Στο πλαίσιο της συμφωνίας, οι εταιρείες τσιπ και τεχνολογίας της Ταϊβάν θα επενδύσουν τουλάχιστον 250 δισεκατομμύρια δολάρια σε παραγωγική ικανότητα στις ΗΠΑ και η κυβέρνηση της Ταϊβάν θα εγγυηθεί 250 δισεκατομμύρια δολάρια σε πίστωση για αυτές τις εταιρείες.

Σε αντάλλαγμα, οι ΗΠΑ θα περιορίσουν τους αμοιβαίους δασμούς στην Ταϊβάν στο 15%, από 20%, και θα δεσμευτούν σε μηδενικούς αμοιβαίους δασμούς στα γενόσημα φάρμακα, τα συστατικά τους, τα εξαρτήματα αεροσκαφών και ορισμένους φυσικούς πόρους.

Η Taiwan Semiconductor αγόρασε γη και θα μπορούσε να επεκταθεί στην Αριζόνα στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, δήλωσε ο υπουργός Εμπορίου Χάουαρντ Λάτνικ σε συνέντευξή του στο CNBC. «Μόλις αγόρασαν εκατοντάδες στρέμματα δίπλα στην ιδιοκτησία τους», είπε ο Λάτνικ. «Θα τους αφήσω να το εξετάσουν το διοικητικό τους συμβούλιο και θα τους δώσω χρόνο».

Η ανακοίνωση πρόσθεσε ότι οι μελλοντικοί δασμοί στο πλαίσιο του άρθρου 232 θα έχουν ορισμένες εξαιρέσεις για εταιρείες που κατασκευάζουν τσιπ στις ΗΠΑ. Οι ταϊβανέζικες εταιρείες που κατασκευάζουν νέα εργοστάσια τσιπ στις ΗΠΑ — όπως η TSMC — θα μπορούν να εισάγουν έως και 2,5 φορές την ποσότητα της παραγωγικής ικανότητας που κατασκευάζουν, ενώ τα εργοστάσια βρίσκονται υπό κατασκευή, χωρίς να πληρώνουν δασμούς στο πλαίσιο αυτό.

Τα ταϊβανέζικα ανταλλακτικά αυτοκινήτων, η ξυλεία και τα συναφή προϊόντα θα αποφύγουν επίσης δασμούς άνω του 15% βάσει του άρθρου 232, σύμφωνα με την ανακοίνωση.

Όταν τα εργοστάσια ολοκληρωθούν, οι εταιρείες θα μπορούν να εισάγουν 1,5 φορές την παραγωγική τους ικανότητα στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το υπουργείο Εμπορίου.

Η συμφωνία παρέχει σαφήνεια στις εταιρείες κατασκευής τσιπ και στις εταιρείες τεχνολογίας που αντιμετώπισαν αβεβαιότητα κατά το προηγούμενο έτος σχετικά με την προσέγγιση της κυβέρνησης Τραμπ όσον αφορά τους δασμούς στον κλάδο των ημιαγωγών.

Επίσης, παρέχει κίνητρα στην TSMC, την κορυφαία εταιρεία κατασκευής ημιαγωγών στον κόσμο, να συνεχίσει να κατασκευάζει περισσότερα εργοστάσια στο έδαφος των ΗΠΑ, ενώ καθιστά σαφές ότι μπορεί να συνεχίσει να κατασκευάζει τσιπ για αμερικανικές εταιρείες στην Ταϊβάν.

Ο Λούτνικ δήλωσε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ότι οι εταιρείες τσιπ με έδρα την Ταϊβάν που δεν κατασκευάζουν στις ΗΠΑ είναι πιθανό να αντιμετωπίσουν δασμό 100%. Είπε ότι ο στόχος της κυβέρνησης ήταν να φέρει το 40% της αλυσίδας εφοδιασμού ημιαγωγών της Ταϊβάν στις ΗΠΑ. «Αυτό θα συμβεί αν δεν κατασκευάσουν στην Αμερική, ο δασμός πιθανότατα θα είναι 100%», είπε ο Λούτνικ.

Η TSMC έχει ήδη κατασκευάσει εργοστάσια στην Αριζόνα, επενδύοντας έως και 40 δισεκατομμύρια δολάρια για την παραγωγή τσιπ για εταιρείες όπως η Apple και η Nvidia, χρησιμοποιώντας προηγούμενες επιχορηγήσεις από την αμερικανική κυβέρνηση στο πλαίσιο του νόμου CHIPS.

Η αμερικανική κυβέρνηση έχει δώσει προτεραιότητα στην αμερικανική παραγωγή τσιπ αιχμής, καθώς ο αγώνας για την πρόσβαση σε ημιαγωγούς τεχνητής νοημοσύνης έχει καταστεί βασικό γεωπολιτικό ζήτημα.

Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν επίσης δηλώσει ότι υπάρχει σημαντικός κίνδυνος για την αμερικανική οικονομία εάν η Κίνα εισβάλει στην Ταϊβάν και περιορίσει την πρόσβαση στα τσιπ της TSMC. «Θα τα φέρουμε όλα εδώ, ώστε να γίνουμε αυτάρκεις στην ικανότητα κατασκευής ημιαγωγών», κατέληξε ο Λούτνικ.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Ημιαγωγοί: Συμφωνία μαμούθ 250 δισ. δολαρίων ΗΠΑ-Ταϊβάν εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Δεν είναι άλλο από το status quo γύρω από το αυτοδιοικούμενο νησί, το οποίο διεκδικεί η Κίνα και του οποίου την ακμάζουσα δημοκρατία υποστηρίζει η Αμερική, αλλά με επικίνδυνους τρόπους, λένε αξιωματούχοι και των δύο πλευρών. Ο πόλεμος δεν φαίνεται επικείμενος, αλλά η «ανήσυχη» ειρήνη που διατηρείται για περισσότερες από έξι δεκαετίες είναι εύθραυστη. Ποιος φταίει, όμως, που η αρμονία γκρεμίζεται; Ο Economist απαντά.

