Ειδκοτερα ο Ο Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ) κατέθεσε σήμερα αναλυτικό υπόμνημα όπου περιγράφονται τα προβλήματα πού εντοπίζονται στο ΕΧΠ τουρισμού που παρουσιάσθηκε πρόσφατα.

Τα βασικά θέματα που αναλύονται στο Υπόμνημα συνοψίζονται στα εξής:

Νομική αοριστία και κίνδυνος εμπλοκής επενδύσεων: Ορισμένες προτεινόμενες διατάξεις εισάγουν γενικόλογες ρήτρες και ασαφή κριτήρια για την επέκταση της εξορυκτικής δραστηριότητας, γεγονός που δημιουργεί σοβαρή ανασφάλεια δικαίου και καθιστά τις αδειοδοτήσεις ευάλωτες σε δικαστικές προσφυγές. 

Ασυμβατότητα με το Ενωσιακό Δίκαιο (CRMA): Το σχέδιο αγνοεί τον Κανονισμό (ΕΕ) 2024/1252 (Critical Raw Materials Act), ο οποίος επιβάλλει την ενίσχυση των εγχώριων αλυσίδων εφοδιασμού κρίσιμων πρώτων υλών, θέτοντας δεσμευτικούς στόχους για την Ένωση έως το 2030. 

Παραβίαση Συνταγματικών Επιταγών και Νομολογίας ΣτΕ: Η προσπάθεια απόδοσης κανονιστικής ισχύος στις Ειδικές Περιβαλλοντικές Μελέτες (ΕΠΜ), χωρίς την έκδοση των προβλεπόμενων Προεδρικών Διαταγμάτων, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το Σύνταγμα και την πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Προτεραιότητα της Εξορυκτικής Δραστηριότητας: Υπογραμμίζεται ότι η εξόρυξη συνιστά δραστηριότητα δημοσίου συμφέροντος και η χωροθέτηση της καθορίζεται από την ύπαρξη των κοιτασμάτων, γεγονός που δεν μπορεί να παρακαμφθεί από οριζόντιους περιορισμούς του τουριστικού σχεδιασμού.

Ο ΣΜΕ προτείνει σειρά τροποποιήσεων, ώστε να περιορισθεί το ενδεχόμενο προβλημάτων κατά την εφαρμογή του ΕΧΠ τουρισμού, εν όψει και της οριστικοποίησης των αντιστοίχων ΕΧΠ των ΑΠΕ και των Ορυκτών Πρώτων Υλών τα οποία εκκρεμούν.

Το άρθρο ΝΟΜΙΚΗ ΑΟΡΙΣΤΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο ρόλος της πολιτείας, είναι να πείσει τους πολίτες ότι οι ισχύοντες κανόνες θα γίνονται σεβαστοί εξ ίσου και από όλους. Εάν πράγματι θέλουμε να πάμε μπροστά, προφανώς δεν μπορεί να επικρατεί το δίκαιο του ισχυρότερου, ούτε όμως και εκείνου που απλά κάνει περισσότερο θόρυβο.

Ερωτηματικά για τον θεσμό της κοινωνικής άδειας έθεσε ο πρόεδρος του Συνδέσμου Μεταλλευτικών επιχειρήσεων κ Κώστας Γιατζιτζόγλου σε ομιλία του στο συνέδριο EIT RAW MATERIALS 2024 που διεξάγεται στην Αθηνα.

Τις τελευταίες 3 δεκαετίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση οποιαδήποτε παραγωγική δραστηριότητα ενοχλούσε (τον οποιονδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο) μπορούσε να «μεταφερθεί» σε μια τρίτη χώρα. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές, αυτό σήμανε και μείωση του κόστους του παραγόμενου αγαθού, με αποτέλεσμα να μοιάζει με προφανές το τι έπρεπε να γίνει.

