Κατά μια περίεργη σύμπτωση, που τείνει να πάρει την μορφή της διαβολικής συγκυρίας, πολλές προτάσεις για επίλυση του κυπριακού, δρομολογούνται τον Ιούλιο.

Τον μήνα με τις πικρές μνήμες των Κυπρίων, μιας και στις 15 Ιουλίου του 1974 η χούντα του Ιωαννίδη, πραγματοποίησε το αποτρόπαιο έγκλημα εναντίον της Κύπρου. Πέντε ημέρες αργότερα, στις 20 Ιουλίου, οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Μεγαλόνησο καταλαμβάνοντας το 37% του εδάφους της.

Πριν από λίγες ημέρες η απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για την Κύπρο, Μαρία Άγχελα Ολγκίν Κουεγιάρ εξήγγειλε δέσμη προτάσεων, για επίλυση του κυπριακού, με ασαφείς προσεγγίσεις, στη βάση του μαζί και χώρια.

Από την πλευρά της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή της ΕΕ, έσπευσε να υιοθετήσει την πρωτοβουλία της απεσταλμένης του Γ.Γ. του ΟΗΕ, διορίζοντας από την πλευρά της, τον Ραφαέλε Φίτο, Εκτελεστικό Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ως Ειδικό Εκπρόσωπο της ΕΕ για την Κύπρο.

Από την εποχή της αγγλοκρατίας μέχρι σήμερα, κι από την ανεξαρτησία του 1960, μέχρι την εισβολή και μετά τα επακόλουθα αυτής, έχουν γίνει πολλές απόπειρες επίλυσης του κυπριακού.

Όλες απέβησαν μάταιες, ακόμη και αυτή της ανεξαρτησίας, που δεν στέριωσε, μιας και τον Δεκέμβρη του 1963 είχαμε την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων, που οδήγησε στην γνωστή ‘πράσινη γραμμή’ διαχωρισμού, μια πρώτη αποσχιστική ενέργεια, που υποκίνησε η Άγκυρα.

Στα σχέδια πρώτο διακρίνουμε αυτό του Βρετανού κυβερνήτη Χάρντινγκ, που παρουσιάστηκε το 1955, αμέσως μετά την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Προέβλεπε αυτοκυβέρνηση εντός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, με σταδιακή μετάβαση σε ένα καθεστώς αυτοδιάθεσης.

Το σχέδιο αυτό, όπως και ένα δεύτερο που ακολούθησε του Μακ Μίλαν το 1958, έβαζε στο παιχνίδι και τους Τ/Κ, μιας και προέβλεπε κοινή διοίκηση από το 82% των Ε/Κ με το 18% των Τ/Κ. Οι προτάσεις αυτές απορρίφθηκαν και από τις δύο πλευρές. Το αίτημα των Ε/Κ ήταν η ένωση και των Τ/Κ η διχοτόμηση.

Ακολούθησαν οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως δικοινοτικού κράτους με Πρόεδρο Ε/Κ και Αντιπρόεδρο Τ/Κ.

Αμέσως μετά την ανταρσία των Τ/Κ τον Δεκέμβρη του 1963, επενέβη ο λεγόμενος αμερικανικός παράγοντας και δια του πρώην υπουργού Εξωτερικών Ντιν Άτσεσον, το 1964 παρουσίασε σχέδιο που εμπεριείχε την ένωση, με ταυτόχρονη παραχώρηση περιοχής στην Καρπασία, υπό τουρκική κυριαρχία για την δημιουργία στρατιωτικής βάσης.

Το σχέδιο αυτό απορρίφθηκε από τον Μακάριο. Σημαντικό ρόλο σε αυτή την απόρριψη έπαιξε ο Ανδρέας Παπανδρέου, που μετέβη στην Λευκωσία ως απεσταλμένος του τότε πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου, προκειμένου να πειστεί ο Μακάριος να αποδεχθεί την αμερικανική πρόταση.

