Το αφιέρωμα, πλην των κριτικών κειμένων περιλαμβάνει ανέκδοτα ποιήματα και κείμενα του Παλαμά και μια παρουσίαση των γοητευτικών Σημειωματαρίων του.

Τα περιεχόμενα του τεύχους είναι:

Κωστής Παλαμάς, Αληθειοφοβία

Μανώλης Βασιλάκης, Ποιος Παλαμάς;

Κωστής Παλαμάς, Οκτώ ερωτικά ποιήματα

Κωστής Παλαμάς, Τέσσερις μεταφράσεις: «Το χέρι», «Άνοιξη», «Αύριο», «Impression de voyage»

Μαρία Τσούτσουρα, Ο Κωστής Παλαμάς μεταφραστής

— Για μια πολυφωνική αντίληψη του νεοελληνικού κόσμου

Παντελής Βουτουρής, Ο ερωτικός Παλαμάς

— Πιο πάνω κι απ’ την Αρετή, τέλος και αρχή το Πάθος

Κ. Παλαμάς προς Σ. Διαλέτη, [Ν’ αγκαλιάσω τον ίσκιο σου, και να χαθώ!]

Κωνσταντίνος Κασίνης, Η γοητεία των Σημειωματαρίων

Κωστής Παλαμάς – Ελευθέριος Βενιζέλος, Ένα γράμμα κι ένα ποίημα

Θεοδόσης Πυλαρινός, Ο Παλαμάς και διάσημοι ξένοι συνομιλητές του

—Από την αλληλογραφία του με τους Mistral, Hesseling και Herriot

Κ. Παλαμάς προς Λ. Ζηρίνη, [Ένας πρόδρομος μεθομηρικής Οδύσσειας]

Βάλτερ Πούχνερ, Ο θεατρικός Παλαμάς

Βασιλική Δ. Λαμπροπούλου, Χαρτογραφώντας το σύμπαν του Ποιητή

— Ο Γιώργος Κατσίμπαλης ως βιβλιογράφος και θεματοφύλακας του έργου του

Βασίλης Βασιλειάδης, Ο επιστολογράφος Κωστής Παλαμάς και η αλληλογραφία του

Ευριπίδης Γαραντούδης, Παλαμάς, ένας ζωντανός ποιητής

Λάμπρος Βαρελάς, Ο σχολικός Παλαμάς

Ιουλιανή Θεοδόση, Γιάννης Ξούριας, Ο Παλαμάς και τα βιβλία

Δημήτρης Δημηρούλης, Αναζητώντας τον Κωστή Παλαμά

Κωστής Παλαμάς, Αι σκιαί των προγόνων

Πηγή: athensreviewsofbooks.com

Το άρθρο Αφιέρωμα στον Κωστή Παλαμά εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Εισηγήσεις έκαναν σημαντικοί πανεπιστημιακοί, νομικοί και ιστορικοί.

Στη διάρκεια του Συνεδρίου οι εισηγητές προσέγγισαν, τόσο το θέμα της διαμόρφωσης του σύγχρονου Ενοχικού Δίκαιου στην διάρκεια του περασμένου αιώνα, όσο και σε αυτό του σύγχρονου Αστικού Κώδικα.

Μέσα απο τις πολυεπίπεδες δραστηριότητες του Καθηγητή και Ακαδημαϊκού Κωνσταντίνου Τριανταφυλλόπουλου αναλύθηκαν τα δύσκολα χρόνια 1936-1946 όπου ξεκίνησαν με την δικτατορία Μεταξά και συνεχίστηκαν με την γερμανική κατοχή, όπου το δίκαικο σύστημα κλυδωνίστηκε.

Το άξιο αυτό τέκνο της Ευρυτανίας πολέμισε στον Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και τάχθηκε στο πλευρό του Ελ. Βενιζέλου στη διαμάχη του με τον Κωνσταντίνο.

Η ζωή και το έργο του Κ. Τριανταφυλλόπουλου όπως ξετυλίχθηκε, τόσο στον χώρο της Νομικής Σχολής, όσο και της ευρύτερης ακαδημαϊκής κοινότητας.

Σημαντικές υπήρξαν, όπως αναπτύχθηκε από τις εισηγήσεις, οι παρεμβάσεις του Κ. Τριανταφυλλόπουλου στα δημόσια πράγματα της χώρας, αλλά και τα νέα πρόσωπα, που αναδείχθηκαν και σημάδεψαν την νομική επιστήμη.

Το άρθρο Η νομική επιστήμη μέσα απο το έργο του μεγάλου νομοδιδασκάλου Κ. Τριανταφυλλόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στο Συνέδριο μετέχουν ακαδημαϊκοί όπως οι κ.κ. Απόστολος Γεωργιάδης και Μιχάλης Σταθοπουλος, καθηγητές Πανεπιστημίου, Λειτουργοί της Δικαιοσύνης, Δικηγοροι, Νομικοί εκπρόσωποι των Τοπικών Αρχών και πλήθος κόσμου.

Την σημαντική αυτή εκδήλωση οργάνωσαν ο Παναγιώτης Τσοòyκας, Σύμβουλος ΣτΕ σε συνεργασία με το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, τη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ, το Ίδρυμα Γάζη-Τριανταφυλλόπουλου, με την συνδρομή του Δήμου Καρπενησòiου. Την πρώτη ημέρα του Συνεδρίου οι εισηγητές αναφέρθηκαν στην ιστορία του Δικαίου καθώς και στην έννομο τάξη εκτός αστικού κώδικα. Ακολουθούν το Σάββατο η Κωδικοποίηση του Αστικού Δικαίου, η ερμηνεία και η εφαρμογή του Δικαίου και το Ενοχικο Δικαιο. Ακομη θα διερευνηθει η πορεία του Κ. Τριανταφυλλόπουλου στη Νομική Σχολή καθώς και το πρωτοποριακό ερευνητικό του έργο. Εξετάζεται επίσης το έργο του διανοούμενου Κ. Τριανταφυλλόπουλου καθώς και το περιβάλλον της εποχής του.

