Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Με το βλέμμα σταθερά στραμμένο στη διεκδίκηση των πρωτείων στον προοδευτικό χώρο, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται να εγκλωβίζονται σε μια ιδιότυπη παγίδα. Έχουν ξεκινήσει ήδη ένα μπαράζ ανέξοδων εξαγγελιών, με μοναδικό σκοπό το ποιος θα συγκινήσει περισσότερο το παραδοσιακό ακροατήριο της παράταξης. Μάλιστα, η υπόθεση έχει και χαρακτηριστικά… κατασκοπευτικού θρίλερ, καθώς φαίνεται ότι κάποιες εξαγγελίες από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ διαρρέουν προς το κόμμα του Τσίπρα από κάποιο “βαθύ λαρύγγι”!

Αυτός ο εσωτερικός ανταγωνισμός για τη δεύτερη θέση, αντί να δημιουργήσει μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτικό μπούμερανγκ. Η στρατηγική των εύκολων υποσχέσεων όχι μόνο στερείται ρεαλισμού, αλλά λειτουργεί ως το απόλυτο δώρο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος παρακολουθεί τους αντιπάλους του να ανακυκλώνουν τις χειρότερες συνήθειες του παρελθόντος.

Η παγίδα του “πλειοδοτικού λαϊκισμού”

Η σκληρή “μάχη” δύο πολιτικών αρχηγών που απευθύνονται στην ίδια “δεξαμενή” ψηφοφόρων, όταν ξεφεύγει από τη λογική της μετριοπάθειας, μετατρέπεται σε ένα σκληρό… survivor, για την πολιτική επιβίωση τους, μέσα από μια ξέφρενη πλειοδοσία λαϊκισμού.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται υπό πίεση και προσπαθεί να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ αποτελεί τον αυθεντικό εκφραστή της σοσιαλδημοκρατίας, καταφεύγει σε προτάσεις όπως οι δωρεάν μετακινήσεις, χωρίς να υπολογίζει το πραγματικό δημοσιονομικό κόστους ή τις γεωγραφικές αδικίες που αυτές προκαλούν. Επιπλέον, μιλάει για 35ωρο με τον ίδιο μισθό, γεγονός που ισοδυναμεί με αύξηση του μισθολογικού κόστους, προκαλώντας πρόβλημα στις επενδύσεις.

Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας, με την… εμπειρία και τα… αντανακλαστικά της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, δεν μπορεί να αφήσει καμία πρόκληση αναπάντητη. Η απάντηση της ΕΛ.Α.Σ. σε κάθε κοινωνικό αίτημα τείνει να είναι “διπλάσια παροχή” δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο πλειοδοσίας. Το πρόβλημα με το μπαράζ εξαγγελιών είναι ότι στερείται οικονομικού βάθους. Σε μια εποχή όπου οι ευρωπαϊκοί δημοσιονομικοί κανόνες είναι αυστηροί και οι πολίτες γνωρίζουν καλά τι σημαίνει οικονομική κρίση, οι υποσχέσεις που δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένα στοιχεία για το “πού θα βρεθούν τα λεφτά” καταρρέουν με την πρώτη σοβαρή κριτική.

Η στρατηγική των κομμάτων που ανταγωνίζονται το κυβερνών κόμμα μετατρέπει την πολιτική αντιπαράθεση σε ένα θέατρο του παραλόγου, όπου το μοναδικό κριτήριο είναι η επικοινωνιακή εντύπωση της στιγμής και όχι η βιώσιμη προοπτική της χώρας. Δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι με τη… φόρα που έχουν πάρει η ΕΛ.Α.Σ. και το ΠΑΣΟΚ, μέχρι τις εκλογές θα ακούσουμε για… διαγραφή χρεών, δωρεάν μεταφορές με… προσωπικό οδηγό και πληρωμή του μηνιαίου ενοικίου από το “λεφτόδεντρο”! Αυτή η τακτική δεν συνιστά πολιτική πρόταση, αλλά προσφέρεται για τις… επιθεωρήσεις στα χειμερινά θέατρα!

Το απόλυτο δώρο στον Κυριάκο Μητσοτάκη

Η εσωτερική σύγκρουση στην Κεντροαριστερά λειτουργεί ως ο καλύτερος χορηγός της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσει πολύ για να υπερασπιστεί το κυβερνητικό του έργο. Του αρκεί κάθε φορά να δείχνει προς τους αντιπάλους του, όταν αυτοί ανοίγουν το… στόμα τους για να εκστομίσουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Κάθε μη κοστολογημένη πρόταση του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη δίνει στο Μέγαρο Μαξίμου την ευκαιρία να προβάλλει το δικό του αφήγημα περί “υπευθυνότητας, σταθερότητας και σοβαρότητας”.

Η κυβέρνηση μπορεί με ευκολία να εγκλωβίσει την αντιπολίτευση σε ένα πεδίο όπου υπερέχει και αυτό δεν είναι άλλο από αυτό της τεχνοκρατικής επάρκειας και σοβαρότητας. Όταν το ΠΑΣΟΚ ή η ΕΛ.Α.Σ. καταθέτουν μια πρόχειρη πρόταση, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης αναλαμβάνει να την αποδομήσει μέσα σε λίγες ώρες, παρουσιάζοντας το πραγματικό της κόστος και τις επιπτώσεις στην οικονομία. Με τον τρόπο αυτό, ο Μητσοτάκης εδραιώνεται στη συνείδηση των κεντρώων και μετριοπαθών ψηφοφόρων ως ο μοναδικός εγγυητής της οικονομικής ομαλότητας, ενώ οι ηγέτες της Κεντροαριστεράς εμφανίζονται ως ανώριμοι διαχειριστές που υπόσχονται “καθρεφτάκια για ιθαγενείς”!

Θα συγκινηθεί το εκλογικό σώμα ή θα φύγει… χιλιόμετρα;

Το κρίσιμο ερώτημα σχετικά με την πλειοδοσία λαϊκισμού είναι πώς θα αντιδράσει το εκλογικό σώμα όταν έρθει η ώρα της κάλπης.

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη, καθώς οι εποχές που οι πολίτες πίστευαν σε μαγικές λύσεις και “λεφτά υπάρχουν” έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Αν μη τι άλλο, είναι πολύ λιγότερα τα κορόιδα που θα “τσιμπήσουν” στις υποσχέσεις του Τσίπρα, με δεδομένη την παγίδα που έστησε στον ελληνικό λαό πριν από 11 χρόνια. Ωστόσο, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το εκλογικό σώμα έχει ωριμάσει σε σημαντικό βαθμό. Απλά, το κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, “μοιράζει” τους… αφελείς σε πολλά “καλάθια”.

Πάντως, με βάση τις δημοσκοπήσεις οφείλουμε να πούμε ότι υπάρχουν τα απαραίτητα πολιτικά φίλτρα που επιτρέπουν σε κάποιον να ξεχωρίζει την εφαρμόσιμη πολιτική από την καθαρή δημαγωγία. Αντί λοιπόν αυτό το μπαράζ μη κοστολογημένων υποσχέσεων να συγκινήσει είναι πολύ πιθανό να αναγκάσει τους σκεπτόμενους πολίτες να φύγουν… χιλιόμετρα μακριά! Η έλλειψη σοβαρότητας προκαλεί αποστροφή και ενισχύει την πολιτική απάθεια ή, ακόμα χειρότερα, στρέφει τους ψηφοφόρους προς τη δεξιά σταθερότητα ή την πλήρη αποχή.