Το 1968 πραγματοποιήθηκαν οι λεγόμενες ενισχυμένες συνομιλίες των Κληρίδη και Ντενκτάς με την συμμετοχή δύο συνταγματολόγων από την Ελλάδα και την Τουρκία, με σκοπό να επιλυθούν διαφορές ανάμεσα στις δύο κοινότητες με πιο σημαντική αυτή των χωριστών δήμων στις πέντε μεγάλες πόλεις της Κύπρου.

Μολονότι οι συνομιλίες έφτασαν σε κάποιο αίσιο αποτέλεσμα την Άνοιξη του 1974, δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, λόγω του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής που ακολούθησε στις 15 και στις 20 Ιουλίου του 1974.

Με τα νέα δεδομένα επί του εδάφους, που ακολούθησαν και με το 37% της Κύπρου υπό τουρκική κατοχή, τα Ηνωμένα Έθνη επανέφεραν στο τραπέζι τις δύο πλευρές, προκειμένου να βρεθεί μια κάποια λύση του προβλήματος.

Το 1976 είχαμε το λεγόμενο Αγγλοκαναδοαμερικανικό σχέδιο. Αυτό προέβλεπε δικοινοτική ομοσπονδία, που ήδη είχε αποδεχθεί ήδη ο Μακάριος, μετά τα τετελεσμένα της εισβολής και της κατοχής του 37% της Μεγαλονήσου από τα τουρκικά στρατεύματα, με άμεση επιστροφή της Αμμοχώστου στον ΟΗΕ και την επανεγκατάσταση των Ε/Κ, που με την βία εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες, πριν την έναρξη των συνομιλιών.

Το σχέδιο αυτό απορρίφθηκε από τον Πρόεδρο Κυπριανού με αποτέλεσμα να παραμείνει μια πόλη ολόκληρη περίκλειστη και να αφήνεται στην φθορά του χρόνου. Μια συμφωνία γενικόλογη χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα, έγινε το 1977 μεταξύ Κυπριανού και Ντενκτάς.

Ακολούθησε στις 15 Νοεμβρίου 1984 η ανακήρυξη του ψευδοκράτους στον κατεχόμενο βορά, για να φτάσουμε μετά από μια άκαρπη οκταετία στο Σχέδιο Γκάλι το 1992, όπου κι αυτό απορρίφθηκε για διαφορετικούς λόγους κι από τις δύο πλευρές.

Στη συνέχεια το 2002 ξεκίνησε να συντάσσεται το λεγόμενο σχέδιο Ανάν για να καταλήξει στην οριστική του μορφή το 2004, που απέδιδε κατεχόμενα εδάφη, αλλά σε αντάλλαγμα εμπεριείχε όρους συγκυβέρνησης, που δεν θα ήταν δυνατόν να επαναφέρουν σε μια ομαλή λειτουργία την Κυπριακή Δημοκρατία.

Το σχέδιο εγκρίθηκε από το 65% των Τ/Κ και απορρίφθηκε από το 76% των Ε/Κ.

Τελευταία προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού έγινε από τον ΟΗΕ στο Κραν Μοντανά το 2017. Κι αυτές οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες, μιας και η Τουρκία επέμενε στην διατήρηση των εγγυήσεων, δηλ. της μονομερούς επέμβασης, ενώ οι Ε/Κ δεν συμφώνησαν στο μοντέλο συγκυβέρνησης με τα γνωστά veto του Ομόσπονδου Κράτους.

Κοινή χαρακτηριστικό των περισσοτέρων προτάσεων ήταν αυτό που ευνοούσε τους Τούρκους και αδικούσε αυτούς που υπέστησαν την βάρβαρη εισβολή του 1974.

Τώρα μένει να δούμε τι γλαύκας θα κομίσει στη Λευκωσία η κα Κουεγιάρ, με δεδομένο ότι ‘το έτσι είναι αν έτσι νομίζεται’ του Λ. Πιραντέλλο δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μια διεθνή συμφωνία. Αν δηλ. το μοντέλο θα ονομαστεί για την Ε/Κ πλευρά ομοσπονδία και για την Τ/Κ συνομοσπονδία…

Το άρθρο Πρόταση λύσης του κυπριακού στη βάση του ‘μαζί και χώρια’… Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η αρχή έγινε στις 15 Ιουλίου του 1965 με την παραίτηση του Γ. Παπανδρέου. Ακολούθησε το πραξικόπημα το 1967 και τέλος ο Ιωαννίδης που έδωσε την χαριστική βολή στην Κύπρο με το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου.