Δυστυχώς, μόλις πρόσφατα, η Ευρώπη συνειδητοποίησε ότι αυτή η «εύκολη λύση» έχει δημιουργήσει σοβαρή γεωπολιτική εξάρτηση από συγκεκριμένες χώρες, τόσο για αγαθά όσο και για πρώτες ύλες. Μάλιστα, σε ότι αφορά πρώτες ύλες, η πραγματική εξάρτηση είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση συνομολογεί. Από τις 34 κρίσιμες και στρατηγικές πρώτες ύλες – για τις οποίες οι Βρυξέλλες πρόσφατα αποφάσισαν ότι πρέπει να αποκτήσουμε μια στοιχειώδη αυτάρκεια- , η παραγωγή των 26 ελέγχεται από την διευρυμένη ομάδα των BRICS. Για 20 από αυτές, η παραπάνω ομάδα ελέγχει άμεσα και έμμεσα άνω των 2/3 της παγκόσμιας παραγωγής και – σε μερικές περιπτώσεις το 90 – 95%.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, η Ευρώπη – κατά δήλωση της – θα ήθελε να αυξήσει την εξορυκτική δραστηριότητα επί του εδάφους της. Αυτό μοιραία θα προκαλέσει διαφόρων ειδών αντιδράσεις. Το θέμα της περίφημης κοινωνικής άδειας έρχεται και πάλι στην επικαιρότητα. Τι είναι όμως αυτή η κοινωνική άδεια (για μια δραστηριότητα). Ενώ στο χώρο μας πρόκειται για ένα όρο που χρησιμοποιείται συχνά, δεν υπάρχει ένας κοινά αποδεκτός ορισμός. Όπως και πολλοί άλλοι όροι της καθημερινότητας, ενώ εκ πρώτης όψεως μοιάζει αρκετά προφανής, στην πραγματικότητα μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές παρερμηνείες και παρεξηγήσεις τόνισε ο κ Γιαζιτζόγλου.

Κυριολεκτικά, «κοινωνική άδεια δραστηριοποίησης» είναι η άδεια που χορηγείται από την κοινωνία για την άσκηση μιας συγκεκριμένης δραστηριότητας. Εκ πρώτης όψεως, αυτό είναι κάτι που ισχύει σε όλες τις οργανωμένες κοινωνίες. Ο θεσμικός εκπρόσωπος της κοινωνίας, το οργανωμένο και επίσημο κράτος, μέσα από θεσπισμένους κανόνες και διαδικασίες, χορηγεί – ή δεν χορηγεί- την άδεια για την οποιαδήποτε δραστηριότητα. Για ποιο λόγο λοιπόν, ως «Κοινωνική άδεια δραστηριοποίησης» θεωρούμε κάτι ξεχωριστό – και αρκετά διαφορετικό – από την θεσμοθετημένη αδειοδότηση των συγκεκριμένων δραστηριοτήτων. Και εν τέλει, τι ακριβώς εννοούμε.

Ας προσπαθήσουμε να αναλύσουμε εννοιολογικά τη φράση «κοινωνική άδεια δραστηριότητας». Κατ αρχήν, πρόκειται για μια άδεια την οποία χορηγεί η κοινωνία. Το πρώτο ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι ποιο τμήμα της κοινωνίας είναι αυτό που θα δώσει τη συγκεκριμένη άδεια για μια συγκεκριμένη εξορυκτική δραστηριότητα. Θα είναι η τοπική κοινωνία και σε ποια έκταση. Θα είναι η τοπική κοινωνία εκπροσωπούμενη από τους αιρετούς εκπροσώπους της. Θα είναι ένα τμήμα της τοπικής κοινωνίας και αν ναι, από ποιους θα εκπροσωπείται. Με ποια διαδικασία θα προκύπτει ότι η βούληση αυτής της κοινωνικής ομάδας εκφράζεται από αυτούς που δηλώνουν ότι την εκπροσωπούν. Και εν τέλει, θα πρέπει να εκφραστεί και το σύνολο της μη τοπικής κοινωνίας ή όχι. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι άνθρωποι που είχαν την ατυχία τα σπίτια τους να βρίσκονται 50 m μακριά από ένα καινούριο αεροδρόμιο, εμπορικό κέντρο, αυτοκινητόδρομο ή ακόμα ακόμα και κέντρο διασκεδάσεως, δεν θα είναι καθόλου διατεθειμένοι με συνηγορήσουν στη δημιουργία του. Παρόλα αυτά, οι κοινωνίες μας έχουν αποδεχθεί ότι το συλλογικό συμφέρον επικρατεί του ατομικού, εφ όσον ο θιγόμενος αποζημιωθεί για την θετική ζημία του.

Το επόμενο ερώτημα είναι με ποια διαδικασία θα δοθεί αυτή η άδεια, ποια κριτήρια πρέπει να πληροί αυτός που θα αδειοδοτηθεί και προφανώς με ποιες προδιαγραφές θα κληθεί να ασκήσει δραστηριότητα. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται εξαιρετικά θεωρητικά μέχρι την ώρα που θα προσπαθήσει κάποιος να σεβαστεί τις όποιες ανησυχίες των οποίων ανησυχούντων και να ακολουθήσει κάποια διαδικασία για να αποκτήσει τη συναίνεσή τους. Και βέβαια, τι θα συμβεί εάν δεν δοθεί η συναίνεση.

