Kι ενώ η διεθνής κατάσταση συνεχώς επιδεινώνεται και η παγκόσμια οικονομία δέχεται ισχυρά πλήγματα, παράλληλα γίνεται ολοένα και πιο εμφανές το κράτος εκείνο που σέρνει τον χορό της καταστροφής.

Το Ισραήλ, το οποίο φέρεται να έσυρε τις ΗΠΑ σε αυτή την πρωτοφανή περιπέτεια στη Μέση Ανατολή και το οποίο ελάχιστα φαίνεται να ενδιαφέρεται για τις καταστροφικές επιπτώσεις στον υπόλοιπο κόσμο.

Τις τελευταίες εβδομάδες γινόμαστε αποδέκτες ολοένα αυξανομένων μαρτυριών που αναδεικνύουν τον πρωτεύοντα ρόλο του Ισραήλ στην κήρυξη του πολέμου εναντίον του Ιράν από τις ΗΠΑ.

Μάλιστα δεν πρόκειται για δημοσιογραφικές «αποκαλύψεις» αλλά για δηλώσεις κορυφαίων Αμερικανών αξιωματούχων όπως του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, της διευθύντριας της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Τούλσι Γκάμπαρντ, του διευθυντή του Κέντρου Εναντίον της Τρομοκρατίας Τζον Κεντ κ.ά.

Η δήλωση φυσικά που προκάλεσε τη μεγαλύτερη αίσθηση ήταν του αρχηγού της αμερικανικής διπλωματίας που υποστήριξε ότι το Ισραήλ σχεδίαζε να επιτεθεί στο Ιράν και αυτό θα οδηγούσε την Τεχεράνη να επιτεθεί στα αμερικανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή και γι’ αυτό η Ουάσιγκτον αναγκάστηκε να προχωρήσει σε προληπτικές επιθέσεις κατά του Ιράν.

Σε αυτά τα πλαίσια παραμένει η στρατηγική απόκλιση του στόχου των δύο χωρών. Για τις ΗΠΑ ο κυριότερος στόχος είναι η εξουδετέρωση του πυρηνικού οπλοστασίου του Ιράν.

Για το Ισραήλ αντίθετα ο βαθύτερος στόχος όπως μπορεί να υποθέσει κανείς δεν είναι απλά ένα «regime change light» αλλά η διάλυση του Ιράν, η μετατροπή του σε έναν χώρο αλληλοσυγκρουόμενων πολιτικοθρησκευτικών ομάδων -κάτι όπως η Συρία ή το Αφγανιστάν-που θα το καταδικάσουν σε περιθωριακό ρόλο και θα του αφαιρέσουν τη δυνατότητα να ασκεί οποιαδήποτε ηγεμονική πολιτική στην περιοχή.

Αυτό τον ρόλο θα τον ασκεί εφεξής αποκλειστικά το Ισραήλ με αναφορά πιθανώς σε βιβλικά οράματα όπως συνηθίζουν να κάνουν ορισμένοι υπουργοί του.

Έτσι π.χ. σε άρθρο του στην Israel Hayom ο διευθυντής του Ισραηλινού Ινστιτούτου Στρατηγικών Σπουδών δρ. Μάρτιν Σέρμαν υποστηρίζει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να αρκεστεί σε regime change για την ασφάλεια του, αλλά θα πρέπει να στοχεύσει να διασπάσει την χώρα σε μικρότερες εθνοτικές οντότητες κυρίως Κούρδους, Βαλούχους, Αζέρους Τουρκoμάνους και Άραβες.