Το άρθρο Η 15η Ιουλίου 1965 & 1974 εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σχολιασμός της επικαιρότητας από τον δημοσιογράφο, Τάσο Παπαδόπουλο, στο ραδιοφώνο του Αθηναϊκου και Μακεδονικού Πρακτορείο Ειδήσεων, “ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ 104,9 FM” και την εκπομπή “ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ”, με τον Νίκο Γιώτη

Το άρθρο Σχόλιο του Τάσου Παπαδόπουλου 09/07/2026 εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αγάπες και λουλούδια είδαμε και ακούσαμε, στο υπερθέαμα που έστησε ο Ερντογάν στο Σαράι του, για να υποδεχθεί τον ομόλογό του εξ Αμερικής, που ήρθε με πεσκέσια, μόνο και μόνο για χάρη του σουλτάνου της Άγκυρας.

Παρεμπίπτοντος στο τραπέζι της συνάντησης που έγινε με την βαρύγδουπη ετικέτα 36η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ, προκειμένου να βρεθούν πιο κοντά οι ηγέτες της συμμαχίας, εκτός από το δίδυμο που αγαπιέται τρελά, συνυπήρχαν και άλλοι 30 πρόεδροι και πρωθυπουργοί, αλλά έπαιζαν σε δεύτερους ή τρίτους ρόλους.

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο τα είπε όλα εκτός σκηνής. Μέσα το boss ασχολήθηκε με το παραδάκι. Που μεταφράζεται σε εκατοντάδες δις σε εξοπλισμούς, προκειμένου να εξασφαλίσουν την ασφάλεια τους οι Ευρωπαίοι απέναντι στην λευκή αρκούδα που βρυχάται επιθετικά και τρομάζει τους πουρκουατζήδες.

Όμως το χρήμα χωρίς ανθρώπους δεν εξασφαλίζει τα σύνορα, ούτε την εθνική ασφάλεια κανενός Ευρωπαίου. Μέσα στον πανικό τους οι ‘27’ κάλεσαν σε ενισχύσεις, τους προ δεκαετίας εταίρους που έσπευσαν να την προσφέρουν, επιδιώκοντας μέσω της συμμαχίας των προθύμων να παίξουν ένα κάποιο ηγετικό ρόλο.

Εδώ το μαγαζί τους καίγεται, με την επέλαση Φάρατζ, στο μέχρι πότε άραγε, Ηνωμένο κατά τα άλλα Βασίλειο, και αναζητούν αυτοκρατορικά μεγαλεία, που πέρασαν και δεν ξαναγυρίζουν.

Όπως είδαν στο παλάτι του νεοσουλτάνου, μια νέα αυτοκρατορία αναδύεται με την ευλογία Τραμπ, που του αρέσουν και δεν το κρύβει άλλωστε, οι κάθε λογής αυταρχικοί ηγέτες. Το πρότυπο του σκληρού Ερντογάν, που φυλακίζει τους αντιπαλους του, που θα κάνει γιαλαντζί εκλογές με διορισμένη αντιπολίτευση, είναι μοντέλο άξιο θαυμασμού.

Κι αυτό, γιατί με θλίψη βλέπει ο Τραμπ, όχι το πεπερασμένο της ηλικίας του, αλλά τους άλλους αυταρχικούς ηγέτες, που θαυμάζει, Ερντογάν και Πούτιν, να έχουν αγκαλιάσει δια βίου την καρέκλα της εξουσίας και έχει σκάσει από τη ζήλια του, μιας και οσονούπω κλείνει και την δεύτερη θητεία του και θα πρέπει να απομονωθεί στο Μαραλάγκο για γκολφ.

Όμως πέρα από το κέρδος που δεν είναι ευκαταφρόνητο, μιας και το υπολογίζουν στα δύο δις, υπάρχει και η αγάπη της κάμερας. Ο έρωτας των δηλώσεων και η ικανοποίηση του της ακράτειας ναρκισσισμού που τον διακατέχει.

