H Ευρώπη φαίνεται ότι κυριαρχεί στη λίστα με τις καλύτερες σχολές για μάστερ στη διοίκηση επιχειρήσεων – τα λεγόμενα προγράμματα Masters in Management ή MiM – σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησαν οι «Financial Times». Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα οι ευρωπαϊκές σχολές επιχειρήσεων κυριαρχούν σε μερικά από τα καλύτερα μεταπτυχιακά προγράμματα που προσφέρονται σε όλον τον κόσμο. Σχολές από τη Γαλλία καταλαμβάνουν τέσσερις θέσεις από τις δέκα κορυφαίες και σχεδόν το 25% από τις κορυφαίες εκατό στην κατάταξη των «Financial Times» του 2022, όπως αναφέρεται.

Η σχολή St Gallen στην Ελβετία διατήρησε τη θέση της ως το κορυφαίο τέτοιο εκπαιδευτικό ίδρυμα για 12η συνεχή χρονιά, με τις γαλλικές σχολές HEC Paris, ESCP, Essec και EMLyon να βρίσκονται στις πρώτες θέσεις μαζί με σχολεία από την Ολλανδία, τη Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και τη Γερμανία. Επίσης για πρώτη φορά στην ιστορία στην ενδέκατη θέση της σχετικής κατάταξης βρέθηκε η σχολή Tsinghua από την Κίνα.

Η Ευρώπη πρωτοστάτησε στα προγράμματα Master in Management (MiM), τα οποία προτιμώνται κυρίως από άτομα χωρίς προηγούμενη επαγγελματική εμπειρία, όπως σημειώνεται στο δημοσίευμα. Ωστόσο υπάρχουν και άλλες καλές σχολές, ειδικά για τα λεγόμενα προγράμματα MBA που βρίσκονται στις ΗΠΑ και τον Καναδά, καθώς και ιδρύματα στην Αυστραλία, την Ινδία, το Μαρόκο, τη Ρωσία, τη Σιγκαπούρη και την Ταϊβάν, σημειώνεται.

Μισθός. Η κατάταξη των σχολών για προγράμματα MiM από τους «Financial Times» βασίζεται σε σταθμισμένους παράγοντες όπως ο μισθός μετά την αποφοίτηση, η σχέση ποιότητας και τιμής σπουδών, το φύλο των μαθητών και η ποικιλομορφία τόσο μεταξύ των φοιτητών όσο και των καθηγητών, όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα.

Το συμβούλιο Graduate Management Admission Council, το οποίο επιβλέπει τη διεξαγωγή των τεστ GMAT για εισαγωγή σε εκπαιδευτικά ιδρύματα που χρησιμοποιούνται από πολλά σχολεία για την αξιολόγηση των αιτήσεων, ανέφερε ότι σχεδόν οι μισές σχολές σε όλον τον κόσμο που προσφέρουν προγράμματα MiM έχουν δει τη ζήτηση να αυξάνεται και ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ζήτησης προήλθε από ξένους φοιτητές.

Χωριστή έρευνα που διενεργήθηκε νωρίτερα φέτος από την CarringtonCrisp, που είναι εταιρεία συμβούλων εκπαίδευσης, έδειξε αυξημένη ζήτηση από φοιτητές για μεταπτυχιακά μαθήματα που προσφέρουν έμφαση στις ψηφιακές δεξιότητες, την ανάλυση και τη λεγόμενη βιωσιμότητα.

Σχεδόν τα μισά από τα προγράμματα των σχολών επιχειρήσεων που κατατάσσονται από τους «FT» είχαν φοιτήτριες σε ποσοστό τουλάχιστον 50% σε σύγκριση με τους φοιτητές. Το υψηλότερο ποσοστό με 77% καταγράφηκε στη Σχολή Οικονομικών και Διοίκησης του Πανεπιστημίου Tongji στην Κίνα. Το χαμηλότερο ποσοστό με 22% καταγράφηκε στη Σχολή Οικονομικών και Διοίκησης του Πανεπιστημίου Tilburg στην Ολλανδία.

