Ο πρόεδρος του ΣΕΒ υπογράμμισε ότι το διεθνές περιβάλλον χαρακτηρίζεται από αναταράξεις και πρωτοφανή αβεβαιότητα, με επιπτώσεις στο εμπόριο, την ενέργεια και τις αλυσίδες εφοδιασμού. Ταυτόχρονα, όπως επεσήμανε, η Ευρώπη υστερεί σε ανάπτυξη, παραγωγικότητα και τεχνολογική πρόοδο έναντι χωρών όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ινδία, ενώ ένα χρόνο μετά την έκθεση Ντράγκι, μόλις το 11% των προτάσεών της έχει προχωρήσει, γεγονός που δείχνει την αργή ευρωπαϊκή ανταπόκριση.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, τόνισε ότι η Ελλάδα έχει πετύχει σημαντικά βήματα προόδου και σταδιακής σύγκλισης: σταθερή ανάπτυξη με μεγαλύτερους ρυθμούς από την ΕΕ, κατάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας, μείωση της φοροδιαφυγής, δραστική μείωση της ανεργίας, αύξηση μισθών και μείωση φορολογικών συντελεστών για χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Οπως σημείωσε «η Ελλάδα πέτυχε να λειτουργεί ως μια κανονική χώρα, μια χώρα που ζει σύμφωνα με τις δυνατότητές της και δεν επιβαρύνει τις επόμενες γενιές».

Ο κ. Θεοδωρόπουλος στάθηκε ιδιαίτερα στη συνεισφορά των επιχειρήσεων, με αιχμή τη βιομηχανία, στην καλή πορεία της ελληνικής οικονομίας. Ανέφερε ότι οι συνολικές εξαγωγές αγαθών ανήλθαν σε 50 δισ. το 2024, ισοφαρίζοντας για ακόμη μια χρονιά τα έσοδα από τον τουρισμό και τις λοιπές εξαγόμενες υπηρεσίες. Η βιομηχανία, δεύτερος μεγαλύτερος εργοδότης στη χώρα μετά το εμπόριο, προσφέρει μισθούς κατά 35% υψηλότερους από τον μέσο όρο της οικονομίας, ενώ κλάδοι όπως τα τρόφιμα, τα φάρμακα, τα μέταλλα, τα χημικά και ο ναυτιλιακός εξοπλισμός διευρύνουν συνεχώς την παρουσία τους στις διεθνείς αγορές. Παράλληλα, εξήρε τη συμβολή και άλλων κλάδων στο ΑΕΠ της χώρας, ενώ τόνισε ότι το οικοσύστημα καινοτομίας επιτυγχάνει σημαντική ανάπτυξη, με 3.000 startups και συνολική αποτίμηση που εκτιμάται μεταξύ 8-12 δισ. δολαρίων για το 2024.

Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι παραμένουν κρίσιμες υστερήσεις έναντι της Ευρώπης όπως το έλλειμμα στο ισοζύγιο αγαθών, το υψηλό ενεργειακό κόστος και η μεταβλητότητά του, η πολυνομία, η γραφειοκρατία και η αργή απονομή δικαιοσύνης.

Κεντρικός άξονας της ομιλίας του προέδρου του ΣΕΒ ήταν το ζήτημα της χαμηλής παραγωγικότητας. Τόνισε ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο 54% του μέσου όρου της ΕΕ (με τη βιομηχανία στο 75%), και έχει παραμείνει σχεδόν στάσιμη τα τελευταία 30 χρόνια. Ιδιαίτερα στάθηκε στη «μεγάλη παρεξήγηση που», όπως είπε, «έχει επικρατήσει σε μερίδα της κοινωνίας πως όταν μιλάμε για αύξηση παραγωγικότητας, εννοούμε αύξηση των ωρών εργασίας ή εντατικοποίησή της». Ενώ η παραγωγικότητα, όπως διευκρίνισε, «είναι η δημιουργία προστιθέμενης αξίας και είναι ζήτημα οργάνωσης, τεχνολογίας, επενδύσεων, θεσμικής απλοποίησης, ταχύτητας απονομής δικαιοσύνης, ποιότητας εκπαίδευσης και κατάρτισης σε κάθε επίπεδο, λειτουργικότητας των υποδομών και σταθερότητας των κανόνων». Σημείωσε ότι κύριοι υπεύθυνοι για την αύξηση της παραγωγικότητας δεν είναι οι εργαζόμενοι, αλλά η πολιτεία και οι επιχειρήσεις και απηύθυνε κάλεσμα σε όλους «να θέσουμε ως κοινό στόχο τη ραγδαία αύξηση της παραγωγικότητας, σε κάθε πτυχή και σε κάθε δραστηριότητα του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, με ετήσια ορόσημα, μετρήσιμους δείκτες και τακτική λογοδοσία».

Ο κ. Θεοδωρόπουλος προέτρεψε πολιτεία και επιχειρήσεις σε άλμα παραγωγικών επενδύσεων, το οποίο όπως είπε θα σημάνει αντίστοιχα άλμα εξωστρέφειας, τεχνολογίας και παραγωγικής ανασύνταξης και επαναδιατύπωσε την πρότασή του για θεσμοθέτηση των υπεραποσβέσεων ως οριζόντιου, επενδυτικού κινήτρου.

Παράλληλα, έθεσε ως κρίσιμη προτεραιότητα το ανθρώπινο δυναμικό, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για μαζική επένδυση στην τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, στην κατάρτιση και επανακατάρτιση, στην υιοθέτηση της Τεχνητής Νοημοσύνης από τις επιχειρήσεις και στην ενίσχυση της συμπερίληψης στην αγορά εργασίας.

Για το θέμα του ενεργειακού κόστους, ο πρόεδρος του ΣΕΒ επανέλαβε ότι παραμένει καθοριστικός παράγων για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Τόνισε ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται ανάμεσα στις χώρες με το υψηλότερο κόστος ενέργειας στην ΕΕ, γεγονός που διαβρώνει οριζόντια την ανταγωνιστικότητα όλων των κλάδων και επηρεάζει αρνητικά τον πληθωρισμό. Επεσήμανε ότι για τη βιομηχανία -και ιδιαίτερα για την ενεργοβόρο- η πρόσβαση σε ανταγωνιστική και προβλέψιμη ενέργεια αποτελεί όρο επιβίωσης. Τέλος, εξέφρασε την προσδοκία ο διάλογος που έχει ήδη ξεκινήσει μεταξύ Πολιτείας και ΣΕΒ να οδηγήσει σύντομα σε θετικά αποτελέσματα για τη στήριξη της εγχώριας παραγωγής.

Κλείνοντας, απηύθυνε κάλεσμα συνεργασίας ώστε «να προχωρήσουμε από την ατομική προσπάθεια, στη συλλογική» και «να πετύχουμε τη μετάβαση της Ελλάδας από μια χώρα “κανονική” σε μια χώρα παραγωγική». Συγκεκριμένα, κάλεσε την Πολιτεία «να καταστήσει την παραγωγικότητα βασικό κριτήριο όλων των πολιτικών» και τις επιχειρήσεις «να εντείνουν την επενδυτική προσπάθεια, την ψηφιοποίησή τους, την εξωστρέφεια και την επένδυση στους ανθρώπους». Τέλος, διαβεβαίωσε την κοινωνία ότι η βελτίωση της παραγωγικότητας είναι «ο δρόμος για καλύτερες δουλειές, υψηλότερους μισθούς, καλύτερες κοινωνικές παροχές και όχι ένας δούρειος ίππος για την εντατικοποίηση της εργασίας».

Πηγή: Protagon.gr

Το άρθρο Θεοδωρόπουλος: Αναγκαία η αύξηση της παραγωγικότητας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Δεν ξεχνώ», ήταν ένα δυνατό και συναισθηματικά φορτισμένο σλόγκαν που εμφανίστηκε μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Αντιπροσώπευε τη συλλογική μνήμη του λαού της Κύπρου, αποτελώντας μια συγκινητική υπενθύμιση των τραγικών γεγονότων που είχαν λάβει χώρα και των ανεπίλυτων ζητημάτων που εξακολουθούσαν να υφίστανται στο νησί. Το σύνθημα αυτό αποτελούσε την έκφραση της αποφασιστικότητας να διατηρηθεί η μνήμη ζωντανή και να αναζητηθεί δικαιοσύνη για τις βίαιες δοκιμασίες που είχε υποστεί η Κύπρος.

Κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν, το κυπριακό ζήτημα παρέμεινε ένα πολύπλοκο διεθνές ζήτημα. Η συνεχιζόμενη κατοχή του βόρειου τμήματος έχει δημιουργήσει μια de facto διαίρεση με τα Κατεχόμενα να αναγνωρίζονται μόνο από την Τουρκία. Η συνεχιζόμενη αδυναμία εξεύρεσης αμοιβαίως αποδεκτής λύσης επηρεάζει αρνητικά τόσο τις ελληνοτουρκικές σχέσεις αλλά και την σταθερότητα στην περιοχή.

Η διεθνής κοινότητα έχει καταβάλλει συστηματικές προσπάθειες για την εξεύρεση βιώσιμης λύσης στο Κυπριακό. Το Σχέδιο Ανάν, που προτάθηκε το 2004, τις παραμονές της ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ υποστηρίχτηκε από τα Ηνωμένα Έθνη αλλά απορρίφθηκε σε δημοψήφισμα από την ελληνοκυπριακή πλευρά. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν χωρίς να έχει επιτευχθεί συμφωνία.

Στο τελευταίο Ευρωβαρόμετρο και συγκεκριμένα στην ερώτηση ποια είναι τα δύο βασικά ζητήματα που αντιμετωπίζει η χώρα σας τώρα, προστέθηκε στις επιλογές και το Κυπριακό. Το σύνολο των ζητημάτων τα οποία προτείνονται σε όλες τις χώρες που διεξάγεται η έρευνα είναι τα ακόλουθα:

– Εγκληματικότητα
– Οικονομική κατάσταση
– Πληθωρισμός / κόστος ζωής
– Φορολογία
– Ανεργία
– Τρομοκρατία
– Κυπριακό ζήτημα
– Κατοικία
– Χρέος της κυβέρνησης –Μετανάστευση
– Υγεία
– Το εκπαιδευτικό σύστημα
– Συντάξεις
– Περιβάλλον και κλιματική αλλαγή
– Προμήθεια ενέργειας
– Διεθνής κατάσταση

Τα αποτελέσματα αποτέλεσαν μία έκπληξη όχι τόσο γιατί κανένας από καμία χώρα δεν ανέφερε το Κυπριακό σαν βασικό ζήτημα αλλά γιατί κανένας Έλληνας αλλά και ούτε και Κύπριος το ανέφεραν. Είναι το μοναδικό ζήτημα για το οποίο δεν υπήρξε ούτε μια αναφορά από καμία χώρα εκτός της τουρκοκυπριακής κοινότητας που το θεωρεί βασικό ζήτημα σε ποσοστό 11%.

Τα αποτελέσματα της έρευνας αναδεικνύουν κυρίως τις οικονομικές δυσκολίες, όπως η αύξηση των τιμών και άλλες προκλήσεις που φαίνεται να κυριαρχούν στις ανησυχίες του πληθυσμού και οι οποίες προφανώς επισκιάζουν το λυπριακό ζήτημα.

Η απουσία αναφοράς στο Κυπριακό ως κύριας ανησυχίας για τους ερωτώμενους από την έρευνα μπορεί να αντικατοπτρίζει μια αίσθηση απογοήτευσης ή κόπωσης από τις παρατεταμένες διαπραγματεύσεις και την απουσία συγκεκριμένης προόδου. Είναι επίσης αντιπροσωπευτικό των ευρύτερων παγκόσμιων προκλήσεων και κρίσεων που συχνά καταλαμβάνουν το προσκήνιο της δημόσιας συζήτησης.

Αντίθετα οι Τουρκοκύπριοι το θεωρούν σημαντικό γιατί η επίλυσή του ίσως οδηγήσει στην ένταξη όλης της επικράτειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πάντως σε διπλωματικό και διεθνοπολιτικό επίπεδο το Κυπριακό εξακολουθεί να είναι σημαντικό ζήτημα κάτι που όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και βεβαίως και η Τουρκία πρέπει να λάβει υπόψη της,. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τα αποτελέσματα στην ερώτηση αυτή απεικονίζοντας τα πιο δημοφιλή ζητήματα μαζί με το Κυπριακό.

Καθώς ο χρόνος περνά, η μνήμη των γεγονότων του 1974 μπορεί να χάσει την άμεση σημασία της για κάποιους αλλά η ουσία του «Δεν ξεχνώ» πρέπει να παραμένει ζωντανή ως έκκληση για δικαιοσύνη, συμφιλίωση και την προσπάθεια για μια ενωμένη και ειρηνική Κύπρο. Η σημασία του Κυπριακού ζητήματος υπερβαίνει τα σύνορα και παραμένει μια διαρκής ανησυχία για τη διεθνή κοινότητα η οποία πρέπει να συνεχίσει να υποστηρίζει τις προσπάθειες για μια δίκαιη και διαρκή λύση.

* Ο Αντώνης Παπακώστας είναι διδάκτωρ Πληροφορικής από το Πανεπιστήμιο Pierre et Marie Curie του Παρισιού. Εργάστηκε από το 1985 για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε διάφορες θέσεις ευθύνης της Πληροφορικής αλλά και της Επικοινωνίας. Από το 2000 έως το 2008 ήταν υπεύθυνος και για το Ευρωβαρόμετρο με το οποίο έκανε εκαντοντάδες έρευνες.

Πηγή: Protagon.gr

Το άρθρο Κύπρος: Πόσο επίκαιρο είναι το «Δεν ξεχνώ»;… Του Αντώνη Παπακώστα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, ανακοίνωσε την υποψηφιότητα της καθηγήτριας Επιδημιολογίας, Αθηνάς Λινού και την κάθοδό της στις εκλογές της 21ης Μαΐου με το κόμμα του. Λίγες εβδομάδες πριν, ο ΣΥΡΙΖΑ πάλι, είχε ανακοινώσει ότι τον σταυρό προτίμησης στη Θεσσαλονίκη θα κυνηγήσει ο καθηγητής της Σορβόνης Γρηγόρης Γεροτζιάφας. Και βεβαίως ήρθε –για να κορυφώσει αίφνης τη λατρεία του ΣΥΡΙΖΑ στον κλάδο των επιστημόνων– η ανακοίνωση του αναπληρωτή καθηγητή Ιατρικής στο Χάρβαρντ, Οθωνα Ηλιόπουλου, στην πρώτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας.

Σε πρώτη ανάγνωση, τι πιο ενθαρρυντικό για την πολιτική. Να μπορεί να προσελκύει επιστήμονες και άλλους άξιους ανθρώπους, αντί για κάποιους του κομματικού σωλήνα που δεν ξέρουν τίποτα περισσότερο από τους θυρωρούς των κεντρικών γραφείων του κόμματος. Από την άλλη, όμως, δεν μπορεί να μην επισημάνει κανείς ότι τα τρία αυτά πρόσωπα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Οπως δεκάδες ακόμη, έγιναν ευρύτερα γνωστά –κυρίως λόγω της τηλεόρασης– τα δυόμιση χρόνια της πανδημίας και της μάχης με τον κορονοϊό.

Απέκτησαν αναγνωρισιμότητα, προφανώς λόγω της επιστημονικής τους επάρκειας, αλλά κυρίως λόγω του σκεπτικισμού που επιμελώς εξέφραζαν για κυβερνητικές πολιτικές και για τις αποφάσεις της τότε Επιτροπής των Εμπειρογνωμόνων. Και όταν μιλάμε για την Επιτροπή των Εμπειρογνωμόνων, μιλάμε ουσιαστικά για κριτική στάση απέναντι στο πρόσωπο-θρύλο εκείνων των πρώτων –κυρίως– μηνών, τον καθηγητή Σωτήρη Τσιόδρα.

Τον κ Τσιόδρα, που στην ενημέρωση των 18:00, από τις λέξεις του, τη σεμνότητά του, τα κομπιάσματά του, τη χροιά της φωνής του, κρέμονταν από τα χείλη του εκατομμύρια πολίτες, σπάζοντας κάθε μέρα νέο ρεκόρ τηλεθέασης. Ακόμη και όταν ανακοίνωνε τα πιο επώδυνα μέτρα, την καραντίνα, είχε τον τρόπο του. Η δημοφιλία του καθηγητή, μετά τους πρώτους μήνες, άρχισε να υποπτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ ότι αποτελεί το κατάλληλο όχημα της κυβέρνησης προκειμένου να περνά τις επιλογές και την πολιτική της με τον πιο κατάλληλο τρόπο. Αλλωστε, η αποδοχή των μέτρων της κυβέρνησης ήταν συντριπτική.