Οι Ευρωπαίοι από την άλλη πλευρά, για τους οποίους δεν κρύβει την απέχθειά του ο Τραμπ, έφυγαν ευχαριστημένοι από την Άγκυρα, γιατί ο παμπόνηρος Τραμπ, απέφυγε να τους κατσαδιάσει εντός της συνόδου. Το έκανε παρέα με τον Ερντογάν, στο περιστύλιο, που λένε οι πολιτικοί μας.

Μέσα πήρε το παραδάκι και τους αποχαιρέτησε αφήνοντάς τους να νιώθουν ανακούφιση, μιας και δεν άκουσαν κατάμουτρα τα εξ αμάξης. Ευχαριστημένοι είναι λοιπόν οι Ευρωπαίοι, που θα σκάσουν 70 δις εντός του τρέχοντος έτος στην Ουκρανία, σε έναν πόλεμο που διανύει την πέμπτη χρονιά του, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς κι από τις δύο πλευρές και με άγνωστη ημερομηνία τερματισμού του.

Και δεν είναι μόνο ο πόλεμος που τον πληρώνουν αδρά οι Ευρωπαίοι και εισπράττει ο Τραμπ, από τους εξοπλισμούς και την ενέργεια, είναι και η ανοικοδόμηση που θα ακολουθήσει μετά το τέλος του. Όπως έχει ακουστεί το μάρμαρο θα το πληρώσουν οι Ευρωπαίοι, που θα κληθούν να ξαναχτίσουν από κατοικίες μέχρι υποδομές.

Η διαδικασία είναι απλή. Με fast track διαδικασίες, θα εντάξουν χωρίς κριτήρια την Ουκρανία στην Ε.Ε., και κατόπιν θα την χρηματοδοτήσουν για να αναστηθεί εκ της τέφρας της.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο θα έχουμε σύντομα αλλαγή ηγεσίας. Αλλαγή επίσης ενοίκου των Ηλυσίων Πεδίων, θα υπάρξει σε μερικούς μήνες και στη Γαλλία. Σε αναβρασμό βρίσκεται και η πρώην ανατολική Ευρώπη, όπου οι φιλοευρωπαϊκές και φιλορωσικές ηγεσίες εναλλάσσονται κάθε λίγο και λιγάκι. Είναι λοιπόν απορίας άξιο, πως θα πορευτεί η Ευρώπη, που μοιάζει με ακυβέρνητη πολιτεία, με δεδομένη την ασθενική έως ανύπαρκτη ηγεσία της.

Το κόλπο των μεγάλων, που κάνουν για εξοπλιστικά, διμερείς συμφωνίες, μετά την άρνηση της Ελλάδας να δεχθεί την ένταξη της Τουρκίας στη σύστημα Safe, με πιο πρόσφατο αυτό των Άγγλων με την Τουρκία, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί θέματα ασφάλειας στην Αθήνα.

Αν συνδυαστεί με το δωράκι Τραμπ στον Ερντογάν, μετά από αυτό της Halkbank, που είναι οι κινητήρες για τα ΚΑΑΝ, που ξέμειναν από μηχανές και μια υπόγεια υπόσχεση του Πλανητάρχη στο σουλτάνο, για παράδοση στη ζούλα των 5-6 αεροσκαφών F-35, που ήταν βαμμένα με τα χρώματα της Τουρκίας και ξέμειναν στις ΗΠΑ, λόγω της αγοράς των ρωσικών S-400, μαζί με τα Eurofighter των Άγγλων και Καταριανών, δημιουργείται μια αεροπορική δύναμη άξια προσοχής.

Οι καιροί λοιπόν δεν είναι ούτε ούριοι, ούτε ο ουρανός ανέφελος. Χρειάζεται τόσο διπλωματική όσο και αποτρεπτική εγρήγορση. Αξίζει να σημειωθεί τέλος, το νέο στρατηγείο του ΝΑΤΟ που θα στηθεί στα Άδανα και πέρασε κάτω από τα ραντάρ, με ότι αυτό σημαίνει για Κύπρο και Μεσόγειο ευρύτερα.

