O νέος, παγκόσμιας κλάσης υπερυπολογιστής θα χρησιμοποιηθεί για την προώθηση της έρευνας και της ανάπτυξης σε τομείς όπως οι ενεργειακά αποδοτικές τεχνολογίες, οι μετεωρολογικές προβλέψεις και η έρευνα της θάλασσας και των ωκεανών. Θα συμβάλει επίσης στην ανάπτυξη βιομηχανικών εφαρμογών για την ανακάλυψη φαρμάκων, τον σχεδιασμό νέων υλικών, τη νευροεπιστήμη, την ανάπτυξη φιλικών προς το κλίμα ενεργειακών συστημάτων κ.ά.

Ο «Δευκαλίων», ο έβδομος υπερυπολογιστής της κοινής επιχείρησης EuroHPC που εγκαθίσταται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ο ισχυρότερος και ο πλέον προηγμένος υπολογιστικός πόρος που διαθέτει σήμερα η Πορτογαλία. Αντιπροσωπεύει επένδυση ύψους 20 εκατ. ευρώ, συμπεριλαμβανομένων 7 εκατ. ευρώ χρηματοδότησης από την ΕΕ, και έχει κορυφαίες επιδόσεις 10 Petaflops (δηλ. 10 τετράκις εκατομμυρίων υπολογισμών ανά δευτερόλεπτο). Επιπλέον, διαθέτει μια μοναδική στην Ευρώπη αρχιτεκτονική , παρέχοντας στους Ευρωπαίους χρήστες πρόσβαση σε έναν πρωτοποριακό σχεδιασμό που θα συμπληρώσει και θα εμπλουτίσει τις ποικιλόμορφες υπολογιστικές αρχιτεκτονικές που διαθέτουν τα συστήματα της EuroHPC.

Ο «Δευκαλίων» έρχεται να προστεθεί στους υπάρχοντες υπερυπολογιστές της κοινής επιχείρησης EuroHPC που είναι ήδη σε λειτουργία: τον Discoverer στη Βουλγαρία, τον MeluXina στο Λουξεμβούργο, τον Vega στη Σλοβενία, τον υπερυπολογιστή Karolina στην Τσεχία, τον LEONARDO στην Ιταλία και τον LUMI στη Φινλανδία. Λίγο καιρό μετά τα εγκαίνια του «Δευκαλίωνα» το φθινόπωρο θα ακολουθήσουν τα εγκαίνια του τρίτου ευρωπαϊκού υπερυπολογιστή προεξακλίμακας MareNostrum5  5 στην Ισπανία.

Για περισσότερες πληροφορίες βλ. το σχετικό δελτίο Τύπου της κοινής επιχείρησης EuroHPC, το οποίο θα είναι διαθέσιμο σήμερα το απόγευμα.

Το άρθρο Ένας νέος ευρωπαϊκός υπερυπολογιστής εγκαινιάζεται στην Πορτογαλία εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η κατάκτηση της απόλυτης πλειοψηφίας από το Πορτογαλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα στις πρόσφατες εκλογές συμπληρώνει, αλλά πιθανότατα δεν κλείνει, ένα πολύ καλό «φεγγάρι» για την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Στις τέσσερις σκανδιναβικές χώρες (Σουηδία, Νορβηγία, Δανία, Φινλανδία), στις δύο ιβηρικές (Ισπανία, Πορτογαλία), φυσικά στη Γερμανία ελέω Ολαφ Σολτς, αλλά και στην Ιταλία, τη Βουλγαρία, το Λουξεμβούργο, ως επικεφαλής ή ως μέλη κυβερνητικών συνασπισμών, τα κόμματα της ευρωπαϊκής δημοκρατικής και μεταρρυθμιστικής Αριστεράς – αυτό σημαίνει «σοσιαλδημοκρατία» – επανέρχονται στο προσκήνιο και σταδιακά και στην εξουσία. Αν προστεθεί, όπως πρέπει να προστεθεί, ότι και η γενική πολιτική «γραμμή» των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι κατ’ ουσίαν σοσιαλδημοκρατικής, και πάντως σίγουρα «αντινεοφιλελεύθερης», κατεύθυνσης (αύξηση δημόσιων δαπανών, τόνωση κοινωνικού κράτους, μεγάλα «πακέτα στήριξης» των οικονομιών, διαμόρφωση λιγότερο σφιχτού δημοσιονομικού πλαισίου, σχέδια κοινής πολιτικής σε πολλά πεδία), τότε η εικόνα της αναζωογόνησης προβάλλει εναργώς.

