Η Άγκυρα έχει απειλήσει με μια νέα επίθεση σε περιοχές της βόρειας Συρίας που ελέγχονται από τους SDF, μια συμμαχία υπό την ηγεσία των Κούρδων της οποίας ηγούνται οι Κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG). Οι νέες απειλές έχουν αναδείξει την πολυπλοκότητα των συμμαχιών και των σχέσων στη βόρεια Συρία: ενώ η Τουρκία θεωρεί το YPG τρομοκρατική οργάνωση, οι δυνάμεις των Κούρδων της Συρίας υποστηρίζονται από την Ουάσινγκτον και έχουν επίσης συντονιστεί με την κυβέρνηση της Συρίας και τη σύμμαχό της Ρωσία.

Η πρόταση των SDF

Ο επικεφαλής των SDF, Μάζλουμ Άμπντι, δήλωσε σήμερα ότι οι δυνάμεις του είναι «ανοιχτές» να συνεργαστούν με τον συριακό στρατό για να πολεμήσουν την Τουρκία, αλλά ανέφερε ότι δεν υπάρχει ανάγκη αποστολής επιπλέον δυνάμεων. «Το βασικό πράγμα που θα μπορούσε να κάνει ο συριακός στρατός για να υπερασπιστεί το συριακό έδαφος θα ήταν να χρησιμοποιήσει συστήματα αεράμυνας εναντίον τουρκικών αεροπλάνων», είπε σε τηλεφωνική συνέντευξη από μια άγνωστη τοποθεσία στη βόρεια Συρία.

Η Συρία βλέπει την Τουρκία ως μια κατοχική δύναμη στο βόρειο τμήμα της και το συριακό υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε τον περασμένο μήνα ότι θα θεωρούσε οποιαδήποτε νέα τουρκική εισβολή ως «έγκλημα πολέμου και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».

Η Τουρκία έχει υποστηρίξει ομάδες ανταρτών σε συγκρούσεις κατά των δυνάμεων του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ και των SDF. Έχει χρησιμοποιήσει πολεμικά μαχητικά και ολοένα και περισσότερο drones για να στοχεύσει εδάφη που κατέχουν οι SDF, όπου οι αρχές των Κούρδων της Συρίας έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα διακυβέρνησης ξεχωριστό από τη Δαμασκό.

Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου

Ο Άμπντι δήλωσε ότι ένας περισσότερος στρατιωτικός συντονισμός με τη Δαμασκό δεν θα απειλούσε αυτή την ημιαυτόνομη διακυβέρνηση. «Προτεραιότητά μας είναι η υπεράσπιση της συριακής επικράτειας και κανείς δεν πρέπει να σκεφτεί να εκμεταλλευτεί αυτή την κατάσταση για να πετύχει κέρδη στο πεδίο», είπε.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει δεσμευτεί να καταλάβει τις πόλεις Ταλ Ριφάατ και Μανζίμπ που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των SDF στη βόρεια επαρχία Χαλέπι της Συρίας, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας ελέγχεται από τις δυνάμεις του συριακού καθεστώτος.

Οι τουρκικές εισβολές τα προηγούμενα χρόνια έχουν εκδιώξει τους SDF από τον βορειοδυτικό θύλακα της Αφρίν και μια σειρά από συνοριακές πόλεις πιο ανατολικά. Ο Άμπντι τόνισε ότι μια νέα επίθεση θα εκτοπίσει περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους και θα οδηγήσει σε «ευρύτερες» ζώνες μάχης, αλλά δεν είπε εάν οι SDF θα απαντούσαν με επιθέσεις σε τουρκικό έδαφος.

Ο κίνδυνος του ISIS και τα δύο μέτωπα

Προειδοποίησε ότι θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε μια αναβίωση του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), τζιχαντιστές του οποίου οι SDF έδιωξαν από τμήματα εδάφους στη βόρεια και ανατολική Συρία με την αεροπορική υποστήριξη των ΗΠΑ.

Οι μαχητές των SDF φρουρούν στρατόπεδα και φυλακές όπου κρατούνται μαχητές του Ισλαμικού Κράτους και οικογένειες που συνδέονται με το ΙΚ και η εκ νέου ανάπτυξη αυτών των φρουρών για να πολεμήσουν την Τουρκία θα μπορούσε να αφήσει κενά ασφαλείας. «Δεν μπορούμε να πολεμήσουμε σε δύο μέτωπα», είπε ο διοικητής των SDF.