Ετσι, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε κάτι που ξέρει καλά. Με ένα ανελέητο κυνήγι αμφισβητήθηκε η επιστημονική ανεξαρτησία, η ευθικρισία και η ακεραιότητα του κ. Τσιόδρα. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και διαδικτυακοί δίαυλοι τον στοχοποίησαν. Τη μία ότι άργησε να επιβάλει τη μάσκα παντού, την άλλη ότι δεν υποχρέωσε την κυβέρνηση σε μαζικά τεστ (όταν δεν υπήρχαν) ή ότι έκρυψε τις ελλείψεις στα επαρχιακά νοσοκομεία.

Από αυτή την κριτική στάση, Γεροτζιάφας, Λινού και Ηλιόπουλος ουδέποτε έλλειψαν. Ενώ ο πολύς Πολάκης προχώρησε στον πυρήνα της αμφισβήτησης, δηλώνοντας ότι τα εμβόλια δεν είναι δοκιμασμένα, ικανοποιώντας έτσι ένα διόλου ευκαταφρόνητο αντισυστημικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί, πολύ πριν τα fake news για τη νεκρή μικρή Μαρία στον Εβρο, το τσιμέντωμα της Ακρόπολης, την ιδιωτικοποίηση του νερού, την υποβάθμιση των θεατρικών σπουδών ή οτιδήποτε άλλο, τα εργαστήρια δημιουργίας ψευδών ειδήσεων εμφάνισαν τον καθηγητή κ. Τσιόδρα να έχει προχωρήσει σε συμφωνίες με το Μαξίμου, εξαργυρώνοντας τη στάση του, τουλάχιστον με μία θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΝΔ.

Πού είναι, λοιπόν, σήμερα ο καθηγητής; Μάλλον σε κάποιον διάδρομο του Αττικού Νοσοκομείου, να λύνει απορίες φοιτητών του ή να μελετά τα στοιχεία για τις πανδημίες του μέλλοντος. Πού είναι εκείνοι που έκαναν καριέρα ως επικριτές του; Εκεί που τον κατηγορούσαν ότι θα βρεθεί. Ουδείς αμφισβητεί ότι ο κ. Γεροτζιάφας ή η Αθηνά Λινού (υποψήφια στον Βόρειο Τομέα της Αθήνας με τον ΣΥΡΙΖΑ φυσικά) έχουν πολιτικό υπόβαθρο. Με τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν υποψήφιος ο μεν, το βάπτισμα του πυρός το 2007 με το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει η δε. Συγγνώμη, όμως, στον κ. Τσιόδρα θα ζητήσει κανείς;

Κρίμα, γιατί από την πρώτη στιγμή, ο πρώην πρύτανης του ΕΚΠΑ και προσωπικός φίλος του κ. Τσιόδρα, ο ομότιμος καθηγητής Χρήστος Κίττας, τότε το είχε γράψει στο FB: «…Και μη φοβάστε, όταν τελειώσει όλο το κακό, ο Σωτήρης θα γυρίσει εκεί που αισθάνεται καλά: στην κλινική του, και δεν θα εμπλέκεται στις επιδιώξεις σας. Το πεδίο θα είναι πάλι δικό σας».

Πόσο δίκιο είχε…

Πηγή: Protagon.gr

Το άρθρο Πού να είναι άραγε σήμερα ο καθηγητής Σωτήρης Τσιόδρας;… Του Ανδρέα Στασινού εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Για περισσότερα από 75 χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες διαδραμάτιζαν τεράστιο, εποικοδομητικό ρόλο στον κόσμο. Σίγουρα διαπράχθηκαν μεγάλα λάθη, όπως ο πόλεμος του Βιετνάμ και ο πόλεμος στο Ιράκ το 2003, αλλά οι ΗΠΑ έκαναν το σωστό πολύ πιο συχνά.

Τα αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους. Η είσοδος των ΗΠΑ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αποδείχθηκε καθοριστική. Εν μέρει λόγω της προτροπής των Αμερικανών, η αποικιακή εποχή έφτασε σε ένα γρήγορο, αν και όχι απόλυτα ειρηνικό, τέλος. Η δημιουργία μιας μεταπολεμικής τάξης συμμαχιών συνέβαλε στο να εξασφαλιστεί ότι ο Ψυχρός Πόλεμος θα παρέμενε ψυχρός και έληξε με όρους σύμφωνους με τα Δυτικά συμφέροντα και αξίες. Μια σειρά θεσμών και πολιτικών έθεσαν τα θεμέλια για άνευ προηγουμένου παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη και αύξηση του προσδοκώμενου χρόνου ζωής των ανθρώπων.

Αλλά η ικανότητα των ΗΠΑ να συνεχίσουν να διαδραματίζουν μεγάλο και σημαντικό παγκόσμιο ρόλο καθίσταται ολοένα πιο αβέβαιη. Ορισμένοι από τους λόγους στους οποίους οφείλεται αυτό δεν έχουν καμία σχέση με τις ΗΠΑ, αλλά επηρεάζουν τη θέση τους.

Υπάρχουν νέες εξωτερικές προκλήσεις. Η οικονομία των ΗΠΑ, υπεύθυνη για το ήμισυ της παγκόσμιας παραγωγής μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παράγει σήμερα μόνο το ένα τέταρτο. Η στρατιωτική ισχύς είναι πλέον ευρέως κατανεμημένη μεταξύ άλλων χωρών και ομάδων. Οι ενεργειακοί και οι ορυκτοί πόροι, καθώς και παραγωγικοί κόμβοι από τους οποίους εξαρτώνται οι ΗΠΑ και άλλα κράτη, είναι επίσης ευρέως κατανεμημένοι. Αυτή η κατανομή ισχύος και πλούτου παρέχει σε άλλους τη δυνατότητα να αντισταθούν ή να αντιμετωπίσουν την επιρροή και την ισχύ των ΗΠΑ. Η θέση της Αμερικής σε αυτόν τον κόσμο είναι γενικής υπεροχής, αλλά όχι κυριαρχίας.

Η ικανότητα της Αμερικής να επιβάλλει τη θέλησή της περιορίζεται περαιτέρω από την παγκοσμιοποίηση. Είτε πρόκειται για την κλιματική αλλαγή είτε για ιούς, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να μείνουν ανεπηρέαστες από τις δαπανηρές συνέπειες των εξελίξεων πέρα από τα σύνορά τους ή να δημιουργήσουν λύσεις από μόνες τους. Ούτε ο απομονωτισμός ούτε η μονομέρεια είναι βιώσιμες λύσεις.

Η πιο σοβαρή απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια και σταθερότητα, ωστόσο, πηγάζει από τις εξελίξεις εντός των ΗΠΑ, από τις βαθιές πολιτικές και κοινωνικές διαιρέσεις που απειλούν την ανταγωνιστικότητα της χώρας, την ικανότητά της να σχεδιάζει και να εφαρμόζει συνεκτικές πολιτικές, ακόμη και τη σταθερότητά της.

Αναμφίβολα, ορισμένοι αναγνώστες θα αισθανθούν κάτι παραπάνω από λίγη χαιρεκακία και θα ικανοποιηθούν από τις δυσκολίες των ΗΠΑ, μετά από δεκαετίες που υποχρεούνταν να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Αμερικής. Αλλά οποιαδήποτε τέτοιας μορφής ικανοποίηση θα είναι σύντομη, γιατί σε έναν κόσμο που ενίοτε είναι βίαιος και πάντα παγκόσμιος, οι δυσκολίες των ΗΠΑ μπορούν και θα γίνουν γρήγορα και δικές τους. Η περαιτέρω διάβρωση της αμερικανικής δημοκρατίας θα επιτρέψει σε αντιδημοκρατικές κυβερνήσεις αλλού στον κόσμο να δικαιολογήσουν και να επεκτείνουν την καταστολή των δικών τους πληθυσμών. Και δίχως μια ισχυρή αμερικανική οικονομία, θα επιβραδυνθεί και η ανάπτυξη των οικονομιών άλλων χωρών, λόγω της μείωσης των εξαγωγών τους.