Οι μετριοπαθείς κεντρώοι τρομάζουν με την ιδέα της δημοσιονομικής εκτροπής και αναζητούν ασφάλεια. Η νέα γενιά, αν και έχει ανάγκη από στήριξη, αντιλαμβάνεται την προχειρότητα και απογοητεύεται από τα φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα. Οι παραγωγικές τάξεις γνωρίζουν ότι πίσω από κάθε “δωρεάν” παροχή κρύβεται ένας νέος φόρος που θα κληθούν να πληρώσουν οι ίδιοι.

Η στρατηγική του “ποιος θα τάξει τα περισσότερα” είναι μια αναχρονιστική συνταγή που υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών. Όσο ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης αναλώνονται σε έναν “εμφύλιο” χαμηλών προσδοκιών για το ποιος θα επικρατήσει στη “δεξαμενή” που απευθύνεται, τόσο θα ευνοείται το αφήγημα της κυβέρνησης.  Αν δεν αλλάξουν ρότα, αντικαθιστώντας τις εύκολες υποσχέσεις με ένα σοβαρό, κοστολογημένο και προοδευτικό σχέδιο για το μέλλον της χώρας, η δεύτερη θέση που τόσο έντονα διεκδικούν θα παραμείνει απλώς ο προθάλαμος μιας μόνιμης πολιτικής ήττας!

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Πού οδηγεί ο «πόλεμος» των «θα» από ΕΛ.Α.Σ.-ΠΑΣΟΚ και γιατί απωθεί τους σκεπτόμενους ψηφοφόρους… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των εθνικών λογαριασμών και της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, η ευθύνη επιμερίζεται σε τρεις διαφορετικές περιόδους και συγκεκριμένους πρωθυπουργούς.

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Πιο συγκεκριμένα:

1. Η περίοδος της πρώτης “εκτόξευσης” (1981–1989) είχε ως βασικό υπεύθυνο τον Ανδρέα Παπανδρέου και την πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Το χρέος εκτινάχθηκε από το 34,5% το 1981 στο 70% του ΑΕΠ το 1989, γιατί “ο κόσμος έφαγε ψωμάκι”, αλλά από άφθονα δανεικά που υπέσκαπταν τα θεμέλια της οικονομίας και της χώρας! Εφαρμόστηκε μια πολιτική μαζικών κρατικοποιήσεων ζημιογόνων ιδιωτικών επιχειρήσεων, μεγάλης επέκτασης του δημόσιου τομέα με προσλήψεις και απότομης αύξησης των μισθών και των επιδομάτων. Αυτές οι κοινωνικές παροχές δεν χρηματοδοτούνταν από την παραγωγή της οικονομίας, αλλά απευθείας από εσωτερικό και εξωτερικό δανεισμό, δημιουργώντας μόνιμα ελλείμματα, τα οποία εκτίναξαν το δημόσιο χρέος.

2. Η περίοδος της παγίωσης άνω του 100% (1989–2004). Η περίοδος αυτή περιλαμβάνει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ως πρωθυπουργό και επικεφαλής της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας (1990-93), στη συνέχεια την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και πάλι με πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου (τέλη 1993-αρχές 1996) και ακολούθως την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη έως τον Μάρτιο του 2004. 

Επί διακυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήταν τέτοια η… ορμή των δανείων και των ελλειμμάτων από την εποχή ΠΑΣΟΚ-Ανδρέα Παπανδρέου, που το χρέος έσπασε το φράγμα του 100% του ΑΕΠ, χωρίς να είναι δυνατή η ανακοπή του. Επί Κων/νου Μητσοτάκη, το χρέος έφτασε στο 100,3% (το 1993) λόγω της ασθενούς ανάπτυξης και της ανάγκης αναχρηματοδότησης των παλαιότερων δανείων της δεκαετίας του ’80 με πολύ υψηλά επιτόκια. Συνεπώς, η εντυπωσιακή αύξηση κατά την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία οφείλεται στη… φόρα που είχε πάρει το χρέος, λόγω του ανεξέλεγκτου δανεισμού επί ΠΑΣΟΚ και των λήξεων δανείων που “έσκασαν” επί διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και ήταν δυσβάστακτα. Αρκεί να σημειωθεί ότι για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια, η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο θα έβαζε “φρένο” στο δημόσιο χρέος, αλλά, τα πράγματα στη συνέχεια δεν εξελίχθηκαν όπως θα έπρεπε… 

Η επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στη διακυβέρνηση της χώρας δεν είχε τα έντονα χαρακτηριστικά της περιόδου 1981-1989, αλλά, το ΠΑΣΟΚ δεν έκανε και τίποτα για να συμμαζέψει ουσιαστικά την κατάσταση. Η φράση του Ανδρέα Παπανδρέου “ή θα αφανίσουμε το δημόσιο χρέος ή θα μας αφανίσει”, έμεινε ένα γράμμα κενό περιεχομένου. Επί Κωνσταντίνου Σημίτη, παρά την είσοδο στην Ευρωζώνη και τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, η χώρα απέτυχε να μειώσει το χρέος. Το ΠΑΣΟΚ βολεύτηκε με συντηρητικές πρακτικές, χωρίς να προχωρήσει σε γενναίες μεταρρυθμίσεις, ενώ ήταν… ικανοποιημένο με το δημόσιο χρέος πέριξ του 100% του ΑΕΠ. Τα χαμηλά επιτόκια του ευρώ χρησιμοποιήθηκαν για φθηνό δανεισμό αντί για εξυγίανση, ενώ το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 επιβάρυνε περαιτέρω τα ταμεία και φαινόταν ότι η… μετωπική με τον… τοίχο ήταν απλά θέμα χρόνου!

3. Ο εκτροχιασμός της περιόδου 2004-2009 και η διεθνής κρίση του 2008 που οδήγησε ακολούθως στη μνημονιακή κρίση. Επί διακυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, το δημόσιο χρέος αναρριχήθηκε στο 126,7% του ΑΕΠ το 2009, οδηγώντας τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας. Κατά την περίοδο αυτή καταγράφηκε πλήρης απώλεια ελέγχου των δημοσίων δαπανών, τα “δίδυμα” ελλείμματα (δημοσιονομικό και ισοζύγιο συναλλαγών) εκτινάχθηκαν, οι αμυντικές δαπάνες και το κόστος του κράτους αυξήθηκαν κατακόρυφα, ενώ το έλλειμμα του 2009 έφτασε στο ιστορικό υψηλό 15,4%. Όταν ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση το 2008 μετά την κατάρρευση της αμερικανικής τράπεζας Lehman Brothers, είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το σοκ των μνημονίων, ο οποία φάνταζε ως αναπόφευκτο.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου δημιούργησε τη δομή του χρέους, οι κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Κώστα Σημίτη απέτυχαν να τη διορθώσουν σε περιόδους διεθνούς ευφορίας, και ο Κώστας Καραμανλής απλά κατέβασε τα… ρολά στο μαγαζί! Ο Γιώργος Παπανδρέου, που ακολούθησε το 2009, παρέλαβε μια ήδη χρεοκοπημένη οικονομία και υπέγραψε την είσοδο στα μνημόνια, χάνοντας ωστόσο πολύτιμο χρόνο και αφήνοντας τη “φωτιά” να “φουντώσει” ακόμη περισσότερο. Όταν το σύμπαν “καιγόταν” αυτός έλεγε ότι “λεφτά υπάρχουν” και όλοι ξέρουμε τη συνέχεια. 