Η πολιτική, όπως και η ζωή, κάνει κύκλους, αλλά κάθε χώρα και πολιτικό σύστημα έχουν τις ιδιαιτερότητές τους, ενώ και η συγκυρία είναι πάντα δυναμική. Στην Πορτογαλία, για παράδειγμα, στον πρόσφατο θρίαμβο των Σοσιαλιστών του Αντόνιο Κόστα συνέβαλαν καθοριστικά ορισμένα γεγονότα που δεν συναντούμε, ιδίως μαζεμένα, αλλού. Πρώτον, οι σοσιαλιστές ήδη κυβερνούσαν, και μάλιστα με σχετική επιτυχία, κάτι που διευκόλυνε τη λεγόμενη «στρατηγική ψήφο»: «ψήφισε σοσιαλιστές, για να έχεις μια σταθερή κυβέρνηση». Δεύτερον, η διάσπαση της Δεξιάς σε – ένα «παραδοσιακό» κομμάτι (PSD) και ένα ακραίο-λαϊκιστικό (Chega), που βγήκε μάλιστα από τα σπλάχνα του πρώτου. Και, τρίτον, η σύνθεση (μόνο το 55% του εργατικού δυναμικού της χώρας διαθέτει ανώτερη εκπαίδευση) αλλά και η ψυχολογία (υπομονή στα όρια της μοιρολατρίας και όχι γκρίνια του κοινωνικού σώματος, που ταίριαξε με το λαϊκό αλλά όχι λαϊκιστικό προφίλ της κυβέρνησης και του Κόστα και τα αντίστοιχα μέτρα που έλαβαν τα τελευταία χρόνια. Δεν υπήρξε, συνεπώς, ούτε «επιστροφή στην (κλασική) σοσιαλδημοκρατία» ούτε επιβράβευση ενός «πορτογαλικού μοντέλου» ταυτιζόμενου με την ξεπερασμένη από τη ζωή, δηλαδή τις εκλογές, «παράδοξη συμμαχία» (ονομάστηκε «geringonca», κάτι σαν «παλιάμαξα») με πολύ αριστερότερα κόμματα.

Κατά την άποψή μου η γενικότερη, αλλά ούτε απόλυτη ούτε νομοτελειακή, άνοδος των ευρωπαϊκών σοσιαλιστών κομμάτων οφείλεται σε τέσσερα ιδίως στοιχεία, δύο αμιγώς πολιτικά και δύο ευρύτερα. Τα αμιγώς πολιτικά, συνδεόμενα αμφότερα με τις συνεχείς κρίσεις της τελευταίας δεκαετίας, έχουν να κάνουν με τη διάλυση της απόλυτα συμφέρουσας τη Δεξιά «επίπλαστης συναίνεσης της παγκοσμιοποίησης» (ο κόσμος και η οικονομία αυτορρυθμίζονται, δεν υπάρχουν ούτε ιδεολογικές ούτε πολιτικές διαφοροποιήσεις ουσίας, αυτό που μετρά είναι η «καλή», δηλαδή χωρίς μεταβολές και αναταράξεις, διαχείριση της εξουσίας), καθώς και με την αντικειμενική αποτυχία των σχεδόν αποκλειστικά δεξιών κυβερνήσεων απανταχού της Ευρώπης ως προς την αντιμετώπιση αυτών των κρίσεων. Η Δεξιά έχασε, εκ των πραγμάτων, την αίγλη της «μόνης καλής διαχειρίστριας» και του φορέα των «μόνων αξιών που μετράνε» (ελεύθερες αγορές, Χρηματιστική οικονομία) και έτσι ο προαιώνιος κανόνας ότι μια άνοδος στην πολιτική προϋποθέτει μια κάθοδο βρήκε πεδίο εφαρμογής. Οι ευρύτερες αιτίες συνδέονται με τη σημασία και το πρόσωπο των εκάστοτε ηγετών (το παράδειγμα του Κόστα είναι χαρακτηριστικό, αφού συνδυάζει επαφή με την Κοινωνία και δεινότητα στους χειρισμούς) και, κυρίως, με την προσήλωση σε αρχές, στην εξουσία αλλά και στην αντιπολίτευση. Και οι αρχές αυτές, για τους σοσιαλιστές, παρότι απαιτούν διαρκή αναπροσαρμογή ως προς τα μέσα, στον πυρήνα τους δεν αλλάζουν: βελτίωση της ζωής του «μέσου» ανθρώπου, εξισορρόπηση της οικονομίας από την ανθρωπιά και τον πολιτισμό, άνοιγμα στη διαφορετικότητα και την οικουμενικότητα, καθημερινός αγώνας για περισσότερη ισότητα και αξιοπρέπεια.