Το ζήτημα μιας επιπρόσθετης άδειας για μια ήδη αδειοδοτημένη από το επίσημο κράτος δραστηριότητα από ένα – αδιευκρίνιστο – κομμάτι της κοινωνίας, συνήθως προκύπτει μετα από κάποια σύγκρουση. Η σύγκρουση αυτή μπορεί να προέλθει από την αυθόρμητη αντίδραση κάποιων πολιτών, ή μπορεί να είναι αποτέλεσμα του επαγγελματισμού κάποιων καλοθελητών οι οποίοι βγάζουν το μεροκάματό τους δημιουργώντας προβλήματα σε άλλους. Προφανώς ως επιχειρήσεις και ως κλάδος δεν έχουμε καμία διάθεση να ασχοληθούμε με τους δεύτερους και θα πρέπει η πολιτεία, εφόσον είναι συντεταγμένη και επιθυμεί να είναι συντεταγμένη, να διαχειριστεί το πρόβλημα.

Σε άλλες περιπτώσεις η σύγκρουση μπορεί να είναι μια κραυγή αγωνίας, μετά από κάποιο περιστατικό, είτε σαφούς παράβασης της νομοθεσίας, είτε αδιαφορίας για τους κανόνες ασφάλειες. Και σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει η συντεταγμένη πολιτεία να επιληφθεί και να είναι τόσο αυστηρή ώστε να μην περνάει από το μυαλό κανενός να ακολουθεί τέτοιες τακτικές. Δυστυχώς είμαστε μια κοινωνία για την οποία η τήρηση των Νόμων δεν είναι κάτι πρωτοφανές. Είμαστε από τις λίγες δυτικές χώρες που, για παράδειγμα, η απαγόρευση της στάθμευσης πάνω στο πεζοδρόμιο πρέπει να επιβληθεί με «αντιαρματικά» εμπόδια.

Το τρίτο ενδεχόμενο είναι η σύγκρουση να προέρχεται από την ειλικρινή αγωνία και ανησυχία κάποιων, οι οποίοι βρίσκονται μπροστά σε μια αλλαγή της καθημερινότητάς τους, η οποία πιστεύουν ότι θα είναι προς το χειρότερο. Ο μέσος άνθρωπος δεν έχει καμία διάθεση να ρισκάρει τα κεκτημένα του και κάθε τέτοιο ενδεχόμενο δημιουργεί εύλογες ανησυχίες. Εδώ η ενασχόληση μας με το θέμα είναι απαραίτητη και ο ρόλος μας κρίσιμος. Οφείλουμε να απαντήσουμε με ειλικρίνεια και σαφήνεια σε όλα τα ερωτήματα και τις ανησυχίες ανθρώπων που εύλογα δεν γνωρίζουν. Η διαφάνεια, η ανοιχτή συζήτηση, η παράθεση των δεδομένων και η πρόσβαση στην πληροφορία είναι τα βασικά συστατικά για ένα ειλικρινή διάλογο εάν και οι δύο πλευρές προσέρχονται καλοπροαίρετα. Προφανώς ο διάλογος πρέπει να έχει αρχή και τέλος και πρέπει να είναι σαφές ότι δεν θα εξελιχθεί σε διαπραγμάτευση. Η όποια κοινωνική ομάδα δικαιούται να ζητήσει εχέγγυα για το ότι θα τηρηθούν οι νόμοι και οι κανόνες, αλλά μέχρι εκεί.

Σε όλα τα σεμινάρια για την διαχείριση κρίσεων επισημαίνεται ότι η εμπιστοσύνη οικοδομείται πριν ξεσπάσει το πρόβλημα. Η αποδοχή από «την κοινωνία» δραστηριοτήτων που μπορεί να προκαλούν όχληση ή ανησυχία, προϋποθέτει τόσο γνώση όσο και κοινωνική παιδεία. Συνεπώς, ο ρόλος του εκπαιδευτικού συστήματος είναι σημαντικός, όχι μόνο στο να διδάξει την χρησιμότητα και την αναγκαιότητα των ορυκτών, αλλά και στο να αναδείξει την ύπαρξη ασφαλών και βιώσιμων τεχνολογιών απόκτησης τους.