Γι αυτό καλό είναι όλοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση να δουν τις δυσμενείς αυτές εξελίξεις με την δέουσα προσοχή, και να πάψουν σε αυτά τα σοβαρά θέματα, να παίζουν τις τύχες της χώρας στα ζάρια…

Το άρθρο Ο τζογαδόρος κύριος Τραμπ… Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ ανέδειξε την Τουρκία σε περιφερειακή δύναμη. Οι Ευρωπαίοι τα ακουσαν απ έξω και όχι από μέσα στη σύνοδο από τον Πρόεδρο Τραμπ.

Το άρθρο Κερδισμένος ο Ερντογάν εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σχολιασμός της επικαιρότητας από τον δημοσιογράφο, Τάσο Παπαδόπουλο, στο ραδιοφώνο του Αθηναϊκου και Μακεδονικού Πρακτορείο Ειδήσεων, “ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ 104,9 FM” και την εκπομπή “ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ”, με τον Νίκο Γιώτη

Το άρθρο Σχόλιο του Τάσου Παπαδόπουλου 06/07/2026 εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Κάτω από τα ραντάρ της επιδερμικής δημοσιογραφίας, κινούνται πολλά σοβαρά θέματα. Από τα βαθύτερα αίτια της τραγωδίας των Τεμπών, μέχρι την αναβίωση της τρομοκρατίας.

Την ίδια ώρα στον περίγυρό μας, και αφορούν άμεσα την Ελλάδα, συμβαίνουν πολλά και διάφορα, που διαφεύγουν της προσοχής των σύγχρονων Κλουζό, όπως η παρουσία της Κάγια Κάλας, στο σεράι του σουλτάνου της Άγκυρας.

Από την αμφίεση της, ως μετανοούσα Μαγδαληνή, μέχρι τις κολακείες στον αυταρχικό ηγέτη, που συλλαμβάνει ακόμη και κωμικούς ηθοποιούς, άμα τη επιστροφή τους στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης.

Κατά τα άλλα το συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων διαμαρτύρεται, γιατί μπορεί να χαθούν κάποιες ακριβοπληρωμένες θέσεις εργασίας στην τηλεόραση και δεν παρατηρεί κάποιους από αυτούς, που για λόγους σκοπιμότητας, απλώς ακούνε χωρίς να παρεμβαίνουν για πολύ ώρα, ορισμένους πολιτικάντηδες, που βγάζουν τα λογύδρια τους από του άμβωνος της τηλεόρασης.

Μας έπρηξαν με τα ξυλόλια και ουδείς πήγε πίσω στην πηγή του κακού, που δεν ήταν άλλη από την αμαρτωλή σύμβαση 717 για την σηματοδότηση & ETCS, η οποία ουδέποτε μέχρι την ώρα της τραγωδίας των Τεμπών ολοκληρώθηκε.

Στη σύμβαση αυτή ενεπλάκησαν δύο εταιρείες, η Intracom και η Siemens, που στην πορεία δεν τα βρήκαν μεταξύ τους, με αποτέλεσμα το έργο να μην ολοκληρωθεί εντός της προβλεπόμενης διετίας. Εν μέσω δικαστικών προσφυγών και διεκδικήσεων, η υπόθεση της ηλεκτρονικής σηματοδότησης πήγαινε όλο και πιο πίσω.

Από την άλλη στο θέμα της νεοτρομοκρατίας θα χρειαστεί κανείς να δει τον πολιτικό περίγυρο της εποχής μας. Το ΚΚΕ και οι λοιποί αριστεροί, ο καθένας με τον τρόπο του, επιχειρούν μας πάνε 80 χρόνια πίσω και να αναβιώσουν την εμφυλιοπολεμική περίοδο.

Οι νεόκοποι κομμουνιστές έχασαν την μαμά Σοβιετική Ένωση και κάνουν του κεφαλιού της. Τι κι αν μετά την μεταπολίτευση Καραμανλής , Φλωράκης Κύρκος και λοιποί, που έζησαν τον εμφύλιο σπαραγμό, μίλησαν και έκαναν πράξη την εθνική συμφιλίωση.