Τα 14 από τα 100 σχολεία ανέφεραν ότι τουλάχιστον το ήμισυ του διδακτικού προσωπικού τους ήταν γυναίκες, με ανώτατο όριο το 54% στη σχολή NMIMS στη Βομβάη. Το χαμηλότερο ποσοστό με 15% ήταν στο Ινδικό Ινστιτούτο Μάνατζμεντ του Indore.

Οι μισθοί που αναφέρθηκαν από αποφοίτους σχολών επιχειρήσεων τρία χρόνια μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος MiM μειώθηκαν ελαφρώς το 2022. Πλέον η μέση ετήσια αμοιβή διαμορφώνεται σε 79.092 δολάρια για το 2022 σε σύγκριση με 80.821 δολάρια που ήταν το 2021. Η σύγκριση αφορά εκπαιδευτικά ιδρύματα που βρέθηκαν στις σχετικές λίστες και τα δύο αυτά χρόνια. Οι απόφοιτοι του St Gallen ανέφεραν τους δεύτερους υψηλότερους μέσους μισθούς στα 138.091 δολάρια, πίσω από το Ινδικό Ινστιτούτο Μάνατζμεντ του Bangalore με 144.178 δολάρια. Τα ποσά προκύπτουν μετά από προσαρμογή της ισοτιμίας με βάση τη διεθνή αγοραστική δύναμη αναφέρουν επίσης οι «FT».

Πηγή: Εντυπη έκδοση ΤΑ ΝΕΑ, ot.gr

Το άρθρο Στην Ευρώπη τα καλύτερα masters για τους μάνατζερ… Του Γιώργου Κανελλόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Υπήρχαν σχολές στο ποδόσφαιρο ή ήταν και αυτό ένα από τα ωραία κλισέ με τα οποία μεγαλώσαμε;

αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν πια οι περίφημες παραδοσιακές ποδοσφαιρικές σχολές. Με τον όρο αυτόν μάθαμε κάποτε να αποκαλούμε το είδος του ποδοσφαίρου που παίζει κάθε χώρα με παράδοση στο άθλημα.

Κλισέ

Υπήρχαν σχολές στο ποδόσφαιρο ή ήταν και αυτό ένα από τα ωραία κλισέ με τα οποία μεγαλώσαμε; Μολονότι πολλά που έχουν ειπωθεί επί του θέματος (και όχι μόνο στην Ελλάδα…) ανήκουν στη σφαίρα των υπερβολών, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι σχολές υπήρξαν, πόσω μάλλον όταν οι πρώτοι που καμαρώνουν για την ύπαρξή τους είναι αυτοί που όλοι οι υπόλοιποι θεωρούμε ιδρυτές τους. Κανένας Βραζιλιάνος που έχω γνωρίσει (και έχω γνωρίσει πάρα πολλούς περνώντας τον μήνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2014 στη χώρα αυτή…) δεν έκρυψε ποτέ του την αγάπη για το περίφημο «τζιόκο μπονίτο», δηλαδή για το ποδόσφαιρο της ατομικής ενέργειας και της θεαματικής επίδειξης. Επίσης οι Ιταλοί, στο σύνολό τους, θεωρούν ότι όντως κάποτε όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ζήλευαν την ανθεκτικότητα της άμυνάς τους και την ικανότητά τους να παίρνουν αποτελέσματα με όπλο την πονηριά τους. Οι Γερμανοί μπορεί να μην ένιωθαν κολακευμένοι όταν άκουγαν ότι τους αποκαλούσαμε «πάντσερ», πλην όμως πίστευαν ότι το ποδόσφαιρο τους εκπροσωπεί πολλά από τα στοιχεία του χαρακτήρα τους, είναι δηλαδή αποτελεσματικό, πεισματάρικο και οργανωμένο. Περιττό να πω ότι οι Ολλανδοί όχι μόνο πιστεύουν πραγματικά ότι τη δεκαετία του ’70 άλλαξαν την ιστορία του σπορ με το total football, αλλά είναι και πρόθυμοι να σου εξηγήσουν ότι ο Ρίνους Μίχελ το έκανε μελετώντας τα παλιρροϊκά κύματα. Και οι Αγγλοι; Δεν χωρεί αμφιβολία πως για χρόνια θα ήθελα να αναγράφεται στις ταυτότητές τους το 4-4-2 αντί, για παράδειγμα, ο τόπος καταγωγής τους. Και μετά τι έγινε; Μετά απλά όλοι αυτοί σταμάτησαν να σέβονται τις παραδόσεις τους. Και να μας δείχνουν το ποδόσφαιρο που από αυτούς είχαμε μάθει να περιμένουμε.