Το άρθρο Ο Κωνσταντίνος Τριανταφυλλόπουλος και η εποχή του εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο πολιτισμός και η κληρονομιά του αποτελούν κορυφαία πρώτη ύλη για την Ελλάδα, η οποία χωρίς τεράστιες επενδύσεις προσφέρει ισχυρές άυλες αξίες και πολύ καλές επενδυτικές αποδόσεις. Όσο για τη συμμετοχή του πολιτισμού στο Ακαθόριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) μας, θα μπορούσε να προκαλέσει εκπλήξεις, της «φτωχής αλλά έντιμης Ελλάδας». Στο βιβλίο του με τίτλο «Η Οικονομία της Πολιτιστικής Κληρονομίας», ο ομότιμος καθηγητής Γιώργος Μέργος, με υψηλή εξειδίκευση στην οικονομική ανάπτυξη φέρνει στο προσκήνιο προτάσεις που δεν θα έπρεπε να αγνοηθούν.

Έχοντας την πεποίθηση ότι το πλουσιότατο πολιτιστικό κεφάλαιο της χώρας μας μπορεί να αποτελέσει δυναμικό εργαλείο οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, ο Γ. Μέργος εστιάζει την προσοχή του στους συντελεστές μιας δυναμικής παρουσίας του πολιτισμού στη δημιουργία αξίας.

«Τα μουσεία και οι πολιτιστικοί χώροι, γράφει, μπορούν να αποτελέσουν φορείς μάθησης, συμμετοχής και κοινωνικής ενσωμάτωσης. Ως εκ τούτου, το βιβλίο εστιάζει στα οικονομικά μεθοδολογικά εργαλεία και προσεγγίζει το ερώτημα με αναφορά στην έννοια της οικονομικής αξίας και του αναπτυξιακού ρόλου της πολιτιστικής κληρονομιάς, την οποία θεωρεί ως την «άλλη όψη του Ιανού», αναγνωρίζοντας ότι η πολιτιστική και ιστορική αξία αποτελούν «πρώτη και κύρια όψη» της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ωστόσο, ο δημόσιος διάλογος για την οικονομική αξία και τον αναπτυξιακό ρόλο της πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ελλάδα παρουσιάζει έντονες αντιπαραθέσεις. Ακόμα και η απλή αναφορά σε οικονομική αξία αντιμετωπίζεται συχνά στην Ελλάδα, τόσο από ειδικούς στο αντικείμενο της πολιτιστικής κληρονομιάς όσο και από τους πολίτες, με σκεπτικισμό ή και με αποστροφή ως «νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που έχει εμπορευματοποιήσει τα πάντα». Μήπως, όμως, αυτή η επιφυλακτικότητα δεν λαμβάνει υπόψη της τη μεγάλη μετακίνηση που έχει γίνει στην προσέγγιση για την αξία της πολιτιστικής κληρονομιάς διεθνώς; Μήπως δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτή η αλλαγή επιστημονικού παραδείγματος που προσεγγίζει την αξία της πολιτιστικής κληρονομιάς όχι με αφετηρία τη διάσωση του παρελθόντος, αλλά τη δημιουργία μιας βιώσιμης, ευημερούσας και ανθεκτικής κοινωνίας στο παρόν και στο μέλλον;»

Με βάση τις σκέψεις που προηγούνται, κατά τον συγγραφέα, η πολιτιστική κληρονομιά μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για ένα νέο, βιώσιμο αναπτυξιακό υπόδειγμα στην Ελλάδα. Σε μια περίοδο που η χώρα αναζητά νέες οικονομικές κατευθύνσεις μετά τη μακρά οικονομική κρίση, η πολιτιστική κληρονομιά και το πολιτιστικό κεφάλαιο αποτελούν ισχυρό πλεονέκτημα: ενισχύουν το brand της χώρας, προσφέρουν ευκαιρίες απασχόλησης και τροφοδοτούν την καινοτομία.

Και αυτήν την τελευταία, η Ελλάδα σήμερα την έχει ανάγκη όσον ποτέ άλλοτε αν η χώρα έχασε το όχημα της βιομηχανικής επανάστασης γιατί βρισκόταν υπό οθωμανική κατοχή, στον 21^ο αιώνα δεν νοείται να μην έχει μια αξιόλογη θέση στον παγκόσμιο τεχνολογικό μετασχηματισμό, ο οποίος δημιουργεί και νέες συνθήκες παραγωγής πλούτου.

Πολύ σωστά έτσι, ο ομότιμος καθηγητής Διεθνούς Οικονομίας και Ανάπτυξης Γ. Μέργος, έχει απόλυτο δίκαιο όταν επισημαίνει ότι στις σημερινές αναπτυξιακές συνθήκες η ελληνική πολιτιστική κληρονομιά πρέπει να κατέχει κεντρική θέση. «Το θέμα, γράφει, δεν είναι μόνο οικονομικό». Έχει και πολιτικο-κοινωνική διάσταση που το κάνει ακόμα πιο ζωτικό.

Κεντρικό ζήτημα στην Ελλάδα σήμερα είναι η ανάγκη να διατυπωθεί ένα νέο αναπτυξιακό και παραγωγικό πρότυπο. Στην προσπάθεια αυτή η Ελλάδα θα πρέπει να κινητοποιήσει όλο το διαθέσιμο αναπτυξιακό δυναμικό της και να στηριχτεί στα παγκόσμια ανταγωνιστικά της πλεονεκτήματα.

Όσο για τις θεωρίες ότι τα πολιτιστικά αγαθά πρέπει να παραμένουν εκτός οικονομικής σφαίρας, μπας και «μολυνθούν» από το εμπόριο, είναι θεωρίες εκ του πονηρού που εξυπηρετούν αυτούς που θέλουν τη χώρα φτωχή για να μπορούν οι ίδιοι να υπόσχονται «λαγούς και πετραχήλια» όταν καταλάβουν την εξουσία.

Τα αποτελέσματα αυτών των «οραμάτων» είναι γνωστά … και όχι λίγες φορές τραγικά.

Πηγή: tempo24.news

Το άρθρο Η οικονομία της πολιτιστικής κληρονομιάς… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τη Ράνια Ματτιού την έχετε δει σίγουρα σε κάποιο σήριαλ. Σας φαίνεται γνωστή επειδή είναι κατά κάποιον τρόπο, χωρίς να είναι σελέμπριτυ: έχει παίξει σε ένα σωρό σειρές – ως κομπάρσα, ως ηθοποιός δεύτερων ρόλων, ή ηθοποιός μικρών ρόλων, με «λόγια» ή άνευ. Και είναι 81 χρονών.