Κάποια ντουβάρια δεν άκουσαν και δεν έμαθαν τίποτα. Γι αυτό και αναβιώνουν και στήνουν γιορτές, για την έναρξη του δευτέρου γύρου του εμφυλίου. Και γιορτάζουν στο Λιτόχωρο, όπου την παραμονή των εκλογών της 31ης Μαρτίου του 1946, από τις οποίες απείχαν, επιτέθηκαν στον σταθμό της χωροφυλακής, σκότωσαν 13 ένστολους και πήραν αιχμάλωτους τρεις ακόμη.

Παραποιώντας τα γεγονότα μιλάνε για κορυφαία έκφραση της ταξικής πάλης με τον ΔΣΕ να αναμετριέται με την αστική εξουσία και τους ξένους συμμάχους της. Αποσιωπούν βεβαίως την συμμαχία εκείνων με τους ‘μακεδόνες’ του Τίτο και την συμφωνία των Πρεσπών την ‘ανεξάρτητη’ Μακεδονία του Αιγαίου, του Πιρίν υπό την Γιουγκοσλαβική των Σκοπίων.

Παράλληλα μαζεύουν νέους και τους πάνε να κατασκηνώσουν στο Βίτσι προκειμένου να τους περάσουν τις ‘επαναστατικές’ τους θέσεις. Όλοι αυτοί οι στενόμυαλοι όταν δουν ότι η ‘επανάσταση’ του ΚΚΕ είναι απλώς αέρας κοπανιστός, θα μετακινηθούν προς άλλες κατευθύνσεις.

Αλλά και η λοιπή αριστερά κινείται σε ανάλογους ρυθμούς. Από τις μολότοφ, που ανάλογα με την κατεύθυνσή τους κρίνονται με θετικό ή αρνητικό πρόσημο, μέχρι την Ζωή Κωνσταντοπούλου που το τερμάτισε, αποδίδοντας τους εμπρησμούς της Θεσσαλονίκης σε προβοκάτσια του… Μητσοτάκη.

Αλήθεια η φωνακλού πρόεδρος της Πλεύσης, μήπως έχει να μας πει κάτι για την δις υποψήφια της, που σε ρόλο εμπρήστριας πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, βάζοντας φωτιές. Ήταν κι αυτή μια προβοκατόρικη ενέργεια του Μητσοτάκη;

Έλεος πια με την τρέλα που κυκλοφορεί στην πολιτική ζωή του τόπου.

Και να έρθουμε στα σοβαρά, που αφορούν την χώρα μας και την ασφάλεια της και κατά προέκταση την δική μας.

Η Εσθονή Κάγια Κάλας με την ιδιότητα της αντιπροέδρου και Επιτρόπου επί των Εξωτερικών της ΕΕ, μετέβη στην Άγκυρα, όπου .έπλεξε το εγκώμιο του Ερντογάν, χαρακτηρίζοντας την Τουρκία ως βασικό εταίρο σε θέματα ασφάλειας, μετανάστευσης και ενέργειας, καθώς και υποψήφια προς ένταξη χώρα στην ΕΕ.

Αλήθεια η εν λόγω κυρία, πριν μεταβεί στην τουρκική πρωτεύουσα, δεν διάβασε το πρόσφατο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; Δεν της είπε κανείς για την φυλακισμένη αντιπολίτευση; Δεν πήρε το αφτί της κάτι για δικαστές και δημοσιογράφους, που βρίσκονται στα μπουντρούμια του Ερντογάν;

Δεν γνωρίζει τα κόλπα του σουλτάνου, που δεν αναγνωρίζει την προεδρεύουσα μέχρι χθες Κυπριακή Δημοκρατία; Δεν έχει υπόψη της το casus belli για την άσκηση των δικαιωμάτων της Ελλάδας, που η ίδια η ΕΕ της ζητάει να εφαρμόσει, όπως τα όρια των θαλασσίων ζωνών, που περιγράφονται στον Χάρτη της Σεβίλλης;

