Πώς διεκδικούμε πραγματικά αυτό που θέλουμε — στη δουλειά, στις σχέσεις, στη ζωή μας;

Καλεσμένη στο Unfiltered, η Μάρεα Λαουτάρη, Coach Στρατηγικής Παρέμβασης & Συγγραφέας, από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες στο Life & Business Coaching στην Ελλάδα.

Είναι η γυναίκα που έφερε κοντά στο ελληνικό κοινό τα σεμινάρια του Tony Robbins, και η δημιουργός της μεθόδου Breakthrough, μιας προσέγγισης που συνδυάζει λογική και συναίσθημα για να μας βοηθήσει να αλλάξουμε συνήθειες, να ξεμπλοκάρουμε μοτίβα και να χτίσουμε ποιότητα ζωής στην πράξη.

Μιλήσαμε για τον εσωτερικό σαμποτέρ, για το άγχος και τις πρακτικές που μπορούν να μας επαναφέρουν σε ισορροπία. Γιατί οι σχέσεις σήμερα δυσκολεύονται, πώς γεφυρώνεται το επικοινωνιακό χάσμα, και ποιο είναι το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου της, Σχολείο Σχέσεων.

Ένα επεισόδιο που δεν πρέπει να χάσεις!

Παρακολουθήστε ολόκληρη την συνέντευξη στο YouTube με την Μαρία Ακριβού

Το άρθρο Η Τέχνη της Διεκδίκησης: Τι Μας Κρατάει Πίσω και Πώς Αλλάζει | Μάρεα Λαουτάρη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στην εκπομπή ΕΔΩ* με τον Σταμάτη Ζαχαρό μίλησε η συγγραφέας και ιστορικός Σώτη Τριανταφύλλου. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το ρουσφέτι και οι διαχρονικές παθογένειες. Ο πόλεμος στο Ιράν, η τακτική του Τραμπ και η στάση της Δύσης. Δευτέρα 06/04/2026

Το άρθρο Σώτη Τριανταφύλλου: Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ διαφάνεια – Η διεθνής Αριστερά ξέρει από προπαγάνδα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όταν η Ελλάδα πρωτοστατεί, ακολουθούν οι Σύμμαχοι και κάνει μούτρα η Τουρκία. Συνέντευξη του Ν. Λυγερού στον Λ. Καλαρρύτη. Παραπολιτικά fm, 06/03/3036

Το άρθρο Όταν η Ελλάδα πρωτοστατεί, ακολουθούν οι Σύμμαχοι και κάνει μούτρα η Τουρκία εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Ανδ. Καρταπάνης: Η νέα πορεία του ΕΣΥ και η συµµαχία µε τον ιδιωτικό τοµέα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Αρ. Παντελιάδης: Το super market είναι το κατάστηµα που αγαπάµε να µισούµε εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η Αμερικανίδα πρέσβειρα δεν μιλά ως ψυχρή εκπρόσωπος μιας υπερδύναμης. Μιλά ως γυναίκα που παρατηρεί, θαυμάζει, αναγνωρίζει. Οι Ελληνίδες που γνώρισε, μας λέει, είναι «συναρπαστικές, δυνατές, έξυπνες, εμβληματικές». Δεν είναι τυχαία η επιλογή των λέξεων. Είναι η γλώσσα της σύγχρονης soft power: δεν επιβάλλω, αναγνωρίζω, δεν καθοδηγώ, εμπνέομαι, δεν διδάσκω, μαθαίνω. Ή τουλάχιστον έτσι αφηγούμαι τη σχέση.

Πίσω από αυτή την αφήγηση, όμως, κρύβεται κάτι βαθύτερο. Η αμερικανική διπλωματία στην Ελλάδα έχει περάσει εδώ και χρόνια σε άλλο επίπεδο. Δεν περιορίζεται στις βάσεις, στα εξοπλιστικά ή στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Ανατολικής Μεσογείου. Επενδύει στη συμβολική σχέση. Στην εικόνα της Ελλάδας ως χώρας που «μοιάζει» με την Αμερική: δημοκρατική, δυτική, ανθεκτική, με ισχυρό γυναικείο αποτύπωμα. Η Γκιλφόιλ δεν ανακαλύπτει τις Ελληνίδες. Τις χρησιμοποιεί, με την καλή έννοια, ως γέφυρα αφήγησης.

Και εδώ έρχεται το ενδιαφέρον πολιτικό ερώτημα: γιατί τώρα; Η απάντηση δεν βρίσκεται στη συνέντευξη, αλλά στο περιβάλλον της. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια φάση σχετικής διεθνούς αυτοπεποίθησης. Δεν είναι πια το «πρόβλημα» της Ευρώπης, ούτε ο αδύναμος κρίκος της περιοχής. Είναι σύμμαχος, κόμβος, παίκτης. Σε αυτό το πλαίσιο, η αμερικανική παρουσία δεν χρειάζεται να είναι αυστηρή. Μπορεί να είναι γοητευτική.

Η Γκιλφόιλ προσωποποιεί αυτή τη μετάβαση. Μια γυναίκα με ισχυρό δημόσιο προφίλ, πολιτικό παρελθόν, μιντιακή εμπειρία και σαφή ιδεολογική ταυτότητα. Δεν κρύβεται πίσω από ουδέτερες διπλωματικές φράσεις. Μιλά με συναίσθημα, με εικόνες, με προσωπικές εντυπώσεις. Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι στρατηγική. Στην εποχή της υπερπληροφόρησης, κερδίζει όποιος αφηγείται καλύτερα.