Ακόμα πιο σημαντικός όμως, είναι ο ρόλος της πολιτείας, στο να πείσει τους πολίτες ότι οι ισχύοντες κανόνες θα γίνονται σεβαστοί εξ ίσου και από όλους. Εάν πράγματι θέλουμε να πάμε μπροστά, προφανώς δεν μπορεί να επικρατεί το δίκαιο του ισχυρότερου, ούτε όμως και εκείνου που απλά κάνει περισσότερο θόρυβο !

*Πρόεδρος ΔΣ, Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων

Το άρθρο ΟΙ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟΡΌΥΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΟΥΝ… Του Κ. Γιαζιτζόγλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Θετική εμφανίζεται η κυβέρνηση σε πρόταση του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων στη δυτική Μακεδονία (και συγκεκριμένα στην Κοζάνη), η οποία παρουσιάστηκε από τον πρόεδρο του ΣΜΕ, Κωνσταντίνο Γιαζιτζόγλου, σε εκδήλωση στην Αθήνα την Τρίτη, με τη συμμετοχή της υφυπουργού Παιδείας, Ιωάννας Λυτρίβη, και του προέδρου του ΔΣ του ΣΕΒ, Δημήτρη Παπαλεξόπουλου, με θέμα «Προετοιμάζοντας το Μέλλον», όπου εθίγη, μεταξύ άλλων, το ζήτημα της μεγάλης έλλειψης «χεριών» στην αγορά εργασίας.

«Έχουμε σαφώς συγκεκριμένες ανάγκες, ένα σαφώς συγκεκριμένο πρόβλημα που ακούει στο όνομα χειριστές, το οποίο έχει να κάνει με το ότι δεν υπάρχει syllabus εκπαιδευτικό, μα μια διαδικασία μαθητείας…έχουμε κάτι στο μυαλό μας πολύ συγκεκριμένο, θα θέλαμε μια σχολή χειριστών που θα την ιδρύσει κάποιος μαζί με τον ΣΜΕ- Ο ΣΜΕ θα βάλει το κομμάτι που του αναλογεί, για να κάνουμε κάπου μια σχολή χειριστών- χρειαζόμαστε μια βοήθεια στο θεσμικό πλαίσιο» είπε ο κ. Γιαζιτζόγλου, προσθέτοντας πως στη δυτική Μακεδονία υπάρχουν υποδομές – κτίρια, χώροι όπου σκαπτικά μηχανήματα λειτουργούσαν μέχρι πρόσφατα- που θα εγκαταλειφθούν- «μήπως θα ήταν μια καλή ιδέα να φτιάξουμε εκεί μια σχολή χειριστών μηχανημάτων έργου, στην Κοζάνη;».

Απαντώντας σχετικά, η κ. Λυτρίβη είπε ότι υπάρχει και ένα ταμείο, το Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης, «το οποίο θα μπορούσε να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση».

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης η υφυπουργός, αναφερόμενη στην ποιοτική και ποσοτική έλλειψη «χεριών» στην αγορά εργασίας, δήλωσε πως «είναι ποιοτική η έλλειψη…έχει πολύ μεγάλη σημασία το πώς θα δώσουμε διαδρομές, μονοπάτια. Στην Ελλάδα έχουμε μία εμμονή θα έλεγα να φωτίζουμε και να καλοστρώνουμε ένα μονοπάτι της εκπαίδευσης. Το παιδί ακολουθεί μια γραμμική πορεία, τελειώνει το σχολείο, δίνει πανελλαδικές εξετάσεις και μπαίνει στο πανεπιστήμιο. Ο επαγγελματικός προσανατολισμός που δεν έγινε ή που έγινε επί συνθήκες εργαστηρίου και όχι εργαστηριακού κέντρου όπως θα έπρεπε, για να μπορούν τα παιδιά να έρχονται σε επαφή με αυτό που θα αντιμετωπίσουν στην πορεία, μάλλον δεν τους οδήγησε πολύ καλά. Σε αυτό (ευθύνεται) λίγο και η ελληνική κοινωνία που θεωρεί ότι η καταξίωση έρχεται μόνο μέσα από το να οδηγηθεί το παιδί στο πανεπιστήμιο».