«Τώρα παίζω στο “Γιατί ρε πατέρα”, μια νέα σειρά που παίζεται τώρα στον ΑNT1. Προχθές είχα (γύρισμα για) τέσσερεις σκηνές με “λόγια”», μου λέει. «Κάνουμε πρόβα, βέβαια, πριν αρχίσουμε το γύρισμα κάνουμε πρόβα – μη νομίζεις κι ότι οι ηθοποιοί (κυρίων ρόλων) έρχονται πάντα διαβασμένοι! Χρειάζονται τουλάχιστον τρεις πρόβες πριν γυριστεί η κάθε σκηνή».

Ρωτάω ποιος είναι ο ρόλος της στον «Πατέρα» και γελάει. «Είμαι μια κυρία λίγο χαζή, λίγο κουφή, (η κυρία) πάει στο κομμωτήριο, κάθεται, δεν ακούει τι της λένε, πετάει κάτι ατάκες, ξεπατώνεσαι στο γέλιο! Παίζει ο Μιχάλης Λεβεντογιάννης, πολύ ωραίο παιδί… και ο Θάνος Μπίρκος, που έχει πολύ πλάκα. Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ… όλοι είναι καλοί ηθοποιοί, και γνωστοί».

Ξεκίνησε στα 73, με συμμετοχές σε έναν ερασιτεχνικό θίασο στον δήμο της: «Είχαμε μια ομάδα, θα ανεβάζαμε το έργο “8 γυναίκες κατηγορούνται”, νομίζω αυτός είναι ο τίτλος. Στις πρόβες, γνωρίστηκα με κάποιους συνάδελφους, τον Γιώργο και την Πέννυ. Το έργο δεν ανέβηκε αλλά αποφασίσαμε να πάμε στο “Ρουκ Ζουκ”, το παιχνίδι με τη Ζέτα Μακρυπούλια. Φτιάξαμε ένα καταπληκτικό βίντεο και μας πήραν, και παίξαμε. Στο μεταξύ θα έκανα την “Κάρμεν”, μια παράσταση με χορό και τραγούδι, που δεν ανέβηκε τελικά… Αλλά μας ξαναπήραν στο Ρουκ Ζουκ – δεν κερδίσαμε την πρώτη φορά και μας φώναξαν και δεύτερη. Η φίλη μου η Πέννυ μου είπε τότε, δεν πάμε για ηθοποιοί; Ε, και γραφτήκαμε στο πρακτορείο Talenthood. Και περιμέναμε».

 

Πόσο καιρό; «Μετά από οκτώ μήνες με πήραν τηλέφωνο για ένα ρόλο στο “Φόνοι στο καμπαναριό”. Από εκεί μετά… με πήραν αλλού, μετά στο “VIP Καλά γεράματα” – εκεί έπαιζα τρείς φορές τη βδομάδα, ήμουν από τους μόνιμους. Έχω παίξει σε πολλές σειρές, στον “Γιατρό”, είχα μία σκηνή μόνο εκεί… στα “Φαντάσματα”, στις “Σέρρες”… Και στην ταινία (μεγάλου μήκους) “Το νανούρισμα”, που την έκανε μια Γεωργιανή σκηνοθέτης κι έχω δύο μεγάλες σκηνές. Με “λόγια”, ναι. Κάνω τη γιαγιά. Θα βγει σε κανένα χρόνο στους κινηματογράφους».

 

Η διαδικασία, μου λέει, από την ώρα που αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη της στη showbiz, είναι απλή: «Σε ειδοποιεί το πρακτορείο. Με ρωτάνε, “είσαι ελεύθερη τάδε και τάδε του μηνός; Αν ναι, έχεις γύρισμα!”. Το πρακτορείο στέλνει 5 με 10 άτομα για κάθε ρόλο (στον σκηνοθέτη και τον βοηθό του, που αποφασίζουν ποιο άτομο είναι το πιο κατάλληλο για τον ρόλο). Αν κλείσω, μου στέλνουν την σκηνή ή τις σκηνές μου, πάω στο πλατό ή όπου είναι τα γυρίσματα, κάνουμε τις πρόβες – μας δίνουν όρντινο, την συγκεκριμένη ώρα που πρέπει να είμαστε κάπου. Μπορεί να πάω στις 10.00 πμ και να φύγω στις 6.00 μμ, ανάλογα. Μπορεί να περιμένω πολλές ώρες, πληρώνεσαι κανονικά πάντως».

 

Η Ράνια πέρασε από πολλές δουλειές, κανονικές δουλειές με ωράριο, στις οποίες όπως λέει «δεν έκανε καριέρα», επειδή μεγάλωνε τα παιδιά της. Ήθελε πάντα να δοκιμάσει την ηθοποιία, αλλά άρχισε να δουλεύει σαν ηθοποιός μετά τον θάνατο του συζύγου της, όταν πια τα παιδιά της ήταν μεγάλα, και «δεν είχε τίποτα να χάσει».

Αφηγείται μια ζωή σαν παραμύθι, γεμάτη περιπέτειες: από την Πάτρα στην Αθήνα, από εκεί στην Αυστραλία όπου δούλεψε στην εφημερίδα «Εθνικός Κήρυξ», πριν γυρίσει στην Αθήνα. Έπειτα έζησε κάποια χρόνια στην Γκάνα, στην Αφρική, έπειτα ξανά στην Αθήνα. Δουλειές γραφείου, οικογένεια, δύο παιδιά, και εδώ και μερικά χρόνια, σώου μπίζνες.