Μια πιο αδύναμη και λιγότερο προβλέψιμη Αμερική θα έφθειρε τον ιστό των συμμαχιών, οι οποίες, για να είναι αποτελεσματικές, απαιτείται η αμοιβαία συνδρομή να είναι σχεδόν βέβαιη. Παρομοίως, θα ενισχυόταν η πεποίθηση των όποιων εχθρών ότι μπορούν να ενεργούν ατιμώρητα. Το αποτέλεσμα θα ήταν ένας κόσμος πιο συχνών συγκρούσεων, όπου τα προηγμένα όπλα θα πολλαπλασιάζονταν ευρύτερα και οι επιθετικές χώρες θα ασκούσαν μεγαλύτερη επιρροή.

Επιπλέον, μια Αμερική στραμμένη στο εσωτερικό της και διχασμένη δεν θα έχει την ικανότητα και τη συναίνεση να πρωτοστατεί στην αντιμετώπιση παγκόσμιων προκλήσεων, όπως είναι η κλιματική αλλαγή. Χωρίς αμερικανικούς πόρους και ηγεσία, το ήδη μεγάλο χάσμα μεταξύ αυτών των παγκόσμιων προκλήσεων και των παγκόσμιων απαντήσεων σχεδόν σίγουρα θα διερυνθεί. Δεν υπάρχει άλλη χώρα (ή ομάδα χωρών) που να είναι πρόθυμη και ικανή να αντικαταστήσει τις ΗΠΑ στη διεθνή σκηνή.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν οι ΗΠΑ θα ξαναβρούν σύντομα τα ερείσματα τους και θα αρχίσουν να μοιάζουν με τη χώρα των προηγούμενων 75 ετών. Υπάρχουν κάποιες καθησυχαστικές ενδείξεις. Η αμερικανική οικονομική και στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία ήταν σημαντική. Τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου 2022 ήταν καθησυχαστικά, καθώς πολλοί από τους πιο ακραίους υποψηφίους, που αποτελούσαν τη μεγαλύτερη απειλή για την αμερικανική δημοκρατία, ηττήθηκαν.

Υπάρχουν όμως και λιγότερο καθησυχαστικές εξελίξεις. Μόλις συμπληρώθηκε μια διετία από την επίθεση της 6ης Ιανουαρίου του 2021 στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ, η οποία κόντεψε να καταστρέψει την αμερικανική δημοκρατία και κανείς δεν μπορεί να υποθέσει ότι τέτοιες βίαιες διαμαρτυρίες δεν θα επαναληφθούν. Και τώρα που μια διαιρεμένη κυβέρνηση είναι και πάλι πραγματικότητα, μένει να δούμε αν ένας Δημοκρατικός πρόεδρος και μια Δημοκρατική Γερουσία θα μπορέσουν να συνεννοηθούν για το οτιδήποτε με μια Βουλή υπό την ηγεσία των Ρεπουμπλικανών. Τα πρώτα σημάδια δεν είναι καλά, καθώς οι πρόσφατα ενισχυμένοι Ρεπουμπλικανοί δείχνουν να είναι επικεντρωμένοι περισσότερο στη διερεύνηση και την παρεμπόδιση παρά στη νομοθεσία και την ηγεσία.

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε αναφέρει χαρακτηριστικά πως «μπορείς πάντα να βασίζεσαι στους Αμερικανούς ότι θα κάνουν το σωστό – αφού έχουν δοκιμάσει όλα τα άλλα». Αυτό το απόφθεγμα πρόκειται να δοκιμαστεί. Το πρόβλημα για τον υπόλοιπο κόσμο είναι ότι, ενώ θα επηρεαστεί σημαντικά από αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ, έχει ελάχιστες (ή και καμία) δυνατότητες να επηρεάσει τις εξελίξεις εκεί. Πρόκειται για μια άβολη αλλά αναπόφευκτη πραγματικότητα.

* Ο Richard Haass, πρόεδρος του Council on Foreign Relations, διετέλεσε στο παρελθόν διευθυντής σχεδιασμού πολιτικής για το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ (2001-2003) και ήταν ειδικός απεσταλμένος του προέδρου Τζορτζ Μπους στη Βόρεια Ιρλανδία και συντονιστής για το Μέλλον του Αφγανιστάν. Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται αποκλειστικά για την Ελλάδα από το Project Syndicate

Πηγή: Protagon.gr

Το άρθρο Γιατί ο κόσμος χρειάζεται μια ισχυρή Αμερική… Του Ρίτσαρντ Χάας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το debate για την κηδεία του τελευταίου βασιλιά των Ελλήνων έχει μόνο ιστορικό ενδιαφέρον. Οσο και αν το τεντώσεις, δεν θα βρεις ούτε μία γωνία που να αντιστοιχεί στη σημερινή πολιτική ζωή, εκτός, βέβαια, από τις ιδεοληψίες και τα κατασκευασμένα φοβικά σύνδρομα.

Η κυβέρνηση αποφάσισε να του στερήσει την τιμή μιας κηδείας δημοσία δαπάνη επικαλούμενη την έκπτωσή του από τον θρόνο, αλλά και τη θεσμική επανεκκίνηση της χώρας με την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία. Ναι, δεν είναι μια άποψη που απορρίπτεις εύκολα. Αλλά, μεταξύ μας, όλοι γνωρίζουμε ότι η απόφαση της κυβέρνησης εκπορεύτηκε από φοβικά αντανακλαστικά. Ενδεχομένως, δε, να βρίσκονταν και αντιμέτωπη με αντιδράσεις από εκείνους που θα έσπευδαν να κάνουν σπέκουλα, να μιλήσουν για φλερτ με φιλοβασιλικούς και άλλα γραφικά. Δεν αποκλείεται να είχαμε σύναξη εστεμμένων στη Μητρόπολη και στο Σύνταγμα να έπεφταν καρπαζιές. Και κάπως έτσι επελέγη η λύση της ιδιωτικής κηδείας, με ταφή στο βασιλικό κοιμητήριο του Τατοΐου. Θα κηδευτεί ως πολίτης, αλλά θα ταφεί εκεί που αναπαύονται οι βασιλείς. Η έκθεση της σορού σε λαϊκό προσκύνημα απαγορεύτηκε. Αυτά, πλέον, ισχύουν μόνο για τραγουδιστές. 

Υπάρχει όμως και η άλλη άποψη

Ο Κωνσταντίνος δεν έγινε παρανόμως ή εξωθεσμικά αρχηγός του κράτους και των ενόπλων δυνάμεων. Ανέλαβε καθήκοντα κατά τα συνταγματικώς προβλεπόμενα. Συμφωνούμε ότι δεν ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του θρόνου και της συγκυρίας. Και ως προς αυτό τίθενται ορισμένοι αστερίσκοι. Ενδεχομένως να έφταιξε το νεαρό της ηλικίας, οι παρεμβάσεις από το περιβάλλον και τη μητέρα του, ίσως και οι χειρισμοί του Γεωργίου Παπανδρέου. Ομως, η ιστορική αποτίμηση δεν συνδέεται με τις οφειλόμενες τιμές, αλλά με την αποδοχή του από το λαϊκό αίσθημα. Οι τιμές προς κάποιον που διετέλεσε αρχηγός του κράτους και του Στρατού ορίζονται και περιγράφονται από την εθιμοτυπία και το πρωτόκολλο, όχι από πολιτικές και αξιολογικές χρήσεις. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι από τη στιγμή που ο μονάρχης εξέπεσε και το πολίτευμα άλλαξε, δεν υφίσταται θεσμικό έρεισμα για δημόσια κηδεία. Εντάξει, πλην όμως το συγκεκριμένο τελετουργικό αναφέρεται σε «αρχηγό κράτους». Και ο Κωνσταντίνος υπήρξε αρχηγός του κράτους. Αλλωστε, ορισμένοι εκ των προγόνων του έχουν τιμηθεί με την ονοματοδοσία κεντρικών δρόμων. Υπάρχει, διαχρονικά, μεγαλύτερη τιμή από αυτήν; Ναι, το τριήμερο εθνικό πένθος, οι κανονιοβολισμοί και οι μεσίστειες σημαίες ανά τη χώρα θα ήταν υπερβολικά, άκαιρα. Ομως μία κηδεία δημοσία δαπάνη θα κρατούσε το οφειλόμενο μέτρο.

