Με τον Πέτρο Βενέτη, που απεβίωσε στις 27 Οκτωβρίου, είχαμε γνωριστεί πριν 37 χρόνια, με αφορμή ένα άρθρο μου στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», υπέρ της διαφήμισης και του ρόλου της στην ελευθερία του τύπου, τη δημοκρατία και την οικονομική πρόοδο. Ο Πέτρος θέλησε να αντικρούσει το άρθρο και την τοποθέτησή μου, από «αριστερή» οπτική γωνία, πλην όμως λίγα χρόνια αργότερα είχε την ευγένεια να παραδεχτεί ότι ο αντίλογος του ήταν υπερβολικός και εμπνευσμένος από τον «εκνευρισμό» του ότι πολύ συχνά ο «ΟΤ» είχε δίκηο σε αυτά που έγραφε και υποστήριζε. Από τότε κράτησα μια εξόχως θετική γνώμη για τον Πέτρο και είχα αρκετές ευκαιρίες να εκτιμήσω το ανοικτό μυαλό του, την ηθική του υπόσταση και την ευστοχία της κρίσης του σε ουκ ολίγες περιπτώσεις.

Ήταν επίσης ένας επαγγελματίας που αγαπούσε τη διαφήμιση και σε αρκετές περιπτώσεις έβλεπε μακρυά και δημιουργικά. Ήταν επίσης ευφυής, χιουμορίστας, καλλιεργημένος αρθρογράφος και συγγραφέας και απλός σε τρόπους. Ο Πέτρος Βενέτης είχε γεννηθεί στην Άρτα το 1943, είχε σπουδάσει οικονομικά και στον διαφημιστικό χώρο έγινε γνωστός ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της διεθνούς εταιρείας Leo Burnett, η οποία είχε απορροφήσει προσωπική του διαφημιστική εταιρία.

Με απόφαση του Ομίλου Publicis, το 2011, ολοκλήρωσε την πορεία του στην Leo Burnett και άρχισε να ασχολείται με τις εταιρίες Alea και Mendolio, που δραστηριοποιούνται στο χώρο του ελαιολάδου και όχι μόνον. Στη διάρκεια της καριέρας του διετέλεσε επίσης πρόεδρος της Ένωσης Διαφημιστικών Εταιρειών Ελλάδας (ΕΔΕΕ) από τον Σεπτέμβριο του 1995 έως τον Ιούλιο του 1997. Έιχε διδάξει διαφήμιση σε σχολές και σε σεμινάρια. Άρθρα του έχουν φιλοξενηθεί κατά καιρούς σε εφημερίδες, περιοδικά και ιστοσελίδες. Έχει γράψει τα βιβλία «Αφού μεγάλωσες καλά να πάθεις», «Αιτία διαζυγίου και Όνειρο είναι, θα ξυπνήσω».

Ο αποχαιρετισμός της ΕΔΕΕ

Με επίσημη ανακοίνωση της η ΕΔΕΕ αποχαιρέτησε τον Πέτρο Βενέτη, που εξελέγη πολλές φορές μέλος του Δ.Σ, της ΕΔΕΕ και πρόεδρος της, τη διετία 1995-1997. Η ανακοίνωση αναφέρει τα εξής: «Με λύπη πληροφορηθήκαμε την απώλεια του Πέτρου Βενέτη, ο οποίος «έφυγε» σε ηλικία 80 ετών. Ο Πέτρος Βενέτης ξεκίνησε ως κειμενογράφος στη διαφήμιση. Εργάσθηκε στην Αλέκτωρ και στην Olympic, απ’ όπου αποχώρησε το 1977, για να ιδρύσει τη Euro Advertising, η οποία αργότερα συγχωνεύθηκε με τη Leo Burnett, στην οποία παρέμεινε μέχρι την αναστολή λειτουργίας της το 2011. Πληθωρική παρουσία, με δυνατή φωνή και βροντερό γέλιο, υπήρξε ένας σπουδαίος διαφημιστής με σφαιρική γνώση της δουλειάς μας, διαύγεια σκέψης, διορατικότητα, εξαιρετικές ανθρώπινες σχέσεις, χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Το Διοικητικό Συμβούλιο εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια».

Από το 2021 ο Π.Βενέτης ήταν εκλεκτός αρθρογράφος του ιστοτόπου newideas.