Η κ. Λυτρίβη σημείωσε πως έχει μειωθεί πάρα πολύ το ποσοστό της γενικής ανεργίας, μα της νεανικής παραμένει πολύ ψηλά. «Τι κάνουμε για αυτό: Είναι προφανές ότι είναι ώρα να αναθεωρηθεί το περιεχόμενο της εκπαίδευσης. Νομίζω ότι έχουμε καθυστερήσει πολύ να φτάσουμε στο σημείο αυτής της αναθεώρησης. Και με χαρά και υπερηφάνεια θα πω ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια γίνεται μια πολύ συστηματική προσπάθεια να υπάρξει μία στροφή σε αυτό που λέμε επαγγελματική εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση που θα μπορούσε να είναι η λύση σε όλα αυτά τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν και οι επιχειρήσεις από τη μια αλλά και οι νέοι που ολοκληρώνουν το σχολείο και στην πορεία δεν ξέρουν πού να πάνε. Κάνουμε μια πολύ συστηματική προσπάθεια αλλά νιώθω ότι θα ήθελα να έχει ήδη αποδώσει, δεν έχει όμως ακόμα αποδώσει. Βέβαια ξέρουμε ότι οι μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση είναι αυτές που διαρκούν περισσότερο και αποδίδουν πολύ πιο αργά, και ειδικά όταν είναι τόσο στενά μπλεγμένες με αυτό που λέμε νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί εμείς δείχνουμε τον δρόμο, φωτίζουμε τον άλλο δρόμο, άρα σε ένα βαθμό αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη διαδικασία αναθεώρησης αυτού που λέμε εκπαιδευτική υπηρεσία- παροχή από το κράτος. Αυτή τη στιγμή δε λέμε έχουμε μόνο δυνατά πανεπιστήμια, γιατί ενδυναμώνουμε τα πανεπιστήμιά μας, δίνουμε έναν άλλο δρόμο για τη μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευση, για το επίπεδο 5 του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων, εκεί όπου τελικά βρίσκουμε και τις περισσότερες ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό» είπε η υφυπουργός.

Από πλευράς του ο κ. Παπαλεξόπουλος δήλωσε, αναφερόμενος στον εξορυκτικό κλάδο γενικότερα, πως «είναι ευχάριστο να βλέπει κανείς επιτέλους μια αισιοδοξία και μια προοπτική και νομίζω ότι αυτό από μόνο του είναι σημαντικό, μέσα από την προοπτική γεννιούνται και οι αλλαγές που χρειάζονται. Είμαστε σε φάση που είναι ευκαιρία να αλλάξουν κάποια πράγματα. Αυτή είναι η πρώτη παρατήρηση. Δεύτερη παρατήρηση είναι ότι το πρόβλημα είναι τόσο μεγάλο και πολύπλοκο, πολύπλευρο, που δεν ξέρεις πού να το πιάσεις…λείπουν στην Ελλάδα δεξιότητες πολλών μορφών, δεν παράγουμε τους μισούς ανθρώπους στα STEM από ό,τι χρειαζόμαστε, δεν δίνουμε soft skills που χρειάζονται όλο και περισσότερο στον καινούριο κόσμο…κάπου χάνεται κανείς. Και έρχεται και προστίθεται τώρα σε αυτό ότι μέχρι τώρα μιλούσαμε για δεξιότητες, τώρα μιλάμε πραγματικά και για χέρια».

Όπως εκτίμησε ο κ. Παπαλεξόπουλος, «ό,τι και να κάνουμε με τη μετανάστευση, με το δημογραφικό κτλ, μπαίνουμε σε μια φάση που θα έχουμε λιγότερους ανθρώπους, τελεία και παύλα. Άρα προστίθεται εδώ πέρα και ένα θέμα που αφορά ποσοτικά, όχι μόνο ποιοτικά. Και πέραν αυτού που λέμε δεξιότητες για νέους, κατ’εμέ πρέπει να δούμε πώς θα κρατήσουμε κοντά μας περισσότερο, με καλύτερο τρόπο εκπαιδευμένους ανθρώπους. Ό,τι και να κάνουμε αύριο έχουμε, με την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ και τα προβλήματα που έχουμε τα τελευταία χρόνια, έχουμε μπροστά μας ένα κενό που θα ανοίξει τα επόμενα χρόνια, ό,τι και να κάνουμε. Πώς θα βρούμε τρόπο να κρατήσουμε ανθρώπους κοντά μας, να βάλουμε περισσότερες γυναίκες μέσα, να βάλουμε περισσότερους ανθρώπους – είναι θετικό αυτό από την κυβέρνηση, να μειώσει το φόρο στους συνταξιούχους, να μείνουν πιο κοντά στην εργασία, πώς θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε ανθρώπους με εμπειρία να εκπαιδεύσουν νέους κτλ ,είναι πολλά πράγματα που πρέπει να κάνουμε για να μειώσουμε το άμεσο πρόβλημα, πόσο μάλλον το μακρινό. Η επόμενη παρατήρηση είναι ότι δε μπορούμε να περιμένουμε τα πάντα, ούτε καν να περιμένουμε πολλά από το κράτος. Και για να κάνουμε και τη δική μας αυτοκριτική, τα νούμερα είναι αμείλικτα, οι ελληνικές επιχειρήσεις εκπαιδεύουν τους ανθρώπους και μετεκπαιδεύουν τους ανθρώπους τους πολύ λιγότερο από ό,τι στις περισσότερες συγκρίσιμες χώρες της ΕΕ. Τα νούμερα που μαζεύουμε στον ΣΕΒ είναι ότι μετεκπαίδευση κάνει πραγματικά 20% των ελληνικών επιχειρήσεων όταν στην Ευρώπη ο αντίστοιχος μέσος όρος είναι 60+%».