Είτε από άγνοια, είτε από σκοπιμότητα, η συμπεριφορά της Κάλας στην Άγκυρα είναι επιεικώς απαράδεκτη. Μπορεί να βλέπει μόνο ως εχθρό την Ρωσία, όμως χρειάζεται να ανοίξει τα μάτια της και να δει την επιθετική και επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Γιατί η εν λόγω κυρία με την συμπεριφορά της, ενεργεί διαλυτικά απέναντι στην ενωμένη Ευρώπη των ‘27’…

Το άρθρο Η επιδερμική προσέγγιση της ειδησεογραφίας… Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με την κατάρρευση της δικτατορίας από τους πολιτικούς ηγέτες της εποχής εκείνης, επιχειρήθηκε η λήθη των δεινών του εμφύλιου και η εθνική συμφιλίωση. Σήμερα κάποιοι νεόκοποι ‘επαναστατες’ με τις πράξεις τους επιχειρούν να αναβιώνουν τα μίση και τα πάθη του παρελθόντος.

Το άρθρο Η μεταδικτατορική εθνική συμφιλίωση εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σχολιασμός της επικαιρότητας από τον δημοσιογράφο, Τάσο Παπαδόπουλο, στο ραδιοφώνο του Αθηναϊκου και Μακεδονικού Πρακτορείο Ειδήσεων, “ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ 104,9 FM” και την εκπομπή “ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ”, με τον Νίκο Γιώτη

Το άρθρο Σχόλιο του Τάσου Παπαδόπουλου 30/06/2026 εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σφίγγοντας οι ζέστες, με τις δημοσκοπήσεις εν δράσει, παρουσιάζεται πιο ανάγλυφο το πολιτικό τοπίο. Φούσκες ξεφουσκώνουν και νέοι-παλιοί παίκτες παρά τα όποια δημοσκοπικά κόλπα, μπαίνουν στο κάδρο.

Η τεχνητή παρουσία του Ανδρουλάκη στην περιοχή της αξιωματικής αντιπολίτευσης ξεθωριάζει, και γι αυτό τον ρόλο αναδεικνύεται ένα νέο κόμμα, που βρίσκεται εκτός Βουλής, αυτό του Α. Τσίπρα.

Στον ΣΥΡΙΖΑ μαλλιοτραβιούνται, μιας και ο Φάμελλος υποσχέθηκε συντεταγμένη προσχώρηση στην ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα και όχι της αστυνομίας, κάτι που δεν φαίνεται να υλοποιείται, μιας και ο πρώην πρωθυπουργός, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, δηλώνει ότι δεν δέχεται σύμπραξη με κόμματα. Κι κάνοντας πιο σαφή την θέση του πρόσφατα δήλωσε, ότι δεν συνεργάζεται με κόμματα που έχουν κλείσει τον εκλογικό τους κύκλο.

Κατόπιν τούτου τα ορφανά του Φάμελλου βρίσκονται χωρίς πολιτική στέγη, και όποια προσπάθεια επανεκκίνησης του καταρρέοντος δημοσκοπικά κόμματος τους, μοιάζει με απέλπιδα προσπάθεια χωρίς αντίκρισμα, μιας και οι μέχρι χθες ψηφοφόροι τους έχουν πετάξει μακριά σαν τα αποδημητικά πουλιά.

Για την Νέα Αριστερά ούτε λόγος. Το μαγαζί έχει ήδη διαλυθεί και οι ελάχιστοι εναπομείναντες, επιδιώκουν μάταιες συνεργασίες με Μέρα 25, Πλεύση Ελευθερίας και άλλα αριστερά σχήματα, μπας και πετύχουν όλοι μαζί το 3% συν και κερδίσουν όχι μια θέση στην αθανασία, αλλά στο προσεχές Κοινοβούλιο.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν στον υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ και στα κομματικά σχήματα, που προέκυψαν πριν και μετά το 2023, στο ΠΑΣΟΚ οι εσωστρέφεια δεν λέει να καταλαγιάσει. Ο Χ. Δούκας με αφορμή την προσεχή αναρρίχηση στην πρωθυπουργία του Άντι Μπέρναμ, μετέβη στο Λονδίνο και από εκεί μας πληροφόρησε, πως μπορεί ένας δήμαρχος να μετακινηθεί στον θώκο της εκτελεστικής εξουσίας.

