“Αν θες να προγραμματίσεις για ένα έτος, σπείρε ρύζι. Αν για δέκα χρόνια, φύτεψε δέντρα. Αν για εκατό, μόρφωσε τα παιδιά“. Κομφούκιος

Δεν συνηθίζω να γράφω για θέματα που αφορούν ειδικά την Ελλάδα. Όμως οι εξελίξεις στο μέτωπο της πανδημίας και των οικονομικών επιπτώσεών της είναι γεγονότα που ανατρέπουν τις καθιερωμένες πολιτικές αντιπαραθέσεις. Στον δρόμο για τις επερχόμενες εκλογές θα έλεγε κανείς ότι θα επικρατούσε ο ορθός λόγος. Κι αυτό αφορά τόσο τις πολιτικές των κομμάτων, όσο και την δυνατότητα της πολιτείας να οδηγηθεί συντεταγμένη στη αντιμετώπιση των προκλήσεων και των κίνδυνων.

Η επικράτηση του ορθού λόγου δεν είναι αυτονόητη. Σε ένα άρθρο μου στο ΒΗΜΑ είχα επισημάνει ορισμένες σκέψεις της διάσημης αρθρογράφου και συγγραφέως με δυο Πούλιτζερ για το έργο της Ελίζαμπεθ Κόλμπερτ.

“Ο ορθός λόγος δεν είναι επίκτητος. Αποκτάται μέσω της εξελικτικής διαδικασίας.. Ο ορθός λόγος δεν εξελίχθηκε από τη λύση αφηρημένων λογικών προβλημάτων, αλλά για τη λύση των προβλημάτων που θέτει η ζωή ..Η «επιβεβαίωση της προκατάληψης» (confirmation bias). Οι προκαταλήψεις που όλοι κουβαλάμε μας οδηγούν στο να ενστερνιζόμαστε πληροφορίες οι οποίες στηρίζουν τη διαδικασία απόρριψης των πληροφοριών που αντιτίθενται στις προκαταλήψεις μας.. Η «ψευδαίσθηση της γνώσης» (knowledge illusion) είναι ένα ακόμα στοιχείο που στηρίζει τον λαϊκισμό…”

Με βάση αυτές τις σκέψεις μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει τους λόγους αποτυχίας του κ. Τσίπρα τόσο στην διακυβέρνησή του, όσο και στην αντιπολιτευτική του τακτική. Κι έτσι τον εγκατέλειψαν ψηφοφόροι και θα τον εγκαταλείψουν και άλλοι, ιδιαίτερα τώρα που εμφανίστηκε ο κ. Ανδρουλάκης.

Η φυσιολογική  φθορά μιας κυβέρνησης που μέχρι τώρα τοποθετείται στους αναποφάσιστους, οι οποίοι δεν δείχνουν ενθουσιασμένοι στο να στηρίξουν ένα κόμμα που στο πρόσφατο παρελθόν πολιτεύτηκε με όρους γκρουπούσκουλου και μάλιστα εκδικητικού. Να θυμίσω την παραπομπή των “δέκα” για την υπόθεση Νοβάρτις, την αυταπάτη του πρώτου εξαμήνου της διακυβέρνησής του, την απόπειρα απόκτησης του ελέγχου των ΜΜΕ και τόσα άλλα, για τα οποία δεν δόθηκαν απαντήσεις. Και κυρίως επειδή οι δυο αρχές για την υπερίσχυση του ορθού λόγου βρίσκονται στην αντίπερα όχθη της βολονταριστικής ιδεολογίας του. Απόδειξη το περιβάλλον του, ο στενός πυρήνας, παραμένει ο ίδιος. Ούτε οι γέφυρες, ούτε οι ομπρέλες δεν φάνηκαν ικανές να ανταποκριθούν στις αξίες που ενστερνίζεται η κοινωνία. Στο μεταναστευτικό, στην Παιδεία, στην ασφάλεια των πολιτών, δεν θέλει και μάλλον δεν μπορεί να γίνει πειστικός. Τα ίδια πρόσωπα κυριαρχούν στην Βουλή, στο κόμμα και στα  ΜΜΕ.