 

«Εχω εισπράξει πολλή αγάπη σ’ αυτό το χώρο», λέει. «Αγάπη και θαυμασμό, κι αυτό όσο να΄ναι μου ανεβάζει τον πήχυ. Μου άρεσε από την αρχή (η ηθοποιία), αλλά πίστευα ότι ήταν ένα όνειρο που δεν μπορεί να πετύχει, να γίνει πραγματικότητα. Στα 80 σου, αν είσαι καλά (στην υγεία) και οι δικοί σου είναι καλά, ζεις μια καινούργια ζωή. Αυτή τη ζωή που ζω τώρα δεν θα την άλλαζα αν μου έλεγαν να γίνω 30 ή 40 – ίσως να το συζητούσα για τα 60, αλλά μπα. Στα 80 έχεις κάνει το έργο σου, έχεις μάθει πολλά, έχεις πάρει το ντοκτορά της ζωής, ζεις πιο ελεύθερα, χωρίς «πρέπει». Με την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στην οικογένειά σου γιατί αν υπάρχουν, χέσε μέσα Πολυχρόνη! Έχω κάνει λάθη, τσαντίζομαι όταν τα σκέφτομαι, αλλά δεν γυρίζει πίσω τίποτα. Το μεγάλο μου λάθος ήταν ότι υπήρξα τζογαδόρα, με πάθος – ό,τι κάνω το κάνω πάντα με πάθος, αλλά τον τζόγο δεν μου τον συγχωρώ. Μου αρέσει πάρα πολύ η ζωή που κάνω τώρα. Από την άλλη… καλά πέρασα, μια γεμάτη ζωή, δεν έχω απωθημένα».

Η Ράνια Ματτιού έχει γύρισμα αύριο, δεν ξέρει ακόμα για πόσες ώρες, αλλά είναι ενθουσιασμένη: το βασικό χαρακτηριστικό της είναι ο ενθουσιασμός της για τους ρόλους που έχει υποδυθεί και για αυτούς που την περιμένουν, όσο μικροί ή δεύτεροι κι αν είναι. Η δουλειά που ανακάλυψε σε κάπως τσιμπημένη ηλικία, της άλλαξε τη ζωή. Το «ποτέ δεν είναι αργά» δεν μου το λέει καθόλου όσο συζητάμε, αλλά δεν χρειάζεται, το καταλαβαίνουν και οι πέτρες: όταν θέλεις πολύ να κάνεις κάτι, ποτέ μα ποτέ δεν είναι αργά για να το ξεκινήσεις…

Πηγή: athensvoice.gr

Το άρθρο Ηθοποιός Β’ Ρόλων: Σίγουρα έχεις δει τη Ράνια Ματτιού κάπου στην τηλεόραση… Της Μανίνας Ζουμπουλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Akylas ξεχωρίζει με τον πρωτότυπο ήχο του, που συνδυάζει indie electro pop και ελληνικά στοιχεία

Για κάποιον λόγο είδα και άκουσα πρώτα το «Σεξ» του Σταμάτη Κραουνάκη, σε εκτέλεση του Ακύλα, πριν περάσω στο βαρύ πυροβολικό και δω/ακούσω το «Ferto», το «Atelier» ή οτιδήποτε άλλο από τις δουλειές του Akylas: το «Σεξ», σούπερ τραγουδάρα του Κραουνάκη, με τους αστείους-έξυπνους-πονηρούς-πάντα-επίκαιρους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, άμα το είχες δει/ακούσει μια φορά με τον πάρα πολύ θεό Γιώργο Μαρίνο, αρχές δεκαετίας του ’90, δεν ήθελες να το ξανακούσεις από κανέναν άλλον… Ή έτσι νόμιζα, μέχρι που το τραγούδησε, ή μάλλον το παιξο-τραγούδησε, ο Ακύλας και του πήρε τα σώβρακα του τραγουδιού.

Ο Ακύλας δεν είχε καν γεννηθεί όταν ο Σταμάτης με τη Λίνα έγραφαν το διάσημο τραγούδι για το σεξ που είναι άλλη ιστορία, ο Ακύλας δεν είχε γεννηθεί ούτε όταν ο Γιώργος Μαρίνος το τραγουδο-έπαιζε με μπρίο – είναι 26 χρονών, του 1999, τα υπόλοιπα τα ξέρουμε όλοι πια, είναι από τις Σέρρες, όπου μεγάλωσε με οικονομικά στριμώγματα, με ζόρια, με τις ταλαιπωρίες που περνάει ο μέσος όχι-πάμπλουτος εικοσάχρονος σήμερα, και μερικές επιπλέον οικογενειακές ταλαιπωρίες. Πήγε στο μουσικό σχολείο των Σερρών, δοκίμασε διάφορες δουλειές και δημιουργίες, μάλλον ψάχνοντας, όπως κάνουμε σχεδόν όλοι από τα 19-25 μας περίπου. Δούλεψε δύο χρόνια σε κρουαζιερόπλοια ως τραγουδιστής και περφόρμερ, πριν πέσει στην αντίληψη του ευρύτερου κοινού, και εδώ περίπου σταματάνε αυτά που ξέρουμε για τον Ακύλα Μυτιληναίο.

Τι, μόνο εγώ το έπαθα; Κόλλησα επειδή δεν έχω καμία σχέση με μουσική, όπως μου είπε κάποιος; Και οι χιλιάδες άλλοι άνθρωποι που έκαναν ή έπαθαν το ίδιο, κι αυτοί δεν έχουν ιδέα από μουσική; Και τι σημασία έχει αν είσαι ειδικός ή όχι σε οποιονδήποτε τομέα; Κατά πόσον σου αρέσει το προϊόν –το τραγούδι– και ο καλλιτέχνης, ο περφόρμερ, αυτό είναι που μετράει, όχι κατά πόσον ξέρεις από βέσπα.

Πηγή: athensvoice.gr

Το άρθρο Akylas: Αυθεντικός και απρόβλεπτος. Είμαι υπέρ… Της Μανίνας Ζουμπουλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Παρουσίαση ενός βιβλίου, που ουσιαστικά αποτέλεσε την χρονογράφηση ενός ανθρώπου και της διαδρομής του – του Σπύρου Βοβολίνη – μέσα από το δημιούργημά του  – την Βιομηχανική Επιθεώρηση, του παλαιότερου οικονομικού περιοδικού σε συνεχή έκδοση στην Ελλάδα: αυτό ήταν η χθεσινή διοργάνωση (στα γραφεία της ΕΔΙΠΤ/Ένωσης Δημοσιογράφων Ιδιοκτητών Περιοδικού Τύπου) όπου τις μαρτυρίες τους κατέθεσαν, με διαφορετική γωνία ο καθείς/η καθεμιά, άνθρωποι σχετιζόμενοι με το εγχείρημα του περιοδικού.