Ωστόσο, εδώ υπάρχει και μια παγίδα, και καλό είναι να την βλέπουμε καθαρά. Η έμφαση στο φύλο, στη δύναμη των γυναικών, στην προσωπική έμπνευση, μπορεί εύκολα να λειτουργήσει ως αποπολιτικοποίηση. Να μετατοπίσει τη συζήτηση από τα δύσκολα, ενέργεια, ασφάλεια, ανισότητες, γεωπολιτικές πιέσεις, σε ένα ασφαλές πεδίο συμβολισμών. Δεν φταίει η Γκιλφόιλ γι’ αυτό. Είναι η φύση της σύγχρονης δημόσιας διπλωματίας.

Η Ελλάδα, από την πλευρά της, οφείλει να ακούει χωρίς να παρασύρεται. Να αποδέχεται την αναγνώριση χωρίς να επαναπαύεται. Ναι, οι Ελληνίδες είναι δυνατές και εμβληματικές. Ναι, η κοινωνία έχει κάνει βήματα. Αλλά ταυτόχρονα, οι δείκτες ανισότητας, εκπροσώπησης και καθημερινής επιβάρυνσης παραμένουν σκληροί. Η πολιτική δεν κρίνεται από τις ωραίες κουβέντες, αλλά από το αν αυτές μεταφράζονται σε πράξη.

Και εδώ κλείνει ο κύκλος της ανάγνωσης. Η συνέντευξη της Κίμπερλι Γκιλφόιλ δεν πρέπει να διαβαστεί ως lifestyle εξομολόγηση, ούτε ως τυπική διπλωματική δήλωση. Είναι ένα κείμενο θέσης. Μας δείχνει πώς μας βλέπουν, και πώς θέλουν να μας βλέπουμε. Η πραγματική πρόκληση δεν είναι να χειροκροτήσουμε την εικόνα. Είναι να την αξιοποιήσουμε πολιτικά, χωρίς να χαθούμε μέσα της.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η ισχύς δεν βρίσκεται στο ποιος σε θαυμάζει, αλλά στο αν ξέρεις τι να κάνεις με αυτόν τον θαυμασμό. Και εκεί, το παιχνίδι παραμένει ανοιχτό.

Πηγή: strategyonline.gr

Το άρθρο Η γοητεία της ισχύος και το φύλο της διπλωματίας – Kimberly Guilfoyle στο Grace εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο κ. Ιωάννης Κωτσιόπουλος από τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Υγείας έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην προετοιμασία και την επιτυχημένη απόκριση του Εθνικού Συστήματος Υγείας στις απαιτήσεις της πανδημίας COVID-19, ενώ συνετέλεσε στην προετοιμασία του γνωστού πια σε όλους προγράμματος ψηφιακού μετασχηματισμού της υγείας (eHealth).

«Η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη παραμένει μία από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη. Η Πολιτεία καλείται να εξασφαλίσει περισσότερους πόρους και να εξασφαλίσει ότι αυτοί οι πόροι αξιοποιούνται με τον σωστό τρόπο.»

Πώς διαμορφώνεται το τοπίο στη φαρμακευτική αγορά;

Ι.Κ.: Αν κοιτάξει κανείς τη φαρμακευτική αγορά από απόσταση, θα έλεγε ότι μοιάζει με ένα πεδίο που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο κόσμους: αυτόν που κληροδότησε η κρίση και αυτόν που διαμορφώνεται τώρα, με νέες τεχνολογίες, πιο ώριμους θεσμούς και μια κοινωνία που διεκδικεί μία καλύτερη Υγεία. Όμως αν το δεις από κοντά – μέσα από τις ιστορίες των ασθενών, τις ανησυχίες των γιατρών και τις δυσκολίες των εταιρειών – καταλαβαίνεις ότι η ισορροπία αυτή γίνεται όλο και περισσότερο πιο εύθραυστη.

Για παράδειγμα, την ίδια στιγμή που ένα κοινό, χαμηλού κόστους φάρμακο μπορεί να καλύπτεται 100% όλο τον χρόνο από τον κρατικό «κορβανά», μια βιολογική θεραπεία για την ψωρίαση καλύπτεται μόλις για 136 ημέρες τον χρόνο, με το υπόλοιπο να πέφτει στις πλάτες της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα για έναν ογκολογικό ασθενή με ανοσοθεραπεία που καλύπτεται μόνο για 92 ημέρες. Αυτές οι διαφορές δεν αποτελούν μια τεχνική πρόκληση, αλλά αφορούν πραγματικές ζωές, πραγματικούς ανθρώπους, πρόσωπα και ιστορίες. Είναι η Χριστίνα, 36 ετών, που ζει με ψωρίαση και προσπαθεί να οραματιστεί ένα μέλλον με καλύτερη ποιότητα ζωής χωρίς το άγχος της πρόσβασης στις νέες καινοτόμες θεραπείες που έρχονται.