Παγκοσμιοποίηση

Υποτίθεται ότι τον θάνατο των σχολών τον έφερε η ποδοσφαιρική παγκοσμιοποίηση, το γεγονός δηλαδή ότι οι προπονητές μπορούν να βρίσκουν δουλειές μακριά από τις πατρίδες τους και οι ομάδες (ειδικά οι ευρωπαϊκές) μπορούν να έχουν στις τάξεις τους όσους ξένους θέλουν. Πώς να παίξει αγγλικό ποδόσφαιρο η Αρσεναλ, αναρωτιόμασταν κάτι χρόνια πριν, όταν ο Αρσέν Βενγκέρ παρουσίαζε τους Κανονιέρηδες πολλές φορές χωρίς κανέναν άγγλο ποδοσφαιριστή; Η παρατήρηση και ο προβληματισμός ήταν σωστά, όπως είναι σωστό και ότι από τη στιγμή που η Πρέμιερ Λιγκ γέμισε προπονητές από τον ευρωπαϊκό Νότο είναι απίθανο να δεις αγγλικές ομάδες που να σεντράρουν και να ψάχνουν τους δίδυμους πύργους που υπήρχαν πάντα στο παραδοσιακό 4-4-2.

Χαρακτήρας

Είναι αλήθεια ότι όταν καταργείται ο βρετανικός χαρακτήρας στο αγγλικό πρωτάθλημα ή ο ιταλικός χαρακτήρας στο Καμπιονάτο, είναι μάλλον ουτοπικό να περιμένεις να παίξουν αγγλικό ποδόσφαιρο η Εθνική Αγγλίας και ιταλικό ποδόσφαιρο η Σκουάντρα Ατζούρα. Αλλά για μια στιγμή· οι Ισπανοί έχουν κι αυτοί πάρα πολλούς ξένους, όμως οι επιτυχημένες τους εθνικές ομάδες τίμησαν το παραδοσιακό ισπανικό τίκι τάκα. Και στη Βραζιλία, εξ όσων γνωρίζω, μπορεί τα προβλήματα του ποδοσφαίρου να είναι πολλά, πλην όμως δεν είναι οι ξένοι παίκτες που υπάρχουν στο πρωτάθλημα, διότι τέτοιοι δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι. Και δεν είναι και ξένοι προπονητές το πρόβλημα, γιατί, αν εξαιρέσεις κάποιους τυχοδιώκτες Πορτογάλους που μπορεί να βρεθούν εκεί γνωρίζοντας πως χάρη στην ίδια γλώσσα θα κάνουν εύκολα τη δουλειά τους, κανείς άλλος δεν παίρνει την απόφαση να αφήσει την Ευρώπη για να κάνει καριέρα στην χώρα των Καριόκας. Το λέω υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι όποιος τη σχολή του την πρόδωσε είναι γιατί πείστηκε πως πρέπει να υιοθετήσει μια άλλη συνταγή επιτυχίας και να αφήσει στην άκρη την παραδοσιακή.