Καθώς η έκδοση του βιβλίου «Ο Σπύρος Α. Βοβολίνης και η Βιομηχανική Επιθεώρησις» αποτέλεσε πρωτοβουλία του Ιστορικού Αρχείου του Κέντρου Πολιτισμού, Έρευνας και Τεκμηρίωσης της Τράπεζας της Ελλάδος (και εντάχθηκε στην σειρά ΤΕΚΜΗΡΙΑ), ο επιστημονικός υπεύθυνος του Ιστορικού Αρχείου Ανδρέας Κακριδής άνοιξε την παρουσίαση σημειώνοντας την σημασία που έχει η διατήρηση και αξιοποίηση των αρχείων των επιχειρήσεων – αλλά ακόμη και οικογενειακών αρχείων – προκειμένου να διατηρείται και να βρίσκεται διαθέσιμο στην έρευνα υλικό, που επιτρέπει μιαν ολιστική προσέγγιση της οικονομικής και κοινωνικής ιστορίας. Ειδικά στην ελληνική περίπτωση όπου, όπως παρατηρήθηκε «η στοργή προς τα αρχεία είναι περιορισμένη», η λειτουργία του Ιστορικού Αρχείου της ΤτΕ συνειδητά στράφηκε σε μια ευρεία ανάγνωση του προς διάσωση αρχειακού υλικού. Στην περίπτωση δε τόσο του αρχείου της Βιομηχανικής Επιθεωρήσεως όσο και του Σπύρου Βοβολίνη/της οικογένειας Βοβολίνη, η σημασία που δινόταν ακριβώς στην διατήρηση αρχείων οδήγησε στην εξασφάλιση, ήδη ψηφιοποίηση και διάθεση στην έρευνα, ενός ενδιαφέροντος corpus. Του οποίου αυτή η έκδοση αποτελεί ένα πρώτο αποτέλεσμα.

Την σκυτάλη πήρε ο Γεώργιος Τσάτσος, πρώην διευθύνων σύμβουλος της ΑΓΕΤ-Ηρακλής και βαθύς γνώστης της διαδρομής της ελληνικής μεταποιητικής βιομηχανίας – συνδέοντας το νήμα από την εποχή του Ανδρέα Χατζηκυριάκου και εν συνεχεία του Αλέξανδρου Τσάτσου – ο οποίος τόνισε το πώς/πόσο η μεγάλη πρόοδος στο βιοτικό επίπεδο που συντελέστηκε από τον Μεσοπόλεμο και ιδιαίτερα τα μεταπολεμικά χρόνια συνδυάστηκε με την ανάπτυξη της βιομηχανίας. Παγκόσμιο το φαινόμενο της συμβολής της βιομηχανίας στην οικονομική ανάπτυξη, ίσχυσε κατά πολύ και στην Ελλάδα. Όπου, ωστόσο, δεν υπήρξε πάντοτε – και ιδίως στα χρόνια της Μεταπολίτευσης – δημόσια αποδοχή και αντίστοιχη στήριξη. Συνέδεσε, στο σημείο αυτό, ο Γ. Τσάτσος με την συνειδητή υποστήριξη της βιομηχανικής προσέγγισης στην οικονομική ανάπτυξη από τον Σπ. Βοβολίνη και το εκδοτικό του εγχείρημα.

Στην συνέχεια, δυο άνθρωποι που συνεργάσθηκαν επί πολλά χρόνια με τον Σπύρο Βοβολίνη – ο Δημήτρης Καραμάνος και η Κατερίνα Δασκαλάκη – εισέφεραν τις δικές τους καταθέσεις.

Ο Δημήτρης Καραμάνος στάθηκε ιδιαίτερα στην τάση του Σπ. Βοβολίνη, έκδηλη στην μαχητική του αρθρογραφία και τα εκδοτικά του σημειώματα, να υποστηρίζει «έξω από τα δόντια» απόψεις για πρόσωπα και καταστάσεις. Μη διστάζοντας να έρχεται σε αντιπαράθεση – ο ίδιος και το περιοδικό – με πολιτικούς και με επιχειρηματίες της εποχής. Μ’ αυτόν τον τρόπο, χτίστηκε το κύρος της Βιομηχανικής στην δημόσια συζήτηση, τόσο τα χρόνια της ακμής όσο και σε εκείνα των «ισχνών αγελάδων» της δεκαετίας του ΄80. Από τον Δ. Καραμάνο τονίστηκαν τρία ακόμη στοιχεία: η εξωστρέφεια του εντύπου, με την δημιουργία μέχρι και αγγλικού ενθέτου σε συνεργασία με τους Financial Times, εν συνεχεία με την αποκλειστικότητα του The Economist^. ο σεβασμός στην παράδοση^. το άνοιγμα της Βιομηχανικής, καίτοι ως οικονομικού περιοδικού, σε θεματικές διαφορετικές: από την κριτική βιβλίου μέχρι την κάλυψη ευρύτερα πολιτιστικών θεμάτων ή την εισαγωγή καινοτομιών στην εμφάνιση της έκδοσης.

Η Κατερίνα Δασκαλάκη, με την δική της ματιά – καταθέτοντας «λίγα λόγια αντί ανθέων» για τον Σπύρο Βοβολίνη – περιέγραψε βιωματικά την γνωριμία της και την λειτουργία δίπλα σ’ έναν απαιτητικό εκδότη με δημοσιογραφική ματιά, ο οποίος ήξερε να ανοίγει τον δρόμο της δημοσιογραφίας σε νέους ανθρώπους, πλην όμως με αξιώσεις. «Είχε ματιά για τα νέα ταλέντα» αλλά και λειτουργούσε ως δάσκαλος, δίνοντας ευκαιρίες^. θεωρούσε ότι ο δημοσιογράφος, πέρα και από το καλό χειρόγραφο όφειλε να γνωρίζει και τις τεχνικές λεπτομέρειες της έκδοσης ενός εντύπου.