Το άρθρο «Έφυγε» ο σημαντικός διαφημιστής και αρθρογράφος μας Π. Βενέτης… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πριν λίγο καιρό είχα γράψει δυο λόγια για το δημογραφικό μας πρόβλημα.

Κανένας, βέβαια δεν αρνείται την ύπαρξή του και, εν πολλοίς την σπουδαιότητά του.

Μερικοί φίλοι, όμως, προσπάθησαν να δικαιολογήσουν την κυβέρνηση, με τα όσα είχε να αντιμετωπίσει στην προηγούμενη θητεία της.

Αυτό μου δίνει μια καλή αφορμή να ξεκαθαρίσω, ότι σε καμία Κυβέρνηση (και με καμία κυβέρνηση) δεν της δίνω συχωροχάρτι για παραπομπή στις καλένδες προβλημάτων ζωτικής σημασίας, επειδή είναι πολύ απασχολημένη με άλλα επείγοντα ζητήματα.

15 υπουργεία και καμιά εξηνταριά διαλεγμένα στελέχη έχουν αναλάβει να λύσουν τα προβλήματα της αρμοδιότητάς τους.

Ο καθ’ ένας τα δικά του.

Δεν ισχύει το «άσε να λύσουμε πρώτα αυτά που δεν παίρνουν αναβολή και μετά κοιτάμε τα άλλα».

Γι’ αυτά που δεν παίρνουν αναβολή υπάρχουν οι αρμόδιοι. Άντε, να βάλουν και μερικοί ακόμα «ένα χεράκι».

Επιτελικά, αυτό δεν πρέπει επηρεάζει αυτούς που έχουν την ευθύνη των λοιπών υπουργείων.

Αλλιώς, θα είναι σαν αυτή την εικόνα που βλέπαμε συχνά στα έργα των ΔΕΚΟ στο δρόμο, όπου ένας ήταν στην τρύπα και δούλευε και τέσσερις γύρω – γύρω τον παρακολουθούσαν.

Κάθε υπουργείο έχει να αντιμετωπίσει την καθημερινότητα, καθώς και τα χρονίζοντα προβλήματα, τα οποία ζητούν λύσεις.

Ειδικά αυτό το κόμμα, το οποίο ανέλαβε την ευθύνη των μεταρρυθμίσεων, δεν είναι δυνατόν να ασχολείται με ένα θέμα κάθε φορά και να έχει τους υπόλοιπους γύρω από την «τρύπα».

Το μόνο «μειονέκτημα» του δημογραφικού, είναι ότι σε πρώτη, μικροπολιτική ανάλυση, μπορεί εύκολα να πάρει αναβολή, γιατί ο κόσμος δεν θα βγει στους δρόμους να διαδηλώσει γι’ αυτό το θέμα (ειδικά, όπως είναι έτσι γερασμένος). Αλλά τα μικροπολιτικά κριτήρια, δεν μας έχουν πάει και πολύ μπροστά.

Όχι, λοιπόν. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

Ή έχουν καταλάβει την σπουδαιότητα και το επείγον του θέματος, αλλά δεν κάνουν κάτι, οπότε δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, ή δεν το έχουν καταλάβει, οπότε δεν κάνουν… Γενικώς.

Λυπάμαι που «χαλάω τη σούπα» μερικών φίλων, αλλά δεν είμαι οπαδός.

Γέρων πολίτης είμαι.

Το άρθρο Συγνώμη, αυτή τη στιγμή η Κυβέρνηση είναι απασχολημένη. Ξαναπεράστε… Του Πέτρου Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με αφορμή το σχόλιο του κ. Μπουκάλα στην “Κ” της 10.10.23 με τον τίτλο “Η απεχθης θεότητα της εκδικήσεως”, θα ήθελα να προσθέσω τα παρακάτω.

Η προ πολλού αποβιώσασα Έλλη Παππά, σύντροφος του καταδικασθέντος εις θάνατον από το Στρατοδικείο Αθηνών, “λαϊκού ήρωα” Νίκου Μπελογιάννη μέλους της Κ.Ε του ΚΚΕ, στο μεταθανατίως εκδοθέν βιβλίο της “Μαρτυρίες μιάς Διαδρομής”, γράφει ότι ο Νίκος Μπελογιάννης, λίγο πριν την εκτέλεσή του (31-3-1952), προέτρεψε την ίδια “να ζήσει γιά το παιδί και την εκδίκηση”.