Αυτό είναι ξεκάθαρο από την κρίση που προκλήθηκε αυτόν τον μήνα από την επίσκεψη της προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων της Αμερικής, Νάνσι Πελόζι, στην Ταϊβάν. Μπορεί να είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει, αλλά το ταξίδι της ήταν προκλητικό. Εξόργισε το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Ένας από τους προκατόχους της Πελόζι είχε επισκεφθεί το νησί το 1997, αλλά ο υπουργός Εξωτερικών της Κίνας ισχυρίστηκε ότι Αμερικανοί «σαμποτέρ» έχουν καταστρέψει το status quo. Μετά την αποχώρηση της Πελόζι, η Κίνα εκτόξευσε πυραύλους πάνω από το νησί και πραγματοποίησε ασκήσεις με πραγματικά πυρά περικυκλώνοντάς το, σαν να έκανε πρόβα αποκλεισμού.

Σε ασάφειες και αντιφάσεις στηρίζεται η ειρήνη στην Ταϊβάν

Από την προηγούμενη αντιπαράθεση το 1995-96, Αμερική, Κίνα και Ταϊβάν έχουν δυσφορήσει με τις ασάφειες και τις αντιφάσεις -δηλαδή το status quo- στις οποίες στηρίζεται επισφαλώς η ειρήνη. Η Κίνα, ειδικά, έχει δείξει τα δόντια της. Εάν ο κόσμος θέλει να αποφύγει τον πόλεμο, πρέπει επειγόντως να βρει μια νέα ισορροπία.

Αυτό αντανακλά εν μέρει τη συναρπαστική αλλαγή που έχει συντελεστή τον τελευταίο μισό αιώνα. Η Ταϊβάν έχει μετατραπεί από μια στρατιωτική δικτατορία σε μια ευημερούσα, φιλελεύθερη δημοκρατία 24 εκατομμυρίων ανθρώπων, σχεδόν όλοι Κινέζοι Χαν. Οι πολίτες της είναι σχεδόν διπλά πλούσιοι από αυτούς της ηπειρωτικής Κλίνας. Η επιτυχία τους είναι μια σιωπηρή επίπληξη στο αυταρχικό καθεστώς της Κίνας και ένας προφανής λόγος για να αντισταθούν στη διακυβέρνηση του Πεκίνου. Ο πρόεδρος της Ταϊβάν, Tsai Ing-wen, δεν έχει κάνει επίσημες κινήσεις προς την ανεξαρτησία, αλλά το νησί συνεχώς απομακρύνεται από την ηπειρωτική χώρα. Η πρόταση της Κίνας για «μία χώρα, δύο συστήματα» απεδείχθη κενή από τότε που η ηπειρωτική χώρα συνέτριψε τις πολιτικές ελευθερίες στο Χονγκ Κονγκ, στο οποίο προτάθηκε και δόθηκε η ίδια συμφωνία. Σήμερα, πολύ λίγοι Ταϊβανέζοι θέλουν άμεσα επίσημη ανεξαρτησία, καθώς αυτό θα προκαλούσε σίγουρα εισβολή. Αλλά ακόμη λιγότερα επιθυμούν την άμεση ενοποίηση.

Η Αμερική έχει επίσης αλλάξει. Αφού επενέβη δύο φορές για να προστατεύσει την Ταϊβάν τη δεκαετία του 1950, άρχισε να αμφιβάλλει ότι άξιζε να την υπερασπιστεί, αλλά η επιτυχία του νησιού στη δημοκρατία και η σημασία του ως πηγή ημιαγωγών έχουν αυξήσει εκ νέου το ενδιαφέρον. Σήμερα, σύμμαχοι όπως η Ιαπωνία βλέπουν την αποφασιστική υποστήριξη προς την Ταϊβάν ως δοκιμασία της θέσης της Αμερικής ως κυρίαρχης και αξιόπιστης δύναμης στον δυτικό Ειρηνικό. Η Αμερική δεν έχει αναλάβει καμία επίσημη δέσμευση να υπερασπιστεί άμεσα την Ταϊβάν, υιοθετώντας αντίθετα μια πολιτική «σιτρατηγικής ασάφειας». Όμως, εν μέσω της αυξανόμενης σινο-αμερικανικής αντιπαλότητας, και με τους πολιτικούς στην Ουάσιγκτον να συναγωνίζονται στις σκληρές δηλώσεις απέναντι στην Κίνα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Αμερική θα συμμετείχε σε μια μάχη για την Ταϊβάν σήμερα. Πράγματι, ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν έχει επανειλημμένα δηλώσει το ίδιο -αν και κάθε φορά το επιτελείο του ανακαλούσε τα σχόλιά του.

Η ενοποίηση με την Ταϊβάν, στόχος του Σι για «εθνική αναζωογόνηση» της Κίνας

Αλλά καμία χώρα δεν έχει κάνει περισσότερα για να καταστρέψει το status quo από την Κίνα. Το αν θα διαρκέσει η ειρήνη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος δίνει πολλές αφορμές για απαισιοδοξία. Καθώς η Κίνα έχει πλουτίσει, ο ίδιος έχει γαλουχήσει έναν άσχημο, παρανοϊκό εθνικισμό, τονίζοντας κάθε ταπείνωση που έχει υποστεί στα χέρια των ύπουλων ξένων δυνάμεων. Έχει συνδέσει την ενοποίηση με την Ταϊβάν με τον στόχο του για «εθνική αναζωογόνηση» έως το 2049. Οι ένοπλες δυνάμεις της Κίνας έχουν οικοδομήσει την ικανότητα να καταλάβουν το νησί με τη βία και το ναυτικό της έχει τώρα περισσότερα πλοία από τα αμερικανικά. Μερικοί στρατηγοί στην Ουάσιγκτον πιστεύουν ότι την επόμενη δεκαετία θα μπορούσε να συμβεί μια εισβολή.