Κανείς δεν απαγορεύει στους Ιταλούς να παίξουν άμυνα όπως τα χρόνια του Τζοφ, του Σιρέα, του Τζεντίλε και του Καμπρίνι. Ολοι θα δακρύζαμε από νοσταλγία αν ξαφνικά στο φετινό πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα βλέπαμε την Αγγλία να κατεβαίνεις στο Γουέμπλεϊ παίζοντας 4-4-2, στο όνομα του σερ Στάνλεϊ Μάθιους και του Τζάκι Τσάρλτον, και κάνοντας κάποια σέντρα παραπάνω. Φυσικά, όσοι αγαπάμε το ποδόσφαιρο θα χαιρόμασταν με μια Ολλανδία που να παρουσιάζει πάλι κάτι αληθινά πρωτοποριακό: το λέω γιατί το παλιό τόταλ φούτμπολ δεν έχει πια κανένα γοητευτικό μυστήριο, αφού κάθε καλή ομάδα χρησιμοποιεί τους ακραίους αμυντικούς της στην επίθεση και μπορεί, όταν χρειαστεί, να ανεβάσει την άμυνά της στη σέντρα. Αν αυτά οι ομάδες αυτές τα άφησαν στην άκρη είναι γιατί πρόκειται για παλιομοδίτικες συνταγές που δεν φέρνουν επιτυχίες.

Κατενάτσιο

Οι Αγγλοι παίζοντας 4-4-2 δεν έχουν καταφέρει να κερδίσουν ποτέ το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα – πράγμα που κατάφεραν οι Δανοί και οι Ελληνες. Το κατενάτσιο των Ιταλών ήταν χρήσιμο όταν έπρεπε να κοροϊδέψουν τους Βραζιλιάνους ή να μπερδέψουν τους Γερμανούς, όταν όμως έπαιζαν με ομάδες κατώτερες, η επιλογή της μανιακής και υπερβολικής προσοχής στην άμυνα καταντούσε αυτοκαταστροφική. Σε άλλες περιπτώσεις, τις σχολές της διέλυσε η ίδια αλλαγή της κοινωνίας και της χώρας. Στη Γερμανία των εκατομμυρίων μεταναστών υπάρχουν χαρισματικά παιδιά που χαίρονται το ποδόσφαιρο χωρίς να γνωρίζουν τις γερμανικές παραδόσεις, στις οποίες πρωταγωνιστούσε ο Γκερτ Μίλερ και ο Κάλε Ρουμενίγκε. Στην Εθνική Γαλλίας αγωνίζονται προικισμένα παιδιά με καταγωγή και προέλευση από τη Σενεγάλη και που δεν μοιάζουν καθόλου με τον Πλατινί, τον Ζιρές και τον Ροστό. Οι Γάλλοι, όταν κατάφεραν να πείσουν αυτά τα παιδιά ότι η Γαλλία που υιοθέτησε τους γονείς τους είναι η νέα τους πατρίδα, έγιναν ξανά πρωταθλητές κόσμου.

Αποτέλεσμα

Ποιος νοιάζεται για τις σχολές όταν πάντα το βασικό στο ποδόσφαιρο είναι το αποτέλεσμα; Νομίζω κανείς. Ή μάλλον νοιαζόμαστε όλοι εμείς που μεγαλώσαμε έχοντας μάθει ότι στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πράγματα που δεν γίνεται να αλλάξουν ποτέ. Οι Βραζιλιάνοι στο μυαλό μας θα κάνουν πάντα ντρίμπλες. Οι Ιταλοί στο μυαλό μας θα παίζουν πάντα άμυνα. Οι Ολλανδοί στο μυαλό μας θα κάνουν πάντα σατανικά κόλπα στις στημένες φάσεις. Οι Γερμανοί στο μυαλό μας θα σκοράρουν πάντα στο 90′ γιατί δεν παρατάνε το ματς ποτέ. Στο μυαλό μας…

Πηγή: in.gr

Το άρθρο Οι παλιές σχολές και τα νέα αποτελέσματα… Του Αντώνη Καρπετόπουλο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.