Κατά την ομιλία του ο πρόεδρος του ΣΜΕ, Κων/νος Γιαζιτζόγλου, αναφερόμενος στη ζήτηση που υπάρχει στον κάδο, είπε πως «οι αριθμοί ευημερούν σε βαθμό ανησυχητικό…κάθε νέα εξαγγελία για τολμηρά και μεγάλα βήματα προς την πράσινη μετάβαση εκτοξεύει την εκτίμηση της ζήτησης για πολλά από τα προϊόντα μας», κάνοντας λόγο για «ουτοπικούς αριθμούς». Ωστόσο, υπογράμμισε πως η Ευρώπη τα τελευταία 30 χρόνια έχει πολλαπλασιάσει άμεσα ή έμμεσα την κατανάλωση πρώτων υλών, αλλά έχει μειώσει την παραγωγή τους κατά το 1/3: «Ο λόγος είναι απλός. Κάπου αλλού αυτή η δουλειά μπορεί να γίνει φθηνότερα. Και μάλιστα το φθηνότερα δεν αφορά μόνο το κόστος σε ευρώ, αλλά και το πολιτικό κόστος, ό,τι και αν αυτό σημαίνει. Το μόνο κόστος που αυξάνεται όταν εισάγουμε αντί να παράγουμε είναι το περιβαλλοντικό. Εδώ όμως οι σοφοί ηγέτες μας ακολούθησαν τη στρατηγική της στρουθοκαμήλου: Δεν το βλέπεις άρα δεν υπάρχει» τόνισε ο κ. Γιαζιτζόγλου.

Όπως σημείωσε ο πρόεδρος του ΣΜΕ, επί χρόνια διάφοροι κλάδοι επισημαίνουν στις Βρυξέλλες τη συνεχή απώλεια ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης σε ορισμένους τομείς, ενώ, αναφερόμενος στην πρωτοβουλία για τις κρίσιμες ορυκτές πρώτες ύλες, είπε πως «έχουμε σήμερα ένα πρώτο νομοθετικό κείμενο για την ανατροπή αυτής της καθοδικής πορείας…χαιρετίζουμε αυτή την πρωτοβουλία μόνο σαν ένα μικρό πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση της αντιμετώπισης του προβλήματος. Είναι ένα καλό παυσίπονο για την αντιμετώπιση ορισμένων συμπτωμάτων, αλλά μακριά από την πραγματική θεραπεία». Παράλληλα τόνισε πως η εξορυκτική δραστηριότητα στο ευρωπαϊκό έδαφος, «άρα και στη χώρα μας, γίνεται με το μικρότερο δυνατό περιβαλλοντικό αποτύπωμα». Ακόμη, εκτίμησε πως «διαισθάνομαι μια ελαφρά μεταστροφή της ευρύτερης κοινωνίας σε ό,τι αφορά στη λεγόμενη ‘κοινωνική άδεια’».

Όσον αφορά στις ανάγκες σε γνώσεις και δεξιότητες των ανθρώπων που θα εργάζονται στον χώρο στα επόμενα χρόνια, είπε πως «ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι η τεχνολογία ενώ θα εξαφανίσει τις δουλειές χαμηλής εξειδίκευσης, θα αυξήσει σημαντικά δουλειές υψηλής εξειδίκευσης. Ήδη στον κλάδο μας αλλά και ευρύτερα στην πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή οι φωνές πληθαίνουν για ελλείψεις στελεχών στο μέσο επίπεδο, τα οποία χρειάζονται υψηλού επιπέδου μη ακαδημαϊκή εκπαίδευση τόσο θεωρητική όσο και πρακτική. Ιδού λοιπόν στίβος δόξης λαμπρός για μια χώρα σαν την Ελλάδα, να κινηθεί γρήγορα, να δημιουργήσει προϋποθέσεις για την παραγωγή αυτού του απαραιτήτου στο κοντινό μέλλον ανθρώπινου δυναμικού».