Και οι ανισορροπίες δεν είναι μόνο στις ημέρες κάλυψης. Αντανακλώνται σε όλα τα επίπεδα του συστήματος, από τη χρηματοδότηση και το clawback μέχρι την πρόσβαση των ασθενών σε νέες, καινοτόμες θεραπείες. Κι όμως, μέσα σε αυτές τις προκλήσεις, υπάρχει και μια παράλληλη πραγματικότητα: μια βιομηχανία που στηρίζει την οικονομία με 3% του ΑΕΠ, περισσότερες από 100.000 θέσεις εργασίας, εξαγωγές άνω των 2,8 δισ. ευρώ, και επενδύσεις που τα τελευταία χρόνια ξεπερνούν τα 246 εκατ. ευρώ μόνο σε κλινικές μελέτες, patient support programs και ενημερωτικές καμπάνιες.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία: το φάρμακο στην Ελλάδα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο ως δαπάνη. Πέρα από το προφανές ότι είναι επένδυση στο κοινωνικό σύνολο, αποτελεί και ισχυρό μοχλό ανάπτυξης, καινοτομίας, εξωστρέφειας. Συνεπώς, η επένδυση στο φάρμακο είναι μια στρατηγική επιλογή που καλούμαστε να πάρουμε, γνωρίζοντας ότι τα αποτελέσματα των επιλογών μας θα επηρεάσουν τις επόμενες γενιές. Είναι ένα σταυροδρόμι. Και αυτό που θα κρίνει την επόμενη μέρα είναι αν θα μεταβούμε από μια λογική διαχείρισης κρίσης σε μια στρατηγική επένδυσης στην αξία: στην αξία της θεραπείας, της τεχνολογίας, του ανθρώπου. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα της αγοράς σήμερα.

Σε τι σημείο βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα μετά από χρόνια κρίσης και ποιες είναι οι σημαντικές παρεμβάσεις που έχουν ήδη γίνει;

Ι.Κ.: Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε ένα πολύ ιδιαίτερο σημείο. Έχοντας περάσει μια δεκαετία βαθιάς οικονομικής και θεσμικής κρίσης, το σύστημα Υγείας κουβαλά ακόμη τις συνέπειές της: ανεπαρκή χρηματοδότηση, κατακερματισμένους μηχανισμούς, καθυστερήσεις στην πρόσβαση και υποδομές που δεν συμβαδίζουν πάντα με τις ανάγκες της εποχής. Όμως, ταυτόχρονα, βλέπουμε και κάτι άλλο: μια προσπάθεια επανατοποθέτησης. Ένα σύστημα που έχει αρχίσει να αποκτά θεσμούς πιο ώριμους, μια πολιτεία που δείχνει μεγαλύτερη επίγνωση των αναγκών, με την εισαγωγή νέων ψηφιακών εργαλείων στην καθημερινότητα μας και μια κοινωνία που δεν δέχεται πλέον ότι το «λίγο καλύτερα από χθες» είναι αρκετό.

Υπάρχουν κινήσεις από την πλευρά της πολιτείας που δείχνουν ότι η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει τροχιά. Η ενίσχυση των θεσμών Αξιολόγησης Τεχνολογιών Υγείας (HTA), ο σχεδιασμός για ένα Σχήμα Μεταβατικής Αποζημίωσης (Ταμείο Καινοτομίας) για τις πολύ καινοτόμες θεραπείες που έρχονται, η μεγαλύτερη συζήτηση γύρω από την αξιοποίηση των δεδομένων υγείας και πραγματικού κόσμου (RWE), η πρόθεση για πιο εξελιγμένους μηχανισμούς διαπραγμάτευσης και η συστηματικότερη παρακολούθηση των δαπανών αποτελούν τα πρώτα βήματα ενός συστήματος που εγκαταλείπει τη λογική της διαχείρισης ελλείμματος και επιχειρεί να μπει στη λογική της επένδυσης στην αξία.

Παράλληλα όμως η πραγματικότητα παραμένει δύσκολη και αυτό αποτυπώνεται καθαρά στα δεδομένα. Από τις νέες θεραπείες που εγκρίθηκαν ευρωπαϊκά την περίοδο 2020–2023, μόλις το 25% είναι πλήρως διαθέσιμες σήμερα στην Ελλάδα ενώ ένα σημαντικό ποσοστό γύρω στο 55% των νέων φαρμάκων δεν έχουν πάρει έγκριση ενώ 18% διατίθεται υπό περιορισμούς. Πίσω όμως από τους περιορισμούς στην πρόσβαση βρίσκονται ασθενείς που περιμένουν τη θεραπείας τους, είτε γιατροί που ξέρουν τι υπάρχει, αλλά δεν μπορούν να το προσφέρουν ακόμα. Είναι ένα σύστημα που φαίνεται να προσπαθεί, αλλά δεν έχει ακόμη κλείσει την “ψαλίδα” με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Το πραγματικό στοίχημα είναι αν θα αξιοποιήσουμε αυτή τη συγκυρία για να χτίσουμε ένα σύστημα σταθερό, προβλέψιμο και δίκαιο. Ένα σύστημα που δεν ακολουθεί, αλλά εξελίσσεται και συνδιαμορφώνεται παράλληλα με  το ευρωπαϊκό περιβάλλον.