Είναι ασφαλώς ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι η ηγεσία του Ισραήλ βλέπει την Ελλάδα να παίζει ουσιαστικό ρόλο στη νέα τάξη πραγμάτων που θα προκύψει από τον σημερινό πόλεμο. Πρόκειται για το πολυσυζητημένο όραμα του κ. Νετανιάχου, ενός εξαγώνου δηλαδή έξι δυνάμεων -μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται η Ινδία η Ελλάδα η Κύπρος και φυσικά το Ισραήλ- που θα αναλάβουν την αστυνόμευση της περιοχής από σπιτικά και σουνιτικά «ριζοσπαστικά κινήματα». Όπως δήλωνε:

«Στο όραμά μου, θα δημιουργήσουμε ένα ολόκληρο σύστημα, κατ’ ουσίαν ένα εξάγωνο συμμαχιών γύρω ή εντός της Μέσης Ανατολής. Αυτό περιλαμβάνει την Ινδία, τις αραβικές χώρες, τις αφρικανικές χώρες, τις μεσογειακές χώρες (την Ελλάδα και την Κύπρο) καθώς και χώρες της Ασίας στις οποίες δεν θα αναφερθώ προς το παρόν.

Η πρόθεση είναι να δημιουργηθεί ένας άξονας χωρών που συμμερίζονται το ίδιο ρεαλιστικό όραμα, τις προκλήσεις και τους στόχους απέναντι στους ριζοσπαστικούς άξονες, τόσο τον ριζοσπαστικό σιιτικό άξονα, τον οποίο πλήξαμε πολύ σκληρά, όσο και τον αναδυόμενο σουνιτικό ριζοσπαστικό άξονα. Όλες αυτές οι χώρες έχουν διαφορετική αντίληψη και η συνεργασία μας μπορεί να επιφέρει εξαιρετικά αποτελέσματα».

Με άλλα λόγια σύμφωνα με το σχέδιο του Ισραηλινού ηγέτη η Ελλάδα θα είναι στο μέλλον ο χωροφύλακας της Τουρκίας κάτι που όπως αναμενόταν προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις των τουρκικών ΜΜΕ.

Από την άλλη πλευρά, η απουσία αντίδρασης σε αυτές τις σκέψεις από την πλευρά της Αθήνας δείχνει ότι τουλάχιστον ένα τμήμα της ντόπιας πολιτικής ελίτ ίσως να καλωσορίζει αυτούς τους επικίνδυνους γεωπολιτικούς «οραματισμούς».

Πάντως εκείνο που είναι σημαντικό με τα «οράματα» του Ισραηλινού ηγέτη είναι ότι δείχνουν πως το Ισραήλ ετοιμαζόταν εδώ και καιρό για μια νέα τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή κάτι το οποίο δεν ίσχυε κατ’ ανάγκη για τις ΗΠΑ.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Τα «οράματα» του Νετανιάχου και ο ρόλος της Ελλάδας… Του Τάκη Μίχα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πέρα από τις προσωπικές επιθέσεις που εξαπολύουν οι δύο υποψήφιοι για την προεδρία των ΗΠΑ -που τόσο συγκινούν τα ΜΜΕ- υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους όπως φαίνεται από τις απόψεις τους για την φορολογία.

O Ντόναλντ Tράμπ έχει προτείνει τις πιο ριζοσπαστικές προτάσεις. Υπόσχεται ότι θα διατηρήσει επ’ άπειρον τις μειώσεις των φόρων πού έγιναν το 2017 και επρόκειτο να λήξουν τα 2025. Οι μειώσεις αυτές ευνοούν ιδιαίτερα τα υψηλά εισοδήματα και περιλαμβάνουν χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές, μεγάλες φοροαπαλλαγές για τα παιδιά και μεγάλη μείωση του φόρου κληρονομιάς.

Επιπλέον προτείνει τη μη φορολόγηση των φιλοδωρημάτων των εργαζομένων στα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία, των υπερωριών και των εισφορών στην κοινωνική ασφάλιση. Επίσης προτείνει την έκπτωση των τόκων των δανείων για αγορά αυτοκινήτων από το φορολογητέο εισόδημα και την επαναφορά της φοροαπαλλαγής για τους πολιτειακούς και δημοτικούς φόρους που πληρώνει ο πολίτης.