Η πορεία του δημοσίου χρέους τα τελευταία 60 χρόνια (1967-2026)

Η πορεία του ελληνικού δημοσίου χρέους από το 1967 έως σήμερα αποτυπώνει την οικονομική ιστορία 6 κρίσιμων δεκαετιών για το μέλλον της χώρας, όπου τα… είδαμε όλα!

Από το χαμηλό χρέος του 1967, περάσαμε σε περιόδους δημοσιονομικού… αμόκ και τελικά στη βαθιά κρίση χρέους και την πρόσφατη σταδιακή αποκλιμάκωση. Το χρέος αποτυπώνεται παραδοσιακά ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (% ΑΕΠ), καθώς αυτό δείχνει την ικανότητα της οικονομίας να το εξυπηρετήσει. Με βάση τα επίσημα στοιχεία των Εθνικών Λογαριασμών της Τραπέζης Ελλάδος, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε την πορεία του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ κάθε χρόνο από το 1967 έως και σήμερα, βάζοντας την εξέλιξη του μέσα σε ένα ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο. 

Ειδικότερα, η πορεία του χρέους αποτυπώνεται στον παρακάτω πίνακα:     

Έτος    Χρέος (% ΑΕΠ)    Ιστορικό / Πολιτικό Πλαίσιο

• 1967    15,2%    Περίοδος Δικτατορίας: Χαμηλό εξωτερικό χρέος, εστίαση σε εγχώριο δανεισμό.
• 1968    16,1%    Ελεγχόμενα επίπεδα ελλειμμάτων.
• 1969    17,2%    Σταδιακή άνοδος δαπανών για δημόσια έργα.
• 1970    17,5%    Σταθερότητα λόγω υψηλών ρυθμών ανάπτυξης.
• 1971    18,6%    Πρώτες διεθνείς νομισματικές αναταράξεις (Bretton Woods).
• 1972    19,1%    Διατήρηση χαμηλού χρέους.
• 1973    18,3%    Πρώτη παγκόσμια πετρελαϊκή κρίση.
• 1974    20,5%    Πτώση Χούντας – Μεταπολίτευση.
• 1975    22,3%    Πρώτα ελλείμματα για τη στήριξη του δημοκρατικού κράτους.
• 1976    23,8%    Κρατικοποιήσεις μεγάλων επιχειρήσεων.
• 1977    25,1%    Ήπια αυξητική τάση.
• 1978    25,6%    Σταθεροποίηση.
• 1979    25,3%    Δεύτερη πετρελαϊκή κρίση.
• 1980    28,6%    Η αφετηρία της μετέπειτα μεγάλης διόγκωσης.
• 1981    34,5%    Ένταξη στην ΕΟΚ & αλλαγή κυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ).
• 1982    39,4%    Εφαρμογή φιλολαϊκής εισοδηματικής πολιτικής.
• 1983    44,6%    Σημαντική αύξηση των κρατικών δαπανών.
• 1984    52,1%    Το χρέος ξεπερνά το 50% του ΑΕΠ.
• 1985    59,3%    Πρώτο σταθεροποιητικό πρόγραμμα Σημίτη.
• 1986    60,4%    Επιβράδυνση της ανόδου.
• 1987    62,8%    Συνέχιση των ελλειμμάτων.
• 1988    67,2%    Νέος κύκλος παροχών.
• 1989    70,0%    Πολιτική αστάθεια (αλλεπάλληλες εκλογές).
• 1990    74,2%    Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας (Κ. Μητσοτάκης).
• 1991    77,3%    Προσπάθειες δημοσιονομικής σύγκλισης.
• 1992    82,5%    Υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ (όριο χρέους 60%).
• 1993    100,3%    Το χρέος σπάει το φράγμα του 100% του ΑΕΠ.
• 1994    99,0%    Προσπάθεια σταθεροποίησης για την ένταξη στην Ευρωζώνη.
• 1995    98,9%    Μικρή αποκλιμάκωση λόγω υψηλότερου πληθωρισμού.
• 1996    101,3%    Κυβέρνηση Κ. Σημίτη – Έμφαση στα κριτήρια σύγκλισης.
• 1997    99,4%    Σταθεροποίηση γύρω από το 100%.
• 1998    97,4%    Υποτίμηση της δραχμής και είσοδος στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών.
• 1999    98,9%    Προετοιμασία για το ευρώ.
• 2000    101,7%    Επίσημη ένταξη στην Ευρωζώνη.
• 2001    103,7%    Κυκλοφορία του ευρώ σε φυσική μορφή (2002).
• 2002    101,7%    Φθηνός δανεισμός με χαμηλά επιτόκια λόγω Ευρωζώνης.
• 2003    97,4%    Ισχυροποίηση του ΑΕΠ λόγω κατασκευών.
• 2004    98,9%    Διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων – Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή.
• 2005    100,0%    Αναθεώρηση στοιχείων (Greek Statistics).
• 2006    103,6%    Διατήρηση υψηλών πρωτογενών ελλειμμάτων.
• 2007    103,1%    Παγκόσμια προοίμια χρηματοπιστωτικής κρίσης.
• 2008    109,4%    Ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης (Lehman Brothers).
• 2009    126,7%    Δημοσιονομικός εκτροχιασμός. Το έλλειμμα αγγίζει το 15,4%.
• 2010    147,5%    Είσοδος στο 1ο Μνημόνιο (στήριξη από ΔΝΤ / ΕΕ).
• 2011    172,1%    2ο Μνημόνιο – Βαθιά οικονομική ύφεση.
• 2012    159,6%    Το ιστορικό “κούρεμα” (PSI). Μείωση χρέους κατά ~100 δισ. ευρώ.
• 2013    177,4%    Άνοδος του ποσοστού λόγω της πρωτοφανούς συρρίκνωσης του ΑΕΠ.
• 2014    178,9%    Πρώτα σημάδια τεχνικής σταθεροποίησης.
• 2015    175,9%    Πολιτική διαπραγμάτευση, 3ο Μνημόνιο (Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ).
• 2016    178,5%    Εφαρμογή των προαπαιτούμενων του 3ου Μνημονίου.
• 2017    179,5%    Έναρξη δημιουργίας του “ταμειακού μαξιλαριού”.
• 2018    186,4%    Έξοδος από τα Μνημόνια – Ρύθμιση αποπληρωμής από τον ESM.
• 2019    180,6%    Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας (Κ. Μητσοτάκης).
• 2020    206,3%    Ξέσπασμα Πανδημίας COVID-19. Εκτόξευση δαπανών στήριξης, πτώση ΑΕΠ.
• 2021    195,0%    Έναρξη οικονομικής ανάκαμψης και επίδραση πληθωρισμού.
• 2022    172,6%    Ταχεία αποκλιμάκωση λόγω ισχυρής ονομαστικής ανόδου του ΑΕΠ.
• 2023    163,9%    Ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας για τα ελληνικά ομόλογα.
• 2024    154,2%    Συνέχιση της πτώσης, το χρέος υποχωρεί σε προ-COVID επίπεδα.
• 2025    146,1%    Ιστορικό χαμηλό 15ετίας ως ποσοστό του ΑΕΠ.
• 2026 (Τρέχον)    ~136,8%    Εκτίμηση/Πρόβλεψη βάσει του τρέχοντος προϋπολογισμού και του ΟΔΔΗΧ, με την Ελλάδα να καταγράφει τη μεγαλύτερη μείωση χρέους στην ΕΕ.