Ευτυχώς, οι ενέργειες της Κίνας σε αυτή την κρίση ήταν έντονες αλλά υπολογισμένες -σχεδιασμένες για να δείξουν τον θυμό και τη δύναμή της, αλλά να αποφύγουν την κλιμάκωση. Οι δυνάμεις της έχουν αναπτυχθεί τόσο ώστε να μην ξεκινήσει πόλεμος. Η Αμερική έχει στείλει παρόμοια μηνύματα. Ανέβαλε μια συνηθισμένη δοκιμαστική εκτόξευση διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου και το αεροπλάνο της Πελόζι έκανε μια κυκλική διαδρομή προς την Ταϊβάν, για να αποφύγει να πετάξει πάνω από κινεζικές βάσεις στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Ο κίνδυνος είναι ότι η Κίνα χρησιμοποιεί την κρίση για να θέσει νέα όρια για τις παραβιάσεις της σε αυτό που η Ταϊβάν θεωρεί δικό της εναέριο χώρο και χωρικά ύδατα. Θα μπορούσε επίσης να επιχειρήσει να επιβάλει ακόμη αυστηρότερους περιορισμούς στις συναλλαγές του νησιού με τον υπόλοιπο κόσμο.

Αυτό δεν πρέπει να συμβεί. Το καθήκον της Αμερικής και των συμμάχων της είναι να αντισταθούν σε αυτές τις προσπάθειες χωρίς να μπουν σε μάχη. Η Αμερική θα μπορούσε να ξεκινήσει με την αποκατάσταση των κανόνων που ίσχυαν πριν από την κρίση. Θα πρέπει να ξαναρχίσει αμέσως στρατιωτικές δραστηριότητες γύρω από την Ταϊβάν, για παράδειγμα όπως οι διελεύσεις μέσω του στενού της Ταϊβάν και των επιχειρήσεων σε διεθνή ύδατα που η Κίνα ισχυρίζεται ότι είναι δικά της. Θα μπορούσε να συνεχίσει να επεκτείνει τις στρατιωτικές ασκήσεις με συμμάχους, εμπλέκοντάς τους περισσότερο στον σχεδιασμό έκτακτης ανάγκης για την Ταϊβάν. Η Ιαπωνία εξοργίστηκε όταν η Κίνα εκτόξευσε πυραύλους στην περιοχή της και έδειξε ότι θα μπορούσε να παρέμβει σε έναν πόλεμο, ο οποίος θα περιέπλεκε πολύ μια κινεζική εισβολή.

Πώς θα πειστεί η Κίνα να μην εισβάλει στην Ταϊβάν

Ο στόχος είναι να πειστεί η Κίνα ότι μια τέτοια εισβολή δεν αξίζει τον κίνδυνο. Είναι λογικό να χρησιμοποιηθεί τώρα ο Νόμος για την Πολιτική της Ταϊβάν (TPA) ενώπιον του Κογκρέσου, προκειμένου να παρασχεθεί περισσότερη εκπαίδευση και όπλα στην Ταϊβάν. Αλλά η Ταϊβάν χρειάζεται μια καλύτερη στρατηγική βασισμένη σε μικρά, κινητά όπλα όπως αυτά που έχει χρησιμοποιήσει τόσο καλά η Ουκρανία, όχι το δαπανηρό κιτ που προτιμούν οι στρατηγοί της. Το νησί θα έπρεπε να γίνει μια δύναμη που θα είναι δύσκολο να αντιμετωπίσει η Κίνα. Όπως η Ουκρανία, έτσι και η Ταϊβάν πρέπει να δείξει περισσότερη προθυμία να αμυνθεί. Οι ένοπλες δυνάμεις της μαστίζονται εδώ και καιρό από διαφθορά, σπατάλη και σκάνδαλα.

Μερικές φορές μια δημόσια αντιπαράθεση με την Κίνα έχει νόημα. Τις περισσότερες φορές προκαλεί πολλά προβλήματα με πολύ μικρό όφελος. Η G7 καταδίκασε το λόμπινγκ της Κίνας με πυραύλους, όπως και η Ιαπωνία και η Αυστραλία. Όμως, η Νότια Κορέα δεν το έκανε και οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας δεν ήταν πρόθυμες να πάρουν θέση. Παρόλο που καταδικάζει την επιθετικότητα της Κίνας, η κυβέρνηση Μπάιντεν θα πρέπει να τονίσει ότι δεν υποστηρίζει την επίσημη ανεξαρτησία της Ταϊβάν. Το Κογκρέσο θα πρέπει να αποφύγει συμβολικές κινήσεις που θα αποφέρουν ελάχιστα πραγματικά οφέλη στο νησί, όπως η μετονομασία του γραφείου αντιπροσωπείας της Ταϊβάν στην Ουάσιγκτον, που βρίσκεται επί του παρόντος στο TPA. Γιατί να μην περάσει μια εμπορική συμφωνία;

Ο πόλεμος δεν είναι αναπόφευκτος. Παρά τις φιλοδοξίες του Σι, προτεραιότητά του είναι να κρατήσει τον έλεγχο της εξουσίας. Εάν η εισβολή στην Ουκρανία διδάσκει ένα μάθημα, αυτό είναι ότι ακόμη και μια υποτιθέμενη εύκολη νίκη μπορεί να μετατραπεί σε μακροχρόνιο αγώνα, με καταστροφικές συνέπειες στο εσωτερικό. Η Αμερική και η Ταϊβάν δεν χρειάζεται να αποδείξουν ότι μια κινεζική εισβολή θα αποτύγχανε, απλώς να θέσουν αρκετές αμφιβολίες για να πείσουν τον Σι να περιμένει.