Ακόμα εισηγείται τον τερματισμό της φορολόγησης των Αμερικανών πολιτών πού ζουν στο εξωτερικό και τη μείωση του φόρου των επιχειρήσεων που παράγουν τα προϊόντα τους στις ΗΠΑ από 21% σε 15%. Από την άλλη πλευρά, προτείνει την κατάργηση των κινήτρων για επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας πού περιείχε ο νόμος του Μπάιντεν για τη μείωση του πληθωρισμού γνωστός ως IRΑ.

Από την πλευρά της η Κάμαλα Χάρις θέλει να επεκτείνει χρονικά τη μείωση των φόρων του 2017 μόνο για τα νοικοκυριά πού κερδίζουν λιγότερα από 400 χιλιάδες δολάρια ετησίως κάτι που σημαίνει μία αύξηση των φόρων για τα υψηλότερα εισοδήματα. Ταυτόχρονα προτείνει μεγαλύτερες φοροαπαλλαγές για φτωχές οικογένειες με παιδιά.

Η υποψήφια των Δημοκρατικών επιθυμεί να επιβάλλει ένα φόρο στους πολυεκατομμυριούχους για τις μη υλοποιημένες υπεραξίες και να αυξήσει από 20% σε 28% τον φόρο επί των μακροπροθέσμων κεφαλαιακών κερδών εκείνων πού κερδίζουν πάνω από 1 εκατομμύρια δολάρια ετησίως. Επίσης προγραμματίζει να αυξήσει τον φόρο των επιχειρήσεων από 21% σε 28%, να τετραπλασιάσει τον φόρο του 1% πού επιβάλλεται στις επιχειρήσεις για την επαναγορά των μετοχών τους και να αυξήσει τους φόρους στα κέρδη των αμερικανικών επιχειρήσεων πού δραστηριοποιούνται έξω από τα σύνορα των ΗΠΑ.

Από την άλλη πλευρά προτείνει την αύξηση των φοροαπαλλαγών για τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων από 5 σε 50 χιλιάδες δολάρια. Τέλος υιοθετεί και αυτή την πρόταση του Τράμπ για τη μη φορολόγηση των φιλοδωρημάτων.

Ο Τράμπ χαρακτηρίζει τις προτάσεις της αντιπάλου του ως «κομμουνιστικές» επειδή θέλει να αυξήσει τους φόρους, ενώ η Χάρις από την πλευρά της τον κατηγορεί ότι θέλει να ευνοήσει τους πλουτοκράτες φίλους του. Ομως πέρα από τις υπερβολές οι φορολογικές προτάσεις των δύο υποψηφίων αντανακλούν σε μεγάλο βαθμό δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες. Η μία που προσβλέπει σε μείωση των φόρων ως μέσου για την επανεκκίνηση των αμερικανικών επιχειρήσεων και την επιστροφή του «Αμερικανικού Ονείρου» Η άλλη που βλέπει τη φορολογία ως το μέσο για την αποκατάσταση των κοινωνικών αδικιών και την μείωση των ανισοτήτων.

Κανείς φυσικά δεν ξέρει ποια από τις δύο φιλοσοφίες θα επικρατήσει εκλογικά και θα κατευθύνει τη χώρα τα επόμενα χρόνια. Όμως εκεί που συμφωνούν πολλοί αναλυτές είναι ότι αν επικρατήσει ο Τράμπ οι μετοχές στην Wall Street θα πάνε στον… Θεό!

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Η φορολογία το πιο σκληρό μέτωπο της σύγκρουσης Χάρις-Τραμπ… Του Τάκη Μίχα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μέχρι πρόσφατα οι οικονομικές ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο οφείλονταν σε σημαντικό βαθμό στην διαφορετική θέση που είχαν στην ταξική δομή της χώρας, αν δηλαδή ανήκαν στην τάξη των κεφαλαιούχων η στην τάξη των εργαζομένων. Σήμερα, όμως, όπως υποστηρίζει ο γνωστός οικονομολόγος Branco Milanovic η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά.