Το άρθρο Πρόταση του ΣΜΕ για σχολή χειριστών στη δυτική Μακεδονία εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η παρέμβαση έγινε με επιστολή που απηύθυνε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου, κ. Αθανάσιος Κεφάλας, στην οποία σημειώνεται ότι το χαρτοφυλάκιο των ορυκτών πόρων της χώρας μας συντίθεται από μεγάλη ποικιλία ορυκτών, με πολλές και σημαντικές χρήσεις στη βιομηχανία και στην καθημερινή ζωή. Για πολλά από αυτά τα ορυκτά διενεργείται στην Ελλάδα παραγωγή παγκόσμιας κλίμακας και μεγέθους.
Τα κύρια σημεία της ενημέρωσης προς τους Ευρωβουλευτές αφορούν :
α. Στο αποτύπωμα της εξορυκτικής-μεταλλουργικής βιομηχανίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τον κλάδο:

• να παράγει, πέραν των αδρανών δομικών υλικών, 42 διαφορετικά μέταλλα και βιομηχανικά ορυκτά και να απασχολεί άμεσα 350.000 και έμμεσα 1.200.000 εργαζόμενους
• να στηρίζει σημαντικούς τομείς της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και έτσι να μειώνει την εξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από εισαγόμενες πρώτες ύλες. Χωρίς τη διασφάλιση της εφοδιαστικής αλυσίδας των πρώτων υλών, δεν μπορεί να υλοποιηθεί η στρατηγική επιλογή για την ανάπτυξη, όπως αυτή εκφράζεται με την Πράσινη Συμφωνία (Green Deal) και ειδικότερα να επιτευχθούν οι στόχοι για οικονομία μηδενικού άνθρακα και γενικότερα της κυκλικής οικονομίας.

β. Στο περιεχόμενο μία σειράς πολιτικών και κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αλληλεπιδρούν και καθορίζουν το μέλλον της ευρωπαϊκής και ελληνικής εξορυκτικής-μεταλλουργικής βιομηχανίας, όπως:

• Η έμφαση στην Κυκλική Οικονομία και τη διαχείριση των εξορυκτικών αποβλήτων
• Ο νέος Νόμος για το Κλίμα
• Η νέα Ευρωπαϊκή Βιομηχανική Στρατηγική
• Η Ευρωπαϊκή Συμμαχία για τις Πρώτες Ύλες (Raw Materials Αlliance)
• Η καθιέρωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος των προϊόντων, με αποτύπωση της κατανάλωσης ενέργειας, πρωτογενών και δευτερογενών πρώτων υλών και των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από την παραγωγή του
• Ο μηχανισμός αντιμετώπισης εισαγόμενων προϊόντων με αποτύπωμα άνθρακα
• Ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός Ταξινόμησης για την προώθηση των πράσινων επενδύσεων

γ. Στη σημασία των πρώτων υλών για την υλοποίηση των νέων ευρωπαϊκών πολιτικών, αφού για την εφαρμογή του νέου ευρωπαϊκού μοντέλου οικονομίας, απαιτούνται:

• μεγάλες ποσότητες σε χάλυβα, σίδηρο, χαλκό, αλουμίνιο, ψευδάργυρο, νικέλιο
• 40 διαφορετικά μέταλλα που διευκολύνουν τη λειτουργικότητα, ενσωματώνουν λειτουργίες και εξαλείφουν τη χρήση διαφορετικών προϊόντων ή συσκευών
• σημαντικές ποσότητες σπάνιων γαιών για τα ηλεκτρικά οχήματα, τις ψηφιακές τεχνολογίες και τις ανεμογεννήτριες