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Economist: Πώς θα αποτραπεί ο πόλεμος μεταξύ Αμερικής και Κίνας για την Ταϊβάν -Γίνεται όλο και πιο δύσκολο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Ταϊβάν: Μπορεί να αποφευχθεί ένας πόλεμος ΗΠΑ – Κίνας; εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Κίνα: Ξεκίνησαν τα γυμνάσια με αληθινά πυρά γύρω από την Ταϊβάν εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο καθηγητής Διοίκησης των Επιχειρήσεων Ζαγεντις Σκαθ, με θητεία σε μεγάλα κινεζικά πανεπιστήμια, είναι σαφέστατος. “Οι Κινέζοι ηγέτες, μας λέει, είτε πολιτικοί είτε οικονομικοί, δεν έχουν για την ισχύ την ίδια αντίληψη με τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς. Παρά το γεγονός ότι στη σημερινή Κίνα λειτουργούν πάνω από 400 δυτικές σχολές και Ινστιτούτα Μάνατζμεντ,αυτό που ενδιαφέρει την κινεζική ελιτ, είναι η μέσω του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας, να φτάσει και να ξεπεράσει την Αμερική από πλευράς ισχύος. Αυτό θα το κάνουν με τρόπους και μέσα, όχι πολύ γνωστά στη Δύση και στα οποία σπανίως αναφέρονται τα ΜΜΕ…”

Κατά την καθηγήτρια Οριάνα Μάστρο, του Πανεπιστημίου Τζωρτζτάουν, “η Κίνα επι σειρά ετών, στο επίπεδο αυτό έκανε ολίγον την πάπια ώστε οι ενεργειες και δράσεις της να μην προκαλούν υποψίες και ανησυχίες ως προς τις παγκόσμιες φιλοδοξίες της,ιδιαιτερα στον ευρύ ασιατικό χώρο

Στο πλαίσιο αυτό ανεξάρτητα από ιστορικά προηγούμενα επίδειξης ισχύος, η Κίνα, έχει αναζητήσει νέες πηγές επιρροής και τις έχει χρησιμο­ποιήσει με τρόπους που δεν είχαν προηγουμένως επιχειρηθεί.
Στον πολιτικό χώρο, η Κίνα έχει αναλάβει ένα συνδυασμό συγκεκαλυμμένων ενεργειών και δημόσιας διπλωματίας για να συνδιαμορφώσει και να εξουδετερώσει την ξένη αντίσταση. Για να δι­αμορφώσει τον διάλογο σε ευαίσθητα θέματα, έχει δημιουρ­γήσει εκατοντάδες Ινστιτούτα Κομφούκιου σε πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο και έχει ιδρύσει αγγλόφωνα μέσα ενημέρωσης για την διάδοση της αφήγησης του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Κινέζοι μυστικοί πράκτορες μέχρι που έχουν στρατολο­γήσει Κινέζους πολίτες, οι οποίοι σπουδάζουν στο εξωτερικό για να ενεργούν ως πληροφοριοδότες και για να μεταδίδουν όσα λένε οι Κινέζοι φοιτητές και καθηγητές για την χώρα τους. Στην Αυστραλία , τη Νέα Ζηλανδία και λιγώτερο στην Ευρώπη, όπου παίζει η σύμμαχος Ρωσία, η Κίνα προσπάθησε να επηρε­άσει πιο άμεσα την πολιτική, δίδοντας κρυφά χρήματα σε υποψήφιους και πολιτικές ομάδες που την εξυπηρετούσαν και την εξυπηρετούν ασφαλώς.

Το Πεκίνο ήταν ιδιαίτερα καινοτόμο στην χρήση της οικονομικής ισχύος. Η στρατηγική εδώ ήταν η χρηματοδότηση υπο­δομών στον αναπτυσσόμενο κόσμο, προκειμένου να δημιουργηθούν εξαρτημένες και συνεπώς ενδοτικές ξένες κυβερνήσεις. Ως γνωστόν οι προσπάθειες αυτές έχουν πάρει τη μορφή της Πρωτοβουλίας Ζώνη και Οδός (Belt and Road Initiative), ενός μα­ζικού περιφερειακού έργου υποδομών που δρομολογήθηκε το 2013. Η Κίνα δαπάνησε περίπου 400 δισεκατομμύρια δολάρια για την πρωτοβουλία (και υποσχέθηκε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα) και έχει πείσει 86 χώρες και διεθνείς οργανισμούς να υπογράψουν περίπου 100 σχετικές συμφωνίες συνεργασίας. Η κινεζική βοήθεια, η οποία λαμβάνει κυρίως τη μορφή δανείων από τράπεζες που ελέγχονται από το Κομμουνι­στικό Κόμμα της Κίνας, δεν συνοδεύεται από τις συνηθισμένες Δυτικές προϋποθέσεις. Δεν υπάρχουν απαιτήσεις για μεταρρυθ­μίσεις της αγοράς ή για καλύτερη διακυβέρνηση. Αυτό που όντως ζητά η Κίνα από τους αποδέκτες, ωστόσο, είναι η υποταγή σε μια σειρά ζητημάτων, συμπεριλαμβανομένης της μη αναγνώρισης της Ταϊβάν.

Όπως έχει γράψει η αναλυτής Nadege Rolland, η Belt and Road Initiative «αποσκοπεί να επιτρέψει στην Κίνα να χρησιμο­ποιήσει καλύτερα την αυξανόμενη οικονομική της επιρροή για να επιτύχει τους τελικούς πολιτικούς στόχους της χωρίς να προκαλέσει μια αντισταθμιστική αντίδραση ή μια στρατιωτική σύ­γκρουση». Το κλειδί είναι ότι το Πεκίνο έχει αφήσει να είναι διφορούμενες οι στρατιωτικές διαστάσεις αυτού του σχεδίου, δημιουργώντας αβεβαιότητα στην Ουάσινγκτον σχετικά με τις πραγματικές προθέσεις του. Πολλοί παρατηρητές αναρωτήθηκαν κατά πόσο η Πρωτοβουλία Belt and Road θα έχει τελικά ισχυρό στρα­τιωτικό στοιχείο, αλλά αυτό χάνει το νόημα. Ακόμα κι αν η Πρω­τοβουλία δεν είναι το προοίμιο μιας παγκόσμιας στρατιωτικής παρουσίας σε αμερικανικό στυλ -και μάλλον δεν είναι- η Κίνα και πάλι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την οικονομική και πολι­τική επιρροή που δημιουργείται από το σχέδιο αυτό για να περιορίσει την εμβέλεια της αμερικανικής ισχύος. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να πιέσει τα εξαρτημένα κράτη στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή και τη Νότια Ασία να αρνηθούν στον αμερικανικό στρατό το δικαίωμα να εισέρχεται στον εναέριο χώρο τους ή να έχει πρόσβαση σε εγκαταστάσεις επί του εδάφους τους.