Ποια είναι τα βασικά εμπόδια που παραμένουν και δημιουργούν στον κλάδο ανισορροπία;

Ι.Κ.: Σήμερα, η αγορά φαρμάκου αντιμετωπίζει προκλήσεις που δεν είναι πια περιστασιακές ή συγκυριακές. Είναι βαθιά δομικές και επηρεάζουν την καρδιά του συστήματος. Το clawback αποτελεί πλέον το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του προβλήματος: με ποσοστά που φτάνουν το 75,5% στα νοσοκομειακά φάρμακα και το 63% στον ΕΟΠΥΥ, η Ελλάδα βρίσκεται σε επίπεδα χωρίς ευρωπαϊκό προηγούμενο. Η αύξηση που σημειώθηκε την τελευταία πενταετία, της τάξης του 35% έως 53%, αποδεικνύει ότι η επιβάρυνση αυτή δεν είναι μηχανισμός εξορθολογισμού, αλλά παράγοντας αποσταθεροποίησης.

Την ίδια στιγμή, η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη παραμένει σχετικά στάσιμη εδώ και χρόνια και σαφώς χαμηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, από -12% έως -46% ανάλογα με τη σύγκριση. Και ενώ οι ανάγκες των πολιτών αυξάνονται – με τη χώρα να είναι μία από τις πιο γηρασμένες της Ευρώπης και περίπου ένας στους τέσσερις πολίτες να ζει με χρόνιο νόσημα – το σύστημα χρηματοδοτείται σαν να βρίσκεται ακόμη στην περίοδο της κρίσης. Στο επίπεδο πρόσβασης, οι καθυστερήσεις παραμένουν σημαντικές. Οι διαδρομές από την ευρωπαϊκή έγκριση μέχρι την αποζημίωση συχνά φτάνουν σε βάθη χρόνου που δεν συμβαδίζουν με τις ανάγκες των ασθενών.

Η πτώση της κλινικής έρευνας είναι μια ακόμη ένδειξη μιας αγοράς που δυσκολεύεται να παραμείνει ανταγωνιστική. Ενώ ο αριθμός των κλινικών μελετών αυξανόταν μέχρι το 2023, η απόσυρση των οικονομικών κινήτρων για κλινικές μελέτες σε συνδυασμό με τον εντεινόμενο διεθνή ανταγωνισμό, μας στερεί ως χώρα τη δυνατότητα να αξιοποιήσουμε αυτήν τη δυνατότητα προσέλκυσης επενδύσεων.  Σε μια Ευρώπη που επενδύει 47 δισ. ευρώ ετησίως σε R&D, η Ελλάδα προσελκύει μόλις 100 εκατομμύρια, όταν θα μπορούσε να φτάνει τα 500–700 εκατομμύρια με σωστές πολιτικές.

Οι προκλήσεις αυτές δεν περιγράφουν μια δύσκολη χρονιά· περιγράφουν μια δύσκολη πραγματικότητα. Και η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει με λογική crisis management Χρειάζεται μακροπρόθεσμο σχέδιο, ρεαλισμό και ευθυγράμμιση πολιτικών και χρηματοδότησης.

Τι χρειάζεται για να υπάρξει πραγματική σταθερότητα στο σύστημα;

Ι.Κ.: Αν υπάρχει μια λέξη που λείπει από το ελληνικό σύστημα Υγείας, αυτή είναι η προβλεψιμότητα. Και δεν αφορά μόνο τις εταιρείες· αφορά πρώτα τους ασθενείς. Γιατί ένας ασθενής δεν μπορεί να «προβλέψει» αν θα εγκριθεί μια θεραπεία. Ένας γιατρός δε μπορεί να «προβλέψει» πόσο θα καθυστερήσει μια εισαγωγή ενός φαρμάκου μέσω ΙΦΕΤ. Και δυστυχώς ακόμα και σήμερα η πολιτεία δεν μπορεί να «προβλέψει» τις πραγματικές ανάγκες του πληθυσμού. Η σταθερότητα δεν είναι ευσεβής πόθος∙ είναι αποτέλεσμα ενός πλέγματος μεταρρυθμίσεων που λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία και προκύπτει μέσα από μια συνεκτική στρατηγική.

Γι’ αυτό το λόγο το PIF έχει επιμείνει πολύ στην διαμόρφωση μιας  πολυετούς, δεσμευτικής συμφωνίας κράτους-φαρμακοβιομηχανίας που θα είχε ως στόχο τη σταδιακή αποκλιμάκωση του clawback, ώστε η χώρα να εναρμονισθεί με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες στα ζητήματα φαρμακευτικής πολιτικής. Η σημερινή φαρμακευτική πολιτική που βασίζεται σε μια λογική πολλαπλών καναλιών και ταχυτήτων, με διαφορετικές επιβαρύνσεις ανά κανάλι και επιλεκτικές προστασίες, θα οδηγήσει κατά τη γνώμη μου σε περισσότερα προβλήματα από αυτά που επιχειρεί να λύσει, καθώς αυξάνεται τόσο η πολυπλοκότητα όσο και η αβεβαιότητα για το ύψος των επιστροφών στο σύνολο της αγοράς.