Εξέφρασε την ελπίδα ότι μια επικείμενη συνάντηση μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών της Ρωσίας και της Τουρκίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποκλιμάκωση, αλλά τόνισε ότι μια οποιαδήποτε διευθέτηση σε διαπραγματεύσεις πρέπει να περιλαμβάνει τον τερματισμό των τουρκικών επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στη βόρεια Συρία. «Αυτό θα ήταν ένα από τα βασικά αιτήματά μας», κατέληξε.

Με πληροφορίες από: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Πηγή: onalert.gr

Το άρθρο SDF: Πρόταση στον Άσαντ για συμμαχία κατά της Άγκυρας – «Καταρρίψτε τα τουρκικά μαχητικά» εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σε μια κομβική περίοδο για την υγεία, η PAPAPOSTOLOU HEALTHCARE TECHNOLOGIES, πρωτοπόρος στον ιατρικό εξοπλισμό στην Ελλάδα και η GIZELIS ROBOTICS, ελληνική εταιρεία συστημάτων αυτοματισμού και ρομποτικών εφαρμογών, προχώρησαν στην υπογραφή συμφωνίας για την ανάπτυξη συνεργασίας με στόχο την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης της Covid.

Το νέο σύστημα το οποίο αποτελεί άμεση λύση για την αντιμετώπιση των επειγουσών υγειονομικών συνθηκών που προκαλεί η πανδημία, καλύπτει αποτελεσματικά τις ανάγκες απολύμανσης τόσο των απαιτητικών υγειονομικών χώρων όσο και κάθε άλλης εγκατάστασης σε βιομηχανίες, ξενοδοχεία και αεροδρόμια. Το ρομπότ απολύμανσης RobotSafe διαθέτει πιστοποίηση από το Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ αλλά και τον Όμιλο Ιατρικού Αθηνών καθώς η ολοκλήρωση των τεχνικών μετρήσεων στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Στο επίκεντρο της συνεργασίας των δύο εταιρειών τίθεται η προώθηση του καινοτόμου ρομπότ απολύμανσης RobotSafe, καθώς και όλων των σχετικών προϊόντων ξηράς εκνέφωσης (Dry Fog), υπεριώδους τεχνολογίας UV-C και του τροχήλατου Tower UV-C στον ιατρικό κλάδο. Η PAPAPOSTOLOU HEALTHCARE TECHNOLOGIES αναλαμβάνει την προώθηση, τις πωλήσεις και την τεχνική υποστήριξη αυτών για τις αγορές της Ελλάδας, της Κύπρου και των Βαλκανίων.

Ο κ. Αθανάσιος Παπαποστόλου, Director και μέλος του ΔΣ της PAPAPOSTOLOU HEALTHCARE TECHNOLOGIES, αναφέρει σχετικά με τη συμφωνία: “Η πανδημία έχει επιβάλλει νέους κανόνες, αυστηρότερα πρωτόκολλα και ειδικούς υγειονομικούς περιορισμούς σε ό,τι αφορά στην απολύμανση χώρων. Σε αυτό το νέο πλαίσιο και σε έναν κοινό στόχο ο οποίος είναι η δημιουργία μιας ασπίδας για τη διασφάλιση της προστασίας όλων, είμαστε ιδιαίτερα ευτυχείς για αυτήν την εξαιρετικά σημαντική συνεργασία με την εταιρεία GIZELIS ROBOTICS. Θεωρούμε ότι η συμμαχία με την κορυφαία εταιρεία ρομποτικών συστημάτων και η ανάληψη της προώθησης και της τεχνικής υποστήριξης των προϊόντων της, σε όλο το δίκτυο των συνεργατών μας σε Ελλάδα και εξωτερικό, αποτελεί μία ακόμη απόδειξη του καινοτόμου χαρακτήρα της εταιρείας μας”.

Ο κ. Ευάγγελος Γκιζελής, Founder & CEO της GIZELIS ROBOTICS υπογραμμίζει: “Με ιδιαίτερη χαρά ανακοινώνουμε την συνεργασία της GIZELIS ROBOTICS με την πρωτοπόρο PAPAPOSTOLOU HEALTHCARE TECHNOLOGIES. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για εμάς ότι η μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία διάθεσης και τεχνικής υποστήριξης ιατρικού εξοπλισμού υψηλής τεχνολογίας, εμπιστεύεται την τεχνολογία μας και εντάσσει το RobotSafe στα πρωτοποριακά προϊόντα αρίστης ποιότητας που προσφέρει στον τομέα της Υγείας, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Κοινός μας στόχος είναι να ανταποκριθούμε στις υψηλές απαιτήσεις για ένα ασφαλές από επιμολύνσεις εργασιακό περιβάλλον και να θωρακίσουμε, ακόμη περισσότερο, τους ανθρώπους που μάχονται καθημερινά στον ευαίσθητο τομέα της υγείας, με σύμμαχο την ρομποτική τεχνολογία”.