Όμως με ενάμιση κόμμα η Δημοκρατία μας πάσχει. Το ερώτημα πλέον τίθεται στον κ. Ανδρουλάκη. Θα μπορέσει να αναδειχθεί και να αναγνωριστεί ως κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης και κόμμα εξουσίας; Θα μπορέσει να ξαναενώσει το κόμμα και αν ναι πώς θα μπορέσει να το κάνει ισχυρό ισορροπώντας τις τάσεις που αναπόφευκτα συνυπάρχουν σε κόμματα εξουσίας; Είναι βέβαιο ότι οι αρχές που προανέφερα-η ψευδαίσθηση της γνώσης και η επιβεβαίωση της προκατάληψης- όταν συνειδητοποιούνται από την ηγεσία και αποτυπώνονται στην πολιτική της γίνονται αντιληπτά από την κοινωνία. Μια κοινωνία κουρασμένη, ανασφαλή και φοβισμένη για το οικονομικό της μέλλον και των παιδιών της έχει ανάγκες που ξεπερνούν τις δυνατότητες της χώρας μας, παρά τις καλές προοπτικές που δίνουν τα στοιχεία. Η τεκμηριωμένη κριτική στην κυβέρνηση είναι πιο ισχυρή από την κραυγαλέα και λαϊκίστικη αντιπολίτευση. Και ο φόβος δεν είναι μόνο σε σχέση με όσα προαναφέραμε. Η υπερψήφιση των αμυντικών δαπανών από  το ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατική παράταξη συμβαδίζει με την κυβερνητική πολιτική για ισχυρή αποτρεπτική Άμυνα και η εύρυθμη λειτουργία της Εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες συμβαδίζουν με την Ελλάδα που επιθυμεί να παραμείνει και να πρωταγωνιστήσει στην υπό διαμόρφωση νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Ο κ. Μητσοτάκης τα κατάφερε ως ένα βαθμό. Ο κ. Τσίπρας όχι. Στο χέρι του κ. Ανδρουλάκη είναι να ενισχύσει και να ακολουθήσει τις σοσιαλδημοκρατικές αρχές και την πρόοδο. Έχει τα φόντα και θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο την προσπάθειά του αν δεν φοβηθεί να προσκαλέσει στο κόμμα αξιόλογα στελέχη και να επανακάμψουν στην ευρύτερη παράταξη, ώστε να ξαναγίνει κόμμα εξουσίας.

Πηγή: www.tanea.gr, metarithmisi.gr

Το άρθρο Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ στη νέα εποχή… Του Αντώνη Τριφύλλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Στα ευάριθμα χρόνια μου οικονομικής και επιχειρηματικής δημοσιογραφίας, με ιδιαίτερη πάντα έμφαση στην καινοτομία, την γνώση, την έρευνα και την μάθηση, δεν νομίζω ότι συνάντησα έργο όπως αυτό που έφεραν εις πέρας ο ομότιμος καθηγητής Κωνσταντίνος Παν. Τσαμαδιάς και οι συνεργάτες του δρ. Ηλίας Ε. Αργυρόπουλος και Παναγιώτης Πέγκας, μαθηματικός ο πρώτος και οικονομολόγος ο δεύτερος.

Το τρίτομο έργο «Οικονομική της Εκπαίδευσης – Έρευνας – Καινοτομίας» (Εκδόσεις Ιων), είναι σήμερα ό,τι το πιο πλήρες υπάρχει για όποιον θέλει να μυηθεί και να προβληματιστεί στο πώς παράγεται πλούτος, πώς προκύπτουν οι κοινωνίες της ευημερίας και γιατί η συσσώρευση γνώσης είναι απείρως πιο ισχυρή από την περιλάλητη συσσώρευση κεφαλαίου.

Κατά συνέπεια, η γνώση και η μετατροπή της σε καιτονομία αποτελούν κορυφαίους συντελεστές παραγωγής και ανόδου της παραγωγικότητας. Απαραίτητη κρίνεται έτσι η ανάπτυξη μιας κουλτούρας καινοτομίας σε μια κοινωνία, η οποία μπορεί να προέλθει μόνον μετά από σοβαρές εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις.

Υπό αυτή την έννοια, το τρίτομο έργο των Τσαμαδιά, Αργυρόπουλου και Πέγκα, θα μπορούσε να αποτελέσει αφετηρία για μια προσπάθεια επανεκτίμησης του πολιτιστικού υπόβαθρου που θα επιτρέψει στη χώρα να σταθεί όρθια στην ψηφιακή εποχή. Στην βάση, λοιπόν, της προσπάθειας να μπει και η ελληνική κοινωνία στο όχημα της προόδου που θα σημαδέψει τον 21ο αιώνα, το τρίτομο έργο που παρουσιάζουμε, μπορεί να αποτελέσει ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο.