Ο επιχειρηματικός χαρακτήρας της Κίνας δεν περιορίζεται μόνο στους οικονομικούς και πολιτικούς τομείς. Έχει επίσης ένα συστατικό σκληρής ισχύος. Πράγματι, ίσως πουθενά το Πεκίνο δεν ήταν πιο επιχειρηματικό από όσο στην στρατιωτική του στρατη­γική. Το δόγμα του για την «αντι-πρόσβαση/άρνηση περιοχής» (anti-access/area-denial, A2/AD), ήταν ένα απαύγασμα καινοτομίας: Με το να αναπτύσσει σχετικά χαμηλού κόστους ασύμμετρες στρατιωτικές ικανότητες, η χώρα ήταν σε θέση να περιπλέξει πολύ το όποιο σχέδιο των ΗΠΑ προς βοήθεια της Ιαπωνίας, των Φιλιππίνων ή τns Ταϊβάν σε περίπτωση πολέμου. Για άλλη μια φορά, αντί να αντιμετωπίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες για να σπρώξει τον στρατό τους έξω από την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, η Κίνα ενεπλάκη σε πιο λεπτές δραστηριότητες, όπως η παρενόχληση αμερικανικών πλοίων και αεροσκαφών με μη στρατιωτικά μέσα, κάτι που της επιτρέπει να διατηρήσει έναν βαθμό δυνατότητας άρνησης και αποθαρρύνει μια αντίδραση των ΗΠΑ. Χάρη σε τέτοιες τακτικές, η Κίνα έχει σημειώσει σημαντικά πολιτικά και εδαφικά οφέλη χωρίς να περάσει το όριο για μια ανοικτή σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τους συμμάχους τους.

Το ερώτημα τώρα είναι τι θα κάνει η σκληρή κινεζικη ηγεσία με δεδομένη την πανδημία,τη διεθνη οικονομικη κάμψη και το φθινοπωρινό συνέδριο του ΚΚΚίνας, το οποίο είναι αποφασιστικό για τη μονιμοποίηση του Χι στην εξουσία.

Όταν, την δεκαετία του 1970, ο Ντενγκ άρχισε να επιδιώκει τους «τέσσερις εκσυγχρονισμούς» -της γεωργίας, της βιομηχανίας, της επιστήμης και τεχνολογίας, και της εθνικής άμυνας- άφησε τον στρατιωτικό εκσυγχρονισμό τελευταίο. Καθ’ όλη την δεκαετία του ’80, η Κίνα επικεντρώθηκε αρχικά στην οικοδόμηση της οικονομίας της εν συνεχεία συμπλήρωσε την ανθούσα οικονομική δύ­ναμή της με πολιτική επιρροή, συμμετέχοντας σε διεθνείς θεσμούς κατά την διάρκεια της δεκαετίας του ’90 και της πρώτης δεκαετίας αυτού του αιώνα. Στην στροφή της χιλιετίας, ο στρατός της Κίνας ήταν ακόμα αξιοσημείωτα πίσω.

Σήμερα το σκηνικό αυτό αλλάζει άρδην. Η Κίνα, όπως φαίνεται στην κρίση της Ταιβάν, δεν είναι πλέον ένας αφανής πρωταγωνιστής της διεθνούς πραγματικότητας. Μέσα από πρωτοβουλίες, δράσεις και εκδηλώσεις που δενσυσκοτίζουν πλέον τις στρατιωτικές της φιλοδοξίες, παίζει το παιχνίδι της ισχύος το οποίο στις περιοχές του Ινδικού – Ειρηνικού κάθε άλλο παρά χωρίς αποτελέσματα είναι. Και το δεύτερο ερώτημα είναι σε ποιό βαθμό ο Πούτιν με την εισβολή στην Ουκρανία “τάραξε” την τακτική αυτή … ξυπνώντας τη Δύση…?

Μήπως η ουκρανική κρίση εναι μια μεγάλη πρόβα τζενεραλε ‘οπου ο καθένα ς μετρά και εκτιμά τι μπορεί πλέον να κάνει, εως που και πώς?

Το άρθρο Η αφανής κινέζικη ισχύς… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το ταξίδι της Πελόζι έχει ήδη κλιμακώσει την ένταση στις σινοαμερικανικές σχέσεις, με την Κίνα να στέλνει μαχητικά στη λεγόμενη Ζώνη Αναγνώρισης Αεροπορικής Άμυνας (ADIZ) της Ταϊβάν και να ξεκινά γυμνάσια, περικυκλώνοντας ουσιαστικά το νησί.

Ωστόσο, αν η έκρηξη οργής της Κίνας σταματήσει πριν κλιμακωθεί σε πλήρη σύρραξη στο Στενό της Ταϊβάν και αποφευχθούν «ατυχήματα» μεταξύ των δυνάμεων του Πεκίνου και της Ταϊπέι ή της Κίνας και των ΗΠΑ στην περιοχή, «ίσως να αποδειχθεί προσωρινή η καταιγίδα», λέει το αμερικανικό δίκτυο.

«Η εικόνα της προέδρου της Βουλής να ενισχύει μια δημοκρατία κάτω από τη γιγάντια σκιά της Κίνας θα μπορούσε να γίνει μια από τις χαρακτηριστικές στιγμές στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού».

Η γεωπολιτική κόντρα ΗΠΑ-Κίνας είναι η σημαντικότερη στην παγκόσμια σκακιέρα και μολονότι η κυβέρνηση Μπάιντεν ακολούθησε τη γραμμή Τραμπ, αντιμετωπίζοντας την Κίνα μάλλον ως αντίπαλο παρά ως ανταγωνιστή, πρωταρχικός στόχος της αμερικανικής πολιτικής είναι να αποτραπεί ένας μελλοντικός καταστροφικός πόλεμος μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων.