Πότε θα επιστρέψουμε στο 60% του ΑΕΠ, δηλαδή στα επίπεδα του 1986

Η επιστροφή στο όριο του 60% που θέτει το Σύμφωνο Σταθερότητας και το έχουμε… χαιρετίσει από το 1986, αποτελεί τον πλέον κρίσιμο εθνικό στόχο, λαμβάνοντας υπόψιν τις μελλοντικές πιέσεις λόγω του δημογραφικού και του ασφαλιστικού στα δημόσια οικονομικά. 

Με βάση τις εκθέσεις βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Τράπεζα της Ελλάδος το ορόσημο για τη μείωση του δημοσίου χρέους στο 60% του ΑΕΠ είναι το 2054, δηλαδή σε 28 χρόνια από σήμερα! Βασική προϋπόθεση, για να συμβεί αυτό, είναι η διατήρηση πρωτογενούς πλεονάσματος 2,0%-2,5% του ΑΕΠ σε ετήσια βάση, η οποία θα συνοδεύεται από ρυθμό ανάπτυξης 1,0%-1,5%. Μέχρι το 2032, η Ελλάδα θα απολαμβάνει πολύ χαμηλά, σταθερά επιτόκια (περίπου 1,7%) και περίοδο χάριτος για τα μνημονιακά δάνεια. Ωστόσο, μετά την προαναφερόμενη ημερομηνία μπαίνουν στην εξίσωση οι αναβαλλόμενοι τόκοι του δεύτερου μνημονίου (EFSF), ύψους περίπου 25 δισ. ευρώ, οι οποίοι θα αρχίσουν να προστίθενται στο χρέος, επιβραδύνοντας τον ρυθμό μείωσης. 

Από την άλλη πλευρά, μετά το 2030, η γήρανση του πληθυσμού αναμένεται να επιβραδύνει τους ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ, μειώνοντας την ταχύτητα με την οποία θα “σβήνει” το χρέος ως ποσοστό της οικονομίας. Φέτος, η Ελλάδα αναμένεται να πέσει στη δεύτερη θέση της λίστας των χωρών με το υψηλότερο δημόσιο χρέος, αφήνοντας την… πρωτιά για την Ιταλία. Ο οδικός χάρτης προβλέπει ότι το 2030, η Ελλάδα θα έχει δημόσιο χρέος 113%-115% του ΑΕΠ (κάτω από το 100% αν υπολογιστεί και το “μαξιλάρι” των ταμειακών διαθεσίμων), ενώ το 2033 θα υποχωρήσει κάτω από το 100% (αντίστοιχα 80% με βάση τα ταμειακά διαθέσιμα). Για να πιάσουμε το κριτήριο του Μάαστριχτ, θα χρειαστεί να… περιμένουμε 28 χρόνια, καθώς αυτό προβλέπεται να γίνει το 2054 και… βλέπουμε! Εάν όλα εξελιχθούν με βάση τα συντηρητικά σενάρια, το χρέος της Ελλάδας θα επιστρέψει στα επίπεδα που το παρέδωσε η Νέα Δημοκρατία στο ΠΑΣΟΚ το 1981, κάπου μεταξύ 2075-2080!!! Δηλαδή μιλάμε για μια θηλιά που στήθηκε επί ΠΑΣΟΚ και θα… λυθεί, αν τα κάνουμε όλα σωστά από τώρα και για τα επόμενα 50-55 χρόνια!!!  

Εν ολίγοις, η επιστροφή στα επίπεδα του 1981 αποτελεί ένα σενάριο που απαιτεί μισό αιώνα απόλυτης δημοσιονομικής πειθαρχίας, χωρίς καμία ενδιάμεση εγχώρια ή διεθνή οικονομική κρίση και χωρίς να λάβουμε υπόψιν το ενδεχόμενο να εμφανιστούν στην πολιτική ζωή της χώρας κυβερνήσεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών… αναίσθητων και απροσάρμοστων ως προς την πραγματικότητα της λειτουργίας των αγορών. Αν συμβεί κάτι αναπάντεχο σε ένα τόσο μεγάλο βάθος χρόνου (πάρα πολύ πιθανό…), τότε ας προσθέσουμε και μερικά ακόμη χρόνια! Πιθανολογούμε ότι το… 2121, στα 300 χρόνια της Επανάστασης του 1821, θα έχουμε καταφέρει να ελέγξουμε το δημόσιο χρέος σε επίπεδο προ ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ΄80! Περαστικά μας… 

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Ποιοι «έσκαψαν» τον… λάκκο της χώρας με το ανεξέλεγκτο δημόσιο χρέος – Τι δείχνει η πορεία των τελευταίων 60 ετών… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η δημοκρατία, στην κλασική της θεωρητική θεμελίωση, προϋποθέτει πολυφωνία, πλουραλισμό. Όμως, η σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα αναδεικνύει μια ανησυχητική μετάλλαξη από τον πολιτικό διάλογο σ’ έναν Πύργο της Βαβέλ. Το φαινόμενο είχε μελετήσει ο Giovanni Sartori, αναλύοντας την κυβερνητική αστάθεια στην Ιταλία και εξηγώντας ότι η ύπαρξη πολλών μικρών κομμάτων δεν δείχνει υγεία της δημοκρατίας, αλλά, αντιθέτως, παθολογία μιας κοινωνίας που αδυνατεί να συνθέσει κοινό όραμα.

Από την εποχή της μελέτης του Sartori (το 1966), έχει προστεθεί ένας ακόμη διαλυτικός παράγοντας: τα social media, που, εκτός του ότι διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις, κλονίζουν την αξία της πολιτικής αυθεντίας, ενθαρρύνοντας ακαριαίες κινητοποιήσεις άτυπων ομάδων οι οποίες υπονομεύουν τη συνοχή των μεγάλων κομμάτων και την κοινωνική συνοχή γενικά. Εξαιτίας του υπερβολικού πολυκομματισμού, οι κυβερνήσεις παραλύουν· οι πολίτες αποξενώνονται από την επίσημη πολιτική και το κενό εκμεταλλεύονται αυταρχικά άτομα και ομάδες που υπόσχονται να παρακάμψουν τις δυσλειτουργίες του «συστήματος».