Η Ρουμανία κήδεψε τον τελευταίο βασιλιά της με τιμές αρχηγού κράτους, αν και, όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στη χώρα, δεν του επέτρεπαν καν την είσοδο. Αν η κυβέρνηση μπορούσε να σταθεί στο ύψος μιας ιστορικής υπέρβασης, θα έδινε στον τελευταίο βασιλιά των Ελλήνων το κατευόδιο της τιμής, όχι προς το πρόσωπο, αλλά προς την ιστορική μνήμη. Θα επέτρεπε και το λαϊκό προσκύνημα, για να θυμίσει στους νοσταλγούς της μοναρχίας (αν έχει μείνει κανείς) ότι η Δημοκρατία δεν φοβάται. Είναι αυστηρή αλλά όχι μνησίκακη ακόμα και προς αυτόν που όρκισε χούντα. Δεν έχει σημασία μήτε το όνομα, μήτε το πρόσωπο. Αφού ηγήθηκες των Ελλήνων, σου πρέπει μετά θάνατον η τιμή που είχες εν ζωή.

Πηγή: Protagon.gr

Το άρθρο Πρέπουν τιμές στον Κωνσταντίνο;… Του Κώστα Γιαννακίδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η συζήτηση ήταν για τα πιθανά ποσοστά των κομμάτων στις πρώτες εκλογές, αυτές με απλή αναλογική. Μεταφέρω τα λόγια του (άριστου γνώστη) συνομιλητή μου όπως τα άκουσα, με χειρουργική ακρίβεια. 

«Για τη ΝΔ, ένα 31% θα είναι πολύ ζόρικο. Το 33% θα είναι ελπιδοφόρο, το 35% θρίαμβος. Με τη ΝΔ στο 31%, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πλησιάσει το 28-29%, αλλιώς δεν βγαίνουν τα κουκιά. Και του δίνει το δικαίωμα να μιλάει για κυριαρχία της Κεντροαριστεράς και για αλλαγή σκηνικού στην επόμενη κάλπη. Με τη ΝΔ στο 33%, η διαφορά ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ θα είναι στις πέντε μονάδες. Το 33% αφαιρεί από τον ΣΥΡΙΖΑ κάθε ιδέα ανατροπής στις επαναληπτικές και τον αφήνει χωρίς κυβερνητικό αφήγημα. Απέχει όμως αισθητά από το 37,5% που θα χρειαστεί η ΝΔ για αυτοδυναμία. Αρα, η ΝΔ, έστω και δίχως απειλή από αντίπαλο, έχει έναν κάποιο σκόπελο μπροστά της. Αντιθέτως, το 35% είναι θρίαμβος, διότι δημιουργεί βεβαιότητα αυτοδυναμίας, κονιορτοποιεί κάθε κυβερνητική αντιπρόταση και σπέρνει την απόλυτη ηττοπάθεια στους άλλους». 

Να μια ρεαλιστική αποτύπωση των εκλογικών πιθανοτήτων και των παρενεργειών κάθε ποσοστού, από κάποιον που παίζει τις εκλογές στα δάκτυλά του. Με δύο ακόμα παράλληλες παραδοχές εκ μέρους του. Πρώτον, η αποχή θα είναι αυξημένη σε σύγκριση με το 2019. Δεν ξέρω γιατί, δεν το στοιχειοθέτησε. Ούτε ήταν σε θέση να πει ποιον από τους δύο μονομάχους βολεύει αυτό. Δεύτερον, αυτή τη στιγμή δεν είναι ρεαλιστικό να λέμε ότι η δημοσκοπική εικόνα του πολιτικού σκηνικού δίνει ασφαλή πρόβλεψη για το αποτέλεσμα της κάλπης. Δείχνει τις τάσεις της στιγμής, η διάρκεια των αριθμητικών δεδομένων είναι αξιοπρόσεκτη και υπέρ της ΝΔ, όμως ασφαλή πρόβλεψη θα μπορέσουμε να κάνουμε μία εβδομάδα μετά την επίσημη προκήρυξη των εκλογών. 

Και καταλήγει με μια επισήμανση: όσο η προσωπική ηγετική εικόνα του Τσίπρα υπολείπεται του Μητσοτάκη, η ανατροπή του σημερινού σκηνικού δυσκολεύει. Και όσο ο Τσίπρας δεν καταφέρνει να εμφανίσει γύρω του μια αξιόπιστη νέα ομάδα, αλλά πλησιάζει προς την κάλπη πλαισιωμένος από τους παλιούς και φθαρμένους, τόσο απομακρύνεται η πιθανότητα να υπερφαλαγγίσει τον Κυριάκο. Και σε τελευταία ανάλυση, οι εκλογές είναι πάντα μάχη ηγετών. 

Πηγή: Protagon.gr

Το άρθρο Ποια ποσοστά θα είναι θρίαμβος και ποια ζόρικα για ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ… Του Δημήτρη Ευθυμάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο πρώτος Ελληνας που είδε Μουντιάλ σε live μετάδοση

Οταν το Παγκόσμιο Κύπελλο συνάντησε την TV, το 1954, ζούσε στο Παρίσι.

Ούτε που το φανταζόταν, ο Γιάννης Διακογιάννης, ότι πολλά χρόνια αργότερα η φωνή του θα γινόταν το soundtrack της διοργάνωσης στην Ελλάδα.

Τις εντυπώσεις του από εκείνη την πρωτόγνωρη εμπειρία τις κατέγραψε σε ανταπόκρισή του στην «Αθλητική Ηχώ» Sportscaster 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2022, 17:04 Γνωρίστηκαν το 1954 στην Ελβετία.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο είχε, ήδη, αρχίσει να καθιερώνεται στη συνείδηση των φιλάθλων ως κορυφαίο αθλητικό γεγονός -εκείνη τη χρονιά διεξαγόταν για πέμπτη φορά-, ενώ η τηλεόραση έκανε τα πρώτα της, δειλά βήματα.

Αγαπήθηκαν με την πρώτη ματιά και, έκτοτε, δεν χώρισαν ποτέ.

Σήμερα, το Μουντιάλ αποτελεί το αθλητικό γεγονός με τα υψηλότερα ποσοστά τηλεθέασης (μεγαλύτερα και από αυτά των Ολυμπιακών Αγώνων), ενώ τα τηλεοπτικά δικαιώματα των αγώνων του είναι μια από τις δυο κυριότερες πηγές των εσόδων του.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ελβετίας ήταν το πρώτο που μεταδόθηκε live, επιτρέποντας στον κόσμο να δει με τα μάτια του τους ήρωες των γηπέδων, για τους οποίους μέχρι τότε άκουγε στο ραδιόφωνο και διάβαζε στις εφημερίδες.

Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 1950, είχε δημιουργηθεί η EBU (European Broadcasting Union) – η ένωση των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών της Ευρώπης, που σήμερα γνωρίζουμε με το όνομα της θυγατρικής της, Eurovision.

Στις 2 Ιουνίου 1953 είχε μεταδώσει τη στέψη της Βασίλισσας Ελισάβετ. Ενα χρόνο μετά αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνατότητές της και στο ποδόσφαιρο.

Η εικόνα του πρώτου τηλεοπτικού Μουντιάλ έφτασε, πέρα από την Ελβετία, στην Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Δυτική Γερμανία, το Βέλγιο και τη Νορβηγία. Ανάμεσα στους τυχερούς που παρακολούθησαν αυτό το υπέροχο Παγκόσμιο Κύπελλο των 16 ομάδων, στο οποίο σημειώθηκαν 140 γκολ (πάνω από 5 σε κάθε ματς, κατά μέσον όρο), ήταν και ένας Ελληνας, που εκείνη την εποχή ζούσε στο Παρίσι: ο Γιάννης Διακογιάννης. Βρισκόταν εκεί για σπουδές, όμως τον είχε κερδίσει η δημοσιογραφία.

Εργαζόταν για την Equipe και, παραλλήλως, έστελνε ανταποκρίσεις στην Ελλάδα, στην «Αθλητική Ηχώ». Ούτε που το φανταζόταν, βεβαίως, ότι πολλά χρόνια αργότερα η φωνή του θα γινόταν το soundtrack των Μουντιάλ (και όλων των άλλων μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων) στην Ελλάδα.