Αν κάτι πρακτικό αναδεικνύει η συγκριτική ματιά, είναι ότι απαιτείται επιμονή και ταπεινότητα. Ο κύκλος δεν θα γυρίσει μόνος Α του, ούτε γρήγορα, και η νέα μέρα θα είναι καλύτερη για τους σοσιαλιστές αν έχουν επίγνωση των δυσκολιών και δεχτούν να μοιραστούν, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, ιδέες αλλά και την εξουσία με άλλες πραγματικά δημοκρατικές δυνάμεις.

*συνταγματολόγος

Το άρθρο Κύκλος ή χάραμα;… Του Κώστα Μποτόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στις πρόωρες εκλογές του Νοεμβρίου 2015, οι Πορτογάλοι Σοσιαλιστές κατετάγησαν δεύτεροι πίσω από τον συνασπισμό της Δεξιάς. Κατάφεραν, όμως, ελέω απλής αναλογικής, να σχηματίσουν κυβέρνηση μειοψηφίας με τη στήριξη του Αριστερού Μπλοκ και του Ενωτικού Δημοκρατικού Συνασπισμού (Κομμουνιστικό Κόμμα και Πράσινοι), την κυβέρνηση «Μαραφέτι» (Geringonça), όπως την αποκάλεσε περιφρονητικά η Δεξιά. Η συνεργασία επισφραγίστηκε με τετραετή προγραμματική συμφωνία των τριών κομμάτων, με κεντρικό στόχο να τελειώσει η λιτότητα και να αποκατασταθούν τα λαϊκά εισοδήματα.

Στις εκλογές του 2019, οι Σοσιαλιστές νίκησαν μεν, αλλά χωρίς απόλυτη πλειοψηφία. Στις νέες διαπραγματεύσεις, οι προοδευτικές δυνάμεις αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το μοντέλο της τετραετούς προγραμματικής συμφωνίας και να βασίσουν τη συνεργασία τους σε διαπραγματεύσεις επί του προϋπολογισμού κάθε έτους. Τα κόμματα της Αριστεράς, με 31 καθοριστικές έδρες αθροιστικά, κατάφεραν να διαπραγματεύονται τα νομοσχέδια με την κυβέρνηση μειοψηφίας των Σοσιαλιστών από σχετική θέση ισχύος, με αποτέλεσμα να συνεχιστούν ακόμη και στην πανδημία οι φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις.

Μολαταύτα, τον Οκτώβριο του 2021 τα κόμματα της Αριστεράς επέλεξαν ουσιαστικά να οδηγήσουν τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, υποκαθιστώντας τη στρατηγική με τον βολονταρισμό και καταψηφίζοντας έναν από τους πλέον προοδευτικούς προϋπολογισμούς της τελευταίας 20ετίας, όπως έγραψαν αναλυτές.

Η Αριστερά αυτοκτόνησε, όπως αποτυπώθηκε στο εκλογικό αποτέλεσμα της 30ης Ιανουαρίου: Οι μεν Σοσιαλιστές επικράτησαν ξανά της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, κατακτώντας την πολυπόθητη αυτοδυναμία (117/230 έδρες), ενώ το Αριστερό Μπλοκ και ο συνασπισμός ΚΚ-Πρασίνων καταβαραθρώθηκαν, χάνοντας αθροιστικά τις 20 από τις 31 έδρες που είχαν το 2019. Για το Αριστερό Μπλοκ, αυτό ήταν το χαμηλότερο εκλογικό αποτέλεσμα από το 2002, ενώ το ΚΚ κατέγραψε τη χειρότερη εκλογική επίδοση στην ιστορία του.