Αν λοιπόν το ταξίδι της Πελόζι -κάρφος εν τω οφθαλμώ του Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος έχει αναγορεύσει σε βασικό στόχο την ένωση με ή χωρίς την κατάληψη της Ταϊβάν- επιδεινώσει σε μόνιμη βάση τις σινοαμερικανικές σχέσεις και επισπεύσει μια σύγκρουση, ίσως αποδειχθεί τεράστιο λάθος. Το ίδιο ισχύει κι αν η επίσκεψη της Πελόζι ωθήσει το Πεκίνο σε βήματα που θα κλονίσουν την ειρήνη και την ευημερία των Ταϊβανέζων.

Τι πέτυχε η Πελόζι

Από τη σκοπιά της Πελόζι, το ταξίδι μέχρι τώρα πήγε καλά. Βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής του πλανήτη, προτού καν πατήσει το πόδι της στο νησί, ως γυναίκα πολιτικός που αψήφησε την ανδροκρατούμενη κινεζική ηγεσία και τον εκφοβισμό του Πεκίνου, για να συναντηθεί με την επίσης γυναίκα πρόεδρο της Ταϊβάν και να υπερασπιστεί τη δημοκρατία, μια από τις βασικές αμερικανικές αξίες.

Έδειξε στην Κίνα ότι οι ΗΠΑ δεν θα υποχωρήσουν μπροστά στην πολεμοχαρή ρητορική της κι ότι θα συνεχίσουν τις κινήσεις τους στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ασίας και του Ειρηνικού, ό,τι κι αν πιστεύει το Πεκίνο.

Αν και αυτό μπορεί να είναι το τελευταίο σημαντικό ταξίδι της στο εξωτερικό με την ιδιότητα της προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων, το σίγουρο είναι ότι δεν θα λησμονηθεί γρήγορα, λέει το CNN.

Αν και η επίσκεψη προκάλεσε ανησυχία στον Λευκό Οίκο, σε Αμερικανούς αναλυτές και το κατεστημένο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ακόμη και Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές έπλεξαν το εγκώμιο της Πελόζι, ίσως για να την εμφανίσουν πιο σκληρή σε σύγκριση με τον Τζο Μπάιντεν.

Οι ανεπιθύμητες συνέπειες που ίσως προκάλεσε το ταξίδι της Πελόζι

Για το αμερικανικό δίκτυο, τα επιτεύγματα της Πελόζι στην Ταϊβάν είναι προσωπικά, συμβολικά και βραχυπρόθεσμα. Δεν φάνηκε να είπε ή να έκανε κάτι που να αντιβαίνει στην πάγια αμερικανική πολιτική της «μίας Κίνας», αν και σε κάποιο σημείο της συνέντευξης Τύπου έπλεξε το εγκώμιο του λαού της Ταϊβάν για «το θάρρος να αλλάξουν τη χώρα τους επί το δημοκρατικότερο», όταν οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν την Ταϊβάν ως χώρα -ένα σχόλιο που προφανώς θα εξοργίσει εκ νέου το Πεκίνο.

Έτσι, το ταξίδι της μπορεί να εδραιώσει την πεποίθηση στην κινεζική ηγεσία ότι το Κογκρέσο είναι αποφασισμένο να σκληρύνει την πολιτική του αναφορικά με το θέμα της Ταϊβάν και να φέρει σε οριακό σημείο το διπλωματικό τεντωμένο σκοινί για το καθεστώς του νησιού.

«Αν και μπορεί να μην είναι αυτή η πρόθεση της Πελόζι, οι εσφαλμένες αντιλήψεις μπορούν να οδηγήσουν σε στρατιωτικές κλιμακώσεις σε μια τόσο ασταθή σχέση εξωτερικής πολιτικής. Μια μόνιμη αύξηση της κινεζικής στρατιωτικής και οικονομικής πίεσης στην Ταϊβάν, ή μια πιο εχθρική στάση απέναντι στις αμερικανικές ναυτικές και αερομεταφερόμενες δυνάμεις, θα μπορούσε να φέρει πιο κοντά τον κίνδυνο σύγκρουσης μεταξύ των αντιπάλων. Εάν το ταξίδι της Πελόζι επιταχύνει την αποφασιστικότητα του Σι Τζινπίνγκ για κατάληψη με στρατιωτικά μέσα της Ταϊβάν, θα είναι επίσης αντιπαραγωγικό», γράφει ο Στίβεν Κόλινσον τού CNN.

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Πόσο άξιζε τον κόπο το ταξίδι της Πελόζι στην Ταϊβάν -Η αιχμηρή ανάλυση του CNN εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όπως αναφέρει σε ανάλυσή του το BBC, η κλιμάκωση που τροφοδότησε η άφιξη της προέδρου της αμερικανικής Βουλής στην Ταϊβάν δημιουργεί ένα μεγάλο πρόβλημα: ότι Ουάσιγκτον και Πεκίνο προέβησαν σε βήματα όξυνσης του μεταξύ τους μετώπου και πλέον δεν θα είναι εύκολο για καμία από τις δύο πλευρές να κάνει πίσω.

Το βρετανικό δίκτυο μιλά για μια νέα κανονικότητα, η οποία κρύβει σημαντικούς κινδύνους. Μετά από χρόνια «πολιτικής ήπιας ισχύος» από την πλευρά του Πεκίνου προς την Ταϊπέι, ο Σι Τζινπίνγκ είχε υιοθετήσει μια πιο πιεστική προσέγγιση και η κινεζική ηγεσία, ίσως βρήκε, με την επίσκεψη Πελόζι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για κεφαλαιοποιήσει αυτή την στρατηγική.