Η GIZELIS ROBOTICS έχει αναγνωριστεί ανάμεσα στις πέντε κορυφαίες νεοσύστατες ρομποτικές εταιρίες του κόσμου για βιομηχανικές εφαρμογές αυτοματισμού υψηλής τεχνολογίας, ανάμεσα σε 600 περίπου επιχειρήσεις. Η εταιρεία, έχει σχεδιάσει και κατασκευάσει το πρώτο αυτόνομο «Made in Greece» ρομπότ απολύμανσης Robotsafe, με τεχνολογίες ξηράς εκνέφωσης (Dry Fog) και υπεριώδους ακτινοβολίας UV-C.

Με ιστορία άνω των 100 ετών στον τομέα της Υγείας, η PAPAPOSTOLOU HEALTHCARE TECHNOLOGIES είναι η πλέον αναγνωρισμένη ελληνική επιχείρηση στον τομέα της ιατροτεχνολογίας, αντιπροσωπεύοντας διεθνώς καταξιωμένους Οίκους του εξωτερικού. Η εταιρεία διαθέτει στο δυναμικό της 140 εργαζόμενους στον τομέα της Υγείας ενώ το Τεχνικό της Τμήμα ανταποκρίνεται άμεσα σε κάθε ανάγκη εγκατάστασης και συντήρησης του εξοπλισμού υψηλής τεχνολογίας που εγκαθιστά σε δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς Υγείας. 

Το άρθρο ΡΟΜΠΟΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΗΣ PAPAPOSTOLOU HEALTHCARE TECHNOLOGIES ΚΑΙ ΤΗΣ GIZELIS ROBOTICS εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Μετά το Brexit, ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, γνώριζε καλύτερα από πολλούς άλλους συναδέλφους του, αρχηγούς κρατών δηλαδή, ότι η πολιτική και αμυντική Ευρώπη ήταν πλέον γαλλική υπόθεση. Πλην όμως, το οποιοδήποτε βήμα προς την κατεύθυνση αυτή, θα έπρεπε να έχει και τη σύμφωνη γνώμη της Γερμανίας, η οποία ως προς την αμυντική Ευρώπη διαφωνεί.

Τα γαλλικά οράματα για κοινή ευρωπαϊκή άμυνα και τα «ναι μεν αλλά» έναντι του ΝΑΤΟ, ποτέ δεν είχαν απήχηση στη Γερμανία, την οποίαν η αμερικανική στρατιωτική παρουσία και προστασία τη βολεύει από πολλές πλευρές και με ποικίλους τρόπους.

Σήμερα όμως, το όλο σκηνικό αλλάζει και όσο θα προχωρούν τα χρόνια, η αλλαγή αυτή θα γίνεται πιο αδρή.

Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν, η αμυντική συμφωνία Ελλάδας – Γαλλίας μπορούμε να πούμε ότι στη σημερινή συγκυρία έχει ιστορικό χαρακτήρα. Ίσως να είναι το πρώτο ουσιαστικό βήμα για την εκκόλαψη μιας κοινής ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής, η οποία ως εκ της φύσεως της θα θέσει και το θέμα της πολιτικής ενοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από την άποψη αυτή, για να αντιληφθούμε το μέγεθος της ελληνογαλλικής συμφωνίας, αρκεί να αναφέρουμε ότι ανάλογης σημασίας συμφωνία η Γαλλία έχει συνάψει με τη Γερμανία για την από κοινού οικοδόμηση της Ευρώπης – πρόκειται για την συνθήκη του Ελυζέ που υπέγραψαν το 1963 ο Ντε Γκωλ με τον Αντενάουερ και ανανεώθηκε το 2019 με τη συμφωνία του Ααχεν που υπέγραψαν ο Μακρόν και η Μέρκελ.
Αυτή η ιστορική αναφορά μας δείχνει ότι χώρες κυρίαρχες μπορούν να συνάπτουν στρατηγικού χαρακτήρα συμφωνίες ανεξαρτήτως της ένταξης τους σε πολυμερείς οργανισμούς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το NATO. Άλλωστε, και οι Η.Π.Α. συμπράττοντας με την Αυστραλία και τη Βρετανία πρόσφατα κάτι ανάλογο έπραξαν. Επίσης, η ιστορική αναλογία μας υποδεικνύει ότι τέτοιες κινήσεις δεν είναι συγκυριακές, πρέπει να έχουν ή να αποκτήσουν βάθος. Να είναι λοιπόν σαφές ότι η συμπαράταξη μας με τη Γαλλία θα πρέπει να έχει προοπτική και ουσιαστικό περιεχόμενο και να εξυπηρετηθεί και από τις επόμενες κυβερνήσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γαλλία.