Η άλλη είδηση των εκλογών είναι ότι, για πρώτη φορά μετά την Επανάσταση των Γαριφάλων, η Ακροδεξιά αναδείχθηκε τρίτη δύναμη, με το ξενοφοβικό, λαϊκιστικό κόμμα Chega («Αρκετά!»), που ιδρύθηκε μόλις το 2019, να καταγράφει 7,15% με βασικό προεκλογικό σύνθημα “Να κάνουμε το σύστημα να τρέμει”.

Γιατί υποχώρησε τόσο η Αριστερά; Γιατί οδήγησε de facto τη χώρα σε εκλογές που την έθεταν εκτός παιχνιδιού, αφού το συντριπτικό δίλημμα που επικράτησε, ήταν αυτό της αυτοδυναμίας των Σοσιαλιστών, μετά από έξι χρόνια φιλολαϊκής διακυβέρνησης: Το Αριστερό Μπλοκ και το ΚΚ απέσυραν τη στήριξή τους σε μια κυβέρνηση, που, παρόλες τις αντιφάσεις της και τα στενά όρια ελιγμών ελέω του ευρωπαϊκού παράγοντα και της πανδημίας, υπό την δική τους καθοριστική πίεση κατάφερε να αποκαταστήσει κοινωνικά δικαιώματα, ξεκινώντας από τον κατώτατο μισθό: Το 2015 ήταν 589 ευρώ, ενώ το 2022 διαμορφώνεται στα 822 ευρώ, καταγράφοντας συνολική αύξηση 39,5%. Υπήρξαν αυξήσεις και στις συντάξεις, ενώ η ανεργία μειώθηκε σχεδόν στο μισό την τετραετία 2015-2019 (από το 12,4% στο 6,6%).

Την ίδια περίοδο, η οικονομία κατέγραψε επίσης θετικά αποτελέσματα: Η κυβέρνηση Κόστα πήρε το ΑΕΠ της χώρας στα 179 δις (2015) και το 2019, πριν την πανδημία, το έφτασε στα 214 δις, εκμηδενίζοντας ταυτόχρονα το έλλειμμα προ πανδημίας στο 0,1% (από 4,4% το 2015). Ένα επιτυχημένο, δηλαδή, μείγμα ενίσχυσης μισθών και συντάξεων, κοινωνικής πολιτικής για τους πολλούς και ταυτόχρονα τακτοποίησης των δημοσιονομικών της χώρας.

Η παραπέρα πορεία των δυνάμεων της πορτογαλικής Αριστεράς θα κριθεί εν πολλοίς από το πώς θα ερμηνεύσουν τις αυτοκαταστροφικές συνέπειες των επιλογών τους και από την τακτική τους έναντι της νέας κυβέρνησης πλειοψηφίας των Σοσιαλιστών. Και οι Σοσιαλιστές, όμως, οφείλουν πλέον να αποδείξουν, ότι ήταν συνειδητή επιλογή η φιλολαϊκή τους στροφή και όχι μια φωτεινή παρένθεση που κλείνει τώρα που δεν χρειάζονται την κοινοβουλευτική στήριξη της Αριστεράς.

*βουλευτής Νομού Λέσβου, αναπληρωτής τομεάρχης Εξωτερικών ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία

Το άρθρο Η νίκη του Κόστα και η αυτοχειρία της Αριστεράς… Του Γιάννη Μπουρνούς εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η Πορτογαλία είναι μια μοναδική περίπτωση. Σε μια άκρη της Ευρώπης, μια χώρα με τα χαρακτηριστικά της Ελλάδας, με αντίστοιχο πληθυσμό αλλά και μια κοινή εμπειρία Μνημονίων, ακολούθησε μια διαφορετική πορεία με αποκορύφωμα την εξαιρετική επιτυχία της στην αντιμετώπιση του κορονοϊού με ένα ποσοστό εμβολιασμού της τάξεως του 90%.