Το παιχνίδι της προσποίησης

«Όσοι αξιωματούχοι διέπονται από μιλιταριστικά χαρακτηριστικά στα ανώτερα κλιμάκια της εξουσίας πρέπει κατά βάθος να δέχθηκαν με ικανοποίηση την επίσκεψη της κ. Πελόζι. Παρείχε μια ιδανική δικαιολογία για να ενισχύσουν τα πολεμικά παιχνίδια γύρω από την Ταϊβάν και να προετοιμαστούν για την αναπόφευκτη μέρα που θα καταληφθεί με τη βία», σημειώνει το BBC. «Η σημαντικότερη ίσως πρόκληση για την περιφερειακή σταθερότητα είναι ότι η δημόσια θέση όλων για την Ταϊβάν δεν είναι σοβαρή. Είναι σαν ένα γιγάντιο παιχνίδι προσποίησης που γίνεται όλο και πιο σύνθετο να διατηρηθεί». Εξηγώντας, το βρετανικό δίκτυο αναφέρει:

Η Κίνα προσποιείται ότι η Ταϊβάν είναι μέρος του εδάφους της, παρά το γεγονός ότι η νήσος εισπράττει τους δικούς της φόρους, ψηφίζει τη δική της κυβέρνηση, εκδίδει τα δικά της διαβατήρια και διαθέτει ξεχωριστό στρατό.

Οι ΗΠΑ, από την πλευρά τους, προσποιούνται ότι δεν αντιμετωπίζουν την Ταϊβάν ως ανεξάρτητη χώρα, παρά το γεγονός ότι της πουλούν προηγμένα οπλικά συστήματα και ανά περιόδους υψηλόβαθμοι πολιτικοί πραγματοποιούν εκεί προσωπικά ταξίδια που μοιάζουν πολύ με επίσημες επισκέψεις. Είναι προφανές πως δεν χρειάζεται και πολύ για να καταρρεύσει αυτό το παιχνίδι της προσποίησης».

Όπως σημειώνεται, τα τελευταία χρόνια, το Πεκίνο (μέσω και των ελεγχόμενων ΜΜΕ), έχει ξεπεράσει τα όρια μιας – απλώς – επιθετικής ρητορικής απέναντι στην Ταϊβάν. Η ιδέα ενός πολέμου για την κατάληψή της συζητείται ανοιχτά. Σχολιαστές ζητούσαν από τον κινεζικό στρατό να καταρρίψει το αεροσκάφος που μετέφερε την Πελόζι και άλλοι ζητούσαν να φτάσουν τα μαχητικά της Κίνας στην καρδιά της Ταϊβάν, ώστε να αναγκάσουν την τοπική κυβέρνηση του νησιού να σηκώσει δικά της αεροσκάφη και να καταρριφθούν.

«Η μπάλα στο γήπεδο της Κίνας»

Σε μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης υπάρχει πλέον η πεποίθηση πως ο πρόεδρος Σι θέλει να δει την Κίνα να αποκτά τον έλεγχο της Ταϊβάν επί της θητείας του, να μείνει στην ιστορία ως ο ηγέτης που ενοποίησε και πάλι την «αυτοκρατορία». Έκανε το πρώτο βήμα με το Χονγκ Κονγκ και τώρα ετοιμάζεται για το επόμενο. Το μόνο που αμβλύνει την πίεση ως προς αυτό είναι το γεγονός ότι φρόντισε να μπορεί να παραμείνει στην εξουσία εφόρου ζωής. Και έτσι δεν υπάρχει λόγος βιασύνης, σημειώνει το ΒΒC, που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι πλέον, η κίνηση της Πελόζι μετέφερε τη «μπάλα στο γήπεδο του Πεκίνου»:

«Κάθε μέρα που περνάει φαίνεται να απομακρυνόμαστε από τον στόχο της ειρήνης. Ο εθνικισμός είναι πανίσχυρο εργαλείο και με την επίσκεψη Πελόζι φαίνεται να ενεργοποιήθηκε. Η μπάλα βρίσκεται πλέον στο γήπεδο της Κίνας. Και εκείνη θα πρέπει να αποφασίσει εάν θα συγκρατηθεί ή αν θα υλοποιήσει μία επιθετική απάντηση, που θα μπορούσε να είναι καταστροφική και για την ίδια».

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο Ταϊβάν: Η Πελόζι έφυγε, η «μπάλα» έμεινε στο γήπεδο της Κίνας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πριν από λίγο, ο πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης Λι Χσιέν Λουνγκ κάλεσε την Πελόζι να εργαστεί για «σταθερές» σχέσεις με το Πεκίνο κατά τη διάρκεια συνάντησής τους στην πόλη-κράτος. «Ο πρωθυπουργός Λι τόνισε τη σημασία των σταθερών σχέσεων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας για την περιφερειακή ειρήνη και ασφάλεια», ανακοίνωσε το υπουργείο Εξωτερικών της Σιγκαπούρης.

Δεν έχει γίνει ακόμη κάποια αναφορά για το αν η Πελόζι θα πραγματοποιήσει στάση στην Ταϊβάν. Δημοσιογράφοι του Γαλλικού Πρακτορείου είχαν μεταδώσει νωρίτερα σήμερα ότι είδαν μια οχηματοπομπή, που φέρεται ότι την μετέφερε, στη Σιγκαπούρη όπου ήταν προγραμματισμένο να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό και την πρόεδρο.

Το Αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο στη Σιγκαπούρη από την πλευρά του επιβεβαίωσε ότι η Πελόζι περιλαμβάνεται στον κατάλογο με τους προσκεκλημένους σε δεξίωση που θα δοθεί αργότερα σήμερα.

Η ασιατική της περιοδεία περιλαμβάνει ακόμη στάσεις στη Μαλαισία, τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία, αλλά αυτό που έχει συγκεντρώσει το ενδιαφέρον είναι μια πιθανή επίσκεψή της στην Ταϊβάν.

Σε τεντωμένοι σχοινί ΗΠΑ – Κίνα

Οι πληροφορίες για σχέδιο επίσκεψής της στη νήσο έχουν προκαλέσει την οργή του Πεκίνου και αμηχανία ακόμη και στον Λευκό Οίκο με τον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν να επιχειρεί να αποκλιμακώσει την ένταση στις σχέσεις με την Κίνα.