Σε άρθρο του με τίτλο «Why we should embrace political fragmentation» στο World Economic Forum, ο Pepijn Bergsen εκφράζει διαφορετική γνώμη: ο Ολλανδός αναλυτής του Chatham House υποστηρίζει ότι η παρακμή του δικομματισμού σημαίνει ανανέωση και καλύτερη εκπροσώπηση των σύγχρονων πολυσύνθετων κοινωνιών, «αρκεί τα κόμματα να χτίζουν κουλτούρα συνεννόησης». Όμως, αν υπήρχε η κουλτούρα της συνεννόησης, τα κόμματα δεν θα διασπώνταν· θα λειτουργούσαν με εσωτερικές τάσεις και πτέρυγες. Ούτε θα αποφάσιζε ο κάθε σταυροφόρος του Καλού να μας σώσει ιδρύοντας δικό του μαγαζάκι.

Εξάλλου, οπουδήποτε δημιουργούνται πολλά κόμματα, είτε στην Ολλανδία, είτε στην Ελλάδα, οι διαφορές μεταξύ τους δεν αντανακλούν κάποιου είδους ιδεολογικό πλούτο· σε πλείστες περιπτώσεις είναι απόρροια προσωπικών φιλοδοξιών και κεφαλαιοποίησης της «λαϊκής» οργής της στιγμής. Η αποσύνθεση των μεγάλων κοινωνικών σχηματισμών που έχουν πολιτικό όραμα –π.χ. φιλελευθερισμό, σοσιαλισμό, σοσιαλδημοκρατία– επιφέρει κοινωνική αποσύνθεση· η κοινωνία κατατεμαχίζεται σε μικρές ομάδες συμφερόντων. Πράγμα που ναρκοθετεί τα θεμέλια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στα εξής επίπεδα: α) ακυβερνησία και θεσμική παράλυση: αν και οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι θεωρητικά επιθυμητές, υπό καθεστώς ακραίου κατακερματισμού εξαρτώνται από μικρά, προσωποπαγή κόμματα με περιορισμένα πολιτικά προγράμματα (τα λεγόμενα one-issue: π.χ. το μεταναστευτικό ή τα δικαιώματα μιας συγκεκριμένης μειονότητας).

Με λίγα λόγια, η ανάγκη για διαρκείς συμβιβασμούς ανάμεσα σε πολλές, ετερόκλητες οργανώσεις εμποδίζει τη λήψη αποφάσεων για φλέγοντα ζητήματα όπως οι διεθνείς συγκρούσεις, η ένταξη μεταναστών, η ενέργεια, ο κατώτατος μισθός, η δημόσια υγεία. Όλα λιμνάζουν εξαιτίας ενός ατέρμονου παζαριού: οδηγούμαστε σε πολιτική ακινησία και σε γεωπολιτική αδυναμία μπροστά σε μεγάλες γεωπολιτικές πιέσεις β) σύγχυση ως προς την πολιτική ευθύνη: σε πολυσυλλεκτικά κυβερνητικά σχήματα, η ευθύνη των αποτυχιών διαχέεται και οι πολίτες αδυνατούν να εντοπίσουν ποιος ευθύνεται για τα λάθη της διοίκησης.

Το γεγονός επιδεινώνει την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς και διαιωνίζει τον φαύλο κύκλο της απαξίωσής τους. Και πάλι, με λίγα λόγια, ο κατακερματισμός ξεκινά συνήθως με την «ψήφο διαμαρτυρίας» έναντι των μεγάλων κομμάτων και καταλήγει σε αδύναμο κράτος που εξοργίζει ακόμα περισσότερο τις μάζες προκαλώντας περαιτέρω διασπάσεις γ) ιδεολογική πόλωση και λαϊκισμός: για να επιβιώσουν τα μικροκόμματα, καταφεύγουν σε ακραία ρητορική και θώπευση των πολιτών, εμποδίζοντας τη συναίνεση και μετατρέποντας το Κοινοβούλιο σε αρένα στείρας αντιπαράθεσης δ) ψευδαίσθηση αντιπροσώπευσης: αν και, σύμφωνα με την απλοϊκή θέαση της δημοκρατίας, κάθε κοινωνική τάση πρέπει να έχει τη δική της φωνή, ο κατακερματισμός παράγει αντίθετο αποτέλεσμα: την ακύρωση της λαϊκής βούλησης. Όταν η ψήφος διασκορπίζεται σε δεκάδες σχηματισμούς, η τελική σύνθεση της εξουσίας δεν αποφασίζεται από τον ψηφοφόρο στην κάλπη, αλλά πίσω από κλειστές πόρτες σε μετεκλογικές διεργασίες: η εξουσία μεταβιβάζεται από τον λαό στο παρασκήνιο.

Εξάλλου, δεν υπάρχουν πολλές κοινωνικές τάσεις· είμαστε πολύ πιο βαρετοί και μονόχνωτοι από όσο νομίζουμε. Στην πραγματικότητα, υπάρχει η τάση της λογικής, της πρακτικής δράσης, της συναίνεσης, όπως υπάρχει και η τάση του παραλογισμού, του κοινωνικού μίσους και των ψευδών αφηγημάτων. Η δημοκρατία απαιτεί ισορροπία μεταξύ της ανάγκης για αντιπροσώπευση και της κυβερνησιμότητας: για να παραμείνουν λειτουργικές οι σύγχρονες κοινωνίες, απαιτούν ισχυρούς θεσμούς, σοβαρά θεσμικά αντίβαρα (όπως τα λελογισμένα εκλογικά όρια εισόδου στο Κοινοβούλιο) και, κυρίως, κόμματα με κοινωνικές ρίζες· όχι εφήμερες εκλογικές μηχανές. Ο υπερβολικός πολυκομματισμός, χρησιμοποιώντας το επιχείρημα της συμπερίληψης –μια ακόμα καραμέλα των ημερών μας– οδηγεί σε εμφύλια διαμάχη και κατάρρευση της διοίκησης.

Η καινούργια πρωτοβουλία του κ. Τσίπρα αναδεικνύει πολλές πλευρές αυτής της μάλλον θλιβερής πραγματικότητας. Σημειώνω δύο από αυτές. Η πρώτη αφορά την ανικανότητα και την απροθυμία πολλών στελεχών της αριστεράς να συμπαραταχθούν με τους ομοϊδεάτες τους, μολονότι το όνομα του κόμματος περιλαμβάνει την, έτσι κι αλλιώς, πολυχρησιμοποιημένη λέξη «συμπαράταξη».

Αυτή η ανικανότητα, η διανοητική νωθρότητα, η εγωπάθεια, η μικροπρέπεια, η μισαλλοδοξία, που εμποδίζουν την ενότητα της φιλοκομμουνιστικής αριστεράς, επηρεάζουν την πολιτική στο σύνολό της: η άρνηση των συνεργασιών, οι περιττές και ανώφελες ρήξεις και η άρνηση των συμβιβασμών καθιστούν το κοινοβουλευτικό σύστημα ευάλωτο στην κακοήθεια. Η δεύτερη πλευρά είναι το μείγμα οπισθοδρομικότητας και νοσταλγίας που χαρακτηρίζει τον λόγο του νέου κόμματος και του κ. Τσίπρα: αν και παρατηρείται η ίδια στάση και σε άλλα κόμματα που πάσχουν από φτώχεια ιδεών –το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ εξωραΐζουν συστηματικά την ιστορία τους– η εικόνα της ΕΛ.Α.Σ. παραείναι ρετρό· πρόκειται για μια σχεδόν γελοιογραφική μορφή outnovation.