Σήμερα τα εισοδήματα κάποιου δεν εξαρτώνται τόσο από την κοινωνική τάξη στη οποία ανήκει όσο από την χώρα στην οποία γεννήθηκε. Το μέσο εισόδημα ενός Αιθίοπα με δευτεροβάθμια εκπαίδευση αν παραμείνει στην πατρίδα του είναι 2 χιλιάδες δολάρια ετησίως και… 36 χιλιάδες δολάρια αν δουλέψει στην Ολλανδία! Με άλλα λόγια σήμερα οι ανισότητες έχουν περισσότερο τοπολογικά παρά ταξικά χαρακτηριστικά.

Δεν ήταν πάντοτε έτσι τα πράγματα. Τον 19ο αιώνα πού ζούσε ο Μάρξ η φύση των οικονομικών ανισοτήτων μεταξύ των πολιτών ήταν τέτοια πού τουλάχιστον το 50% μπορούσε να θεωρηθεί ότι οφειλόταν στην διαφορά μεταξύ εργαζομένων και ιδιοκτητών του κεφαλαίου.

Το πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων σε διάφορες χώρες του κόσμου ήταν περίπου το ίδιο και χαμηλό. Ετσι κατά την διάρκεια της περιόδου 1800-1849 το εισόδημα ενός ανειδίκευτου εργάτη στην Ινδία (την φτωχότερη χώρα του κόσμου) ισοδυναμούσε με το καθόλου ευκαταφρόνητο 30% του εισοδήματος ενός ανειδίκευτου εργάτη στην Αγγλία (της πλουσιότερης τότε χώρας του κόσμου)

Εκατόν πενήντα χρόνια αργότερα, στις αρχές του 21ου αιώνα, η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά. Σήμερα πάνω από το 80% των παγκοσμίων οικονομικών ανισοτήτων οφείλονται σε εισοδηματικές διαφορές μεταξύ των χωρών και οι αποδοχές των ανειδίκευτων εργαζομένων στις πλούσιες χώρες είναι δεκαπλάσιες από τις αποδοχές ενός αντίστοιχου εργαζόμενου σε φτωχή χώρα. Η έννοια της «παγκόσμιας αλληλεγγύης» μεταξύ των εργαζομένων στην οποία αναφερόταν ο Μαρξ σήμερα έχει ελάχιστο νόημα, δεδομένης της τεράστιας οικονομικής ανισότητας που χωρίζει τους εργαζόμενους σε φτωχές και πλούσιες χώρες.

Κατά τα μέσα του 19ου αιώνα το ήμισυ των ανισοτήτων μεταξύ των ανθρώπων στον κόσμο μπορούσε να αποδοθεί στην άνιση ανάπτυξη των χωρών και το άλλο ήμισυ σε ταξικές διαφορές. Σήμερα το 85% των διαφορών μπορεί να αποδοθεί στην άνιση ανάπτυξη μεταξύ των χωρών και μόλις το 15% σε «ταξικούς» λόγους, δηλαδή διαφορές μεταξύ εργαζομένων και καπιταλιστών.

Η σύνθεση των ανισοτήτων έχει αλλάξει ριζικά σήμερα από αυτήν πού ήταν παλαιότερα. Τότε ήταν μία ανισότητα που εξαρτάτο κατά 50% από την κοινωνική τάξη και 50% από την τοποθεσία. Σήμερα η ανισότητα εξαρτάται κυρίως από την τοποθεσία.

Ετσι οι πλουσιότεροι κάτοικοι του Μαλί είναι φτωχότεροι από τους φτωχότερους Δανούς. Το φτωχότερο 5% των Αμερικανών κερδίζουν 35 φορές περισσότερο από τους φτωχότερους κατοίκους της Ζάμπιας. Μόλις ένα 4% των Ινδών είναι πλουσιότεροι από τους φτωχότερους Αμερικάνους.