Στην βιογραφία του Bernard Vincent για τον Βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΣΤ’, αναγράφεται ότι την προηγούμενη της καρατόμησής του (21-1-1793), προέτρεψε τον γιο του, “Γιέ μου, υποσχέσου μου ότι ποτέ δεν θα σκεφθείς να εκδικηθείς τον θάνατό μου. Το παιδί ορκίζεται με το χέρι υψωμένο.”

Το άρθρο Η εκδίκηση ως πολιτική… Του Αντώνη Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Πέτρου Βενέτη

Μέχρι πέρυσι αποκαλούσαμε την ελιά «ευλογημένο δέντρο» και το λάδι το «Ελληνικό χρυσάφι» και καταριόμαστε τους Ιταλούς, που μας τον έπαιρναν κοψοχρονιά.

Τώρα ζητάμε να μην πουλάμε στους Ιταλούς γιατί το αγοράζουν πολύ ακριβά με αποτέλεσμα να ακριβαίνει το λάδι στην Ελλάδα.

Βγήκαν όλοι οι κονδυλοφόροι της τρομολαγνίας και πετάνε ανύπαρκτες χαμηλές περσινές τιμές και τις συγκρίνουν με ανύπαρκτες φετινές τιμές για να μεγαλώσουν το δράμα.

Επιστρατεύτηκαν και οι λαδέμποροι της κατοχής για να πάρει πιο προσωποπαγή φύση το ζήτημα, το οποίο πήρε και τη ταμπέλα «ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΙΑ».

Το αστείο είναι ότι Έμποροι λαδιού δεν υπάρχουν σήμερα.

Υπάρχουν μερικοί μεσίτες, οι οποίοι βοηθούν έναντι ποσοστού στην συγκέντρωση ποσοτήτων, γιατί στην Ελλάδα είναι πολλές μικρές ιδιοκτησίες.

Οι περισσότερες εξαγωγές γίνονται με διαγωνισμούς που πραγματοποιούν οι Συνεταιρισμοί και δεν παρεμβάλλονται έμποροι.

Η τιμή είναι διεθνής και την ξέρουν και στο τελευταίο λιοτρίβι. Η τιμή αυτή επηρεάζεται από τις ποσότητες παραγωγής των δύο μεγάλων:

της Ισπανίας και της Ιταλίας. Όλες οι άλλες, της Καλιφόρνιας συμπεριλαμβανομένης, υποχρεωτικά ακολουθούν.

Επομένως κάθε μείωση της διεθνούς τιμής την υπόκεινται και οι Έλληνες παραγωγοί, με αποτέλεσμα να πουλάνε κάτω απ’ το κόστος.

Αντίθετα, κάθε αύξηση της διεθνούς τιμής την καρπούνται οι Έλληνες παραγωγοί. Όχι έμποροι, (ή «μεσάζοντες», όπως αρέσκονται να τους αποκαλούν επί το σοσιαλιστικότερον).

Αυτά δεν είναι θεωρητικά σχήματα.

Πολλές χρονιές κατά τις οποίες οι μεγάλοι είχαν υπερπαραγωγή και εμείς χαμηλή, οι αγρότες δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα, με αποτέλεσμα να αρχίσει η εκχέρσωση ελαιώνων. Αυτό, όμως, δεν θεωρήθηκε… αισχροζημία (για να αντισταθμίσω τον άλλο όρο, περί του αντιθέτου).

Η περσινή συγκυρία να έχουν μείωση οι μεγάλοι και ικανή παραγωγή εμείς, ήταν σπάνια και έδωσε μια ανάσα στους παραγωγούς.

Αυτό δημιούργησε δίκαιη ανησυχία στους καταναλωτές σε μια δύσκολη οικονομικά περίοδο, την οποία υποδαυλίζουν συνεχώς τα Μέσα.

Όλοι μαζί ζητάνε να παρέμβει το κράτος για να μας «σώσει» από την «αισχροκέρδεια» των παραγωγών.

Τέτοιου είδους επεμβάσεις, θα πρέπει να μελετηθούν πολύ προσεκτικά σε βάθος και στο σωστό ευρύτερο κάδρο λειτουργίας της αγοράς, γιατί δημιουργούν στρεβλώσεις, οι οποίες φέρουν αντίθετα αποτελέσματα και είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν.