Παρεμβάσεις όπως η θέσπιση ενός ενιαίου προϋπολογισμού, η δημιουργία ενός σύγχρονου και τεχνοκρατικού φορέα αξιολόγησης HTA, η ενίσχυση της επιτροπής διαπραγμάτευσης με εξελιγμένες τεχνολογικές υποδομές για την αξιοποίηση και την παρακολούθηση των δεδομένων, είναι κάποιες βασικές κινήσεις για την εγκαθίδρυση μιας σταθερότητας στο σύστημα υγείας. Η σταθερότητα δεν είναι τεχνικός στόχος. Είναι μια συνθήκη που επιτρέπει στο σύστημα να λειτουργεί με συνέπεια και στους πολίτες να νιώθουν ασφαλείς. Και για να επιτευχθεί, χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια όλων: Πολιτείας, βιομηχανίας, γιατρών και ασθενών.

Μπορεί να προχωρήσει η Ελλάδα στον κλάδο της Υγείας;

Ι.Κ.: Η απάντηση είναι ναι – και μάλιστα όχι ως έκφραση αισιοδοξίας, αλλά ως συμπέρασμα από τα δεδομένα.

Σήμερα, η χώρα εξακολουθεί να επενδύει λιγότερα για την υγεία ανά κάτοικο και ως ποσοστό του ΑΕΠ σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, τόσο στη συνολική δαπάνη όσο και στη δημόσια χρηματοδότηση, ενώ υστερεί σημαντικά στον τομέα των μεταρρυθμίσεων με τα γνωστά αποτελέσματα των υπερβολικών επιστροφών προς το κράτος.

Την ίδια στιγμή, στην Ευρώπη επενδύονται πάνω από 44 δισ. ευρώ ετησίως σε έρευνα και ανάπτυξη στον φαρμακευτικό τομέα, ενώ η Ελλάδα απορροφά λιγότερα από 100 εκατ. ευρώ – όταν γνωρίζουμε ότι αν φτάναμε έστω στο 1,5% αυτής της πίτας καθώς διαθέτουμε εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό, γιατρούς και ερευνητές που διαπρέπουν διεθνώς, θα μιλούσαμε για 500 εκατ. επενδύσεις σε κλινικές μελέτες, 1 δισ. αύξηση ΑΕΠ και δεκάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Αυτοί οι αριθμοί δείχνουν ξεκάθαρα το κενό, αλλά ταυτόχρονα και το μέγεθος της ευκαιρίας.

Από την άλλη πλευρά, δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Μέσα από το Greece 2.0 και το Ταμείο Ανάκαμψης, έχουν δρομολογηθεί σημαντικές επενδύσεις σε ψηφιακό μετασχηματισμό της υγείας, υποδομές και R&D, που μπορούν να αλλάξουν τον χάρτη αν υλοποιηθούν με συνέπεια και διαφάνεια.

Από την εμπειρία μου – τόσο στην πανδημία, όπου είδαμε τι μπορεί να πετύχει το ΕΣΥ όταν κινητοποιείται συλλογικά, όσο και σήμερα από τη θέση μου στο PIF – είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος. Όχι γιατί υποτιμώ τις δυσκολίες, αλλά γιατί βλέπω τρία στοιχεία που, αν τα υπηρετήσουμε με συνέπεια, μπορούν να αλλάξουν την πορεία:

• Να αντιμετωπίσουμε την υγεία ως επένδυση, όχι ως κόστος. Όταν επενδύουμε σε έγκαιρη πρόσβαση, πρόληψη, καινοτόμες θεραπείες και κλινική έρευνα, δεν «χαλάμε» πόρους – τους μετατρέπουμε σε καλύτερη ποιότητα ζωής, παραγωγικότητα και κοινωνική συνοχή.
• Να χτίσουμε ένα σύστημα προβλέψιμο και δίκαιο. Με σταθερούς κανόνες, πολυετή στρατηγική και θεσμούς που δεν αλλάζουν με τον εκλογικό κύκλο. Οι ασθενείς, οι γιατροί και οι εταιρείες δεν μπορούν να λειτουργούν σε μόνιμη αβεβαιότητα.
• Να βάλουμε στο κέντρο τον άνθρωπο, όχι τον δείκτη. Κάθε απόφαση για προϋπολογισμούς, μηχανισμούς επιστροφών ή αποζημίωσης δεν είναι τεχνική άσκηση – είναι απόφαση για το αν ένας ασθενής με ψωρίαση ή ο ασθενής με καρκίνο θα έχει έγκαιρα τη θεραπεία που χρειάζεται, αν ο γιατρός θα μπορεί να αξιοποιήσει τη γνώση του, αν η οικογένεια θα νιώθει ότι το σύστημα είναι δίπλα της.

Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα μπορεί, αλλά αν θα επιλέξουμε να οργανώσουμε τις πολιτικές, τους πόρους και τις συμμαχίες μας γύρω από έναν κοινό στόχο: ένα σύστημα υγείας που θα μετρά την επιτυχία του στη ζωή των ανθρώπων – όχι μόνο στα λογιστικά φύλλα.

Πηγή: medicalmanage.gr

Το άρθρο Πως διαμορφώνεται το τοπίο στη φαρμακευτική αγορά: Ιωάννης Κωτσιόπουλος, Γενικός Διευθυντής PIF εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πώς νικάμε το άγχος και τη διάσπαση προσοχής; Γίνεται το μυαλό να επαναπρογραμματιστεί; Σε αυτό το επεισόδιο, ο ‪@KonstantinosCharantiniotis‬ Χαραντινιώτης μας προσκαλεί σε μια ουσιαστική συζήτηση για την ισορροπία ανάμεσα στη δουλειά και την προσωπική ζωή.