Δεν το κρύβει ο άνθρωπος. Ο δήμος είναι λίγος για έναν μεγάλο Δουκά. Δεν τον ενδιαφέρουν τα σκουπίδια, δεν ασχολείται με την βρώμικη πόλη του. Σκοπεύει πιο ψηλά. Θέλει να μετακομίσει από την πλατεία Κοτζιά στο Μέγαρο Μαξίμου. Και μάλιστα χωρίς ενδιάμεσο σταθμό. Φυσικά λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο, που δεν είναι άλλος από τον Α. Τσίπρα, που δουλεύει για την πάρτη του και όχι για κάποιον κατ όνομα Δούκα.

Όνειρα θερινής νυκτός τόσο για τον Δούκα όσο και τον Ανδρουλάκη. Με τον τελευταίο να βλέπει την θεαματική πτώση των ποσοστών του, που τον φέρνουν στην καλύτερη περίπτωση στην τρίτη θέση. Παρά τον έλεγχο του κομματικού μηχανισμού, που έχει στα χέρια του, ένα δυσμενές αποτέλεσμα θα σημάνει ταυτόχρονα και την απώλεια της καρέκλας στην Χαριλάου Τρικούπη, που τόσο πόθησε και στο τέλος κατέκτησε.

Στη Νέα Δημοκρατία επιχειρούν να επαναπροσεγγίσουν τον Κώστα Καραμανλή, μετά τις εμφανείς πια κινήσεις Σαμαρά, για την δημιουργία ενός ακόμη δεξιού κόμματος, απέναντι στον Κ. Μητσοτάκη.

Είναι σαφές ότι η παρουσία του Α. Σαμαρά στον πολιτική στίβο θα παίξει σημαντικό ρόλο στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση, μιας και θα διεμβολίσει ένα μέρος του κοινού στο οποίο απευθύνεται η Ν.Δ., με πιθανό αποτέλεσμα την στέρηση μιας πιθανής αυτοδυναμίας.

Από την άλλη πλευρά είναι απορίας άξιο, το πως στήνεται για την ώρα το κόμμα Τσίπρα. Όλα τα συλλογικά όργανα είναι διορισμένα από τον ίδιο, και δεν υπάρχει καμιάς μορφής διαδικασία ανάδειξής τους, με εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες.

Τα κόμματα ως γνωστόν στις δημοκρατίες δυτικού τύπου, είναι ενώσεις προσώπων, με κοινό πολιτικό σκοπό και στόχο. Τώρα φαίνεται να γυρίζουμε πίσω στα κόμματα του ενός, που αποφασίζει επί παντός επιστητού και βάζει και την φωτογραφία του στο ψηφοδέλτιο, έτσι για να μην μπερδευτούμε από την πληθώρα των ψηφοδελτίων.

Πάντως την επόμενη μέρα μετά τις εκλογές παραμένει ζητούμενο, αν δηλ. θα δημιουργηθεί ένα αξιόπιστο και βιώσιμο κυβερνητικό σχήμα, που θα οδηγήσει την χώρα σε μια αναπτυξιακή πορεία με ασφάλεια για όλους.

Οι παρούσες συγκυρίες εμφανίζουν μια σειρά από διασκορπισμένα πολιτικά σχήματα, που θα είναι δύσκολο να συνεννοηθούν μεταξύ τους, προκειμένου να σχηματίσουν μια βιώσιμη κυβέρνηση.

Μένει να τους ακούσουμε όλους από τις ντουντούκες των καναλιών και των λοιπών μέσων επικοινωνίας, να διαλαλούν την πραμάτεια τους, προκειμένου να αποφανθεί ο κάθε πολίτης ποιος εξ αυτών διαθέτει τα προσόντα, να εκπροσωπήσει την χώρα στα δημόσια πράγματα…

Το άρθρο Ένα θερμό πολιτικά καλοκαίρι… Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.