Με κύρια πεδία αναφοράς την εκπαίδευση, την έρευνα και την καινοτομία, το έργο, όπως μας είπε ο ομότιμος καθηγητής του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Κων. Τσαμαδιάς,ειδικός στην αξιολόγηση επενδύσεων, «έχει ως κεντρικό στόχο να εντρυφήσει σε βασικές ενότητες του ομώνυμου πεδίου της οικονομικής,ιδιαίτερα όπως αυτή διαμορφώνεται στην πολυτάραχη και ανατρεπτική εποχή μας. Φιλοδοξεί ετσι να παρουσιάσει θεωρητικές προσεγγίσεις, μεθοδολογίες-τεχνικές αντιμετώπισης βασικών ζητημάτων του αντίστοιχου πεδίου της εκπαίδευσης – έρευνας – καινοτομίας, του πραγματικού κόσμου. Θέλει να ρίξει φως σε οικονομικές πτυχές αυτού του πεδίου και να διερευνήσει καίριες αιτιώδεις σχέσεις, τόσο στο εσωτερικό του, όσο και με πτυχές της οικονομίας. Επιδιώκει να συμβάλλει συνεπώς, στη συγκροτημένη παρουσίαση και διάχυση της οικονομικής γνώσης για το πεδίο της εκπαίδευσης – κατάρτισης – δια βίου μάθησης, της Έρευνας & Ανάπτυξης (Research and Development / R&D) και της καινοτομίας καταθέτοντας παραδείγματα από σχετικές εμπειρικές μελέτες, που αφορούν την ελληνική πραγματικότητα».

Στο πλαίσιο αυτό, ο πρώτος τόμος που είναι γραμμένος από τον Κ.Τσαμαδιά, παρουσιάζει αναλυτικά τις μεθοδολογίες και τεχνικές με τις οποίες πραγματοποιείται η οικονομική και κοινωνική αξιολόγηση των επενδύσεων και πολιτικών στα πεδία της εκπαίδευσης – κατάρτισης – δια βίου μάθησης. Η αξιολόγηση αυτή βοηθά στην ορθολογική κατανομή των περιορισμένων και ανταγωνιστικά διεκδικούμενων πόρων μεταξύ εναλλακτικών επενδύσεων, πολιτικών, έργων και προγραμμάτων, με συνακόλουθο τη βελτιστοποίηση της προώθησης της ατομικής και κοινωνικής ευημερίας.

Είναι δηλαδή μια πολύ χρήσιμη προσέγγιση στην παρούσα φάση, όπου η Ελλάδα καλείται να αντλήσει πόρους από το Ταμείο Ανάπτυξης.,σε μια κρίσιμη προσπάθεια να ανοίξει ο δρόμος και για μια νέα ελληνική οικονομία,απαλλαγμένη από στρεβλώσεις του παρελθόντος.

Ο δεύτερος τόμος στον οποίον συμμετέχει και ο δρ. Ηλίας Αργυρόπουλος, εστιάζει στην παρουσίαση των εννοιών-ορισμών και των ποσοτικών προσεγγίσεων της παραγωγικότητας, της αποδοτικότητας, της αποτελεσματικότητας. Εντρυφεί στις σχετικές θεωρητικές προσεγγίσεις, μεθοδολογίες και τεχνικές με την ορθή εφαρμογή των οποίων αντιμετωπίζεται το πρόβλημα της βέλτιστης χρήσης των ανεπαρκών πόρων από τα συστήματα και τις μονάδες, των πεδίων της εκπαίδευσης – κατάρτισης – δια βίου μάθησης, Επιπροσθέτως, εισάγει στις έννοιες της ποιότητας, της ισότητας, των ίσων ευκαιριών στα πεδία της εκπαίδευσης – κατάρτισης – διά βίου μάθησης, και δίνει «γειτονικές» έννοιες.

Ο τρίτος τόμος, στον οποίον συμμετέχει και ο δρ. Παναγιώτης Ε. Πέγκας, οικονομολόγος, εξετάζει τις μεγάλης σημασίας οικονομικές πτυχές των πεδίων της εκπαίδευσης – κατάρτισης – δια βίου μάθησης, δηλαδή του ανθρώπινου κεφαλαίου, της έρευνας & ανάπτυξης, της τεχνολογίας & τεχνολογικής προόδου και της καινοτομίας.

Διαβάζοντας τον τόμο αυτόν, ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ότι στις μέρες μας και όχι μόνον προφανώς, κουλτούρα της καινοτομίας σημαίνει πειραματισμός, ανακάλυψη, επινόηση, φαντασία, διερεύνηση και επίλυση προβλημάτων. Η καινοτομία γίνεται έτσι η πεμπτουσία του οικονομικού δυναμισμού, με τη γοητεία του καινούργιου να οδηγεί σε ανατροπές.Με αυτές τις τελευταίες να είναι πλέον απαραίτητες όχι μόνον για τον οικονομικό μετασχηματισμό της χώρας, αλλά και για τη γεωπολιτική της ισχύ σε μεταβαλλόμενους καιρούς.

Το άρθρο Μια σημαντική μελέτη για το ρόλο της καινοτομίας… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.