• Μιλάμε για το άγχος που μας κατακλύζει και τις μικρές “πρώτες βοήθειες” που μπορούν να μας επαναφέρουν όταν νιώθουμε ότι χάνουμε τον έλεγχο. Εξερευνούμε τη διάσπαση προσοχής ως τη νέα πανδημία και πώς μπορούμε να εκπαιδεύσουμε το μυαλό μας να μένει παρόν.

• Αναλύουμε τη συχνή παγίδα της παραγωγικότητας, τη φύση της αυτοπεποίθησης — επίκτητη ή έμφυτη — και το αν ο εγκέφαλος μπορεί να επαναπρογραμματιστεί ώστε να ξεπεράσει αρνητικές σκέψεις και ιδεοψυχαναγκασμούς.

Τέλος, συζητάμε για την ηγεσία: πώς μπορεί ένας ηγέτης να εμπνέει χωρίς να επιβάλλεται. Ένα επεισόδιο που συνδυάζει πρακτικές συμβουλές, φιλοσοφικές προσεγγίσεις και βαθιά ανθρώπινη ματιά στην καθημερινή μας πάλη για ισορροπία. #ThinkBig #Unfiltered #Akrivou #Charantiniotis

Το άρθρο Πώς νικάμε το άγχος και τη διάσπαση προσοχής; Κωνσταντίνος Χαραντινιώτης | Unfiltered #6 εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η Γκιλφόιλ μπαίνει στο πολιτικό σκηνικό της χώρας σαν χαρακτήρας από άλλη παράσταση: δεν επιδιώκει να χτίσει διπλωματική γέφυρα, αλλά να τοποθετήσει σημαίες. Οι φράσεις της είναι σαν κεφάλαια προαναγγελθέντος δόγματος: ενέργεια, ΤΝ, σταθερότητα, επενδύσεις, θρησκευτική ελευθερία. Κάθε λέξη προσεκτικά τοποθετημένη ώστε να εκπέμπει όχι το τι συμβαίνει, αλλά το τι οι ΗΠΑ προσδοκούν να συμβεί, και μάλιστα σύντομα.

1. Η Ελλάδα ως «ενεργειακός κόμβος»: Η φράση-κλειδί που ακούγεται απλή αλλά κουβαλάει πολύ περισσότερα

Στο κέντρο της συνέντευξης υπάρχει μια εμμονή που επαναλαμβάνεται με ακρίβεια μετρονόμου: Η Ελλάδα ως ενεργειακός κόμβος.

Όχι ως επιλογή, αλλά ως μοίρα.
Όχι ως εθνική στρατηγική, αλλά ως προϋπόθεση αμερικανικής πολιτικής.

• Οι ΗΠΑ θέλουν τη ροή ενέργειας προς την Ευρώπη υπό αμερικανική επιρροή.
• Ο Τραμπ θέλει να περιορίσει την επιρροή Ρωσίας και σε δεύτερο χρόνο της Γερμανίας στην ενεργειακή αρχιτεκτονική της Ε.Ε.

Η Γκιλφόιλ λέει ουσιαστικά: «Η Ελλάδα είναι ο δικός μας διάδρομος προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη».

Η πρέσβειρα δεν εξηγεί απλώς γιατί η Ελλάδα είναι χρήσιμη στον ενεργειακό χάρτη. Μιλά σαν να επιβάλει ρόλους σε μια σκηνή όπου οι ΗΠΑ γράφουν το σενάριο, η Ευρώπη προσπαθεί να μην πέσει έξω στον προϋπολογισμό και η Ελλάδα… στρώνει γραμμές LNG.

Το καυστικό εδώ δεν βρίσκεται σε αυτά που λέει. Βρίσκεται σε αυτά που δεν χρειάζεται να πει:
ότι η ενεργειακή ανεξαρτησία των άλλων χωρών περνά πλέον μέσα υπό την ελληνική εξάρτηση από αμερικανικά σχέδια.

Τι δεν λέει:

• Τι σημαίνει αυτό για τις σχέσεις Αθήνας-Βρυξελλών.
• Πόσο βαθιά θα μπει το αμερικανικό LNG στη νοτιοανατολική Ευρώπη και με ποιο κόστος για την ΕΕ.
• Τι δεσμεύσεις έχει αναλάβει η Ελλάδα σε αυτή την αναβάθμιση ρόλου.

2. Η υπερπροβολή του Τραμπ: Ένα μήνυμα προς όλους όσοι αμφισβητούν την επιστροφή του

Η πρέσβειρα δείχνει να θεωρεί αυτονόητο ότι ο Τραμπ είναι ο άνθρωπος που θα κλείσει πολέμους. Το περίεργο δεν είναι η πίστη της. Το περίεργο είναι ότι το λέει στο ελληνικό κοινό, σε μια περιοχή που ήδη βράζει.

Η αποσιώπηση της Τουρκίας είναι τόσο ηχηρή, που μοιάζει με δεύτερη δήλωση: «Αυτή τη συζήτηση θα την κάνουμε όταν χρειαστεί. Και όχι δημόσια.»