Ενδεικτικά οι νέες τεχνολογίες ηλεκτροκίνησης και συσσωρευτών απαιτούν μέταλλα όπως λίθιο, μαγνήσιο, αργίλιο, νικέλιο, κοβάλτιο και η κατανάλωσή τους θα αυξηθεί 1000% περισσότερο από σήμερα έως το 2050. Για τη δημιουργία κλιματικά ουδέτερης ευρωπαϊκής οικονομίας θα απαιτηθεί 60 φορές μεγαλύτερη ποσότητα λιθίου, 15 φορές μεγαλύτερη ποσότητα κοβαλτίου, 10 φορές μεγαλύτερη ποσότητα σπάνιων γαιών.
Επιπλέον ο Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων αναφέρθηκε και στις εξειδικευμένες θέσεις της ελληνικής εξορυκτικής-μεταλλουργικής βιομηχανίας για τη νέα Ευρωπαϊκή Πολιτική για τις Πρώτες Υλες ζητώντας:

1. Ενίσχυση-υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αξιοποίηση των ευρωπαϊκών πρώτων υλών με στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή ανεξαρτητοποίησή της από τις εισαγωγές από τρίτες χώρες. Οι ενισχύσεις αυτές θα πρέπει να συμπεριλαμβάνουν όλες τις φάσεις αξιοποίησης των ορυκτών πρώτων υλών, από την έρευνα για την ανεύρεση νέων κοιτασμάτων, την εκμετάλλευση με την εφαρμογή νέων ψηφιακών τεχνολογιών, τον εμπλουτισμό και την καθετοποίηση παραγωγής εξορυκτικών προϊόντων με νέες τεχνολογίες
2. Ένταξη του κλάδου στον Κανονισμό Ταξινόμησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ενισχύει τις πράσινες επενδύσεις διότι, όπως είναι φανερό, ο κλάδος διευκολύνει και υποστηρίζει πολλές και ποικίλες δραστηριότητες απαραίτητες για την πράσινη ανάπτυξη
3. Στο πλαίσιο της παροχής κινήτρων για την εφαρμογή των αρχών της Κυκλικής Οικονομίας, να δοθούν ενισχύσεις με τη μορφή επιδοτήσεων σε Έρευνα και Ανάπτυξη νέων προϊόντων του εξορυκτικού-μεταλλουργικού κλάδου για νέες εφαρμογές και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής
4. Να δοθούν επιδοτήσεις για την αξιοποίηση υπολειμματικών σχηματισμών, με στόχο να παραχθούν δευτερογενείς αξιοποιήσιμες πρώτες ύλες
5. Να ενισχυθεί η απαραίτητη εκπαίδευση-επιμόρφωση του προσωπικού στις νέες τεχνολογίες.

Στην επιστολή του ο Πρόεδρος του ΣΜΕ, κ Αθανάσιος Κεφάλας ζητά επίσης να αναληφθούν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή:

• πρωτοβουλία για απλοποίηση της αδειοδοτικής διαδικασίας των εξορυκτικών έργων σε όλα τα κράτη-μέλη, με ομογενοποίηση κριτηρίων και διαδικασιών
• κεντρική εκστρατεία με στόχο τη μεταστροφή της κοινής γνώμης και την ακόμα μεγαλύτερη αποδοχή των δραστηριοτήτων αξιοποίησης των Ευρωπαϊκών ορυκτών πρώτων υλών

Στην παρέμβαση του Συνδέσμου ήδη ανταποκρίθηκαν οι Ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας κα Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου και κα Μαρία Σπυράκη και από τον ΣΥΡΙΖΑ η κα Χριστίνα Μπαριτάκη, Διευθύντρια του Γραφείου του Ευρωβουλευτή κ. Δημήτρη Παπαδημούλη, με τις οποίες οργανώθηκαν και σχετικές διαδικτυακές συναντήσεις.

Οι Έλληνες Ευρωβουλευτές συμφώνησαν να στηρίξουν την προσπάθεια του κλάδου να ενταχθεί στον Κανονισμό για την προώθηση των πράσινων επενδύσεων, να ενισχύσουν την παρουσία του ελληνικού εξορυκτικού κλάδου στην Ευρωπαϊκή Συμμαχία Πρώτων Υλών και κατέληξαν στο ότι πρέπει να τονιστεί στα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα η σημασία του εξορυκτικού-μεταλλουργικού κλάδου για την επίτευξη των στόχων των νέων ευρωπαϊκών αναπτυξιακών πολιτικών.

Το άρθρο Παρέμβαση του ΣΜΕ στο Ευρωκοινοβούλιο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Συνέντευξη με τον πρόεδρο του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδας κύριον Αθανάσιο Κεφάλα.

Το άρθρο Αθανάσιος Κεφάλας (Πρόεδρος ΣΜΕ) εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.