Στο επίπεδο αυτό όμως, εγείρονται δύο προβλήματα. Το πρώτο το έθεσε ο κ.Ευάγγελος Βενιζέλος γράφοντας στο διαδίκτυο τα ακόλουθα:
«…Μέσα στον δίκαιο ενθουσιασμό ας μη μας διαφύγει ότι η ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής του άρθρου 2 της συμφωνίας προβλέπει την ενεργοποίηση της εάν τα μέρη «διαπιστώσουν από κοινού ότι μία ένοπλη επίθεση λαμβάνει χώρα εναντίον της επικράτειας ενός από τα δύο, συμφωνά με το Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών». Όμως η υφαλοκρηπίδα, ακόμη και μετά την οριοθέτηση της και η ΑΟΖ ακόμη και μετά την ανακήρυξη και οριοθέτηση της δεν συνιστούν «επικράτεια» στην οποία ασκείται εθνική κυριαρχία, αλλά ζώνες στις οποίες ασκούνται ειδικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Δεν είμαι οπαδός του μαξιμαλισμού, αλλά ίσως υπάρχει περιθώριο για διευκρίνιση έστω με τη μορφή δήλωσης ή επιστολής…».

Το δεύτερο το επισημαίνει αρθρογράφος του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», τονίζοντας:
«…Στη συμφωνία με τη Γαλλία υπάρχει ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής. Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις μπορεί να κληθούν να υποστηρίξουν τις γαλλικές στην Κεντρική Αφρική όπου καθημερινά γίνονται μάχες με τρομοκρατικές ομάδες και επίσης καθημερινά θρηνούν θύματα. Είναι πολύ πιθανότερο να συμβεί αυτό παρά το αντίθετο, να συνδράμουν δηλαδή γαλλικές δυνάμεις την Ελλάδα σε σύγκρουση με την Τουρκία καθώς η συμφωνία ενισχύει την αποτρεπτική δύναμη της χώρας μας και καθιστά πολύ δυσκολότερη μια στρατιωτική εμπλοκή με τη γείτονα. Αλλά εμπλοκή ελληνική σε μέτωπα γαλλικής προτεραιότητας δεν πρέπει να αποκλείεται. Είναι προετοιμασμένη η ελληνική κοινή γνώμη για κάτι τέτοιο; Ασφαλώς όχι, οι στρατηλάτες μάχονται μόνο στα τηλεοπτικά παράθυρα…».

Τι μπορεί να συμβεί λοιπόν αν με βάση τη συμφωνία η Γαλλία ζητήσει την ελληνική συνδρομή; Θα γίνουμε πάλι μάρτυρες των γνωστών «σώου» που αφειδώς παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια; Και μια τελευταία παρατήρηση: Καλόν θα είναι τα στελέχη των ενόπλων δυνάμεών μας να αρχίσουν κάποια μαθήματα γαλλικής γλώσσας και κουλτούρας. Θα τους φανούν πολλαπλώς χρήσιμα…γιατί οι Γάλλοι πέρα από τα κακά αγγλικά τους,εκτιμούν ιδιαιτέρως αυτούς που κάνουν τον κόπο να εντρυφήσουν στη δύσκολη γαλλική γλώσσα…

Το άρθρο Ελλάς – Γαλλία Συμμαχία…; … Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στις 15 Σεπτεμβρίου 2021 οι ΗΠΑ, η Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, μια συμμαχία με την ακρωνυμία AUKUS, ανακοίνωσαν την σύναψη σημαντικής συμφωνίας, η οποία θα επιτρέψει στην Αυστραλία να αποκτήσει πυρηνοκίνητα υποβρύχια, με αμερικανική και βρετανική τεχνογνωσία. Ως αποτέλεσμα, η Αυστραλία ακύρωσε την τελευταία στιγμή την σύμβαση που διαπραγματευόταν με την Γαλλία από το 2014 για την κατασκευή συμβατικών υποβρυχίων αξίας περίπου 50 δισ. δολαρίων.