Και οι δυο – Δ. Καραμάνος και Κ. Δασκαλάκη – στάθηκαν στην σχεδόν οικογενειακή ατμόσφαιρα που επικρατούσε στην συνεργασία με τον Σπύρο Βοβολίνη, και τούτο πάρα τον παραδοσιακό χαρακτήρα οργάνωσης και λειτουργίας. Ενώ περιέγραψαν και την μετάβαση, την δεκαετία του ΄90, της ευθύνης συνέχισης της έκδοσης στην ανιψιά του Αλεξάνδρα, που συνέχισε με την σταδιακή μετάβαση σε Οικονομική Επιθεώρηση έως και το τέλος του 2022.

Οι δυο συγγραφείς του «Ο Σπύρος Α. Βοβολίνης και η Βιομηχανική Επιθεώρησις»  μίλησαν για την μετάβαση από το αρχειακό υλικό στην δόμηση του στηριζόμενου σε ντοκουμέντα βιβλίου. (Το οποίο, με QRCode που μπορεί να σκανάρει ο αναγνώστης, «οδηγεί» σε αποτύπωση του πρωτογενούς αρχειακού υλικού). Η Γεωργία Μ. Πανσεληνά, η οποία γνώρισε τον Σπ. Βοβολίνη στην τελευταία φάση της ζωής του, μίλησε για έναν «κλειστό και ωστόσο ανθρώπινο» χαρακτήρα αλλά και για την σημασία που φαινόταν εξαρχής ότι έδινε στην συγκέντρωση και διατήρηση ιστορικού υλικού. Η ίδια αναφέρθηκε στην ελευθερία που δόθηκε για την αξιοποίηση του Αρχείου αλλά στην δυσκολία τιθάσευσης του πλούτου του αρχειακού υλικού/στην έρευνα και επιλογή τεκμηρίων τα οποία συνέθεσαν το βιβλίο. Αντίστοιχα τοποθετήθηκε και ο Χρήστος Αναστασίου, ο οποίος βρέθηκε στην διαχείριση του αρχείου αργότερα και περιέγραψε πλευρές του υλικού και των επιλογών που χρειάστηκε να γίνουν για να προκύψει το «Ο Σπύρος Α. Βοβολίνης και η Βιομηχανική Επιθεώρησις» ως βιβλίο. Και οι δυο συγγραφείς μίλησαν για συνειδητή επιλογή να αναδειχθεί «η συνομιλία του περιοδικού και του αρχειακού υλικού με την εποχή του».

Η – και αμφιτρύων της εκδήλωσης, που έγινε στα γραφεία της Ένωσης Δημοσιογράφων Ιδιοκτητών Περιοδικού Τύπου – Πέννυ Καλύβα, Πρόεδρος σήμερα της ΕΔΙΠΤ (της οποίας δεύτερος Πρόεδρος  από την ίδρυσή της υπήρξε ο Σπύρος Βοβολίνης, κατά το διάστημα 1951-1964) αναφέρθηκε στο πώς ο χώρος αυτός προσέγγισε, διαχρονικά, την λειτουργία του περιοδικού Τύπου. Αριθμώντας σήμερα περί τις 160 επιχειρήσεις, κυρίως περιοδικών κάθε κλάδου και χαρακτήρα, επιχειρεί να εισφέρει μιαν ανάγνωση όχι των γεγονότων της καθημερινής επικαιρότητας αλλά περισσότερο μια προσέγγιση αναστοχασμού και περαιτέρω ανάλυσης. Σε εποχές αβεβαιότητας, η ΕΔΙΠΤ «δίνει ιδιαίτερη σημασία στην διατήρηση της συλλογικότητας των εκδοτών», τόνισε η Π. Καλύβα παρουσία και του Αντιπροέδρου της ΕΔΙΠΤ, Ευάγγελου Παπαλιού.

[Καθώς στο προσωπικό αρχείο του Σπ. Βοβολίνη σώζονταν σημαντικά τμήματα που αφορούσαν την δραστηριότητα της ΕΔΙΠΤ από το ξεκίνημά της, προχωρεί ήδη συνεννόηση με το Ιστορικό Αρχείο της Τράπεζας της Ελλάδος ώστε να διασωθεί/αξιοποιηθεί συνδυαστικά αυτό το αρχειακό υλικό].

Κλείνοντας την εκδήλωση, η διάδοχος του Σπύρου Βοβολίνη στην έκδοση του εντύπου Αλεξάνδρα Βοβολίνη μίλησε για την προσωπική της σύνδεση με μια διαδρομή 60 χρόνων^. όπου ως κοριτσάκι 10-12 χρόνων παρακολουθούσε τις Γενικές Συνελεύσεις της Τράπεζας της Ελλάδας μαζί με τον θείο της, ή πάλι τις θορυβώδεις γενικές συνελεύσεις εταιρειών της εποχής στη μεγάλη αίθουσα του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρεταννία «με ισχυρές αντιπαραθέσεις μεταξύ των μετόχων και με τις διοικήσεις της εποχής». Αποκτώντας έτσι από πολύ νωρίς μια αίσθηση της λειτουργίας του χώρου της οικονομίας και των επιχειρήσεων.

Ευχαρίστησε όσους μετείχαν στην εκδήλωση μεταφέροντας «παλιές ιστορίες που έγραψαν μεγάλη ιστορία», προσθέτοντας δε και καταθέσεις απόντων που έστειλαν τα δικά τους μηνύματα. Του ήδη Προέδρου της Δημοκρατίας Κώστα Τασούλα, που είχε ασκηθεί δίπλα στον Σπ. Βοβολίνη (υπάρχει 5σέλιδο άρθρο του, αρκούντως κριτικό/μαχητικό, για το πανεπιστημιακό άσυλο, στο τεύχος Φεβρουαρίου 1980) και του πρώην Προέδρου του ΣτΕ και υπηρεσιακού Πρωθυπουργού Τάκη Πικραμμένου, με την οικογένεια του οποίου – δραστηριοποιούμενη στον τομέα του δημοσιογραφικού χάρτου – η οικογένεια Βοβολίνη είχε στενούς δεσμούς.

Παραβρέθηκαν, μεταξύ άλλων, οι: Ευθύμιος (Τίμος) Χριστοδούλου, Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, Τηλέμαχος Χυτήρης, Ελένη Λουρή, Αλέξανδρος Σαμαράς, Δημήτρης Μανιατάκης, Χριστίνα Αγριαντώνη, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Μαρία Γεωργοπούλου, Ιωάννα Πεπελάση, Γιάννης Καλογήρου, Γιώργος Χριστοδουλάκης, Δημήτρης Βέργαδος κ.ά.