Ο 23χρονος, τότε, Διακογιάννης σκόπευε να ταξιδέψει στην Ελβετία, για να παρακολουθήσει κάποιους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου από κοντά. Αλλά, όταν ενημέρωσε για τα σχέδιά του έναν φίλο του ποδοσφαιριστή, που αγωνιζόταν στη Ρασίνγκ Παρί, τον Αλμπέρ Ντιμπέγκ, εκείνος του είπε: «Γιατί να δώσεις 40.000 (γαλλικά) φράγκα για να πας στην Ελβετία; Να έρχεσαι στο σπίτι μου και να βλέπουμε το ματς της ημέρας από την τηλεόραση».

Ετσι κι έγινε. Από τις 17 έως τις 30 Ιουνίου απόλαυσε από την πολυθρόνα, με μια μπίρα στο χέρι, 10 παιχνίδια.

Τις εντυπώσεις του από αυτήν την πρωτόγνωρη εμπειρία τις κατέγραψε σε ανταπόκρισή του, η οποία δημοσιεύθηκε στην «Αθλητική Ηχώ» στις 10 Ιουλίου 1954, υπό τον τίτλο «Παρηκολούθησα δέκα αγώνας του Κυπέλλου Κόσμου χάρις εις την τηλεόρασιν».

Εγραφε, μεταξύ άλλων: «Μπορώ να πω ότι ικανοποιήθηκα σχεδόν πλήρως από την τηλεόρασιν. Φυσικά δεν έβλεπα καθαρά, όπως εάν ήμουν στο γήπεδο, αλλά διέκρινα πάντοτε τους παίκτας τη βοηθεία άλλωστε του σχολιαστού.

Μάλιστα ενθυμούμαι, ότι ο εν λόγω σχολιαστής υπέπεσεν εις ένα σφάλμα κατά τη συνάντησιν Γερμανίας – Αυστρίας (6-1), ότε ανήγγειλεν, ότι οι Γερμανοί έπαιξαν με άσπρη φανέλλα και οι Αυστριακοί με πράσινη.

Εγώ όμως αμέσως αντελήφθην το σφάλμα διότι διέκρινα τους Χάναπι, Ότσβιρκ, Στόγιασπαλ και τους λοιπούς που φορούσαν λευκή! Σε λίγα λεπτά όμως ο ραδιοσχολιαστής εζήτησε συγνώμη δια το αρχικόν του σφάλμα, λέγοντας ότι η Γερμανία παίζει με πράσινη φανέλλα και ουχί η Αυστρία. (…) Ούτω, χάρις εις την τηλεόρασιν και χωρίς να ξοδέψω ούτε ένα φράγκο είδα όλο το 5ον Παγκόσμιον Κύπελλον.

Ζήτω, λοιπόν η τηλεόρασις και σας διαβεβαιώ δεν το κάμω για ρεκλάμα….». Δώδεκα χρόνια μετά ο Διακογιάννης περιέγραφε, από τον ραδιοθάλαμο του ΕΙΡ στην Αθήνα, αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Αγγλίας (1966).

Το Εθνικόν Ιδρυμα Ραδιοφωνίας, το οποίο είχε αρχίσει τις πειραματικές του εκπομπές έξι μήνες πριν, κατάφερε -χάρη στις γνωριμίες που διατηρούσε ο δημοσιογράφος, Κώστας Σισμάνης, με στελέχη του BBC- να εξασφαλίσει (δωρεάν) 16 από τα 32 ματς.

Τα παραλάμβανε μαγνητοσκοπημένα σε «μπομπίνες» στο κτίριο του ΟΤΕ (3ης Σεπτεμβρίου) και τα μετέδιδε στις 19:30 κάθε βράδυ με καθυστέρηση αρκετών ημερών (για παράδειγμα, ο τελικός Αγγλίας – Δυτικής Γερμανίας, που διεξήχθη στις 30 Ιουλίου, μεταδόθηκε στις 12 Αυγούστου).

Το επόμενο Μουντιάλ, του 1970, το είδαμε live (και) στην Ελλάδα. Νύχτα, λόγω της διαφοράς ώρας με το Μεξικό. Το 1982 η διοργάνωση απέκτησε χρώμα.

Το πρόβλημα ήταν, ότι λίγοι διέθεταν έγχρωμους δέκτες – ήταν πανάκριβοι. Οι περισσότεροι παρακολούθησαν τα παιχνίδια από την Ισπανία σε καφετέριες, που έκαναν «χρυσές δουλειές».

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ θα το δούμε με όλες μας τις τεχνολογικές ανέσεις, σε ευκρίνεια 4Κ, αλλά επί πληρωμή.

Οι μισοί από τους 64 αγώνες θα μεταδοθούν από τη συνδρομητική streaming πλατφόρμα, ΑΝΤ1+. Και οι άλλοι μισοί (ανάμεσά τους, οι ημιτελικοί, ο αγώνας για τις θέσεις 3-4 και ο τελικός) από την ελεύθερη συχνότητα του ANT1 – για πρώτη φορά στα χρονικά της ελληνικής τηλεόρασης από ιδιωτικό κανάλι.

Το έξοδο για τα «κλειδωμένα» ματς δεν είναι σπουδαίο, όμως σε κάποιους έχει κακοφανεί. Αν και το δωρεάν αθλητικό τηλεθέαμα έχει πάψει να είναι αυτονόητο εδώ και τρεις δεκαετίες (από τα μέσα των ‘90s, που εμφανίστηκε το τότε FilmNet), την εικόνα των Μουντιάλ και των Euro τη θεωρούσαμε κάτι σαν δημόσιο αγαθό.

Δεν είναι, πια. Οπως και σε όλα τα άλλα, οι καιροί έχουν αλλάξει.

Πηγή: Protagon.gr

Το άρθρο Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ ΘΥΜΑΤΑΙ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια της Αγκυρας να διασωθεί το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο που υπεγράφη (εδώ) με τη μεταβατική κυβέρνηση της Τρίπολης (αυτό για το οποίο πανηγύριζαν προσφάτως στη γείτονα), ο πρεσβευτής της Τουρκίας στον ΟΗΕ, Φεριντούν Χάντι Σινιρλίογλου, ζήτησε να διαγραφεί συγκεκριμένη αναφορά από το κείμενο για την UNSMIL.

Πρόκειται για το άρθρο βάσει του οποίου δεν επιτρέπεται στην προσωρινή κυβέρνηση της Τρίπολης να συνάπτει διεθνείς συμβάσεις, όπως το μνημόνιο με την Τουρκία.

Σύμφωνα με την ανάρτηση της Al Marsad στο Twitter, «η Τουρκία απέτυχε να διαγράψει το άρθρο 6 της Πολιτικής Συμφωνίας που απαγορεύει στην κυβέρνηση της Τρίπολης να συνάπτει νέες διεθνείς συμφωνίες» και «αυτό –τονίζεται– θα μπορούσε να βλάψει τις φιλοδοξίες της Αγκυρας να αναπτύξει έρευνες για υδρογονάνθρακες στα λιβυκά ύδατα».

عاجل > افريكا انتلجنس : تركيا فشلت في حذف بند من قرار مجلس الأمن الصادر اليوم بشأن #ليبيا. 4/1

انتلجنس : البند الذي طلبت #تركيا حذفه يذكر المادة 6 من الاتفاق السياسي التي تحظر على حكومة الدبيبة عقد أي اتفاقات دولية جديدة .4/2 pic.twitter.com/rrMIO1AZkD

— صحيفة المرصد الليبية (@ObservatoryLY) October 28, 2022

Ουσιαστικά το άρθρο 6 καθιστά άκυρη τη συμφωνία που υπέγραψε με τους Τούρκους η κυβέρνηση του Αμπντούλ Χαμίντ αλ Ντμπεϊμπά.

Αλλωστε την Πολιτική Συμφωνία για τη Λιβύη (LPDF), στην οποία περιλαμβάνεται το άρθρο 6, είχε επικαλεστεί (εδώ) και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στο σχόλιό του για το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

«Η προσωρινή κυβέρνηση της Λιβύης υποχρεούται με βάση το Φόρουμ για τον Πολιτικό Διάλογο στη Λιβύη (LPDF) να μην υπογράφει νέες συμφωνίες, που διαταράσσουν τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας ή επιφέρουν μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις», είχε αναφέρει ο εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών.