Η αντίδραση της Γαλλίας
Η αντίδραση της Γαλλίας υπήρξε άμεση και οξύτατη: ανακάλεσε τους πρέσβεις της από τις ΗΠΑ και την Αυστραλία για διαβουλεύσεις, μια κίνηση που σηματοδοτεί σοβαρή πολιτική κρίση κατά το διπλωματικό πρωτόκολλο. Το Παρίσι διατείνεται ότι η AUKUS δεν αφορά μόνο αδέξιους χειρισμούς της διοίκησης Biden, αλλά είναι “πισώπλατη μαχαιριά”, “χτύπημα με βαριοπούλα” και “διάρρηξη εμπιστοσύνης”, εκφράσεις που αντανακλούν την σφοδρή ενόχληση της γαλλικής κυβέρνησης.

Ταυτόχρονα, όσο κατανοητή είναι η οργισμένη αντίδραση της Γαλλίας, άλλο τόσο υπηρετεί και επικοινωνιακούς σκοπούς. Τον ερχόμενο Απρίλιο ο Emmanuel Macron αντιμετωπίζει δύσκολη μάχη για την επανεκλογή του και η ακύρωση του συμβολαίου από την Αυστραλία αποτελεί μεγάλη διπλωματική ήττα για τον Γάλλο πρόεδρο. Στο πλαίσιο της αντεπίθεσης του Παρισιού εντάσσεται και η ανακοίνωση για εμβάθυνση της στρατηγικής συνεργασίας της Γαλλίας με την Ινδία.

Στο βάθος η Κίνα
Αν και η Κίνα δεν αναφέρθηκε κατά την ανακοίνωση για την δημιουργία της AUKUS, ο ασιατικός γίγαντας είναι ο “ελέφαντας στο δωμάτιο” και ο βασικός γεωπολιτικός λόγος γι’αυτήν την τριμερή αγγλοσαξωνική πρωτοβουλία. Όλα δείχνουν ότι ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνας – όχι μόνο στον Ινδο-Ειρηνικό, αλλά και παγκοσμίως – θα είναι ένα από τα κύρια γνωρίσματα της νέας εποχής που ανατέλλει. Αλλά, ενώ αυτό είναι γνωστό, παραμένει το ερώτημα γιατί η Γαλλία ξαφνικά βρέθηκε “εκτός νυμφώνος”.

Η Αυστραλία επιμένει ότι είχε εκφράσει εγκαίρως τις επιφυλάξεις της για το κόστος της υπό διαπραγμάτευση σύμβασης με τον γαλλικό όμιλο Naval. Επιπλέον, δικαιολογώντας την σύμπραξη AUKUS, οι υποστηρικτές της υπενθυμίζουν την επαμφοτερίζουσα στάση του Παρισιού έναντι των ασφυκτικών αμερικανικών πιέσεων για την συγκρότηση ενός δυτικού μπλοκ κατά της Κίνας. Ο Macron έχει αντιταχθεί στην ιδέα οι δυτικές χώρες να συμμαχήσουν (“gang up”) εναντίον του Πεκίνου, αναλογιζόμενος μεταξύ άλλων και την τεράστια κινεζική αγορά για γαλλικά προϊόντα (π.χ. αεροπλάνα Airbus, πυρηνικά εργοστάσια, κ.λπ.).

Στο θέμα της οικονομικής συνεργασίας με την Κίνα το Παρίσι δεν απέχει πολύ από την άποψη του Βερολίνου για τις θετικές προοπτικές των σινογερμανικών σχέσεων, μια άποψη που σθεναρά υπερασπιζόταν επί 16 χρόνια η απερχόμενη καγκελάριος Αγγελα Μέρκελ. Αλλωστε, το γαλλογερμανικό δίδυμο ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από την υπογραφή της σημαντικής συμφωνίας ΕΕ-Κίνας για τις επενδύσεις τον περασμένο Δεκέμβριο, χωρίς να περιμένει την ορκωμοσία του Joe Biden ως νέου προέδρου των ΗΠΑ λίγες εβδομάδες αργότερα.

Άλλη μια παράμετρος που πρέπει να ληφθεί υπ’όψιν είναι το  σημαντικό πολιτικό και διπλωματικό κεφάλαιο που έχει επενδύσει η Γαλλία στην Συμφωνία του Παρισιού για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, η οποία εκ των πραγμάτων απαιτεί στενή συνεργασία με την Κίνα, τον μεγαλύτερο ρυπαίνοντα παγκοσμίως με αέρια του θερμοκηπίου. Αναδεικνύοντας αυτήν την προτεραιότητα, η διοίκηση Biden επίσης αναζητεί διαύλους επικοινωνίας με το Πεκίνο, αλλά προς το παρόν βρίσκει κλειστές πόρτες εξαιτίας της σφοδρής σινοαμερικανικής αντιπαράθεσης σε πλήθος άλλων θεμάτων.