Θυμίζω το κλείσιμο της Λαχαναγοράς από το Μαθητευόμενο μάγο τον Μωραΐτη, με αποτέλεσμα να τον κυνηγάνε οι αγρότες με τα σαπισμένα ζαρζαβατικά και φρούτα.

Το να περιορίσουμε τις εξαγωγές, δεν ξέρω πόσο στέκει νομικά στην ΕΕ, αλλά ακούγεται ανόητο, γιατί η τιμή δεν είναι απόρροια έλλειψης, αλλά μιας τιμής που δημιουργήθηκε διεθνώς. Επομένως πρέπει να μπει διατίμηση και κάποιος πρέπει να καλύψει τα διαφεύγοντα κέρδη του παραγωγού, οπότε η αγορά ξεφεύγει από τα όρια της ελεύθερης οικονομίας.

Κάποια άλλη κυβέρνηση θα έσπευδε να το κάνει…ακριβώς γι’ αυτό το λόγο.

Τελικά θα ήταν κακό και για το μέλλον των εξαγωγών μας, γιατί καραδοκούν να τις πάρουν άλλοι (π.χ. Τυνησία, Τουρκία).

Για να καθησυχασθούν τα πνεύματα, θα μπορούσε να δοθεί ένα επίδομα (πολύ της μόδας στις μέρες μας), αλλά κι αυτό θα ήταν πολύ μπερδεμένο, γιατί ένα μεγάλο μέρος της εγχώριας παραγωγής διακινείται παράνομα, σε παράνομες συσκευασίες και αφορολόγητο. Και για ηρεμίσουν οι διώκτες του εμπορίου, πάντα και μόνο από τους αγρότες – παραγωγούς γίνεται αυτή η διακίνηση.

Η γνώμη μου είναι να μειώσουμε λίγο την κατανάλωση και να κάνουμε υπομονή μέχρι την επόμενη περίοδο. Δύο από τα 15 λίτρα, που καταναλώνουμε το χρόνο κατά κεφαλή, αν κόψουμε θα έρθουμε περίπου στο παλιό κόστος.

Δεν μπορεί κάποτε, σύντομα, θα στρώσουν τα πράγματα και θα ξαναευλογηθεί το Ελληνικό χρυσάφι.

Το άρθρο Το Ελληνικό χρυσάφι υπό διωγμόν…. Του Πέτρου Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Εδώ και πολλά χρόνια, η χώρα μας γερνάει.

Κάθε τόσο το ακούμε με κάποια αφορμή και μετά γυρίζουμε στις καθημερινές σκοτούρες μας και οι κυβερνήσεις στο άλλο πλευρό.

Κουβέντα πολλή για την οικονομία και ούτε λέξη για το τι θα γίνει με τον πιο σημαντικό παράγοντα που είναι ο ενεργός πληθυσμός.

Αυτοί, δηλαδή που φτιάχνουν το Εθνικό Προϊόν.

Ασχολούμαστε με τα νούμερα και προσπαθούμε με γρήγορα και αναποτελεσματικά μέτρα να βελτιώσουμε την κατάσταση.

Άντε να γίνει καμιά επένδυση, αλλά δυσκολευόμαστε να βρούμε εργάτες και στελέχη. Αυτοί πουν υπήρχαν γέρασαν και θα πρέπει όχι μόνο να αντικατασταθούν, αλλά να βρεθούν και περισσότεροί, να δουλέψουν την αυξημένη παραγωγή.

Άντε να κάνει καλό καιρό να προκόψουν τα γεωργικά μας προϊόντα, αλλά δεν έχουμε κόσμο να τα μαζέψει.

Άντε να μας προτιμήσουν οι τουρίστες και να έρθουν. Αλλά δεν έχουμε κόσμο να τους περιποιηθεί.

Άντε να εισπράξουν τα ταμεία, για να πάρουν καμιά σύνταξη της προκοπής οι συνταξιούχοι. Αλλά δεν υπάρχουν νέοι, που με την εργασία τους να τσοντάρουν τα ταμεία.

Κοινός παρονομαστής στα αίτια ο γερασμένος πληθυσμός

Για κάθε μια περίπτωση υπάρχουν, βέβαια, κι άλλα θέματα (όπως η επιλεκτική ανεργία) και καμιά φορά βρίσκονται προσωρινές λύσεις, ίσα-ίσα να τσουλήσει η υπόθεση.