Η θριαμβευτική νίκη των Σοσιαλιστών του Αντόνιο Κόστα την – προηγούμενη Κυριακή την έφερε πάλι στο προσκήνιο. Την ώρα που η ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία διέρχεται μια μεγάλη κρίση, το 41,7% που πέτυχε το Σοσιαλιστικό Κόμμα μετά από 7 σχεδόν χρόνια στην εξουσία και αύξηση 5,3% από τις εκλογές του 2019 εντυπωσιάζει.
Τι συνέβη λοιπόν στην Πορτογαλία;

Αρχικά θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η Πορτογαλία δεν επλήγη από την κρίση της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας.

Αντίθετα με την Ελλάδα, τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης την ανέλαβε η Κεντροδεξιά (2011-2015) με τη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του Πέντρο Κοέλο να καλείται να υλοποιήσει τα μέτρα λιτότητας που επέβαλε η τρόικα. Παράλληλα, στην Πορτογαλία δεν υπήρξε διάλυση του κοινωνικού ιστού με τον άγριο τρόπο που ζήσαμε στη χώρα μας. Η κυβέρνηση πέτυχε να εξαιρέσει από τις περικοπές τη μείωση του κατώτατου μισθού αλλά και των κατώτερων συντάξεων σε ένα πρόγραμμα που η κοινωνία άντεξε καλύτερα. Η κυβέρνηση Σοσιαλιστών του Κόστα, με τη στήριξη της Αριστεράς (Κομμουνιστικό Κόμμα, Αριστερό Μπλοκ, Πράσινοι), ταυτίστηκε από το 2015 με την έξοδο από την κρίση, με αυξήσεις του κατώτατου μισθού, μειώσεις φόρων και αύξηση δαπανών για το κοινωνικό κράτος.

Επιπλέον, εδώ η ριζοσπαστική Αριστερά και κυρίως το Μπλοκ ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει τη δυναμική των Podemos στην Ισπανία ή του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Γιατί αφενός δεν υπήρξε έκρηξη στο πολιτικό σύστημα αντίστοιχη με την ελληνική αλλά και γιατί τα εκεί κοινωνικά κινήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν μπόρεσαν να οδηγήσουν σε μια ισχυρή πολιτική οργάνωση. Από 9,8% το 2009, παρέμεινε σταθερά γύρω στο 10% έως την προηγούμενη Κυριακή που έπεσε στο 4,5%.

Οι πορτογάλοι Σοσιαλιστές ήταν παραδοσιακά από τα πιο «αριστερόστροφα» σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης. Όταν το 2015 ζήτησαν τη στήριξη της Αριστεράς και κυρίως του Αριστερού Μπλοκ (δεδομένου ότι δεν είχαν απόλυτη πλειοψηφία) βρέθηκε ένας κοινός τόπος: οι μεν Σοσιαλιστές ανοίχτηκαν προς τα αιτήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς ενώ το Μπλοκ αναγκάστηκε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τη διατήρηση της αριστερής πλειοψηφίας που έχαιρε της λαϊκής στήριξης. Γι’ αυτό τιμωρήθηκε στις εκλογές της 30ής Ιανουαρίου: επειδή έριξαν την κυβέρνηση της Κεντροαριστεράς και έβαλαν τη χώρα σε περιπέτεια. Είναι χαρακτηριστικό ότι ό,τι έχασε το Μπλοκ, το πήραν σε ποσοστό οι Σοσιαλιστές.

Αν υπάρχει ένα δίδαγμα για την Ελλάδα δεν αφορά τόσο τον ΣΥΡΙΖΑ όσο το ΚΙΝΑΛ.

Η μόνη επιλογή για την Κεντροαριστερά, όπως αποδεικνύει με αντίστοιχο τρόπο και η Ισπανία, είναι ο διάλογος και η εύρεση κοινών τόπων με την Αριστερά: ριζοσπαστική, οικολογική ή κινηματική (ΛΟΑΤΚΙ, δικαιώματα, φεμινιστικό κίνημα κ.ά.). Μόνο αυτό μπορεί να διασφαλίσει μια προοδευτική κυβερνητική πρόταση και τη στήριξη των κοινωνικών στρωμάτων που εκπροσωπούνται από τους χώρους αυτούς. Η Κεντροαριστερά ως μπαλαντέρ μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς ως κυνική, καιροσκοπική πρόταση εξουσίας δεν πείθει κανέναν τελικά και μόνο στην περαιτέρω συρρίκνωση μπορεί να οδηγήσει.