Επιπτώσεις της συμφωνίας AUKUS στην Ευρώπη
Είναι φανερό ότι η συμφωνία AUKUS θα έχει επιπτώσεις που ξεπερνούν κατά πολύ το τεχνικό σκέλος της  κατασκευής πυρηνοκίνητων υποβρυχίων και της μεταφοράς προηγμένης τεχνολογίας. Είναι μια πρωτοβουλία κατ’εξοχήν γεωπολιτική και ίσως με δυνητικές επιπτώσεις σε παγκόσμια κλίμακα. Έχει δε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να σταθεί κανείς στην ανάγνωση αυτής της συμφωνίας από ευρωπαϊκή σκοπιά  για τους ακόλουθους λόγους:

Πρώτον, καταδεικνύεται η γεωπολιτική υποβάθμιση της Ευρώπης. Η μετατόπιση του ενδιαφέροντος των ΗΠΑ προς τον Ειρηνικό Ωκεανό – και την ευρύτερη περιοχή του “Ινδο-Ειρηνικού” – συντελείται τουλάχιστον μια δεκαετία τώρα, από την “στροφή προς την Ασία” (pivot to Asia) επί της προεδρίας του Barack Obama. Ο Donald Trump επιβεβαίωσε αυτήν την προτεραιότητα και ανέδειξε την αντιπαλότητα με την Κίνα ως κεντρικό θέμα της εξωτερικής πολιτικής του. Εδώ και οκτώ μήνες, ο Biden διατηρεί εν πολλοίς την σκληρή γραμμή του προκατόχου του, έστω και με λιγότερο εμπρηστική ρητορική.

Δεύτερον, αποδεικνύεται ότι οι όποιες αναταράξεις στις διατλαντικές σχέσεις δεν πρέπει να αποδίδονται μόνο στην τετραετία του Trump, αλλά έχουν δομικό χαρακτήρα. Οι Ευρωπαίοι καλωσόρισαν τον Joe Biden στον Λευκό Οίκο με ελπίδες, αλλά σήμερα αισθάνονται προδομένοι λόγω των μονομερών αποφάσεων της διοίκησής του κατά την χαοτική έξοδο των Αμερικανών από το Αφγανιστάν. Σ’αυτήν την πικρία προστίθεται τώρα η ταπείνωση της Γαλλίας, με την σαφή προτίμηση που έδειξαν οι ΗΠΑ στην Βρετανία και την Αυστραλία. Σε ό,τι αφορά την Κίνα συγκεκριμένα, πρόκειται ουσιαστικά για δύο αποκλίνουσες στρατηγικές: αφενός μεν, την συγκρουσιακή αμερικανική θέση για ολομέτωπη αντιπαράθεση και, αφετέρου δε, την πιο προσεκτική στάση της Γαλλίας – αλλά και της Γερμανίας και της ΕΕ στο σύνολό της – έναντι του Πεκίνου. Ενδιαφέρον θα έχει εάν η ΕΕ ως σύνολο θα είναι σε θέση να διαμορφώσει ενιαία στάση έναντι της Κίνας  ή μερικά κράτη μέλη θα πιεστούν να ακολουθήσουν την αμερικανική πολιτική.

Τρίτον, μένει να δούμε αν η κρίση μεταξύ του Παρισιού και της Ουάσιγκτον θα οδηγήσει σε ρήξη των διμερών σχέσεων ή, το πιθανότερο, σε προσωρινή ένταση που θα εκτονωθεί σε βάθος χρόνου, π.χ. μετά τις επόμενες εκλογές για τον ένοικο του Champs-Élysées. Κι αυτό, διότι η Γαλλία που έχει δικές της κτήσεις στον Ειρηνικό Ωκεανό και την δεύτερη μεγαλύτερη αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) παγκοσμίως, θα εξακολουθήσει να χρειάζεται την συνεργασία με το αμερικανικό ναυτικό στην περιοχή και μια ευρύτερη ομπρέλα ασφαλείας από κοινού με τις ΗΠΑ.