Με παλιά συνθήματα, με χειρονομίες βγαλμένες από φαύλους καιρούς, χωρίς φαντασία αλλά με πλεόνασμα κουτοπονηριάς –καταπώς φαίνεται, ένα εθνικό μας χαρακτηριστικό– ο κ. Τσίπρας και το περιβάλλον του δεν δύνανται να υπερβούν τις υπεραπλουστευτικές προσεγγίσεις, την ένδεια του λεξιλογίου, την τάση για αναμόχλευση των πολιτικών παθών και την τακτική υποδαύλισης της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Η συνταγή είναι δοκιμασμένη, αλλά ίσως οι καιροί να έχουν αλλάξει.

Πηγή: tanea.gr

Το άρθρο Πώς ο κομματικός κατακερματισμός ναρκοθετεί τη διακυβέρνηση… Της Σώτης Τριανταφύλλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης είναι ένα στέλεχος που προέρχεται από τα σπλάχνα της παράταξης και γνωρίζει όσο λίγοι το αυθεντικό DNA των ψηφοφόρων του κόμματος. Από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και την ΟΝΝΕΔ έως τη Νεολαία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, της οποίας εξελέγη δύο φορές πρόεδρος, ο Κυρανάκης είναι ένα πρόσωπο με διαδρομή και εσωκομματική νομιμοποίηση, που έχει ανέβει σκαλί-σκαλι την κομματική ιεραρχία αλλά και ισχυρή διεθνή δικτύωση και σεβασμό στους κόλπους της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς.

Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι ο Κυρανάκης έχει δοκιμαστεί στα δύσκολα και δεν αποφεύγει το πολιτικό ρίσκο. Αντιθέτως, έχει αποδείξει ότι μπορεί να σηκώνει αποστολές υψηλής πίεσης. Παράλληλα, διαθέτει έντονη παρουσία στον δημόσιο διάλογο και εμπειρία “πρώτης γραμμής” στην πολιτική αντιπαράθεση. Ως αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ το 2019 βρέθηκε στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης με την τότε κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, χτίζοντας αντοχές σε συνθήκες έντονης πίεσης.

Επιπλέον, πέρα από τα παραπάνω, κατατάσσεται πλέον στη λίστα των κυβερνητικών στελεχών που ταυτίστηκε με σημαντικές πολιτικές νίκες και μεταρρυθμίσεις της Κυβέρνησης. «Είναι απ’ τα πρόσωπα που δεν αποφεύγουν τα δύσκολα προσπαθώντας πάντοτε να φέρει αποτελέσματα» λένε οι καλά γνωρίζοντες τα κομματικά.

Πιο συγκεκριμένα, στο Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης συνδέθηκε με την ολοκλήρωση του Κτηματολογίου μετά από 30 χρόνια κωλυσιεργίας. Επιτάχυνση της ψηφιοποίησης διαδικασιών, μείωση της γραφειοκρατίας και αντιμετώπιση παγιωμένων φαινομένων διαφθοράς και δυσλειτουργιών συνθέτουν την εικόνα μιας σημαντικής μεταρρύθμισης.

Στη συνέχεια ως Αναπληρωτής Υπουργός Μεταφορών, αναλαμβάνει έναν από τους πιο δύσκολους και πολιτικά “καυτούς” φακέλους: εν μέσω μαζικών διαδηλώσεων για τα Τέμπη, με ένα πιεστικό ζητούμενο για την αναβάθμιση της ασφάλειας του σιδηρόδρομου. Η θητεία εκεί ολοκληρώνεται με επιτυχία, καθώς στον σιδηρόδρομο υπάρχουν πέντε επιπλέον δικλείδες ασφάλειας, τα έργα υποδομής παραδίδονται στην ώρα τους, ενώ υλοποιείται και η συμφωνία για την προμήθεια ολοκαίνουριων τρένων.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες πάντως, έχει τη σημασία του και το γεγονός ότι ο Κυρανάκης είναι άνθρωπος πολύ κοντά στον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Λίγοι γνωρίζουν ότι βρισκόταν στην ομάδα του νυν Πρωθυπουργού κατά την εκστρατεία διεκδίκησης της προεδρίας της ΝΔ το 2015-2016. Πρόκειται λοιπόν για μια προσωπική σχέση που πάει πολλά χρόνια πίσω, και ως Γραμματέας ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης αναμένεται να δώσει με όλες του τις δυνάμεις και προσωπικό ζήλο τη μάχη για την αυτοδυναμία και την επανεκλογή του Πρωθυπουργού, με κεντρικό ζητούμενο όλα τα στελέχη να “ιδρώσουν τη φανέλα”.

Η επιλογή Κυρανάκη είναι άλλη μια κίνηση έμπρακτης στήριξης του Πρωθυπουργού στην γενιά των 30αρηδων του κόμματος οι οποίοι συνδυάζουν κομματική εμπειρία, παραστάσεις και ένσημα, όπως αντίστοιχα είχε γίνει και η επιλογή του Παύλου Μαρινάκη το 2021 για τη θέση του Γραμματέα του κόμματος, αλλά και πολλών άλλων κυβερνητικών στελεχών και υποψηφίων στα ψηφοδέλτια της ΝΔ.

Τα στοιχήματα της επόμενης ημέρας

Όσοι διαβάζουν πίσω από την επιλογή αυτή επιμένουν: το θέμα δεν είναι απλώς η διαχείριση του κομματικού μηχανισμού. Αυτό είναι το αυτονόητο.

Το πραγματικό στοίχημα είναι άλλο.

Η αναζωογόνηση της κομματικής βάσης και η επανενεργοποίηση πολιτών που παραμένουν συναισθηματικά κοντά στη ΝΔ, αλλά έχουν απομακρυνθεί από την ενεργή συμμετοχή. Πρόκειται για ένα κοινό που είτε σιωπά είτε παρακολουθεί από απόσταση.

Σε αυτό το πεδίο, ο Κυρανάκης διαθέτει ένα κρίσιμο πλεονέκτημα: μπορεί να μιλάει και σε κομματικό ακροατήριο αλλά να απευθυνθεί και σε κοινά που παραδοσιακά κόμματα δυσκολεύονται να προσεγγίσουν.

Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης μιλάει τη γλώσσα του νεοδημοκράτη και ταυτόχρονα των νέων ανθρώπων.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο η οργανωτική ετοιμότητα ενόψει εκλογών. Είναι αν η Νέα Δημοκρατία μπορεί να εμφανιστεί πιο εξωστρεφής, πιο σύγχρονη, πιο ελκυστική σε πολίτες που σήμερα είτε παραμένουν πολιτικά αδρανείς είτε κοιτούν προς άλλες κατευθύνσεις.