Σε κάθε παράγραφο επαναλαμβάνει:

• τον Πρόεδρο Τραμπ,
• τη στρατηγική του,
• τις «ειρηνευτικές» του ικανότητες.

Αυτό δεν είναι τυχαίο.
Είναι προληπτική τοποθέτηση: η πρέσβειρα ζητά από την Αθήνα και τους Έλληνες θεσμούς να προετοιμαστούν για μια Αμερική όπου η εξωτερική πολιτική θα καθορίζεται ξανά από τον Τραμπ και την ιδεολογική του ομάδα.

Μήνυμα προς Αθήνα:

«Σταθείτε έγκαιρα στη σωστή πλευρά των μελλοντικών ισορροπιών».

Μήνυμα προς Βρυξέλλες:

«Η Ελλάδα είναι ο δικός μας σταθερός σύμμαχος, μην τη θεωρείτε δεδομένη».

3. Η Βόρεια Ελλάδα ως ΤΝ κέντρο: Ο τεχνολογικός χάρτης αλλάζει και δεν το ομολογούν ανοιχτά

Όταν μιλά για τη Θεσσαλονίκη, δεν περιγράφει μια πόλη. Περιγράφει ένα επιχειρησιακό κέντρο που απλώς δεν έχει ακόμη ανακαινιστεί: data centers, ΤΝ, logistics, FSRU, λιμάνια, στρατιωτικές δυνατότητες. Και όλα αυτά μέσα σε μια φράση: «Όποιος ελέγχει την ενέργεια, θα ελέγχει και την ΤΝ».

Δεν είναι παρατήρηση. Είναι προειδοποίηση. Σαν να λέει: «Ετοιμαστείτε. Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι Silicon Valley. Είναι γεωπολιτική υποδομή. Και την Ελλάδα τη χρειαζόμαστε».

Το κρυφό μήνυμα εδώ είναι σχεδόν αδιάκριτο: το ελληνικό τεχνολογικό οικοσύστημα θα συνδεθεί με την αμερικανική στρατηγική, όχι επειδή η Ελλάδα το επέλεξε, αλλά επειδή η γεωγραφία της την καθιστά πολύτιμη.

• Η Τεχνητή Νοημοσύνη θεωρείται προέκταση της ενεργειακής ισχύος.
• Η Θεσσαλονίκη ορίζεται ως ανερχόμενος περιφερειακός κόμβος ΤΝ λόγω του energy backbone, των υποδομών cloud και της ευρύτερης παρουσίας αμερικανικών εταιρειών logistics-data.

Τι δεν μας λέει:

• Πόσο μεγάλη θα είναι η επιρροή των ΗΠΑ στον τομέα των ελληνικών ψηφιακών υποδομών.
• Αν το τεχνολογικό άνοιγμα στη Βόρεια Ελλάδα σημαίνει και μερική παράκαμψη της Αθήνας ως διοικητικού κέντρου.

Για πρώτη φορά, αμερικανική πρέσβης μιλά τόσο ανοικτά για αναβάθμιση Θεσσαλονίκης σε ισότιμο στρατηγικό πόλο της χώρας.

4. Οι επενδύσεις: Η «προβλεψιμότητα» ως κωδικός επικοινωνίας

Όταν λέει ότι οι αμερικανικές επιχειρήσεις ζητούν «να ξέρουν πού πάει η χώρα», το μήνυμα είναι κομψό, αλλά διαυγές: Οι επενδύσεις θα έρθουν, αν η Αθήνα ακολουθήσει την πορεία που ήδη χαράχθηκε.

Και αν δεν ακολουθήσει; Τότε θα έρθουν λιγότερες.

Η Γκιλφόιλ μιλά ως εκπρόσωπος μιας υπερδύναμης που επιστρέφει στη διεθνή σκηνή με σαφή αρχιτεκτονική: εμείς χτίζουμε το σπίτι, εσείς ανοίγετε το οικόπεδο.

Και όταν οι Αμερικανοί λένε «χρειαζόμαστε προβλεψιμότητα», εννοούν:

• σταθερό ρυθμιστικό περιβάλλον,
• χαμηλότερη γραφειοκρατία,
• πολιτική συνέχεια ανεξαρτήτως εκλογών.

Με άλλα λόγια:
«Θέλουμε να ξέρουμε ότι όσα κλείσαμε με εσάς, δεν θα τα ξηλώσει κανείς».

Το μήνυμα είναι διπλό:

1. Προς την κυβέρνηση: συνεχίστε στις ίδιες ράγες.
2. Προς την αντιπολίτευση: μη δοκιμάσετε ανατροπές σε ενεργειακές/αμυντικές συμφωνίες.

5. Ο θρησκευτικός λόγος: Η πιο «μη διπλωματική» αλλά απολύτως τραμπική πλευρά

Η επίσκεψη στον Μητροπολίτη, η συγκίνηση στον Άγιο Δημήτριο, η επίκληση στη θρησκευτική ελευθερία. Δεν είναι τυχαία ούτε αθώα. Είναι η πιο τραμπική σελίδα της συνέντευξης.