Τέταρτον, η ΕΕ παρουσίασε πριν από λίγες μέρες την δική της στρατηγική για τον Ινδο-Ειρηνικό και επιχειρηματολόγησε γιατί διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντά της. Ωστόσο, παραμένουν πολλές αμφιβολίες κατά πόσο μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην εν λόγω περιοχή. Ενώ η προσέγγιση εταίρων, όπως είναι η Ιαπωνία, η Ινδία, η Αυστραλία και ο Σύνδεσμος Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN) είναι επιβεβλημένη, οι εξελίξεις στο νέο γεωπολιτικό κέντρο του πλανήτη θα καθορίζονται πρωτίστως από την Κίνα και τις ΗΠΑ. Σημειωτέον, τον περασμένο Μάρτιο ο Αμερικανός πρόεδρος φιλοξένησε μια πρώτη διαδικτυακή συζήτηση των αρχηγών κρατών από τον άτυπο τετραμερή σχηματισμό Quad (ΗΠΑ, Ιαπωνία, Ινδία και Αυστραλία) που επιδιώκει να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην εξάπλωση της επιρροής του Πεκίνου. Σε λίγες μέρες, μάλιστα, θα διεξαχθεί στην Ουάσιγκτον και η πρώτη συνάντησή τους με φυσική παρουσία.

Πέμπτον, δεδομένων των συσσωρευμένων προβλημάτων στις διατλαντικές σχέσεις, είναι πιθανό το επόμενο χρονικό διάστημα η Γαλλία να πρωτοστατήσει σε μια πιο εντατική συζήτηση για “στρατηγική αυτονομία” της ΕΕ σε θέματα άμυνας και ασφάλειας, έξω από το πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, προς το παρόν αυτή η φιλόδοξη ιδέα σκοντάφτει σε διαφωνίες μεταξύ των κρατών μελών και, επιπλέον, οι όποιες σχετικές αποφάσεις θα εξαρτηθούν   ως έναν βαθμό και από τις προτεραιότητες της νέας γερμανικής κυβέρνησης μετά τις επικείμενες κοινοβουλευτικές εκλογές στην χώρα.

*Επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών του ΙΔΟΣ

Πηγή: idos.gr

Το άρθρο Πώς επηρεάζει την Ευρώπη η συμμαχία AUKUS;… Του Πλάμεν Τόντσεφ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Γιατί ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν είναι εκνευρισμένος με τον νέο Αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν; Η απάντηση είναι γιατί δεν καταλαβαίνει ποιες είναι οι προθέσεις του για τις αμερικανο-κινεζικές σχέσεις και τι πρόκειται να κάνει έναντι της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, τεράστια φιλοδοξία της Κίνας είναι το 2049, ήτοι 100 χρόνια μετά την εγκατάσταση του κομμουνιστικού καθεστώτος της, να έχει καταστεί η πρώτη υπερδύναμη στον κόσμο. Και για να το πετύχει αυτό, η σημερινή κινεζική ηγεσία πιστεύει ότι το σοβαρότερο εμπόδιο στην υλοποίηση αυτού του στόχου είναι οι ΗΠΑ.

Για το κινεζικό κομμουνιστικό καθεστώς, η Αμερική είναι ο απόλυτος αντίπαλος, η δύναμη του οποίου είναι στρατιωτική, τεχνολογική και σε κάποιο βαθμό πολιτιστική. Παράλληλα όμως στην προσπάθεια της κινεζικής ηγεσίας για την πρωτοκαθεδρία, υπάρχει ένα σοβαρό αγκάθι. Πρόκειται για το Ισλάμ και τον ρόλο που αυτό το τελευταίο θέλει να διαδραματίσει ως παγκόσμιος παίκτης. Όμως, το πρόβλημα με το Ισλάμ είναι ότι τη δράση του δεν επιδιώκει να τη στηρίξει σε οικονομική και στρατιωτική δύναμη, αλλά σε θρησκευτικό φανατισμό. Αυτό σημαίνει ότι τα διάφορα ισλαμικά «κινήματα» στον πολυπολικό πλέον κόσμο μας δεν θα παίζουν με τους γνωστούς γεωπολιτικούς και διπλωματικούς κανόνες, αλλά θα χρησιμοποιούν τυφλή βία, μαζική πλύση εγκεφάλου και ενδοταξική τρομοκρατία.

Για την Κίνα αυτό είναι ένα νέο πρωτόγνωρο πεδίο σύγκρουσης, το οποίο για να μπορέσει να το ενσωματώσει στην κουλτούρα της χρειάζεται χρόνο και συμμάχους, που θα τη βοηθήσουν να πετύχει τον στόχο της. Και ο τελευταίος βέβαια δεν είναι άλλος από αυτόν μιας δυναμικής και επιδραστικής παρουσίας στην Ευρασία και τον κορυφαίο γεωπολιτικό ρόλο της. Υπ’ αυτή την εικόνα, η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποτελεί τη μεγάλη ευκαιρία. Οι Κινέζοι ιθύνοντες γνωρίζουν ότι ο σημερινός Τούρκος ηγέτης, ναι μεν είναι ισλαμιστής, πλην όμως λατρεύει την εξουσία, περισσότερο από το Κοράνι. Πιστεύουν έτσι ότι θα «παίξει» το χαρτί του ήπιου Ισλάμ, ώστε να διατηρεί καλές σχέσεις με τη Δύση, από την οποία εξαρτάται και το 60% της τουρκικής οικονομίας.