Αλλά ποτέ δεν αντιμετωπίστηκαν ριζικά.

Δηλαδή αυτά τα προβλήματα και μερικά ακόμα θέματα της Οικονομίας και της Κοινωνίας, δεν πρόκειται να λυθούν, αν δεν βελτιωθεί το δημογραφικό.

Τελεία και παύλα.

Δεν μπορώ να δεχτώ, ότι δεν υπάρχουν κάποιοι στην Κυβέρνηση, που το έχουν «πάρει χαμπάρι».

Η στατιστική υπηρεσία χτυπάει χρόνια τώρα, όχι απλώς τον κώδωνα, αλλά τις καμπάνες. Αν αυξηθεί ο, πληθυσμός έστω κατά 100000 το ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 3%. Μόνο 50000 αν αυξηθούν οι 65+, το ΑΕΠ θα πέσει κατά 15%. Τα ώτα, όμως, των προς ους, κωφεύουν.

Ίσως επειδή αυτή η καταστροφή δεν έπεσε σαν πυρκαγιά, ή σαν πλημύρα για να τρέξουμε όλι. Έρχεται σιγά, σιγά και ο καθένας ελπίζει να μη τον βρει το κακό στη βάρδια του.

Κοιτάζοντας τα 20 Υπουργεία μας, πρόσεξα, ότι υπάρχει Υφυπουργός Δημογραφικής πολιτικής και Οικογένειας στο Παιδείας και θρησκευμάτων.

Διερωτώμαι, λοιπόν, αν στα καθήκοντα αυτού του Υφυπουργού περιλαμβάνεται η εκπόνηση μακροπρόθεσμου σχεδίου για το δημογραφικό και τι προθεσμία έχει να το παραδώσει;

Το θέμα είναι εξαιρετικά επείγον, αλλά δεν σηκώνει άλλες τσαπατσουλιές.

Όχι άλλα μέτρα. Από τέτοια έχουμε.

Σχέδιο! Σοβαρό σχέδιο για τις γεννήσεις απ’ τη μια και την «υιοθεσία», από άλλες χώρες, βοηθώντας συγχρόνως και το μεταναστευτικό.

Λύσεις καθαρές και διαυγείς. Όχι ένα συνονθύλευμα κανονισμών και προϋποθέσεων προς τέρψιν των γραφειοκρατών.

Ακούει κανείς;

Το άρθρο Ο τελευταίος να κλείσει τη πόρτα… Του Πέτρου Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Θρήσκος δεν είμαι, αλλά οι τελευταίες καταστροφικές βροχές, μου θύμισαν τον αγριεμένο Θεό της Παλιάς Διαθήκης, ο οποίος έστελνε αρρώστιες (κάθε τόσο), ακρίδες (στην Αίγυπτο), έκαψε τα Σόδομα και Γόμορρα έπνιξε όλον τον κόσμο (και για να μην αρχίσει πάλι απ’ το μηδέν έβαλε τον καλό Νόε να κρατήσει δείγματα).

Αυτός ο Βόλος ειδικά, έπαθε μεγάλη ζημιά και σκέφτομαι πολύ αυτόν τον κόσμο, που ακόμα ζει κάτω από δύσκολές συνθήκες και τους ξαναχτυπάει τώρα.

Φτάνει, Θεέ μου, πάρε το σφουγγαράκι του Καζαντζάκη και σβήσε και καμιά αμαρτία και μετά κάτσε να δοκιμάσεις το ωραίο τσίπουρο που κάνουν μπας και ηρεμήσεις και μαλακώσεις λίγο. Μας έχεις τρομάξει και τους υπόλοιπους, γιατί, λίγο – πολύ, όλοι έχουμε λερωμένη τη φωλιά μας.

Το άρθρο Θεός μαινόμενος… Του Πέτρου Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τελικά το ΠΑΣΟΚ είναι ο μεγάλος χαμένος στο πανηγύρι της διαδοχής του ΣΥΡΙΖΑ.