Η Γκιλφόιλ χτίζει δεσμούς όχι μόνο με το κράτος, αλλά με την ψυχή της χώρας. Και οι δεσμοί αυτοί δεν φθείρονται με κυβερνητικές αλλαγές.

Πρόκειται για μακροχρόνιο δίκτυο soft power, που δεν χρειάζεται διπλωματικά διαβήματα, χρειάζεται ενορίες, κοινότητες, ανθρώπινη επαφή. Το κατάλαβε πριν από οποιονδήποτε η Τουρκία. Τώρα το καταλαβαίνει, με πολύ αμερικανικό τρόπο, και η Ουάσιγκτον.

Είναι πολιτικό μήνυμα:

• Η κυβέρνηση Τραμπ είχε ισχυρότατους δεσμούς με εκκλησιαστικούς φορείς διεθνώς.
• Η Γκιλφόιλ επιδιώκει από τώρα συμμαχίες με την ελληνική Εκκλησία, ιδίως στη Βόρεια Ελλάδα.

Αυτό δημιουργεί ένα νέομ και παραδοσιακά αμερικανικό, δίκτυο επιρροής που δεν περνά μόνο από τα υπουργεία.

6. Το Ολοκαύτωμα και η Πλατεία Ελευθερί: Μια κίνηση βαθύτερης πολιτικής ασφάλειας

Το ενδιαφέρον για το Μουσείο Ολοκαυτώματος δεν είναι μόνο ηθική στάση. Είναι:

• Η διατήρηση δεσμών με την εβραϊκή κοινότητα, ιστορικό στρατηγικό εταίρο των ΗΠΑ.
• Η επιρροή στη Θεσσαλονίκη μέσα από έναν χώρο μνήμης που αγγίζει εξωτερική πολιτική, ιστορία και γεωπολιτική.

Εδώ η πρέσβης μιλά με τρόπο που ενισχύει τριμερή άξονα ΗΠΑ-Ελλάδας-Ισραήλ.

7. Η προσωπική αφήγηση: Το soft power πίσω από την εικόνα

Η κατάληξη με το «αμερικανικό όνειρο» δεν είναι τυπική. Είναι:

• πολιτική αυτοπαρουσίαση,
• εξατομικευμένη διπλωματία,
• μεταφορά του αφηγήματος Τραμπ στη χώρα μας.

Συμπεριφέρεται όχι ως τεχνοκράτης, αλλά ως πολιτικός που κάνει εκστρατεία δημοτικότητας.

Τι μας διαφεύγει

• Δεν μιλά για την Τουρκία, ούτε μία αναφορά. Αυτό από μόνο του είναι μήνυμα.
• Δεν εξηγεί ποιος θα χρηματοδοτήσει τα μεγάλα ενεργειακά έργα.
• Δεν διευκρινίζει πώς η Ελλάδα θα ισορροπήσει ανάμεσα σε αμερικανική ενεργειακή στρατηγική και ευρωπαϊκή πράσινη ατζέντα.
• Δεν απαντά στο αν οι ΗΠΑ βλέπουν την Ελλάδα ως μελλοντικό στρατιωτικό κόμβο μεγαλύτερης κλίμακας.

Ποια είναι η κρυφή ατζέντα

1. Επανεγκαθίδρυση αμερικανικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια μέσω ενέργειας.
2. Παρακαμπτήριος ρόλος Ελλάδας έναντι Τουρκίας σε κρίσιμες υποδομές.
3. Ευθυγράμμιση της ελληνικής κυβέρνησης με την εξωτερική πολιτική Τραμπ 2.0.
4. Δημιουργία δικτύων επιρροής πέρα από την κεντρική διοίκηση: επιχειρηματικότητα, Εκκλησία, τοπική αυτοδιοίκηση.

Τι να περιμένουμε

• Μια πολύ πιο άμεση, πιο πολιτική και λιγότερο διπλωματική πρεσβεία.
• Μεγάλη κινητικότητα σε ενεργειακά και data-tech projects στη Βόρεια Ελλάδα.
• Ενίσχυση του ρόλου της Αλεξανδρούπολης και shift του γεωπολιτικού κέντρου από Αθήνα προς βορρά.
• Πίεση για ταχεία υλοποίηση αμερικανικών επενδύσεων.
• Προσεκτική προσέγγιση της Εκκλησίας και πολιτιστικών θεσμών για soft power.

Και, κυρίως:

Η Ελλάδα θα κληθεί τους επόμενους μήνες να διαχειριστεί μια σχέση με τις ΗΠΑ που θα είναι πιο απαιτητική, πιο κάθετη και πιο προσωπική. Η συνέντευξη Γκιλφόιλ είναι απλώς το προοίμιο.

Πηγή: strategyonline.gr

Το άρθρο Τι δεν είπε η Γκιλφόιλ στο ΑΠΕ: Η “μυστική” ατζέντα των ΗΠΑ για την Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Συνέντευξη Ευάγγελου Βενιζέλου στον Δημήτρη Μανιάτη και στον Ελένη Στεργίου για το συνέδριο του Οικονομικού Ταχυδρόμου, ΟΤ FORUM «H Επιχείρηση του Μέλλοντος»

Το άρθρο 6.11.2025 Συνέντευξη Ευάγγελου Βενιζέλου στο ΟΤ FORUM με τον Δ. Μανιάτη & Ε. Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.