Στα γεωπολιτικά τους σχέδια έτσι, οι Κινέζοι θέλουν καλές σχέσεις με την Τουρκία γιατί η χώρα αυτή μπορεί να βοηθήσει τη διείσδυσή τους στην Ευρασία και να είναι αντίβαρο σε μια πιθανή ρωσο-κινεζική αντιπαράθεση. Στο μέτρο επίσης που η Τουρκία με διάφορους εκβιασμούς προσπαθεί να αποσπά όσα περισσότερα οφέλη μπορεί από τη Δύση, η Κίνα είναι πολύτιμος συμπαραστάτης της, στο μέτρο που οι εκβιαστικές καταστάσεις δεν φτάνουν στα άκρα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε στο επίπεδο αυτό ότι ο μακροπρόθεσμος στόχος του Πεκίνου δεν είναι απλώς η Κίνα να γίνει μια πλούσια χώρα. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας, που σήμερα είναι παντοδύναμο στο εσωτερικό της χώρας, από την εποχή του Ντενγκ, θέλει να αποκτήσει και ηγετική υπεροχή σε παγκόσμιο επίπεδο. Άρα πρέπει να ξεπεράσει τις ΗΠΑ. Κατά συνέπεια, η Κίνα προσχώρησε στο σύστημα της ανοικτής οικονομίας, όχι για να απορροφηθεί από αυτό, αλλά για να το αμφισβητήσει από μέσα. Και από αυτή την οπτική γωνία, ο Τραμπ προσέφερε σημαντικά δώρα στις κινεζικές επιδιώξεις με τη μάχη του κατά της παγκοσμιοποίησης.

Σήμερα, λοιπόν, η Κίνα καλπάζει. Πλησιάζει πολύ γρήγορα τις Ηνωμένες Πολιτείας με κάθε σημαντικό μέτρο ισχύος. Μετρημένο από τη συναλλαγματική ισοτιμία της αγοράς, το ΑΕΠ της Κίνας είναι τώρα σχεδόν στο 70% του αντίστοιχου των Ηνωμένων Πολιτειών. Και καθώς η Κίνα συνεχίζει να ανακάμπτει ταχύτατα από την οικονομική ύφεση που προκλήθηκε από την πανδημία, πιθανότατα θα περάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως η νούμερο ένα παγκόσμια οικονομία καθ’ οιοδήποτε μέτρο πριν από το τέλος αυτής της δεκαετίας. Σε στρατιωτικούς όρους, η ιστορία είναι παρόμοια. Το 2015, μια μελέτη της RAND Corporation, «The U.S.- China Military Scorecard», σημείωσε ότι το χάσμα μεταξύ στρατιωτικής ισχύος ΗΠΑ και Κίνας στην Ανατολική Ασία έκλεισε γρήγορα. Ο αμερικανικός στόλος και οι βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή απειλούνται τώρα από τις βελτιωμένες κινεζικές δυνατότητες. Οι ίδιοι οι συγγραφείς της μελέτης εξέφρασαν έκπληξη γι’ αυτή τη μετατόπιση. «Ακόμη και για πολλούς από τους συντελεστές αυτής της έκθεσης, οι οποίοι παρακολουθούν τις εξελίξεις στην ασιατική στρατιωτική κατάσταση σε συνεχή βάση, η ταχύτητα της αλλαγής ήταν εντυπωσιακή» σημείωναν.

Δεν είναι λίγοι έτσι οι Αμερικανοί πολιτικοί που βλέπουν όλο και περισσότερο την αντιπαλότητα ΗΠΑ – Κίνας όχι μόνον ως έναν παραδοσιακό ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων, αλλά και ως έναν αγώνα που θέτει τη δημοκρατία ενάντια στον νεοκομμουνιστικό ολοκληρωτισμό.

Το θέμα είναι τεράστιο, όπως καταλαβαίνει κανείς, και βεβαίως σχετίζεται με τις σχέσεις που η κινεζική ηγεσία θέλει να έχει με την Τουρκία και το Ισλάμ, παρά τα όσα πράττει εις βάρος της μουσουλμανικής μειονότητας των Ουιγούρων στο εσωτερικό της χώρας.

Πηγή: naftemporiki.gr

Το άρθρο Κίνα, Τουρκία… γεωπολιτική συμμαχία;… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.