Με αυτά τα δεδομένα πολλοί οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι ο καλύτερος τρόπος μείωσης των παγκοσμίων οικονομικών ανισοτήτων είναι η ελεύθερη μετανάστευση. Φυσικά αυτή η λύση ενέχει με την σειρά της άλλα προβλήματα αλλά για τον εργαζόμενο του «παγκόσμιου Νότου» η μετανάστευση είναι μία ορθολογική επιλογή.

Η αλλαγή του ταχυδρομικού κώδικα είναι πολύ πιο ωφέλιμη για το εργαζόμενο του «παγκόσμιου Νότου» παρά οποιαδήποτε αναπτυξιακή βοήθεια. Η δυνατότητα να μπορεί να μετακινηθεί κανείς από ένα «σημείο Α» πιο φτωχό προς ένα «σημείο Β» πιο πλούσιο συνιστά για εκατομμύρια ανθρώπους τον πιο αποτελεσματικό μηχανισμό να ξεφύγουν από την φτώχεια.

Aυτός είναι ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο οι μεταναστευτικές ροές δεν πρόκειται να μειωθούν στο μέλλον.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Οι νέου τύπου κοινωνικές ανισότητες και η διάψευση του Μαρξ… Του Τάκη Μίχα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

O στασιμοπληθωρισμός -δηλαδή μηδενική οικονομική ανάπτυξη με υψηλό πληθωρισμό- δεν αποτελεί ορατό κίνδυνο για τις ανεπτυγμένες οικονομίες. Η ενεργειακή κρίση θα υποχωρήσει μέχρι την επόμενη άνοιξη. Ούτε υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα βιωσιμότητας του χρέους στην ευρωζώνη. Και με μία προβλεπόμενη παγκόσμια ανάπτυξη του 6% δύσκολα μπορεί να υπάρξει εκτροχιασμός της οικονομίας.

Αν υπάρχει ένας σοβαρός κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία αυτός είναι η εμφάνιση μιας νέας μετάλλαξης του ιού.

Για το κόστος της ενέργειας:

«Προσμένω ότι η υψηλή τιμή της ενέργειας θα αρχίσει να υποχωρεί στα μέσα του 2022. Η αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου υπήρξε πολύ ταχεία και ο χειμώνας μπορεί να είναι δύσκολος. Αν είναι κανονικός είμαστε σε καλύτερη κατάσταση, αν όμως κάνει κρύο μπορεί να δούμε ελλείψεις κάτι, που θα πλήξει την οικονομία. Σε κάθε περίπτωση όπως μας δείχνουν οι αγορές την άνοιξη οι τιμές της ενέργειας θα υποχωρήσουν σημαντικά. Πρόκειται για κάτι μεταβατικό».

Για την νομισματική πολιτική:

«Το σφίξιμο της νομισματικής πολιτικής δεν βοηθάει. Αν την σφίξεις η οικονομική δραστηριότητα θα πέσει. Επιπλέον δεν πρόκειται να μειώσει την πίεση για αύξηση των τιμών. Αν παρ’ όλα αυτά πραγματοποιηθεί το σφίξιμο της νομισματικής πολιτικής, θα μεταφρασθεί σε αύξηση του κόστους της οικονομικής δραστηριότητας κάτι που θα πλήξει ιδιαίτερα τις αναδυόμενες οικονομίες. Η λύση βρίσκεται από την πλευρά της προσφοράς, δηλαδή στην αύξηση της παραγωγής».

Για τη βιωσιμότητα του χρέους στην ευρωζώνη:

«Δεν βλέπω κανένα πρόβλημα με την βιωσιμότητα του χρέους στην ευρωζώνη. Τα σημερινά επίπεδα είναι σίγουρα ανεβασμένα όμως τα επιτόκια θα διατηρηθούν χαμηλά μερικά ακόμα χρόνια, μεταξύ άλλων, διότι οι μεσοπρόθεσμες προβλέψεις για τον πληθωρισμό συνεχίζουν να βρίσκονται κάτω από τον στόχο που έχει θέσει η ΕΚΤ. Το ταμείο ανάκαμψης επίσης βοηθάει».