*αναπλ. καθηγήτρια Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μέλος του ΔΣ του ΙΔΙΣ

Το άρθρο Τι συνέβη στην Πορτογαλία… Της Μαριλένας Κοππά εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η Πορτογαλία έχει ταλανιστεί πολύ τα τελευταία χρόνια από την οικονομική κρίση. Δανείστηκε από την ΕΚΤ 78 δισεκατομμύρια ευρώ ώστε να μπορέσει να αποφύγει τη χρεοκοπία. Το 2013 η ανεργία κυμαινόταν στο 16%. Ποσοστό διπλάσιο σε σχέση με πριν από πέντε χρόνια. Ωστόσο σιγά σιγά φαίνεται πως παίρνει την ανιούσα.

Ο Τιάγκο Μάρτινς είναι προγραμματιστής και εργάζεται σε μια εταιρεία, η οποία απασχολεί 300 νέους ανθρώπους. Κερδίζει περίπου 1.500 ευρώ το μήνα, ποσό διπλάσιο από το μέσο μηνιαίο εισόδημα. Η περίπτωση του είναι όντως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανάκαμψης της Πορτογαλίας;

«Βλέπεις όλο και περισσότερες επενδύσεις στο Πόρτο. Οι άνθρωποι δείχνουν όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον να έρθουν εδώ. Υπάρχουν εν τω μεταξύ καλές αεροπορικές συνδέσεις και η πρόσβαση έχει γίνει πολύ καλύτερη. Αυτό χρειαζόταν. Το Πόρτο φαίνεται να ανακάμπτει. Αυτό κάτι σημαίνει, σωστά;»

Δεν είναι για όλους ρόδινα…

Όλο και περισσότερες επενδύσεις στην Πορτογαλία. Πηγαίνει όμως σε όλους τους τομείς καλά η οικονομία;

Στην Πορτογαλία, τουλάχιστον τα νούμερα φαίνεται να πηγαίνουν καλά. Ο τουρισμός γνωρίζει μεγάλη ανάκαμψη και η ανεργία μειώθηκε στο 10%. Οι μισθοί στο δημόσιο αλλά και οι συντάξεις που είχαν περικοπεί αυξήθηκαν και αργίες, οι οποίες είχαν καταργηθεί λόγω κρίσης. επανήλθαν και όλα αυτά χάρη στην κυβέρνηση μειοψηφίας των Σοσιαλιστών, που βρίσκονται στην εξουσία από το 2015. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ζοάο Γαλάμπα, τα πράγματα μπορούν να γίνονται και με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που φαντάστηκε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε:

«Το κάναμε διαφορετικά. Η κυβέρνηση προχώρησε στην αλλαγή της πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης, τα μέτρα της οποίας είχαν προκαλέσει σύγχυση και δυσφορία. Διόρθωσε μισθούς που είχαν περικοπεί και χαμήλωσε τη φορολογία. Αύξησε τον κατώτατο μισθό. Η πορτογαλική κυβέρνηση έμεινε πιστή στο σχέδιό της και αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο. Τα αποτελέσματα είναι θετικά σε όλα τα επίπεδα».

Δεν είναι όμως για όλους τόσο ρόδινα τα πράγματα, ούτε η ευημερία είναι παντού εμφανής. Και μπορεί να αυξήθηκαν οι μισθοί αλλά αυξήθηκαν και οι έμμεσοι φόροι στο πετρέλαιο, στα τσιγάρα αλλά καθώς και η φορολογία της ακίνητης περιουσίας. Οικονομολόγοι εκτιμούν πως η οικονομία της Πορτογαλίας το 2020 θα βρίσκεται στα επίπεδα του 2001. Αν και κάτι φαίνεται να κινείται, το δημόσιο έλλειμμα παραμένει τεράστιο.

Το άρθρο Η Πορτογαλία στο δρόμο της ανάκαμψης εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.