Επίσης, την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους μέλη των οικογενειών Γερουλάνου, Δοξιάδη, Δουρίδα, Κανελλόπουλου, Κατσάμπα, Λαλαούνη, Παπαλεξόπουλου, Στράτου κ.ά.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: https://www.bankofgreece.gr/trapeza/kepoet/o-spyros-a-vovolinhs-kai-h-viomhxanikh-epithewrhsis

Πηγή: ekdoseiskerkyra.gr

Το άρθρο Ένα βιβλίο και μία εκδήλωση προς τιμήν του Σπύρου Βοβολίνη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το φετινό εικαστικό καλοκαίρι της Αίγινας κοσμείται από τα τέλη Ιουνίου έως και τον Οκτώβριο από μια έκθεση ιστορικής συνείδησης και αναφοράς στην αναζήτηση της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτός είναι ο θεματικός πυρήνας των έργων του Γιάννη Ψυχοπαίδη που παρουσιάζονται στο νησί, με το οποίο ο σημαντικός ζωγράφος και χαράκτης της “γενιάς της αμφισβήτησης” συνδέεται από τα παιδικά χρόνια του. “Ασθενείς και Οδοιπόροι” διεκδικούν, εξαθλιωμένοι και στοιβαγμένοι σε λέμβους ή πίσω από συρματοπλέγματα, το κατά Οδυσσέα Ελύτη “νόμιμον του ανέλπιστου”.

Η σύνθετη εικαστική αφήγηση του Γιάννη Ψυχοπαίδη σχολιάζει και αποκαλύπτει έναν κόσμο αφιλόξενο και βάρβαρο απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Σε μια εποχή ανόητης φλυαρίας και κενής επίδειξης του τίποτα για τη βιωσιμότητα και το μέλλον της ανθρωπότητας όπου ενδιαφέρουν μόνο τα deals υπό την εφιαλτική πραγματικότητα των εγκλημάτων πολέμου, των γενοκτονιών, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του ευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αυτή η έκθεση αποτελεί ένα γεγονός καταγγελία – είναι κάτι πολύ περισσότερο από τέχνη.

Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης γεννήθηκε στην Αθήνα (1945) όπου και σπούδασε Χαρακτική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, συνεχίζοντας με υποτροφία της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (DAAD) μεταπτυχιακές σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Εκεί, είχε καθηγητές τον H. Kaspar και τον K. F. Dahmen. Στην Ελλάδα, υπήρξε μέλος της Ομάδας Τέχνης Α και της εικαστικής ομάδας του περιοδικού “Επιθεώρηση Τέχνης”. Συμμετείχε σε ομάδες με πολιτικοποιημένη – κοινωνικοποιημένη καλλιτεχνική δράση και το 1994 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ, όπου δίδαξε έως το 2012. Με έντονες διανοητικές ανησυχίες και αναζητήσεις, έχει εκδώσει βιβλία με τις σκέψεις του και οι θεματικές αφορμές σειράς έργων του ακουμπούν σε προσωπικότητες του στοχασμού, της δημιουργίας και στο έργο λογοτεχνών.

Αν βρεθείτε στην Αίγινα, αξίζει να δείτε τα έργα στο ιστορικό κτήριο του Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου και των πρώην φυλακών, διότι “η αφύπνιση της κοινωνίας των πολιτών στηρίζεται πάντα στη ζωντανή μνήμη και στο παράδειγμα” κατά τον δημιουργό, που αντλεί έμπνευση από την ύλη, τον γραπτό λόγο και από απτά ντοκουμέντα όπως οι φωτογραφίες.

“Η τέχνη είναι τόσο πιο αληθινή όχι όσο αναφέρεται στην πραγματικότητα, αλλά όσο κρίνει την πραγματικότητα, αποκαλύπτει αυτό που συγκαλύπτεται κάτω από την επιφάνεια και φανερώνει τους πραγματικούς θύτες και θύματα” σημειώνει στον πρόλογο της έκδοσης για την έκθεση ο Γιάννης Ψυχοπαίδης.

————
* Γιάννης Ρούντος
Έχει διατελέσει στέλεχος διευθυντικής ευθύνης του ιδιωτικού τομέα στις Εταιρικές Υποθέσεις, την Επικοινωνία & Δημόσια Εικόνα και την Επιχειρηματική Υπευθυνότητα & Βιωσιμότητα. Μετά την ολοκλήρωση της επαγγελματικής διαδρομής του, δραστηριοποιείται στον τομέα του Πολιτισμού, των Γραμμάτων και Τεχνών και αρθρογραφεί.

Το άρθρο Τα εικαστικά ανεπίδοτα γράμματα του Γιάννη Ψυχοπαίδη… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η ομιλήτρια αναφέρθηκε σε αντιπροσωπευτικές μορφές φιλελλήνων Ευρωπαίων (Βρετανών, Γάλλων, Ιταλών, Ελβετών, κ.λπ.), οι οποίοι αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της πατρίδας μας, είτε μέσω της διπλωματίας, είτε μέσω της πένας τους, είτε μέσω της συγκέντρωσης οικονομικών ενισχύσεων για την Ελληνική Επανάσταση, είτε πολεμώντας οι ίδιοι και θυσιάζοντας τη ζωή τους στα πεδία των μαχών και στρατιωτικών επιχειρήσεων. Έγινε επίσης αναφορά και σε γυναίκες-φιλέλληνες, οι οποίες βοήθησαν αποφασιστικά τον ελληνικό αγώνα.

Σημαντικό τμήμα της εκδήλωσης απετέλεσε το αφηγηματικό ποίημα «Κουρσάρος» του εμβληματικού φιλέλληνα Λόρδου Βύρωνος (1814), μεγάλη επιτυχία της εποχής, η δράση του οποίου εκτυλίσσεται στον όρμο της Κορώνης, όπου είναι αγκυροβολημένος ο μουσουλμανικός στόλος.