Για τον κίνδυνο του στασιμοπληθωρισμού:

«Αναμένουμε ότι η παγκόσμια οικονομία θα αναπτυχθεί με 5,9% αυτό το έτος και 4,9% το επόμενο. Είναι μία ανάπτυξη πολύ υγιής. Σίγουρα βλέπουμε ένα σοκ από την πλευρά της προσφοράς και πιο ακριβή ενέργεια κάτι πού πλήττει την βιομηχανία και την δραστηριότητα και μεταφράζεται σε υψηλότερες τιμές… αλλά το να μιλάμε για στασιμοπληθωρισμό είναι άλλο πράμα…Για να μιλάει κανείς για στασιμοπληθωρισμό η οικονομία θα έπρεπε να ήταν στάσιμη και ο πληθωρισμός εκτός ελέγχου. Ομως δεν είναι αυτό το δικό μας βασικό σενάριο».

Για τις διαφορές στους ρυθμούς ανάκαμψης των ανεπτυγμένων και των αναπτυσσόμενων χωρών:

«Οι ανεπτυγμένες οικονομίες θα επιστρέψουν στο δρόμο πριν από την κρίση τα μέσα του επόμενου έτους ενώ σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες το ΑΕΠ θα συνεχίζει να βρίσκεται 5%-10% κάτω από τα επίπεδα από τα οποία θα βρισκόταν αν δεν υπήρχε πανδημία. Σε νορμάλ εποχές οι αναπτυσσόμενες οικονομίες είναι ο μοχλός της παγκόσμιας ανάπτυξης. Ομως οι πληγές που τους έχει αφήσει η κρίση μας απασχολεί τόσο όσον αφορά την παγκόσμια ζήτηση όσο και για τις πολιτικές και οικονομικές εντάσεις που μπορεί να προκαλέσουν».

Για τον πιο σημαντικό κίνδυνο στην παγκόσμια οικονομία:

«Ο πιο σημαντικός κίνδυνος συνεχίζει να είναι η εμφάνιση μιας νέας μετάλλαξης του ιού».

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Γιατί το ΔΝΤ δεν φοβάται τον στασιμοπληθωρισμό… Του Τάκη Μίχα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Τάκη Μίχα

Οι ταραχές του περασμένου έτους στις ΗΠΑ και ανάλογες ταραχές και σε άλλες δημοκρατίες όπως στην Γαλλία («κίτρινα γιλέκα») στη Χιλή, στην Ελλάδα («αγανακτισμένοι»), Ολλανδία, Αυστρία (antilockdown) κ.ά. δείχνουν ότι εκδηλώσεις που συνδέαμε με δυσλειτουργικά καθεστώτα σήμερα αποτελούν μέρος και της πολιτικής τελετουργίας δημοκρατικών χωρών.

Αυτά τα γεγονότα θέτουν σε αμφισβήτηση την κομματοκρατική αντίληψη της δημοκρατίας σύμφωνα με την οποία η «λαϊκή βούληση» εκφράζεται από τα κόμματα. Όπως αναφέρει ο πολιτικός αναλυτής Jorge Rocha:

«Τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα σήμερα βιώνουν μια πολύ οξεία κρίση και τα νέα κόμματα επίσης δεν έχουν δείξει βαθιές αλλαγές με στόχο την δημιουργία διαφορετικών πολιτικών οντοτήτων. Έχουν κλεισθεί σε μια φούσκα εξουσίας, δεν προσπαθούν να δουν τις ανάγκες του κόσμου, ούτε θεωρούν ως κεντρικό συνομιλητή τους τον λαό, κάτι που δημιουργεί τεράστια έλλειψη εμπιστοσύνης».