Σύμφωνα με πηγές της κυβέρνησης, την Τετάρτη 10 Ιουνίου, στις 16:00, θα συνεδριάσει υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού , η Πολιτική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας με μοναδικό θέμα στην ημερήσια διάταξη την εκλογή νέου Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Τι σηματοδοτεί η επιλογή Κυρανάκη για τη θέση του Γραμματέα της ΝΔ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας – Λιβύης: Προκλήσεις και γεωπολιτικές ισορροπίες… Της Μαρίας Τσιλινίκου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ζήτημα αλλαγών ως προς το μοντέλο διακυβέρνησης θέτουν με κοινή επιστολή τους για το επιτελικό κράτος πέντε βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας κι ενώ ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει «ανοίξει» το κεφάλαιο της Συνταγματικής Αναθεώρησης.

Το άρθρο ΝΔ: Επιστολή πέντε βουλευτών για το επιτελικό κράτος – Ζητούν αλλαγές στο μοντέλο διακυβέρνησης εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Κριτική στα κυβερνητικά στελέχη που «διαμαρτύρονται» για την ευρωπαϊκή Εισαγγελία ασκεί από τους Δελφούς ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Μαργαρίτης Σχοινάς δηλώνοντας πως «όσοι διαμαρτύρονται για την ευρωπαϊκή Εισαγγελία, είναι σαν να διαμαρτύρονται για τον καιρό» σχολίασε.

Το άρθρο Σχοινάς: Όσοι διαμαρτύρονται για την ευρωπαϊκή Εισαγγελία, είναι σαν να διαμαρτύρονται για τον καιρό εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Το πελατειακό κράτος δεν είναι ανίκητο… Του Παναγιώτη Καρκατσούλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στην εποχή μας, οι συνεχείς αναταράξεις είναι μέρος της καθημερινότητας. Γεωπολιτικές εντάσεις, τεχνολογικοί και περιβαλλοντικοί κίνδυνοι, σοκ στις αγορές και τις εφοδιαστικές αλυσίδες, δημογραφικές και κοινωνικές πιέσεις, διαμορφώνουν ένα όλο και πιο απρόβλεπτο σκηνικό παντού γύρω μας. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η Ελλάδα κατόρθωσε τα τελευταία εξίμισι χρόνια κάτι που φαίνεται άθλος: να επιστρέψει στην κανονικότητα της αξιοπιστίας.

H οικονομία αναπτύσσεται σταθερά, με ρυθμούς σαφώς μεγαλύτερους από τον μέσο όρο της Ε.Ε. Το δημόσιο χρέος σημειώνει πρωτοφανή αποκλιμάκωση -τη μεγαλύτερη ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. Η ανεργία έχει υποχωρήσει από το καλοκαίρι του 2019 κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες και περισσότεροι από 560.000 πολίτες βρήκαν στο διάστημα αυτό εργασία.

Έχοντας τη θετική αυτή πορεία ως κεκτημένο, τώρα βρισκόμαστε απέναντι στην πιο απαιτητική φάση: να μετατρέψουμε τη σταθερότητα σε παράγοντα μετασχηματισμού. Το νέο μοντέλο ανάπτυξης δεν μπορεί να στηρίζεται σε εύκολες συνταγές. Απαιτεί ένα συνδυασμό από περισσότερες επενδύσεις και εξαγωγές, περισσότερη παραγωγικότητα και καινοτομία, με ένα σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο και μηχανισμούς διάχυσης των αναπτυξιακών οφελών σε όλη την κοινωνία. Μια ανάπτυξη ισχυρή, με αντοχή στις κρίσεις.

Πρώτος πυλώνας είναι η περαιτέρω τόνωση των επενδύσεων και της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Μέσα από περαιτέρω μειώσεις φόρων και εισφορών που πρόκειται να ανακοινωθούν στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο, μείωση του διοικητικού βάρους και απλοποίηση των αδειοδοτήσεων, ολοκλήρωση του Κτηματολογίου και του χωροταξικού σχεδιασμού, καθώς και επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης. Με παράλληλη εφαρμογή του πλαισίου για κίνητρα σε επιχειρήσεις ώστε να καινοτομούν και να μεγαλώνουν -του πιο προωθημένου πλαισίου στην Ευρώπη. Κάθε μέρα που κερδίζεται από διοικητικά και γραφειοκρατικά εμπόδια, «επιστρέφει» ως βελτίωση της παραγωγικότητας και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Δεύτερος πυλώνας είναι ο παραγωγικός μετασχηματισμός με αξιοποίηση των ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων της οικονομίας μας. Όπως η εξέλιξη του πρωτογενούς τομέα με βάση τις σύγχρονες τάσεις και η διασύνδεσή του με τον κλάδο των τροφίμων. Η αναγέννηση της βιομηχανίας και μεταποίησης, με παραγωγή και εξαγωγή προϊόντων υψηλότερης προστιθέμενης αξίας. Ο «πράσινος» μετασχηματισμός σημαντικών κλάδων των υπηρεσιών, όπως ο τουρισμός και η φιλοξενία. Καθώς και η αναβάθμιση του εξαγωγικού προφίλ της οικονομίας, μέσα από την εφαρμογή της Εθνικής Στρατηγικής για την Εξωστρέφεια, με εκσυγχρονισμό των εταιρειών Enterprise Greece και Export Credit Greece και μεγαλύτερη ενεργοποίηση του ιδιωτικού τομέα.

Τρίτος πυλώνας είναι το οικοσύστημα χρηματοδοτήσεων στη χώρα μας. Τα προηγούμενα χρόνια, προωθήσαμε την αποεπένδυση του κράτους από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες και μια σειρά από πολιτικές για περισσότερο ανταγωνισμό στο τραπεζικό σύστημα και περισσότερες χρηματοδοτικές πηγές για την πραγματική οικονομία. Η προσπάθειά μας συνεχίζεται με μια περαιτέρω αναπτυγμένη Κεφαλαιαγορά, με νέα χρηματοδοτικά εργαλεία για μικρομεσαίες και μεγαλύτερες επιχειρήσεις, όπως και με συστηματικότερη στροφή των ευρωπαϊκών πόρων στην κατεύθυνση στήριξης της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας. Η πρόοδος προς μια Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που η Ελλάδα σθεναρά υποστηρίζει, θα διευρύνει ακόμα περισσότερο τις δυνατότητες χρηματοδότησης προς όφελος των επιχειρήσεων και των επενδύσεων.

Τέταρτος πυλώνας, η αξιοποίηση της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας ως «πύλης» στην Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή. Μέσα από ενεργειακές διασυνδέσεις, επέκταση του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου, σύγχρονη αξιοποίηση των αεροδρομίων και των λιμανιών μας, αλλά και ψηφιακή διασυνδεσιμότητα. Σε έναν κόσμο όπου η αστάθεια τείνει να μετατραπεί σε κανόνα, οι χώρες που προσφέρουν σταθερότητα και σύγχρονες υποδομές μπορούν να εξελιχθούν σε κόμβους. Αυτή είναι μια σημαντική ευκαιρία για την Ελλάδα, που μπορούμε να την επιδιώξουμε με συνεχή προσπάθεια, ενισχύοντας τη διεθνή μας παρουσία και δημιουργώντας νέες ευκαιρίες για επενδύσεις.