Στην Αθήνα, διπλωματικές πηγές σχολίαζαν τη Δευτέρα ότι «η ομόφωνη υιοθέτηση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ της απόφασης για την ανανέωση της Αποστολής του ΟΗΕ στη Λιβύη για έναν χρόνο, αποτελεί μια ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη, την οποία χαιρετίζει η Ελλάδα».

Οπως υπογραμμίζουν οι ίδιες πηγές, για πρώτη φορά στο κείμενο για την UNSMIL γίνεται ρητή αναφορά στο άρθρο 6 της Συμφωνίας του Φόρουμ πολιτικού διαλόγου της Λιβύης, η οποία προβλέπει ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνάπτει συμφωνίες που θα δεσμεύουν τη χώρα στο μέλλον και μπορεί να είναι επιβλαβείς για την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Με άλλα λόγια, η απόφαση του ΟΗΕ χαρακτηρίζει εμμέσως άκυρη τη συμφωνία της Λιβύης με την Τουρκία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, αφού η μεταβατική κυβέρνηση δεν έχει την αρμοδιότητα για τέτοιου είδους συμφωνίες.

Και η υπογραφή μεταξύ της κυβέρνησης της Τρίπολης και της Τουρκίας του memorandum για τους υδρογονάνθρακες (τουρκολιβυκό μνημόνιο για έρευνες υδρογονανθράκων από τους Τούρκους στην ΑΟΖ της Λιβύης) εμπίπτει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία, επισημαίνουν οι εν λόγω πηγές.

Πηγή: protagon.gr

Το άρθρο «Κουρελόχαρτο» το τουρκολιβυκό μνημόνιο και «με τη βούλα» του ΟΗΕ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Διότι η απάντηση των Ευρωπαίων στην απειλή Ερντογάν με τη φράση-πολεμική απειλή «όπως λέμε, μπορούμε να έρθουμε ξαφνικά, μέσα στη νύχτα» που διατύπωσε το περασμένο Σάββατο, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από τη Μικρασιατική Καταστροφή, ήταν διαφορετική από άλλες φορές.

Η γαλλική Figaro, στάθηκε κυρίως σε αυτή την απειλητική φράση του τούρκου Προέδρου κατά της Ελλάδας σημειώνοντας επανέλαβε «μια φόρμουλα που χρησιμοποιούσε συχνά, όταν αναφερόταν σε έναρξη επιχείρησης στη Συρία». Σε ότι αφορά Ελλάδα και Τουρκία το «μπορούμε να έρθουμε ξαφνικά, μέσα στη νύχτα» αποτελεί, όπως εξήγησε ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και υφυπουργός Παιδείας, Αγγελος Συρίγος (την Κυριακή στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ), στίχο τραγουδιού του 1974 και παραπέμπει στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο την ίδια χρονιά.

Το Reuters, σε τηλεγράφημά του με τίτλο «Η ΕΕ εκφράζει ανησυχία για τα “εχθρικές αναφορές” της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας», αναφέρεται και σε άλλες δηλώσεις του τούρκου προέδρου εναντίον της Ελλάδας, όπως ότι (δήθεν) η χώρα μας κατέχει αποστρατιωτικοποιημένα νησιά στο Αιγαίο αλλά και στις απειλές του ότι η Τουρκία είναι έτοιμη «να κάνει ό,τι χρειάζεται όταν έρθει η ώρα».

Το διεθνές πρακτορείο παρουσιάζει και την αντίδραση των Βρυξελλών μέσω δηλώσεων του εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αρμόδιου για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Πίτερ Στάνο, ο οποίος ανέφερε μεταξύ άλλων την Δευτέρα ότι «οι απειλές και η επιθετική ρητορική είναι απαράδεκτες και πρέπει να σταματήσουν». Παράλληλα το υπουργείο Εξωτερικών της Τσεχίας, που έχει την προεδρία της ΕΕ, έκανε λόγο, επίσης την Δευτέρα, για «απαράδεκτη απειλή κατά των κρατών μελών της ΕΕ, όπως αυτή που εκφράστηκε για την Ελλάδα κατά την πρόσφατη δημόσια ομιλία του Προέδρου Ερντογάν».

Η πλευρά της Τουρκίας φαίνεται ότι αντιλήφθηκε την ασυνήθιστα ξεκάθαρη (σε σύγκριση με άλλες εποχές) απάντηση της ΕΕ και απάντησε με οξύτητα την Τρίτη. Ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, Τανζού Μπιλγκίτς. είπε ότι οι δηλώσεις του τσέχου ΥΠΕΞ και αξιωματούχων της ΕΕ «δεν έχουν κανένα νόημα και αξία» και πρόσθεσε: «Η αδιαμφισβήτητη υποστήριξη της ΕΕ προς την Ελλάδα στις διαφορές στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο για λόγους αλληλεγγύης είναι αντίθετη τόσο στο κεκτημένο της ΕΕ όσο και στο διεθνές δίκαιο. Αυτή η στάση, που κακομαθαίνει  την Ελλάδα, ενθαρρύνει τη μη λύση, όχι τη λύση, και υποστηρίζει την επιδίωξη της Ελλάδας για μαξιμαλιστικά αιτήματα».

Τα γαλλικά ΜΜΕ αναφέρονται επίσης στην επίσκεψη της γαλλίδας υπουργού Εξωτερικών Κατρίν Κολονά στην Τουρκία την Δευτέρα κατά την οποία δήλωσε ότι η Γαλλία σέβεται την τουρκική απόφαση να μην εφαρμόσει ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Μόσχας αλλά ζήτησε να μην λειτουργεί ως «πλατφόρμα» για να την παράκαμψή τους και ανέφερε ότι συζητήθηκαν οι εντάσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Η κυρία Κολονά, που επισκέπτεται την Τρίτη την Αθήνα, δήλωσε σε συνέντευξή της στην «Καθημερινή» της Τρίτης ότι «η Γαλλία είναι πάντοτε σαφέστατη και αλληλέγγυα οποτεδήποτε αμφισβητείται η ελληνική κυριαρχία και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει».

Πηγή: protagon.gr

Το άρθρο Η φράση του Ερντογάν που θύμισε στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ την Κύπρο και τη Συρία εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αρχίζοντας από τη διαπίστωση ότι η λέξη πόλεμος είναι ουσιαστικά απαγορευμένη σήμερα στο δημόσιο διάλογο εντός της Ρωσίας, ο Economist υποστηρίζει ότι με τον ίδιο τρόπο που κρύβει αυτή τη λέξη το σύστημα του Πούτιν αποκρύπτει και τον φασισμό της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» κατά των «Ναζί στην Ουκρανία», όπως πακετάρει τον πόλεμο η ρωσική προπαγάνδα. Ο αμερικανός ιστορικός Τίμοθι Σνάιντερ, καθηγητής του Yale, αναφέρει ότι παρότι διεθνώς υπάρχουν διαφωνίες σχετικά με τον ορισμό του φασισμού «η σημερινή Ρωσία πληροί τα περισσότερα κριτήρια».

Η φασιστική αισθητική και ο προφήτης

Ο αγαπημένος φιλόσοφος του Πούτιν είναι ο χριστιανοφασίστας θεωρητικός του μεσοπολέμου Ιβάν Αλεξάντροβιτς Ιλίν. «Για τον Πούτιν η φασιστική αισθητική συνδυάζεται με μια ευδιάκριτη ρωσική φασιστική φιλοσοφία» γράφει σε υψηλούς τόνους ο Economist, σημειώνοντας ότι ο ίδιος και η παλιά φρουρά της KGB αγκάλιασαν τον καπιταλισμό και συσπειρώθηκαν ταυτόχρονα ενάντια στους φιλελεύθερους και τους σοσιαλιστές. Και πάτησαν στην ταπείνωση κατά την πρώτη μετασοβιετική δεκαετία παρουσιάζοντας το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ως προδοσία και ήττα.

Ο προφήτης τους είναι ο Ιβάν Ιλίν που έβλεπε τον φασισμό ως ένα «αναγκαίο και αναπόφευκτο φαινόμενο, βασισμένο σε μια υγιή αίσθηση εθνικού πατριωτισμού». Ο Ιλίν έγινε η θεωρητική πλατφόρμα για να παρουσιαστούν ο Πούτιν και οι δικοί του άνθρωποι -από την πρώην ΚGB- ως αυτόκλητοι φύλακες του κράτους και να ελέγξουν τις υποδομές, τον στρατιωτικό εξοπλισμό και τους φυσικούς πόρους της Ρωσίας.