Έγινε επίσης ειδική μνεία στον Ιταλό φιλέλληνα Κόμη Σαντόρε ντι Σανταρόζα, μία από τις πιο ανιδιοτελείς μορφές του φιλελληνισμού, ο οποίος έλεγε για τη χώρα μας: «Αγαπώ την Ελλάδα με μια αγάπη που έχει κάτι το υπέροχο». Θυσιάστηκε υπερασπιζόμενος γενναία τη νήσο Σφακτηρία της Μεσσηνίας, απέναντι στον τουρκοαιγυπτιακό στόλο, το 1826.

Τέλος, η ομιλήτρια έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο ποίημα «Ναβαρίνο» του Γάλλου πατριάρχη του Ρομαντισμού, Βίκτωρος Ουγκό (1829), με το οποίο καλεί τον μπουρλοτιέρη Κανάρη να σηκωθεί και να πανηγυρίσει τη νίκη του συμμαχικού στόλου στο όμορφο Ναβαρίνο και την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Η Στέλλα Βουτσά ταξίδεψε από την Κέρκυρα, όπου είναι αποσπασμένη στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας, ως προσκεκλημένη και φιλοξενούμενη του Μανιατακείου Ιδρύματος  και, συγκεκριμένα, του Δημήτρη Μανιατάκη και της Ελένης Ταγωνίδη-Μανιατάκη. Την ομιλήτρια προλόγισε η φιλόλογος Δήμητρα Γαϊτάνη-Συρεγγέλα, ενώ αποσπάσματα από τα ποιήματα διάβασε η Χρυσοβαλάντη Λευτάκη. Σημαντική ήταν, επίσης, η συμβολή του μέλους της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Ιδρύματος Δημήτρη Κυριαζή, ο οποίος είχε την ιδέα για την επετειακή εκδήλωση, εστιασμένη στην ιστορία της Κορώνης.

Τους καλεσμένους, κατοίκους της περιοχής και επισκέπτες, που τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση, περίμεναν στο τέλος κεράσματα, ευγενική προσφορά του Ιδρύματος.

Πηγή: maniatakeion.gr

Το άρθρο Βραδιά αφιερωμένη στον Φιλελληνισμό στο Μανιατάκειον Ίδρυμα στην Κορώνη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Αυτός ο κόσμος, ο αιών τούτος, αναπνέει ζωογονητικά την ίδια του την σήψη»

Ο Νίκος Σταθόπουλος γράφει «ασταμάτητα», σχεδόν άναρχα. Δεν κόβει τον ειρμό του, δεν ευνουχίζει την σκέψη του και αφήνει τα σημαίνοντα να τρέχουν ανέμελα, σχεδόν στους ρυθμούς του ιντερνετικού αχανούς.

Λογοπλάστης, χωρίς όμως να κάνει κατάχρηση σε νεολογισμούς και περιττές έννοιες, εξηγεί στο τελευταίο του βιβλίο τι εστί «αγάπη» αλλά μέσα από μια άλλη δίοδο : μέσα από την μορφή που παίρνει στο συλλογικό βίο ο «πόνος του μοιραίου» απέναντι σε «πλάνα επιτυχίας»

Και μάλιστα πώς αυτή η χαμένη αίσθηση της αγάπης αναζητείται από το σύγχρονο υποκείμενο και τις ανθρώπινες κοινότητες, όποτε ο δυσφορικός υλικός πολιτισμός την περιθωριοποιεί, την απομονώνει.
Με μαεστρική γραφή ο Νίκος Σταθόπουλος μας ξεναγεί στον άχαρο κόσμο του «πρόχειρου υλισμού των Εμπόρων»

Πρόκειται για ένα βιβλίο όμως που δεν έχει απλά και μόνο καταγγελτική ή πεσιμιστική γραφή.

Μας υπενθυμίζει ότι γράφουμε την Ιστορία ( «το προσφιλές μικρό μας γηπεδάκι» ) ακόμα και με τον ασφαλή ή ανασφαλή μικρόκοσμό μας.

Και κυρίως μας δείχνει, με συνδετικά νοήματα, πώς να ανταπεξέλθουμε στην «εσωτερική θύελλα των αλληλοσυγκρουόμενων εσωτερικών μας ροπών»

Ο Σταθόπουλος ξέρει καλά τα «παίγνια σημασιών» και κυρίως γνωρίζει πώς αναπτύσσεται το «συναισθηματικό χωνευτήρι» γύρω μας( τόσο σε κοινωνικό όσο και σε ατομικό επίπεδο).

Το συνεχές ζήτημα του, η μεγάλη του αγωνία σχεδόν σε όλες τις σελίδες του βιβλίου του, είναι ένα μείζον επίδικο που μάλλον έχουμε απωθήσει, ένα κορυφαίο νόημα : η θέση της καρδιάς στο γίγνεσθαι, κάτι που έχουμε εξοβελίσει από την καθημερινότητα μας.

Ο συγγραφέας μας υπενθυμίζει ( αν και αυτό θέλει εξόρυξη από τον αναγνώστη) ότι έχουμε ουσιαστικά αποικίσει στην «επικράτεια των μεγεθών».

Και φυσικά ότι έχουμε παραδοθεί με τις ψηφιακές ταχύτητες επικοινωνίας, στους πανεπόπτες μας (τους ρυθμιστές ουσιαστικά του βίου μας)

Η « Άυλη καρδιά» μας επισημαίνει επίσης ότι κάποιες «επικερδείς φάμπρικες» έχουν συμβάλλει ώστε ο άνθρωπος να παραδοθεί στην απόλυτη ποσοτικοποιημένη εκδοχή του υλισμού, ξεχνώντας το πνεύμα, την ψυχή, το συναίσθημα και το βίωμα.

Και μας περιγράφει διεξοδικά όλο εκείνο το νοσταλγικό πλέον σύμπαν της διανόησης και της ενσυναίσθησης των πραγμάτων, από το οποίο απομακρυνόμαστε ολοένα και περισσότερο, βυθισμένοι στις οθόνες και στους ανούσιους επικοινωνιακούς κόσμους.

Είναι ένα βιβλίο «υπενθύμισης» της αληθινής εκείνης ανθρώπινης φύσης που παραδώσαμε στους μηχανικούς του χάους και της βιοπολιτικής…

Το άρθρο Η εποχή της «συναισθηματικής διπλωματίας» εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.