Το Πεκίνο θεωρεί δικό του έδαφος την αυτοδιοικούμενη Ταϊβάν, έδαφος το οποίο μια μέρα αν χρειαστεί λέει ότι θα καταλάβει δια της βίας, και έχει πραγματοποιήσει όλο και εντονότερες προειδοποιήσεις ότι θα θεωρήσει μια επίσκεψη της Πελόζι σοβαρή πρόκληση.

Πριν από λίγο, κατά τη διάρκεια της τακτικής ενημέρωσης των δημοσιογράφων από το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών, ο εκπρόσωπος Ζάο Λιτσιάν προειδοποίησε ότι η Κίνα δεν «θα καθίσει με σταυρωμένα τα χέρια» αν η Πελόζι επισκεφθεί την Ταιβάν και ότι επειδή είναι «η τρίτη στη σειρά αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης» τυχόν επίσκεψή της θα «έχει πρωτοφανή πολιτικό αντίκτυπο».

Το γραφείο της Πελόζι επιβεβαίωσε μόλις χθες την περιοδεία της στην Ασία με ανακοίνωσή του και αφού το αεροπλάνο της είχε ήδη αναχωρήσει έπειτα από ημέρες εικασιών από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και με την ίδια την Πελόζι να αρνείται να επιβεβαιώσει το πρόγραμμά της.

«Το ταξίδι θα επικεντρωθεί στην αμοιβαία ασφάλεια, την οικονομική συνεργασία και την δημοκρατική διακυβέρνηση στην περιοχή του Ινδικού –Ειρηνικού», σύμφωνα με την ανακοίνωση που αναφερόταν στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.

«Η αντιπροσωπεία μας θα πραγματοποιήσει συναντήσεις σε ανώτερο επίπεδο για να συζητήσει πως μπορούμε να προωθήσουμε περαιτέρω τα κοινά συμφέροντα και αξίες μας». Στην ανακοίνωση δεν γίνεται αναφορά στην Ταϊβάν. Αλλά οι επισκέψεις Aμερικανών πολιτικών και αξιωματούχων στην Ταϊβάν συνήθως κρατούνται μυστικές μέχρι να προσγειωθούν οι αντιπροσωπείες λόγω των σχέσεων με το Πεκίνο.

Η Πελόζι συνοδεύεται από τον πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων Γκρέγκορι Μικς καθώς και από μέλη της Μόνιμης Επίλεκτης Επιτροπής Πληροφοριών και της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Βουλής.

Ξεχωριστά, χιλιάδες ινδονήσιοι και αμερικανοί στρατιώτες ξεκίνησαν σήμερα κοινές στρατιωτικές ασκήσεις που θα διαρκέσουν δύο εβδομάδες.

Η Ουάσιγκτον έχει ανακοινώσει ότι τα γυμνάσια δεν στοχεύουν καμία χώρα παρότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχουν εκδηλώσει αυξημένη ανησυχία για την κινεζική επιθετικότητα στην περιοχή του Ειρηνικού. Τα 23 εκατομμύρια πολίτες της Ταϊβάν ζουν επί χρόνια με την πιθανότητα μιας κινεζικής εισβολής, αλλά η απειλή αυτή έχει αυξηθεί υπό την προεδρία του Σι Τζινπίνγκ.

Οι ΗΠΑ διατηρούν μια πολιτική «στρατηγικής ασάφειας» για το αν θα επενέβαιναν στρατιωτικά σε περίπτωση κινεζικής εισβολής. Παρότι στο διπλωματικό επίπεδο αναγνωρίζουν το Πεκίνο επί της Ταϊπέι, οι ΗΠΑ στηρίζουν επίσης την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Ταϊβάν και αντιτίθενται σε όποια βίαιη αλλαγή του καθεστώτος του νησιού.

Αμερικανοί αξιωματούχοι πραγματοποιούν συχνά διακριτικές επισκέψεις στην Ταϊβάν για να δείξουν τη στήριξή τους αλλά μια επίσκεψη της Πελόζι θα ήταν η περισσότερο βαρυσήμαντη πολιτικά στη σύγχρονη ιστορία. Ως πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων η Πελόζι είναι η τρίτη στη σειρά για την αμερικανική προεδρία και μια από τις ισχυρότερες πολιτικούς της χώρας. Ο τελευταίος πρόεδρος της Βουλής που είχε επισκεφθεί την Ταϊβάν ήταν ο Νιούτ Γκίνγκριτς το 1997.

Ο Μπάιντεν και ο Σι είχαν την περασμένη εβδομάδα μια τηλεφωνική επικοινωνία σε υψηλούς τόνους στην οποία κυριάρχησαν οι διαφωνίες τους σχετικά με την Ταϊβάν. Ο Σι διατύπωσε σαφή προειδοποίηση προς τις ΗΠΑ «να μην παίζουν με την φωτιά» αναφορικά με τη νήσο.

Οι πυρετώδεις εικασίες σχετικά με μια πιθανή επίσκεψη της Πελόζι στην Ταϊβάν έχουν συμπέσει με μια αύξηση της στρατιωτικής δραστηριότητας στην περιοχή, γεγονός που υπογραμμίζει πόσο εύφλεκτη είναι η κατάσταση.

Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν επιχειρήσει να υποβαθμίσουν τη σημασία μιας πιθανής επίσκεψης της Πελόζι στην Ταϊβάν κάνοντας έκκληση για ψυχραιμία προς τους κινέζους ηγέτες.

Στην Ταϊβάν τα συναισθήματα των πολιτών είναι ανάμεικτα σχετικά με μια πιθανή επίσκεψή της Πελόζι, αλλά τόσο το κυβερνών κόμμα όσο και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχουν δηλώσει ότι το νησί δεν θα πρέπει να ενδώσει στις κινεζικές πιέσεις.

Πηγή: AFP, Reuters, ΑΠΕ-ΜΠΕ, kathimerini.gr

Το άρθρο Θα πάει η Πελόζι στην Ταϊβάν; Το ερώτημα που «καίει» ΗΠΑ και Κίνα παραμένει αναπάντητο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.