Πέμπτος πυλώνας, ο παράγοντας που επηρεάζει όλους τους υπόλοιπους: το ανθρώπινο κεφάλαιο. Η Ελλάδα διαθέτει πλούσιο ανθρώπινο δυναμικό, εντός και εκτός συνόρων, που μπορεί -και οφείλει- να ενεργοποιήσει και να αξιοποιήσει πληρέστερα. Με σύγχρονες δεξιότητες, μεγαλύτερη σύνδεση εκπαίδευσης και παραγωγής, καθώς και μια ολοκληρωμένη πολιτική που ενθαρρύνει τους νεότερους να μείνουν στη χώρα και να δημιουργούν εδώ. Παράλληλα, οι σχέσεις με την ελληνική διασπορά και η προσέλκυση επαγγελματιών και επιστημόνων που έφυγαν την προηγούμενη δεκαετία μπορούν να γίνουν μοχλός επανεκκίνησης, σε συνδυασμό με ένα εύρωστο οικοσύστημα επιχειρηματικότητας που θα αλληλεπιδρά με έναν δυναμικό και εξωστρεφή ενιαίο χώρο εκπαίδευσης και έρευνας στη χώρα μας.

Βεβαίως, όλα τα παραπάνω προϋποθέτουν η ανάπτυξη να μεταφράζεται σε απτά οφέλη για τους πολίτες. Μέσα από μεγαλύτερα καθαρά εισοδήματα, λελογισμένο κόστος της καθημερινότητας, ποιοτικές δημόσιες υπηρεσίες και επένδυση στην υγεία και την παιδεία, προστασία των πιο ευάλωτων, αλλά και στοχευμένες λύσεις για το στεγαστικό, τη στήριξη των οικογενειών και την ισόρροπη ανάπτυξη της περιφέρειας. Με αυτό τον τρόπο η οικονομία αναπτύσσεται και λειτουργεί προς όφελος όλων, και η ανάπτυξη γίνεται πιο δίκαιη και πιο ανθεκτική.

Αυτό είναι το νέο αναπτυξιακό πρότυπο που χρειαζόμαστε ως χώρα, έπειτα από τις περιπέτειες της κρίσης των προηγούμενων ετών. Ένα πρότυπο που θα θωρακίζει τη χώρα μας απέναντι σε εξωγενείς συγκυρίες κάθε είδους, και θα της επιτρέπει να πορεύεται σταθερά μπροστά, δημιουργώντας αξία, αλλά και διανέμοντάς την.

Σε έναν κόσμο αβεβαιότητας και αναταράξεων, άλλωστε, το ζητούμενο δεν είναι να προβλέψουμε κάθε εξέλιξη, αλλά να οικοδομήσουμε μια Ελλάδα που αντέχει, προσαρμόζεται, προοδεύει και, τελικά, κερδίζει. Με σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα, με σχέδιο και συνέπεια, με πολιτικές που μεταφράζονται σε επενδύσεις, περισσότερες δουλειές και εισοδήματα, και καλύτερη ζωή για όλους.

*Ο κ. Κωστής Χατζηδάκης είναι Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Χατζηδάκης: Το νέο αναπτυξιακό πρότυπο θωρακίζει την Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Εκτός κυβέρνησης αναμένεται να βρεθούν ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κώστας Τσιάρας, ο υπουργός Πολιτικής Προστασίας Γιάννης Κεφαλογιάννης και ο υφυπουργός Υγείας Δημήτρης Βαρτζόπουλος.

Αν και αρχικά όλα έδειχναν πως οι αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα θα ανακοινώνονταν τη Μεγάλη Δευτέρα, φαίνεται πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξετάζει πολύ σοβαρά να προχωρήσει σήμερα στον μίνι ανασχηματισμό.

Όπως έγραφε από το πρωί το iefimerida.gr, πρόθεση του κ. Μητσοτάκη είναι να δείξει στην πράξη ότι θέλει να βάλει τέλος σε διαχρονικές παθογένειες οι οποίες δεν έχουν θεραπευθεί ούτε επί της διακυβέρνησής του. Συνεργάτες του μεταφέρουν ότι «είναι αποφασισμένος να καθαρίσει την κατάσταση» και γι’ αυτό θεωρείται δεδομένη η άρση της ασυλίας των 11 βουλευτών που περιλαμβάνονται στη δικογραφία, ώστε να μην υπάρχει καμία σκιά για την υπόθεση.

Στις αλλαγές που συζητούνται είναι και του γραμματέα της ΝΔ Κώστα Σκρέκα, ο οποίος επίσης περιλαμβάνεται στη δικογραφία που θα διαβιβαστεί σήμερα στη Βουλή. Μάλιστα, στο παρασκήνιο διακινούνται ήδη τα πρώτα ονόματα, όπως της υπουργού Παιδείας Σοφίας Ζαχαράκη και του διευθυντή του κόμματος Γιάννη Σμυρλή.

Στη Βουλή οι δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ

Το πρωί της Παρασκευής έφτασαν στη Βουλή οι νέες δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ που αφορούν τους 11+2.

Συγκεκριμένα, από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία προς τη Βουλή οδεύει η δικογραφία για τους 11 βουλευτές και από το υπουργείο Δικαιοσύνης έφυγε πριν από λίγα λεπτά η δικογραφία που αφορά τους δύο πρώην υπουργούς.

Σύμφωνα με πληροφορίες, τα 11+2 πρόσωπα που περιλαμβάνονται στη νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και για τα οποία ζητείται από το Ελληνικό Κοινοβούλιο πράσινο φως για τη συνέχιση της έρευνας είναι οι εξής βουλευτές της ΝΔ:

Μάξιμος Σενετάκης
Βασίλης Βασιλειάδης
Γιάννης Κεφαλογιάννης
Νότης Μηταράκης
Κατερίνα Παπακώστα
Κώστας Καραμανλής
Χρήστος Μπουκώρος
Θεόφιλος Λεονταρίδης
Κώστας Τσιάρας
Κώστας Σκρέκας
Δημήτρης Βαρτζόπουλος
Για όλους ζητείται άρση ασυλίας.

Τα πρόσωπα που κατά πληροφορίες περιλαμβάνονται στη δικογραφία για τους δύο πρώην υπουργούς είναι ο Σπήλιος Λιβανός και η Φωτεινή Αραμπατζή, η περίπτωση των οποίων εμπίπτει στο άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών, γι’ αυτό και η ξεχωριστή δικογραφία.

Τις επόμενες ημέρες αναμένεται στη Βουλή από το Πρωτοδικών η (τέταρτη χθεσινή) δικογραφία για τους δύο βουλευτές (κατά πληροφορίες, αφορά τον Τάσο Χατζηβασιλείου και τον Χαράλαμπο Αθανασίου).

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Θέμα ωρών ο ανασχηματισμός λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ -Ποιοι βλέπουν την έξοδο από την κυβέρνηση εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.