Με όλα αυτά που γίνονται – και που θα γίνουν – έτσι και είχε έναν καλό καπετάνιο το ΠΑΣΟΚ, θα μάζευε όσα απ’ τα καλύτερα στελέχη της Κεντροαριστεράς δεν θα πάνε στην ΝΔ, αφήνοντας τους γνήσιους κομμουνιστές να τους καθοδηγεί γκέι εφοπλιστής, με Αμερικανικό διαβατήριο.

Το άρθρο ΠΑΣΟΚ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ… Του Πέτρου Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Συζητώντας με φίλο μου, τέως ανώτατο δικαστικό, για τα τεκτενόμενα στην πολιτική σήμερα και ιδιαίτερα την ξαφνική μετά φανών και λαμπάδων εισβολή ενός κατά δήλωση ελαφρού εφοπλιστή και βαρέως ομοφυλόφιλου στην πολιτική, θυμήθηκε το Cursus Honorum τον νόμο της Αρχαίας Ρώμης, ο οποίος αφορούσε τα μέλη της Συγκλήτου.

Πρόκειται για μια σκάλα με συγκεκριμένα σκαλιά/αξιώματα, μέχρι το ανώτατο.

Δεν μπορούσες να αναλάβεις οποιοδήποτε αξίωμα στην σύγκλητο, αν δεν είχες υπηρετήσει το προηγούμενο.

Αυτό είναι το λιγότερο που θα έπρεπε να υπάρχει σαν προϋπόθεση για να διεκδικεί κάποιος υψηλά αξιώματα.

Ο κύριος Κασσελάκης δηλώνει ότι η σχέση του με την πολιτική, περιορίζεται στο ότι κατά τη θητεία του στην τράπεζα Goldman Sachs, «κατάλαβε την αλαζονεία που προέρχεται από το κεφάλαιο και έγινε αριστερός».

Μετά από αυτό, αποφάσισε να νοιώσει πιο έντονα τα κακά συναισθήματα που φέρνει το κεφάλαιο στους ανθρώπους.

Έδωσε μια προσωπική εγγύηση και απέκτησε ένα καταραμένο κεφάλαιο σαν αυτό που μπορούμε όλοι μας να αποκτήσουμε, αν αποφασίσουμε να δώσουμε μια προσωπική εγγύηση.

Κι όχι ό,τι κι ό,τι κεφάλαιο, αλλά αρκετό για κάνα δυό καραβάκια.

Έτσι μπήκε πιο βαθιά και είδε από πιο κοντά και πιο καθαρά το αμαρτωλό κεφάλαιο κι έγινε πιο αριστερός.

Τώρα, αποφάσισε να αξιοποιήσει την αριστερωσύνη του, μέσα σε ένα κόμμα. Δεν ξέρουμε αν έχει ακόμη τα καράβια του, έτσι για να του θυμίζουν το αμαρτωλό του παρελθόν, ή αν θα τα κρατήσει για να ασχολείται στον ελεύθερο χρόνο του.

Το θέμα είναι ότι δεν πήγαινε να αρχίσει από τα χαμηλά σκαλοπάτια της ιεραρχίας. Καλό το cursus Honorum, αλλά για τους άλλους.

Βρήκε όμως, ανοιχτή την πόρτα το ΣΥΡΙΖΑ και μπήκε στον προθάλαμο.

Σκάρωσε μάνι – μάνι τις προτασούλες του, προσέχοντας να περιέχει όλα όσα θέλει κάποιος να ακούσει.

Πήρε παραμάσχαλα ένα Αμερικανάκι, εκτός απ’ τον σύζυγο, ο οποίος ετοίμασε με μεγάλη επιτυχία την καμπάνια, όχι μόνο να τον κάνει γνωστό, αυθημερόν, αλλά να ξεπεράσει κάθε είδους δισταγμό του κόσμου από το γεγονός ότι θέλει να πάει κατευθείαν στο ανώτατο σκαλοπάτι «αβρόχοις ποσίν».

Οι υπόλοιποι τέσσερις , μπορεί να μην έχουν ανεβεί όλη την κλίμακα, αλλά όλοι έχουν ανεβεί κάποια σκαλοπάτια. Ψήθηκαν κάμποσα χρόνια.

Αλλά θα κρίνουν οι ψηφοφόροι αν θέλουν ψητό ή ταρτάρ τον αρχηγό.

Το άρθρο CURSUS HONORUM… Του Πέτρου Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να – εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα*. Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα- πρώτα από τον εαυτό μου.

Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά· κανόνας της είναι η δικαιοσύνη.

Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. O ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμη πρόκειται για φυσικά φαινόμενα: «Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα» λέει ο Ηράκλειτος· «ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν»**.

Συλλογίζομαι πως δεν αποκλείεται ολωσδιόλου να ωφεληθεί ένας σύγχρονος επιστήμων, αν στοχαστεί τούτο το απόφθεγμα του Ίωνα φιλοσόφου. Όσο για μένα συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή, ώστε να γίνει κανόνας και του φυσικού κόσμου. Και ένας από τους διδασκάλους μου, των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει: «…θα χαθούμε, γιατί αδικήσαμε…»***.

Αυτός ο άνθρωπος ήταν αγράμματος· είχε μάθει να γράφει στα τριάντα πέντε χρόνια της ηλικίας του. Αλλά στην Ελλάδα των ημερών μας, η προφορική παράδοση πηγαίνει μακριά στα περασμένα όσο και η γραπτή. Το ίδιο και η ποίηση. Είναι για μένα σημαντικό το γεγονός ότι η Σουηδία θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ’ ένα λαό περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης – κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τον περασμένο χρόνο, γύρω από τούτο το τραπέζι, την πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης και στη λογοτεχνία· παρατήρησαν πως ανάμεσα σ’ ένα αρχαίο ελληνικό δράμα και ένα σημερινό η διαφορά είναι λίγη. Ναι, η συμπεριφορά του ανθρώπου δε μοιάζει να έχει αλλάξει βασικά. Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη ν’ ακούει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονομάζουμε ποίηση. Αυτή τη φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει πού να ‘βρει καταφύγιο· απαρνημένη, έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει στους πιο απροσδόκητους τόπους. Γι’ αυτή δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά μέρη του κόσμου. Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης. Έχει τη χάρη ν’ αποφεύγει πάντα τη συνήθεια, αυτή τη βιομηχανία. Χρωστώ την ευγνωμοσύνη μου στη Σουηδική Ακαδημία, που ένιωσε αυτά τα πράγματα· που ένιωσε πως οι γλώσσες, οι λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δεν πρέπει να καταντούν φράχτες, όπου πνίγεται ο παλμός της ανθρώπινης καρδιάς· που έγινε ένας Άρειος Πάγος ικανός:να κρίνει με αλήθεια επίσημη την άδικη μοίρα της ζωής, για να θυμηθώ το Σέλλεϋ, τον εμπνευστή, καθώς μας λένε, του Αλφρέδου Νομπέλ, αυτού του ανθρώπου που μπόρεσε να εξαγοράσει την αναπόφευκτη βία με τη μεγαλοσύνη της καρδιάς του.

Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται****.

Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Oιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της,***** η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Oιδίποδα.

* Η ομιλία γράφτηκε και δόθηκε στα γαλλικά.
** «δεν πρέπει ο Ήλιος να ξεπερνάει το μέτρο· διαφορετικά, οι ίδιες οι Ερινύες θα προσφερθούν ως βοηθοί της Δικαιοσύνης»
*** Ο Σεφέρης αναφέρεται στο Μακρυγιάννη, ο οποίος όμως αποδίδει τη συγκεκριμένη φράση σε έναν Τούρκο μπέη.
**** Σαν τον Διογένη.
*****«Τί ἐστιν ὅ μίαν ἔχον φωνὴν τετράπουν καὶ δίπουν καὶ τρίπουν γίνεται;»

Το άρθρο Η Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη για το βραβείο ΝΟΜΠΕΛ… Του Πέτρου Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Την περασμένη εβδομάδα με το που έδωσε ο Θεός και καταλάγιασαν οι φωτιές, μια καινούργια πυρκαγιά ξεκίνησε στα Μέσα. Η υποψηφιότητα Κασσελάκη.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι δεν πρόκειται για την μετάδοση ενός γεγονότος, που συνήθως είναι αυτό που λέμε είδηση αλλά για την μεταφορά υποθέσεων και προθέσεων, κάποιου, ο οποίος μέχρι τότε δεν ήταν καθόλου ένα πρόσωπο ενδιαφέροντος. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε.

Δεν υπέβαλε υποψηφιότητα κανένας κος Κασσελάκης.

«Πρόκειται» λέει «να υποβάλει».