Για τα σημερινά πολιτικά κόμματα ο ρόλος του λαού είναι να ψηφίζει μια φορά κάθε 4-5 χρόνια και μετά να πηγαίνει σπίτι του μέχρι να τον ξαναφωνάξουν οι πολιτικοί να πει την γνώμη του.

Ίσως αυτή η κατάσταση να ήταν δικαιολογημένη όταν δεν υπήρχε η τεχνολογία για να μεταφέρει με την απαιτούμενη ταχύτητα και ακρίβεια τις ολοένα μεταβαλλόμενες επιθυμίες του εκλογικού σώματος. Ίσως να ήταν δικαιολογημένη την εποχή που υπήρχαν τεράστιες λογιστικές δυσκολίες στο στήσιμο εκλογικών τμημάτων και την ασφαλή μεταφορά των ψηφοφόρων.

Σήμερα όμως αυτές οι συνθήκες δεν υπάρχουν. Η ψηφιακή τεχνολογία έχει αλλάξει δραματικά και ολοκληρωτικά την κατάσταση. Μας επιτρέπει να μεταφέρουμε με την ίδια ταχύτητα και ακρίβεια τις απόψεις μας για π.χ. την ανάγκη των lockdowns, την αστυνομία στις σχολές, τους διορισμούς στο δημόσιο κ.λπ. με την ακρίβεια και την ταχύτητα που μας επιτρέπει να μεταφέρουμε τις επιθυμίες μας στον «ντελιβερά» σχετικά με το αν θέλουμε πατάτες ή μαρούλι με το σουβλάκι μας.

Όμως παρόλα αυτά εξακολουθούμε να λειτουργούμε σαν να επικρατούσαν οι συνθήκες του χτες, όταν δηλαδή δεν υπήρχε η ψηφιακή τεχνολογία. Οι πολιτικές ελίτ εξακολουθούν να «φιμώνουν» τον λαό για 4 χρόνια και μόνο μία ημέρα σε αυτή την τετραετία να του επιτρέπουν να πει και αυτός την άποψη του. Kαμιά φορά του επιτρέπουν κανένα δημοψήφισμα, χωρίς κατ’ ανάγκη να υιοθετούν τα αποτελέσματα του, ιδιαίτερα αν θέτει σε κίνδυνο τα συμφέροντα τους όπως συνέβη πριν από μερικά χρόνια στην Ελλάδα.

Είναι προφανές ότι οι νέες γενιές που δεν έχουν ανατραφεί με τις «παλαιές» συνθήκες, που ζουν με το tik-tok το Instagram, τα chat rooms και τα QR codes δεν μπορούν να κατανοήσουν αυτή την κατάσταση. Ούτε θα πρέπει να αναμένουμε ότι θα έχουν τον ίδιο σεβασμό στους πολιτικούς με εμάς τους «παλαιότερους», στο βαθμό που δεν κατανοούν ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος και η χρησιμότητα τους. Και οι ταραχές θα συνεχιστούν και θα παίρνουν πολλές φορές μορφές καθόλου συμπαθητικές.

Ο Ισπανός φιλόσοφος Αlejandro Llano βλέπει σαν λύση του προβλήματος «μια στάση που ενισχύει την υπευθυνότητα και την συμμετοχή των πολιτών στην διαμόρφωση και ανάπτυξη της πολιτικής ζωής».

Καλά ,θα ρωτήσει κάποιος, αν εξαφανισθούν οι «επαγγελματίες πολιτικοί» ποιοι θα μας κάνουν τα ρουσφέτια;

Ποιος θα διορίζει π.χ. τους «μετακλητούς»;

Αυτό, πράγματι, είναι ένα θέμα…

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Γιατί είναι δυσοίωνο το μέλλον για τους «επαγγελματίες πολιτικούς»… Του Τάκη Μίχα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.