Το βιβλίο του Ιλίν με «Τα καθήκοντά μας» προτάθηκε από το Κρεμλίνο ως απαραίτητο ανάγνωσμα για τους κρατικούς αξιωματούχους το 2013. Κλείνει με ένα σύντομο δοκίμιο προς έναν μελλοντικό ρώσο ηγέτη. Ο Ιλίν έγραφε ότι η δημοκρατία και οι εκλογές δυτικού τύπου θα έφερναν την καταστροφή στη Ρωσία. Μόνο «ενωμένη και ισχυρή κρατική εξουσία, δικτατορικού τύπου με κρατική και εθνική φυσιογνωμία» θα μπορούσε να σώσει τη χώρα από το χάος.

Κάνοντας μια αναδρομή στη θητεία του Πούτιν, ο Economist σημειώνει πως όταν άρχισε η κάμψη της δημοφιλίας του πριν από δέκα χρόνια, ο ρώσος πρόεδρος στηρίχθηκε στις φασιστικές αντιλήψεις που αναδύθηκαν ξανά στην επιφάνεια στη Ρωσία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης. «Χωρίς τη ρητορική της θυματοποίησης και της χρήσης βίας, ο κ. Πούτιν δεν έχει τίποτα να προσφέρει στους Ρώσους» σημειώνει ο Economist.

«Πόλεμος και στα όνειρα του λαού του»

Υπό αυτή την έννοια, ο στόχος του Πούτιν δεν είναι μόνο να καταλάβει εδάφη, αλλά και να συντρίψει τα δημοκρατικά ιδεώδη και κυρίως την αίσθηση της ξεχωριστής εθνικής ταυτότητας των γειτόνων της Ρωσίας που μοιάζει για εκείνον απειλητική. «Δεν θέλει απλώς να συντρίψει μια ελεύθερη Ουκρανία, αλλά διεξάγει παράλληλα πόλεμο και ενάντια στα όνειρα του λαού του. Και μέχρι στιγμής κερδίζει» σημειώνει ο Economist χρησιμοποιώντας πολύ σκληρή γλώσσα για τον ρώσο Πρόεδρο.

Προσεγγίζοντας το «διακριτό είδος ρωσικού φασισμού» με το οποίο συνδέει τον Πούτιν, το άρθρο αναφέρει ότι ο ρωσικός εξαιρετισμός μπορεί να περιγραφεί ως «ένα μείγμα φθόνου και απογοήτευσης που γεννιέται από την ταπείνωση. Στην περίπτωση της Ρωσίας, η πηγή αυτής της ταπείνωσης δεν είναι η ήττα από ξένες δυνάμεις, αλλά η κακοποίηση που υπέστη ο λαός στα χέρια των δικών του αρχόντων. Στερημένοι από εξουσίες και υπό τον φόβο των αρχών, αποζητούν δικαίωση σε μια φανταστική εκδίκηση εναντίον εχθρών που τους υποδεικνύει το κράτος».

Σύμφωνα με τα λόγια του φιλελεύθερου ρώσου πολιτικού Μπόρις Νεμτσόφ το 2014 «η επιθετικότητα και η σκληρότητα υποδαυλίζονται από την τηλεόραση ενώ οι βασικοί ορισμοί των πραγμάτων παρέχονται από τον δαιμόνιο “άρχοντα” του Κρεμλίνου… Το Κρεμλίνο καλλιεργεί και ανταμείβει τα χαμηλότερα ένστικτα στους ανθρώπους, προκαλώντας μίσος και διαμάχες. Αυτή η “κόλαση” δεν μπορεί να τελειώσει ειρηνικά». Ο Νεμτσόφ ονομάστηκε αυτομάτως «εθνικός προδότης» και δολοφονήθηκε ένα χρόνο μετά, πίσω από το Κρεμλίνο.

Ο Economist ονομάζει «μισή σβάστικα» το γράμμα «Ζ» που έγινε σύμβολο για τη στήριξη της βάρβαρης εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία από ακραίους κύκλους. Το συναντά κανείς όχι μόνο στα τεθωρακισμένα του πολέμου αλλά και στις πόρτες των ρώσων κριτικών κινηματογράφου και θεάτρου, υποστηρικτών της «παρακμιακής και εκφυλισμένης» δυτικής τέχνης. Ασθενείς στα νοσοκομεία και ομάδες παιδιών σχηματίζουν το «Z» που αναρτάται στο διαδίκτυο. Και η βαρβαρότητα ανταμείβεται σύμφωνα με την άποψη του περιοδικού, καθώς πχ. ο Πούτιν τίμησε τους στρατιωτικούς που θεωρούνται υπεύθυνοι για τις φρικαλεότητες στην πόλη Μπούτσα.

Στο εσωτερικό της Ρωσίας τον κύριο ρόλο διαμορφωτή της κοινής γνώμης τον έχει η τηλεόραση, όπου οι Ουκρανοί συχνά αποκαλούνται «σκουλήκια». Οι νεότερες γενιές δεν έχουν πρόσβαση στα social media της Δύσης. «Ο Πούτιν κατάφερε να επιβάλει de facto λογοκρισία. Μπλόκαρε το Facebook, το Twitter και το Instagram και όλα τα εναπομείναντα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, απομόνωσε τη χώρα από τη «δηλητηριώδη» δυτική επιρροή και κυνήγησε όποιον εναντιωνόταν στον πόλεμο ώστε να εγκαταλείψει τη χώρα. Οποιαδήποτε δημόσια δήλωση αμφισβητεί την εκδοχή του Κρεμλίνου για τα γεγονότα στην Ουκρανία τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 15 ετών», σημειώνει ο Economist.

«Οπως ο Στάλιν»

«Oπως ο Στάλιν, ο Πούτιν δεν εμπιστεύεται και φοβάται τους ανθρώπους. Πρέπει να ελέγχονται, να χειραγωγούνται και, όταν χρειάζεται, να καταστέλλονται» σημειώνει το περιοδικό και εξηγεί ότι αυτός είναι ο λόγος που τους αποκλείει από την πραγματική λήψη αποφάσεων. Οπως υποστηρίζει ο ρώσος φιλόσοφος Γκρεγκ Γιούντιν «οι πολίτες είναι αναγκαίοι για το τελετουργικό των εκλογών που επισφραγίζει τη νομιμότητα του ηγεμόνα, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο θα πρέπει να είναι αόρατοι». Κατά τον Γιούντιν οι ρώσοι πολίτες βρίσκονται σε εφεδρεία σε περίπτωση που τους χρειαστεί το καθεστώς.

Η επίδειξη ενότητας και συσπείρωσης δεν επιτυγχάνεται με παρελάσεις και δημόσιες εκδηλώσεις αλλά μέσω της τηλεόρασης που λειτουργεί σε ένα χώρο «καθαρό», απαλλαγμένο από εναλλακτικές φωνές. Μεταξύ των τηλεθεατών — κυρίως άτομα άνω των 60 ετών— πάνω από το 80% υποστηρίζει τον πόλεμο. Μεταξύ των νέων ηλικίας 18 έως 24 ετών, που ενημερώνονται κυρίως από το διαδίκτυο, το ποσοστό υποχωρεί κάτω από το 50%.

«Ο κύριος λόγος που οι άνθρωποι υποστηρίζουν τον Πούτιν είναι ότι πιστεύουν ότι αυτό κάνουν και όλοι οι άλλοι. Η ανάγκη του ανήκειν είναι ισχυρή» σχολιάζει ο Economist και προσθέτει: «Η μηχανή του φασισμού δεν έχει όπισθεν. Ο Πούτιν δεν μπορεί να επιστρέψει πίσω στο είδος εκείνο του αυταρχισμού που βασίζεται παράλληλα και στην πραγματικότητα. Ο επεκτατισμός είναι στη φύση του φασισμού. Και θα επιδιώξει να επεκταθεί τόσο γεωγραφικά όσο και στην ιδιωτική ζωή των ανθρώπων».

Πηγή: protagon.gr

Το άρθρο Ο «ρωσικός φασισμός» που γοητεύει τον Πούτιν εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.