Όμως, δεν δήλωσε αυτή την πρόθεση ο μέχρι τότε παντελώς άγνωστος κος Κασσελάκης.

Άλλοι, ανώνυμοι το δήλωσαν με τις διάφορες «διευκρινήσεις» τους, όπως «Κατά πληροφορίες», «θεωρείται σίγουρο», «αναμένεται» και άλλα δημοσιογραφικά κλισέ, για να περάσει ως είδηση και να αρχίσει το πανηγύρι.

Μέχρι και ο Πολάκης επιστρατεύτηκε ως υποστηριχτής μιας τέτοιας κίνησης, σε συνδυασμό με μια «άτυπη έγκριση» από τον Τσίπρα, πάλι μέσω δημοσιογραφικών πληροφοριών.

Αυτό για εμένα είναι κατασκευή είδησης με σκοπό την δημιουργία και προώθηση υποψήφιου, ο οποίος, χωρίς αυτή την αβάντα, δεν θα είχε καμία τύχη.

Με αυτό τον τρόπο , έγινε μια πρώτη διερευνητική (από κοντά θα γίνει και σφυγμομέτρηση, υποθέτω), στρώθηκε το έδαφος και οι ψηφοφόροι, θα έχουν να διαλέξουν μια ακόμα διασημότητα.

Αυτό μου θύμισε την περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου και το «δαχτυλίδι» της ηγεσίας από τον Σημίτη.

Τότε, όπως και τώρα, τα Μέσα άρχισαν να διερωτώνται, όχι σε ποιόν θα δώσει ο Σημίτης το δαχτυλίδι, αλλά αν πρέπει, ή δεν πρέπει να το δώσει στον Γιωργάκη, όπως, «κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες» σκόπευε να κάνει.

Δεν ξέρω πως μπαίνει σε λειτουργία αυτός ο μηχανισμός. Αν ήξερα, ίσως να ήμουνα και υποψήφιος.

Υποθέτω πως σε μεγάλο βαθμό, σ’ αυτή την περίπτωση ίσχυσε η ρήση του Χατζιδάκι πως για να πετύχεις τη διασημότητα πρέπει να είσαι ομοφυλόφιλος, ή κομμουνιστής.

Εν προκειμένω, μιλάμε για κομμουνιστές έτσι κι αλλιώς.

Η διαφορά έγκειται στην διαφορετικότητα του κου Κασσελάκη, την οποία δεν κρύβει. Έτσι, υποστηρίζεται από το ισχυρότατο ομοφυλοφιλικό λόμπι των Μέσων.

Δεν είχα ποτέ κάτι εναντίον των σεξουαλικών προτιμήσεων των ανθρώπων.

Έχω φίλους και συγγενείς, τους οποίους αγαπάω το ίδιο πολύ, άσχετα με τις προτιμήσεις τους.

Τον Χατζιδάκι, δεν θα τον εκτιμούσα περισσότερο, αν δεν ήταν ομοφυλόφιλος και τον Κύρκο αν δεν ήταν κομουνιστής.
Το κακό είναι, ότι ενώ η κοινωνία άλλαξε στάση, οι ίδιοι συνεχίζουν έναν αγώνα επικράτησης, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα στα…Μέσα.

Η άλλη κινητήρια δύναμη είναι το χρήμα.

Είναι το άμεσο χρήμα και το προσδοκώμενο χρήμα, από τις διάφορες βαθμίδες της διοίκησης των Μέσων, διαφόρων μορφών και το επάγγελμα του υπό εκκόλαψιν προέδρου προδιαθέτει θετικά.

Όσο σκέφτομαι αυτή την καημένη την Αχτσιόγλου, που έχει ξεποδαριαστεί να τρέχει στα βουνά και τα λαγκάδια και στο τέλος θα αντιμετωπίσει κάποιον ατσαλάκωτο και μαυρισμένο, κατ’ ευθείαν από το Μαϊάμι… μαυρίζει η καρδιά μου.
Κι είναι και κούκλος, πανάθεμά τον.

Τώρα, πως ένας εφοπλιστής κολλάει στην αρχηγεία ενός κομμουνιστικού κόμματος, το ξέρει ο ίδιος και αυτοί που τον δημιούργησαν.

Έχει την πλάκα του, όμως!

Το άρθρο Η κατασκευή ενός Αρχηγού… Του Πέτρου Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.