαθμίζονται, ενώ στο πλαίσιο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ ενισχύεται η εξωτερική ασφάλεια. Η αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών και η ορθή προσέγγιση της τουρκικής προκλητικότητας ανέδειξαν και αυτές την αξία της συμβολής των διεθνών συμμαχιών που χτίζει η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η αντιμετώπιση της πανδημίας

Το πρώτο πεδίο στο οποίο, πολύ γρήγορα μετά την ανάδειξή της, δοκιμάστηκε η Κυβέρνηση ήταν η αντιμετώπιση της πανδημίας.

Ωστόσο εκμεταλλευόμενοι την κρίση, μεθοδεύσαμε την επίλυση προβλημάτων που αποτελούσαν γόρδιους δεσμούς για τις Κυβερνήσεις του παρελθόντος. Οι υπουργοί και τα στελέχη της σημερινής Κυβέρνησης καταπιάστηκαν με ακανθώδη προβλήματα αυτήν τη διετία χωρίς να υπολογίσουν το πολιτικό κόστος, με θάρρος και αυταπάρνηση!

Με αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα εντυπωσίασε το σύνολο της διεθνούς κοινότητος τον περασμένο Μάρτιο, καταφέρνοντας μέσω των κυβερνητικών χειρισμών και της υποστήριξης των μέτρων από την κοινωνία να βρεθεί μπροστά από το πρόβλημα οργανώνοντας ένα αποτελεσματικό lockdown, βοηθώντας παράλληλα τις επιχειρήσεις που επλήγησαν με την απαραίτητη οικονομική υποστήριξη και διαμορφώνοντας την κατάλληλη οργάνωση των Νοσοκομείων και των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας.

Όμως, η ορθή διαχείριση, αποτυπώνεται ιδιαιτέρως και στη διαδικασία του εμβολιασμού. Τα εμβολιαστικά κέντρα καθώς και η ταχύτητα και η επιμέλεια με την οποία έχει οργανωθεί η διαδικασία του εμβολιασμού του πληθυσμού έχουν ικανοποιήσει ακόμα και τους πιο δύσκολους κριτές.

Η προετοιμασία του μέλλοντος

Η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, μέσα από την πανδημία, διαμορφώνει παράλληλα ένα καλύτερο μέλλον. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ψηφιοποίηση του κράτους. Παράγοντες όπως η αναγκαιότητα που μας επέβαλλαν οι υγειονομικοί περιορισμοί λόγω της πανδημίας, η αποσυμφόρηση των δημοσίων δομών, και το μοντέλο της τηλεργασίας, έκαναν πραγματικότητα την επιτάχυνση του ψηφιακού μετασχηματισμού του κράτους.

Μέσα σε λίγους μόνο μήνες, έγιναν και γίνονται ακόμα, άλματα στην καθημερινή εξυπηρέτηση τόσο του πολίτη, όσο και των επιχειρήσεων από τις δημόσιες υπηρεσίες. Η ηλεκτρονική διακίνηση εγγράφων, οι ψηφιακές υπογραφές, η ψηφιακή συνταγογράφηση, η νέα εφαρμογή – πύλη gov.gr, πράγματα αδιανόητα πριν από λίγα χρόνια, αποτελούν πλέον καθημερινότητα. Την ίδια στιγμή, μέσω του Πανευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης, η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επέδειξε τα γρήγορα αντανακλαστικά της. Διαμόρφωσε ένα σχέδιο, συνεργαζόμενη με τους πιο επιφανείς έλληνες οικονομολόγους, στοχεύοντας σε ένα προοδευτικό και καινοτόμο μέλλον, με επίκεντρο τη ριζική ανανέωση και αναδόμηση της ελληνικής οικονομίας με σκοπό να τη θέσει στο επίκεντρο της παγκόσμιας ανάπτυξης τις επόμενες δεκαετίες. Το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας συνιστά μία ιστορική ευκαιρία για την Ελλάδα, που οφείλουμε να αξιοποιήσουμε στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Η πράσινη ανάπτυξη και η ψηφιακή μετάβαση, η έρευνα και η καινοτομία, οι εξαγωγές, η αύξηση του μέσου μεγέθους των επιχειρήσεων, τα επιχειρηματικά πάρκα και τα σημαντικά έργα κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος που σχεδιάστηκαν, βάζουν ισχυρά θεμέλια για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας από σήμερα.

Συμπέρασμα

Η Κυβέρνηση, παρά την πανδημία, έτρεξε με τον πιο γρήγορο δυνατό ρυθμό τις μεταρρυθμίσεις στοχεύοντας σε μια ραγδαία οικονομική ανάπτυξη και προετοιμάζοντας το μέλλον της Χώρας.

Στόχος είναι η Ελλάδα να βρει τη θέση της ανάμεσα στις πιο προηγμένες χώρες του πλανήτη, βελτιώνοντας την καθημερινότητα και τη ζωή των Ελλήνων, διασφαλίζοντας το κλίμα σταθερότητας και εμπιστοσύνης στη Χώρα.

*αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης

Το άρθρο Η κρίση μία ευκαιρία για μεταρρυθμίσεις… Του Παναγιώτη Πικραμμένου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.